We are taking time to set forth the structure of Daniel chapter eleven, as we address verse forty. Verse forty is the parallel of verse fourteen of Daniel chapter eight, in the prophetic sense that the light, which Christ, as the Lion of the tribe of Judah unsealed in 1798, was based upon Daniel chapter eight verse fourteen, so too, the light which He unsealed in 1989 was based upon verse forty.

Мо вақт ҷудо мекунем, то сохтори боби ёздаҳуми Дониёлро баён намоем, ҳангоме ки ба ояти чиҳил муроҷиат мекунем. Ояти чиҳил ҳамтои ояти чордаҳуми боби ҳаштуми Дониёл аст, ба маънои нубувватӣ, ки нуре, ки Масеҳ, ҳамчун Шери сибти Яҳудо, дар соли 1798 ошкор намуд, бар асоси Дониёл 8:14 буд; ҳамчунин нуре, ки Ӯ дар соли 1989 ошкор намуд, бар асоси ояти чиҳил буд.

As we have pointed out, but not actually addressed in a previous article, when employing the latter rain methodology of “line upon line,” verse forty sets forth two distinct lines, for it contains the time of the end for both the movement of the first angel and the movement of the third angel.

Чунон ки мо дар мақолаи пешин ишора карда будем, вале дар асл ба он напардохта будем, ҳангоми ба кор бурдани методологияи борони охирини «қатор бар қатор», ояти чил ду хатти ҷудогонаро баён мекунад, зеро он вақти охирро ҳам барои ҳаракати фариштаи аввал ва ҳам барои ҳаракати фариштаи сеюм дар бар мегирад.

When we bring together verse forty’s time of the end in 1798, and its time of the end in 1989, we find that Daniel chapter eight, verse fourteen, aligns with Daniel chapter eleven, verse forty, for they both represent the knowledge that is unsealed in the prophetic history of the three angels of Revelation fourteen. They are also connected by the fact that verse fourteen is the “mareh” vision of Christ’s sudden “appearance” to the temple, and verse forty is the “chazon” vision of the twenty five hundred and twenty years of prophetic history. One is a point in time, the other is a period of time.

Вақте ки мо замони охири ояти чиҳилро дар соли 1798 ва замони охири онро дар соли 1989 ба ҳам меоварем, меёбем, ки Дониёл боби ҳашт, ояти чордаҳ, бо Дониёл боби ёздаҳ, ояти чиҳил, мувофиқат мекунад, зеро ҳар ду донише мебошанд, ки дар таърихи нубувватии се фариштаи Ваҳйи Юҳанно боби чордаҳ мӯҳраш кушода мешавад. Онҳо ҳамчунин бо он вобастаанд, ки ояти чордаҳ рӯъёи «mar’eh»-и зуҳури ногаҳонии Масеҳ ба маъбад аст, ва ояти чиҳил рӯъёи «chazon»-и ду ҳазору панҷсаду бист соли таърихи нубувватист. Яке нуқтае дар замон аст, дигаре даврае аз замон.

One represents the restoration and cleansing of the temple, the other the destruction and trampling down of the temple. One represents the twenty-three hundred years, and the other the twenty-five hundred and twenty years. One is represented by the river Ulai, the other by the river Hiddekel. One represents humanity, the other represents divinity. Rightly understood, verse forty in connection with verse fourteen is amazingly profound. 1798 represents the work of divinity, and 1989 represents the rebellion of humanity.

Яке аз барқароршавӣ ва поксозии маъбад намояндагӣ мекунад, дигаре бошад аз вайроншавӣ ва поймол гардидани маъбад. Яке ду ҳазору сесад солро намояндагӣ мекунад, ва дигаре ду ҳазору панҷсад бист солро. Яке бо дарёи Улай намояндагӣ шудааст, дигаре бо дарёи Ҳиддиқал. Яке башариятро намояндагӣ мекунад, дигаре илоҳиятро намояндагӣ мекунад. Агар дуруст фаҳмида шавад, ояти чиҳилум дар иртибот бо ояти чордаҳум ба таври ҳайратангез амиқ аст. 1798 кори илоҳиятро намояндагӣ мекунад, ва 1989 исёни башариятро намояндагӣ мекунад.

We identified in the previous article that the description of the conquering of three obstacles by the king of the north is represented in a sequential fashion, but that the actual application of the events portrayed need to be carefully applied, for verses forty-two through and including verse forty-four, are actually aligned with verse forty-one, which is the soon-coming Sunday law in the United States. It is there that the threefold union is accomplished, and there where the loud cry message of the “east” and “north” begins.

Дар мақолаи қаблӣ мо муайян кардем, ки тавсифи мағлуб сохтани се монеа аз ҷониби подшоҳи шимол ба таври пайдарпай ифода шудааст, аммо татбиқи воқеии рӯйдодҳои тасвиршуда бояд бо эҳтиёти зиёд анҷом дода шавад, зеро оятҳои чилу ду то ва бо шумули ояти чилу чор дар асл бо ояти чилу як мувофиқанд, ки он қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда дар Иёлоти Муттаҳида мебошад. Маҳз дар он ҷо иттиҳоди сегона амалӣ мегардад, ва маҳз дар он ҷо паёми нидои баланд аз «шарқ» ва «шимол» оғоз меёбад.

In Daniel eleven, it has been recognized by Adventist students through the years that Daniel employs a specific technique in his illustrations of Rome. Uriah Smith takes note of it in the book Daniel and Revelation. Daniel first identifies how Rome takes control of the world, and then in the following verses he drops back to the beginning of the history identifying the political conquering, and identifies how Rome interacts with God’s people during that very same history. Then ultimately, he identifies how Rome comes to its end. The principal Daniel employs is called, “repeat and enlarge.”

Дар боби ёздаҳуми китоби Дониёл, дар тӯли солҳо донишомӯзони адвентист дарёфтаанд, ки Дониёл дар баёни тасвирҳои худ дар бораи Рум аз як шеваи муайян истифода мебарад. Урия Смит ба ин нукта дар китоби «Дониёл ва Ваҳй» ишора мекунад. Дониёл нахуст нишон медиҳад, ки Рум чӣ гуна ҷаҳонро зери тасарруфи худ мегирад; сипас, дар оятҳои баъдӣ, ӯ ба оғози таърих бармегардад, фатҳҳои сиёсиро муайян месозад ва нишон медиҳад, ки Рум дар ҳамон айни таърих бо қавми Худо чӣ гуна муносибат мекунад. Ва дар ниҳоят, ӯ нишон медиҳад, ки Рум чӣ гуна ба поёни худ мерасад. Усуле, ки Дониёл ба кор мебарад, «такрор ва тавсеа» номида мешавад.

This three-step technique is identified in verses forty to forty-five. Verses forty to forty-three, identify the three-step process of Modern Rome capturing planet earth, then in verse forty-four, Daniel drops back to verse forty-one, when the “tidings” that are then proclaimed by the ensign of the one hundred and forty-four thousand, and when the papacy then goes forth with great fury to destroy and utterly make away many. Then in verses forty-five, and chapter twelve, verse one, the papacy comes to his end with none to help, between the seas and the glorious holy mountain, as human probation closes.

Ин усули сесатҳа дар оятҳои чил то чилу панҷ муайян карда мешавад. Оятҳои чил то чилу се раванди сесатҳаро муайян менамоянд, ки тавассути он Руми муосир сайёраи заминро тасарруф мекунад; сипас, дар ояти чилу чор, Дониёл боз ба ояти чилу як бармегардад, ҳангоме ки «хабарҳо», ки он вақт аз ҷониби байрақи яксаду чилу чор ҳазор эълон карда мешаванд, садо медиҳанд, ва ҳангоме ки папагӣ пас бо хашми азим берун меравад, то бисёронро ҳалок ва комилан несту нобуд созад. Сипас, дар ояти чилу панҷ ва боби дувоздаҳ, ояти як, папагӣ дар миёни баҳрҳо ва кӯҳи пурҷалоли муқаддас ба интиҳои худ мерасад, бе он ки касе ба ӯ ёрӣ расонад, дар айни замоне ки муҳлати имтиҳони инсонӣ ба поён мерасад.

In verse thirty, of Daniel eleven, we find the beginning of a history that Sister White quotes word for word through to verse thirty-six, and then writes, “scenes similar to those described in these verses will take place.” Verse thirty and thirty-one identify the historical transition from pagan Rome to papal Rome as the fourth and fifth kingdoms of Bible prophecy, respectively. Verse thirty-one describes the history which represents how papal Rome was placed upon the throne of the earth in the year 538.

Дар ояти сиюми Дониёл ёздаҳ мо оғози таърихеро меёбем, ки хоҳар Уайт онро калима ба калима то ояти сию шашум иқтибос меорад, ва сипас менависад: «манзараҳое монанди он чи дар ин оятҳо тасвир шудаанд, ба вуқӯъ хоҳанд пайваст». Оятҳои сиюм ва сию як гузариши таърихиро аз Руми бутпараст ба Руми папавӣ, мутаносибан, ҳамчун салтанатҳои чорум ва панҷуми нубуввати Китоби Муқаддас муайян мекунанд. Ояти сию як таърихеро тасвир мекунад, ки нишон медиҳад чӣ гуна Руми папавӣ дар соли 538 бар тахти замин қарор дода шуд.

In verse thirty-one, the first thing identified is when Clovis, king of the Franks (modern France), stood up for the papacy in the year 496. Clovis then converted from outright paganism to the hidden paganism of Catholicism (the religion of his wife Clotilda). He then dedicated his throne to lifting up the papacy to the throne of the earth. Clovis was represented by the “arms,” in the verse, for he dedicated his arm of military might and his arm of monetary might to the work he then undertook.

Дар ояти сию як, нахустин чизе, ки муайян карда мешавад, он аст, ки кай Кловис, подшоҳи франкҳо (Фаронсаи имрӯза), дар соли 496 ба тарафдории папагӣ бархост. Сипас Кловис аз бутпарастии ошкоро ба бутпарастии пинҳонии католикӣ (дини ҳамсараш Клотилда) гаравид. Баъдан ӯ тахти худро ба баланд бардоштани папагӣ бар тахти замин бахшид. Кловис дар ин оят бо «бозуҳо» ифода ёфтааст, зеро ӯ бозуи қудрати низомии худ ва бозуи қудрати молии худро ба коре бахшид, ки он гоҳ бар дӯш гирифт.

Clovis’ initial work represented the work of all the kings of formerly pagan Europe who were destined to provide various supports for the whore of Rome as the history unfolded. Clovis, and thereafter France, was anointed by the Catholic church with the title of the first-born of the Catholic church, and also the eldest daughter of the Catholic church. He was the symbol of the first of many kings to commit fornication with the whore of Tyre.

Кори нахустини Кловис кори ҳамаи подшоҳони Аврупои пештар бутпарастро таҷассум мекард, ки дар раванди таърих муқаррар шуда буданд, то навъҳои гуногуни такягоҳҳоро барои фоҳишаи Рум фароҳам оваранд. Кловис ва баъд аз он Фаронса аз ҷониби калисои католикӣ бо унвони нахустзодаи калисои католикӣ, ва ҳамчунин духтари калонии калисои католикӣ тадҳин карда шуданд. Ӯ рамзи нахустини бисёре аз подшоҳоне буд, ки бо фоҳишаи Сур зино карданд.

In this prophetic sense Clovis had been represented by Ahab, who also had committed fornication with Jezebel (symbol of the Catholic church in the book of Revelation), and who was also the premier king of ten tribes, as Clovis became the premier symbol of the ten horns (see Daniel chapter seven) of pagan Rome. Those kings of Europe would ultimately establish the whore of Babylon on the throne of the earth. In this sense Ahab, and Clovis both represent the United States, who commits fornication with the papacy in the last days.

Дар ин маънои нубувватӣ Кловис ба воситаи Аҳъоб намояндагӣ карда шуда буд, ки ӯ низ бо Изобал зино карда буд (рамзи калисои католикӣ дар китоби Ваҳй), ва ӯ ҳамчунин подшоҳи аввалини даҳ қабила буд, чунон ки Кловис рамзи аввали даҳ шохи (ниг. Дониёл, боби ҳафтум) Рими бутпараст гардид. Он подшоҳони Аврупо дар ниҳоят фоҳишаи Бобилро бар тахти замин хоҳанд нишонд. Дар ин маъно Аҳъоб ва Кловис ҳар ду Иёлоти Муттаҳидаи Амрикоро намояндагӣ мекунанд, ки дар айёми охир бо папагӣ зино мекунад.

Ronald Reagan began the fornication, and it will be the last president that forces the other nine kings of the United Nations to also commit the same act. Reagan was president at the time of the end in 1989, and he therefore must prophetically represent the last president in the history where the other nine kings accomplish the same act, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Reagan was a wealthy, well-known media personality, highly recognized for his own peculiar style of speaking, who initially was in the Democratic party, who eventually switched to the Republican party.

Роналд Рейган фисқро оғоз намуд, ва ҳамин президенти охирин хоҳад буд, ки нӯҳ подшоҳи дигари Созмони Милали Муттаҳидро низ водор месозад, то ҳамон амалро анҷом диҳанд. Рейган дар замони интиҳо, дар соли 1989, президент буд, ва бинобар ин ӯ бояд ба таври нубувватӣ намояндаи президенти охирин дар таърих бошад, ки дар рӯзгори ӯ нӯҳ подшоҳи дигар ҳамон амалро ба анҷом мерасонанд, зеро Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози чизе тасвир мекунад. Рейган шахсияти сарватманд ва маъруфи расонаӣ буд, ки ба сабки хоси суханронии худ бисёр шинохта мешуд; ӯ дар ибтидо дар ҳизби демократ буд, вале дар ниҳоят ба ҳизби ҷумҳурихоҳ гузашт.

In verse thirty-one, the arms that stood for the papacy would pollute the sanctuary of strength. Prophetically the sanctuary of strength for both pagan Rome and papal Rome was the City of Rome. This is based upon the fact that both Rome’s ruled for a specific period of time from the City of Rome, and when they ruled from the City of Rome, they were essentially invincible.

Дар ояти сию як, бозуҳое, ки намояндаи папоят буданд, қудсгоҳи қувватро палид месохтанд. Аз лиҳози нубувватӣ, қудсгоҳи қувват ҳам барои Рими бутпараст ва ҳам барои Рими папавӣ шаҳри Рим буд. Ин бар он асос ёфтааст, ки ҳар ду ҳокимияти Рим дар як давраи муайян аз шаҳри Рим ҳукмронӣ мекарданд, ва ҳангоме ки аз шаҳри Рим ҳукмронӣ менамуданд, онҳо амалан мағлубнопазир буданд.

Pagan Rome began its three hundred and sixty year rule at the Battle of Actium, in the year 31 BC. Daniel chapter eleven, verse twenty-four identifies that they would forecast their devices from their stronghold, which was the City of Rome, for a “time.” A prophetic “time,” is three hundred and sixty years, and three hundred and sixty years after the Battle of Actium, where Antony and Cleopatra were defeated, Constantine moved out of the City of Rome to the City of Constantinople and the period of pagan Rome’s invincibility was over.

Руми бутпараст ҳукмронии сесаду шастсолаи худро аз Ҷанги Актиум, дар соли 31 то милод, оғоз намуд. Дар боби ёздаҳуми китоби Дониёл, ояти бисту чор, муайян карда мешавад, ки онҳо тадбирҳои худро аз қалъаи худ, ки Шаҳри Рум буд, барои як «замон» тарҳрезӣ хоҳанд кард. Як «замон»-и нубувватӣ сесаду шаст сол аст, ва сесаду шаст сол пас аз Ҷанги Актиум, ки дар он Антоний ва Клеопатра шикаст хӯрданд, Константин аз Шаҳри Рум ба Шаҳри Константинопол кӯчид ва давраи шикастнопазирии Руми бутпараст ба поён расид.

When the third geographical obstacle for papal Rome (the Goths), were driven out of the City of Rome in the year 538, papal Rome’s twelve hundred and sixty year rule of supremacy began and continued until 1798, when the pope was removed from the City of Rome, thus delivering the prophetic deadly wound to the papal beast, and in the next year, 1799, that pope (the woman who had ridden the beast) died in captivity.

Вақте ки монеаи сеюми ҷуғрофиёӣ барои Руми папавӣ (готҳо) дар соли 538 аз шаҳри Рум берун ронда шуд, ҳукмронии бартариятноки ҳазору дусаду шастсолаи Руми папавӣ оғоз ёфт ва то соли 1798 идома кард, вақте ки папа аз шаҳри Рум бардошта шуд, ва ҳамин тавр он захми марговари нубувватиро бар ҳайвони папавӣ расонид; ва дар соли баъдӣ, 1799, ҳамон папа (он зане ки бар ҳайвон савор шуда буд) дар асорат мурд.

The arms (Clovis) which stood for the papacy were to pollute the sanctuary of strength, and Constantine began that work by philosophically identifying the city as a lesser city than Constantinople, and from that point on, the warfare of that history that was carried out by the enemies of Rome was always focused upon attacking the City of Rome, and by the year 476, there was never again an actual Roman descendant that ruled in the city, until the year 538, when the city became the sanctuary of strength for papal Rome.

Қӯшунҳо (Кловис), ки намояндаи папагӣ буданд, мебоист муқаддасгоҳи қувватро палид созанд, ва Константин он корро бо он оғоз кард, ки аз ҷиҳати фалсафӣ шаҳрро нисбат ба Константинопол шаҳри поинтар муайян намуд; ва аз ҳамон лаҳза ба баъд, ҷанги он таърих, ки аз ҷониби душманони Рум пеш бурда мешуд, ҳамеша бар ҳамла ба Шаҳри Рум мутамарказ буд; ва то соли 476 дигар ҳеҷ гоҳ вориси воқеии румӣ дар он шаҳр ҳукмронӣ накард, то соли 538, вақте ки он шаҳр барои Руми папагӣ муқаддасгоҳи қувват гардид.

Ahab, Clovis, and France typify the United States, and the United States’ sanctuary of strength is the Constitution of the United States. That document is a divine document, and it is a waymark of prophetic history. Since Ronald Reagan stood up for the papacy in the history leading up to 1989, the Constitution has been under a constant escalating attack, as was the sanctuary of strength in the demise and fall of pagan Rome. When the soon coming Sunday law in the United States is enforced, the Constitution will be fully overthrown. From the time of Reagan until that Sunday law, the history from the year 330 to 538 is repeated. In the year 538, the papacy was placed upon the throne, thus typifying the healing of its deadly wound at that Sunday law.

Аҳъоб, Хлодвиг ва Фаронса намунаи Иёлоти Муттаҳида мебошанд, ва қувватгоҳи муқаддаси Иёлоти Муттаҳида Қонуни асосии Иёлоти Муттаҳида аст. Он санад санади илоҳист, ва аломати роҳ дар таърихи нубувватӣ мебошад. Аз замоне ки Роналд Рейган дар таърихе, ки ба соли 1989 мебурд, ба ҷонибдории папагарӣ бархост, Қонуни асосӣ пайваста зери ҳамлаи рӯ ба афзоиш қарор доштааст, чунон ки қувватгоҳи муқаддас дар завол ва суқути Рими бутпараст буд. Вақте ки қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда дар Иёлоти Муттаҳида ба иҷро дароварда шавад, Қонуни асосӣ комилан сарнагун хоҳад шуд. Аз замони Рейган то он қонуни якшанбе, таърихи аз соли 330 то 538 такрор мешавад. Дар соли 538, папагӣ бар тахт нишонда шуд, ва ба ин васила шифо ёфтани захми марговари он дар он қонуни якшанбе намуна мегардад.

The period from Ronald Reagan to the Sunday law is a prophetic period that is specifically identified by God’s prophetic Word. The “arms,” represented by Clovis were also to take away “the daily,” from the formerly pagan kingdom of the Roman Empire. The religion of the empire had been pagan from the very outset, and Clovis began the work of replacing the religion of open paganism with the religion of Catholicism, which is simply cloaked paganism.

Давра аз замони Роналд Рейган то қонуни якшанбе давраи нубувватист, ки онро Каломи нубувватии Худо ба таври махсус муайян кардааст. «Бозуҳо», ки бо Кловис муаррифӣ шудаанд, ҳамчунин мебоист «қурбонии доимӣ»-ро аз подшоҳии пештар бутпарасти Империяи Рум дур кунанд. Дини ин империя аз ҳамон ибтидо бутпарастӣ буд, ва Кловис кори иваз кардани дини бутпарастии ошкорро бо дини католикият оғоз намуд, ки он дар асл ҳамон бутпарастии пӯшида мебошад.

The United States fully removes the religion of Protestantism when it enforces the mark of papal authority at the soon coming Sunday law, for the only definition of the word “Protestant,” is to protest Rome. If you accept the mark of Rome’s authority, you are not protesting Rome. In Amos chapter three, verse three, Amos asks the rhetorical question: “Can two walk together, except they be agreed?”

Иёлоти Муттаҳидаи Амрико, ҳангоме ки дар қонуни якшанбеи наздикоянда нишони ҳокимияти папавиро маҷбуран ҷорӣ мекунад, дини протестантизмро ба таври комил аз миён мебардорад; зеро ягона таърифи калимаи «протестант» ин аст, ки ба Рум эътироз кардан. Агар шумо нишони ҳокимияти Румро қабул кунед, шумо дигар ба Рум эътироз намекунед. Дар боби сеюми китоби Омӯс, ояти сеюм, Омӯс ин саволи риторикиро матраҳ мекунад: «Оё ду нафар метавонанд якҷоя роҳ раванд, магар он ки мувофиқ бошанд?»

“In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the Papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World.” The Great Controversy, 573.

«Дар ҳаракатҳое, ки ҳоло дар Иёлоти Муттаҳида барои таъмин намудани пуштибонии давлат аз муассисаҳо ва расму ойинҳои калисо ҷараён доранд, протестантҳо аз пайи қадамҳои папистҳо мераванд. Беш аз ин, онҳо дарро барои он мекушоянд, ки Папагӣ дар Амрикои протестантӣ он бартариро, ки дар Ҷаҳони Қадим аз даст додааст, дубора ба даст оварад». «Муборизаи бузург», саҳ. 573.

When the religion of paganism was taken away as the official religion of the realm in the year 508, it typified that the restraint, represented by Paul in Second Thessalonians chapter two had been taken away in advance of the revealing of the man of sin at the soon coming Sunday law in the United States. The subjection of the openly pagan religion, transitioning to the hidden pagan religion of Catholicism did not happen instantly, and it is marked in history as beginning with Clovis’ conversion to Catholicism in the year 496, and fully accomplished by the year 508.

Вақте ки дини бутпарастӣ дар соли 508 ҳамчун дини расмии мамлакат бардошта шуд, ин рамзе буд, ки он монеае, ки Павлус дар Боби дуюми Рисолаи дуюм ба Таслӯникиён тасвир кардааст, пеш аз ошкор шудани марди гуноҳ ҳангоми қонуни якшанбеи наздикшаванда дар Иёлоти Муттаҳида бардошта шудааст. Тобеъ гардонидани дини ошкоро бутпарастӣ, ки ба дини пинҳонии бутпарастӣ — католикият — мегузашт, фавран рух надод, ва дар таърих ҳамчун оғозёфта бо гаравидани Кловис ба католикият дар соли 496 ва комилан анҷомёфта то соли 508 қайд шудааст.

Thus, from the Reagan years, beginning in 1989, until the soon coming Sunday law, genuine Protestantism will be fully restrained in the United States. At that time the Constitution, the “sanctuary of strength” for the United States, will be overturned, and the fourth work of the “arms” of verse thirty-one will be accomplished, as the “arms” then place the papacy upon the throne of the earth, as was the case in the year 538.

Пас, аз солҳои Рейган, аз соли 1989 оғоз ёфта, то қонуни рӯзи якшанбе, ки ба зудӣ хоҳад омад, протестантизми ҳақиқӣ дар Иёлоти Муттаҳида комилан боздошта хоҳад шуд. Дар он вақт Конститутсия — «паноҳгоҳи қувват» барои Иёлоти Муттаҳида — барҳам зада хоҳад шуд, ва кори чоруми «дастон»-и ояти сию якум ба анҷом хоҳад расид, зеро «дастон» он гоҳ папиятро бар тахти замин хоҳад нишонд, чунон ки дар соли 538 низ чунин буд.

Once the papacy took the throne in the year 538, the narrative in Daniel switches from describing how the papacy captured the world, to the subject of how the papacy persecuted God’s people in that history. In verse fourteen, of chapter ten of Daniel, Gabriel had informed Daniel that the purpose of the vision he was about to present was to demonstrate “what would befall God’s people in the latter days.”

Пас аз он ки папагӣ дар соли 538 ба тахт нишаст, ривоят дар Дониёл аз тавсифи он ки чӣ гуна папагӣ ҷаҳонро тасарруф кард, ба мавзӯи он мегузарад, ки чӣ гуна папагӣ дар он таърих қавми Худоро таъқиб намуд. Дар ояти чордаҳуми боби даҳуми Дониёл, Ҷабраил ба Дониёл хабар дода буд, ки мақсади рӯъёе, ки ӯ дар остонаи пешниҳоди он буд, ин аст, ки нишон диҳад: «дар айёми охир ба қавми Худо чӣ хоҳад расид».

Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

Ва алҳол омадаам, то ба ту фаҳмонам, ки дар рӯзҳои охир ба қавми ту чӣ воқеъ хоҳад шуд; зеро ин рӯъё ҳанӯз барои рӯзҳои бисёр аст. Дониёл 10:14.

Verse thirty-two through to verse thirty-six are the verses that Sister White directly say will be repeated, and those verses describe the persecution of the twelve hundred and sixty year rule of the papacy from the time it was placed on the throne in the year 538, until it received its deadly wound in 1798.

Оятҳои сию дуюм то ояти сию шашум ҳамон оятҳоянд, ки хоҳар Уайт ба таври мустақим мегӯяд такрор хоҳанд шуд, ва он оятҳо таъқиботи ҳукмронии ҳазору дусаду шастсолаи папаро тавсиф мекунанд, аз замоне ки он дар соли 538 бар тахт нишонда шуд, то он даме ки захми марговари худро дар соли 1798 гирифт.

And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:32–36.

Ва касоне ки ба аҳд бадӣ мекунанд, ӯ бо хушомадгӯӣ фасод хоҳад кард; аммо қавме ки Худои худро мешиносанд, қавӣ хоҳанд буд ва корнамоиҳо ба ҷо хоҳанд овард. Ва хирадмандон дар миёни қавм бисёр касонро таълим хоҳанд дод; вале онҳо рӯзҳои бисёр ба шамшер, ба оташ, ба асирӣ ва ба ғорат фурӯ хоҳанд афтод. Ва ҳангоме ки онҳо фурӯ афтанд, бо ёрии андаке мадад хоҳанд ёфт; аммо бисёре ба онҳо бо хушомадгӯӣ хоҳанд пайваст. Ва баъзе аз хирадмандон фурӯ хоҳанд афтод, то ки санҷида шаванд, ва пок гарданд, ва сафед шаванд, то замони анҷом; зеро он ҳанӯз барои вақти муқарраршуда аст. Ва подшоҳ мувофиқи иродаи худ амал хоҳад кард; ва худро боло хоҳад бардошт, ва худро аз ҳар худое бузургтар хоҳад шумурд, ва бар зидди Худои худоён суханони шигифтангез хоҳад гуфт, ва то ба анҷом расидани ғазаб комёб хоҳад шуд; зеро он чи муқаррар шудааст, ба амал хоҳад омад. Дониёл 11:32–36.

The verses describe the persecution of the Dark Ages, and verse thirty-six then identifies that the papacy would prosper until God’s first indignation against the northern kingdom of Israel was accomplished in 1798. Daniel first identified how the papacy was placed upon the throne of the earth, then how the papacy interacted with God’s people, and then the final fall of the papacy. Verse forty through forty-three of Daniel eleven, identifies how the papacy takes control of the world, then verse forty-four identifies how she persecutes God’s latter-day people, and then verse forty-five identifies how she comes to her final end, with none to help.

Оятҳо таъқиби давраи Асрҳои Тираро тасвир мекунанд, ва сипас ояти сию шашум муайян месозад, ки папагӣ то он даме муваффақ хоҳад шуд, ки аввалин ғазаби Худо бар зидди салтанати шимолии Исроил дар соли 1798 ба анҷом расад. Дониёл нахуст муайян намуд, ки чӣ гуна папагӣ бар тахти замин нишонда шуд, сипас чӣ гуна папагӣ бо қавми Худо муносибат кард, ва баъдан суқути ниҳоии папагӣ. Оятҳои чиҳилум то чиҳилу сеюми Дониёл боби ёздаҳум муайян месозанд, ки чӣ гуна папагӣ назорати ҷаҳонро ба даст мегирад, сипас ояти чиҳилу чаҳорум муайян месозад, ки чӣ гуна вай қавми охирзамонии Худоро таъқиб мекунад, ва баъдан ояти чиҳилу панҷум муайян месозад, ки чӣ гуна вай ба анҷоми ниҳоии худ мерасад, дар ҳоле ки ҳеҷ кас ба ӯ ёрӣ нахоҳад расонд.

The Hebrew word “truth,” was created by the Wonderful Linguist by bringing the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet together to create the word “truth.” Thirteen is a symbol of rebellion, and the first represents the last.

Калимаи ибрии «ростӣ»-ро Забоншиноси Аҷоиб бо ба ҳам овардани ҳарфи аввал, сенздаҳум ва охирини алифбои ибрӣ офарид, то калимаи «ростӣ»-ро ба вуҷуд оварад. Сенздаҳ рамзи исён аст, ва аввал охиринро ифода мекунад.

Verse thirty-one describes the end of pagan Rome as the fourth kingdom of Bible prophecy, and verse thirty-six identified the end of papal Rome as the fifth kingdom of Bible prophecy. Between the first description of the fall of Rome and the last description of the fall of Rome is the rebellion, represented by the papacy murdering millions of God’s people in the history between the beginning and ending. The application of these verses bears the signature of “truth.”

Ояти сию якум анҷоми Руми бутпарастро ҳамчун подшоҳии чоруми нубуввати Китоби Муқаддас тавсиф мекунад, ва ояти сию шашум анҷоми Руми папиро ҳамчун подшоҳии панҷуми нубуввати Китоби Муқаддас муайян менамояд. Дар миёни аввалин тавсифи суқути Рум ва охирин тавсифи суқути Рум исён ҷой дорад, ки он бо папагӣ ифода меёбад, ки дар ҷараёни таърих миёни оғоз ва анҷом миллионҳо нафар аз қавми Худоро ба қатл расонд. Татбиқи ин оятҳо мӯҳри «ростӣ»-ро бар худ дорад.

Verse forty to forty-five, which is illustrated by verses thirty to thirty-six, begins with the fall of the papacy, and it ends with the fall of the papacy. In the middle of the history beginning in 1798, through the close of probation is the rebellion of Modern Rome, once again murdering God’s people. The application of these verses also bear the signature of “truth,” and they align with one another to provide two witnesses which establish the “truth,” and both lines are describing Rome, which is the symbol that will “establish the vision”.

Оятҳои чиҳил то чиҳилу панҷ, ки бо оятҳои сӣ то сию шаш тасвир шудаанд, аз суқути папагарӣ оғоз меёбанд ва бо суқути папагарӣ анҷом меёбанд. Дар миёни ин таърих, ки аз соли 1798 оғоз шуда, то поёни муҳлати озмоиш идома меёбад, исёни Руми муосир қарор дорад, ки бори дигар қавми Худоро ба қатл мерасонад. Татбиқи ин оятҳо низ мӯҳри «ҳақиқат»-ро дар бар дорад, ва онҳо бо якдигар мувофиқ меоянд, то ду шоҳидро фароҳам оваранд, ки «ҳақиқат»-ро собит месозанд; ва ҳар ду хатт Румро тасвир мекунанд, ки он рамзест, ки «рӯъёро устувор хоҳад гардонд».

And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

Ва дар он замонҳо бисёре бар зидди подшоҳи ҷануб бархоҳанд хест; ҳамчунин зӯроварони қавми ту бармехезанд, то рӯъёро барқарор созанд; аммо онҳо фурӯ хоҳанд афтод. Дониёл 11:14.

The prophetic phenomenon that Daniel employs in chapter eleven, is used more than in just verses thirty to thirty-six, and then in forty to forty-five. Verses fourteen through nineteen, identify how pagan Rome took control of the world, then verses twenty to twenty-four identify how pagan Rome dealt with God’s people, and from verse twenty-four to verse thirty the fall of pagan Rome is set forth.

Падидаи нубувватие, ки Дониёл дар боби ёздаҳ ба кор мебарад, танҳо дар оятҳои сиюм то сию шашум ва сипас дар оятҳои чилум то чилу панҷум истифода нашудааст. Оятҳои чордаҳум то нуздаҳум нишон медиҳанд, ки чӣ гуна Руми бутпараст назорати ҷаҳонро ба даст гирифт; сипас оятҳои бистум то бисту чаҳорум муайян месозанд, ки Руми бутпараст бо қавми Худо чӣ гуна муносибат кард; ва аз ояти бисту чаҳорум то ояти сиюм суқути Руми бутпараст баён гардидааст.

Verse fourteen is the beginning of pagan Rome and verse thirty is the end of pagan Rome. In the history represented in the middle, pagan Rome is identified as crucifying Christ, thus the rebellion of the middle identifies these verses as “truth.” Alpha and Omega placed His signature all the way through chapter eleven, of the book of Daniel.

Ояти чордаҳум ибтидои Руми бутпараст аст, ва ояти сиюм анҷоми Руми бутпараст. Дар таърихе, ки дар миёна тасвир шудааст, Руми бутпараст ҳамчун маслубкунандаи Масеҳ муайян мегардад; бинобар ин, исёни миёна ин оятҳоро ҳамчун «ҳақиқат» муайян месозад. Алфа ва Омега имзои Худро дар саросари боби ёздаҳуми китоби Дониёл гузоштааст.

Verse forty contains the history which begins in the Ronald Reagan years, and which identifies the alliance made between the President of the United States and the man of sin. It marks a specific period that concludes with the papacy being placed upon the throne of the earth, as it had been in the year 538. It is not a coincidence that Clovis, king of the Franks, which is modern day France, is the symbol of the United States. Clovis typified Reagan. Reagan was a symbol of Protestantism, as was Clovis a symbol of paganism.

Ояти чил таърихеро дар бар мегирад, ки аз солҳои Роналд Рейган оғоз мешавад ва иттиҳодеро, ки миёни Президенти Иёлоти Муттаҳида ва марди гуноҳ баста шуд, муайян мекунад. Он як давраи мушаххасро ишора менамояд, ки бо бар тахти замин нишонда шудани папагӣ ба анҷом мерасад, чунон ки дар соли 538 буд. Тасодуфӣ нест, ки Кловис, подшоҳи франкҳо, ки Фаронсаи имрӯза аст, рамзи Иёлоти Муттаҳида мебошад. Кловис ба таври пешнигорона Рейганро ифода мекард. Рейган рамзи протестантизм буд, ҳамчунон ки Кловис рамзи бутпарастӣ буд.

The battle in which Clovis, King of the Franks, converted to Catholicism was the Battle of Tolbiac (also known as the Battle of Zülpich or the Battle of Cologne). This battle took place in the year 496. Clovis was a pagan at the time, but during the battle, when it seemed that his forces were in danger of defeat, he prayed to the Christian God of his Catholic wife for help and made a vow that if he emerged victorious, he would convert to Christianity. Clovis did win the battle, and as a result, he and a significant portion of his Frankish warriors converted to Catholicism, marking a significant event in the Christianization of the Franks.

Ҷанге, ки дар он Кловис, Подшоҳи франкҳо, ба католикият гаравид, Ҷанги Толбиак буд (ки ҳамчунин бо номи Ҷанги Цюлпих ё Ҷанги Кёлн маъруф аст). Ин ҷанг дар соли 496 рух дод. Кловис дар он вақт бутпараст буд, аммо дар ҷараёни ҷанг, вақте ки чунин менамуд, ки нерӯҳои ӯ дар хатари шикаст қарор доранд, ӯ аз Худои масеҳии ҳамсари католикаш мадад хост ва назр кард, ки агар пирӯз барояд, ба масеҳият хоҳад гаравид. Кловис воқеан дар ин ҷанг пирӯз шуд, ва дар натиҷа, ӯ ва қисми назарраси ҷанговарони франкии ӯ ба католикият гаравиданд, ки ин рӯйдоди муҳимме дар масеҳишавии франкҳо гардид.

Ronald Reagan, a professed Protestant, identified that his motivation for forming a secret alliance with the pope of Rome, was that he was convicted that the Soviet Union was the antichrist of Bible prophecy. In Reagan’s battle against the former Soviet Union, without recognizing his confusion about who the antichrist is, he joined with the antichrist.

Роналд Рейган, ки худро протестант мешуморид, изҳор дошт, ки ангезаи ӯ барои ташкил додани иттиҳоди махфӣ бо папаи Рум ин буд, ки вай мӯътақид гардида буд, ки Иттиҳоди Шӯравӣ зиддимасеҳи нубуввати Китоби Муқаддас аст. Дар муборизаи Рейган бар зидди Иттиҳоди Шӯравии собиқ, бидуни он ки саргардонии худро дар бораи он ки зиддимасеҳ кист дарк кунад, ӯ бо зиддимасеҳ ҳампаймон шуд.

“Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist.” Kress Collection, 105.

«Онҳое ки дар фаҳмиши калом саргардон мешаванд ва маънои зиддимасеҳро дарнамеёбанд, бешубҳа худро ба ҷониби зиддимасеҳ хоҳанд гузошт». Kress Collection, 105.

The United States is a twofold prophetic symbol, as represented by the two horns of the earth beast. France is also a twofold prophetic symbol, as represented by Sodom and Egypt in Revelation chapter eleven. France is the firstborn child of the papacy, and Reagan, representing the United States was the first of the ten kings of Revelation chapter seventeen in the last days to commit fornication with the whore of Tyre, who had been forgotten since 1798. She was forgotten at the time of the end in 1798, but begins to be remembered at the time of the end in 1989.

Иёлоти Муттаҳида рамзи нубувватии дугона аст, чунонки онро ду шохи ҳайвони заминӣ намояндагӣ мекунанд. Фаронса низ рамзи нубувватии дугона аст, чунонки онро Садӯм ва Миср дар боби ёздаҳуми Ваҳй намояндагӣ мекунанд. Фаронса фарзанди нахустини папагӣ аст, ва Рейган, ки намояндаи Иёлоти Муттаҳида буд, дар айёми охир аввалини он даҳ подшоҳи боби ҳабдаҳуми Ваҳй буд, ки бо фоҳишаи Сур, ки аз соли 1798 ба ин сӯ фаромӯш шуда буд, зино кард. Вай дар замони охир, дар соли 1798, фаромӯш шуда буд, вале дар замони охир, дар соли 1989, ба ёд оварда шуд.

Clovis, the leader of France, marked the beginning of a period of time which led to the papacy being placed upon the throne in 538, where the papacy then passed a Sunday law at the Council of Orleans. Reagan, leader of the United States marked the beginning of a period of time which is leading to the papacy once again being placed upon the throne of the earth at the soon coming Sunday law.

Кловис, роҳбари Фаронса, оғози як давраи замонро нишон дод, ки ба он анҷомид, ки папагӣ дар соли 538 бар тахт нишонда шуд, ва он гоҳ папагӣ дар Шӯрои Орлеан қонуни якшанберо қабул кард. Рейган, роҳбари Иёлоти Муттаҳида, оғози як давраи замонро нишон дод, ки ба он мебарад, ки папагӣ бори дигар бар тахти замин дар қонуни якшанбеи наздикулвуқӯъ нишонда шавад.

France is the twofold power that placed the papacy in 538, and France, through Napoleon’s General Berthier, took the papacy off the throne in 1798. The United States places the papacy on the throne in the last days, and as the premier king of the ten kings, the United States will ultimately “make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire.”

Фаронса он қудрате аст, ки дар соли 538 папопарастиро бар тахт нишонд; ва Фаронса, ба воситаи генерал Бертйеи Наполеон, дар соли 1798 папопарастиро аз тахт фуруд овард. Иёлоти Муттаҳида дар рӯзҳои охир папопарастиро бар тахт менишонад, ва чун шоҳи пешсафи даҳ подшоҳ, Иёлоти Муттаҳида дар ниҳоят «ӯро вайрону бараҳна хоҳад кард, ва гӯшти ӯро хоҳад хӯрд, ва ӯро дар оташ хоҳад сӯзонд».

Verse forty contains the history of verse thirty-one, and identifies that the work of placing the papacy back upon the throne of the earth is represented by the period of time beginning with Ronald Reagan, and ending with the final president of the United States. That final president will have been typified by Reagan, for Jesus always illustrates the end with the beginning.

Ояти чиҳил таърихи ояти сию якро дар бар мегирад ва муайян месозад, ки кори боз бар тахти замин нишонидани папагарӣ бо давраи замоне муаррифӣ шудааст, ки бо Роналд Рейган оғоз ёфта, бо президенти ниҳоии Иёлоти Муттаҳида анҷом меёбад. Он президенти ниҳоӣ бо Рейган ҳамчун намуна пешакӣ ифода хоҳад ёфт, зеро Исо ҳамеша интиҳоро ба василаи ибтидо тасвир мекунад.

In the first verses in Daniel eleven, that prophetic history is set forth (verse two), we find the history that preceded the history of the kingdom of Greece. Greece is a symbol of the United Nations, and the one-world government of the ten kings of Revelation seventeen. Verse three in Daniel eleven, introduces Alexander the Great, and verse two, represents the history that precedes the one-world government in the last days.

Дар оятҳои аввали боби ёздаҳуми Дониёл он таърихи нубувватӣ баён шудааст (ояти ду), ва мо дар он ҷо таърихеро меёбем, ки пеш аз таърихи подшоҳии Юнон воқеъ гардидааст. Юнон рамзи Созмони Милали Муттаҳид ва ҳукумати якҷаҳонии даҳ подшоҳи Ваҳйи ҳабдаҳ аст. Ояти сеюми Дониёл ёздаҳ Искандари Мақдуниро муаррифӣ мекунад, ва ояти ду таърихеро ифода менамояд, ки пеш аз ҳукумати якҷаҳонӣ дар рӯзҳои охир воқеъ мешавад.

In verse one, Gabriel simply identifies that he had strengthened Darius at the beginning of the kingdom of the Medes and Persians, but Gabriel had come to Daniel in chapter ten, when Cyrus the Persian, not Darius the Mede was then ruling. After clearly tying the kingdom together as a prophetic twofold kingdom of the Medes and Persians (as is France and the United States), Gabriel then introduces the history that precedes the worldwide kingdom of Alexander the Great.

Дар ояти якум, Ҷабраил фақат ишора мекунад, ки ӯ Дарёюшро дар оғози подшоҳии Модию Форс қувват бахшида буд, вале Ҷабраил дар боби даҳум назди Дониёл омада буд, ҳангоме ки Куруш Форсӣ — на Дарёюши Модӣ — он вақт ҳукмронӣ мекард. Пас аз он ки подшоҳиро равшанона ҳамчун як подшоҳии дугонаи пешгӯёнаи Модию Форс ба ҳам пайваст (чунон ки Фаронса ва Иёлоти Муттаҳида низ ҳастанд), Ҷабраил сипас таърихеро муаррифӣ мекунад, ки пеш аз подшоҳии ҷаҳонии Искандари Бузург меояд.

And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. Daniel 11:2.

Ва алҳол ман ба ту ростиро нишон хоҳам дод. Инак, ҳанӯз се подшоҳ дар Форс бармехезанд; ва чорумин аз ҳамаи онҳо бағоят сарватмандтар хоҳад буд; ва ӯ бо қуввати худ ба василаи сарвати худ ҳамаро бар зидди мамлакати Юнон хоҳад барангехт. Дониёл 11:2.

Alpha and Omega always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing, and verse two speaks to the history that precedes the enforcement of the one-world government, as represented by Alexander the Great’s kingdom of Greece. Verse two, is a line of prophecy concerning the United States, which, as the two-horned power of the last days as typified by the twofold power of the Medes and Persians, and by France. The verse identifies kings that would typify presidents of the United States in the last days, who would stand up in advance of the threefold one-world government of the dragon, the beast and false prophet. Clovis paralleled Reagan as the first president in the beginning of the history that leads to placing antichrist back on the throne.

Алфа ва Омега ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози он нишон медиҳад, ва ояти дуюм ба таърихе ишора мекунад, ки пеш аз ҷорӣ шудани ҳукумати ягонаи ҷаҳонӣ меояд, чунон ки он ба воситаи подшоҳии Юнони Искандари Мақдунӣ намояндагӣ шудааст. Ояти дуюм сатри нубувватест дар бораи Иёлоти Муттаҳида, ки ҳамчун қудрати дӯшохаи айёми охир, тавре ки ба воситаи қудрати дугонаи модиён ва форсиён ва ҳамчунин аз ҷониби Фаронса намунавӣ гардидааст. Ин оят подшоҳонеро муайян мекунад, ки бояд дар айёми охир намунаи президентҳои Иёлоти Муттаҳида бошанд, онҳое ки пеш аз ҳукумати сегонаи ягонаи ҷаҳонии аждаҳо, ҳайвон ва набии козиб бармехезанд. Кловис бо Рейган мувофиқат мекард ҳамчун нахустин президент дар оғози он таърихе, ки ба бознишондани зиддимасеҳ бар тахт мебарад.

From the time of Cyrus, in Daniel eleven, there would be three presidents followed by a fourth, who was far richer than they all were. Darius was the first king of the Medo-Persian Empire, and Cyrus, who was ruling when Daniel received the history from Gabriel was the second king. Four kings would follow Cyrus, so the fourth of the following kings would be the sixth king.

Аз замони Куруш, дар боби ёздаҳуми китоби Дониёл, се подшоҳ меомаданд ва пас аз онҳо подшоҳи чоруме, ки аз ҳамаи онҳо бисёр сарватмандтар буд. Дорёш нахустин подшоҳи империяи Модо-Форс буд, ва Куруш, ки ҳангоми гирифтани ин таърих аз Ҷабраил Дониёл дар айёми подшоҳии ӯ мезист, подшоҳи дуюм буд. Пас аз Куруш чор подшоҳ меомаданд; бинобар ин, подшоҳи чоруми аз подшоҳони пасоянда подшоҳи шашум мешуд.

The sixth king would be the richest king, and the rich president (king) would stir up all against the realm of Greece. The presidents since Reagan, were Bush the first, Clinton, Bush the second, Obama; so the sixth, and richest, king would be Trump. That king (president) would “stir up” the realm of Greece (globalists). The definition of the Hebrew phrase “stir up,” is quite informative.

Подшоҳи шашум бойтарин подшоҳ мебуд, ва президенти сарватманд (подшоҳ) ҳамаро бар зидди салтанати Юнон ба шӯр меовард. Президентон аз замони Рейган инҳо буданд: Буши аввал, Клинтон, Буши дуюм, Обама; пас, подшоҳи шашум ва бойтарин Трамп мебуд. Он подшоҳ (президент) салтанати Юнонро (глобалистҳо) «ба шӯр меовард». Таърифи ибораи ибрии «ба шӯр овардан» бисёр пурмаъност.

The Hebrew word translated as “stir up,” in the verse, is a primitive root meaning “to awaken”, or “wake up”. In the history typified by the fourth ruler after Cyrus, a president far richer than any other president would be raised up and through his strength and power an “awakening” would be brought about against Greece. Greece being a symbol of globalism, progressivism and “woke-ism,” would be brought into the spotlight of the history of the sixth, richest president. He would awaken the entire realm of planet earth to the controversy of progressive “woke-ism” and global domination.

Вожаи ибронӣ, ки дар он оят ба таври «бедор кардан» тарҷума шудааст, решаи аслӣ дорад ва маънояш «бедор сохтан» ё «аз хоб хезондан» мебошад. Дар таърихе, ки тавассути ҳокими чорум баъд аз Куруш рамзӣ нишон дода шудааст, раисиҷумҳуре, ки аз ҳар раисиҷумҳури дигар бисёр сарватмандтар мебуд, бархоста мешуд ва ба воситаи қуввату тавоноии худ зидди Юнон як «бедоршавӣ» ба амал меовард. Юнон, ки рамзи глобализм, прогрессивизм ва «воукизм» аст, ба маркази таваҷҷуҳи таърихи шашумин, сарватмандтарин раисиҷумҳур оварда мешуд. Ӯ тамоми қаламрави сайёраи заминро нисбат ба ҷанҷоли «воукизми» прогрессивӣ ва ҳукмронии ҷаҳонӣ бедор месохт.

The awakening to the movement of progressive “woke-ism,” that is brought about in the presidency of the richest president, occurs with the Republican horn, at the very time that the awakening of the ten virgins occurs in the Protestant horn.

Бедоршавӣ нисбат ба ҳаракати пешрави «воукизм», ки дар давраи раёсати сарватмандтарин президент ба вуҷуд оварда мешавад, бо шохи ҷумҳурихоҳон, маҳз дар ҳамон замоне ба амал меояд, ки бедоршавии даҳ бокира дар шохи протестантӣ рух медиҳад.

We will continue our study of Daniel eleven verse forty in the next article.

Мо омӯзиши худро оид ба Дониёл, боби ёздаҳ, ояти чиҳил, дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

“Notwithstanding the widespread declension of faith and piety, there are true followers of Christ in these churches. Before the final visitation of God’s judgments upon the earth there will be among the people of the Lord such a revival of primitive godliness as has not been witnessed since apostolic times. The Spirit and power of God will be poured out upon His children. At that time many will separate themselves from those churches in which the love of this world has supplanted love for God and His word. Many, both of ministers and people, will gladly accept those great truths which God has caused to be proclaimed at this time to prepare a people for the Lord’s second coming. The enemy of souls desires to hinder this work; and before the time for such a movement shall come, he will endeavor to prevent it by introducing a counterfeit. In those churches which he can bring under his deceptive power he will make it appear that God’s special blessing is poured out; there will be manifest what is thought to be great religious interest. Multitudes will exult that God is working marvelously for them, when the work is that of another spirit. Under a religious guise, Satan will seek to extend his influence over the Christian world.” The Great Controversy, 464.

«Бо вуҷуди коҳиши густурдаи имон ва парҳезгорӣ, дар ин калисоҳо пайравони ҳақиқии Масеҳ ҳастанд. Пеш аз боздиди ниҳоии довариҳои Худо бар замин, дар миёни қавми Худованд чунин эҳёи парҳезгории ибтидоӣ ба вуҷуд хоҳад омад, ки аз замони расулон то имрӯз дида нашудааст. Рӯҳ ва қудрати Худо бар фарзандони Ӯ рехта хоҳад шуд. Дар он вақт бисёре аз он калисоҳо, ки дар онҳо муҳаббати ин ҷаҳон ҷойи муҳаббат ба Худо ва Каломи Ӯро гирифтааст, худро ҷудо хоҳанд кард. Бисёр касон, ҳам аз миёни хизматгузорон ва ҳам аз миёни мардум, он ҳақоиқи бузургеро, ки Худо фармудааст дар ин замон эълон шаванд, то қавмеро барои омадани дуюми Худованд омода созанд, бо хурсандӣ хоҳанд пазируфт. Душмани ҷонҳо мехоҳад ин корро монеъ шавад; ва пеш аз он ки вақти чунин ҳаракат фаро расад, ӯ кӯшиш хоҳад кард, ки бо ворид кардани як сохтакорӣ онро пешгирӣ намояд. Дар он калисоҳо, ки ӯ метавонад онҳоро зери қудрати фиребандаи худ оварад, вай чунин вонамуд хоҳад кард, ки баракати махсуси Худо рехта шудааст; он чи зоҳир хоҳад шуд, ба назар ҳамчун шавқи бузурги динӣ пиндошта хоҳад шуд. Тӯдаҳои бисёр аз он ба ваҷд хоҳанд омад, ки Худо барои онҳо ба таври аҷиб амал мекунад, ҳол он ки он амал кори рӯҳи дигар аст. Зери ниқоби диндорӣ, Шайтон хоҳад кӯшид нуфузи худро бар ҷаҳони масеҳӣ густариш диҳад». «Муборизаи Бузург», 464.