When the United States enforces the soon-coming Sunday law it will cease to be the sixth kingdom of Bible prophecy and transition into one third of the threefold union of Modern Rome. The president who enforces the Sunday law will be the last president, and he will be a Republican president. This is established upon two witnesses.
Ҳангоме ки Иёлоти Муттаҳида қонуни ба зудӣ ҷоришавандаи якшанберо ба иҷро дарорад, вай дигар салтанати шашуми нубуввати Китоби Муқаддас нахоҳад буд, балки ба як сеяки иттиҳоди сегонаи Руми Мутамоидин табдил хоҳад ёфт. Президентиш ки қонуни якшанберо ба иҷро медарорад, президенти охирин хоҳад буд, ва ӯ президенти ҷумҳурихоҳ хоҳад буд. Ин бар асоси ду шоҳид собит мегардад.
Abraham Lincoln, who was the first Republican president “spoke” the Emancipation Proclamation in 1863, which was the middle waymark of the speaking in the prophetic history of the earth beast. When Lincoln “spoke” the Emancipation Proclamation, in 1863, he was the first Republican president, thus typifying the last Republican president. Abraham Lincoln represents the last waymark of the first period of the earth beast and also the first waymark of the second period of the earth beast. Jesus always illustrates the end by the beginning. When the earth beast speaks as a dragon, at the end of the last of the two periods, the president will be a Republican president, as typified by Lincoln.
Авраам Линколн, ки нахустин президенти ҷумҳурихоҳ буд, дар соли 1863 Эъломияи Озодиро «сухан гуфт», ки он нишонаи миёнаи сухан гуфтан дар таърихи набувватии ҳайвони заминӣ буд. Вақте ки Линколн Эъломияи Озодиро дар соли 1863 «сухан гуфт», ӯ нахустин президенти ҷумҳурихоҳ буд ва ба ин васила президенти охирини ҷумҳурихоҳро тимсол меовард. Авраам Линколн ҳам нишонаи охирини давраи аввали ҳайвони заминӣ ва ҳам нишонаи аввали давраи дуюми ҳайвони заминӣ мебошад. Исо ҳамеша анҷомро ба воситаи оғоз нишон медиҳад. Вақте ки ҳайвони заминӣ дар охири охирин аз он ду давра ҳамчун аждаҳо сухан мегӯяд, президент, чунон ки Линколн тимсол овардааст, президенти ҷумҳурихоҳ хоҳад буд.
The second witness of the last president being a Republican president is the period that began at the time of the end in 1989 with Ronald Reagan. The prophetic period from 1989 to the soon coming Sunday law has been represented by the prophetic period of preparation for papal Rome taking the throne in the history of 508 to 538. That prophetic period of preparation for the empowerment of the antichrist in 538 was typified by the thirty years of Christ’s preparation, that is from His birth unto His baptism.
Шоҳидии дуввум дар бораи он ки охирин президент президенти ҷумҳурихоҳ аст, он давраест, ки дар замони охир дар соли 1989 бо Роналд Рейган оғоз ёфт. Давраи нубувватӣ аз соли 1989 то қонуни наздики якшанбе бо давраи нубувватии омодагӣ барои он ки Руми папавӣ дар таърихи солҳои 508 то 538 ба тахт нишинад, намояндагӣ шудааст. Он давраи нубувватии омодагӣ барои қудратёбии зиддимасеҳ дар соли 538 бо сӣ соли омодагии Масеҳ, яъне аз таваллуди Ӯ то таъмиди Ӯ, намуна оварда шудааст.
The antichrist had a thirty-year preparation period that counterfeited Christ’s thirty years of preparation. A thirty-year period of preparation for Christ, and also for the antichrist, provides two witnesses to a period of preparation for the healing of the deadly wound at the soon coming Sunday law. That period of preparation began at the time of the end in 1989, just as Christ’s period of preparation arrived when He was born, which marked the time of the end in His prophetic history.
Масеҳдурӯғ сӣ соли давраи омодагӣ дошт, ки сӣ соли омодагии Масеҳро тақлидан қалбакӣ месохт. Давраи сисолаи омодагӣ барои Масеҳ, ва ҳамчунин барои масеҳдурӯғ, ду шоҳидро барои давраи омодагӣ ба шифо ёфтани захми марговар дар қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда фароҳам меоварад. Он давраи омодагӣ дар вақти интиҳо, дар соли 1989, оғоз ёфт, ҳамон гуна ки давраи омодагии Масеҳ ҳангоми таваллуд шудани Ӯ фаро расид, ки он дар таърихи нубувватии Ӯ вақти интиҳоро муайян намуд.
Before the last president, verse two of Daniel eleven teaches that there will be six presidents that reach to the rich president that “stirs up” the realm of the globalists. The first of those six presidents was Ronald Reagan, a Republican. Ronald Reagan and Abraham Lincoln provide the two witnesses. The waymark of the rebellion of 1863, and the line of presidents beginning in 1989, pinpoint the characteristics of the final president of the United States.
Пеш аз президенти охирин, ояти дуюми Дониёл ёздаҳ таълим медиҳад, ки шаш президенте хоҳанд буд, ки то ба президенти сарватманде мерасанд, ки салтанати ҷаҳонигароёнро «ба шӯр меоварад». Аввалини он шаш президент Роналд Рейган буд, як ҷумҳурихоҳ. Роналд Рейган ва Иброҳим Линколн ду шоҳидро фароҳам меоранд. Аломати роҳии исёни соли 1863 ва хатти президентҳо, ки аз соли 1989 оғоз меёбад, хусусиятҳои президенти ниҳоии Иёлоти Муттаҳидаро ба таври дақиқ муайян месозанд.
Ronald Reagan is a symbol of the first, and therefore illustrates the last. Reagan was a former media star, a former Democrat that had converted to be a Republican. He was known for his provocative use of the English language. He was known for his sense of humor. He was a professed Protestant, who demonstrated that he did not truly understand what Protestant meant when he formed an alliance with the antichrist of Bible prophecy.
Роналд Рейган рамзи аввалин аст, ва бинобар ин охиринро тасвир мекунад. Рейган ситораи собиқи расонаҳо буд, демократи собиқе ки тағйир ёфта ҷумҳурихоҳ гардида буд. Ӯ бо истифодаи барангезандаи худ аз забони англисӣ маъруф буд. Ӯ бо ҳисси ҳазлаш маъруф буд. Ӯ протестанти эътирофшуда буд, ки нишон дод, дар ҳақиқат намефаҳмад протестант будан чӣ маъно дорад, вақте ки бо зиддимасеҳи пешгӯии Китоби Муқаддас иттиҳод баст.
He was pro-American, and politically unafraid. He was preceded by the most ineffective president in that era of modern politics, and his predecessor had bowed to the demands of radical Islam. Perhaps the most significant thing he stated, and which he is given credit for accomplishing, was when he said, “Mr. Gorbachev, tear down this wall.”
Ӯ тарафдори Амрико буд ва аз лиҳози сиёсӣ нотарс буд. Пеш аз ӯ дар он давраи сиёсатҳои муосир бесамартарин президент омада буд, ва пешгузаштаи ӯ ба талаботи исломи радикалӣ сари таслим фуруд оварда буд. Шояд муҳимтарин сухане, ки ӯ ба забон овард ва барои анҷом додани он ба ӯ эътироф медиҳанд, ҳамон буд, ки гуфт: «Ҷаноби Горбачёв, ин деворро фурӯ резонед».
Donald Trump is a symbol of the last, and therefore has been illustrated by the first. Trump was a former media star, a former Democrat that had converted to a Republican. He is known for his provocative use of the English language. He is known for his sense of humor. He is a professed Protestant, who has demonstrated that he does not truly understand what Protestant means, and he will form an alliance with the antichrist of Bible prophecy at the soon coming Sunday law.
Доналд Трамп рамзи охирин аст, ва бинобар ин, ба воситаи аввалин ба тасвир оварда шудааст. Трамп ситораи пешини расонаҳо буд, демократи пешине буд, ки ба ҷумҳурихоҳ табдил ёфта буд. Ӯ бо истифодаи таҳрикдиҳандаи худ аз забони англисӣ шинохта мешавад. Ӯ бо ҳисси шӯхтабъиаш шинохта мешавад. Ӯ худро протестант эътироф мекунад, аммо нишон додааст, ки маънои воқеии протестантро ба таври ҳақиқӣ намефаҳмад, ва ӯ дар қонуни якшанбеи наздикоянда бо зиддимасеҳи пешгӯии Китоби Муқаддас иттиҳод хоҳад баст.
He is pro-American, and politically unafraid. He was preceded by the most ineffective president in that era of modern politics, and when he is re-elected in 2024, he will once again have been preceded by the new most ineffective president in the era of modern politics. In both instances his predecessors are known for bowing to the demands of radical Islam. Most certainly the most significant thing he has ever stated, and which he will be given credit for accomplishing, is “Build the wall.”
Ӯ тарафдори Амрико аст ва аз лиҳози сиёсӣ бебок аст. Пеш аз ӯ дар он давраи сиёсати муосир бесамартарин президент қарор дошт; ва ҳангоме ки ӯ дар соли 2024 дубора интихоб мешавад, боз ҳам пеш аз ӯ президенти нави бесамартарин дар давраи сиёсати муосир қарор доштааст. Дар ҳар ду маврид, пешгузаштагони ӯ бо он маъруфанд, ки ба талаботи исломи радикалӣ сар фуруд овардаанд. Бешубҳа, муҳимтарин чизе, ки ӯ то ба ҳол гуфтааст ва барои анҷом додани он ба ӯ эътибор дода хоҳад шуд, ин аст: «Деворро бисозед».
This is not to claim that Jimmy Carter, Barack Hussein Obama and Joe Biden were not highly effective in their presidencies, it is just that their effectiveness, was based upon their work to destroy the principles enshrined in the Constitution of the United States, the very document they had each sworn to uphold and protect, coupled with the reality that Carter allowed Islam to hold hostages until the election of Reagan, and that Obama did an apology tour to the Islamic world and gave a minimum of one billion dollars cash to the primary bank of radical Islam, and Biden’s record of support of Islam is too long to list.
Ин ба он маъно нест, ки Ҷимми Картер, Барак Ҳусейн Обама ва Ҷо Байден дар давраи раёсатҷумҳурии худ бисёр муассир набуданд; балки муассирияти онҳо бар асоси талошашон барои нобуд сохтани усуле буд, ки дар Қонуни Асосии Иёлоти Муттаҳида муқаррар гардидаанд — ҳамон санаде, ки ҳар яки онҳо савганд ёд карда буданд онро ҳифз ва дифоъ намоянд, — ҳамроҳ бо ин воқеият, ки Картер иҷоза дод Ислом гаравгонҳоро то замони интихоб шудани Рейган нигоҳ дорад, ва Обама ба ҷаҳони ислом сафари узрхоҳӣ анҷом дод ва ҳадди ақал як миллиард доллар нақд ба бонки асосии исломи ифротӣ дод, ва собиқаи Байден дар пуштибонӣ аз Ислом он қадар тӯлонӣ аст, ки номбар кардани он номумкин аст.
Ronald Reagan accomplished the work of tearing down the symbolic wall called “the iron curtain”, and on November 11, 1989 the Berlin wall came down to mark that spiritual conquering with a literal waymark. Trump will tear down the symbolic wall of separation of Church and State, and the third Woe will provide a literal waymark of that event. That event will conclude the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which began with the arrival of Islam of the third Woe, which provided a literal waymark to identify that the spiritual work of the sealing period had begun. October 7, 2023, provided the middle point of the three literal historical markers of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.
Рональд Рейган кори фурӯ рехтани девори рамзие, ки «парда́и оҳанин» ном дошт, ба анҷом расонид, ва 11 ноябри соли 1989 девори Берлин фурӯ афтод, то он ғалабаи рӯҳониро бо як нишонаи воқеии роҳ муайян созад. Трамп девори рамзии ҷудоии Калисо ва Давлатро фурӯ хоҳад рехт, ва войи сеюм барои он воқеа як нишонаи воқеии роҳ фароҳам хоҳад овард. Он воқеа давраи мӯҳргузории саду чилу чаҳор ҳазорро, ки бо омадани Исломи войи сеюм оғоз ёфт, ба анҷом хоҳад расонид; ҳамон чизе ки барои муайян кардани он ки кори рӯҳонии давраи мӯҳргузорӣ оғоз ёфта буд, як нишонаи воқеии роҳ фароҳам овард. 7 октябри соли 2023 нуқтаи миёнаи се аломати воқеии таърихии замони мӯҳргузории саду чилу чаҳор ҳазорро фароҳам овард.
In the midst of that history of the sealing, the sixth president since Ronald Reagan was symbolically politically assassinated by the beast from the bottomless pit. The beast from the bottomless pit at the outset of the sealing time was Islam, representing Mohammed, a symbol of a false prophet. The beast from the bottomless pit at the end of the sealing time is the sea beast of Catholicism, whose deadly wound is then healed. The beast from the bottomless pit that ascends in the middle of the sealing time, is the beast of atheism, the dragon. The dragon beast from the bottomless pit, in the middle of the sealing time slays the two witnesses in Revelation chapter eleven.
Дар миёни он таърихи муҳргузорӣ, шашумин президент аз замони Роналд Рейган ба таври рамзӣ аз нигоҳи сиёсӣ аз ҷониби ҳайвони ваҳшӣ аз вартаи беҳад кушта шуд. Ҳайвони ваҳшӣ аз вартаи беҳад дар оғози замони муҳргузорӣ Ислом буд, ки Муҳаммадро намояндагӣ мекард, рамзи набии козиб. Ҳайвони ваҳшӣ аз вартаи беҳад дар анҷоми замони муҳргузорӣ ҳайвони баҳрии католикизм аст, ки захми марговараш он гоҳ шифо меёбад. Ҳайвони ваҳшӣ аз вартаи беҳад, ки дар миёнаи замони муҳргузорӣ боло меояд, ҳайвони бединӣ, аждаҳост. Ҳайвони аждаҳо аз вартаи беҳад, дар миёнаи замони муҳргузорӣ, он ду шоҳидро дар Ваҳй боби ёздаҳ мекушад.
The pro-slavery Democratic dragon faction of the US Civil War literally slew the first Republican president. The Civil War officially ended on April 9, 1865, and Lincoln died a week later on the 15th, though he had been shot the day before. The war ended on the seventh-day Sabbath, and Lincoln died on the seventh-day Sabbath.
Фраксияи аждаҳоии Ҳизби демократии ҷонибдори ғуломдорӣ дар ҷанги шаҳрвандии Иёлоти Муттаҳида ба маънои воқеӣ нахустин президенти ҷумҳурихоҳро ба қатл расонд. Ҷанги шаҳрвандӣ расман 9 апрели соли 1865 ба поён расид, ва Линколн як ҳафта баъд, рӯзи 15-ум, даргузашт, ҳарчанд ӯро як рӯз пеш аз он тир зада буданд. Ҷанг дар шанбеи рӯзи ҳафтум ба поён расид, ва Линколн дар шанбеи рӯзи ҳафтум даргузашт.
The globalists who had been awakened (stirred up) against the rich and powerful president, accomplished a political assassination on November 3, 2020. That beast from the bottomless pit represented the dragon beast who symbolically slew the last republican president as typified by the literal death of the first republican president. God’s Word identifies that after the world rejoiced over his death, he would stand upon his feet. We are now in 2024, and it is apparent that Trump has come back to life, in spite of all the lawfare, lies, propaganda and money that is being thrown against him.
Ҷаҳонгароёне, ки бар зидди он президенти сарватманд ва қудратманд бедор (ба ҳаяҷон оварда) шуда буданд, 3 ноябри соли 2020 як қатли сиёсии сиёсиро анҷом доданд. Он ваҳшии аз вартаи беҳад баромада тимсоли он ваҳшии аждаҳо буд, ки ба таври рамзӣ охирин президенти ҷумҳурихоҳро ба қатл расонд, чунонки инро марги воқеии нахустин президенти ҷумҳурихоҳ пешакӣ намунавор нишон дода буд. Каломи Худо муайян месозад, ки пас аз он ки ҷаҳон бар марги ӯ шодӣ кард, ӯ бар пойҳои худ хоҳад истод. Ҳоло мо дар соли 2024 ҳастем, ва ошкор аст, ки Трамп, сарфи назар аз ҳамаи таъқибҳои ҳуқуқӣ, дурӯғҳо, таблиғот ва пулҳое, ки бар зидди ӯ ба кор андохта мешаванд, дубора ба ҳаёт баргаштааст.
In the controversy that manifests itself in the United States, and thus prefigures the same controversy in the world, a satanic power from beneath will come up during the time when the power of God as represented by the latter rain is coming down from above.
Дар он низое, ки дар Иёлоти Муттаҳида зоҳир мегардад ва ба ин васила ҳамон низоро дар ҷаҳон пешакӣ тасвир мекунад, қуввае шайтонӣ аз поён бар хоҳад омад дар айёме ки қудрати Худо, чунон ки бо борони охирин ифода меёбад, аз боло нозил мешавад.
In the history of September 11, 2001, unto the soon coming Sunday law in the United States, Islam of the third Woe came out of the bottomless pit as smoke, representing the smoke of the burning buildings at the beginning of that history. In 2016, the Communist woke-ism of the globalists ascended to kill the two witnesses. Then at the soon coming Sunday law the papacy, who will then become the eighth beast that is of the seven, will ascend to the throne of the earth as its deadly wound is healed.
Дар таърихи 11 сентябри соли 2001 то қонуни якшанбеи ба қарибӣ оянда дар Иёлоти Муттаҳида, Ислом аз Вои сеюм аз чоҳи беҳадад чун дуд берун омад, ки дуди биноҳои сӯхташударо дар оғози он таърих намояндагӣ мекард. Дар соли 2016, бедоргии коммунистии глобалистҳо боло баромад, то ду шоҳидро бикушад. Сипас, дар қонуни якшанбеи ба қарибӣ оянда, папагарӣ, ки он гоҳ ҳайвони ҳаштум хоҳад шуд, ки аз миёни он ҳафт аст, ба тахти замин боло хоҳад баромад, ҳангоме ки захми марговараш шифо меёбад.
The beasts that represent the power that comes from beneath, during the time when the latter rain is falling as the power from above, represent a prophetic “Truth.” The first that is to ascend as smoke is Islam of the third Woe, at the time when the first voice of Revelation chapter eighteen sounds, and it ascends when the latter rain begins to be “measured”. The last beast to ascend is the papacy, at the time when the second voice of Revelation chapter eighteen sounds, and it ascends when the latter rain is being poured out without measure.
Ҳайвонҳое, ки қудратеро, ки аз поён меояд, дар айёме ки борони охирин ҳамчун қудрат аз боло фурӯ мерезад, ифода мекунанд, як «Ҳақиқати» нубувватиро намояндагӣ менамоянд. Аввалине, ки бояд ҳамчун дуд боло равад, Исломи Вои сеюм аст, дар замоне ки овози якуми Ваҳй боби ҳаждаҳ садо медиҳад, ва он ҳангоме боло меравад, ки борони охирин оғоз меёбад, ки «чен карда шавад». Охирин ҳайвоне, ки боло меравад, папагист, дар замоне ки овози дуюми Ваҳй боби ҳаждаҳ садо медиҳад, ва он ҳангоме боло меравад, ки борони охирин бе чен фурӯ рехта истодааст.
The first typifies the last, and the beast that ascends in the middle is the beast of atheistic globalism that slayed two witnesses in 2020. One witness was the Protestant horn, and the other was the Republican horn. The rebellion and anarchy associated with the beast of atheism is represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet, and that beast from the bottomless pit arrived in between the first and last beasts from the bottomless pit, that creates the definition of the Hebrew word “truth”, even if it is a truth identifying the satanic power that comes from beneath during the time when the heavenly power is coming from above.
Якум охиринро тимсол мекунад, ва он ҳайвоне ки дар миёна боло мебарояд, ҳамон ҳайвони ҷаҳонигароии бехудоёна аст, ки дар соли 2020 ду шоҳидро кушт. Як шоҳид шохи протестантӣ буд, ва дигараш шохи ҷумҳурихоҳ буд. Исён ва беҳокимияте, ки бо ҳайвони бехудоӣ вобаста аст, ба воситаи ҳарфи сездаҳуми алифбои ибронӣ намояндагӣ мешавад, ва он ҳайвон аз вартаи беҳад дар миёни ҳайвони аввал ва охир аз вартаи беҳад зуҳур кард, ва ҳамин таърифи калимаи ибрии «ҳақиқат»-ро ба вуҷуд меоварад, ҳарчанд он ҳақиқатест, ки қудрати шайтонӣеро муайян мекунад, ки аз поён меояд дар замоне ки қудрати осмонӣ аз боло меояд.
Three and a half days after the two witnesses were slain a “middle voice” began to sound. It was “the voice of one crying in the wilderness”. That voice was the “ending” of the voice of the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant, and the beginning of the voice of Elijah, calling men and women to Mount Carmel.
Сеюним рӯз ва ним баъд аз он ки он ду шоҳид кушта шуданд, як «овози миёна» ба садо даромад. Он «овози нидокунандае дар биёбон» буд. Он овоз «анҷоми» овози паёмрасоне буд, ки роҳро барои Пайёмовари Аҳд омода месозад, ва оғози овози Илёс, ки мардон ва занонро ба кӯҳи Кармил мехонад.
“Brethren and sisters, would that I might say something to awaken you to the importance of this time, the significance of the events that are now taking place. I point you to the aggressive movements now being made for the restriction of religious liberty. God’s sanctified memorial has been torn down, and in its place a false sabbath, bearing no sanctity, stands before the world. And while the powers of darkness are stirring up the elements from beneath, the Lord God of heaven is sending power from above to meet the emergency by arousing His living agencies to exalt the law of heaven. Now, just now, is our time to work in foreign countries. As America, the land of religious liberty, shall unite with the papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example. Our people are not half awake to do all in their power, with the facilities within their reach, to extend the message of warning.
«Эй бародарон ва хоҳарон, кош метавонистам чизе бигӯям, то шуморо ба аҳамияти ин замон, ба маънои рӯйдодҳое, ки ҳоло ба амал меоянд, бедор созам. Ман диққати шуморо ба ҳаракатҳои таҷовузкоронае ҷалб менамоям, ки ҳоло барои маҳдуд сохтани озодии динӣ анҷом дода мешаванд. Ёдгории муқаддасшудаи Худо фурӯ рехта шудааст, ва ба ҷои он шанбеи бардурӯғе, ки ҳеҷ муқаддасият надорад, дар пеши ҷаҳон истодааст. Ва дар ҳоле ки қувваҳои зулмот унсурҳоро аз поён ба шӯр меоранд, Худованд Худои осмон аз боло қудрат мефиристад, то ба ин вазъияти изтирорӣ ҷавоб диҳад, бо он ки воситаҳои зиндаи Худро бармеангезад, то шариати осмонро баланд бардоранд. Ҳоло, маҳз ҳозир, вақти кори мо дар кишварҳои хориҷист. Вақте ки Амрико, сарзамини озодии динӣ, бо папагӣ муттаҳид гардад, то виҷдонро маҷбур созад ва одамонро водор намояд, ки шанбеи бардурӯғро эҳтиром кунанд, мардуми ҳар кишваре бар рӯйи замин ба пайравӣ аз намунаи ӯ бурда хоҳанд шуд. Мардуми мо ҳатто нисфи он қадар бедор нестанд, ки тамоми он чиро, ки дар қудрати онҳост, бо василаҳое, ки дар ихтиёри онҳост, барои густариши паёми огоҳӣ анҷом диҳанд.»
“The Lord God of heaven will not send upon the world His judgments for disobedience and transgression until He has sent His watchmen to give the warning. He will not close up the period of probation until the message shall be more distinctly proclaimed. The law of God is to be magnified; its claims must be presented in their true, sacred character, that the people may be brought to decide for or against the truth. Yet the work will be cut short in righteousness. The message of Christ’s righteousness is to sound from one end of the earth to the other to prepare the way of the Lord. This is the glory of God, which closes the work of the third angel.” Testimonies, volume 6, 18, 19.
«Худованди Худои осмон довариҳои Худро бар ҷаҳон барои нофармонӣ ва таҷовуз нахоҳад фиристод, то даме ки нозирони Худро нафиристад, то огоҳӣ диҳанд. Ӯ давраи муҳлати имтиёзро нахоҳад баст, то он даме ки паём бо равшантарӣ эълон карда шавад. Шариати Худо бояд бузург дошта шавад; талаботи он бояд бо хусусияти ҳақиқӣ ва муқаддаси худ пешниҳод гарданд, то мардум ба он оварда шаванд, ки ба ҷонибдории ҳақиқат қарор гиранд ё бар зидди он. Бо вуҷуди ин, кор дар адолат кӯтоҳ хоҳад шуд. Паёми адолати Масеҳ бояд аз як канори замин то канори дигари он садо диҳад, то роҳи Худованд омода карда шавад. Ин аст ҷалоли Худо, ки кори фариштаи сеюмро ба анҷом мерасонад». Testimonies, volume 6, 18, 19.
The message that began at the end of July, 2023 is now “distinctly proclaiming,” the “warning,” identifying “the importance of this time, the significance of the events that are now taking place.” It is distinctly identifying “the powers of darkness” who “are stirring up the elements from beneath,” and that “the Lord God of heaven” began “sending power from above” on September 11, 2001. It is “sounding” “the message of Christ’s righteousness” “from one end of the earth to the other.” It is high time to “awaken” “to the importance of this time,” for God is now going to begin to “send upon the world His judgments for disobedience and transgression.”
Паёме, ки дар охири моҳи июли соли 2023 оғоз ёфт, акнун «ба таври возеҳ эълон мекунад» «огоҳиро», ва «аҳамияти ин вақт, маънои рӯйдодҳое, ки ҳоло ба амал меоянд»-ро муайян месозад. Он ба таври возеҳ «қувваҳои зулмот»-ро муайян мекунад, ки «унсурҳоро аз поён ба ҳаракат меоранд», ва ин ки «Худованд Худои осмон» аз 11 сентябри соли 2001 «аз боло қудрат мефиристод». Он «садо медиҳад» «паёми адолати Масеҳ»-ро «аз як канори замин то канори дигари он». Акнун вақти бисёр ҷиддист, ки «бедор шавем» «ба аҳамияти ин вақт», зеро Худо акнун оғоз хоҳад кард, ки «довариҳои Худро барои нофармонӣ ва таҷовуз бар ҷаҳон бифиристад».
The line of prophecy represented with 1989 as the time of the end in verse forty, emphasizes the external history, of the internal line of prophecy represented with 1798, as the time of the end in verse forty of Daniel eleven. The prophetic history beginning at 1989 in the verse identifies the three-step process of the healing of papal Rome’s deadly wound. From 1989 until that wound is healed at the soon coming Sunday law represents a specific prophetic period. Verse two of Daniel eleven, adds a second line, by identifying the prophetic role of the presidents of the United States, beginning with Ronald Reagan in 1989. The prophetic period of time that leads to the Sunday law, has a second witness in the thirty years of preparation that was accomplished from 508 to 538, when the papacy took the throne the first time and passed a Sunday law that very year.
Хати пешгӯие, ки дар ояти чиҳил бо соли 1989 ҳамчун замони интиҳо нишон дода шудааст, таърихи берунии хати ботинии пешгӯиро, ки дар Дониёл ёздаҳ, ояти чиҳил, бо соли 1798 ҳамчун замони интиҳо нишон дода шудааст, таъкид менамояд. Таърихи пешгӯие, ки дар оят аз соли 1989 оғоз меёбад, раванди сеқадамаи шифо ёфтани захми марговари Руми папиро муайян мекунад. Аз соли 1989 то замоне ки он захм бо қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда шифо меёбад, як давраи мушаххаси пешгӯиро ифода мекунад. Ояти дуюми Дониёл ёздаҳ хати дуюмеро меафзояд, зеро нақши пешгӯии президентҳои Иёлоти Муттаҳидаи Амрикоро, ки аз Роналд Рейган дар соли 1989 оғоз меёбад, муайян месозад. Давраи пешгӯии вақт, ки ба қонуни якшанбе мебарад, дар сӣ соли омодагӣ, ки аз 508 то 538 анҷом ёфт, шоҳиди дуюм дорад, вақте ки папагӣ бори аввал ба тахт нишаст ва ҳамон сол қонуни якшанберо қабул кард.
Christ was baptized and began His ministry of three and a half years when He was thirty years old. The papacy is a satanic counterfeit of Christ, and the thirty years from 508 to 538, counterfeits the first thirty years of Christ that led to His baptism. His three and a half years ministry were counterfeited by the three and a half prophetic years in which the papacy presented the world with its ministry of death, as a counterfeit of Christ’s ministry of life.
Масеҳ дар синни сӣ-солагӣ таъмид гирифт ва хизмати сеюнимсолаи Худро оғоз намуд. Папагӣ қалбакии шайтонӣи Масеҳ аст, ва сӣ соли аз 508 то 538 сӣ соли аввали ҳаёти Масеҳро, ки ба таъмиди Ӯ бурда расонданд, тақлид мекунад. Хизмати сеюнимсолаи Ӯ ба воситаи сеюним соли нубувватӣ қалбакӣ карда шуд, ки дар онҳо папагӣ хизмати марги худро ба ҷаҳон пешкаш намуд, ҳамчун тақлиди хизмати ҳаёти Масеҳ.
At the end of His ministry He died, rested in the tomb on the seventh day, and then was resurrected. In 1798, at the end of the satanic ministry of the papacy for three and a half prophetic years the papacy received its deadly wound, then it has been forgotten for seventy symbolic years, until it is resurrected as the eighth that is of the seven. Christ was resurrected on the first day of the week, but sequentially the first day is the “eighth” day, and it is “of the seven” days which Christ created. Eight as a number represents “resurrection,” and the papacy gets resurrected, for it is the one kingdom of the kingdoms of Bible prophecy that has been identified as receiving a deadly wound.
Дар охири хизмати Худ, Ӯ мурд, дар рӯзи ҳафтум дар қабр ором гирифт ва сипас эҳё гардид. Дар соли 1798, дар анҷоми хизмати шайтонӣ‑и папагӣ дар давоми сеюним соли нубувватӣ, папагӣ захми марговари худро гирифт; баъд он ҳафтод соли рамзӣ ба фаромӯшӣ супурда шуд, то он даме ки чун ҳаштумина, ки аз ҳафт аст, эҳё гардад. Масеҳ дар рӯзи якуми ҳафта эҳё гардид, аммо аз рӯи пайдарҳамӣ рӯзи якум «рӯзи ҳаштум» аст, ва он «аз ҳафт» рӯзест, ки Масеҳ офарид. Ҳашт, ҳамчун адад, «эҳё»-ро ифода мекунад, ва папагӣ эҳё карда мешавад, зеро он ягона подшоҳӣ аз миёни подшоҳиҳои нубуввати Китоби Муқаддас аст, ки ҳамчун гирандаи захми марговар шинохта шудааст.
Paul identifies that when God brought ancient Israel through the Red Sea, that baptism was symbolically represented.
Павлус ишора мекунад, ки вақте Худо Исроили қадимро аз миёни Баҳри Сурх гузаронид, таъмид ба таври рамзӣ муаррифӣ гардида буд.
Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea. 1 Corinthians 10:1, 2.
Ва, эй бародарон, намехоҳам, ки шумо бехабар бошед аз он ки ҳамаи падарони мо зери абр буданд, ва ҳама аз миёни баҳр гузаштанд; ва ҳама дар абр ва дар баҳр барои Мусо таъмид ёфтанд. 1 Қӯринтиён 10:1, 2.
The rite of baptism for spiritual Israel replaced the rite of circumcision for literal Israel, and circumcision was to take place on the eighth day. Christ was therefore resurrected upon the eighth day, which is of the seven, and when the papacy is resurrected as the eighth which is of the seven, it is the satanic parallel to the line of Christ. The thirty years of preparation for the papacy to be enthroned, were typified by the thirty years of Christ’s life in preparation for His baptism, His ministry and death. Both of those lines identify a period that leads to the death of the sixth kingdom of Bible prophecy. Both lines represent the last period of the earth beast. In the line of Christ, His birth marked the “time of the end” for that history.
Оини таъмид барои Исроили рӯҳонӣ ҷойгузини оини хатна барои Исроили ҷисмонӣ гардид, ва хатна бояд дар рӯзи ҳаштум анҷом меёфт. Бинобар ин, Масеҳ дар рӯзи ҳаштум, ки аз ҳафт аст, эҳё шуд; ва ҳангоме ки папагӣ ҳамчун ҳаштум, ки аз ҳафт аст, эҳё мегардад, он мувозии шайтонӣ ба хати Масеҳ мебошад. Сӣ соли омодагӣ барои ба тахт нишастани папагӣ бо сӣ соли ҳаёти Масеҳ, ки барои таъмиди Ӯ, хизмати Ӯ ва марги Ӯ омодагӣ буд, тимсол гардида буд. Ҳар дуи он хатҳо давраеро муайян мекунанд, ки ба марги подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас мебарад. Ҳар ду хат давраи охирини ҳайвони заминро ифода мекунанд. Дар хати Масеҳ, таваллуди Ӯ «замони охир»-ро барои он таърих нишон дод.
Thus, we have four lines. Verse forty’s time of the end in 1989 until the Sunday law of verse forty-one. Verse two’s presentation of the presidents, and the thirty years of preparation for both Christ and the antichrist. The thirty years of Christ began at the “time of the end” in His line, which was marked by His birth. The time of the end in 1798, was typified by the end of the seventy-year captivity of literal Israel in literal Babylon. Therefore, verse two of Daniel eleven begins with Darius, for Darius began to reign at the fall of Babylon. 1989 is the time of the end in verse forty, and verse two of Daniel eleven is also the time of the end, and the thirty years of Christ’s preparation began at “the time of the end”. Three of these four lines have “the time of the end” easily marked as the beginning waymark.
Пас, мо чор хат дорем. Замони охири ояти чиҳилум дар соли 1989 то қонуни якшанбе дар ояти чиҳилу якум. Баёни ояти дуюм дар бораи президентон, ва сӣ соли омодагӣ ҳам барои Масеҳ ва ҳам барои зиддимасеҳ. Сӣ соли Масеҳ дар «замони охир» дар хатти Ӯ оғоз ёфт, ки бо таваллуди Ӯ ишора шуда буд. Замони охир дар соли 1798 бо анҷоми асорати ҳафтодсолаи Исроили ҳақиқӣ дар Бобили ҳақиқӣ тимсол оварда шудааст. Бинобар ин, ояти дуюми Дониёл ёздаҳум бо Дорёш оғоз меёбад, зеро Дорёш дар ҳангоми суқути Бобил ба подшоҳӣ оғоз кард. Соли 1989 замони охир дар ояти чиҳилум аст, ва ояти дуюми Дониёл ёздаҳум низ замони охир аст, ва сӣ соли омодагии Масеҳ дар «замони охир» оғоз ёфт. Се аз ин чор хат «замони охир»-ро ба осонӣ ҳамчун аломати ибтидоӣ муайян мекунанд.
The two lines of two-hundred and twenty years in the movement of the first and the movement of the third angel identify two-hundred and twenty as a symbol of the link between humanity and divinity. The beginning of the symbolic link of two-hundred and twenty years that began in 1776, led to 1996.
Ду хатти дусаду бистсола дар ҳаракати фариштаи якум ва ҳаракати фариштаи сеюм дусаду бистро ҳамчун рамзи пайванди миёни инсоният ва илоҳият муайян менамоянд. Оғози пайванди рамзии дусаду бистсола, ки дар соли 1776 оғоз ёфт, ба соли 1996 расид.
That period was typified by the two hundred and twenty years from 1611 to 1831 in the Millerite history. The period from the Declaration of Independence in 1776 to 1798 when the earth beast took the throne as the sixth kingdom of Bible prophecy, represents the first two of the three waymarks within the two hundred and twenty years that concluded in 1996.
Он давра дар таърихи миллеритӣ бо дусаду бист сол аз 1611 то 1831 ба таври рамзӣ ифода ёфта буд. Давраи аз Эъломияи Истиқлолият дар соли 1776 то соли 1798, вақте ки ҳайвони заминӣ ҳамчун подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас бар тахт нишаст, ду нишонаи аввали се нишонаеро дар дохили он дусаду бист соле, ки дар соли 1996 ба анҷом расид, ифода мекунад.
1776 to 1798 represents a period that leads to the empowerment of the sixth kingdom of Bible prophecy, and therefore aligns with the thirty years of preparation of Christ and the antichrist. The period that precedes the empowerment of the earth beast represents the period that precedes the empowerment of the threefold union, which is the eighth beast that is of the seven. The eighth beast, that is of the seven, is the second and last manifestation of the papacy ruling the world. In the first manifestation of the papacy ruling the world there was a thirty-year period of preparation.
Аз соли 1776 то 1798 давраеро ифода менамояд, ки ба қудратёбии салтанати шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас меоварад, ва бинобар ин бо сӣ соли омодагии Масеҳ ва зиддимасеҳ мувофиқат мекунад. Даврае, ки пеш аз қудратёбии ҳайвони заминӣ меояд, давраеро ифода менамояд, ки пеш аз қудратёбии иттиҳоди сегона меояд, ки ҳамон ҳайвони ҳаштум аст, ки аз миёни ҳафт аст. Ҳайвони ҳаштум, ки аз миёни ҳафт аст, зуҳури дуюм ва охирини ҳукмронии папагӣ бар ҷаҳон мебошад. Дар зуҳури аввали ҳукмронии папагӣ бар ҷаҳон давраи сисолаи омодагӣ вуҷуд дошт.
Line upon line, the history of 1989 unto the Sunday law; the history of thirty years that led to 538; the history of thirty years that led to Christ’s baptism; the history of verse two of Daniel eleven, beginning with Ronald Reagan to the Sunday law; and the history of 1776 to 1798, are all representing the same history in the last days. It is essential to be clear concerning this fact, for the history beginning in 1776, unto 1798, is the line that brings all the lines together into clarity.
Хат бар хат, таърихи соли 1989 то қонуни якшанбе; таърихи сӣ соле, ки ба 538 оварда расонд; таърихи сӣ соле, ки ба таъмиди Масеҳ оварда расонд; таърихи ояти дуюми Дониёл ёздаҳ, ки аз Роналд Рейган оғоз шуда то қонуни якшанбе мерасад; ва таърихи 1776 то 1798 — ҳамаи инҳо як таърихи воҳидро дар рӯзҳои охир намояндагӣ мекунанд. Дар бораи ин воқеият равшан будан бисёр муҳим аст, зеро таърихе, ки аз 1776 оғоз шуда то 1798 мерасад, ҳамон хатест, ки ҳамаи хатҳоро ба ҳам оварда, ба равшанӣ меорад.
In that line of prophetic history, which is the closing history of the earth beast of Revelation thirteen, there is an internal line that addresses God’s people as represented by the horn of true Protestantism, and there is an external line as represented by the horn of Republicanism. In both horns there is a twofold struggle and controversy that prophecy addresses. We have been identifying the prophetic elements of the dragon, the beast, the false prophet and Islam that are manifested in the history of 1989 to the Sunday law.
Дар он хатти таърихи нубувватӣ, ки таърихи хотимавии ҳайвони заминии Ваҳйи сездаҳум мебошад, як хатти дохилӣ вуҷуд дорад, ки ба халқи Худо муроҷиат мекунад, чунон ки онро шохи протестантизми ҳақиқӣ намояндагӣ менамояд, ва як хатти хориҷӣ низ ҳаст, ки онро шохи ҷумҳурихоҳӣ намояндагӣ мекунад. Дар ҳар ду шох як мубориза ва ихтилофи дучанда мавҷуд аст, ки нубувват ба он мепардозад. Мо унсурҳои нубувватии аждаҳо, ҳайвон, паёмбари козиб ва Исломро, ки дар таърихи аз соли 1989 то қонуни якшанбе зоҳир мегарданд, муайян карда истодаем.
The dragon’s prophetic characteristic is that he is the father of lies, he is the murderer, and he is the leader of the secret conspiracies on earth, just as he was in heaven. His religion is spiritualism. He is the champion of what is today called “lawfare,” he is the unholy attorney, the accuser of our brethren, as he was in the heavenly court when he disputed over the obedience and faith of Job, and when he disputed over the body of Moses, and as he further disputed over the work of Christ in removing the filthy garments off of Joshua in Zechariah chapter three. He is the one who rules the kingdoms, and the one who lifts himself up as God.
Хислати нубувватии аждаҳо ин аст, ки ӯ падари дурӯғ аст, ӯ қотил аст, ва сарвари дасисаҳои махфӣ бар замин аст, ҳамон гуна ки дар осмон буд. Дини ӯ рӯҳгароист. Ӯ пешвои он чизест, ки имрӯз «lawfare» номида мешавад; ӯ вакили нопок, айбдоркунандаи бародарони мост, чунон ки дар маҳкамаи осмонӣ ҳангоми баҳс карданаш дар бораи итоат ва имони Айюб буд, ва ҳангоми баҳс карданаш дар бораи ҷасади Мусо, ва ҳамчунин он гоҳ ки бар сари кори Масеҳ дар бардоштани либосҳои палид аз танِ Еҳушаъ дар боби сеюми Закарё баҳс мекард. Ӯ ҳамон касест, ки бар мамолик ҳукмронӣ мекунад, ва ҳамон касест, ки худро чун Худо боло мебардорад.
The beast’s religion is Catholicism, and she is the woman that deceives the world through traditions and customs which she leads her followers to believe are to be obeyed above the Word of God. She deceives the world through her sorceries, which in Revelation chapter eighteen verse twenty-three, is the Greek word pharmakeia, meaning “medications”. She is the one who commits fornication with the kings of the earth. She is the counterfeit of the One who was dead, but lives again. She is the one that is forgotten and then remembered, and she is the eighth that is of the seven. She is the beast which the United States forms an image of and an image to.
Дини ҳайвон католикизм аст, ва ӯ ҳамон занест, ки ҷаҳонро ба василаи анъанаҳо ва расму оинҳо фиреб медиҳад, ки пайравони худро ба он бовар мекунонад, ки бояд аз Каломи Худо болотар итоат карда шаванд. Ӯ ҷаҳонро ба воситаи ҷодугариҳояш фиреб медиҳад, ки дар Ваҳй, боби ҳаждаҳум, ояти бисту сеюм, вожаи юнонии pharmakeia аст, ба маънои «доруҳо». Ӯ ҳамон касест, ки бо подшоҳони замин зино мекунад. Ӯ қалбакии Он Ягона аст, ки мурда буд, вале боз зинда аст. Ӯ ҳамон касест, ки фаромӯш мешавад ва сипас ба ёд оварда мешавад, ва ӯ ҳаштуминест, ки аз ҳафт аст. Ӯ ҳамон ҳайвонест, ки Иёлоти Муттаҳида барои он сурат ва ба он сурат месозад.
The false prophet is apostate Protestantism, who presumes to be something which the Word of God denies, and because of its denial of the Word of God, it lacks the power provided by the Word of God. Without the power of the Word of God, a church or a people who still presumptuously claim to be God’s people, are logically forced to lean upon civil power to pretend that they are accomplishing God’s work. Apostate Protestantism is the prophets of Baal and Ashtaroth who provide the deceptive dance for Jezebel and Herodias, and they are Salome, the daughter of Herodias.
Пайғамбари дурӯғин протестантизми муртад аст, ки гумон мебарад худ чизе бошад, ки Каломи Худо онро инкор мекунад; ва ба сабаби инкори Каломи Худо, он аз қуввате, ки Каломи Худо фароҳам меорад, маҳрум аст. Бе қуввати Каломи Худо, калисо ё қавме ки ҳанӯз ҳам бо такаббур даъво мекунанд, ки қавми Худо мебошанд, аз лиҳози мантиқ маҷбур мешаванд бар қудрати шаҳрвандӣ такя намоянд, то вонамуд созанд, ки кори Худоро ба анҷом мерасонанд. Протестантизми муртад ҳамон анбиёи Баал ва Ашторот аст, ки барои Изобал ва Ҳирӯдиё рақси фиребандаро фароҳам меоваранд, ва онҳо Саломе, духтари Ҳирӯдиё, мебошанд.
These three powers come together into a threefold union, but they actually hate each other. Without understanding the fact that they are in controversy with each other it is impossible to understand how the ten kings (the United Nations), would agree to give their kingdom to the papacy, and in the same chapter eat her flesh and burn her with fire. The controversy between these powers is to be taught to God’s students of prophecy.
Ин се қудрат ба як иттиҳоди сегона муттаҳид мешаванд, вале дар асл аз якдигар нафрат доранд. Бе дарки ин ҳақиқат, ки онҳо бо якдигар дар низоъ ҳастанд, фаҳмидани он ғайримумкин аст, ки чӣ гуна даҳ подшоҳ (Созмони Милали Муттаҳид) розӣ мешаванд подшоҳии худро ба папагӣ бисупоранд, ва дар ҳамон боб гӯшти ӯро бихӯранд ва ӯро бо оташ бисӯзонанд. Низоъ миёни ин қудратҳо бояд ба шогирдони пешгӯии Худо таълим дода шавад.
Islam is the seventh trumpet, and as the third woe it is the tool of judgment that God employs to bring judgment upon modern Babylon, as the first four trumpets brought judgment upon western pagan Rome and as the fifth and sixth trumpets brought judgment on papal and eastern pagan Rome
Ислом карнаи ҳафтум аст, ва ҳамчун войи сеюм он олати доварие мебошад, ки Худо барои овардани доварӣ бар Бобили муосир ба кор мебарад, чунон ки чор карнаи аввал доварӣ бар Руми бутпарасти ғарбӣ оварданд ва чунон ки карнаҳои панҷум ва шашум доварӣ бар Руми папавӣ ва Руми бутпарасти шарқӣ оварданд.
We will continue this study in the next article.
Мо ин таҳқиқро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.
“In these times of special interest, the guardians of the flock of God should teach the people that the spiritual powers are in controversy. It is not human beings that are creating such intensity of feeling as now exists in the religious world. A power from Satan’s spiritual synagogue is infusing the religious elements of the world, arousing men to decided action to press the advantages Satan has gained, by leading the religious world in determined warfare against those who make the word of God their guide and the sole foundation of doctrine. Satan’s masterly efforts are now put forth to gather in every principle and every power that he can employ to controvert the binding claims of the law of Jehovah, especially the fourth commandment, that defines who is the Creator of the heavens and the earth.
«Дар ин айёми дорои аҳаммияти махсус, посбонони рамаи Худо бояд ба мардум таълим диҳанд, ки қувваҳои рӯҳонӣ дар муноқиша қарор доранд. Ин инсонҳо нестанд, ки чунин шиддати эҳсосотро, чунон ки ҳоло дар ҷаҳони динӣ мавҷуд аст, ба вуҷуд меоранд. Қудрате аз куништгоҳи рӯҳонии Шайтон унсурҳои динии ҷаҳонро фаро гирифта, одамонро ба амали қатъӣ бармеангезад, то бартариҳоеро, ки Шайтон ба даст овардааст, пеш баранд, ба воситаи он ки ҷаҳони диниро ба ҷанги қотеъона бар зидди онҳое раҳнамун месозад, ки каломи Худоро роҳнамои худ ва ягона таҳкурсии таълимот қарор медиҳанд. Талошҳои устодонаи Шайтон ҳоло барои он сафарбар шудаанд, ки ҳар як усул ва ҳар як қувваеро, ки метавонад ба кор барад, гирд оварад, то даъвоҳои ҳатмии шариати Яҳуваро, хусусан аҳкоми чорумро, ки муайян месозад Офаридгори осмонҳову замин кист, рад кунад.»
“The man of sin has thought to change times and laws; but has he done it? This is the great issue. Rome and all the churches that have drunk of her cup of iniquity, in thinking to change times and laws, have exalted themselves above God, and torn down God’s great memorial, the seventh-day Sabbath. The Sabbath was to stand representing God’s power in his creation of the world in six days, and his resting upon the seventh day. ‘Wherefore he blessed the Sabbath day, and hallowed it,’ because that in it he had rested from all his works which God created and made. The object of the masterly working of the great deceiver has been to supersede God. In his efforts to change times and laws, he has been working to maintain a power in opposition to God, and above him.
«Марди гуноҳ қасд кардааст замонҳо ва қонунҳоро тағйир диҳад; аммо оё ӯ ин корро кардааст? Ин масъалаи бузург аст. Рум ва ҳамаи калисоҳое, ки аз ҷоми бадкории ӯ нӯшидаанд, бо он ки дар андешаи тағйир додани замонҳо ва қонунҳо буданд, худро болотар аз Худо баланд бардоштанд ва ёдгории бузурги Худо, шанбеи рӯзи ҳафтумро, вайрон карданд. Шанбе мебоист ҳамчун намояндаи қудрати Худо дар офариниши ҷаҳон дар шаш рӯз ва осоиши Ӯ дар рӯзи ҳафтум боқӣ монад. “Бинобар ин Ӯ рӯзи шанберо муборак гардонд ва онро муқаддас намуд”, зеро ки дар он аз ҳамаи корҳои Худ, ки Худо офарид ва ба вуҷуд овард, осоиш ёфта буд. Ҳадафи фаъолияти моҳиронаи фиребгари бузург ин будааст, ки худро ба ҷойи Худо бинашонад. Дар кӯшишҳои худ барои тағйир додани замонҳо ва қонунҳо, ӯ барои нигоҳ доштани қудрате, ки дар муқобили Худо ва болотар аз Ӯст, амал мекард.»
“Here is the great issue. Here are the two great powers confronting each other,—the Prince of God, Jesus Christ; and the prince of darkness, Satan. Here comes the open conflict. There are but two classes in the world, and every human being will range under one of these two banners,—the banner of the prince of darkness, or the banner of Jesus Christ.
«Инак, масъалаи бузург ҳамин аст. Инак, ин ду қувваи азим, ки ба муқобили якдигар меистанд,—Шоҳзодаи Худо, Исои Масеҳ; ва шоҳзодаи зулмот, Шайтон. Инак, низои ошкоро фаро мерасад. Дар ҷаҳон фақат ду табақа ҳаст, ва ҳар як инсон зери яке аз ин ду парчам қарор хоҳад гирифт,—парчами шоҳзодаи зулмот, ё парчами Исои Масеҳ.
“God will inspire his loyal and true children with his Spirit. The Holy Spirit is the representative of God, and will be the mighty working agent in our world to bind the loyal and true into bundles for the Lord’s garner. Satan is also with intense activity gathering together in bundles his tares from among the wheat.
«Худо фарзандони содиқ ва ростини Худро бо Рӯҳи Худ илҳом хоҳад бахшид. Рӯҳулқудс намояндаи Худост ва дар ҷаҳони мо омили пурқудрати амалкунанда хоҳад буд, то содиқон ва ростинҳоро барои анбори Худованд ба бастаҳо бибандад. Шайтон низ бо фаъолияти шадид машғул аст, то аз миёни гандум каҳҳои худро низ ба бастаҳо ҷамъ оварад.
“The teaching of every true ambassador for Christ is a most solemn, serious matter now. We are engaged in a warfare which will never close until the final decision is made for all eternity. Let every disciple of Jesus be reminded that we ‘wrestle not against flesh and blood, but against principalities, against powers, against the rulers of the darkness of this world, against spiritual wickedness in high places.’ O, there are eternal interests involved in this conflict, and there must be no surface work, no cheap experience, to meet this issue. ‘The Lord knoweth how to deliver the godly out of temptation, and to reserve the unjust unto the day of judgment to be punished…. Whereas angels, which are greater in power and might, bring not railing accusation against them before the Lord.’” General Conference Daily Bulletin, March 4, 1895.
«Таълимоти ҳар як сафири ҳақиқии Масеҳ имрӯз масъалаест бағоят мутантан ва бисёр ҷиддӣ. Мо дар ҷанге машғулем, ки ҳаргиз поён нахоҳад ёфт, то он даме ки қарори ниҳоӣ барои тамоми абадият қабул гардад. Бигзор ҳар шогирди Исо ба ёд оварад, ки мо «на бар зидди ҷисм ва хун мубориза мебарем, балки бар зидди ибтидоҳо, бар зидди қудратҳо, бар зидди ҳокимони зулмоти ин ҷаҳон, бар зидди шарорати рӯҳонӣ дар ҷойҳои осмонӣ». Оҳ, дар ин низоъ манфиатҳои абадӣ дар миёнанд, ва барои рӯ ба рӯ шудан бо ин масъала набояд кори сатҳӣ, набояд таҷрибаи арзон вуҷуд дошта бошад. «Худованд медонад, ки чӣ гуна парҳезгоронро аз озмоиш халос кунад ва золимонро барои рӯзи доварӣ нигоҳ дорад, то ҷазо дода шаванд…. Дар ҳоле ки фариштагон, ки аз онҳо дар қувват ва тавоноӣ бузургтаранд, назди Худованд бар зидди онҳо айбномаи таҳқиромез намеоранд»». General Conference Daily Bulletin, March 4, 1895.