All the prophets agree with one another, and they all testify more specifically about the end of the world than the days in which they lived. Their testimony is to be applied in the prophetic period of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, for that is where the effect of every vision occurs. Isaiah, in chapter six, in vision was allowed to look into the Most Holy Place, during the period of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, where He saw God’s glory. We know it was post-September 11, 2001, for he heard the angels in verse three, identify that the earth was then full of His glory.

Ҳамаи анбиё бо якдигар мувофиқанд, ва ҳамаи онҳо махсусан бештар дар бораи анҷоми ҷаҳон шаҳодат медиҳанд, назар ба рӯзҳое ки дар онҳо зиндагӣ мекарданд. Шаҳодати онҳо бояд дар давраи нубувватии замони муҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазор татбиқ карда шавад, зеро маҳз дар он ҷо таъсири ҳар як рӯъё ба вуқӯъ меояд. Ишаъё, дар боби шашум, дар рӯъё иҷозат ёфт, ки ба Қудси қудсҳо назар андозад, дар давраи замони муҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазор, ки дар он ҷо ҷалоли Худоро дид. Мо медонем, ки ин пас аз 11 сентябри соли 2001 буд, зеро ӯ дар ояти сеюм фариштагонро шунид, ки муайян мекарданд, ки он вақт замин аз ҷалоли Ӯ пур буд.

“When God was about to send Isaiah with a message to His people, He first permitted the prophet to look in vision into the holy of holies within the sanctuary. Suddenly the gate and the inner veil of the temple seemed to be uplifted or withdrawn, and he was permitted to gaze within, upon the holy of holies, where even the prophet’s feet might not enter. There rose before him a vision of Jehovah sitting upon a throne high and lifted up, while the train of His glory filled the temple. Around the throne were seraphim, as guards about the great King, and they reflected the glory that surrounded them. As their songs of praise resounded in deep notes of adoration, the pillars of the gate trembled, as if shaken by an earthquake. With lips unpolluted by sin, these angels poured forth the praises of God. ‘Holy, holy, holy, is the Lord of hosts,’ they cried; ‘the whole earth is full of His glory.’ [See Isaiah 6:1–8.]

«Ҳангоме ки Худо мехост Ишаъёро бо паёме назди қавми Худ бифиристад, Ӯ аввал ба он пайғамбар иҷозат дод, ки дар рӯъё ба муқаддастарини муқаддасҳо дар дохили муқаддасгоҳ назар афканад. Ногаҳон чунин менамуд, ки дарвоза ва пардаи дарунии маъбад бардошта ё канор кашида шудаанд, ва ба ӯ иҷозат дода шуд, ки ба дарун, ба муқаддастарини муқаддасҳо бингарад, он ҷо ки ҳатто пойҳои худи пайғамбар низ наметавонистанд ворид шаванд. Пеши назари ӯ рӯъёи Яҳува бар тахте баланд ва барафрошта падид омад, дар ҳоле ки домани ҷалоли Ӯ маъбадро пур мекард. Гирди тахт серафим буданд, чун посбонон гирди Подшоҳи бузург, ва онҳо ҷалолеро, ки онҳоро фаро гирифта буд, инъикос менамуданд. Чун сурудҳои ҳамди онҳо бо оҳангҳои амиқи саҷда танинандоз мешуд, сутунҳои дарвоза ба ларза медаромаданд, гӯё ки аз зилзила такон мехӯрданд. Ин фариштагон бо лабоне, ки аз гуноҳ олуда набуданд, ситоишҳои Худоро бармеоварданд. “Қуддус, қуддус, қуддус аст Худованди лашкарҳо,” нидо мекарданд онҳо; “тамоми замин аз ҷалоли Ӯ пур аст.” [Ниг. Ишаъё 6:1–8.]»

“The seraphim around the throne are so filled with reverential awe as they behold the glory of God, that they do not for an instant look upon themselves with admiration. Their praise is for the Lord of hosts. As they look into the future, when the whole earth shall be filled with His glory, the triumphant song is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of hosts.’ They are fully satisfied to glorify God; abiding in His presence, beneath His smile of approbation, they wish for nothing more. In bearing His image, in doing His bidding, in worshiping Him, their highest ambition is reached.” Gospel Workers, 21.

«Сарофимоне, ки гирди тахтанд, ҳангоми мушоҳидаи ҷалоли Худо чунон аз ҳайбати пурэҳтиром лабрезанд, ки ҳатто барои як лаҳза ҳам ба худ бо мафтунии худнигарона наменигаранд. Ситоиши онҳо барои Парвардигори лашкарҳост. Чун онҳо ба оянда менигаранд, вақте ки тамоми замин аз ҷалоли Ӯ пур хоҳад шуд, суруди зафармандона аз яке ба дигаре бо нағмаи хушоҳанг танин меандозад: “Қуддус, қуддус, қуддус аст Парвардигори лашкарҳо.” Онҳо комилан қонеъанд, ки Худоро ҷалол диҳанд; дар ҳузури Ӯ боқӣ монда, зери табассуми ризомандии Ӯ, дигар ҳеҷ чизеро орзу надоранд. Дар бардоштани сурати Ӯ, дар ба ҷо овардани амри Ӯ, дар ибодати Ӯ, олитарин ормони онҳо ба камол мерасад.» Gospel Workers, 21.

In agreement with Isaiah, the prophet Ezekiel was also allowed to see into the Most Holy Place. Ezekiel’s vision began in chapter one, verse one.

Мувофиқи Ишаъё, ба пайғамбар Ҳизқиёл низ иҷозат дода шуд, ки ба Қудс-ул-Ақдос назар афканад. Рӯъёи Ҳизқиёл аз боби якум, ояти якум оғоз ёфт.

Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.

Ва дар соли сиюм, дар моҳи чорум, дар рӯзи панҷуми моҳ, ҳангоме ки ман дар миёни асирон назди наҳри Ховар будам, осмонҳо кушода шуданд, ва ман рӯъёҳои Худоро дидам. Ҳизқиёл 1:1.

His vision continues on for chapters, and it is a continuation of the same vision in chapters eight and nine, which identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand. We know this by his careful testimony.

Рӯъёи ӯ тайи бобҳо идома меёбад, ва он идомаи ҳамон рӯъёест, ки дар бобҳои ҳашт ва нӯҳ омадааст, ки мӯҳргузории саду чилу чор ҳазорро муайян мекунад. Мо инро аз шаҳодати дақиқи ӯ медонем.

And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Ezekiel 8:1–4.

Ва дар соли шашум, дар моҳи шашум, дар рӯзи панҷуми моҳ, ҳангоме ки ман дар хонаи худ нишаста будам ва пирони Яҳудо пеши ман нишаста буданд, дасти Парвардигор Худо дар он ҷо бар ман фуруд омад. Пас ман нигаристам, ва инак, шабоҳате мисли намуди оташ: аз намуди миёнаш ба поён — оташ, ва аз миёнаш ба боло — мисли намуди дурахшонӣ, монанди ранги каҳрабо. Ва Ӯ сурати дасте дароз кард ва маро аз як тори мӯйи сарам гирифт; ва рӯҳ маро миёни замин ва осмон боло бардошт ва дар рӯъёҳои Худо маро ба Ерусалим овард, назди дари дарвозаи дарунӣ, ки сӯи шимол менигарист; он ҷо ҷойгоҳи бути рашк буд, ки рашкро бармеангехт. Ва инак, ҷалоли Худои Исроил он ҷо буд, мувофиқи он рӯъёе ки ман дар саҳро дида будам. Ҳизқиёл 8:1–4.

The vision of chapters eight and nine that identify the two classes that are developed during the sealing of the one hundred and forty-four thousand, was, “according to the vision that” Ezekiel had seen “in the plain.” The vision he had seen in the plain is identified in chapter three.

Рӯъёи бобҳои ҳаштум ва нӯҳум, ки ду синферо муайян месозад, ки дар ҷараёни муҳр задани яксаду чиҳилу чор ҳазор ташаккул меёбанд, «мувофиқи он рӯъёе буд, ки» Ҳизқиёл «дар саҳро» дида буд. Рӯъёе, ки ӯ дар саҳро дида буд, дар боби сеюм муайян карда мешавад.

And the hand of the Lord was there upon me; and he said unto me, Arise, go forth into the plain, and I will there talk with thee. Then I arose, and went forth into the plain: and, behold, the glory of the Lord stood there, as the glory which I saw by the river of Chebar: and I fell on my face. Ezekiel 3:22, 23.

Ва дасти Худованд дар он ҷо бар ман буд; ва Ӯ ба ман гуфт: «Бархез, ба саҳро берун рав, ва дар он ҷо бо ту сухан хоҳам гуфт». Пас ман бархостам ва ба саҳро берун рафтам; ва инак, ҷалоли Худованд дар он ҷо истода буд, мисли он ҷалоле ки назди дарёи Кебор дида будам; ва ман бар рӯйи худ афтодам. Ҳизқиёл 3:22, 23.

Ezekiel’s vision of the “plain,” was as the “glory which” Ezekiel “saw by the river of Chebar,” and that was the vision of chapter one, verse one. The vision of the sealing in chapter nine, and the vision of the “plain,” were simply continuations of the vision of the river Chebar. It was a vision of the glory of God in the Most Holy Place, during the sealing of the one hundred and forty-four thousand, just as was Isaiah’s vision. Isaiah’s vision was identifying God’s work of raising up messengers during the sealing time, and in chapter two and three, Ezekiel identifies that very work in greater detail than Isaiah, for he illustrates a messenger who is to carry a message to Laodicean Adventism, and in order to understand the message he is to carry to the rebellious people who are being passed by, Ezekiel is commanded to eat the little book, that was in the angel’s hand when He descended on September 11, 2001.

Рӯъёи Ҳизқиёл дар бораи «дашт» ҳамонанди «ҷалоле буд, ки» Ҳизқиёл «назди дарёи Кебор дида буд», ва он ҳамон рӯъёи боби якум, ояти якум буд. Рӯъёи мӯҳргузорӣ дар боби нӯҳум ва рӯъёи «дашт» фақат идомаҳои рӯъёи дарёи Кебор буданд. Он рӯъёе аз ҷалоли Худо дар Ҷои Қуддуси Қуддусҳо буд, дар вақти мӯҳргузории саду чиҳилу чор ҳазор, ҳамон тавре ки рӯъёи Ишаъё низ чунин буд. Рӯъёи Ишаъё кори Худоро дар барангехтани паёмрасонҳо дар замони мӯҳргузорӣ муайян мекард, ва дар бобҳои дуюм ва сеюм Ҳизқиёл ҳамон корро бо тафсили бештар аз Ишаъё муайян мекунад, зеро ӯ паёмрасонеро тасвир менамояд, ки бояд паёме ба Адвентизми Лоудикия барад, ва барои он ки паёмеро, ки бояд ба қавми исёнкоре, ки аз онҳо мегузаранд, барад, дарк кунад, ба Ҳизқиёл амр дода мешавад, ки китоби хурдро бихӯрад, ки он дар дасти фаришта буд, вақте ки Ӯ дар 11 сентябри соли 2001 нозил шуд.

Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. And he said unto me, Son of man, go, get thee unto the house of Israel, and speak with my words unto them. For thou art not sent to a people of a strange speech and of an hard language, but to the house of Israel; Not to many people of a strange speech and of an hard language, whose words thou canst not understand. Surely, had I sent thee to them, they would have hearkened unto thee. But the house of Israel will not hearken unto thee; for they will not hearken unto me: for all the house of Israel are impudent and hardhearted. Behold, I have made thy face strong against their faces, and thy forehead strong against their foreheads. As an adamant harder than flint have I made thy forehead: fear them not, neither be dismayed at their looks, though they be a rebellious house. Ezekiel 3:1–9.

Ва боз ба ман гуфт: «Эй писари одам, он чиро, ки меёбӣ, бихӯр; ин тоқуморро бихӯр ва бирав, ба хонадони Исроил сухан бигӯ». Пас даҳонамро кушодам, ва Ӯ маро водошт, ки он тоқуморро бихӯрам. Ва ба ман гуфт: «Эй писари одам, шиками худро бихӯрон ва даруни худро аз ин тоқуморе, ки ба ту медиҳам, пур кун». Он гоҳ ман онро хӯрдам; ва дар даҳонам аз ширинӣ мисли асал буд. Ва ба ман гуфт: «Эй писари одам, ба хонадони Исроил бирав ва суханони Маро ба онҳо бигӯ. Зеро ту на назди қавме фиристода шудаӣ, ки забонашон бегона ва гуфторашон душвор бошад, балки назди хонадони Исроил; на назди қавмҳои бисёре, ки забонашон бегона ва гуфторашон душвор аст, ва суханонашонро ту наметавонӣ бифаҳмӣ. Яқинан, агар туро назди онҳо мефиристодам, онҳо ба ту гӯш медоданд. Аммо хонадони Исроил ба ту гӯш нахоҳанд дод, зеро ба Ман гӯш намедиҳанд; зеро тамоми хонадони Исроил рӯсахт ва сангдил ҳастанд. Инак, Ман рӯи туро бар зидди рӯи онҳо қавӣ гардонидаам, ва пешонии туро бар зидди пешонии онҳо қавӣ гардонидаам. Пешонии туро мисли алмос, ки аз санги чақмоқ ҳам сахттар аст, гардонидаам; аз онҳо مترс ва аз нигоҳҳои онҳо ҳаросон машав, гарчанде ки онҳо хонадони исёнкоранд». Ҳизқиёл 3:1–9.

A Gentile in the Bible is a stranger, and a stranger speaks strange speech. Ezekiel was sent to the house of modern Israel, which in the sealing time is the Laodicean Seventh-day Adventist church, which is being passed by. The message during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand is for God’s church, which is first judged, and then at the soon-coming Sunday law, the second voice of Revelation chapter eighteen, calls God’s Gentile flock out of Babylon. When Isaiah, in chapter six, is representing those who accept the calling of being sent to the rebellious house with the Laodicean message, he is forewarned that they are a people who in seeing, do not perceive, and in hearing, do not understand. Isaiah records the very attribute that Jesus quoted from Isaiah, chapter six, when He assigned that very attribute to the quibbling Jews who were being passed by in the history of Christ.

Дар Китоби Муқаддас ғайрияҳудӣ бегона аст, ва бегона ба забони бегона сухан мегӯяд. Ҳизқиёл ба хонаи Исроили замони муосир фиристода шуд, ки дар вақти мӯҳргузорӣ калисои Лаодикияи Адвентистони рӯзи ҳафтум мебошад, ки аз он мегузаранд. Паём дар вақти мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор барои калисои Худост, ки аввал доварӣ мешавад, ва сипас дар қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда, овози дуюми Ваҳй боби ҳаждаҳ рамаи ғайрияҳудии Худоро аз Бобил берун мехонад. Вақте ки Ишаъё, дар боби шашум, онҳоеро намояндагӣ мекунад, ки даъвати фиристода шудан ба хонаи саркашро бо паёми Лаодикия мепазиранд, ба ӯ пешакӣ огоҳ карда мешавад, ки онҳо қавме ҳастанд, ки дида, дарк намекунанд, ва шунида, намефаҳманд. Ишаъё ҳамон хислатеро сабт мекунад, ки Исо аз Ишаъё, боби шашум, иқтибос намуд, вақте ки Ӯ ҳамон хислатро ба яҳудиёни баҳсҷӯе нисбат дод, ки дар таърихи Масеҳ аз онҳо мегузаштанд.

In chapter twelve, Ezekiel also employs the very same terminology, thus specifically placing chapter twelve, into the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

Дар боби дувоздаҳум, Ҳизқиёл низ айнан ҳамон истилоҳотро ба кор мебарад ва ба ин васила махсусан боби дувоздаҳумро ба замони мӯҳргузории саду чилу чор ҳазор мансуб медонад.

The word of the Lord also came unto me, saying, Son of man, thou dwellest in the midst of a rebellious house, which have eyes to see, and see not; they have ears to hear, and hear not: for they are a rebellious house. Ezekiel 12:1, 2.

Каломи Худованд низ бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй писари одам, ту дар миёни хонаи исёнгар сокин ҳастӣ, ки чашмон доранд, то бубинанд, вале намебинанд; гӯшҳо доранд, то бишнаванд, вале намешунаванд; зеро ки онҳо хонаи исёнгар ҳастанд». Ҳизқиёл 12:1, 2.

Ezekiel chapter twelve, is identifying the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, and in so doing he addresses the counterfeit latter rain message that is offered by the drunkards of Ephraim who rule the people of Jerusalem, the drunkards who cannot read the book that is sealed. Their counterfeit latter rain message is based upon placing the prophetic visions of God’s Word far off into the future.

Боби дувоздаҳуми Ҳизқиёл замони мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазорро муайян менамояд, ва дар айни ин амал ӯ ба паёми қалбакии борони охирин, ки аз ҷониби мастони Эфроим пешкаш мешавад, муроҷиат мекунад, ҳамон мастоне ки бар қавми Ерусалим ҳукмронӣ мекунанд, он мастоне ки китоби мӯҳршударо хонда наметавонанд. Паёми қалбакии борони охирини онҳо бар он асос ёфтааст, ки рӯъёҳои нубувватии Каломи Худоро ба ояндаи дур вогузоранд.

In verses three through fifteen, Ezekiel is instructed to illustrate God’s people going into the captivity in Babylon. The captivity in Babylon represents the soon-coming Sunday law, and then in verses sixteen through twenty, he identifies the famine that accompanies the destruction of the cities that begins at the hour of the great earthquake, which is the soon-coming Sunday law. The benefits of country living during that crisis time are there represented, and then in verses twenty-one to twenty-eight, we have the passage that was recognized as present truth in Millerite history. The passage is quoted word for word in The Great Controversy in the description of Millerite history in the book.

Дар оятҳои сеюм то понздаҳум ба Ҳизқиёл дастур дода мешавад, ки ба асорати халқи Худо дар Бобил даромаданро тасвир намояд. Асорати Бобил қонуни якшанбеи ба зудӣ ояндаро ифода мекунад, ва сипас дар оятҳои шонздаҳум то бистум ӯ қаҳтиро, ки ҳамроҳи вайронии шаҳрҳо меояд ва аз соати заминларзаи бузург оғоз меёбад, муайян мекунад, ки он ҳамон қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда аст. Фоидаҳои зиндагии деҳот дар давоми он замони буҳронӣ дар он ҷо ифода ёфтаанд, ва баъд дар оятҳои бисту якум то бисту ҳаштум мо он порчаро дорем, ки дар таърихи миллерӣ ҳамчун ҳақиқати ҳозира шинохта шуда буд. Ин порча калима ба калима дар «Муборизаи Бузург» дар баёни таърихи миллерӣ дар он китоб иқтибос шудааст.

And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. For there shall be no more any vain vision nor flattering divination within the house of Israel. For I am the Lord: I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged: for in your days, O rebellious house, will I say the word, and will perform it, saith the Lord God. Again the word of the Lord came to me, saying, Son of man, behold, they of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God. Ezekiel 12:21–28.

Ва каломи Парвардигор бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй писари одам, ин чӣ мақол аст, ки шумо дар замини Исроил доред ва мегӯед: “Рӯзҳо ба таъхир меафтанд, ва ҳар рӯъё ботил мегардад”? Бинобар ин ба онҳо бигӯ: “Парвардигор Худо чунин мегӯяд: Ман ин мақолро аз байн хоҳам бурд, ва дигар онро дар Исроил чун мақол ба забон нахоҳанд овард; балки ба онҳо бигӯ: ‘Рӯзҳо наздиканд, ва анҷоми ҳар рӯъё низ.’ Зеро дигар ҳеҷ рӯъёи ботиле ва ҳеҷ фоли хушомадгӯёна дар миёни хонадони Исроил нахоҳад буд. Зеро Ман Парвардигорам: Ман сухан хоҳам гуфт, ва каломе ки Ман мегӯям, ба амал хоҳад омад; дигар ба таъхир нахоҳад афтод. Зеро дар рӯзҳои шумо, эй хонадони исёнкор, Ман каломро хоҳам гуфт ва онро ба ҷо хоҳам овард”, мегӯяд Парвардигор Худо». Боз каломи Парвардигор бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй писари одам, инак, хонадони Исроил мегӯяд: “Рӯъёе ки ӯ мебинад, барои рӯзҳои бисёр баъд аст, ва ӯ дар бораи замонҳои дур нубувват мекунад”. Бинобар ин ба онҳо бигӯ: “Парвардигор Худо чунин мегӯяд: Дигар ҳеҷ яке аз суханони Ман ба таъхир нахоҳад афтод, балки каломе ки Ман гуфтаам, иҷро хоҳад шуд”, мегӯяд Парвардигор Худо». Ҳизқиёл 12:21–28.

The counterfeit latter rain message that is presented in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand claims “the days are prolonged, and every vision faileth.” After all, did not those messengers represented by Moses, Elijah, Ezekiel, Isaiah and John fail in their prediction of July 18, 2020? The Laodicean Adventist’s message at that time is “the vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off.” In that history not only will every vision come to pass, but the messenger is to tell the lost house of modern Israel, “Thus saith the Lord God,” “I will make” the counterfeit “proverb” of Laodicean Adventism “to cease.” Tell them, “The days are at hand, and the effect of every vision.” “There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God.”

Паёми сохтаи борони охир, ки дар замони мӯҳргузории як саду чилу чор ҳазор пешниҳод мешавад, чунин даъво мекунад: «рӯзҳо тӯл мекашанд, ва ҳар рӯъё ботил мегардад». Охир, магар он паёмовароне, ки бо Мусо, Илёс, Ҳизқиёл, Ишаъё ва Юҳанно намояндагӣ шудаанд, дар пешгӯии худ дар бораи 18 июли соли 2020 ноком нашуданд? Паёми адвентисти Лоодикия дар он вақт чунин аст: «рӯъёе, ки ӯ мебинад, барои рӯзҳои бисёр баъд аст, ва ӯ дар бораи замонҳои бисёр дур нубувват мекунад». Дар он таърих на танҳо ҳар рӯъё ба амал хоҳад омад, балки паёмовар бояд ба хонаи гумшудаи Исроили муосир бигӯяд: «Парвардигор Худо чунин мегӯяд», «Ман» «мақоли» сохтаи адвентизми Лоодикиягиро «нест хоҳам кард». Ба онҳо бигӯ: «рӯзҳо наздиканд, ва натиҷаи ҳар рӯъё». «Ҳеҷ яке аз суханони Ман дигар тӯл нахоҳад кашид, балки он сухане ки Ман гуфтаам, ба амал хоҳад омад, мегӯяд Парвардигор Худо».

The Laodicean message requires that the message identifies that the days are at hand when the effect of every vision is to take place, and those days are the days of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The essential point that should not be missed in the passage is that God directly states that in the “days,” which represent the period of the sealing time, He would cause Laodicean Adventism’s “vain vision,” their “flattering divination,” and their counterfeit “proverb” to cease. God causes their counterfeit latter rain message to cease before the soon-coming Sunday law, for He causes it to cease in the days He is addressing. He causes it to cease, by confirming the true latter rain message as He is lifting up those who are chosen to be the ensign at the soon coming Sunday law. Those chosen ones are sealed before the “earthquake”.

Паёми Лоадикия талаб мекунад, ки он паём муайян намояд, ки айём наздик аст, вақте ки таъсири ҳар рӯъё ба амал хоҳад омад, ва он айём айёми муҳргузории саду чиҳилу чаҳор ҳазор мебошанд. Нуктаи асосие, ки дар ин порча набояд аз назар дур монад, ин аст, ки Худо бевосита изҳор мекунад, ки дар «айём», ки давраи замони муҳргузориро ифода мекунанд, Ӯ «рӯъёи ботил»-и адвентизми Лоадикия, «фолбинии хушомадгӯёна»-и онҳо ва «масали» қалбакии онҳоро хотима хоҳад дод. Худо паёми қалбакии борони охирини онҳоро пеш аз қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда хотима медиҳад, зеро Ӯ онро дар айёме, ки ба онҳо муроҷиат мекунад, хотима медиҳад. Ӯ онро хотима медиҳад, бо он ки паёми ҳақиқии борони охиринро тасдиқ мекунад, дар ҳоле ки онҳоеро, ки баргузида шудаанд, то дар қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда нишона бошанд, боло мебардорад. Он баргузидагон пеш аз «заминларза» муҳр мешаванд.

The other way He causes the vain proverb of the counterfeit latter rain message to cease is by the arrival of the unexpected and escalating judgments of God, that come as an overwhelming surprise to the children of darkness, but are part of the very message the children of light will have been predicting. The history we are now entering into is about to be confronted by God’s judgments. Those judgments are represented repeatedly in God’s Word, and the period of the sealing, which began on September 11, 2001, is where every vision, including the visions of God’s judgments, must arrive, for His Word never fails.

Роҳи дигари он ки Ӯ зарбулмасали ботили паёми қалбакии борони охирро аз байн мебарад, бо фаро расидани довариҳои ғайричашмдошт ва рӯзафзуни Худо аст, ки барои фарзандони зулмот ҳамчун ҳайрати пурзӯру фарогир меоянд, аммо ҷузъи худи ҳамон паёмест, ки фарзандони нур онро пешгӯӣ карда меоянд. Таърихе, ки мо акнун ба он ворид мешавем, дар арафаи рӯ ба рӯ шудан бо довариҳои Худо қарор дорад. Он довариҳо дар Каломи Худо пайваста ба таври такрорӣ муаррифӣ шудаанд, ва давраи муҳргузорӣ, ки аз 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, ҳамон ҷое аст, ки ҳар рӯъё, аз ҷумла рӯъёҳои довариҳои Худо, бояд ба он бирасад, зеро Каломи Ӯ ҳаргиз ноком намешавад.

In previous articles we demonstrated that the first three chapters in the book of Daniel, represent the three angel’s messages of Revelation chapter fourteen. Chapter two, is the second angel’s message, and is therefore an illustration of the second test in the sealing period. The first test was chapter one, and it was the dietary test of whether a person would choose heavenly food or the food of Babylon. Chapter two, was represented by the hidden truth within Nebuchadnezzar’s dream of the image of beasts, which are kingdoms.

Дар мақолаҳои пешин мо нишон додем, ки се боби аввали китоби Дониёл се паёми фариштагони Ваҳй боби чордаҳро ифода мекунанд. Боби дуюм паёми фариштаи дуюм аст ва бинобар ин намунае аз санҷиши дуюм дар давраи мӯҳргузорист. Санҷиши аввал боби аввал буд, ва он озмоиши ғизоӣ буд, ки оё шахс хӯроки осмониро интихоб мекунад ё ғизои Бобилро. Боби дуюм бо ҳақиқати пинҳон дар дохили хоби Набукаднесар дар бораи ҳайкали ҳайвонот, ки подшоҳиҳо мебошанд, муаррифӣ шудааст.

Daniel two, represents the image of the beast test during the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and it contains an understanding that is hidden, for Nebuchadnezzar was unable to remember the dream. It represents a hidden truth that is unsealed in the history of the one hundred and forty-four thousand, and a hidden truth concerning the kingdoms of Bible prophecy represented in the image. It represented a life-or-death test for Daniel and the three worthies, and also for the Chaldean wise men who ate of the Babylonian diet.

Дониёл боби дуюм озмоиши сурати ҳайвонро дар айёми муҳр зада шудани яксаду чилу чаҳор ҳазор намояндагӣ мекунад, ва он дарбаргирандаи фаҳмише аст, ки пинҳон аст, зеро Набукаднесар натавонист хобро ба ёд оварад. Он ҳақиқати ниҳонееро намояндагӣ мекунад, ки дар таърихи яксаду чилу чаҳор ҳазор кушода мешавад, ва низ ҳақиқати ниҳонееро дар бораи подшоҳиҳое, ки дар пешгӯии Китоби Муқаддас бо он сурат намояндагӣ шудаанд. Он барои Дониёл ва се марди шоиста, ва ҳамчунин барои ҳакимони калдоние, ки аз таъоми Бобил мехӯрданд, озмоиши ҳаёт ё мамотро намояндагӣ мекард.

Ellen White was shown that the image of the beast would be formed “before probation closes, for it is the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided.” The hidden dream of Nebuchadnezzar represents that test. The hidden truth of the image that has been revealed in these days, when the effect of every vision is no longer prolonged, is that Jesus, as Alpha and Omega, identified in the first and the last references to the kingdoms of Bible prophecy that the eighth beast is of the seven.

Ба Эллен Уайт нишон дода шуд, ки сурати ҳайвон «пеш аз баста шудани мӯҳлати имтиҳон» барпо хоҳад гардид, «зеро ки он барои қавми Худо озмоиши бузург аст, ки тавассути он тақдири абадии онҳо ҳал хоҳад шуд». Хоби пинҳонии Набукаднесар ҳамин озмоишро ифода мекунад. Ҳақиқати пинҳонии он сурат, ки дар ин рӯзҳо ошкор гардидааст, дар замоне ки таъсири ҳар рӯъё дигар ба таъхир андохта намешавад, ин аст, ки Исо, ҳамчун Алфа ва Омега, дар аввалин ва охирин ишораҳо ба салтанатҳои нубуввати Китоби Муқаддас муайян кард, ки ҳайвони ҳаштум аз ҷумлаи ҳафт аст.

The eighth beast of Revelation chapter seventeen, that is of the seven, is the papal power who has been returned to the throne of the earth, and the deeper hidden secret that has been revealed is that as the United States forms an image of the beast in this nation, it also will represent the phenomenon of the eighth, being of the seven. The sixth president since the time of the end in 1989, who is the rich president who stirred up all the realm of the dragon received a deadly political wound at the hands of the progressive, woke, liberal globalists in 2020, as the Republican horn was assassinated in the streets by the atheistic beast of Revelation chapter eleven.

Ҳайвони ҳаштуми Ваҳй, боби ҳабдаҳум, ки аз ҷумлаи он ҳафт аст, қудрати папавист, ки ба тахти замин бозгардонида шудааст; ва сирри амиқтари ниҳоне, ки ошкор гардидааст, ин аст, ки ҳамчунон ки Иёлоти Муттаҳида дар ин миллат сурати ҳайвонро ташкил медиҳад, он ҳамчунин падидаи ҳаштумро, ки аз ҷумлаи он ҳафт аст, намояндагӣ хоҳад кард. Президенти шашум аз замони охир, аз соли 1989, ки ҳамон президенти сарватманд аст ва тамоми мулки аждаҳоро ба ҳаракат овард, дар соли 2020 аз дасти глобалистони пешрафтгаро, «воук» ва либерал ҷароҳати марговари сиёсӣ гирифт, ҳамон тавре ки шохи ҷумҳурихоҳ дар кӯчаҳо аз ҷониби ҳайвони бехудои Ваҳй, боби ёздаҳум, ба қатл расонида шуд.

At the same time the movement of the third angel, received a deadly wound on July 18, 2020, at the hands of the atheistic beast of Revelation chapter eleven. That movement had been made up of Laodicean Seventh-day Adventists, and in 2023, the movement was raised up as the Philadelphian movement of the third angel. Both horns were slain in 2020, and both horns stand up after three and a half symbolic days. The formation of the political image of the beast consists of the combination of Church and State in the United States, and the beast they make an image of in the last days is the eighth beast, that is of the seven. When the image beast is formed in the United States it will possess that very prophetic attribute of the eighth beast of Rome.

Ҳамзамон, ҳаракати фариштаи сеюм 18 июли соли 2020 аз дасти ҳайвони беимони боби ёздаҳуми Ваҳй захми марговар гирифт. Он ҳаракат аз Адвентистони рӯзи ҳафтуми Лоудикия таркиб ёфта буд, ва дар соли 2023 он ҳаракат ҳамчун ҳаракати Филаделфиягии фариштаи сеюм бардошта шуд. Ҳар ду шох дар соли 2020 кушта шуданд, ва ҳар ду шох пас аз сеюним рӯзи рамзӣ бармехезанд. Ташаккули сурати сиёсии ҳайвон аз иттиҳоди Калисо ва Давлат дар Иёлоти Муттаҳида иборат аст, ва он ҳайвоне, ки онҳо дар рӯзҳои охир сураташро месозанд, ҳайвони ҳаштум аст, ки аз он ҳафт мебошад. Вақте ки ҳайвони сурат дар Иёлоти Муттаҳида ташаккул меёбад, он маҳз ҳамон хусусияти нубувватии ҳайвони ҳаштуми Румро соҳиб хоҳад шуд.

When the image of the beast test is fulfilled upon the true Protestant horn, those who recognize the prophetic truths associated with the formation of the image of the beast in both horns of the earth beast, will be sealed for eternity with the image of Christ. Those foolish virgins that have accepted the vain and flattering vision will have formed the image of the beast for eternity.

Вақте ки озмоиши сурати ҳайвон бар шохи ҳақиқии протестантӣ ба анҷом мерасад, онҳое ки ҳақиқатҳоеро, ки ба пешгӯйиҳо вобаста ба ташаккули сурати ҳайвон дар ҳар ду шохи ҳайвони замин тааллуқ доранд, мешиносанд, барои абадият бо сурати Масеҳ муҳр хоҳанд шуд. Он бокираҳои нодоне, ки рӯъёи ботил ва хушомадгӯёнаро пазируфтаанд, сурати ҳайвонро барои абадият ташаккул дода хоҳанд буд.

“It was this that the prophet Ezekiel saw when before his astonished gaze were portrayed symbols that revealed a Power overruling the affairs of earthly rulers. Wheels intersecting one another were moved by four living beings. High above all these ‘was the likeness of a throne, in appearance like sapphire; and seated above the likeness of a throne was a likeness as it were of a human form.’ Ezekiel 1:26, RSV.

«Ин чизе буд, ки пайғамбар Ҳизқиёл дид, он гоҳ ки пеши назари ҳайратзадаи ӯ рамзҳое тасвир ёфтанд, ки Қудратеро ошкор менамуданд, ки бар корҳои ҳокимони заминӣ ҳукмрон аст. Чархҳое, ки бо якдигар бурида мешуданд, аз ҷониби чор мавҷуди зинда ба ҳаракат оварда мешуданд. Фаротар аз ҳамаи инҳо “шабоҳати тахте буд, ки дар намуди худ мисли ёқути кабуд буд; ва бар болои шабоҳати тахт чизе чун шабоҳати сурате ба мисли инсон менишаст.” Ҳизқиёл 1:26, RSV.»

“The wheels, so complicated that at first sight they appeared to be in confusion, moved in perfect harmony. Heavenly beings were impelling those wheels. The complicated play of human events is under divine control. Amidst the strife and tumult of nations He that sits above the cherubim still guides the affairs of this earth. To every nation and individual God has assigned a place in His great plan. Today men and nations are by their own choice deciding their destiny, and God is overruling all for the accomplishment of His purposes.

«Чархҳо, ки ба дараҷае печида буданд, ки дар назари аввал гӯё дар ошуфтагӣ менамуданд, бо ҳамоҳангии комил ҳаракат мекарданд. Мавҷудоти осмонӣ он чархҳоро ба ҳаракат меоварданд. Ҷараёни печидаи рӯйдодҳои инсонӣ таҳти идораи илоҳӣ қарор дорад. Дар миёни низоъ ва ғавғои миллатҳо, Ӯ, ки болотар аз каррубиён менишинад, ҳанӯз ҳам корҳои ин заминро ҳидоят мекунад. Ба ҳар як миллат ва ҳар як фард Худо дар нақшаи бузурги Худ ҷойгоҳе таъйин кардааст. Имрӯз одамон ва миллатҳо бо интихоби худ сарнавишти худро муайян мекунанд, ва Худо ҳамаи чизҳоро барои амалӣ гардидани мақсадҳои Худ зери ҳукми Худ қарор медиҳад.»

“The prophecies which the great I AM has given in His Word tell us where we are in the procession of the ages. All that prophecy has foretold until the present time has been traced on the pages of history, and all which is yet to come will be fulfilled in its order.

«Пешгӯиҳое, ки МАНАМ-и бузург дар Каломи Худ додааст, ба мо нишон медиҳанд, ки мо дар ҷараёни асрҳо дар куҷо қарор дорем. Ҳар он чи нубувват то замони ҳозира пешгӯӣ кардааст, дар саҳифаҳои таърих пайгирӣ шудааст, ва ҳар он чи ҳанӯз бояд биёяд, ба тартиби худ иҷро хоҳад шуд.

“The signs of the times declare that we are standing on the threshold of great and solemn events. Everything in our world is in agitation. The Saviour prophesied of events to precede His coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars… . Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places.’ Matthew 24:6, 7. Rulers and statesmen recognize that something great and decisive is about to take place—that the world is on the verge of a stupendous crisis.

«Аломатҳои замон эълон медоранд, ки мо бар остонаи воқеаҳои бузург ва ҷиддӣ истодаем. Ҳама чиз дар ҷаҳони мо дар изтироб аст. Наҷотдиҳанда дар бораи воқеаҳое, ки пеш аз омадани Ӯ рӯй хоҳанд дод, пешгӯӣ кард: “Ва шумо овозаҳои ҷангҳо ва хабарҳои ҷангҳоро хоҳед шунид.... Зеро қавме бар қавме ва мамлакоте бар мамлакоте бармехезад; ва дар ҷойҳои гуногун қаҳтиҳо, вабоҳо ва заминларзаҳо хоҳад буд.” Матто 24:6, 7. Ҳокимон ва давлатмардон эътироф мекунанд, ки чизи бузург ва ҳалкунандае дар арафаи ба вуқӯъ омадан аст,—ки ҷаҳон бар лаби як буҳрони азим қарор дорад.»

“The Bible, and the Bible only, gives a correct view of events that already are casting their shadows before, the sound of their approach causing the earth to tremble and men’s hearts to fail them for fear. ‘Behold, the Lord will lay waste the earth and make it desolate, and He will twist its surface and scatter its inhabitants.’ ‘For they have transgressed the laws, violated the statutes, broken the everlasting covenant. Therefore a curse devours the earth, and its inhabitants suffer for their guilt.’ Isaiah 24:1, 5, 6, RSV.

«Танҳо Китоби Муқаддас назари дурустеро дар бораи воқеаҳое медиҳад, ки аллакай сояҳои худро пешакӣ меафкананд ва садои наздикшавии онҳо заминро ба ларза меорад ва дилҳои одамонро аз тарс беҳол месозад. “Инак, Худованд заминро хароб хоҳад кард ва онро вайрону холӣ хоҳад гардонд, ва рӯи онро хоҳад тоб дод ва сокинонашро пароканда хоҳад сохт.” “Зеро ки онҳо аз шариатҳо таҷовуз карданд, фароизро вайрон намуданд, аҳди ҷовидонро шикастанд. Бинобар ин лаънат заминро фурӯ мебарад, ва сокинони он барои гуноҳи худ азоб мекашанд.” Ишаъё 24:1, 5, 6, RSV.»

“‘Alas! for that day is great, so that none is like it: it is even the time of Jacob’s trouble; but he shall be saved out of it.’ Jeremiah 30:7.

«Воҳ! Зеро он рӯз бузург аст, чунон ки ҳеҷ монанди он нест; он айёми тангии Яъқуб аст; лекин ӯ аз он наҷот хоҳад ёфт». Ирмиё 30:7.

“’Because thou hast made the Lord, which is my refuge, Even the most High, thy habitation; There shall no evil befall thee, Neither shall any plague come nigh thy dwelling.’ Psalm 91:9, 10.

«Зеро ту Худовандро, ки паноҳгоҳи ман аст, яъне Ҳаққи Таъоло, маскани худ гардонидаӣ; ба ту ҳеҷ баде нахоҳад расид, ва ҳеҷ офате ба манзили ту наздик нахоҳад шуд». Забур 91:9, 10.

“God will not fail His church in the hour of her greatest peril. He has promised deliverance. The principles of His kingdom will be honored by all beneath the sun.” Historical Sketches 277–279.

«Худо Калисои Худро дар соати хатарноктарини вай тарк нахоҳад кард. Ӯ раҳоиро ваъда додааст. Усулҳои подшоҳии Ӯ аз ҷониби ҳамаи касоне ки зери офтобанд, эҳтиром карда хоҳанд шуд.» Historical Sketches 277–279.

The “complicated play of human events” is what was represented by the wheels intersecting the wheels in Ezekiel’s vision of the Most Holy Place, during the sealing time. Those events are under divine control, for those events are the fulfillment of all the visions of God’s Word, that find their final and perfect effect in the sealing time. There is a “sound” that identifies “a stupendous crisis” which the “world is on the verge” of realizing. That “sound” causes “the earth to tremble and men’s hearts to fail them for fear.” Both the shaking of the earth, and the causing of men’s hearts to fail for fear are symbols of the sound of the seventh and final Trumpet, which is the third woe.

«Бозии мураккаби воқеаҳои инсонӣ» ҳамон чизест, ки дар рӯъёи Ҳизқиёл дар бораи Макони Қуддусулқудс, дар замони мӯҳргузорӣ, бо чархҳое, ки ба чархҳо дармедаромаданд, тасвир шудааст. Он воқеаҳо зери идораи илоҳӣ қарор доранд, зеро он воқеаҳо иҷрои ҳамаи рӯъёҳои Каломи Худо мебошанд, ки таъсири ниҳоӣ ва комили худро дар замони мӯҳргузорӣ меёбанд. «Садое» ҳаст, ки «буҳрони ҳайратангез»-ро муайян месозад, буҳроне ки «ҷаҳон дар остонаи» дарк кардани он қарор дорад. Он «садо» боис мегардад, ки «замин ба ларза ояд ва дилҳои одамон аз тарс аз кор монанд». Ҳам ларзидани замин ва ҳам аз тарс аз кор мондани дилҳои одамон рамзҳои садои Карнаи ҳафтум ва ниҳоӣ мебошанд, ки войи сеюм аст.

The angering of the nations by Islam of the third woe, is as a woman in travail, thus representing an increasing, escalating crisis. That escalating crisis began on September 11, 2001; and on October 7, 2023, the next extreme birth pain hit, and because God’s Word never fails, the next birth pang is coming very soon, and it will be even more destructive. Are you still living in a city?

Ба ғазаб овардани халқҳо аз ҷониби Ислом — ки войи сеюм аст — монанди зане аст, ки дарди зоиш мекашад; пас, он бӯҳрони афзояндаву шиддатгирандаро ифода мекунад. Он бӯҳрони шиддатгиранда 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт; ва 7 октябри соли 2023 навбатии дарди шадиди зоиш фаро расид, ва азбаски Каломи Худо ҳаргиз ноком намешавад, дарди навбатии зоиш хеле ба зудӣ меояд, ва он боз ҳам харобиовартар хоҳад буд. Оё шумо ҳанӯз ҳам дар шаҳр зиндагӣ мекунед?

We will continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

“To the prophet the wheel within a wheel, the appearance of living creatures connected with them, all seemed intricate and unexplainable. But the hand of Infinite Wisdom is seen among the wheels, and perfect order is the result of its work. Every wheel, directed by the hand of God, works in perfect harmony with every other wheel. I have been shown that human instrumentalities are liable to seek after too much power and try to control the work themselves. They leave the Lord God, the Mighty Worker, too much out of their methods and plans, and do not trust to Him everything in regard to the advancement of the work. No one should for a moment fancy that he is able to manage those things that belong to the great I AM. God in His providence is preparing a way so that the work may be done by human agents. Then let every man stand at his post of duty, to act his part for this time and know that God is his instructor.” Testimonies, volume 9, 259.

«Ба назди пайғамбар чархе дар миёни чарх, симои мавҷудоти зиндае, ки бо онҳо вобаста буданд, ҳамагӣ печида ва нофаҳм менамуданд. Аммо дасти Ҳикмати Беинтиҳо миёни чархҳо дида мешавад, ва натиҷаи кори он тартиби комил аст. Ҳар як чарх, ки бо дасти Худо роҳнамоӣ мешавад, бо ҳар чархи дигар дар ҳамоҳангии комил амал мекунад. Ба ман нишон дода шудааст, ки василаҳои инсонӣ моиланд, ки дар пайи қудрати аз ҳад зиёд бошанд ва бикӯшанд, ки худ кори Худоро идора кунанд. Онҳо Худованд Худо, Омилу Коргари Қодирро, аз усулҳо ва нақшаҳои худ ба андозаи зиёд канор мегузоранд ва дар ҳама чизе, ки ба пешрафти кор тааллуқ дорад, ба Ӯ комилан таваккал намекунанд. Ҳеҷ кас набояд ҳатто барои як лаҳза гумон кунад, ки қодир аст он чизҳоро, ки ба Ман Ҳастам Тааллуқ Дошта мансубанд, идора намояд. Худо дар инояти тадбиромези Худ роҳиеро омода месозад, то ки кор ба воситаи омилҳои инсонӣ анҷом дода шавад. Пас, бигзор ҳар кас дар мақоми вазифаи худ биистад, нақши худро барои ин замон иҷро намояд ва бидонад, ки Худо Устоди ӯст». Testimonies, volume 9, 259.