There is a transition of both the Republican and the true Protestant horn of the earth beast that began in the year 2020. The true Protestant horn was slain on July 18, 2020, and the Republican horn was slain on November 3, 2020. According to Revelation chapter eleven, after three and a half symbolic days they will once again stand upon their feet. When they stand, the true Protestant horn will transition from Laodiceans to Philadelphians. They will have been taken out of a church, and brought into a movement. They have been taken out of the experience of the seventh church, into the experience of the sixth church. They have become the eighth, that is of the seven.

Гузарише барои ҳар ду шохи ҳайвони замин — шохи ҷумҳурихоҳ ва шохи ҳақиқии протестантӣ — оғоз ёфт, ки аз соли 2020 ибтидо гирифт. Шохи ҳақиқии протестантӣ 18 июли соли 2020 кушта шуд, ва шохи ҷумҳурихоҳ 3 ноябри соли 2020 кушта шуд. Мувофиқи Ваҳй, боби ёздаҳум, пас аз сеюним рӯзи рамзӣ онҳо бори дигар бар пойҳои худ хоҳанд истод. Вақте ки онҳо бархезанд, шохи ҳақиқии протестантӣ аз Лаодикиён ба Филаделфиён хоҳад гузашт. Онҳо аз калисо берун гирифта шуда, ба ҳаракат оварда шудаанд. Онҳо аз таҷрибаи калисои ҳафтум ба таҷрибаи калисои шашум дароварда шудаанд. Онҳо ҳаштум шудаанд, ки аз миёни он ҳафт аст.

The movement at the beginning of Adventism was the Philadelphian movement, and the Philadelphian movement is restored at the end. The work of the three angels of Revelation chapter fourteen, began as a movement, and it will end as a movement. The Philadelphian movement, represented by the sixth church of Philadelphia died in 1856, and beginning at the end of July in 2023, it is now being resurrected as the eighth, that is of the seven.

Ҳаракат дар оғози адвентизм ҳаракати Филаделфия буд, ва ҳаракати Филаделфия дар анҷом барқарор мегардад. Кори се фариштаи Ваҳй, боби чордаҳум, ҳамчун як ҳаракат оғоз ёфт, ва ҳамчун як ҳаракат ба поён хоҳад расид. Ҳаракати Филаделфия, ки бо калисои шашуми Филаделфия муаррифӣ мегардад, дар соли 1856 мурд, ва аз охири моҳи июли соли 2023 сар карда, акнун ҳамчун ҳаштумин, яъне он ки аз ҷумлаи ҳафт аст, эҳё карда мешавад.

In the same history, the Republican horn is experiencing a parallel death and resurrection, with the sixth president since Reagan at the time of the end in 1989 becoming the eighth president, who is of the seven. The process of transitioning for the Republican horn is represented by its merging together with the horn of apostate Protestantism, which is spiritual fornication and the image of the beast. The Republican horn becomes the eighth, that is of the seven, for it represents an image of the beast of Catholicism, that is the eighth head, that is of the seven heads, in Revelation chapter seventeen, and in Daniel chapter two.

Дар ҳамон таърих, шохи ҷумҳурихоҳ марг ва эҳёи мувозиро аз сар мегузаронад, ба тавре ки президенти шашум аз замони Рейган дар вақти поён дар соли 1989 ба президенти ҳаштум табдил меёбад, ки аз ҳафт аст. Раванди гузариш барои шохи ҷумҳурихоҳ бо якҷо шудани он бо шохи протестантизми муртад муаррифӣ мешавад, ки он зинокории рӯҳонӣ ва сурати ҳайвон аст. Шохи ҷумҳурихоҳ ҳаштум мегардад, яъне аз ҳафт аст, зеро он сурати ҳайвони католикизмро намояндагӣ мекунад, яъне сари ҳаштумро, ки аз ҳафт сар аст, дар Ваҳй боби ҳабдаҳум ва дар Дониёл боби дуюм.

The political transition of the horn of Republicanism is represented in the period of preparation from 1776 unto 1798. That prophetic period is a necessary key to recognize the unsealing of the hidden secret of Nebuchadnezzar’s image of the beasts. That period of preparation is represented by the period of a thirty-year preparation for both Christ and the antichrist.

Гузариши сиёсии шохи ҷумҳурихоҳӣ дар давраи омодагӣ аз соли 1776 то 1798 муаррифӣ мегардад. Он давраи нубувватӣ калиди зарурист барои шинохтани кушода шудани сирри пинҳони сурати ҳайвоноти Набукаднесар. Он давраи омодагӣ бо давраи сисолаи омодагӣ барои ҳам Масеҳ ва ҳам зиддимасеҳ муаррифӣ мегардад.

The sealing time from September 11, 2001 unto the soon coming Sunday law is the prophetic period where the effect of every vision is accomplished. It represents the period that ends with the papacy returning to the throne of the earth as the eighth kingdom, that is of the seven, at the hour of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven. It has therefore been typified by the period that preceded the first time the papacy was enthroned in 538. In 538 the papacy passed a Sunday law at the Council of Orleans, identifying the end of the thirty years of preparation, and typifying the soon coming Sunday law. Jesus never changes, so there must be a period that precedes the Sunday law where the deadly wound is healed, as there was the first time the papacy was enthroned.

Вақти мӯҳргузорӣ аз 11 сентябри соли 2001 то қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда он давраи нубувватист, ки дар он таъсири ҳар рӯъё ба анҷом мерасад. Он давраеро ифода мекунад, ки бо бозгашти папагӣ ба тахти замин ҳамчун подшоҳии ҳаштум, ки «аз он ҳафт» аст, дар соати «заминларзаи бузург»-и Ваҳй боби ёздаҳ анҷом меёбад. Бинобар ин, он ба воситаи даврае намуна оварда шудааст, ки пеш аз нахустин бор ба тахт нишастани папагӣ дар соли 538 пеш омад. Дар соли 538 папагӣ дар Шӯрои Орлеан қонуни якшанбе қабул кард, ва ин анҷоми сӣ соли омодагиро муайян намуда, қонуни якшанбеи ба зудӣ ояндаро рамзӣ пешнамоӣ мекард. Исо ҳаргиз тағйир намеёбад, пас бояд даврае пеш аз қонуни якшанбе вуҷуд дошта бошад, ки дар он захми марговар шифо ёбад, чунонки дар дафъаи аввал, вақте ки папагӣ ба тахт нишаст, чунин буд.

That period is represented by the histories associated with the waymarks of the years 508, 533 and 538. In the year 508 the period of preparation, or the setting up of the papacy began. The fourth kingdom of pagan Rome, a dragon power, had been subdued, and in 533, Justinian decreed that the papacy was the “head of the churches, and also the corrector of heretics.” All that was left in order for the papacy to take control in 538, was the removal of the Goths from the City of Rome, and that took place in the year 538. That thirty-year line of history ran parallel to the birth of Christ, that was followed by the ministry of John, that led to the empowerment of Jesus as the Messiah at His baptism.

Он давраро таърихҳое тасвир мекунанд, ки ба аломатҳои солҳои 508, 533 ва 538 вобастаанд. Дар соли 508 давраи омодагӣ, ё барпо гардидани папагӣ, оғоз ёфт. Малакути чоруми Руми бутпараст, яъне қудрати аждаҳо, мутеъ гардонда шуда буд, ва дар соли 533 Юстиниан фармон дод, ки папагӣ «сари калисоҳо, ва ҳамчунин ислоҳкунандаи бидъаткорон» бошад. Ҳамаи он чи боқӣ монда буд, то папагӣ дар соли 538 ҳокимиятро ба даст гирад, дур кардани готҳо аз шаҳри Рум буд, ва ин дар соли 538 ба амал омад. Он хати таърихии сисолаи мазкур мувозӣ ба таваллуди Масеҳ буд, ки пас аз он хизмати Яҳё омад, ва он ба қувватёбии Исо ҳамчун Масеҳ ҳангоми таъмиди Ӯ оварда расонд.

The period of preparation in the history of Christ runs parallel with the sealing time, and it addresses the internal line of the Protestant horn, while the period of preparation for the antichrist addresses the external line of the Republican horn. Those two periods provide two witnesses of September 11, 2001, October 7, 2023, and the soon coming Sunday law. One period is emphasizing the external and the other the internal testimony of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

Давраи омодагӣ дар таърихи Масеҳ бо замони муҳргузорӣ параллел ҷараён мегирад ва он ба хатти дохилии шохи протестантӣ муроҷиат мекунад, дар ҳоле ки давраи омодагӣ барои зиддимасеҳ ба хатти берунии шохи ҷумҳурихоҳ муроҷиат мекунад. Он ду давра ду шоҳидро дар бораи 11 сентябри 2001, 7 октябри 2023 ва қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда фароҳам меоранд. Як давра ба шаҳодати берунии замони муҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор таъкид мекунад ва дигаре ба шаҳодати дохилии он.

The work of John, as the voice in the wilderness who prepared the way for the Messenger of the Covenant, paralleled the decree of Justinian that prepared the way for the man of sin, who is the messenger of the covenant of death. October 7, 2023 was the warning of what is going to happen when the Sunday law is enforced, as it was in 538. October 7, 2023 parallels 533 in the period of preparation for the first time the papacy was placed on the throne of the earth. It is the warning that at the soon-coming Sunday law, as in 538, the pope will once again become both the head of the churches, and also the corrector of heretics. It is also the warning of the escalating warfare of Islam of the third woe.

Кори Юҳанно, ҳамчун овоздиҳандае дар биёбон, ки роҳи Паёмбари Аҳдро омода мекард, ба фармони Юстиниён, ки роҳи марди гуноҳро, ки паёмбари аҳди марг аст, омода намуд, мувофиқат мекард. 7 октябри соли 2023 ҳушдоре буд аз он чи рӯй хоҳад дод, вақте ки қонуни якшанбе татбиқ карда шавад, чунон ки дар соли 538 буд. 7 октябри соли 2023 ба соли 533 дар давраи омодагӣ барои нахустин бор ба тахти замин нишонда шудани папагӣ мувофиқат мекунад. Ин ҳушдорест, ки дар қонуни якшанбеи ба қарибӣ фарорасида, чунон ки дар соли 538, папа бори дигар ҳам сарвари калисоҳо хоҳад шуд ва ҳам ислоҳгари бидъаткорон. Ин ҳамчунин ҳушдорест аз шиддат гирифтани ҷанги исломии войи сеюм.

It is the warning identifying Islam (tidings of the east), and the warning of the restoration of the pope (tidings of the north). That warning coincides with the work of the messenger who prepares the way in the last days, for the Messenger of the Covenant, who is to then enter into covenant with the one hundred and forty-four thousand.

Ин ҳушдорест, ки Исломро (хабарҳо аз шарқ) муайян мекунад, ва ҳушдор дар бораи барқароршавии папа (хабарҳо аз шимол). Он ҳушдор бо кори он паёмбаре мувофиқат мекунад, ки дар айёми охир роҳро омода месозад, барои Паёмбари Аҳд, ки баъдан бо яксаду чилу чаҳор ҳазор ба аҳд медарояд.

The three periods of preparation (the thirty years of Christ and the antichrist, and the sealing time), are also typified by the period of 1776 unto 1798. The ending of the earth beast has a specific period which precedes its ending as the sixth kingdom of Bible prophecy, therefore, the beginning of the earth beast as the sixth kingdom of Bible prophecy must have a prophetic period that precedes the beginning of that kingdom. Alpha and Omega always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

Се давраи омодагӣ (сӣ соли Масеҳ ва зиддимасеҳ, ва замони муҳргузорӣ) инчунин бо давраи аз 1776 то 1798 намунавор нишон дода мешаванд. Поёни ҳайвони заминӣ давраи муайяне дорад, ки пеш аз анҷоми он ҳамчун подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас меояд; бинобар ин, оғози ҳайвони заминӣ ҳамчун подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас низ бояд давраи нубувватие дошта бошад, ки пеш аз оғози он подшоҳӣ меояд. Алфа ва Омега ҳамеша поёни чизеро ҳамроҳ бо оғози он тасвир мекунад.

1776, 1789 and 1798 represent September 11, 2001, October 7, 2023, and the soon-coming Sunday law. From 1776 unto 1798 the prophetic preparation of the setting up of the sixth kingdom was accomplished, just as the years 508, 533, and 538 represented the preparation of the setting up of the fifth kingdom. They must have these same prophetic characteristics, for the sixth kingdom is to be the image of the fifth kingdom.

1776, 1789 ва 1798 11 сентябри соли 2001, 7 октябри соли 2023 ва қонуни якшанбеи ба қарибӣ ояндаро намояндагӣ мекунанд. Аз 1776 то 1798 омодагии нубувватии барпо гардидани салтанати шашум ба анҷом расид, ҳамон тавре ки солҳои 508, 533 ва 538 омодагии барпо гардидани салтанати панҷумро намояндагӣ мекарданд. Онҳо бояд ҳамин хусусиятҳои нубувватиро дошта бошанд, зеро салтанати шашум бояд сурати салтанати панҷум бошад.

The thirty years of Christ’s preparation leading to His baptism represent the same period, for when Christ came to confirm the covenant for one week, beginning at His baptism, He was setting up His kingdom of grace. In setting up His kingdom of grace in those seven years, He shed His blood to confirm that kingdom, and in so doing, He left the example of when He would set up His kingdom of glory. That kingdom of glory is the kingdom of Daniel two, that is represented as a stone that is cut out of a mountain without hands. That kingdom Sister White informs us is set up during the latter rain, and the latter rain began on September 11, 2001.

Сӣ соли омодагии Масеҳ, ки ба таъмиди Ӯ мебурд, ҳамон давраро ифода мекунад; зеро вақте ки Масеҳ омад, то аҳдро барои як ҳафта тасдиқ намояд, ва ин аз таъмиди Ӯ оғоз ёфт, Ӯ подшоҳии файзи Худро барпо мекард. Ҳангоми барпо кардани подшоҳии файзи Худ дар он ҳафт сол, Ӯ хуни Худро рехт, то он подшоҳиро тасдиқ намояд, ва бо ин амал намунаеро боқӣ гузошт, ки кай Ӯ подшоҳии ҷалоли Худро барпо хоҳад кард. Он подшоҳии ҷалол ҳамон подшоҳии Дониёл ду мебошад, ки ҳамчун санге тасвир шудааст, ки бе дастҳо аз кӯҳ бурида мешавад. Хоҳар Уайт ба мо хабар медиҳад, ки он подшоҳӣ дар вақти борони дерин барпо карда мешавад, ва борони дерин 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт.

“The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

«Борони дерина бар онҳое нозил мешавад, ки поканд — ва он гоҳ ҳама онро, чунон ки пештар, дарёфт хоҳанд кард.»

“When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

«Ҳангоме ки он чор фаришта раҳо кунанд, Масеҳ Подшоҳии Худро барпо хоҳад намуд. Ҳеҷ кас борони охирро қабул намекунад, магар онҳое ки ҳар он чи дар тавонашон ҳаст, ба ҷо меоранд. Масеҳ ба мо ёрӣ хоҳад дод. Ҳама метавонистанд ба воситаи файзи Худо, тавассути хуни Исо, ғолиб оянд. Тамоми осмон ба ин кор таваҷҷуҳ дорад. Фариштагон манфиатдоранд». Spalding and Magan, 3.

On September 11, 2001 the four winds, which are represented as an angry horse (Islam) were released, and then held in check, while the one hundred and forty-four thousand are being sealed. 1776, 1789 and 1798 represent the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the three dates represent legal enactments that led to the sixth kingdom of Bible prophecy being established. The second date of 1789 identifies the Constitution of the United States, and therefore it was the message that identified the Constitution as the twofold power that was to arrive in 1798, just as 533 was the announcement of the twofold power that would arrive in 538, and as John the Baptist announced the twofold power which would arrive at Christ’s baptism.

Дар 11 сентябри соли 2001 чор бод, ки ба сурати аспи хашмгин (Ислом) тасвир шудаанд, раҳо карда шуданд ва сипас боздошта шуданд, дар ҳоле ки яксаду чилу чор ҳазор муҳр карда мешаванд. Солҳои 1776, 1789 ва 1798 давраи муҳр задани яксаду чилу чор ҳазорро ифода мекунанд, ва ин се сана санадҳои ҳуқуқиеро ифода менамоянд, ки ба барпо шудани подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас оварда расониданд. Санаи дуюм, яъне 1789, Конститутсияи Иёлоти Муттаҳидаро муайян мекунад, ва бинобар ин, он паём буд, ки Конститутсияро ҳамчун қудрати дугонае муайян намуд, ки мебоист дар соли 1798 ба вуҷуд ояд, ҳамон тавре ки 533 эълони қудрати дугонае буд, ки мебоист дар соли 538 ба вуҷуд ояд, ва чунон ки Яҳёи Таъмиддиҳанда қудрати дугонаро эълон намуд, ки мебоист ҳангоми таъмиди Масеҳ ба зуҳур ояд.

The two powers that make up the twofold power of Christ was His example that divinity combined with humanity does not sin. The two powers that make up the twofold power of the antichrist was his enthronement as the head of the churches, and his enthronement as the corrector of heretics. The two powers of that make up the twofold power of the earth beast are the two horns of Republicanism and Protestantism.

Ду қуввае, ки қувваи дугонаи Масеҳро ташкил медиҳанд, намунаи Ӯ буданд, ки илоҳият, вақте бо инсонӣ муттаҳид аст, гуноҳ намекунад. Ду қуввае, ки қувваи дугонаи зиддимасеҳро ташкил медиҳанд, ба тахт нишастани ӯ ҳамчун сари калисоҳо ва ба тахт нишастани ӯ ҳамчун ислоҳкунандаи бидъаткорон буданд. Ду қуввае, ки қувваи дугонаи ҳайвони заминро ташкил медиҳанд, ду шохи ҷумҳурихоҳӣ ва протестантизм мебошанд.

“‘And he had two horns like a lamb.’ The lamblike horns indicate youth, innocence, and gentleness, fitly representing the character of the United States when presented to the prophet as ‘coming up’ in 1798. Among the Christian exiles who first fled to America and sought an asylum from royal oppression and priestly intolerance were many who determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty. Their views found place in the Declaration of Independence, which sets forth the great truth that ‘all men are created equal’ and endowed with the inalienable right to ‘life, liberty, and the pursuit of happiness.’ And the Constitution guarantees to the people the right of self-government, providing that representatives elected by the popular vote shall enact and administer the laws. Freedom of religious faith was also granted, every man being permitted to worship God according to the dictates of his conscience. Republicanism and Protestantism became the fundamental principles of the nation. These principles are the secret of its power and prosperity. The oppressed and downtrodden throughout Christendom have turned to this land with interest and hope. Millions have sought its shores, and the United States has risen to a place among the most powerful nations of the earth.” The Great Controversy, 441.

«“Ва ӯ ду шох мисли барра дошт”. Шохҳои баррамонанд ҷавонӣ, бегуноҳӣ ва ҳалимӣро нишон медиҳанд ва ба таври муносиб хислати Иёлоти Муттаҳидаро ифода мекунанд, вақте ки он ба пайғамбар ҳамчун “баромадаистода” дар соли 1798 нишон дода шуд. Дар миёни муҳоҷирони масеҳие, ки нахуст ба Амрико гурехтанд ва аз зулми подшоҳӣ ва тоқатнопазирии рӯҳониён паноҳгоҳ ҷустуҷӯ карданд, бисёре буданд, ки қасд карданд ҳукуматеро бар пояи фарохи озодии шаҳрвандӣ ва динӣ бунёд намоянд. Андешаҳои онҳо дар Эъломияи Истиқлолият ҷой гирифт, ки он ҳақиқати бузургро баён мекунад, ки “ҳамаи одамон баробар офарида шудаанд” ва бо ҳаққи ҷудонопазири “ҳаёт, озодӣ ва талоши хушбахтӣ” ато гардидаанд. Ва Конститутсия ба мардум ҳуқуқи худидоракуниро кафолат медиҳад ва муқаррар мекунад, ки намояндагони бо овоздиҳии мардум интихобшуда бояд қонунҳоро қабул ва иҷро намоянд. Озодии эътиқоди динӣ низ дода шуд, ва ба ҳар кас иҷозат дода шуд, ки Худоро мувофиқи амри виҷдони худ ибодат намояд. Ҷумҳуриихоҳӣ ва протестантизм ба принсипҳои асосии миллат табдил ёфтанд. Ин принсипҳо сирри қудрат ва шукуфоии он мебошанд. Ситамдидагон ва поймолшудагон дар саросари ҷаҳони масеҳият бо таваҷҷуҳ ва умед ба ин сарзамин рӯ овардаанд. Миллионҳо касон соҳилҳои онро ҷустуҷӯ кардаанд, ва Иёлоти Муттаҳида ба ҷойгоҳе дар миёни пуриқтидортарин миллатҳои замин бархостааст.” The Great Controversy, 441.»

1776, 1789 and 1798 represent three histories that emphasize that the eighth, is of the seven. 1776 represents the publication of the Declaration of Independence, and the history of the First and Second Continental Congresses. 1789 represents the publication of the Constitution and the History of the Articles of Confederation. 1798 represents the publication of the Alien and Sedition Acts, and the beginning of the earth beast as the sixth kingdom of Bible prophecy.

1776, 1789 ва 1798 се таърихро ифода мекунанд, ки таъкид менамоянд, ки ҳаштумина аз ҳафт аст. 1776 интишори Эъломияи Истиқлолият ва таърихи Конгрессҳои якум ва дуюми Қитъавиро ифода мекунад. 1789 интишори Конститутсия ва таърихи Мақолаҳои Конфедератсияро ифода мекунад. 1798 интишори Қонунҳои «Alien and Sedition Acts»-ро ифода намуда, ҳамчунин оғози ҳайвони заминро ҳамчун подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас нишон медиҳад.

The First Continental Congress occurred in 1774, and was a pivotal institution in the early history of the United States, serving as a governing body during the American Revolutionary War. The Continental Congresses are divided into two prophetic periods of the first congress and the last congress. The First Continental Congress had two presidents and convened in Philadelphia from September 5 to October 26, 1774. Peyton Randolph was the first president of the meeting from September 5 to October 22, and then Henry Middleton presided for the next five days until October 26, 1774.

Аввалин Конгресси Қитъавӣ соли 1774 баргузор гардид ва дар таърихи ибтидоии Иёлоти Муттаҳида ниҳоди бисёр муҳимме буд, ки дар ҷараёни Ҷанги Инқилобии Амрико ҳамчун мақоми идоракунанда хидмат мекард. Конгрессҳои Қитъавӣ ба ду давраи нубувватӣ ҷудо мешаванд: конгресси аввал ва конгресси охир. Аввалин Конгресси Қитъавӣ ду президент дошт ва аз 5 сентябр то 26 октябри соли 1774 дар Филаделфия ҷаласа намуд. Пейтон Рандолф аз 5 сентябр то 22 октябр нахустин президенти ин маҷлис буд, ва сипас Ҳенри Мидлтон панҷ рӯзи баъдӣ, то 26 октябри соли 1774, раёсат кард.

The Second Continental Congress occurred from 1775 until 1781. The Second Continental Congress had six presidents during its existence. Peyton Randolph presided as president from May 10, 1775 until May 24, 1775. He was the first president of both the First and also of the Second Continental Congresses. There was a total of eight presidents during the history of the First and Second Continental Congresses.

Конгресси дуюми қитъавӣ аз соли 1775 то соли 1781 баргузор гардид. Конгресси дуюми қитъавӣ дар тӯли мавҷудияти худ шаш президент дошт. Пейтон Рандолф аз 10 майи соли 1775 то 24 майи соли 1775 ба ҳайси президент раёсат мекард. Ӯ нахустин президенти ҳам Конгресси якуми қитъавӣ ва ҳам Конгресси дуюми қитъавӣ буд. Дар маҷмӯъ, дар таърихи Конгрессҳои якум ва дуюми қитъавӣ ҳашт президент буд.

The second president of the Second Continental Congress was John Hancock, and Hancock presided from May 24, 1775 until October 31, 1777. Henry Laurens presided from November 1, 1777 until December 9, 1778. John Jay presided from December 10, 1778 until September 28, 1779. Samuel Huntington presided from September 28, 1779 until July 9, 1781. Thomas McKean presided from July 10, 1781 until November 4, 1781.

Президенти дуюми Конгресси дуюми қитъавӣ Ҷон Ҳэнкок буд, ва Ҳэнкок аз 24 майи соли 1775 то 31 октябри соли 1777 раёсат мекард. Ҳенри Лоренс аз 1 ноябри соли 1777 то 9 декабри соли 1778 раёсат мекард. Ҷон Ҷей аз 10 декабри соли 1778 то 28 сентябри соли 1779 раёсат мекард. Самуэл Ҳантингтон аз 28 сентябри соли 1779 то 9 июли соли 1781 раёсат мекард. Томас Маккин аз 10 июли соли 1781 то 4 ноябри соли 1781 раёсат мекард.

Peyton Randolph was the first president of both the First and Second Continental Congresses. This identifies that during the two periods of the Continental Congresses there were eight presidents, but the president that was the first president of each of the two periods was the same person. Therefore, though there were eight presidential terms, there were actually only seven presidents. The first president was of the seven men who were presidents, but as Randolph presided twice in that history, he also represents the eighth, that was of the seven.

Пейтон Рандолф нахустин раиси ҳам Конгресси якуми Қитъавӣ ва ҳам Конгресси дуюми Қитъавӣ буд. Ин нишон медиҳад, ки дар давоми ду давраи Конгрессҳои Қитъавӣ ҳашт раисӣ вуҷуд дошт, аммо шахсе, ки нахустин раиси ҳар яке аз ин ду давра буд, як нафар буд. Бинобар ин, гарчанде ҳашт давраи раёсат вуҷуд дошт, дар асл танҳо ҳафт раис буданд. Нахустин раис яке аз он ҳафт марде буд, ки раис буданд, аммо азбаски Рандолф дар он таърих ду бор раёсат кард, ӯ ҳамчунин ҳаштумини аз он ҳафтро низ намояндагӣ мекунад.

In the history of the Continental Congresses, the Revolutionary War was managed by the Congress. For this reason, George Washington was never a president in that period, for he had been appointed as the first Commander and Chief over the military.

Дар таърихи Конгрессҳои Қитъавӣ, Ҷанги Инқилобӣ аз ҷониби Конгресс идора карда мешуд. Аз ин сабаб, Ҷорҷ Вашингтон дар он давра ҳеҷ гоҳ президент набуд, зеро ӯ ҳамчун нахустин Фармондеҳи Олӣ бар қувваҳои ҳарбӣ таъйин гардида буд.

Being the first president of both periods Randolph represents two witnesses typifying the first actual president, who was George Washington. Washington is represented by Randolph, and therefore Randolph, as a symbol of Washington, conveys both the prophetic characteristics of Randolph the first president, but also that Randolph was the eighth, that was of the seven. Thus George Washington, as the first president and the first Commander and Chief, was also prophetically the eighth, and was of the seven.

Азбаски Рэндолф нахустин президент дар ҳар ду давра буд, ӯ ду шоҳидро ифода мекунад, ки ба нахустин президенти воқеӣ, яъне Ҷорҷ Вашингтон, тамсил меёбанд. Вашингтон ба воситаи Рэндолф намояндагӣ мешавад, ва бинобар ин Рэндолф, ҳамчун рамзи Вашингтон, ҳам хусусиятҳои нубувватии Рэндолф — нахустин президент — ро мерасонад, ва ҳам инро, ки Рэндолф ҳаштумин буд, ва аз миёни он ҳафт буд. Пас Ҷорҷ Вашингтон, ҳамчун нахустин президент ва нахустин Фармондеҳи Олӣ, аз ҷиҳати нубувватӣ низ ҳаштумин буд ва аз миёни он ҳафт буд.

Jesus illustrates the end of a thing with the beginning, so the last president and Commander and Chief will be the eighth, that is of the seven. This prophetic fact is established in the history of the First and Second Continental Congresses which is represented by the date of the first waymark of 1776, and publication of the Declaration of Independence.

Исо анҷоми чизеро бо оғози он тасвир мекунад; бинобар ин президенти охирин ва Фармондеҳ ва Сарфармондеҳ ҳаштум хоҳад буд, яъне аз ҷумлаи он ҳафт. Ин ҳақиқати нубувватӣ дар таърихи Конгрессҳои якум ва дуюми Қитъавӣ, ки бо санаи нахустин waymark — 1776 — ва нашри Эъломияи Истиқлолият намояндагӣ мешавад, собит мегардад.

The waymark of 1776 typifies September 11, 2001, and the Patriot Act, where American independence was placed under the authority of Roman law, and no longer under English law. It marks the beginning of the prophetic period that prepares the way for the papacy to once again take the throne of the earth at the soon-coming Sunday law.

Нишонаи соли 1776 рамзи 11 сентябри соли 2001 ва Қонуни «Патриот» мебошад, ки дар он истиқлолияти Амрико зери ҳокимияти қонуни Рум қарор дода шуд, ва дигар зери қонуни Англия набуд. Он оғози давраи нубувватиро нишон медиҳад, ки роҳро барои он омода месозад, то папагӣ бори дигар дар қонуни наздики якшанбе тахти заминро ишғол намояд.

As with the prophetic period represented by 1776, the prophetic period represented the history from the conclusion of the Second Continental Congress in 1781 to 1789, which is the date that identifies the waymark associated with the publication of the Constitution. In that history there were also eight presidents. The history of 1781 to 1789 is the history of the Articles of Confederation. The Articles of Confederation represented the first Constitution, but the weakness of the Articles of Confederation led to its replacement, and the ratification of the Constitution in 1789.

Чунонки дар мавриди давраи нубувватие, ки соли 1776 онро ифода мекунад, давраи нубувватӣ таърихро аз анҷоми Конгресси дуюми қитъавӣ дар соли 1781 то соли 1789 ифода менамуд, ки ҳамон санаест, ки аломати марҳилавии марбут ба интишори Конститутсияро муайян мекунад. Дар он таърих низ ҳашт президент буданд. Таърихи солҳои 1781 то 1789 таърихи Мақолаҳои Конфедератсия мебошад. Мақолаҳои Конфедератсия аввалин Конститутсияро намояндагӣ мекарданд, аммо сустии Мақолаҳои Конфедератсия боис гардид, ки он иваз карда шавад ва Конститутсия дар соли 1789 тасдиқ гардад.

In that period the eight presidents consisted of seven presidents who were not presidents in the history of the two Continental Congresses, and one who was also a president in that first prophetic period. John Hancock served in both the second Continental Congress, and also in the period represented by the Articles of Confederation. At the prophetic level, there were only seven men who were president during the two Continental Congresses, thus prophetically John Hancock was one of the eight in the period of the Articles of Confederation, but he was also one of the seven men from the previous period. He was therefore the eighth, that was of the seven.

Дар он давра ҳашт президент аз ҳафт президенте иборат буданд, ки дар таърихи ду Конгресси Континенталӣ президент набуданд, ва аз як нафаре, ки ҳамчунин дар он давраи аввали нубувватӣ президент буд. Ҷон Ҳэнкок ҳам дар Конгресси дуюми Континенталӣ хизмат кард ва ҳам дар даврае, ки бо Мақолаҳои Конфедератсия ифода меёбад. Дар сатҳи нубувватӣ, дар ҷараёни ду Конгресси Континенталӣ танҳо ҳафт мард буданд, ки президент буданд; бинобар ин, аз лиҳози нубувватӣ Ҷон Ҳэнкок яке аз он ҳашт нафар дар давраи Мақолаҳои Конфедератсия буд, вале ӯ ҳамчунин яке аз он ҳафт марди давраи пешин низ буд. Пас, ӯ ҳаштумин буд, ки аз миёни он ҳафт буд.

The second prophetic period, represented by 1789, also had a president (Hancock) who was the eighth, but of the seven, as was Payton Randolph in the first prophetic period represented by 1776. 1789 aligns with and represents the January 6, 2021 Pelosi trials.

Давраи дуюми нубувватӣ, ки бо соли 1789 ифода шудааст, низ президенте дошт (Ҳэнкок), ки ҳаштум буд, аммо аз миёни он ҳафт буд, чунон ки Пейтон Рандолф дар давраи аввали нубувватӣ, ки бо соли 1776 ифода шудааст, буд. Соли 1789 бо мурофиаҳои Пелосӣ аз 6 январи соли 2021 мувофиқат мекунад ва онҳоро ифода менамояд.

“The Lord has faithful watchmen on the walls of Zion to cry aloud and spare not, to lift up their voice like a trumpet, and show His people their transgression and the house of Jacob their sins. The Lord has permitted the enemy of truth to make a determined effort against the Sabbath of the fourth commandment. He designs by this means to awaken a decided interest in that question which is a test for the last days. This will open the way for the third angel’s message to be proclaimed with power.

«Худованд бар деворҳои Сион посбонони амин дорад, то бо овози баланд нидо кунанд ва худро нигоҳ надоранд, то овози худро мисли карнай баланд кунанд ва ба қавми Ӯ гуноҳи онҳоро ва ба хонаи Яъқуб хатоҳояшонро нишон диҳанд. Худованд иҷозат додааст, ки душмани ростӣ бар зидди шанбеи аҳкоми чорум кӯшиши қатъӣ ба харҷ диҳад. Ӯ ният дорад, ки ба ин васила таваҷҷуҳи ҷиддиро ба он масъалае бедор созад, ки барои рӯзҳои охир санҷиш аст. Ин роҳро барои он мекушояд, ки паёми фариштаи сеюм бо қудрат эълон карда шавад.

“Let not one who believes the truth, be silent now. None should be careless now; let all urge their petitions at the throne of grace, pleading the promise, ‘Whatsoever ye shall ask in my name, that will I do’ (John 14:13). It is a perilous time now. If this land of boasted liberty is preparing to sacrifice every principle which enters into her Constitution, making decrees to suppress religious freedom, and for the enforcing of papal falsehood and delusion, then the people of God need to present their petitions in faith to the Most High. There is every encouragement, in the promises of God, for those who put their trust in Him. The prospect of being brought into personal danger and distress, need not cause despondency, but should quicken the vigor and hopes of God’s people; for the time of their peril is the season for God to grant them clearer manifestations of His power.

«Акнун ҳеҷ касе ки ба ҳақиқат имон дорад, хомӯш набошад. Акнун ҳеҷ кас набояд беэҳтиёт бошад; бигзор ҳама дар тахти файз илтиҷоҳои худро боисрор пешкаш намоянд ва ба ин ваъда такя карда бихонанд: “Ҳар он чи ба исми Ман талаб кунед, ҳамонро ба ҷо хоҳам овард” (Юҳанно 14:13). Акнун замони пурхафатар аст. Агар ин сарзамини озодии ситоишшуда омода бошад, ки ҳар принсиперо, ки ба таркиби Конститутсияи он дохил аст, қурбон созад, аҳкоме содир намояд, то озодии диниро саркӯб кунад ва ботилу фиреби папиро таҳмил намояд, пас қавми Худо бояд бо имон илтиҷоҳои худро ба Ҳазрати Аъло пешкаш кунанд. Дар ваъдаҳои Худо барои онҳое ки ба Ӯ таваккал мекунанд, ҳар гуна рӯҳбаландӣ мавҷуд аст. Дурнамои ба хатари шахсӣ ва тангии сахт гирифтор шудан набояд боиси навмедӣ гардад, балки бояд неру ва умедҳои қавми Худоро тезонад; зеро замони хатари онҳо ҳамон фаслест, ки Худо дар он зоҳиршавии равшантаре аз қудрати Худро ба онҳо ато мекунад.»

“We are not to sit in calm expectancy of oppression and tribulation, and fold our hands, doing nothing to avert the evil. Let our united cries be sent up to heaven. Pray and work, and work and pray. But let none act rashly. Learn as never before that you must be meek and lowly in heart. You must not bring a railing accusation against any, whether individuals or churches. Learn to deal with minds as Christ did. Sharp things must sometimes be spoken; but be sure that the Holy Spirit of God is abiding in your heart before you speak the clear-cut truth; then let it cut its way. You are not to do the cutting.” Selected Messages, book 2, 370.

«Мо набояд дар интизории оромонаи ситам ва мусибат нишаста, даст ба даст монда, барои дур сохтани бадӣ ҳеҷ коре накунем. Бигзор нолаҳои якдилонаи мо ба осмон бардошта шаванд. Дуо кунед ва амал намоед, ва амал намоеду дуо кунед. Аммо ҳеҷ кас набояд беандеша амал кунад. Омӯзед, чунон ки ҳаргиз пеш аз ин наомӯхтаед, ки шумо бояд ҳалим ва фурӯтан дар дил бошед. Шумо набояд бар зидди ҳеҷ кас, хоҳ шахсон бошанд, хоҳ калисоҳо, айбномаи таҳқиромез пеш оред. Биомӯзед, ки бо ақлҳо ҳамон гуна муносибат кунед, ки Масеҳ мекард. Баъзан суханони тез бояд гуфта шаванд; аммо мутмаин бошед, ки Рӯҳи Муқаддаси Худо пеш аз он ки шумо ҳақиқати равшану бурронро баён кунед, дар дили шумо сокин аст; пас бигзор худи ҳақиқат роҳи худро бибурад. Шумо набояд буриданро худ анҷом диҳед». Selected Messages, book 2, 370.

The second waymark in the prophetic period of preparation represented by the Constitution identifies that the Constitution is to be overturned at the next waymark. That second waymark has been typified by John the Baptist, and also by the decree of Justinian, which both identified and presented a warning in connection with the arrival of the last event represented in the period. For John it was the empowerment of Christ as He confirmed His covenant of life with His precious blood, and for Justinian it was the empowerment of the antichrist, who was to ratify his covenant of death with the blood of the martyrs.

Роҳнамои дувум дар давраи пешгӯёнаи омодагӣ, ки тавассути Қонуни асосӣ ифода шудааст, муайян месозад, ки Қонуни асосӣ бояд дар роҳнамои навбатӣ сарнагун гардад. Он роҳнамои дувум ба воситаи Яҳёи Таъмиддиҳанда, инчунин ба воситаи фармони Юстиниан, намунасозӣ шудааст, ки ҳар ду ҳам дар иртибот ба фаро расидани воқеаи охирине, ки дар он давра ифода шудааст, ҳам муайян намуданд ва ҳам ҳушдор пешкаш карданд. Барои Яҳё ин қудратёбии Масеҳ буд, ҳангоме ки Ӯ аҳди ҳаёти Худро бо хуни гаронбаҳои Худ тасдиқ намуд, ва барои Юстиниан ин қудратёбии зиддимасеҳ буд, ки мебоист аҳди марги худро бо хуни шаҳидон тасвиб мекард.

The Constitution in 1789 identified the empowerment of the two horns of the earth beast, and in so doing, 1789 identified the soon coming destruction of the earth beast’s two horns of power, as represented by the Alien and Sedition Acts in 1798. When the two witnesses were slain in the streets in the year 2020, they identified and warned of a sustained attack upon the Constitution that are symbolized by the January 6, 2021, Pelosi trials.

Конститутсия дар соли 1789 ба қудрат ёфтани ду шохи ҳайвони заминӣ ишора намуд, ва бо ин амал, соли 1789 ҳамчунин нобудии ба зудӣ фарорасандаи ду шохи қудрати ҳайвони заминиро, чунон ки дар Қонунҳои «Бегонагон ва Фитнаангезӣ» дар соли 1798 таҷассум ёфтааст, муайян кард. Ҳангоме ки он ду шоҳид дар кӯчаҳо дар соли 2020 кушта шуданд, онҳо ҳамлаи давомдореро бар зидди Конститутсия, ки бо мурофиаҳои Пелоси аз 6 январи соли 2021 рамзгузорӣ шудааст, муайян ва аз он ҳушдор доданд.

January 6, 2021 is the warning about the empowerment of the papacy at the soon-coming Sunday law, as typified by the decree of Justinian in the year 533. January 6, 2021 and the year 533, both give warning of the soon coming Sunday law, as typified by the Sunday law in 538 at the Council of Orleans, and by the Alien and Sedition Acts in 1798, which typified the earth beast speaking as a dragon at the soon coming Sunday law.

6 январи соли 2021 огоҳӣ дар бораи қувватёбии папагӣ дар шариати якшанбеи ба зудӣ омадаистода мебошад, чунонки инро фармони Юстиниан дар соли 533 пешнамун сохта буд. 6 январи соли 2021 ва соли 533 ҳар ду дар бораи шариати якшанбеи ба зудӣ омадаистода огоҳӣ медиҳанд, чунонки инро шариати якшанбе дар соли 538 дар Шӯрои Орлеан ва низ Қонунҳои бегонагон ва фитнаангезӣ дар соли 1798 пешнамун сохта буданд, ки ҳайвони заминро, ки дар шариати якшанбеи ба зудӣ омадаистода ҳамчун аждаҳо сухан мегӯяд, пешнамун месохтанд.

At the Sunday law the deadly wound of the papacy will be healed, and the eighth head of Revelation chapter seventeen, that is of the seven heads, will be resurrected. The Alien and Sedition Acts of 1798, represents the earth beast speaking as a dragon, when it not only enforces the worship of the sun, but thereafter forces the entire world to accept the authority of the sea beast of Revelation chapter thirteen, as the eighth head that is of the seven heads. Therefore, in each of the three periods represented within the period of preparation by 1776, 1789 and 1798, the prophetic enigma of the eighth, being of the seven is prophetically represented.

Ҳангоми қонуни якшанбе захми марговари папагӣ шифо хоҳад ёфт, ва сари ҳаштуми Ваҳй боби ҳабдаҳум, ки аз ҷумлаи ҳафт сар аст, эҳё хоҳад шуд. Қонунҳои «Alien and Sedition Acts»-и соли 1798 ҳайвони заминро нишон медиҳанд, ки ҳамчун аждаҳо сухан мегӯяд, вақте ки он на танҳо ибодати офтобро маҷбурӣ ҷорӣ менамояд, балки баъд аз он тамоми ҷаҳонро водор месозад, ки ҳокимияти ҳайвони баҳрии Ваҳй боби сездаҳумро, ҳамчун сари ҳаштум, ки аз ҷумлаи ҳафт сар аст, қабул кунад. Бинобар ин, дар ҳар яке аз он се даврае, ки дар дохили давраи омодагӣ тавассути солҳои 1776, 1789 ва 1798 ифода ёфтаанд, муаммои нубувватии «ҳаштум, ки аз ҷумлаи ҳафт аст» ба таври нубувватӣ намояндагӣ карда шудааст.

The first two waymarks (1776 and 1789), that identify the enigma, address the riddle being accomplished within the prophetic history of the earth beast, and the third waymark identifies the enigma being accomplished for the papal power.

Ду марҳалаи аввали роҳ (1776 ва 1789), ки муамморо муайян мекунанд, ба чистоне, ки дар дохили таърихи нубувватии ҳайвони замин ба анҷом мерасад, ишора менамоянд, ва марҳалаи сеюми роҳ муамморо, ки барои қудрати папагӣ ба анҷом мерасад, муайян мекунад.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқотро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

“‘Saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast.’ Here is clearly presented a form of government in which the legislative power rests with the people, a most striking evidence that the United States is the nation denoted in the prophecy.

«Ба сокинони замин мегӯяд, ки бояд барои ҳайвон сурате бисозанд». Дар ин ҷо шакле аз ҳукумат ба таври равшан нишон дода шудааст, ки дар он қудрати қонунгузор ба мардум тааллуқ дорад, ва ин далели бисёр равшане аст бар он ки Иёлоти Муттаҳида он миллатест, ки дар пешгӯӣ ба он ишора шудааст.

“But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.

«Лекин «ҳайвонга ўхшаш сурат» нима? Ва у қандай яратилиши керак? Сурат икки шохли ҳайвон томонидан яратилади ва у ҳайвонга ўхшаш суратдир. У, шунингдек, ҳайвоннинг сурати деб ҳам аталади. Демак, сурат қандай эканини ва у қандай яратилиши кераклигини билиш учун, биз ҳайвоннинг ўзига — папаликка — хос хусусиятларни ўрганишимиз лозим.

“When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.

«Вақте ки калисои ибтидоӣ бо дур шудан аз соддагии Инҷил ва пазируфтани ойинҳо ва расму русуми бутпарастона фосид гардид, вай Рӯҳ ва қудрати Худоро аз даст дод; ва барои он ки виҷдонҳои мардумро зери назорат гирад, вай дар ҷустуҷӯи пуштибонии ҳокимияти дунявӣ баромад. Натиҷа папасият буд, калисое ки ҳокимияти давлатро таҳти назорат дошт ва онро барои пешбурди мақсадҳои худ, махсусан барои ҷазо додани «бидъат», ба кор мебурд. Барои он ки Иёлоти Муттаҳида сурати ҳайвонро ба вуҷуд оварад, қудрати динӣ бояд ҳукумати шаҳрвандиро то ба он андоза зери назорат гирад, ки ҳокимияти давлат низ аз ҷониби калисо барои амалӣ сохтани мақсадҳои худ ба кор бурда шавад.

“Whenever the church has obtained secular power, she has employed it to punish dissent from her doctrines. Protestant churches that have followed in the steps of Rome by forming alliance with worldly powers have manifested a similar desire to restrict liberty of conscience. An example of this is given in the long-continued persecution of dissenters by the Church of England. During the sixteenth and seventeenth centuries, thousands of nonconformist ministers were forced to flee from their churches, and many, both of pastors and people, were subjected to fine, imprisonment, torture, and martyrdom.

«Ҳар гоҳе ки калисо қудрати дунявиро ба даст овардааст, онро барои ҷазо додани мухолифат ба ақидаҳои худ ба кор бурдааст. Калисоҳои протестантӣ, ки бо бастани иттиҳод бо қудратҳои ҷаҳонӣ аз пайи Рум рафтаанд, хоҳиши монандеро барои маҳдуд сохтани озодии виҷдон зоҳир кардаанд. Намунаи ин дар таъқиби тӯлонӣ ва давомдори мухолифон аз ҷониби Калисои Англия дида мешавад. Дар тӯли асрҳои шонздаҳум ва ҳафдаҳум, ҳазорҳо воизони номувофиқ маҷбур шуданд аз калисоҳои худ бигурезанд, ва бисёре аз онҳо, ҳам аз миёни рӯҳониён ва ҳам аз миёни мардум, ба ҷарима, зиндон, шиканҷа ва шаҳодат гирифтор карда шуданд.»

“It was apostasy that led the early church to seek the aid of the civil government, and this prepared the way for the development of the papacy—the beast. Said Paul: ‘There’ shall ‘come a falling away, … and that man of sin be revealed.’ 2 Thessalonians 2:3. So apostasy in the church will prepare the way for the image to the beast.

Маҳз осият буд, ки калисои ибтидоиро водор сохт, то аз ҳукумати шаҳрвандӣ кумак биҷӯяд, ва ҳамин роҳро барои ташаккули папагӣ — ҳайвони ваҳшӣ — омода кард. Павлус гуфт: «Аввал осият воқеъ хоҳад шуд, … ва он марди гуноҳ зоҳир хоҳад гашт». 2 Таслӯникиён 2:3. Пас, осият дар калисо роҳро барои сурати ҳайвони ваҳшӣ омода хоҳад кард.

“The Bible declares that before the coming of the Lord there will exist a state of religious declension similar to that in the first centuries. ‘In the last days perilous times shall come. For men shall be lovers of their own selves, covetous, boasters, proud, blasphemers, disobedient to parents, unthankful, unholy, without natural affection, trucebreakers, false accusers, incontinent, fierce, despisers of those that are good, traitors, heady, high-minded, lovers of pleasures more than lovers of God; having a form of godliness, but denying the power thereof.’ 2 Timothy 3:1–5. ‘Now the Spirit speaketh expressly, that in the latter times some shall depart from the faith, giving heed to seducing spirits, and doctrines of devils.’ 1 Timothy 4:1. Satan will work ‘with all power and signs and lying wonders, and with all deceivableness of unrighteousness.’ And all that ‘received not the love of the truth, that they might be saved,’ will be left to accept ‘strong delusion, that they should believe a lie.’ 2 Thessalonians 2:9–11. When this state of ungodliness shall be reached, the same results will follow as in the first centuries.” The Great Controversy, 443, 444.

«Китоби Муқаддас эълон мекунад, ки пеш аз омадани Худованд ҳолати таназзули динӣ ба вуҷуд хоҳад омад, монанд ба он чи дар асрҳои аввал вуҷуд дошт. “Ва бидон, ки дар рӯзҳои охир замонҳои сахт фаро хоҳанд расид. Зеро мардум худписанд, пулпараст, лофзан, мутакаббир, куфргӯй, нофармони падару модар, носипос, нопок, бемеҳри табиӣ, оштинопазир, тӯҳматгар, беихтиёр, бераҳм, бадбинандаи некӣ, хиёнаткор, шитобкор, ҳавобаланд, айшпараст бештар аз Худодӯст хоҳанд буд; ки сурати зоҳирии худотарсиро доранд, вале қуввати онро инкор мекунанд.” 2 Тимотиюс 3:1–5. “Вале Рӯҳ ошкоро мегӯяд, ки дар замонҳои охир баъзе аз имон дур хоҳанд шуд ва ба рӯҳҳои фиребанда ва таълимоти девҳо гӯш хоҳанд дод.” 1 Тимотиюс 4:1. Шайтон амал хоҳад кард “бо тамоми қувват ва аломатҳо ва мӯъҷизаҳои дурӯғин, ва бо ҳар фиреби норостӣ”. Ва ҳамаи онҳое ки “муҳаббати ростиро барои наҷот ёфтан қабул накарданд”, вогузошта хоҳанд шуд, то “фиреби қавӣ”-ро бипазиранд, “то ки ба дурӯғ имон оваранд.” 2 Таслӯникиён 2:9–11. Вақте ки ин ҳолати бединӣ фаро расад, ҳамон натиҷаҳо ба амал хоҳанд омад, ки дар асрҳои аввал ба амал омада буданд». «Баҳси Бузург», 443, 444.