The last promise of the Old Testament is that before the great and terrible day of the Lord, Elijah would come.
Ваъдаи охирини Аҳди Қадим ин аст, ки пеш аз рӯзи бузург ва даҳшатноки Худованд, Илёс хоҳад омад.
Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:4–5.
Шариати Мусо, бандаи Маро, ба ёд оваред, ки онро дар Ҳӯриб барои тамоми Исроил ба ӯ амр фармудам, бо фароиз ва аҳком. Инак, пеш аз омадани рӯзи бузург ва даҳшатноки Худованд, Ман Илёс-пайғамбарро назди шумо мефиристам; ва ӯ дили падаронро ба сӯи фарзандон ва дили фарзандонро ба сӯи падаронашон хоҳад гардонид, мабодо омада, заминро бо лаънат бизанам. Малокӣ 4:4–5.
The Elijah that comes in advance of “the great and dreadful day of the Lord,” is an individual messenger, and also the movement associated with the message the messenger proclaims. The Elijah that is sent is therefore the one hundred and forty-four thousand who do not taste death, just as Enoch and Elijah represent. They are those who are lifted up as an ensign at the soon-coming Sunday law.
Илёсе, ки пеш аз «рӯзи бузург ва даҳшатноки Худованд» меояд, ҳам як фиристодаи инфиродӣ аст ва ҳам ҳаракатест, ки бо паёме, ки он фиристода эълон мекунад, вобаста мебошад. Бинобар ин, Илёсе, ки фиристода мешавад, ҳамон яксаду чилу чор ҳазор мебошанд, ки маргро намечашанд, чунон ки Ҳанӯх ва Илёс намояндагӣ мекунанд. Онҳо ҳамон касоне ҳастанд, ки дар замони қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда ҳамчун парчам барафрошта мешаванд.
The last day Elijah was also represented by John the Baptist, but John did not represent the one hundred and forty-four thousand. He represented those who join the movement and accept the message of the last day messenger, who are then murdered by the papacy in the hour of the Sunday law crisis that begins at the soon coming Sunday law and ends when Michael stands up and the papacy comes to its end with none to help.
Илёси рӯзи охир низ ба воситаи Яҳёи Таъмиддиҳанда ифода ёфта буд, аммо Яҳё саду чилу чор ҳазор нафарро ифода намекард. Ӯ онҳоеро ифода мекард, ки ба ин ҳаракат ҳамроҳ мешаванд ва паёми фиристодаи рӯзи охирро қабул мекунанд, ва сипас аз ҷониби папосият дар соати буҳрони қонуни якшанбе, ки бо қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда оғоз мешавад ва ҳангоме анҷом меёбад, ки Микоил бармехезад ва папосият ба анҷоми худ мерасад, бе он ки ёваре дошта бошад, кушта мешаванд.
Elijah is represented on Mount Carmel and John is represented in Herod’s banquet hall. Those two historical witnesses identify the two groups of God’s last day people represented in Revelation chapter seven. The one hundred and forty-four thousand and the great multitude align with Mount Carmel and Herod’s birthday party. Those two prophetic lines provide a sound point of reference to carefully identify the elements of the eighth head, that is of the seven heads in Revelation seventeen, with enough prophetic detail to clarify how and why the last president, which is the eighth president that is of the seven, becomes the great dictator of the United States in the last movements of the sixth kingdom of Bible prophecy.
Илёс дар кӯҳи Кармил намояндагӣ мешавад, ва Яҳё дар толори зиёфати Ҳиродус намояндагӣ мешавад. Ин ду шоҳиди таърихӣ он ду гурӯҳи қавми Худоро дар айёми охир, ки дар боби ҳафтуми Ваҳй намояндагӣ шудаанд, муайян месозанд. Саду чилу чаҳор ҳазор ва анбӯҳи бузург бо кӯҳи Кармил ва ҷашни зодрӯзи Ҳиродус мувофиқат доранд. Ин ду хатти нубувват нуқтаи истиноди мустаҳкамеро фароҳам меоранд, то унсурҳои сари ҳаштумро, яъне он ки аз ҷумлаи ҳафт сар дар Ваҳй боби ҳабдаҳ аст, бо эҳтиёти комил муайян намоем, бо тафсилоти кофии нубувватӣ, то равшан гардад, ки чӣ гуна ва чаро президенти охирин, ки ҳамон президенти ҳаштум аст ва аз ҷумлаи он ҳафт мебошад, дар ҳаракатҳои охирини подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас ба диктатори бузурги Иёлоти Муттаҳида табдил меёбад.
At the Sunday law the threefold union is accomplished.
Дар замони қонуни якшанбе иттиҳоди сегона ба анҷом мерасад.
“By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.
«Бо фармоне, ки барқароршавии Папагиро бар хилофи қонуни Худо амр менамояд, миллати мо худро комилан аз адолат ҷудо хоҳад кард. Вақте ки протестантизм дасти худро аз фарози варта дароз карда, дасти қудрати Румро хоҳад гирифт; вақте ки ӯ аз болои он жарфно гузашта, бо спиритизм дастфишорӣ хоҳад кард; вақте ки, зери таъсири ин иттиҳоди сегона, кишвари мо ҳар як асли Конститутсияи худро ҳамчун ҳукумати протестантӣ ва ҷумҳуриявӣ рад хоҳад намуд ва барои паҳн кардани дурӯғҳо ва фиребҳои папагӣ тадбирҳо хоҳад андешид, он гоҳ мо метавонем бидонем, ки вақти амалиёти ҳайратангези Шайтон фаро расидааст ва анҷом наздик аст». Шаҳодатҳо, ҷилди 5, 451.
Yet in this illustration there is a sequence, and that sequence is a subject of the inspired word. It is an event that happens at the decree, which in one sense is a singular event, but it is actually a very careful sequence of events. At the “decree” the United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy, which means that it is there that the seventh kingdom begins, but the seventh kingdom agrees to give their kingdom unto the beast. When the false prophet is defeated, the dragon takes its position, and immediately gives half its kingdom to the beast.
Аммо дар ин мисол як пайдарҳамӣ вуҷуд дорад, ва он пайдарҳамӣ мавзӯи каломи илҳомёфта мебошад. Ин воқеае аст, ки ҳангоми фармон рух медиҳад, ки аз як ҷиҳат воқеаи ягона аст, вале дар асл пайдарҳамии бисёр дақиқи воқеаҳост. Ҳангоми «фармон» Иёлоти Муттаҳидаи Амрико дигар подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас намемонад, ки ин маънои онро дорад, ки маҳз дар он ҷо подшоҳии ҳафтум оғоз меёбад, аммо подшоҳии ҳафтум розӣ мешавад, ки подшоҳии худро ба ҳайвон бидиҳад. Вақте ки пайғамбари дурӯғин мағлуб мегардад, аждаҳо мавқеи худро мегирад ва дарҳол нисфи подшоҳии худро ба ҳайвон медиҳад.
At Mount Carmel, there were four hundred and fifty prophets of Baal, and there four hundred prophets of the grove who were in Samaria eating at Jezebel’s table.
Дар кӯҳи Кармил чорсаду панҷоҳ набии Баал буданд, ва чорсад набии Ашера, ки дар Сомария бар сари дастархони Изобал таом мехӯрданд.
Now therefore send, and gather to me all Israel unto mount Carmel, and the prophets of Baal four hundred and fifty, and the prophets of the groves four hundred, which eat at Jezebel’s table. 1 Kings 18:19.
Пас акнун бифирист ва тамоми Исроилро назди ман ба кӯҳи Кармил гирд овар, ва чорсаду панҷоҳ набии Баал ва чорсад набии Ашераро, ки аз суфраи Изобал мехӯранд. 3 Подшоҳон 18:19.
Elijah identifies the confrontation at Mount Carmel as a controversy, not only the question of who was the true God, but also that it was a controversy over who was the true prophet.
Илёс бархӯрди кӯҳи Кармилро ҳамчун ихтилоф муайян мекунад: на танҳо дар бораи он ки Худои ҳақиқӣ кист, балки ҳамчунин ихтилофе дар бораи он ки пайғамбари ҳақиқӣ кист.
Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:22.
Пас Илёс ба мардум гуфт: «Ман, танҳо ман, ҳамчун набии Худованд боқӣ мондаам; вале анбиёи Баал чорсаду панҷоҳ нафар мебошанд». 3 Подшоҳон 18:22.
When Elijah’s offering was consumed by the fire that came down out of heaven, he then slew the four hundred and fifty prophets of Baal with his own hands.
Вақте ки қурбонии Илёс аз оташе, ки аз осмон фурӯд омад, сӯхта шуд, ӯ баъд бо дасти худ чорсаду панҷоҳ пайғамбари Баалро ба қатл расонд.
And Elijah said unto them, Take the prophets of Baal; let not one of them escape. And they took them: and Elijah brought them down to the brook Kishon, and slew them there. 1 Kings 18:40.
Ва Илёс ба онҳо гуфт: «Анбиёи Баалро бигиред; магзор ки як нафар аз онҳо ҳам бигурезад». Ва онҳоро гирифтанд; ва Илёс онҳоро ба наҳри Қишӯн фуруд овард, ва дар он ҷо онҳоро кушт. 3 Подшоҳон 18:40.
Baal was a false masculine deity, and the four hundred prophets of the grove, who were still with Jezebel, eating at her table in the city of Samaria were the prophets of the female deity, Ashtaroth. The female deity survived Elijah’s slaughter of the prophets of Mount Carmel.
Баал худои дурӯғини мардона буд, ва чорсад набии бутзори муқаддас, ки ҳанӯз бо Изобал буданду дар шаҳри Сомария бар сари суфраи ӯ мехӯрданд, анбиёи худои занона, Ашторӯт, буданд. Худои занона аз қатли анбиёи Кӯҳи Кармил ба дасти Илёс наҷот ёфт.
“The people upon the mountain prostrate themselves in terror and awe before the unseen God. They cannot look upon the bright, consuming fire sent from Heaven. They fear that they will be consumed in their apostasy and sins. They cry out with one voice, which resounds over the mountain, and echoes to the plains below them with terrible distinctness, ‘The Lord, he is the God; the Lord, he is the God.’ Israel is at last aroused and undeceived. They see their sin and how greatly they have dishonored God. Their anger is aroused against the prophets of Baal. With fearful terror, Ahab and Baal’s priests witnessed the wonderful exhibition of Jehovah’s power. Again is heard, in startling words of command, the voice of Elijah to the people, ‘Take the prophets of Baal; let not one of them escape.’ And the people were ready to obey the word of Elijah. They seized the false prophets who had deluded them, and brought them to the brook Kishon, and there Elijah, with his own hand, slew these idolatrous priests.” Review and Herald, October 7, 1873.
«Қавме, ки бар кӯҳ буданд, дар тарсу ҳайбат пеши Худои нонамоён ба рӯй меафтанд. Онҳо наметавонанд ба он оташи дурахшон ва сӯзанда, ки аз Осмон фиристода шудааст, назар кунанд. Онҳо метарсанд, ки дар иртидод ва гуноҳҳои худ нобуд гарданд. Онҳо бо як овоз нидо мекунанд, ки бар кӯҳ танин меандозад ва бо равшании даҳшатнок то ҳамвориҳои поёни онҳо аксу садо медиҳад: “Худованд, Ӯ Худост; Худованд, Ӯ Худост”. Исроил билохира бедор шуда, аз фиреб раҳо мегардад. Онҳо гуноҳи худро ва то чӣ андоза Худоро беҳурмат кардаанд, мебинанд. Хашми онҳо бар зидди анбиёи Баал барангехта мешавад. Аҳъоб ва коҳинони Баал бо тарси даҳшатнок намоиши аҷоибонаи қудрати Яҳуваро мушоҳида карданд. Боз овози Илёс ба мардум шунида мешавад, дар суханони такондиҳандаи амр: “Анбиёи Баалро бигиред; нагузоред, ки яке аз онҳо бигрезад”. Ва мардум омода буданд, ки ба каломи Илёс итоат намоянд. Онҳо он анбиёи козибро, ки онҳоро фиреб дода буданд, дастгир карданд ва онҳоро назди ҷӯйи Қишӯн оварданд, ва дар он ҷо Илёс бо дасти худ ин коҳинони бутпарастро кушт». Review and Herald, October 7, 1873.
Mount Carmel typifies the soon-coming Sunday law in the United States. It is then that the ensign of the one hundred and forty-four thousand (typified by Elijah), is lifted up. It is there that the genuine Protestant horn is distinctly manifested in contrast with the counterfeit Protestant horn, who is in Samaria, eating Jezebel’s diet. It is there that the Republican horn that had become the horn of both church and state leading up to Mount Carmel comes to its end as the sixth kingdom of Bible prophecy. What remains then is Ahab, and his tenfold nation, and Jezebel, who has been hiding in Samaria, while she dines with apostate Protestants. The sixth kingdom is finished, and the rain then comes without measure.
Кӯҳи Кармил қонуни якшанбеи ба зудӣ ояндаро дар Иёлоти Муттаҳида рамзӣ нишон медиҳад. Маҳз дар ҳамон вақт аст, ки парчами яксаду чилу чаҳор ҳазор нафар (ки бо Илёс рамзӣ тасвир шудаанд) барафрошта мешавад. Маҳз дар он ҷост, ки шохи ҳақиқии протестантӣ ба таври равшан, дар муқобили шохи қалбакии протестантӣ, ки дар Сомария асту аз хӯроки Изобал мехӯрад, зоҳир мегардад. Маҳз дар он ҷост, ки шохи ҷумҳурихоҳ, ки то расидан ба Кӯҳи Кармил ба шохи ҳам калисо ва ҳам давлат табдил ёфта буд, ҳамчун подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас ба анҷоми худ мерасад. Пас аз он, он чи боқӣ мемонад, Аҳъоб ва халқи даҳгонаи ӯ ва Изобал аст, ки дар Сомария пинҳон шуда буд, дар ҳоле ки бо протестантҳои муртад ҳамдастурхон аст. Подшоҳии шашум ба анҷом расидааст, ва он гоҳ борон беандоза меояд.
At Herod’s birthday party, Elijah, represented by John the Baptist is in the Roman prison awaiting deliverance or death. There are no prophets of Baal to accomplish the dance of deception, just Salome, Jezebel’s daughter. Herod and his royal friends are drunk with the wine of Babylon, for his birthday also represents the Sunday law, and all nations began to drink the wine of Babylon on September 11, 2001, well before the soon coming Sunday law.
Дар ҷашни зодрӯзи Ҳиродус, Илёс, ки дар шахси Яҳёи Таъмиддиҳанда таҷассум ёфтааст, дар зиндони Рум мунтазири раҳоӣ ё марг аст. Дар он ҷо дигар анбиёи Баал нестанд, то рақси фиребро ба анҷом расонанд, балки танҳо Саломе, духтари Изобал, ҳузур дорад. Ҳиродус ва дӯстони дарбории ӯ аз шароби Бобил мастанд, зеро зодрӯзи ӯ ҳамчунин қонуни якшанберо ифода мекунад, ва ҳамаи халқҳо 11 сентябри соли 2001, хеле пеш аз қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда, ба нӯшидани шароби Бобил оғоз карданд.
And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.
Ва баъд аз ин чизҳо ман фариштаи дигареро дидам, ки аз осмон нозил мешуд ва қудрати азиме дошт; ва замин аз ҷалоли ӯ равшан гардид. Ва ӯ бо овози пурзӯр ва баланд нидо карда, гуфт: «Бобули бузург суқут кард, суқут кард, ва маскани девҳо ва паноҳгоҳи ҳар рӯҳи палид ва қафаси ҳар парандаи нопоку манфур гардид. Зеро ҳамаи халқҳо аз майи ғазаби зинои вай нӯшидаанд, ва подшоҳони замин бо вай зино кардаанд, ва тоҷирони замин аз фаровонии нозу неъмати вай сарватманд шудаанд». Ваҳй 18:1–3.
These three verses were fulfilled when the great buildings of New York, the twin towers were thrown down by a touch of God.
Ин се оят ҳангоме ба амал омаданд, ки биноҳои бузурги Ню-Йорк, бурҷҳои дугона, бо ламси Худо фурӯ рехта шуданд.
“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
«Акнун сухане меояд, ки ман эълон карда бошам, ки Ню-Йорк бояд бо мавҷи азими баҳр рӯфта шавад? Ман ҳаргиз чунин нагуфтаам. Ман гуфтаам, вақте ки ба биноҳои бузурге, ки дар он ҷо, ошёна бар ошёна, қомат меафрохтанд, менигаристам: “Чӣ манзараҳои даҳшатноке рӯй хоҳанд дод, ҳангоме ки Худованд бархезад, то заминро ба сахтӣ биларзонад! Он гоҳ суханони Ваҳй 18:1–3 ба иҷро хоҳанд расид.” Тамоми боби ҳаждаҳуми Ваҳй ҳушдорест аз он чи бар замин хоҳад омад. Аммо ба таври мушаххас дар бораи он чи бар Ню-Йорк хоҳад омад, барои ман нуре дода нашудааст, ҷуз ин ки ман медонам, ки рӯзе биноҳои бузурги он ҷо бо гардиш ва вожгунсозии қудрати Худо фурӯ хоҳанд рехт. Аз нуре ки ба ман дода шудааст, медонам, ки ҳалокат дар ҷаҳон аст. Як калима аз ҷониби Худованд, як ламси қудрати тавонои Ӯ, ва ин сохтмонҳои азим фурӯ хоҳанд афтод. Манзараҳое рӯй хоҳанд дод, ки даҳшатнокии онҳоро мо тасаввур карда наметавонем». Review and Herald, July 5, 1906.
The soon coming Sunday law is represented by the second voice of Revelation chapter eighteen, and it represents Ahab’s Mount Carmel, and Herod’s birthday party. Herodias, who is also Jezebel, is not present at Herod’s drunken party, just as Jezebel was absent from Mount Carmel. Until the Sunday law, she has been forgotten during the seventy symbolic years of the reign of the earth beast, the sixth kingdom of Bible prophecy. When Jezebel received her deadly wound in 1798 and 1799, the sixth kingdom (the United States) began its term as the sixth kingdom of Bible prophecy. When the sixth kingdom ends, she then returns and begins to sing her songs and commits fornication with all the nations on earth.
Қонуни якшанбе, ки ба наздикӣ хоҳад омад, бо овози дуюми боби ҳаждаҳуми Ваҳй тасвир шудааст, ва он кӯҳи Кармали Аҳъоб ва ҷашни зодрӯзи Ҳиродусро ифода мекунад. Ҳиродияс, ки ҳамон Изобал низ ҳаст, дар базми мастии Ҳиродус ҳозир нест, ҳамон тавре ки Изобал аз кӯҳи Кармал ғоиб буд. То замони қонуни якшанбе, вай дар давоми ҳафтод соли рамзии ҳукмронии ҳайвони заминӣ, яъне подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас, фаромӯш шуда буд. Вақте ки Изобал дар солҳои 1798 ва 1799 захми марговари худро гирифт, подшоҳии шашум (Иёлоти Муттаҳида) давраи худро ҳамчун подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас оғоз намуд. Вақте ки подшоҳии шашум ба анҷом мерасад, он гоҳ вай бозмегардад ва ба сурудҳои худ сурудан оғоз мекунад ва бо ҳамаи миллатҳои рӯи замин зино мекунад.
Her songs of fornication and wine was prophetically initiated on September 11, 2001, but that was simply the period of preparation, as had been represented by the thirty years from 508, unto 538, the first time she took the throne. Up until the Sunday law, when the sixth kingdom is slain by the hands of Elijah, she has been hidden in Samaria. At that point John the Baptist is being held in her prison, awaiting either deliverance or death.
Сурудҳои зино ва шароби ӯ ба таври нубувватӣ 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфтанд, аммо он танҳо давраи омодагӣ буд, чунон ки онро сӣ соли аз 508 то 538, вақте ки ӯ бори аввал тахтро ишғол намуд, ифода мекарданд. То қонуни якшанбе, вақте ки подшоҳии шашум ба дасти Илёс кушта мешавад, ӯ дар Сомария пинҳон будааст. Дар он лаҳза Яҳёи Таъмиддиҳанда дар зиндони ӯ нигоҳ дошта мешавад ва ё раҳоӣ, ё маргро интизор аст.
Herod and his noble friends were drunk with the wine of Babylon, when Salome, the daughter of Herodias (Jezebel), performed her highly seductive dance, and Herod manifests his lustful and incestual desires. He is fully captivated by his step-daughters’ sexual overtures, and offers her up to half his kingdom.
Ҳиродус ва дӯстони ашрофи ӯ аз майи Бобил маст буданд, ҳангоме ки Саломе, духтари Ҳиродия (Изобал), рақси бисёр васвасаангези худро ба ҷо овард, ва Ҳиродус шаҳвату майлҳои хешутаборбононаи худро ошкор намуд. Ӯ комилан мафтуни ишораҳои шаҳвонии духтари ӯгайи худ гардид ва ба вай то нисфи подшоҳии худро пешниҳод кард.
And when a convenient day was come, that Herod on his birthday made a supper to his lords, high captains, and chief estates of Galilee; And when the daughter of the said Herodias came in, and danced, and pleased Herod and them that sat with him, the king said unto the damsel, Ask of me whatsoever thou wilt, and I will give it thee. And he sware unto her, Whatsoever thou shalt ask of me, I will give it thee, unto the half of my kingdom. And she went forth, and said unto her mother, What shall I ask? And she said, The head of John the Baptist. And she came in straightway with haste unto the king, and asked, saying, I will that thou give me by and by in a charger the head of John the Baptist. And the king was exceeding sorry; yet for his oath’s sake, and for their sakes which sat with him, he would not reject her. And immediately the king sent an executioner, and commanded his head to be brought: and he went and beheaded him in the prison, And brought his head in a charger, and gave it to the damsel: and the damsel gave it to her mother. Mark 6:21–28.
Ва ҳангоме ки рӯзи муносибе фаро расид, Ҳиродус дар рӯзи таваллуди худ барои аъёнаш, саркардагони лашкар ва бузургони Ҷалил зиёфате орост; ва чун духтари ҳамон Ҳиродиё ворид шуда, рақс кард ва ба Ҳиродус ва онҳое ки бо ӯ нишаста буданд, писанд омад, подшоҳ ба он духтар гуфт: «Ҳар чӣ хоҳӣ, аз ман талаб намо, ва онро ба ту хоҳам дод». Ва ба ӯ қасам хӯрд: «Ҳар чӣ аз ман талаб кунӣ, ба ту хоҳам дод, ҳатто то нисфи подшоҳии худро». Ва ӯ берун рафта, ба модари худ гуфт: «Чӣ талаб кунам?» Ва ӯ гуфт: «Сари Яҳёи Таъмиддиҳанда». Ва ӯ дарҳол бо шитоб назди подшоҳ даромада, хоҳиш карда, гуфт: «Мехоҳам, ки ҳозир дар табақе сари Яҳёи Таъмиддиҳандаро ба ман бидиҳӣ». Ва подшоҳ бисёр ғамгин шуд; лекин ба хотири қасами худ ва ба хотири онҳое ки бо ӯ нишаста буданд, нахост ӯро рад кунад. Ва подшоҳ дарҳол ҷаллодеро фиристода, фармуд, ки сари ӯро биёранд; ва ӯ рафта, вайро дар зиндон сар бурид, ва сари ӯро дар табақе оварда, ба он духтар дод; ва духтар онро ба модари худ дод. Марқӯс 6:21–28.
The first voice of Revelation eighteen sounded on September 11, 2001, and the second voice sounds at the soon coming Sunday law. In the history represented in John chapter six, the first voice of 2001 was the voice of Christ informing His disciples that they must eat His flesh and drink His blood, for He was the true Bread of Heaven. That period began in Galilee and ended with a purging of His disciples who turned away from Him in John chapter SIX, verse SIXTY-SIX. That history began at Galilee with a dietary test, and ended at the enforcement of the mark of the beast, as typified by the number of the pope’s name, which is SIX, SIX, SIX. Galilee means “turning point,” and September 11, 2001 was a prophetic “turning point” (Galilee), and Herod’s birthday was with the leadership of Galilee. The beginning voice of Revelation chapter eighteen, and the ending voice of Revelation eighteen, are both represented by Galilee, which is a turning point.
Овози якуми Ваҳй боби ҳаждаҳум 11 сентябри соли 2001 садо дод, ва овози дуюм дар қонуни якшанбеи наздикомада садо медиҳад. Дар таърихи дар Юҳанно боби шашум тасвиршуда, овози якуми соли 2001 овози Масеҳ буд, ки ба шогирдонаш хабар медод, ки онҳо бояд ҷисми Ӯро бихӯранд ва хуни Ӯро бинӯшанд, зеро Ӯ Нони ҳақиқии Осмон буд. Он давра аз Ҷалил оғоз ёфт ва бо поксозии шогирдонаш, ки аз Ӯ рӯй гардониданд, дар Юҳанно боби ШАШУМ, ояти ШАСТУ ШАШУМ, анҷом ёфт. Он таърих дар Ҷалил бо санҷиши ғизоӣ оғоз ёфт ва бо ҷорӣ шудани нишони ҳайвон анҷом ёфт, чунон ки онро рақами номи папа, яъне ШАШ, ШАШ, ШАШ, пешнамуна сохта буд. Ҷалил маънои «нуқтаи гардиш»-ро дорад, ва 11 сентябри соли 2001 як «нуқтаи гардиш»-и нубувватӣ (Ҷалил) буд, ва зодрӯзи Ҳиродус бо роҳбарияти Ҷалил буд. Овози ибтидоии Ваҳй боби ҳаждаҳум ва овози анҷомии Ваҳй боби ҳаждаҳум ҳар ду ба воситаи Ҷалил, ки нуқтаи гардиш аст, ифода шудаанд.
“There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.
Аз таърихи гузашта бояд дарсҳо омӯхта шаванд; ва диққат ба инҳо ҷалб карда мешавад, то ҳама дарк намоянд, ки Худо ҳоло низ бо ҳамон роҳҳое амал мекунад, ки ҳамеша амал кардааст. Дасти Ӯ дар кори Ӯ ва миёни халқҳо ҳоло низ ҳамон тавр дида мешавад, чунон ки ҳамеша аз замоне ки Инҷил бори аввал ба Одам дар Адан мавъиза карда шуд, дида мешуд.
“There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.
«Дар таърихи халқҳо ва калисо давраҳое ҳастанд, ки нуқтаҳои гардиш мебошанд. Дар инояти Худо, вақте ки ин буҳронҳои гуногун фаро мерасанд, нуре, ки барои ҳамон замон аст, дода мешавад. Агар он пазируфта шавад, пешрафти рӯҳонӣ ба амал меояд; агар рад карда шавад, таназзули рӯҳонӣ ва суқут ба дунбол меояд. Худованд дар Каломи Худ кори ҳамлаваронаи Инҷилро, чунон ки он дар гузашта ба пеш бурда шудааст ва дар оянда низ то ба низои хотимавӣ идома хоҳад ёфт, ошкор намудааст, замоне ки қувваҳои шайтонӣ охирин ҳаракати шигифтангези худро ба амал хоҳанд овард». Bible Echo, August 26, 1895.
Galilee at 2001, and Galilee at the soon coming Sunday law, identify when the light of the latter rain is poured out. In 2001 it was a measured outpouring, but at the second voice it is poured out without measure, as represented by the tremendous outpouring after Elijah slew the prophets of Baal, which occurred at Herod’s birthday party. Herod’s birthday identifies the birth of the seventh kingdom of Bible prophecy, which immediately follows the death of the preceding kingdom. The United States began to reign in 1798, at the death of the fifth kingdom, and at the death of the prophets of Baal, the seventh kingdom’s birthday has arrived. That seventh kingdom is represented by Ahab’s tenfold kingdom of the north, and by Herod, a representative of the tenfold northern kingdom of pagan Rome.
Ҷалилӣ дар соли 2001 ва Ҷалилӣ дар қонуни рӯзи якшанбеи ба зудӣ оянда муайян месозанд, ки нури борони дер кай рехта мешавад. Дар соли 2001 он рехтани ба андозае муайяншуда буд, аммо дар овози дуюм он бе андоза рехта мешавад, чунон ки бо рехтани азими баъд аз он ки Илёс анбиёи Баалро кушт, муаррифӣ гардидааст, ки он дар ҷашни зодрӯзи Ҳиродус воқеъ шуд. Зодрӯзи Ҳиродус таваллуди подшоҳии ҳафтуми нубуввати Китоби Муқаддасро муайян месозад, ки он бевосита пас аз марги подшоҳии пешин меояд. Иёлоти Муттаҳида дар соли 1798, ҳангоми марги подшоҳии панҷум, ба подшоҳӣ оғоз кард, ва ҳангоми марги анбиёи Баал, зодрӯзи подшоҳии ҳафтум фаро расидааст. Он подшоҳии ҳафтум бо подшоҳии даҳқисмаи шимолии Аҳъоб ва бо Ҳиродус, ҳамчун намояндаи подшоҳии даҳқисмаи шимолии Руми бутпараст, ифода меёбад.
And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:16–18.
Ва он даҳ шохе ки бар он ҳайвон дидӣ, инҳо аз фоҳиша нафрат хоҳанд дошт, ва ӯро харобу бараҳна хоҳанд кард, ва гӯшти ӯро хоҳанд хӯрд, ва ӯро дар оташ хоҳанд сӯзонд. Зеро Худо дар дилҳои онҳо ниҳодааст, ки иродаи Ӯро ба ҷо оваранд, ва ҳамфикр бошанд, ва салтанати худро ба ҳайвон биспоранд, то суханони Худо ба анҷом расанд. Ва он зане ки дидӣ, ҳамон шаҳри бузург аст, ки бар подшоҳони замин салтанат меронад. Ваҳй 17:16–18.
Herod agrees to fulfill the oath he made to Salome, and give her the head of John, and his oath was represented as up to half his kingdom. The ten kings of the United Nations, in spite of hating the whore, agree to give their seventh kingdom unto the eighth head, that is of the seven previous heads. They agree to a kingdom that is premised upon the combination of the worldwide State, being combined with her worldwide Church. But the marriage is a Latin marriage, not an English marriage, for their marriage is represented by the “woman” reigning “over the kings.” In a Latin marriage the family retains the woman’s surname, not the mans’, and the name of this twofold marriage is an important element of the prophetic narrative.
Ҳиродус розӣ мешавад, ки савганде, ки ба Саломе дода буд, ба ҷо оварад, ва сари Яҳьёро ба вай бидиҳад; ва савганди ӯ ҳамчун то нисфи подшоҳии ӯ муаррифӣ шудааст. Даҳ подшоҳи Созмони Милали Муттаҳид, бо вуҷуди он ки аз фоҳиша нафрат доранд, розӣ мешаванд, ки подшоҳии ҳафтуми худро ба сари ҳаштум, ки аз миёни ҳафт сари пешин аст, бидиҳанд. Онҳо ба подшоҳие розӣ мешаванд, ки бар ҳамбастагии Давлати ҷаҳонӣ, дар якҷоягӣ бо Калисои ҷаҳонии вай, асос ёфтааст. Аммо ин никоҳ никоҳи лотинӣ аст, на никоҳи англисӣ, зеро никоҳи онҳо ба василаи «зан»-е муаррифӣ шудааст, ки «бар подшоҳон» ҳукмронӣ мекунад. Дар никоҳи лотинӣ хонавода насаби занро нигоҳ медорад, на насаби мардро; ва номи ин никоҳи дуҷониба унсури муҳими ривояти нубувватист.
“Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.
«Подшоҳон ва ҳокимон ва волиёну идоракунандагон бар худ тамғаи зиддимасеҳро ниҳодаанд ва ҳамчун аждаҳо тасвир мешаванд, ки меравад, то бо муқаддасон — бо онҳое ки аҳкоми Худоро нигоҳ медоранд ва имони Исоро доранд — ҷанг кунад». Testimonies to Ministers, 38.
We will continue this study in the next article.
Мо ин таҳқиқотро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.
The word that Isaiah the son of Amoz saw concerning Judah and Jerusalem. And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. . .. And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem: When the Lord shall have washed away the filth of the daughters of Zion, and shall have purged the blood of Jerusalem from the midst thereof by the spirit of judgment, and by the spirit of burning. Isaiah 2:1–3, 4:1–4.
Каломе ки Ишаъё ибни Омӯс дар бораи Яҳудо ва Ерусалим дид. Ва дар айёми охир воқеъ хоҳад шуд, ки кӯҳи хонаи Худованд бар сари кӯҳҳо устувор хоҳад гардид, ва аз теппаҳо болотар хоҳад шуд; ва ҳамаи халқҳо сӯи он ҷорӣ хоҳанд шуд. Ва қавмҳои бисёр рафта, хоҳанд гуфт: Биёед, ва ба кӯҳи Худованд, ба хонаи Худои Яъқуб, боло равем; ва Ӯ моро аз роҳҳои Худ таълим хоҳад дод, ва мо дар тариқҳои Ӯ қадам хоҳем зад; зеро аз Сион шариат берун хоҳад омад, ва каломи Худованд аз Ерусалим.... Ва дар он рӯз ҳафт зан ба як мард часпида, хоҳанд гуфт: Мо нони худро хоҳем хӯрд ва либоси худро хоҳем пӯшид; фақат бигзор бо номи ту хонда шавем, то нанги мо бардошта шавад. Дар он рӯз Шохаи Худованд зебо ва ҷалил хоҳад буд, ва самари замин барои онҳо ки аз Исроил раҳо ёфтаанд, аъло ва хушнамуд хоҳад буд. Ва воқеъ хоҳад шуд, ки ҳар кӣ дар Сион боқӣ монда бошад, ва ҳар кӣ дар Ерусалим монда бошад, муқаддас хонда хоҳад шуд, яъне ҳар касе ки дар миёни зиндагон дар Ерусалим навишта шудааст: вақте ки Худованд палидии духтарони Сионро шуста бошад, ва хуни Ерусалимро аз миёни он бо рӯҳи доварӣ ва бо рӯҳи сӯзондан пок карда бошад. Ишаъё 2:1–3, 4:1–4.