The increase of knowledge that is represented by the vision of the Ulai River is what ultimately was written upon Habakkuk’s two tables.
Афзоиши дониш, ки рӯъёи дарёи Улай онро ифода мекунад, ҳамон чизест, ки дар ниҳоят бар ду лавҳи Ҳабаққуқ навишта шуд.
“Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain.
«Дар миёни нубувватҳое, ки онҳо онҳоро ба замони омадани дуюм татбиқ мекарданд, таълимоте низ бофта шуда буд, ки махсусан ба ҳолати номуайянӣ ва изтироби онҳо мутобиқ буд ва онҳоро ташвиқ менамуд, ки дар имон бо сабр интизор бошанд, зеро он чи акнун барои фаҳмиши онҳо торик буд, дар вақти муносиб равшан мегардид.
“Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1–4: ‘I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.’
Дар миёни ин нубувватҳо нубуввати Ҳабаққуқ 2:1–4 низ буд: «Бар посбонии худ меистам, ва бар бурҷ қарор мегирам, ва нигоҳ хоҳам кард, то бубинам, ки Ӯ ба ман чӣ хоҳад гуфт, ва ҳангоми маломат шуданам чӣ ҷавоб хоҳам дод. Ва Худованд ба ман ҷавоб дода, гуфт: Рӯъёро бинавис ва онро бар лавҳҳо равшан кун, то хонанда онро давида бихонад. Зеро рӯъё ҳанӯз барои вақти муайян аст, вале дар анҷом сухан хоҳад гуфт ва дурӯғ нахоҳад буд; агарчи дер намояд, онро мунтазир бош, зеро ки он ҳатман хоҳад омад, таъхир нахоҳад кард. Инак, ҷони касе ки мағрур шудааст, дар ӯ рост нест; аммо одил ба имони худ зиндагӣ хоҳад кард».
“As early as 1842 the direction given in this prophecy to ‘write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it,’ had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: ‘The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry…. The just shall live by his faith.” The Great Controversy, 391, 392.
“Ҳанӯз дар соли 1842 он роҳнамое, ки дар ин нубувват дода шудааст — «рӯъёро бинавис ва онро бар лавҳҳо равшан гардон, то ҳар кӣ онро бихонад, битавонад бишитобад», — ба Чарлз Фитч фикри таҳияи ҷадвали нубувватиро бахшид, то рӯъёҳои Дониёл ва Ваҳйро шарҳ диҳад. Нашри ин ҷадвал ҳамчун иҷрои амре, ки ба Ҳабаққуқ дода шуда буд, ба назар гирифта мешуд. Аммо он вақт ҳеҷ кас пай набурд, ки дар ҳамон нубувват таъхири зоҳирӣ дар иҷрои рӯъё — вақти даранг — низ нишон дода шудааст. Пас аз ноумедӣ, ин оят аҳамияти бисёр амиқ пайдо кард: «Зеро ки рӯъё ҳанӯз барои вақти муайян аст, ва дар охир сухан хоҳад гуфт ва дурӯғ нахоҳад буд; агарчи даранг кунад, онро интизор шав, зеро ки ҳатман хоҳад омад, дер нахоҳад кард…. Одил бо имони худ зиндагӣ хоҳад кард». Муборизаи Бузург, 391, 392.
The two tables of Habakkuk are prophetically two witnesses. Biblically, two witnesses are to be brought together to establish truth.
Ду лавҳи Ҳабаққуқ, аз лиҳози нубувватӣ, ду шоҳид мебошанд. Мувофиқи Китоби Муқаддас, барои собит кардани ҳақиқат бояд ду шоҳид оварда шаванд.
But if he will not hear thee, then take with thee one or two more, that in the mouth of two or three witnesses every word may be established. Matthew 8:16.
Вале агар туро нашунад, бо худ як ё ду нафари дигарро бигир, то ки ба даҳони ду ё се шоҳид ҳар сухан устувор гардад. Матто 8:16.
When Habakkuk’s two tables (the 1843 and 1850 pioneer charts) are overlaid with each other they confirm the truths that were the “jewels” of Miller’s dream. The mistake of 1843, represented upon the first table, when overlaid with the second table, establishes the “tarrying time” of the vision. Miller (the symbolic watchman of that history) asked what he was to say during the debate of his history.
Ҳангоме ки ду ҷадвали Ҳабаққуқ (ҷадвалҳои пешоҳангони солҳои 1843 ва 1850) бар якдигар гузошта мешаванд, онҳо ҳақоиқеро, ки «гавҳарҳо»-и хоби Миллер буданд, тасдиқ менамоянд. Хатои соли 1843, ки бар ҷадвали аввал ифода ёфтааст, ҳангоме ки бо ҷадвали дуюм барҳамниҳод мешавад, «вақти таъхир»-и рӯъёро барқарор месозад. Миллер (посбони рамзии он таърих) пурсид, ки ӯ дар вақти баҳси таърихи худ чӣ бояд бигӯяд.
I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.
Ман бар бурҷи посбонии худ хоҳам истод, ва бар манора қарор хоҳам гирифт, ва назар хоҳам кард, то бубинам, ки Ӯ ба ман чӣ хоҳад гуфт, ва ҳангоме ки сарзаниш ёбам, чӣ ҷавоб хоҳам дод. Ҳабаққуқ 2:1.
The Lord instructed Miller to write the vision, and in his dream he placed the casket which contained the vision on a table in the center of his room.
Худованд ба Миллер фармуд, ки рӯъёро бинависад, ва ӯ дар хоби худ сандуқчаеро, ки рӯъё дар он нигоҳ дошта мешуд, бар рӯи мизе дар миёнаи ҳуҷраи худ гузошт.
And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.
Ва Худованд ба ман ҷавоб дода, гуфт: «Рӯъёро бинавис, ва онро бар лавҳаҳо равшан гардон, то ҳар кӣ онро бихонад, бидавад». Ҳабаққуқ 2:2.
The tables then identify the tarrying time and the first disappointment.
Пас ҷадвалҳо вақти таъхир ва аввалин ноумедиро муайян мекунанд.
For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.
Зеро рӯъё барои вақти муайяншуда ҳанӯз аст, вале дар интиҳо он сухан хоҳад гуфт ва дурӯғ нахоҳад буд; агарчи дар таъхир монад, онро мунтазир бош; зеро он яқинан хоҳад омад, таъхир нахоҳад кард. Ҳабаққуқ 2:3.
Then the two classes that are manifested based upon the increase of knowledge are represented.
Сипас он ду гурӯҳе, ки бар асоси афзоиши дониш зоҳир мегарданд, тасвир мешаванд.
Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.
Инак, ҷони касе ки такаббур кардааст, дар вай рост нест; аммо одил ба имони худ зиндагӣ хоҳад кард. Ҳабаққуқ 2:4.
The two classes of worshippers would be manifested by the testing process of Daniel chapter twelve.
Ду гурӯҳи парастандагон тавассути раванди озмоише, ки дар боби дувоздаҳуми Дониёл зикр шудааст, ошкор мегарданд.
And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.
Ва ӯ гуфт: «Роҳи худро пеш гир, эй Дониёл; зеро ин суханон то вақти поён баста ва мӯҳр зада шудаанд. Бисёре пок хоҳанд шуд, сафед гардонида хоҳанд шуд ва озмуда хоҳанд шуд; вале шарирон шарорат хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид; аммо хирадмандон хоҳанд фаҳмид». Дониёл 12:9, 10.
The “wise” of Daniel are the wise virgins of Matthew twenty-five who were justified by faith, and the wicked were the foolish virgins who were lifted up in pride. At the end of Miller’s dream, the jewels represent the oil in the parable of the ten virgins, which was the message.
«доноён»-и Дониёл ҳамон бокирагони донои Матто боби бисту панҷ мебошанд, ки бо имон сафед карда шуданд; ва шарирон ҳамон бокирагони нодон буданд, ки бо такаббур боло бардошта шуданд. Дар анҷоми хоби Миллер, ҷавоҳирот рамзи равған дар масали даҳ бокира аст, ки ҳамон паём буд.
“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked.” Review and Herald, July 20, 1897.
«Вақте мо паёмҳоеро, ки Ӯ ба мо мефиристад, қабул намекунем, Худоро беҳурмат месозем. Ба ин тартиб мо он равғани тиллоиро, ки Ӯ мехост ба ҷонҳои мо бирезад, то ба онҳое ки дар торикӣ ҳастанд расонида шавад, рад мекунем. Ҳангоме ки нидо садо диҳад: “Инак, домод меояд; берун оед, то ӯро пешвоз гиред”, онҳое ки равғани муқаддасро қабул накардаанд ва файзи Масеҳро дар дилҳои худ азиз надоштаанд, мисли бокирагони нодон хоҳанд ёфт, ки барои пешвози Худованди худ омода нестанд. Онҳо дар худ қудрате надоранд, ки он равғанро ба даст оваранд, ва ҳаёти онҳо барбод меравад». Review and Herald, July 20, 1897.
Miller’s jewels in the last days would shine ten times brighter, and both the number ten is a symbol of a test, as is light. In the last days, represented in the end of Miller’s dream, the light of truth represented upon Habakkuk’s tables produces a testing message, which in the parable of the ten virgins is the testing message of the Midnight Cry. That testing process is a repetition of the testing process of Millerite history, for the parable of the ten virgins is repeated to the very letter in the last days.
Ҷавоҳироти Миллер дар рӯзҳои охир даҳ баробар равшантар медурахшиданд, ва ҳам адади даҳ рамзи озмоиш аст, ҳам нур. Дар рӯзҳои охир, ки дар анҷоми хоби Миллер таҷассум ёфтаанд, нури ҳақиқат, ки бар лавҳаҳои Ҳабаққуқ тасвир шудааст, паёми озмоишеро ба вуҷуд меорад, ки дар масали даҳ бокира ҳамон паёми озмоишии Нидои Нимашаб аст. Он раванди озмоиш такрори раванди озмоиши таърихи миллерӣ мебошад, зеро масали даҳ бокира дар рӯзҳои охир то ҳарфи охирин такрор мешавад.
“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.
«Маро бисёр вақт ба масали даҳ бокира ишора мекунанд, ки панҷ нафари онҳо доно буданд, ва панҷ нафар — нодон. Ин масал ба ҳарфи охиринаш иҷро шудааст ва хоҳад шуд, зеро он ба ҳамин замон татбиқи махсус дорад ва, мисли паёми фариштаи сеюм, иҷро шудааст ва то анҷоми замон ҳақиқати ҳозира боқӣ хоҳад монд». Review and Herald, August 19, 1890.
The experience of the tarrying time would be repeated to the very letter at the end of Miller’s dream, and his jewels would then shine ten times brighter than the sun, thus identifying that the jewels represent the final test in the parable of the ten virgins. Ten is the symbol of a test, and at the end of ten days Daniel and the three worthies were visually fairer and fatter than those who were eating the diet of Babylon. The proud in Habakkuk who lived by presumption, not faith, developed the character of Babylon. In Millerite history they became the daughters of Babylon, and in Habakkuk the papacy is used to identify their character.
Таҷрибаи вақти таъхир айнан, ҳарф ба ҳарф, дар поёни хоби Миллер такрор мегардид, ва он гоҳ ҷавоҳироти ӯ даҳ баробар дурахшонтар аз офтоб медурахшид; ба ҳамин тарз муайян мегардад, ки ҷавоҳирот озмоиши ниҳоиро дар масали даҳ бокира ифода мекунад. Даҳ рамзи озмоиш аст, ва дар охири даҳ рӯз Дониёл ва он се ҷавонмарди шоиста ба назар зеботар ва фарбеҳтар аз онҳое буданд, ки аз ғизои Бобил мехӯрданд. Мағруроне, ки дар Ҳабаққуқ на бо имон, балки бо гумони худ зиндагӣ мекарданд, хислати Бобилро инкишоф доданд. Дар таърихи миллериён онҳо духтарони Бобил гардиданд, ва дар Ҳабаққуқ папагӣ барои муайян намудани хислати онҳо ба кор бурда мешавад.
Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Yea also, because he transgresseth by wine, he is a proud man, neither keepeth at home, who enlargeth his desire as hell, and is as death, and cannot be satisfied, but gathereth unto him all nations, and heapeth unto him all people: Shall not all these take up a parable against him, and a taunting proverb against him, and say, Woe to him that increaseth that which is not his! how long? and to him that ladeth himself with thick clay! Shall they not rise up suddenly that shall bite thee, and awake that shall vex thee, and thou shalt be for booties unto them? Because thou hast spoiled many nations, all the remnant of the people shall spoil thee; because of men’s blood, and for the violence of the land, of the city, and of all that dwell therein. Habakkuk 2:4–8.
Инак, ҷони вай, ки мағрурона боло бардошта шудааст, дар даруни вай рост нест; аммо одил бо имони худ зиндагӣ хоҳад кард. Бале, низ азбаски вай бо шароб хиёнат мекунад, марди мағрур аст ва дар хона намемонад; ҳирси худро мисли дӯзах васеъ мегардонад, ва мисли марг аст, ва сер намешавад, балки ҳамаи халқҳоро назди худ гирд меоварад, ва ҳамаи қавмҳоро барои худ ҷамъ мекунад. Оё ҳамаи инҳо бар зидди вай масал нахоҳанд овард, ва зарбулмасали тамасхуромезе нахоҳанд гуфт, ва нахоҳанд гуфт: Вой бар ҳоли он ки он чиро, ки аз они ӯ нест, афзун мекунад! То ба кай? Ва бар ҳоли он ки худро бо гили ғафс бор мекунад! Оё ногаҳон онҳое, ки туро хоҳанд газид, барнахоҳанд хост, ва онҳое, ки туро ба ларза хоҳанд овард, бедор нахоҳанд шуд? Ва ту барои онҳо ғанимат хоҳӣ шуд. Азбаски ту халқҳои бисёрро тороҷ кардаӣ, тамоми бақияи қавмҳо туро тороҷ хоҳанд кард; ба сабаби хуни одамон ва барои зӯроварии замин, шаҳр ва ҳамаи сокинони он. Ҳабаққуқ 2:4–8.
The testing process brought upon the virgins of Matthew twenty-five produces a class of worshippers, who have developed the character of the king of the north (the papacy), who is also the power that “spoiled many nations.”
Раванди санҷише, ки бар бокирагони Матто бисту панҷ оварда мешавад, синфе аз парастандагонро ба вуҷуд меоварад, ки хислати подшоҳи шимол (папароият)-ро инкишоф додаанд, ки ҳамон қудратест, ки «бисёр халқҳоро ғорат кард».
Thus saith the Lord, Behold, a people cometh from the north country, and a great nation shall be raised from the sides of the earth. They shall lay hold on bow and spear; they are cruel, and have no mercy; their voice roareth like the sea; and they ride upon horses, set in array as men for war against thee, O daughter of Zion. We have heard the fame thereof: our hands wax feeble: anguish hath taken hold of us, and pain, as of a woman in travail. Go not forth into the field, nor walk by the way; for the sword of the enemy and fear is on every side. O daughter of my people, gird thee with sackcloth, and wallow thyself in ashes: make thee mourning, as for an only son, most bitter lamentation: for the spoiler shall suddenly come upon us. Jeremiah 6:22–26.
Чунин мегӯяд Худованд: «Инак, қавме аз кишвари шимол меояд, ва халқи бузурге аз канорҳои замин барангехта хоҳад шуд. Онҳо камон ва найза ба даст хоҳанд гирифт; бераҳманд ва раҳме надоранд; овозашон мисли баҳр ғурунҷида садо медиҳад; ва бар аспҳо савор мешаванд, ҳамчун мардони ҷангӣ бар зидди ту, эй духтари Сион, саф ороста. Мо овозаи онро шунидем: дастҳоямон суст гардид; изтироб моро фаро гирифт, ва дард, мисли дарди зани зоянда. Ба саҳро берун маравед, ва ба роҳ қадам манзанед; зеро шамшери душман ва даҳшат аз ҳар тараф ҳозир аст. Эй духтари қавми ман, палос бибанд ва дар хокистар ғел зан; барои худ мотаме, чун барои писари ягона, барпо намо, нолаи талхтарине; зеро ғоратгар ногаҳон бар мо хоҳад омад». Ирмиё 6:22–26.
Habakkuk’s two classes are those who are justified by faith, and those who ate and drank the doctrines of Babylon. Those in the last days of Miller’s dream that are represented as virgins, either develop the character of Christ, and thus receive the seal of God, or they develop the character of the papacy and receive the mark of the beast.
Ду синфи Ҳабаққуқ инҳоянд: онҳое ки бо имон сафед карда мешаванд, ва онҳое ки таълимоти Бобилро хӯрданд ва нӯшиданд. Онҳое ки дар рӯзҳои охири хоби Миллер, ки ҳамчун бокираҳо муаррифӣ шудаанд, ё хислати Масеҳро инкишоф медиҳанд ва ба ин васила мӯҳри Худоро қабул мекунанд, ё хислати папагиро инкишоф медиҳанд ва нишони ҳайвонро қабул мекунанд.
“The time has come for the true light to shine amid moral darkness. The third angel’s message has been sent forth to the world, warning men against receiving the mark of the beast or of his image in their foreheads or in their hands. To receive this mark means to come to the same decision as the beast has done, and to advocate the same ideas, in direct opposition to the word of God. Of all who receive this mark, God says, ‘The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb.’” Review and Herald, July 13, 1897.
«Вақт фаро расидааст, ки нури ҳақиқӣ дар миёни торикии ахлоқӣ битобад. Паёми фариштаи сеюм ба ҷаҳон фиристода шудааст, то одамонро ҳушдор диҳад, ки нишони ҳайвон ё сурати ӯро бар пешониҳои худ ё бар дастҳои худ қабул накунанд. Қабул кардани ин нишон маънои онро дорад, ки инсон ба ҳамон қарор биёяд, ки ҳайвон кардааст, ва ҳамон ақидаҳоро тарғиб намояд, дар муқобилияти ошкор ба каломи Худо. Дар бораи ҳамаи онҳое ки ин нишонро қабул мекунанд, Худо мегӯяд: “Ҳамон кас аз майи ғазаби Худо хоҳад нӯшид, ки беомехта дар ҷоми хашми Ӯ рехта шудааст; ва ӯ дар ҳузури фариштагони муқаддас ва дар ҳузури Барра бо оташ ва кибрит азоб дода хоҳад шуд.”» Review and Herald, July 13, 1897.
The virgins that drink the wine of Babylon will ultimately drink the wine of God’s wrath. In Isaiah, the drunkards of Ephraim manifest their blind drunkenness by turning things upside down, and that action is to be esteemed as “potter’s clay.”
Бокирагоне, ки шароби Бобилро менӯшанд, дар ниҳоят шароби ғазаби Худоро хоҳанд нӯшид. Дар китоби Ишаъё, мастони Эфроим мастии кӯронаи худро бо чаппа гардонидани ҳама чиз ошкор месозанд, ва он амал бояд ҳамчун «гили кулолгар» ба ҳисоб оварда шавад.
The identification of “the daily” as a symbol of Christ, turns the truth of “the daily” upside down, for “the daily,” is a satanic symbol. Miller’s identification of “the daily” as paganism is directly represented upon Habakkuk’s tables. Miller’s discovery of the passage in Thessalonians, which allowed him to understand that it was paganism that was “taken away,” in order for the “man of sin” who sits in the temple of God to be revealed, is the primary truth located in 2 Thessalonians, chapter two.
Муайян сохтани «рӯзмарра» ҳамчун рамзи Масеҳ, ҳақиқати «рӯзмарра»-ро чаппа мегардонад, зеро «рӯзмарра» рамзи шайтонӣ аст. Муайянкунии Миллер, ки «рӯзмарра» бутпарастӣ аст, мустақиман бар ҷадвалҳои Ҳабаққуқ ифода ёфтааст. Кашфи Миллер дар бораи он порча аз Таслӯникиён, ки ба ӯ имкон дод дарк кунад, ки ин бутпарастӣ буд, ки «дур гирифта шуд», то «марди гуноҳ», ки дар маъбади Худо менишинад, ошкор гардад, ҳақиқати асосиест, ки дар 2 Таслӯникиён, боби ду, ҷойгир аст.
“I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take away;’ he shall take away the daily; ‘from the time the daily shall be taken away,’ etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is the daily! Well, now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, ‘the daily’ must mean Paganism.’—William Miller, Second Advent Manual, page 66.” Advent Review and Sabbath Herald, January 6, 1853.
«Ман хонданро идома додам ва ғайр аз Дониёл ҳеҷ мавриди дигареро, ки дар он ин [рӯзона] ёфт шавад, пайдо карда натавонистам. Пас ман [бо ёрии як конкорданс] он калимаҳоро, ки бо он вобаста буданд, гирифтам: “дур кунад”; ӯ рӯзонаро дур хоҳад кард; “аз замоне ки рӯзона дур карда шавад”, ва ғайра. Ман хонданро идома додам ва гумон кардам, ки бар ин матн ҳеҷ нуре нахоҳам ёфт; ниҳоят ба 2 Таслӯникиён 2:7, 8 расидам. “Зеро сирри шарорат аллакай амал мекунад; фақат он касе ки ҳоло бозмедорад, бозмедорад, то даме ки аз миён гирифта шавад, ва он гоҳ он шарир ошкор хоҳад шуд”, ва ғайра. Ва вақте ки ба он матн расидам, оҳ, чӣ қадар равшан ва пурҷалол ҳақиқат намудор шуд! Ана он ҷост! Ин аст рӯзона! Хуб, акнун, Павлус аз “он касе ки ҳоло бозмедорад”, ё монеъ мешавад, чӣ маънӣ дорад? Аз “марди гуноҳ” ва “шарир” папизм дар назар аст. Хуб, пас, он чӣ аст, ки ошкор шудани папизмро бозмедорад? Албатта, бутпарастист; пас, “рӯзона” бояд бутпарастӣ маъно диҳад».—William Miller, Second Advent Manual, page 66.” Advent Review and Sabbath Herald, January 6, 1853.
The meaning of “the daily” in Thessalonians, which Miller discovered, is the primary truth of the passage. When Paul identifies those who do not love the truth, and who will therefore receive strong delusion, he is most certainly identifying the hatred of truth in the general sense, but the truth which is directly referenced in the passage is the truth that “the daily,” represents pagan Rome.
Маънои «ҳаррӯза» дар Таслӯникиён, ки Миллер онро кашф кард, ҳақиқати асосии ин порча мебошад. Вақте ки Павлус онҳоеро муайян мекунад, ки ҳақиқатро дӯст намедоранд ва бинобар ин фиреби сахтро қабул хоҳанд кард, ӯ, бешубҳа, нафрати ҳақиқатро ба маънои умумӣ муайян мекунад, аммо ҳақиқате, ки бевосита дар ин порча ба он ишора шудааст, ин аст, ки «ҳаррӯза» Руми бутпарастро ифода менамояд.
The light of the body is the eye: if therefore thine eye be single, thy whole body shall be full of light. But if thine eye be evil, thy whole body shall be full of darkness. If therefore the light that is in thee be darkness, how great is that darkness! No man can serve two masters: for either he will hate the one, and love the other; or else he will hold to the one, and despise the other. Ye cannot serve God and mammon. Matthew 6:22–24.
Чароғи бадан чашм аст; пас, агар чашми ту соф бошад, тамоми бадани ту пур аз нур хоҳад буд. Аммо агар чашми ту бад бошад, тамоми бадани ту пур аз зулмот хоҳад буд. Пас, агар нуре ки дар туст зулмот бошад, он зулмот чӣ андоза бузург аст! Ҳеҷ кас наметавонад ба ду хоҷа хизмат кунад; зеро ё аз яке нафрат карда, дигареро дӯст хоҳад дошт; ё ба яке дил хоҳад басту дигареро хор хоҳад шумурд. Шумо наметавонед ба Худо ва маммӯн хизмат кунед. Матто 6:22–24.
There is only a love for truth, or a hatred of the truth. There is no middle ground. The strong delusion that comes upon the foolish virgins of Matthew twenty-five is based upon their rejection of the light of Miller’s jewels that represent the final test. Ancient Israel’s final test, was their tenth test, and Miller’s jewels shine ten times brighter in the last days. The symbol of the rejection of Miller’s jewels is “the daily,” which the drunkards of Ephraim turned upside down in the third generation of Adventism. “The daily” is a satanic symbol of paganism. The drunkards introduced a counterfeit jewel, which they brought from apostate Protestantism that identifies “the daily,” as a symbol of Christ.
Танҳо муҳаббат ба ҳақиқат ҳаст, ё нафрат ба ҳақиқат. Ҳеҷ мавқеи миёна вуҷуд надорад. Гумроҳии қавие, ки бар бокираҳои нодони Матто бисту панҷ меояд, бар рад кардани онҳо нури ҷавоҳироти Миллер, ки озмоиши ниҳоиро намояндагӣ мекунанд, асос ёфтааст. Озмоиши ниҳоии Исроили қадим озмоиши даҳуми онҳо буд, ва ҷавоҳироти Миллер дар айёми охир даҳ бор равшантар медурахшанд. Рамзи рад кардани ҷавоҳироти Миллер «қурбонии доимӣ» аст, ки мастони Эфроим онро дар насли сеюми адвентизм чаппа гардониданд. «Қурбонии доимӣ» рамзи шайтонӣ барои бутпарастист. Мастон ҷавоҳироти қалбакиеро ворид карданд, ки онро аз протестантизми муртад оварда буданд ва «қурбонии доимӣ»-ро ҳамчун рамзи Масеҳ муаррифӣ мекунад.
Miller’s understanding of his jewels was limited by the history in which he was raised up. Convinced the Second Coming was the next prophetic event, the deadly wound of the papacy in 1798, could only represent the fourth and final earthly kingdom of Daniel two. Miller was also limited in his understanding of “the daily,” for his testimony is that through revelation he was led to a specific method of study, in which he stated that he used his Bible, Cruden’s Concordance and read some newspapers. His decision to study in that manner had simply come into his mind.
Фаҳмиши Миллер дар бораи ҷавоҳироти худ бо таърихе, ки дар он бархезонда шуда буд, маҳдуд мегардид. Бо итминони он ки Омадани Дуюм воқеаи навбатии нубувватӣ буд, захми марговари папагарӣ дар соли 1798 метавонист танҳо намояндаи подшоҳии чаҳорум ва ниҳоии заминии Дониёл 2 бошад. Миллер ҳамчунин дар фаҳмиши худ оид ба «рӯзона» маҳдуд буд, зеро шаҳодати ӯ ин аст, ки ба воситаи ваҳй ӯ ба усули муайяни омӯзиш роҳнамоӣ гардид, ки дар он изҳор дошт: ӯ аз Китоби Муқаддаси худ, Concordance-и Cruden истифода мебурд ва баъзе рӯзномаҳо мехонд. Қарори ӯ барои омӯзиш ба он тарз, танҳо ба зеҳни ӯ омада буд.
“During, the twelve years I was a deist, I read all histories I could find; but now I loved the Bible It taught of Jesus! But still there was a good deal of the Bible that was dark to me. In 1818 or 19, while conversing with a friend! To whom I made a visit, and who had known and [heard] me talk while I was a deist, he inquired, in rather a significant manner, ‘What do you think of this text, and that?’ referring to the old texts I objected to while a deist. I understood what he was about, and replied—If you will give me time, I will tell you what they mean. ‘How long time do you want?’ I don’t know, but I will tell you, I replied, for I could not believe that God had given a revelation that could not be understood. I then resolved to study my Bible, believing I could find out what the Holy Spirit meant. But as soon as I had formed this resolution the thought came to me—‘Suppose you find a passage that you cannot understand, what will you do?’ This mode of studying the Bible then came to my mind:—I will take the words of such passages, and trace them through the Bible, and find out their meaning in this way. I had Cruden’s Concordance, which I think is the best in the world; so I took that and my Bible, and set down to my desk, and read nothing else, except the newspapers a little, for I was determined to know what my Bible meant. Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65.
«Дар тӯли он дувоздаҳ соле ки ман деист будам, ҳар гуна таърихҳоеро, ки метавонистам пайдо кунам, мехондам; аммо акнун Китоби Муқаддасро дӯст медоштам: он дар бораи Исо таълим медод! Аммо боз ҳам қисми зиёде аз Китоби Муқаддас барои ман торик буд. Дар соли 1818 ё 19, ҳангоме ки бо як дӯстам, ки ба диданаш рафта будам ва маро аз замоне ки деист будам мешинохт ва [шунида] буд, ки ман сухан мегӯям, суҳбат мекардам, ӯ ба таври басо пурмаъно пурсид: “Дар бораи ин оят ва он оят чӣ фикр дорӣ?” ва ба он оятҳои пешинае ишора мекард, ки ман ҳангоми деист буданам ба онҳо эътироз мекардам. Ман фаҳмидам, ки ӯ чӣ дар назар дорад, ва посух додам: —Агар ба ман вақт диҳӣ, ба ту мегӯям, ки маънии онҳо чист. “Чанд вақт мехоҳӣ?” Намедонам, аммо мегӯям, —ҷавоб додам ман, зеро бовар карда наметавонистам, ки Худо ваҳйе дода бошад, ки фаҳмида нашавад. Пас ман тасмим гирифтам Китоби Муқаддасамро омӯзам, бо ин бовар ки метавонам бифаҳмам, ки Рӯҳулқудс чӣ маънӣ доштааст. Аммо ҳанӯз ҳамин ки ин қарорро гирифта будам, ин фикр ба сарам омад: —“Фарз кун, ки порчае пайдо кунӣ, ки онро фаҳмида натавонӣ, чӣ хоҳӣ кард?” Он гоҳ ин тарзи омӯхтани Китоби Муқаддас ба хотирам омад: —Калимаҳои чунин порчаҳоро мегирам, онҳоро дар саросари Китоби Муқаддас пайгирӣ мекунам ва ба ин роҳ маънии онҳоро меёбам. Ман “Concordance”-и Круденро доштам, ки ба гумонам беҳтарин дар ҷаҳон аст; пас онро бо Китоби Муқаддасам гирифта, назди мизи кориам нишастам, ва ғайр аз андаке рӯзномаҳо дигар ҳеҷ чиз нахондам, зеро сахт қасд доштам бифаҳмам, ки Китоби Муқаддасам чӣ маънӣ дорад. Аполлос Ҳейл, The Second Advent Manual, 65.»
Miller’s jewels were not simply recognized by his method of study, but also by direct revelation from God.
Гавҳарҳои Миллер на танҳо ба василаи усули тадқиқи ӯ шинохта шуданд, балки ҳамчунин ба воситаи ваҳйи мустақим аз ҷониби Худо.
“God sent His angel to move upon the heart of a farmer who had not believed the Bible, to lead him to search the prophecies. Angels of God repeatedly visited that chosen one, to guide his mind and open to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people. The commencement of the chain of truth was given to him, and he was led on to search for link after link, until he looked with wonder and admiration upon the Word of God. He saw there a perfect chain of truth. That Word which he had regarded as uninspired now opened before his vision in its beauty and glory. He saw that one portion of Scripture explains another, and when one passage was closed to his understanding, he found in another part of the Word that which explained it. He regarded the sacred Word of God with joy and with the deepest respect and awe.” Early Writings, 230.
«Худо фариштаи Худро фиристод, то бар дили як деҳқоне таъсир расонад, ки ба Китоби Муқаддас имон надошт, то ӯро водор намояд, ки нубувватҳоро таҳқиқ кунад. Фариштагони Худо такроран ба он баргузида ташриф меоварданд, то тафаккури ӯро роҳнамоӣ намоянд ва нубувватҳоеро, ки ҳамеша барои қавми Худо торик буданд, бар фаҳми ӯ бикшоянд. Оғози занҷири ҳақиқат ба ӯ дода шуд, ва ӯ ҳидоят ёфт, ки пайванде пас аз пайванди дигарро ҷустуҷӯ кунад, то он даме ки бо ҳайрат ва таҳсин ба Каломи Худо назар афканд. Ӯ дар он ҷо занҷири комили ҳақиқатро дид. Он Каломе, ки ӯ онро беилҳом мепиндошт, акнун бо тамоми ҳусн ва ҷалоли худ пеши назари ӯ кушода шуд. Ӯ дид, ки як қисми Навиштаҳо қисми дигарашро шарҳ медиҳад, ва ҳангоме ки як порча барои фаҳми ӯ баста буд, дар қисми дигари Калом он чизеро меёфт, ки онро тавзеҳ медод. Ӯ Каломи муқаддаси Худоро бо шодӣ ва бо амиқтарин эҳтиром ва ҳайбат қабул мекард». Навиштаҳои аввалин, 230.
When Sister White states that “God sent His angel” to Miller, it is identifying that Gabriel was the angel sent to Miller, for “His angel,” is a term assigned to Gabriel.
Вақте ки хоҳар Уайт мегӯяд, ки «Худо фариштаи Худро» назди Миллер фиристод, ин нишон медиҳад, ки Ҷабраил ҳамон фариштае буд, ки назди Миллер фиристода шуд, зеро «фариштаи Ӯ» таъбирест, ки ба Ҷабраил нисбат дода мешавад.
“The words of the angel, ‘I am Gabriel, that stand in the presence of God,’ show that he holds a position of high honor in the heavenly courts. When he came with a message to Daniel, he said, ‘There is none that holdeth with me in these things, but Michael [Christ] your Prince.’ Daniel 10:21. Of Gabriel the Saviour speaks in the Revelation, saying that ‘He sent and signified it by His angel unto His servant John.’ Revelation 1:1.” The Desire of Ages, 99.
«Суханони фаришта: “Ман Ҷабраил ҳастам, ки дар ҳузури Худо меистам”, нишон медиҳанд, ки ӯ дар дарборҳои осмонӣ мақоми волои шараф дорад. Вақте ки ӯ бо паёме назди Дониёл омад, гуфт: “Ва ҳеҷ касе нест, ки дар ин корҳо бо ман устувор бошад, ҷуз Микоил [Масеҳ], мири шумо.” Дониёл 10:21. Дар бораи Ҷабраил Наҷотдиҳанда дар Ваҳй сухан ронда, мегӯяд, ки “Ӯ онро ба воситаи фариштаи Худ ба бандаи Худ Юҳанно фиристода, баён намуд.” Ваҳй 1:1». Орзуи асрҳо, 99.
Gabriel and the other angels guided Miller’s “mind and” opened “to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people.” His message was not simply developed through his method of study, but also by Divine revelation. The very method he employed to study the Bible just came into his mind. When God brings truth to our mind, it is a Divine revelation as opposed to arriving at truth through the process of rightly dividing the Bible. Miller did both, but Divine revelation was a part of how Miller came to understand the subject of “the daily.”
Ҷабраил ва фариштагони дигар «фикри» Миллерро роҳнамоӣ карданд ва «фаҳмиши ӯро ба нубувватҳое кушоданд, ки ҳамеша барои қавми Худо торик буданд». Паёми ӯ на танҳо тавассути усули омӯзиши ӯ ташаккул ёфт, балки инчунин ба василаи ваҳйи Илоҳӣ. Худи усуле, ки ӯ барои омӯзиши Китоби Муқаддас ба кор бурд, ба зеҳни ӯ омад. Вақте ки Худо ҳақиқатро ба зеҳни мо меоварад, ин ваҳйи Илоҳӣ аст, бар хилофи он ки инсон тавассути раванди дуруст тақсим кардани Китоби Муқаддас ба ҳақиқат бирасад. Миллер ҳар ду роҳро ба кор бурд, аммо ваҳйи Илоҳӣ қисми он буд, ки чӣ гуна Миллер мавзӯи «доимӣ»-ро фаҳмид.
Miller would not have recognized the gender oscillation of Daniel chapter eight, verses nine through twelve, for all he had was the Bible and a concordance that is void of any information concerning the biblical languages. He would not have seen the distinction between ‘sur’ and ‘rum’ which are both translated as “take away.” He would have not seen the distinction between ‘miqdash’ and ‘qodesh’ which are both translated as “sanctuary.”
Миллер тағйирёбии ҷинсиятро дар Дониёл боби ҳашт, оятҳои нӯҳ то дувоздаҳ, дарк намекард, зеро ҳама чизе ки ӯ дошт, танҳо Китоби Муқаддас ва мувофиқаномае буд, ки аз ҳар гуна маълумот дар бораи забонҳои Китоби Муқаддас холӣ буд. Ӯ фарқияти байни «sur» ва «rum»-ро, ки ҳар ду ба «дур кардан» тарҷума мешаванд, намедид. Ӯ ҳамчунин фарқияти байни «miqdash» ва «qodesh»-ро, ки ҳар ду ба «мақдис» тарҷума мешаванд, намедид.
He would not have seen the truth of the word ‘tamid’ that is found one hundred and four times in the Bible. The truth he could not have seen (which is also the truth that he did see), was that of the one hundred and four times that the Hebrew word ‘tamid’ is used in the Bible, but only in the book of Daniel is the Hebrew word ‘tamid,’ used as a noun. ‘Tamid’ is the Hebrew word that means “continual”, and is translated as “the daily” in the book of Daniel.
Ӯ ҳақиқати калимаи «tamid»-ро, ки дар Китоби Муқаддас яксаду чор маротиба ёфт мешавад, намедид. Ҳақиқате, ки ӯ наметавонист бубинад (ва ин ҳамон ҳақиқатест, ки ӯ воқеан дид), ин буд, ки аз миёни яксаду чаҳор мавриде, ки калимаи ибронии «tamid» дар Китоби Муқаддас истифода шудааст, танҳо дар китоби Дониёл калимаи ибронии «tamid» ҳамчун исм ба кор рафтааст. «Tamid» калимаи ибронист, ки маънои «доимӣ»-ро дорад ва дар китоби Дониёл ҳамчун «рӯзона» тарҷума шудааст.
Only in the book of Daniel is the word used as a noun, and the other ninety-nine times it is used as an adverb. For this reason, when the translators of the King James Bible were confronted with Daniel using the word five times as a noun, when all the other writers of the Bible used the word ninety-nine times as an adverb, they were forced by the weight of evidence to “correct” Daniel’s use of the word as a noun. In order to “correct” Daniel, they added the word “sacrifice” to the word, and thus turned a noun into an adverb. And then in order to correct the translators, Ellen White was inspired to record that she, “saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.”
Танҳо дар китоби Дониёл ин калима ҳамчун исм ба кор рафтааст, ва дар наваду нуҳ мавриди дигар он ҳамчун зарф истифода шудааст. Аз ин сабаб, вақте ки тарҷумонҳои Китоби Муқаддаси King James бо он рӯ ба рӯ шуданд, ки Дониёл ин калимаро панҷ бор ҳамчун исм истифода бурдааст, дар ҳоле ки ҳамаи дигар нависандагони Китоби Муқаддас он калимаро наваду нуҳ бор ҳамчун зарф истифода карда буданд, онҳо бо вазни далелҳо маҷбур шуданд, ки истифодаи ин калимаро аз ҷониби Дониёл ҳамчун исм «ислоҳ» кунанд. Барои «ислоҳ» кардани Дониёл, онҳо калимаи «қурбонӣ»-ро ба он калима илова карданд ва ба ин тартиб исмро ба зарф табдил доданд. Ва сипас, барои ислоҳ кардани тарҷумонҳо, Эллен Уайт илҳом ёфт, ки сабт кунад: ӯ «дар бораи “Daily” дидам, ки калимаи “sacrifice” аз ҷониби ҳикмати инсон илова шудааст ва ба матн тааллуқ надорад; ва ки Худованд фаҳмиши дурусти онро ба касоне дод, ки нидои соати довариро эълон карданд.»
Miller, by his own testimony, was seeking to understand “the daily,” which he ultimately did in 2 Thessalonians. But also, by his own testimony, when seeking to understand a word, he would consider every place the word was used, and the word is used ninety-nine other times in the Bible. Yet his testimony of “the daily,” is that he found it nowhere but in the book of Daniel, when he stated, “I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel.” Miller was led to the jewels not alone by his method of study, but also by divine revelation that was given to him through the ministry of angels.
Миллер, тибқи шаҳодати худ, мекӯшид, ки «ҳамешагӣ»-ро фаҳмад, ки онро дар ниҳоят дар 2 Таслӯникиён дарк кард. Аммо ҳамчунин, тибқи шаҳодати худи ӯ, ҳангоме ки барои фаҳмидани як калима талош мекард, ӯ ҳар ҷойеро, ки он калима дар он истифода шуда буд, баррасӣ менамуд, ва он калима дар Китоби Муқаддас боз наваду нӯҳ бори дигар низ истифода шудааст. Бо вуҷуди ин, шаҳодати ӯ дар бораи «ҳамешагӣ» чунин аст, ки ӯ онро дар ҳеҷ ҷо ҷуз дар китоби Дониёл наёфт, вақте ки гуфт: «Ман хонданро идома додам, ва ҳеҷ мавриди дигареро, ки он [ҳамешагӣ] дар он ёфт шавад, ҷуз дар Дониёл, пайдо карда натавонистам». Миллер ба он ҷавоҳирот на танҳо бо усули омӯзиши худ, балки ҳамчунин бо ваҳйи илоҳӣ, ки тавассути хизмати фариштагон ба ӯ дода шуда буд, роҳнамоӣ гардид.
This is why his understanding of “the daily,” was correct, but limited. He could not recognize that of the five times “the daily” is referenced in the book of Daniel, that one of the three times “the daily” is “taken away,” represented a different meaning than the other two times. One time “the daily” is used with the Hebrew word ‘rum’ and the other two times it is used with the Hebrew word ‘sur.’ Both words are translated as take away, but ‘rum’ in Daniel chapter eight, verse eleven means to lift up and exalt, and in chapter eleven, verse thirty-one, and chapter twelve, verse eleven, the word ‘sur’ means to remove.
Бинобар ин, фаҳмиши ӯ дар бораи «ҳамешагӣ» дуруст буд, аммо маҳдуд. Ӯ наметавонист дарк кунад, ки аз панҷ боре ки «ҳамешагӣ» дар китоби Дониёл зикр шудааст, яке аз он се боре ки «ҳамешагӣ» «гирифта мешавад», маъное дигар аз ду бори дигарро ифода мекунад. Як бор «ҳамешагӣ» бо калимаи ибрии «rum» омадааст, ва ду бори дигар он бо калимаи ибрии «sur» истифода шудааст. Ҳар ду калима ба маънои гирифта шудан тарҷума шудаанд, аммо «rum» дар Дониёл, боби ҳаштум, ояти ёздаҳум, маънои боло бардоштан ва ҷалол доданро дорад, ва дар боби ёздаҳум, ояти сию як, ва боби дувоздаҳум, ояти ёздаҳум, калимаи «sur» маънои дур карданро дорад.
The theologians that eat and drink the Babylonian diet, argue that whether you remove a thing or whenever you lift up a thing, they both represent a type of removal, so both words are to be understood as possessing the same meaning. They argue that the three times “the daily,” is “taken away” always means to remove, and in doing so, they identify that Daniel was careless in his choice of words. They do not openly say that, but by inference they teach that Daniel should have used the word ‘sur’ in all three occurrences, for according to the theologians he supposedly meant the same thing each time “the daily” was “taken away.”
Илоҳиётшиносоне, ки аз ғизои Бобил мехӯранду менӯшанд, баҳс мекунанд, ки хоҳ чизе бардошта шавад ва хоҳ чизе боло бурда шавад, ҳар ду навъе аз дур карданро ифода мекунанд; бинобар ин, ҳар ду калима бояд дорои як маъно фаҳмида шаванд. Онҳо баҳс мекунанд, ки се мавриди «ҳаррӯза» чун «гирифта мешавад» ҳамеша маънои дур карданро дорад, ва бо ин онҳо нишон медиҳанд, ки Дониёл дар интихоби калимаҳояш бепарво будааст. Онҳо инро ошкоро намегӯянд, аммо ба тариқи истинбот таълим медиҳанд, ки Дониёл бояд дар ҳар се маврид калимаи «sur»-ро ба кор мебурд, зеро, ба гуфтаи илоҳиётшиносон, ӯ гӯё ҳар боре ки «ҳаррӯза» «гирифта мешуд», як чизро дар назар дошт.
They do the same thing with the words ‘miqdash’ and ‘qodesh’ which are both translated as “sanctuary,” in verses eleven through fourteen in chapter eight. In each reference of “sanctuary” in those four verses, they insist they all represent God’s sanctuary. By inference again, Daniel should have simply used ‘qodesh’ in all three references, and not used ‘miqdash’ in verse eleven. Miller would not have recognized the distinction between those words, but the modern theologians do, and when they do, they insist that no distinction should be acknowledged. Yet Miller, who did not recognize the distinctions between the words, came to an opposite understanding of the modern theologians.
Онҳо ҳамин амалро бо вожаҳои «miqdash» ва «qodesh» низ мекунанд, ки ҳар ду дар оятҳои ёздаҳ то чордаҳи боби ҳашт ҳамчун «мақдис» тарҷума шудаанд. Дар ҳар мавриди зикри «мақдис» дар он чор оят, онҳо исрор меварзанд, ки ҳамаи онҳо мақдиси Худоро ифода мекунанд. Боз ҳам аз роҳи истинбот, Дониёл мебоист дар ҳар се маврид танҳо «qodesh»-ро ба кор мебурд ва дар ояти ёздаҳ «miqdash»-ро истифода намекард. Миллер ин тафовутро миёни он вожаҳо дарк намекард, аммо илоҳиётшиносони муосир онро дарк мекунанд, ва ҳангоме ки онро дарк мекунанд, исрор меварзанд, ки ҳеҷ тафовуте набояд эътироф гардад. Аммо Миллер, ки тафовутҳои миёни ин вожаҳоро дарк намекард, ба фаҳмише расид, ки мухолифи фаҳмиши илоҳиётшиносони муосир буд.
The reality is that Daniel was a careful writer, who knew the Hebrew language and was judged as ten times smarter than all the other wise men of Babylon. If anyone knew the proper usage of the Hebrew language, and how it was to be correctly represented in that particular history, it was Daniel. If Daniel employed different words, it was because they were meant to convey different meanings, which he purposely sought to represent. When Daniel’s distinct use of the words that are translated as “sanctuary” or as “take away” are acknowledged, they uphold Miller’s understanding of “the daily,” which was recognized by Miller in the very passage where Paul identifies that those who hate truth are destined to receive strong delusion.
Воқеият ин аст, ки Дониёл нависандаи бодиққат буд, ки забони ибриро медонист ва нисбат ба ҳамаи дигар хирадмандони Бобил даҳ баробар донотар шумурда мешуд. Агар касе истифодаи дурусти забони ибриро медонист ва медонист, ки он дар ҳамон таърихи мушаххас чӣ гуна бояд дуруст ифода гардад, он Дониёл буд. Агар Дониёл калимаҳои гуногунро ба кор бурда бошад, ин аз он сабаб буд, ки онҳо барои расонидани маъноҳои гуногун пешбинӣ шуда буданд, ки ӯ қасдан мехост онҳоро ифода намояд. Вақте ки истифодаи фарқкунандаи Дониёл аз калимаҳое, ки ба «мақдис» ё ба «дур кардан» тарҷума шудаанд, эътироф карда мешавад, онҳо фаҳмиши Миллерро дар бораи «ҳамешагӣ» тасдиқ менамоянд, ки Миллер онро маҳз дар ҳамон порчае дарк карда буд, ки Павлус дар он муайян месозад, ки ононе ки аз ҳақиқат нафрат доранд, маҳкум ба пазируфтани гумроҳии қавӣ ҳастанд.
Those who hate the truth and believe the lie which produces strong delusion, are also represented as the drunkards of Ephraim, who are represented in two classes. One class is the learned leadership and the other class is the unlearned who will only hear what the learned teach them. They are those who hide beneath lies, and who make a covenant with death. They are the foolish virgins of Matthew twenty-five, and those whose soul is lifted up in Habakkuk two. They are those who reject the foundational truths of Miller’s dream, which shine ten times brighter at the end (representing the tenth and final test for modern Israel), as typified by the tenth and final test for ancient Israel.
Онҳое ки аз ростӣ нафрат доранд ва ба дурӯғе имон меоваранд, ки гумроҳии сахтро ба вуҷуд меорад, ҳамчунин ҳамчун мастони Эфроим тасвир шудаанд, ки ба ду гурӯҳ муаррифӣ мегарданд. Як гурӯҳ роҳбарияти донишманд аст ва гурӯҳи дигар бесаводоне мебошанд, ки танҳо он чиро мешунаванд, ки донишмандон ба онҳо таълим медиҳанд. Онҳо касоне ҳастанд, ки зери дурӯғҳо пинҳон мешаванд ва бо марг аҳд мебанданд. Онҳо бокирагони нодони Матто бисту панҷ ҳастанд ва онҳое, ки ҷонашон дар Ҳабаққуқ ду мағрурона боло бардошта шудааст. Онҳо касоне ҳастанд, ки ҳақиқатҳоии бунёдии хоби Миллерро рад мекунанд, ки дар охир даҳ маротиба равшантар медурахшанд (ишора ба озмоиши даҳум ва ниҳоӣ барои Исроили муосир), чунон ки дар озмоиши даҳум ва ниҳоӣ барои Исроили қадим намунавӣ нишон дода шудааст.
We will continue this study in the next article.
Мо ин омӯзишро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.
And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have shewed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness.
Ва Худованд ба Мусо гуфт: «То ба кай ин қавм Маро таҳқир хоҳад кард? Ва то ба кай онҳо ба Ман, бо вуҷуди ҳамаи он аломатҳое ки дар миёни онҳо нишон додаам, имон нахоҳанд овард? Ман онҳоро ба вабо гирифтор хоҳам кард ва онҳоро аз мерос маҳрум хоҳам сохт, ва аз ту халқе бузургтар ва тавонотар аз онҳо ба вуҷуд хоҳам овард». Ва Мусо ба Худованд гуфт: «Он гоҳ мисриён инро хоҳанд шунид, зеро ки Ту ин қавмро бо қудрати Худ аз миёни онҳо берун овардӣ. Ва онҳо инро ба сокинони ин замин хоҳанд гуфт; зеро шунидаанд, ки Ту, эй Худованд, дар миёни ин қавм ҳастӣ, ки Ту, эй Худованд, рӯ ба рӯ дида мешавӣ, ва абри Ту бар онҳо қарор дорад, ва Ту рӯзона пешопеши онҳо дар сутуни абр меравӣ, ва шабона дар сутуни оташ. Ва акнун, агар ин тамоми қавмро мисли як нафар бикушӣ, он гоҳ халқҳое ки овозаи Туро шунидаанд, сухан ронда хоҳанд гуфт: “Азбаски Худованд натавонист ин қавмро ба замине ки ба онҳо қасам хӯрда буд, дароварад, бинобар ин онҳоро дар биёбон кушт”».
And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now. And the Lord said, I have pardoned according to thy word: But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. Numbers 14:11–24.
Ва акнун, илтиҷо мекунам Туро, бигзор қудрати Худованди ман бузург гардад, чунон ки Ту гуфтаӣ, фармудаӣ: «Худованд дерғазаб ва бузургмеҳр аст, гуноҳ ва таҷовузро мебахшад, вале ҳаргиз гунаҳкорро бегуноҳ намешуморад, ва гуноҳи падаронро бар фарзандон то насли сеюм ва чорум мерасонад». Пас, илтиҷо мекунам Туро, гуноҳи ин қавмро мувофиқи бузургии раҳмати Худ бубахш, чунон ки ин қавмро аз Миср то ҳоло бахшидаӣ. Ва Худованд гуфт: «Мувофиқи сухани ту бахшидам; аммо ба ҳаёти Худ қасам, ки тамоми замин аз ҷалоли Худованд пур хоҳад шуд. Зеро ҳамаи он мардоне ки ҷалоли Маро ва мӯъҷизотамро, ки дар Миср ва дар биёбон ба амал овардам, дидаанд, ва акнун даҳ бор Маро озмудаанд ва ба овози Ман гӯш надодаанд, яқин аст, ки заминеро, ки ба падаронашон қасам хӯрда будам, нахоҳанд дид; ва ҳеҷ яке аз онҳое ки Маро ба хашм оварданд, онро нахоҳад дид. Аммо бандаи Ман Колеб, азбаски бо ӯ рӯҳи дигаре буд ва Маро ба комилӣ пайравӣ кард, ӯро ба он замине ки ба он дохил шуд, хоҳам овард, ва насли ӯ онро соҳиб хоҳад шуд». Ададҳо 14:11–24.