After Ezekiel describes the process of the two nations becoming one, he then identifies that the nation would be ruled by King David, and that he will enter into covenant with them and that His tabernacle will be with them.
Баъд аз он ки Ҳизқиёл раванди ба як шуданӣ ду миллатро тасвир мекунад, ӯ сипас муайян месозад, ки он миллатро Подшоҳ Довуд ҳукмронӣ хоҳад кард, ва Ӯ бо онҳо аҳд хоҳад баст ва хаймаи Ӯ бо онҳо хоҳад буд.
Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:23–28.
Ва онҳо дигар худро бо бутҳояшон, ва бо чизҳои нафратоварашон, ва бо ҳеҷ яке аз гуноҳҳояшон палид нахоҳанд кард; балки Ман онҳоро аз ҳамаи маҳалли иқоматашон, ки дар онҳо гуноҳ кардаанд, наҷот хоҳам дод, ва онҳоро пок хоҳам гардонид; ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд, ва Ман Худои онҳо хоҳам буд. Ва бандаи Ман Довуд бар онҳо подшоҳ хоҳад буд; ва ҳамаи онҳо як чӯпон хоҳанд дошт; онҳо ҳамчунин дар аҳкоми Ман рафтор хоҳанд кард, ва фароизи Маро риоя намуда, онҳоро ба ҷо хоҳанд овард. Ва онҳо дар замине сокин хоҳанд шуд, ки Ман онро ба бандаи Худ Яъқуб додаам, ки падарони шумо дар он сокин буданд; ва онҳо дар он сокин хоҳанд шуд, яъне худи онҳо, ва фарзандонашон, ва фарзандони фарзандонашон то абад; ва бандаи Ман Довуд то абад амири онҳо хоҳад буд. Ва боз бо онҳо паймони сулҳ хоҳам баст; он барои онҳо паймони абадӣ хоҳад буд; ва Ман онҳоро барқарор хоҳам кард, ва афзун хоҳам намуд, ва муқаддасгоҳи Худро то абад дар миёни онҳо хоҳам гузошт. Ва хаймаи Ман низ бо онҳо хоҳад буд; оре, Ман Худои онҳо хоҳам буд, ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд. Ва халқҳо хоҳанд донист, ки Ман, ки Худованд ҳастам, Исроилро тақдис менамоям, ҳангоме ки муқаддасгоҳи Ман то абад дар миёни онҳо хоҳад буд. Ҳизқиёл 37:23–28.
Ezekiel chapter thirty-seven is providing a very detailed presentation of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The two sticks that are to become one nation when divinity is combined with humanity, and they will have a king over them. The one nation is God’s church of the last days, who are the one hundred and forty-four thousand. The two sticks are the two periods of scattering for the northern and southern kingdoms of Israel. Those two sticks are those who Paul identifies as the “body,” when he also identifies Christ as the “head” of that body. Ezekiel identifies Paul’s “head,” as “king David,” and the “body,” as “one nation.”
Боби сиюму ҳафтуми Ҳизқиёл пешниҳоди бисёр муфассале аз мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазорро ироа мекунад. Ду чӯбе, ки ҳангоме ки илоҳият бо инсоният муттаҳид гардад, бояд ба як миллат табдил ёбанд, ва бар онҳо подшоҳе хоҳад буд. Он як миллат калисои Худо дар рӯзҳои охир аст, ки ҳамон яксаду чилу чаҳор ҳазор мебошанд. Он ду чӯб ду давраи парокандагии подшоҳии шимолӣ ва ҷанубии Исроил мебошанд. Он ду чӯб ҳамон касоне мебошанд, ки Павлус онҳоро «бадан» меномад, дар ҳоле ки Масеҳро низ «сар»-и он бадан меномад. Ҳизқиёл «сар»-и Павлусро «подшоҳ Довуд» муайян мекунад, ва «бадан»-ро «як миллат».
In the message which was provided to Adventism in 1856, as represented by the unfinished series on the “seven times” by Hiram Edson in 1856, Edson refers to Isaiah, chapter seven’s prophecy of sixty-five years as the biblical point of reference for the starting points of both periods of seven times. The sixty-five year time prophecy is placed in an enigmatic context, similar to the passages in the book of Revelation that state, “he who hath ears, let him hear.” If you have eyes that can perceive, and ears that can understand, there is something very wonderful in that passage.
Дар паёме, ки дар соли 1856 ба адвентизм дода шуд, ва бо силсилаи нотамоми Ҳирам Эдсон дар бораи «ҳафт замон» дар ҳамон соли 1856 намояндагӣ мегардад, Эдсон ба пешгӯии шасту панҷ соли боби ҳафтуми китоби Ишаъё ишора мекунад ҳамчун нуқтаи истиноди Китоби Муқаддас барои нуқтаҳои оғози ҳар ду давраи ҳафт замон. Пешгӯии замонии шасту панҷсола дар заминае муаммоомез ҷой дода шудааст, монанд ба порчаҳое дар китоби Ваҳй, ки мегӯянд: «ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад». Агар чашмоне доред, ки дарк карда тавонанд, ва гӯшҳое, ки бифаҳманд, дар он порча чизе бисёр аҷоиб ҳаст.
For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.
Зеро сари Сурия Димишқ аст, ва сари Димишқ Разин; ва дар муддати шасту панҷ сол Эфроим шикаста хоҳад шуд, ба дараҷае ки дигар қавм нахоҳад буд. Ва сари Эфроим Сомария аст, ва сари Сомария писари Рамалёҳу аст. Агар имон наоваред, албатта устувор нахоҳед монд. Ишаъё 7:8, 9.
The sixty-five year prophecy began in 742 BC, and within those sixty-five years, nineteen years later in 723 BC, the northern kingdom of Israel was taken into slavery by Assyria, and when those years ended in 677 BC, Manasseh was taken captive by Babylon. Those sixty five years were also represented in the fulfillments of the end of the scatterings of the two nations, that were to become one stick in Ezekiel’s narrative. They marked 1798, 1844 and 1863, respectively. In the verses which identify the message that was rejected in 1863 there is a special prophetic revelation in which the prophecy is couched.
Пешгӯии шасту панҷсола дар соли 742 то м. оғоз ёфт, ва дар дохили он шасту панҷ сол, нуздаҳ сол баъд, дар соли 723 то м., подшоҳии шимолии Исроил ба асорат аз ҷониби Ашшур бурда шуд, ва ҳангоме ки он солҳо дар соли 677 то м. ба анҷом расиданд, Менашше аз ҷониби Бобил асир гирифта шуд. Он шасту панҷ сол ҳамчунин дар таҳаққуқоти анҷоми парокандагиҳои он ду халқ, ки мебоист дар ривояти Ҳизқиёл ба як чӯб табдил меёфтанд, таҷассум ёфта буданд. Онҳо мутаносибан солҳои 1798, 1844 ва 1863-ро нишон медоданд. Дар оятҳое, ки паёми дар соли 1863 радшударо муайян мекунанд, як ваҳйи махсуси пешгӯйӣ мавҷуд аст, ки пешгӯӣ дар он ифода ёфтааст.
It is the revelation that the “head” of a nation is its capital city, and that the “head” of the capital city is the king. It provides two witnesses to this revelation, and then brings the entire prophecy and revelation to a conclusion with the enigma that, “If ye will not believe, surely ye shall not be established.” If you do not believe that the king is the head, and that the head is the capital city, then you will not be established.
Ин ваҳй аст, ки «сари» як миллат пойтахти он аст, ва «сари» пойтахт подшоҳ аст. Он барои ин ваҳй ду шоҳид меоварад, ва сипас тамоми нубувват ва ваҳйро бо ин муаммо ба анҷом мерасонад: «Агар имон наоваред, албатта устувор нахоҳед монд.» Агар имон наоваред, ки подшоҳ сар аст, ва сар пойтахт аст, пас устувор нахоҳед монд.
Ezekiel’s nation that is produced by joining the two sticks of the northern and southern kingdoms, was to have a king, which is a head, which is the capital city of the nation. The entire passage of Ezekiel is speaking to the prophetic characteristics of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which represents the joining together of Divinity with humanity during the period of the sounding of the seventh trumpet of Islam of the third woe.
Миллати Ҳизқиёл, ки бо пайвастани ду чӯби салтанатҳои шимолӣ ва ҷанубӣ ба вуҷуд оварда мешавад, бояд подшоҳе медошт, ки сар аст, яъне пойтахти миллат. Тамоми ин порчаи Ҳизқиёл дар бораи хусусиятҳои нубувватии муҳр задани як саду чилу чор ҳазор сухан мегӯяд, ки он пайваст шудани илоҳият бо инсониятро дар давраи садо додани карнаи ҳафтуми Ислом, аз войи сеюм, намояндагӣ мекунад.
The days of the sounding of the Seventh Trumpet, in Revelation chapter ten, began when there was to be “time no longer,” which was October 22, 1844, when the third angel arrived. At that point John experienced the bitterness of that date, and he was there and then told to measure the temple, but leave off the history of the twelve hundred and sixty years of the trampling down of the sanctuary and host, for that period was given to the Gentiles.
Рӯзҳои садо додани Карнаи Ҳафтум, дар боби даҳуми Ваҳй, аз он вақт оғоз ёфтанд, ки «дигар вақт нахоҳад буд», яъне 22 октябри соли 1844, вақте ки фариштаи сеюм омад. Дар он лаҳза Юҳанно талхии он таърихро таҷриба кард, ва ҳамон ҷо ва дар ҳамон вақт ба ӯ гуфта шуд, ки маъбадро андоза гирад, аммо таърихи ҳазору дусаду шаст соли поймол гардидани муқаддасгоҳ ва лашкарро канор гузорад, зеро он давра ба ғайрияҳудиён дода шуда буд.
And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth.
Ва он фариштае, ки дидам бар баҳр ва бар замин истода буд, дасти худро ба осмон боло бардошт, ва ба номи Ӯ, ки то абадулобод зинда аст, ки осмон ва он чи дар он аст, ва замин ва он чи дар он аст, ва баҳр ва он чи дар он аст, офарид, қасам хӯрд, ки дигар вақт нахоҳад буд; балки дар рӯзҳои садои фариштаи ҳафтум, ҳангоме ки вай ба навохтани карнай оғоз намояд, сирри Худо, чунон ки ба бандагони Худ — анбиё — башорат додааст, ба анҷом хоҳад расид. Ва он овозе, ки аз осмон шунида будам, боз бо ман сухан гуфт ва гуфт: Бирав ва он китоби хурдеро, ки дар дасти фариштае, ки бар баҳр ва бар замин истодааст, кушода аст, бигир.
And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 10:5–11:2.
Ва ман назди фаришта рафта, ба ӯ гуфтам: «Он китобчаи хурдро ба ман бидеҳ». Ва ӯ ба ман гуфт: «Онро бигир ва бихӯр; ва он шиками туро талх хоҳад кард, аммо дар даҳони ту мисли асал ширин хоҳад буд». Ва ман китобчаи хурдро аз дасти фаришта гирифта, онро хӯрдам; ва он дар даҳони ман мисли асал ширин буд; ва ҳамин ки онро хӯрдам, шиками ман талх шуд. Ва ӯ ба ман гуфт: «Ту бояд боз дар бораи халқҳои бисёр, ва миллатҳо, ва забонҳо, ва подшоҳон нубувват кунӣ». Ва ба ман найе монанди асо дода шуд; ва фаришта истода, гуфт: «Бархез ва маъбади Худоро, ва қурбонгоҳро, ва онҳоеро, ки дар он ибодат мекунанд, чен кун. Аммо саҳни берунии маъбадро канор бигузор ва онро чен макун; зеро он ба халқҳои ғайрияҳудӣ дода шудааст; ва шаҳри муқаддасро онҳо чиҳилу ду моҳ поймол хоҳанд кард». Ваҳй 10:5–11:2.
The temple which John was to measure on October 22, 1844, was the temple which had worshippers “therein.” The courtyard was to be left off. The temple which has an altar, that also has worshippers therein is the holy place of the heavenly sanctuary. There was an altar in the courtyard, but that was to be left off, so the only other altar in God’s sanctuary is the altar of incense that is located in the Holy Place. At the arrival of the third angel in 1844, which typified the third angel’s arrival at the beginning of the sealing time on September 11, 2001, the temple consisted of only two apartments.
Маъбаде, ки Юҳанно бояд онро дар 22 октябри соли 1844 чен мекард, ҳамон маъбаде буд, ки «дар он» ибодаткунандагон дошт. Саҳн бояд берун гузошта мешуд. Маъбаде, ки қурбонгоҳ дорад ва дар он низ ибодаткунандагон ҳастанд, қудсгоҳи Осоишгоҳи Осмонист. Дар саҳн қурбонгоҳе буд, аммо он бояд берун гузошта мешуд; бинобар ин, ягона қурбонгоҳи дигари осоишгоҳи Худо қурбонгоҳи бухур аст, ки дар Қудс ҷойгир мебошад. Ҳангоми расидани фариштаи сеюм дар соли 1844, ки омадани фариштаи сеюмро дар оғози замони мӯҳргузорӣ дар 11 сентябри соли 2001 рамзӣ менамуд, маъбад танҳо аз ду қисмат иборат буд.
The Holy Place was a symbol of the Church, which Paul identifies as the body, and the Most Holy Place was a symbol of the head of the body. The holy place is a symbol of humanity, and the Most Holy Place is the symbol of divinity. The altar, and the smoke that ascended from the altar, which rose up and entered into the Most Holy Place, represents the point where humanity connected with divinity. Mankind can only enter the Most Holy Place by faith, but the experience of faithful people is located in the Holy Place.
Мақдаси Муқаддас рамзи Калисо буд, ки Павлус онро ҷисм муайян мекунад, ва Ҷои Қудс-ул-Қудс рамзи Сари он ҷисм буд. Ҷои Муқаддас рамзи инсоният аст, ва Ҷои Қудс-ул-Қудс рамзи илоҳият. Қурбонгоҳ ва дуде, ки аз қурбонгоҳ боло мерафт ва ба Ҷои Қудс-ул-Қудс дохил мешуд, нуқтаеро ифода мекунад, ки дар он инсоният бо илоҳият пайваст мегардид. Башар фақат ба воситаи имон метавонад ба Ҷои Қудс-ул-Қудс дохил шавад, аммо таҷрибаи мардуми бовафо дар Ҷои Муқаддас ҷойгир аст.
There they are to eat the Word of God, as represented by the loaves upon the table of showbread. There they are to let their light shine before men, and glorify their heavenly father, as represented by the seven-branched candlestick, which we are informed represents the Church. There they are to connect with divinity as their prayers ascend with the merits of Christ into the very presence of the Divine.
Дар он ҷо онҳо бояд Каломи Худоро бихӯранд, чунон ки онро нонҳо бар рӯи мизи нонҳои тақдимшуда ифода мекунанд. Дар он ҷо онҳо бояд бигузоранд, ки нурашон пеши одамон битобад, ва Падари осмонии худро ҷалол диҳанд, чунон ки онро шамъдони ҳафтшоха ифода мекунад, ки ба мо гуфта шудааст Калисоро ифода менамояд. Дар он ҷо онҳо бояд бо илоҳият пайваст шаванд, ҳангоме ки дуоҳои онҳо бо сазовориҳои Масеҳ ба худи ҳузури Илоҳӣ сууд мекунанд.
From 1798 to 1844, the Architect of the Temple raised up a temple of humanity which He intended to combine with His temple of divinity, but humanity rebelled. As of 2001, He once again is raising up the temple of humanity, represented as the one hundred and forty-four thousand. According to Ezekiel, “king David” is to reign over the nation, which is transformed from a valley of dead dry Laodicean bones, into the mighty army which is lifted up as an ensign at the soon-coming Sunday law.
Аз соли 1798 то 1844, Меъмори Маъбад маъбади башариятро барпо намуд, ки Ӯ қасд дошт онро бо маъбади илоҳияти Худ муттаҳид созад, аммо башарият исён кард. Аз соли 2001, Ӯ бори дигар маъбади башариятро, ки ба сурати як саду чиҳилу чаҳор ҳазор намояндагӣ мешавад, барпо менамояд. Мувофиқи Ҳизқиёл, «подшоҳ Довуд» бояд бар ин миллат подшоҳӣ кунад, ки он аз водии устухонҳои мурдаи хушки Лӯдӯкия ба он лашкари азиме табдил меёбад, ки ҳангоми қонуни якшанбеи наздикулвуқӯъ ҳамчун байрақе боло бардошта мешавад.
The southern kingdom of Judah, is where the capital city of Jerusalem was located, and the nation, king and capital represent the “head.” Surely if you believe, you shall be established. In the relationship of the northern and southern kingdoms, Judah was the “head,” it was where the capitol was, and it is the city which the Lord chose to place His name. The northern kingdom was the “body”. Because of Solomon’s apostasy the Lord raised up adversaries against Solomon. One of those adversaries was Jeroboam, who became the first king of the divided northern kingdom of Israel.
Мамлакати ҷанубии Яҳудо он ҷое буд, ки шаҳри пойтахт — Ерусалим — дар он ҷойгир буд, ва миллат, подшоҳ ва пойтахт «сар»-ро ифода мекунанд. Агар шумо имон оваред, ҳатман пойдор хоҳед монд. Дар муносибати байни мамлакати шимолӣ ва ҷанубӣ, Яҳудо «сар» буд; пойтахт дар он ҷо қарор дошт, ва он ҳамон шаҳрест, ки Худованд баргузид, то номи Худро дар он қарор диҳад. Мамлакати шимолӣ «бадан» буд. Ба сабаби муртад шудани Сулаймон, Худованд бар зидди Сулаймон душманонро барангехт. Яке аз он душманон Еробъом буд, ки аввалин подшоҳи мамлакати ҷудошудаи шимолии Исроил гардид.
And Jeroboam the son of Nebat, an Ephrathite of Zereda, Solomon’s servant, whose mother’s name was Zeruah, a widow woman, even he lifted up his hand against the king. And this was the cause that he lifted up his hand against the king: Solomon built Millo, and repaired the breaches of the city of David his father. And the man Jeroboam was a mighty man of valour: and Solomon seeing the young man that he was industrious, he made him ruler over all the charge of the house of Joseph. And it came to pass at that time when Jeroboam went out of Jerusalem, that the prophet Ahijah the Shilonite found him in the way; and he had clad himself with a new garment; and they two were alone in the field: And Ahijah caught the new garment that was on him, and rent it in twelve pieces: And he said to Jeroboam, Take thee ten pieces: for thus saith the Lord, the God of Israel, Behold, I will rend the kingdom out of the hand of Solomon, and will give ten tribes to thee: (But he shall have one tribe for my servant David’s sake, and for Jerusalem’s sake, the city which I have chosen out of all the tribes of Israel:)
Ва Ёробъом писари Набот, эфротие аз Саридо, бандаи Сулаймон, ки номи модараш Саруёҳ буд, зани бева, ӯ низ дасти худро бар подшоҳ баланд кард. Ва сабаби он ки ӯ дасти худро бар подшоҳ баланд кард, ин буд: Сулаймон Миллӯро бино намуд ва рахнаҳои шаҳри Довуд, падари худ,ро таъмир кард. Ва он мард Ёробъом марди далер буд; ва Сулаймон, чун дид, ки ин ҷавон меҳнатдӯст аст, ӯро бар тамоми корҳои хонадони Юсуф нозир таъин кард. Ва дар он вақт чунин воқеъ шуд, ки ҳангоме Ёробъом аз Уршалим берун мерафт, оҳангӯй Аҳиёи шилӯнӣ ӯро дар роҳ ёфт; ва ӯ либоси наве дар бар карда буд; ва ҳар дуяшон танҳо дар саҳро буданд. Ва Аҳиё либоси нави бар тани ӯ бударо гирифта, онро ба дувоздаҳ пора дарид. Ва ба Ёробъом гуфт: «Барои худ даҳ пора бигир; зеро Худованд Худои Исроил чунин мегӯяд: “Инак, Ман подшоҳиро аз дасти Сулаймон медарам ва даҳ сибтро ба ту медиҳам. (Лекин як сибт барои бандаи Ман Довуд ва барои Уршалим, он шаҳре ки Ман аз миёни ҳамаи сибтҳои Исроил баргузидаам, барои ӯ хоҳад монд:)»
Because that they have forsaken me, and have worshipped Ashtoreth the goddess of the Zidonians, Chemosh the god of the Moabites, and Milcom the god of the children of Ammon, and have not walked in my ways, to do that which is right in mine eyes, and to keep my statutes and my judgments, as did David his father. Howbeit I will not take the whole kingdom out of his hand: but I will make him prince all the days of his life for David my servant’s sake, whom I chose, because he kept my commandments and my statutes: But I will take the kingdom out of his son’s hand, and will give it unto thee, even ten tribes. And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there. 1 Kings 11:26–36.
Зеро ки онҳо Маро тарк карданд, ва ба Ашторет, маъбуди сидӯниён, ва ба Кемӯш, худои мӯобиён, ва ба Милком, худои банӣ-Аммӯн, саҷда карданд, ва дар роҳҳои Ман қадам назаданд, то он чиро, ки дар назари Ман дуруст аст, ба ҷо оваранд, ва фароизи Маро ва аҳкоми Маро нигоҳ доранд, чунон ки Довуд, падараш, кард. Аммо тамоми подшоҳиро аз дасти ӯ нахоҳам гирифт; балки ӯро тамоми айёми ҳаёташ ба хотири бандаи Ман Довуд, ки баргузидаам, амир хоҳам сохт, зеро ки ӯ аҳкоми Маро ва фароизи Маро нигоҳ дошт. Вале подшоҳиро аз дасти писараш хоҳам гирифт ва онро ба ту хоҳам дод, яъне даҳ сибтро. Ва ба писараш як сибт хоҳам дод, то ки Довуд, бандаи Ман, ҳамеша пеши Ман дар Уршалим, он шаҳре ки баргузидаам, то номи Худро дар он ҷо биниҳам, чароғе дошта бошад. 3 Подшоҳон 11:26–36.
The nation that was created when Ezekiel joined the two sticks was to have “David” as king, and David ruled from Jerusalem, which is the capital city where God chose to place His name. The ten northern tribes were a symbol of the body, and Jerusalem was the symbol of the head. Because of the sins of Manasseh, Judah was carried to Babylon in captivity in 677 BC, thus beginning the scattering of the “seven times” against the southern kingdom. At that time the Lord rejected Jerusalem.
Он миллате, ки ҳангоме ба вуҷуд омад, ки Ҳизқиёл ду чӯбро ба ҳам пайваст, бояд «Довуд»-ро ҳамчун подшоҳ медошт; ва Довуд аз Уршалим ҳукмронӣ мекард, ки он шаҳри пойтахтест, ки Худо баргузид, то номи Худро дар он ҷо қарор диҳад. Даҳ қабилаи шимолӣ рамзи ҷисм буданд, ва Уршалим рамзи сар буд. Ба сабаби гуноҳҳои Манашше, Яҳудо дар соли 677 то милод ба Бобил ба асирӣ бурда шуд, ва ба ин тартиб парокандагии «ҳафт замон» бар зидди подшоҳии ҷанубӣ оғоз ёфт. Дар он вақт Худованд Уршалимро рад кард.
Notwithstanding the Lord turned not from the fierceness of his great wrath, wherewith his anger was kindled against Judah, because of all the provocations that Manasseh had provoked him withal. And the Lord said, I will remove Judah also out of my sight, as I have removed Israel, and will cast off this city Jerusalem which I have chosen, and the house of which I said, My name shall be there. 2 Kings 23:26, 27.
Бо вуҷуди ин, Худованд аз шиддати ғазаби бузурги Худ, ки хашмаш бар зидди Яҳудо аз ҳамаи таҳрикоте ки Менашше Ӯро ба онҳо ба хашм оварда буд, фурў нанишаст. Ва Худованд гуфт: «Яҳудоро низ аз пеши назари Худ дур хоҳам кард, чунон ки Исроилро дур кардам, ва ин шаҳр — Ерусалимро, ки баргузидаам, ва он хонаро, ки дар бораи он гуфта будам: “Номи Ман дар он ҷо хоҳад буд”, рад хоҳам кард». 4 Подшоҳон 23:26, 27.
It was in the “house” in Jerusalem where He chose to place His name, and the city and the house were cast off, but a promise was made by Zechariah that the Lord would once again choose Jerusalem.
Дар он «хона» дар Ерусалим буд, ки Ӯ баргузид, то номи Худро дар он ҷо бимонад, ва шаҳр ва хона партофта шуданд, аммо Закарё ваъда дод, ки Худованд бори дигар Ерусалимро баргузида хоҳад кард.
Then the angel of the Lord answered and said, O Lord of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years? And the Lord answered the angel that talked with me with good words and comfortable words. So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the Lord of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy. And I am very sore displeased with the heathen that are at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction. Therefore thus saith the Lord; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the Lord of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem.
Пас фариштаи Худованд ҷавоб дода, гуфт: «Эй Худованди лашкарҳо, то ба кай бар Уршалим ва бар шаҳрҳои Яҳудо, ки бар онҳо дар ин ҳафтод сол ғазабнок будаӣ, раҳм нахоҳӣ кард?» Ва Худованд ба фариштае ки бо ман сухан мегуфт, бо суханони нек ва суханони тасаллибахш ҷавоб дод. Пас фариштае ки бо ман муошират мекард, ба ман гуфт: «Нидо кун ва бигӯ: чунин мегӯяд Худованди лашкарҳо: Ман барои Уршалим ва барои Сион бо ғайрати азим ғайрат дорам. Ва Ман бар халқҳои бутпарасте ки дар осоиш ҳастанд, сахт хашмгинам; зеро Ман андаке хашмгин будам, вале онҳо мусибатро афзун карданд. Бинобар ин, чунин мегӯяд Худованд: бо марҳаматҳо сӯи Уршалим бозгаштаам; хонаи Ман дар он бино хоҳад шуд, мегӯяд Худованди лашкарҳо, ва ресмони андоза бар Уршалим кашида хоҳад шуд.»
Cry yet, saying, Thus saith the Lord of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. Then lifted I up mine eyes, and saw, and behold four horns. And I said unto the angel that talked with me, What be these? And he answered me, These are the horns which have scattered Judah, Israel, and Jerusalem. And the Lord shewed me four carpenters. Then said I, What come these to do? And he spake, saying, These are the horns which have scattered Judah, so that no man did lift up his head: but these are come to fray them, to cast out the horns of the Gentiles, which lifted up their horn over the land of Judah to scatter it.
Боз нидо намуда, бигӯй: «Парвардигори лашкарҳо чунин мегӯяд: Шаҳрҳои Ман аз фаровонӣ боз пур ва паҳновар хоҳанд шуд; ва Парвардигор ҳанӯз Сионро тасаллӣ хоҳад дод, ва ҳанӯз Ерусалимро баргузида хоҳад кард». Он гоҳ чашмони худро боло бардоштам, ва дидам, ва инак, чор шох буд. Ва ба фариштае ки бо ман сухан мегуфт, гуфтам: «Инҳо чистанд?» Ва ӯ ба ман ҷавоб дод: «Инҳо он шохҳоянд, ки Яҳудо, Исроил ва Ерусалимро пароканда кардаанд». Ва Парвардигор ба ман чор ҳунармандро нишон дод. Он гоҳ гуфтам: «Инҳо барои чӣ омадаанд?» Ва ӯ сухан ронда, гуфт: «Инҳо он шохҳоянд, ки Яҳудоро чунон пароканда карданд, ки ҳеҷ кас сари худро боло бардошта натавонист; вале инҳо омадаанд, то онҳоро ба даҳшат андозанд, то шохҳои халқҳоро, ки шохи худро бар замини Яҳудо баланд бардошта буданд, то онро пароканда созанд, фурӯ андозанд».
I lifted up mine eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand. Then said I, Whither goest thou? And he said unto me, To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof. And, behold, the angel that talked with me went forth, and another angel went out to meet him, And said unto him, Run, speak to this young man, saying, Jerusalem shall be inhabited as towns without walls for the multitude of men and cattle therein: For I, saith the Lord, will be unto her a wall of fire round about, and will be the glory in the midst of her. Ho, ho, come forth, and flee from the land of the north, saith the Lord: for I have spread you abroad as the four winds of the heaven, saith the Lord. Deliver thyself, O Zion, that dwellest with the daughter of Babylon. For thus saith the Lord of hosts; After the glory hath he sent me unto the nations which spoiled you: for he that toucheth you toucheth the apple of his eye.
Ва ман боз чашмони худро боло карда, нигаристам; ва инак, марде бо риштаи ченкунӣ дар дасташ. Ва ман гуфтам: «Ба куҷо меравӣ?» Ва ӯ ба ман гуфт: «То Ерусалимро чен кунам, то бубинам, ки паҳноии он чӣ қадар аст, ва дарозии он чӣ қадар аст». Ва инак, фариштае ки бо ман сухан мегуфт, берун рафт, ва фариштаи дигаре барои пешвози ӯ берун омад, ва ба ӯ гуфт: «Бидав, ба ин ҷавонмард сухан рон ва бигӯ: “Ерусалим мисли шаҳрҳои бедевор сокин хоҳад шуд, азбаски анбӯҳи мардум ва чорпоён дар он хоҳад буд. Зеро Ман, мегӯяд Худованд, барои он девори оташин дар гирдогирдаш хоҳам буд, ва ҷалол дар миёни он хоҳам буд. Ҳой, ҳой! Аз замини шимол берун оед ва бигрезед”, мегӯяд Худованд, “зеро ки Ман шуморо чун чор боди осмон пароканда сохтаам”, мегӯяд Худованд. “Худро раҳо кун, эй Сион, ки бо духтари Бобил сокин ҳастӣ. Зеро ки чунин мегӯяд Худованди лашкарҳо: Пас аз ҷалол Ӯ маро назди халқҳое ки шуморо тороҷ карданд, фиристодааст; зеро ҳар кӣ ба шумо даст расонад, ба гавҳараки чашми Ӯ даст расондааст.”»
For, behold, I will shake mine hand upon them, and they shall be a spoil to their servants: and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me. Sing and rejoice, O daughter of Zion: for, lo, I come, and I will dwell in the midst of thee, saith the Lord. And many nations shall be joined to the Lord in that day, and shall be my people: and I will dwell in the midst of thee, and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto thee. And the Lord shall inherit Judah his portion in the holy land, and shall choose Jerusalem again. Be silent, O all flesh, before the Lord: for he is raised up out of his holy habitation. Zechariah 1:12–2:13.
Зеро инак, Ман дасти Худро бар онҳо хоҳам ҷунбонид, ва онҳо барои ғуломони худ ғанимат хоҳанд шуд; ва шумо хоҳед донист, ки Худованди лашкарҳо Маро фиристодааст. Эй духтари Сион, суруд хон ва шодӣ намо, зеро инак, Ман меоям, ва дар миёни ту сокин хоҳам шуд, мегӯяд Худованд. Ва дар он рӯз халқҳои бисёр ба Худованд пайваста хоҳанд шуд, ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд; ва Ман дар миёни ту сокин хоҳам шуд, ва ту хоҳӣ донист, ки Худованди лашкарҳо Маро назди ту фиристодааст. Ва Худованд Яҳудоро, ки ҳиссаи Ӯст, дар замини муқаддас ба мерос хоҳад гирифт, ва Ерусалимро боз интихоб хоҳад кард. Эй тамоми башар, ба ҳузури Худованд хомӯш бошед, зеро Ӯ аз маскани муқаддаси Худ бархостааст. Закарё 1:12–2:13.
The promises of the Lord once again choosing Jerusalem were fulfilled when ancient Israel rebuilt Jerusalem after their captivity in Babylon, but the prophets speak more about the last days than the days in which they lived. The Lord was “raised up out of his holy temple,” on October 22, 1844, when He arose and moved from the Holy Place to the Most Holy Place, at which time “all flesh” was to “be silent” before the Lord,” for the antitypical Day of Atonement had arrived, in agreement with Habakkuk TWO-TWENTY.
Ваъдаҳои Худованд дар бораи он ки Ӯ бори дигар Ерусалимро интихоб хоҳад кард, он гоҳ иҷро шуданд, ки Исроили қадим баъд аз асорати худ дар Бобил Ерусалимро аз нав бино кард; аммо анбиё бештар дар бораи айёми охир сухан мегӯянд, назар ба рӯзгоре ки дар он зиндагӣ мекарданд. Худованд «аз маъбади муқаддаси Худ бархост» дар 22 октябри соли 1844, вақте ки Ӯ бархоста, аз Қудс ба Қудс-ул-қудс кӯчид; дар он вақт «ҳама башар» бояд пеши Худованд «хомӯш» мебуд, зеро Рӯзи кафорати намунавии осмонӣ фаро расида буд, мутобиқи Ҳабаққуқ 2:20.
But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.
Аммо Худованд дар маъбади муқаддаси Худ аст; бигзор тамоми замин пеши Ӯ хомӯш бошад. Ҳабаққуқ 2:20.
At that time, John in chapter eleven of Revelation was told to measure the temple, which Zechariah witnessed when he “lifted up” his “eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand”. Then Zechariah said, “Whither goest thou?” And John said unto Zechariah, “To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof.” The history of the rebuilding of Jerusalem after the seventy year captivity, and the history that began in 1798 but ended in rebellion when the third angel arrived in 1844, both identify the work that began on September 11, 2001.
Дар он вақт, ба Юҳанно дар боби ёздаҳуми Ваҳй гуфта шуд, ки маъбадро чен кунад, ҳамон чизеро ки Закариё дид, вақте ки ӯ «боз» «чашмони худро боло кард ва нигоҳ кард, ва инак, марде бо ресмони ченкунӣ дар дасташ». Сипас Закариё гуфт: «Ба куҷо меравӣ?» Ва Юҳанно ба Закариё гуфт: «Барои чен кардани Ерусалим, то бубинам, ки паҳноии он чӣ қадар аст ва дарозии он чӣ қадар аст». Таърихи аз нав бино шудани Ерусалим баъд аз асорати ҳафтодсола, ва таърихе ки дар соли 1798 оғоз ёфт, вале ҳангоми расидани фариштаи сеюм дар соли 1844 бо исён анҷомид, ҳар ду он кореро муайян месозанд, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз гардид.
The southern kingdom, the city of Jerusalem, and king David are all the “head” where the character of God is to be manifested. The northern kingdom represents the “body”, and when the Lord determined to once again “have mercy on Jerusalem” and to “comfort her” and to once again “choose her”, He is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which includes the joining together of the dead dry bones of Laodicea, and thereafter the revival of those bones into a mighty army.
Мамлакати ҷанубӣ, шаҳри Уршалим ва подшоҳ Довуд ҳама он «сар» мебошанд, ки дар он ҷо бояд хислати Худо зоҳир гардад. Мамлакати шимолӣ «бадан»-ро ифода мекунад, ва ҳангоме ки Худованд муайян кард, ки бори дигар «ба Уршалим раҳм намояд» ва «онро тасаллӣ диҳад» ва бори дигар «онро баргузинад», Ӯ ба мӯҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазор ишора мекунад, ки он ҳамчунин ба ҳам пайвастани устухонҳои хушки мурдаи Лаодикияро дар бар мегирад, ва баъд аз он зинда шудани он устухонҳоро ба лашкари азиме дар бар мегирад.
That work is represented in Ezekiel chapter thirty-seven, and it is represented by the northern and southern kingdoms, which provide a simile of the work of fulfilling the covenant promise to write His law upon the hearts and minds of the one hundred and forty-four thousand. Of the two sticks, one and one only is identified as the head, and if you believe, if your eyes can perceive and your ears can understand, this identifies the other stick as the body.
Он кор дар боби сию ҳафтуми Ҳизқиёл тасвир шудааст, ва он ба воситаи подшоҳии шимолӣ ва ҷанубӣ ифода меёбад, ки барои кори ба анҷом расонидани ваъдаи аҳд — навиштани шариати Ӯ бар дилҳо ва зеҳнҳои саду чиҳилу чаҳор ҳазор — як ташбеҳ фароҳам меоваранд. Аз он ду чӯб, яке ва танҳо яктоаш ҳамчун сар муайян карда шудааст, ва агар имон доред, агар чашмони шумо бубинанд ва гӯшҳои шумо дарк намоянд, ин чӯби дигарро ҳамчун бадан муайян месозад.
We will continue this study in the next article.
Мо ин омӯзишро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.
“Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.
«Бар таҳкурсие, ки худи Масеҳ гузошта буд, ҳаввориён калисои Худоро бино карданд. Дар Навиштаҳо тасвири сохтани маъбад бисёр вақт барои баён кардани бино шудани калисо истифода мешавад. Закариё ба Масеҳ ҳамчун Шохае ишора мекунад, ки бояд маъбади Худовандро бино кунад. Ӯ аз ғайрияҳудиён низ ҳамчун ёварони ин кор сухан мегӯяд: “Ва онҳое ки дуранд, омада, дар маъбади Худованд бино хоҳанд кард;” ва Ишаъё эълон мекунад: “Ва писарони бегонагон деворҳои туро бино хоҳанд кард.” Закариё 6:12, 15; Ишаъё 60:10.»
“Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.
Петрус дар бораи бино шудани ин маъбад навишта, мегӯяд: «Ба Ӯ наздик шуда, ҳамчун ба санги зинда, ки аз ҷониби одамон рад шудааст, вале назди Худо баргузида ва гаронбаҳост, шумо низ, ҳамчун сангҳои зинда, бино карда мешавед ба хонаи рӯҳонӣ, каҳонати муқаддас, то қурбониҳои рӯҳоние пешкаш намоед, ки ба василаи Исои Масеҳ назди Худо мақбуланд». 1 Петрус 2:4, 5.
“In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.
«Дар конҳои ҷаҳони яҳудӣ ва ғайрияҳудӣ ҳаввориён меҳнат мекарданд ва сангҳо берун меоварданд, то бар таҳкурсӣ гузошта шаванд. Павлус дар номаи худ ба имондорони Эфсӯс гуфт: “Пас, акнун шумо дигар ғарибон ва бегонагон нестед, балки ҳамшаҳри муқаддасон ва аҳли хонаи Худо ҳастед; ва бар таҳкурсии ҳаввориён ва анбиё бино ёфтаед, дар сурате ки худи Исои Масеҳ Санги асосии гӯша аст; ки дар Ӯ тамоми бино, ба ҳам дуруст пайваста, барои маъбади муқаддас дар Худованд нашъунамо мекунад; ва дар Ӯ шумо низ бо ҳам бино карда мешавед, то ки бо Рӯҳ маскани Худо гардед.” Эфсӯсиён 2:19–22.»
“And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.” 1 Corinthians 3:10–13.
Ва ба аҳли Қӯринтус ӯ навишт: «Мувофиқи файзи Худо, ки ба ман дода шудааст, ман ҳамчун меъмори ҳаким таҳкурсиро гузоштам, ва дигаре бар он бино мекунад. Аммо ҳар кас эҳтиёт кунад, ки чӣ гуна бар он бино мекунад. Зеро ҳеҷ кас наметавонад таҳкурсии дигаре ҷуз он чи гузошта шудааст, бинаҳад, ки он Исои Масеҳ аст. Ва агар касе бар ин таҳкурсӣ тилло, нуқра, сангҳои қиматбаҳо, ҳезум, алаф, хас бино кунад, амали ҳар кас ошкор хоҳад шуд; зеро он рӯз онро маълум хоҳад кард, чунки он ба воситаи оташ ошкор мешавад; ва оташ амали ҳар касро, ки аз чӣ гуна аст, хоҳад озмуд». 1 Қӯринтиён 3:10–13.
“The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595–597.
«Ҳаввориён бар таҳкурсии устувор бино карданд, яъне бар Санг‑асриҳо. Ба назди ин таҳкурсӣ онҳо сангҳоеро оварданд, ки аз ҷаҳон тарошида буданд. Бинокорон бе мамониат меҳнат накарданд. Кори онҳо ба сабаби муқовимати душманони Масеҳ ниҳоят душвор гардонида мешуд. Онҳо мебоист бар зидди таассуб, пешдоварӣ ва нафрати онҳое мубориза мебурданд, ки бар таҳкурсии козиб бино мекарданд. Бисёре аз онҳое ки ҳамчун бинокорони калисо меҳнат менамуданд, метавонанд ба бинокорони девор дар айёми Наҳемё монанд карда шаванд, ки дар бораи онҳо навишта шудааст: “Онҳое ки деворро бино мекарданд, ва онҳое ки бор мебардоштанд, бо онҳое ки бор мекарданд, ҳар яке бо яке аз дастҳои худ дар кор меҳнат мекард, ва бо дасти дигараш силоҳро нигоҳ медошт.” Наҳемё 4:17». Аъмоли Ҳаввориён, 595–597.