The two sticks are joined together to become one temple. Forty-six being the symbol of the temple, and it is forty-six years that separates the northern kingdom’s captivity, from the southern kingdom’s captivity. When the trampling down of the sanctuary and host is accomplished at the time of the end in 1798, it is forty-six years that joins the two sticks into a temple. From 723 BC to 677 BC, the temple was torn down and trampled upon. In 1798 the trampling down ended and by 1844, a temple had been erected. There they were to become one nation, with one king, and cease to sin for eternity. That was the plan, but the rebellion of 1863 pushed the plan back to 2001.
Ду чӯб ба ҳам пайваста мешаванд, то як маъбад гарданд. Чилу шаш рамзи маъбад аст, ва маҳз чилу шаш сол асорати подшоҳии шимолиро аз асорати подшоҳии ҷанубӣ ҷудо мекунад. Вақте ки поймолшавии муқаддасгоҳ ва лашкар дар замони охир, дар соли 1798, ба анҷом мерасад, маҳз чилу шаш сол аст, ки он ду чӯбро ба як маъбад мепайвандад. Аз 723 то м.қ. 677 маъбад хароб карда шуда, поймол мегардид. Дар соли 1798 поймолшавӣ ба поён расид ва то соли 1844 маъбаде бино гардида буд. Дар он ҷо онҳо мебоист як халқ гарданд, бо як подшоҳ, ва аз гуноҳ кардан то абад бозистанд. Ин нақша буд, аммо исёни соли 1863 нақшаро то соли 2001 ба таъхир андохт.
Paul identifies the church as the body, and Christ as the head, and Paul uses the body as a symbol of the flesh. The flesh and the body are interchangeable terms for Paul.
Павлус калисоро ҳамчун бадан мешиносонад, ва Масеҳро ҳамчун сар, ва Павлус баданро ҳамчун рамзи ҷисм ба кор мебарад. Барои Павлус, «ҷисм» ва «бадан» истилоҳоти ивазшаванда мебошанд.
For if ye live after the flesh, ye shall die: but if ye through the Spirit do mortify the deeds of the body, ye shall live. Romans 8:13.
Зеро агар шумо мувофиқи ҷисм зиндагӣ кунед, хоҳед мурд; аммо агар шумо ба василаи Рӯҳ аъмоли баданро бикушед, хоҳед зист. Румиён 8:13.
The design of the human temple is based upon the design of God’s temple. The body, which is the Church, equates to the flesh in an individual’s temple. In the temple of an individual, the mind is the head, and the body is the flesh.
Тарҳи маъбади инсон бар асоси тарҳи маъбади Худо мебошад. Бадан, ки Калисо аст, дар маъбади фардӣ ба ҷисм мутобиқат мекунад. Дар маъбади як шахс, зеҳн сар аст ва бадан ҷисм мебошад.
For we are members of his body, of his flesh, and of his bones. For this cause shall a man leave his father and mother, and shall be joined unto his wife, and they two shall be one flesh. This is a great mystery: but I speak concerning Christ and the church. Ephesians 5:30–32.
Зеро ки мо аъзои ҷисми Ӯ ҳастем, аз гӯшти Ӯ ва аз устухонҳои Ӯ. Аз ин сабаб мард падару модари худро тарк хоҳад кард ва ба зани худ хоҳад пайваст, ва ҳар ду як тан хоҳанд шуд. Ин сирри бузург аст; лекин ман дар бораи Масеҳ ва калисо сухан мегӯям. Эфсӯсиён 5:30–32.
The temple which John was to measure, when the sounding of the seventh angel marked the beginning of the work of finishing the mystery of God, was God’s temple, but man’s temple was created in the image of God’s temple. They are interchangeable symbols. Moses was on the mount for forty-six days when he was shown the pattern that he was to use when raising up the earthly tabernacle. The pattern was taken from the heavenly temple.
Маъбаде ки Юҳанно бояд онро чен мекард, вақте ки навохтани фариштаи ҳафтум оғози кори ба анҷом расонидани сирри Худоро нишон медод, маъбади Худо буд; аммо маъбади инсон ба сурати маъбади Худо офарида шудааст. Онҳо рамзҳои ба ҳам ивазшавандаанд. Мусо чиҳилу шаш рӯз бар кӯҳ буд, вақте ки намунае ба ӯ нишон дода шуд, ки бояд ҳангоми барпо намудани хаймаи заминии ибодат аз он истифода мекард. Он намуна аз маъбади осмонӣ гирифта шуда буд.
Christ was the heavenly temple, manifested in the flesh, and He represents the pattern of the human temple, for men were created in His image. For this reason, the pattern of the human temple is represented with forty-six chromosomes.
Масеҳ маъбади осмонӣ буд, ки дар ҷисм зоҳир гардид, ва Ӯ намунаи маъбади инсониро ифода мекунад, зеро одамон ба сурати Ӯ офарида шудаанд. Аз ҳамин сабаб, намунаи маъбади инсонӣ бо чилу шаш хромосома ифода мешавад.
The temples are prophetically interchangeable. Thus, the temple John was told to measure consisted of only two apartments, with no courtyard. The first apartment represents the human temple, the church (the bride), the nation, the body, which is the flesh. The second apartment represents the divine temple, the bridegroom, the king, the head, which is the mind. The promise of the everlasting covenant that is accomplished for the one hundred and forty-four thousand in the last days, has been illustrated by the two sticks of Ezekiel chapter thirty-seven. It has been illustrated by John’s temple, which consists of two apartments. It has been illustrated by Paul’s specific definitions of the mystery of Christ in the believer, the hope of glory.
Маъбадҳо аз лиҳози нубувватӣ ба ҷойи якдигар меоянд. Бинобар ин, маъбаде, ки ба Юҳанно гуфта шуд онро чен кунад, танҳо аз ду қисмат иборат буд ва ҳеҷ саҳне надошт. Қисмати аввал маъбади инсониро ифода мекунад: калисо (арӯс), миллат, бадан, ки ҷисм аст. Қисмати дувум маъбади илоҳиро ифода мекунад: домод, подшоҳ, сар, ки ақл аст. Ваъдаи аҳди абадӣ, ки барои саду чилу чаҳор ҳазор дар рӯзҳои охир ба амал меояд, ба воситаи ду чӯби Ҳизқиёл, боби сию ҳафт, ба тасвир кашида шудааст. Он ба воситаи маъбади Юҳанно, ки аз ду қисмат иборат аст, ба тасвир кашида шудааст. Он ба воситаи таърифҳои мушаххаси Павлус дар бораи сирри Масеҳ дар имондор, умеди ҷалол, ба тасвир кашида шудааст.
The work of sealing the one hundred and forty-four thousand is the work of permanently combining Divinity with humanity. That work is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet. That combination is represented, line upon line, in a variety of ways in the Scriptures. The work of justification and sanctification are the theological terms for the work. Justification is the work of Christ as our Substitute, and the work of sanctification is the work of Christ as our Example. Justification represents our title for heaven and sanctification represents our fitness for heaven. Both those works are brought to the believer by the presence of the Holy Spirit. That work is represented as the writing of God’s law upon the hearts and minds of those who are accepted into the everlasting covenant.
Кори муҳр задани яксаду чиҳилу чор ҳазор кори ба таври доимӣ пайвастани Илоҳият бо инсоният аст. Ин кор дар замони садо додани Карнаи Ҳафтум анҷом меёбад. Ин пайвастагӣ дар Навиштаҳо, сатр бар сатр, ба тарзҳои гуногун муаррифӣ шудааст. Кори сафедкунӣ ва муқаддасшавӣ истилоҳҳои илоҳиётӣ барои ин кор мебошанд. Сафедкунӣ кори Масеҳ ҳамчун Ҷонишини мост, ва кори муқаддасшавӣ кори Масеҳ ҳамчун Намунаи мост. Сафедкунӣ ҳуқуқи моро ба осмон ифода мекунад ва муқаддасшавӣ сазовории моро барои осмон ифода мекунад. Ҳар дуи ин корҳо ба воситаи ҳузури Рӯҳулқудс ба мӯъмин оварда мешаванд. Ин кор ҳамчун навиштани шариати Худо бар дилҳо ва ақлҳои онҳое муаррифӣ мешавад, ки ба аҳди ҷовидонӣ пазируфта шудаанд.
The “mind” represents the apartment in the temple, where the head resides. The mind is what is called the higher nature, as opposed to the flesh, which is the lower nature. The mind is represented by our thoughts, the flesh is represented by our feelings.
«Ақл» маънои он манзилро дар маъбад дорад, ки дар он сар ҷойгир аст. Ақл он чизест, ки табиати олӣ номида мешавад, бар хилофи ҷисм, ки табиати поёнӣ аст. Ақл бо андешаҳои мо ифода меёбад, ҷисм бошад, бо ҳиссиёти мо ифода меёбад.
“Many experience needless unhappiness. They take their minds from Jesus, and center them too much upon self. They magnify small difficulties, and talk discouragements. They are guilty of the great sin of needless repining over God’s providences. For all that we have and are, we are indebted to God. He has given us powers, that, to a certain extent, are similar to those which he himself possesses; and we should labor earnestly to develop these powers, not to please and exalt self, but to glorify him.
«Бисёриҳо ғаму норозигии беҳуда мекашанд. Онҳо зеҳни худро аз Исо дур месозанд ва онро аз ҳад зиёд бар худ мутамарказ мекунанд. Онҳо душвориҳои хурдро бузург менамоянд ва аз дилсардкунандагиҳо сухан мегӯянд. Онҳо ба гуноҳи бузурги шикояту нолаи беҳуда аз тадбирҳои илоҳии Худо гирифторанд. Зеро барои ҳар он чи дорем ва ҳар он чи ҳастем, мо назди Худо қарздорем. Ӯ ба мо қобилиятҳое бахшидааст, ки то андозае ба он чи Худи Ӯ дорост, монанданд; ва мо бояд бо ҷидду ҷаҳди тамом меҳнат кунем, то ин қобилиятҳоро инкишоф диҳем, на барои он ки худро писандонем ва боло бардорем, балки барои он ки Ӯро ҷалол диҳем. »
“We should not allow our minds to be swayed from allegiance to God. Through Christ we may and should be happy, and should acquire habits of self-control. Even the thoughts must be brought into subjection to the will of God, and the feelings under the control of reason and religion. Our imagination was not given us to be allowed to run riot and have its own way, without any effort at restraint and discipline. If the thoughts are wrong, the feelings will be wrong; and the thoughts and feelings combined make up the moral character. When we decide that as Christians we are not required to restrain our thoughts and feelings, we are brought under the influence of evil angels, and invite their presence and their control. If we yield to our impressions and allow our thoughts to run in a channel of suspicion, doubt, and repining, we shall be unhappy, and our lives will prove a failure.” Review and Herald, April 21, 1885.
«Мо набояд бигузорем, ки зеҳни мо аз садоқат ба Худо мунҳариф гардад. Ба воситаи Масеҳ мо метавонем ва бояд хушбахт бошем ва бояд одатҳои худдориро касб намоем. Ҳатто андешаҳо низ бояд ба иродаи Худо мутеъ гардонда шаванд, ва эҳсосот зери назорати ақл ва дин қарор гиранд. Тасаввуроти мо ба мо дода нашудааст, то ба он иҷоза дода шавад, ки саркашона биҷаҳад ва роҳи худро пеш гирад, бе ҳеҷ кӯшише барои маҳдуд сохтан ва тарбия кардан. Агар андешаҳо нодуруст бошанд, эҳсосот низ нодуруст хоҳанд буд; ва андешаҳо ва эҳсосот якҷоя хислати ахлоқиро ташкил медиҳанд. Вақте ки мо қарор мекунем, ки ҳамчун масеҳиён аз мо талаб карда намешавад, ки андешаҳо ва эҳсосоти худро боздорем, мо зери таъсири фариштагони шарир қарор мегирем ва ҳузури онҳо ва ҳукмронии онҳоро даъват менамоем. Агар мо ба таассуроти худ таслим шавем ва бигузорем, ки андешаҳои мо дар маҷрои шубҳа, тардид ва шикоят ҷорӣ шаванд, мо бадбахт хоҳем шуд, ва ҳаёти мо нокомӣ хоҳад буд». Review and Herald, April 21, 1885.
Thoughts and feelings combined make up moral character. Our character is made up of a lower and a higher nature, the mind is the higher nature, and if the thoughts of the mind are sanctified, our feelings will be sanctified. This is because the mind is the higher controlling nature of the two nature’s which make up our humanity. The “powers,” that were designed as part of our being, are “to a certain extent,” “similar to those which” Christ “possesses,” for we were created in His image, and we “should labor earnestly to develop” those “powers.”
Фикрҳо ва эҳсосот, ки бо ҳам якҷо мешаванд, хислати ахлоқиро ташкил медиҳанд. Хислати мо аз табиати поёнӣ ва табиати олӣ иборат аст; ақл табиати олӣ мебошад, ва агар фикрҳои ақл тақдис ёбанд, эҳсосоти мо низ тақдис хоҳанд ёфт. Зеро ақл аз миёни он ду табиат, ки инсонияти моро ташкил медиҳанд, табиати олии ҳукмрон ва идоракунанда аст. «Қувваҳо», ки ҳамчун қисми вуҷуди мо тарҳрезӣ шудаанд, «то андозае» «монанди он қувваҳое мебошанд, ки» Масеҳ «доранд», зеро мо ба сурати Ӯ офарида шудаем, ва мо «бояд бо ҷидду ҷаҳди тамом меҳнат кунем, то» он «қувваҳоро инкишоф диҳем».
The powers which are part of the higher nature, or the mind of a human being are judgment, memory, conscience and especially the will.
Қувваҳое, ки ҷузъи табиати олӣ, ё зеҳни инсон мебошанд, ҳукм, хотира, виҷдон ва бахусус ирода мебошанд.
“Many are inquiring, ‘How am I to make the surrender of myself to God?’ You desire to give yourself to Him, but you are weak in moral power, in slavery to doubt, and controlled by the habits of your life of sin. Your promises and resolutions are like ropes of sand. You cannot control your thoughts, your impulses, your affections. The knowledge of your broken promises and forfeited pledges weakens your confidence in your own sincerity, and causes you to feel that God cannot accept you; but you need not despair. What you need to understand is the true force of the will. This is the governing power in the nature of man, the power of decision, or of choice. Everything depends on the right action of the will. The power of choice God has given to men; it is theirs to exercise. You cannot change your heart, you cannot of yourself give to God its affections; but you can choose to serve Him. You can give Him your will; He will then work in you to will and to do according to His good pleasure. Thus your whole nature will be brought under the control of the Spirit of Christ; your affections will be centered upon Him, your thoughts will be in harmony with Him.
«Бисёре мепурсанд: “Чӣ гуна ман бояд худро ба Худо таслим намоям?” Шумо мехоҳед худро ба Ӯ бисупоред, аммо дар қувваи ахлоқӣ заиф ҳастед, дар асорати шакку шубҳа қарор доред ва одатҳои зиндагии гуноҳолуди шумо бар шумо ҳукмронӣ мекунанд. Ваъдаҳо ва қарорҳои шумо мисли ресмонҳои аз рег бофташуда мебошанд. Шумо наметавонед фикрҳои худ, майлҳои худ ва меҳру муҳаббатҳои худро идора кунед. Огоҳӣ аз ваъдаҳои шикастаи худ ва аҳдҳои барбодрафтаи худ эътимоди шуморо ба самимияти худ суст мегардонад ва боис мешавад, ки эҳсос кунед Худо наметавонад шуморо қабул кунад; аммо шумо набояд навмед шавед. Он чи ба шумо лозим аст фаҳмед, қувваи ҳақиқии ирода аст. Ин қувваи ҳукмрон дар табиати инсон, қувваи тасмимгирӣ ё интихоб мебошад. Ҳама чиз ба амали дурусти ирода вобаста аст. Қудрати интихобро Худо ба одамон ато кардааст; онро бояд худи онҳо ба кор баранд. Шумо наметавонед дили худро дигаргун созед, наметавонед аз ҷониби худ меҳру муҳаббати онро ба Худо бидиҳед; аммо метавонед интихоб кунед, ки ба Ӯ хизмат намоед. Шумо метавонед иродаи худро ба Ӯ бисупоред; он гоҳ Ӯ дар шумо амал хоҳад кард, то ки мувофиқи ризои некӯйи Худ амал намоед ва бихоҳед. Ба ҳамин тариқ, тамоми табиати шумо зери идораи Рӯҳи Масеҳ қарор хоҳад гирифт; меҳру муҳаббати шумо бар Ӯ мутамарказ хоҳад шуд, фикрҳои шумо бо Ӯ ҳамоҳанг хоҳанд буд.»
“Desires for goodness and holiness are right as far as they go; but if you stop here, they will avail nothing. Many will be lost while hoping and desiring to be Christians. They do not come to the point of yielding the will to God. They do not now choose to be Christians.
«Орзую хоҳишҳо ба некӣ ва қудсият то он ҷое ки мерасанд, дурустанд; аммо агар шумо дар ҳамин ҷо бозистед, онҳо ҳеҷ суде нахоҳанд расонд. Бисёре дар ҳоле гум хоҳанд шуд, ки умед мебанданд ва орзу доранд масеҳӣ бошанд. Онҳо ба он нуқтае намерасанд, ки иродаро ба Худо таслим намоянд. Онҳо ҳоло интихоб намекунанд, ки масеҳӣ бошанд. »
“Through the right exercise of the will, an entire change may be made in your life. By yielding up your will to Christ, you ally yourself with the power that is above all principalities and powers. You will have strength from above to hold you steadfast, and thus through constant surrender to God you will be enabled to live the new life, even the life of faith.” Steps to Christ, 47, 48.
«Бо ба кори дурусти ирода, метавонад дар тамоми зиндагии шумо тағйироти комил ба амал ояд. Бо таслими иродаи худ ба Масеҳ, шумо худро бо он қуввате ҳампаймон месозед, ки болотар аз ҳамаи салтанатҳо ва қудратҳост. Шумо аз боло қувват хоҳед ёфт, то шуморо устувор нигоҳ дорад, ва ба ин тарз, ба воситаи таслими доимӣ ба Худо, ба шумо тавоноӣ дода хоҳад шуд, ки ҳаёти навро ба сар баред, яъне ҳаёти имонро». Steps to Christ, 47, 48.
The power of the will is the “governing power” in the nature of man, and the governor is located in the apartment of the human temple that is allied “with the power that is above all principalities and powers.” The place where the union of Divinity with humanity occurs in the human temple is the citadel of the soul. Every human has a citadel, and it is either occupied by Christ, or the arch enemy of Christ.
Қувваи ирода «қувваи ҳоким» дар табиати инсон аст, ва ин ҳоким дар он қисми маъбади инсон ҷойгир аст, ки «бо қудрате, ки болотар аз ҳамаи раёсатҳо ва қудратҳост», муттаҳид мебошад. Ҷое ки дар он иттиҳоди Илоҳият бо инсоният дар маъбади инсон ба амал меояд, қалъаи рӯҳ аст. Ҳар инсон қалъае дорад, ва он ё аз ҷониби Масеҳ ишғол шудааст, ё аз ҷониби душмани ашаддии Масеҳ.
“When Christ takes possession of the citadel of the soul, the human agent becomes one with him. And he who is one with Christ, maintaining his unity, enthroning him in the heart, and obeying his commands, is safe from the snares of the wicked one. United to Christ, he gathers to himself the graces of Christ, and consecrates strength and efficiency and power to the Lord in winning souls to him. By co-operation with the Saviour he becomes the instrument through which God works. Then when Satan comes, and strives to take possession of the soul, he finds that Christ has made him stronger than the strong man armed.” Review and Herald, December 12, 1899.
«Вақте ки Масеҳ қалъаи ҷонро тасарруф мекунад, инсони амалкунанда бо Ӯ як мегардад. Ва ҳар кӣ бо Масеҳ як аст, ягонагии худро нигоҳ медорад, Ӯро бар тахти дил менишонад ва ба аҳкоми Ӯ итоат менамояд, аз домҳои он шарири нопок эмин аст. Бо Масеҳ муттаҳид шуда, ӯ файзҳои Масеҳро ба худ ҷамъ меоварад ва қуввату самаранокӣ ва қудратро барои Худованд дар ба Ӯ бурдани ҷонҳо тақдис мекунад. Бо ҳамкорӣ бо Наҷотдиҳанда ӯ василае мегардад, ки Худо ба воситаи он амал мекунад. Он гоҳ, вақте ки Шайтон меояд ва мекӯшад ҷонро тасарруф кунад, мебинад, ки Масеҳ ӯро аз он марди зӯрманди мусаллаҳ нерумандтар гардонидааст». Review and Herald, December 12, 1899.
The citadel of the soul is the heart and mind of the human being. The promise of the new covenant identifies three primary promises for the believer. He is promised to have a land to live in, as the Garden of Eden was for Adam and Eve, which in turn represented the promised land for His covenant with ancient Israel, which in turn represented the spiritual glorious land for spiritual Israel, and which all three provide witness, line upon line, to the promise of the earth made new, for those who overcome as He overcame.
Қалъаи ҷон дил ва зеҳни инсон аст. Ваъдаи аҳди нав се ваъдаи асосиро барои имондор муайян мекунад. Ба ӯ ваъда дода шудааст, ки замине барои сукунат хоҳад дошт, чунон ки Боғи Адан барои Одаму Ҳавво буд, ки он, дар навбати худ, замини ваъдашударо дар аҳди Ӯ бо Исроили қадим намояндагӣ мекард, ки он низ, дар навбати худ, замини ҷалолманди рӯҳониро барои Исроили рӯҳонӣ намояндагӣ мекард, ва ҳар сеи онҳо, сатр бар сатр, бар ваъдаи замини аз нав офаридашуда барои онҳое, ки ғолиб меоянд, чунон ки Ӯ ғолиб омад, шаҳодат медиҳанд.
When Adam and Eve sinned, they were “scattered” out of the Garden of Eden for “seven times”, and it is after seven millennia that the earth is made new, and the garden of Eden is restored. The scattering of ancient Israel for “seven times,” was typified by the scattering of Adam and Eve. The covenant promises a land to dwell in, and it was the promise of Eden restored. The trampling down of the sanctuary and the host represents the progressive escalation of sin within the human family that began with the sin of Adam.
Ҳангоме ки Одам ва Ҳавво гуноҳ карданд, онҳо барои «ҳафт замон» аз боғи Адан «пароканда» карда шуданд, ва пас аз ҳафт ҳазорсола замин нав гардонида мешавад ва боғи Адан барқарор мегардад. Парокандашавии Исроили қадим барои «ҳафт замон» бо парокандашавии Одам ва Ҳавво пешнамуна дошт. Аҳд заминеро барои иқомат ваъда мекунад, ва ин ҳамон ваъдаи Адани барқароргашта буд. Поймол гардидани муқаддасгоҳ ва лашкар таҷассумгари авҷгирии тадриҷии гуноҳ дар миёни хонаводаи башар аст, ки бо гуноҳи Одам оғоз ёфт.
The other two promises of the covenant are that the faithful will receive a new body and a new mind, even the mind of Christ. The body is the flesh, the lower nature, and in relation to Christ it is the church. The mind is the higher nature, it is what Sister White identifies as the “citadel of the soul.” Paul clearly teaches that we receive the mind of Christ at the moment we accept the requirements of the gospel, when we are justified. He also teaches that we do not receive a new and glorified body until the Second Coming.
Ду ваъдаи дигари аҳд ин аст, ки мӯъминони содиқ ҷисми нав ва ақли нав хоҳанд гирифт, яъне айни ақли Масеҳро. Ҷисм — ин башарият, табиати пасттар аст, ва дар робита бо Масеҳ он калисо мебошад. Ақл — табиати болотар аст; он чизест, ки хоҳар Уайт онро «қалъаи ҷон» меномад. Павлус ба равшанӣ таълим медиҳад, ки мо дар ҳамон лаҳзае ки талаботи Инҷилро мепазирем, яъне вақте сафед карда мешавем, ақли Масеҳро қабул мекунем. Ӯ ҳамчунин таълим медиҳад, ки то омадани дуюм ҷисми нави ҷалолёфтаро қабул намекунем.
Behold, I show you a mystery; We shall not all sleep, but we shall all be changed, In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed. For this corruptible must put on incorruption, and this mortal must put on immortality. So when this corruptible shall have put on incorruption, and this mortal shall have put on immortality, then shall be brought to pass the saying that is written, Death is swallowed up in victory. O death, where is thy sting? O grave, where is thy victory? The sting of death is sin; and the strength of sin is the law. 1 Corinthians 15:51–56.
Инак, ба шумо сирре мегӯям: на ҳамаи мо хоҳем хуфт, аммо ҳамаи мо дигаргун хоҳем шуд, дар як лаҳза, дар мижа задани чашм, ҳангоми карнаи охирин; зеро карнай садо хоҳад дод, ва мурдагон бо ҳолати нопӯсида бархезонида хоҳанд шуд, ва мо дигаргун хоҳем шуд. Зеро ин пӯсидашаванда бояд нопӯсиданӣ бипӯшад, ва ин миранда бояд намирандагӣ бипӯшад. Пас, ҳангоме ки ин пӯсидашаванда нопӯсиданӣ бипӯшад, ва ин миранда намирандагӣ бипӯшад, он гоҳ ин сухане ки навишта шудааст, ба амал хоҳад омад: «Марг дар ғалаба фурӯ бурда шуд». Эй марг, неши ту куҷост? Эй қабр, ғалабаи ту куҷост? Неши марг гуноҳ аст; ва қуввати гуноҳ шариат аст. 1 Қӯринтиён 15:51–56.
A doctrine, which John says identifies those who believe such fallacious teachings are antichrist, argues that Christ never accepted a body that was subject to the effects of sin that had began to impact the human family from Adam’s sin onward.
Таълиме, ки Юҳанно мегӯяд он касонеро, ки ба чунин таълимоти фиребанда имон меоваранд, ҳамчун зиддимасеҳ муайян мекунад, иддао менамояд, ки Масеҳ ҳаргиз бадане напазируфт, ки зери таъсироти гуноҳе қарор дошта бошад, ки аз замони гуноҳи Одам сар карда, ба хонаводаи инсон таъсир расондан гирифт.
And every spirit that confesseth not that Jesus Christ is come in the flesh is not of God: and this is that spirit of antichrist, whereof ye have heard that it should come; and even now already is it in the world. 1 John 4:3.
Ва ҳар рӯҳе ки эътироф намекунад, ки Исои Масеҳ дар ҷисм омадааст, аз Худо нест; ва ин ҳамон рӯҳи зиддимасеҳ аст, ки шумо шунидаед, ки меояд; ва ҳоло ҳам аллакай дар ҷаҳон аст. 1 Юҳанно 4:3.
The wine of Babylon (antichrist) that teaches the “Immaculate Conception”, claims that Mary was made perfect, as were Adam and Eve before sin, in order that the birth of Jesus would be based upon a conception of divinity (the Holy Spirit), with perfect humanity (Mary.) The false doctrine of the Immaculate Conception is not addressing when Jesus was conceived in Mary’s womb, but how Mary was conceived with the perfection of Adam and Eve. To suggest that the flesh Christ took upon Himself when He came to redeem man was sinless flesh, which did not contain the effects of heredity is a teaching of antichrist.
Шароби Бобил (зиддимасеҳ), ки «Покдоманӣ дар ҳамл»-ро таълим медиҳад, иддао мекунад, ки Марям комил гардонида шуд, ҳамон тавре ки Одам ва Ҳавво пеш аз гуноҳ комил буданд, то ки таваллуди Исо бар пояи ҳамли илоҳӣ (Рӯҳулқудс), бо инсонияти комил (Марям) қарор гирад. Таълимоти бардурӯғи «Покдоманӣ дар ҳамл» на ба он мепардозад, ки Исо кай дар батни Марям ҳамл ёфт, балки ба он, ки Марям чӣ гуна бо камоли Одам ва Ҳавво ҳамл ёфт. Пешниҳод кардани он ки ҷисме, ки Масеҳ ҳангоми омаданаш барои наҷот додани инсон бар Худ гирифт, ҷисми бегуноҳе буд, ки таъсироти ирсиятро дар бар надошт, таълими зиддимасеҳ аст.
For many deceivers are entered into the world, who confess not that Jesus Christ is come in the flesh. This is a deceiver and an antichrist. 2 John 1:7.
Зеро фиребгарони бисёр ба ҷаҳон даромадаанд, ки эътироф намекунанд, ки Исои Масеҳ дар ҷисм омадааст. Чунин шахс фиребгар ва зиддимасеҳ аст. 2 Юҳанно 1:7.
When Christ was resurrected inspiration carefully points out that He then had a glorified body. His resurrection represented the resurrection of the righteous at the Second Coming, and it is there that we receive the covenant promise of a new body.
Ҳангоме ки Масеҳ эҳё шуд, илҳом бо диққат нишон медиҳад, ки Ӯ дар он вақт бадани ҷалолёфта дошт. Эҳёи Ӯ рамзи эҳёи одилон ҳангоми Омадани Дуюм буд, ва маҳз дар он ҷо мо ваъдаи аҳдро дар бораи бадани нав дарёфт мекунем.
“The time had come for Christ to ascend to His Father’s throne. As a divine conqueror He was about to return with the trophies of victory to the heavenly courts. Before His death He had declared to His Father, ‘I have finished the work which Thou gavest Me to do.’ John 17:4. After His resurrection He tarried on earth for a season, that His disciples might become familiar with Him in His risen and glorified body. Now He was ready for the leave-taking. He had authenticated the fact that He was a living Saviour. His disciples need no longer associate Him with the tomb. They could think of Him as glorified before the heavenly universe.” The Desire of Ages, 829.
«Замоне фаро расида буд, ки Масеҳ ба тахти Падари Худ сууд намояд. Ӯ, ҳамчун Ғолиби илоҳӣ, наздик буд бо ғаниматҳои ғалаба ба саҳнҳои осмонӣ бозгардад. Пеш аз марги Худ Ӯ ба Падари Худ эълон карда буд: “Коре, ки ба Ман супурда будӣ, ба анҷом расондам”. Юҳанно 17:4. Пас аз эҳёи Худ Ӯ муддате бар замин дармондааст, то ки шогирдонаш бо Ӯ дар ҷисми эҳёшуда ва ҷалолёфтаи Ӯ ошно гарданд. Акнун Ӯ барои видоъ омода буд. Ӯ ҳақиқати онро собит сохта буд, ки Наҷотдиҳандаи зинда аст. Шогирдонаш дигар лозим набуд Ӯро бо қабр пайванд диҳанд. Онҳо метавонистанд дар бораи Ӯ ҳамчун ҷалолёфта дар пеши коиноти осмонӣ андеша кунанд». Хоҳиши асрҳо, 829.
The covenant promise, of a land to dwell in, is fulfilled at the earth made new, when Eden is restored and the “seven times” (seven thousand years), scattering of the humanity of the first Adam is concluded. The covenant promise of a new and glorified body is provided at the Second Coming, in the twinkling of an eye.
Ваъдаи аҳд, дар бораи замине барои сокин шудан, дар замини навшуда ба анҷом мерасад, вақте ки Адан барқарор мегардад ва парокандагии инсонияти Одами аввал дар давоми «ҳафт замон» (ҳафт ҳазор сол) ба поён мерасад. Ваъдаи аҳд дар бораи ҷисми нав ва ҷалолёфта дар Омадани Дуюм, дар як лаҳза, дар мижа задан, ато мегардад.
“The story of Bethlehem is an exhaustless theme. In it is hidden ‘the depth of the riches both of the wisdom and knowledge of God.’ Romans 11:33. We marvel at the Saviour’s sacrifice in exchanging the throne of heaven for the manger, and the companionship of adoring angels for the beasts of the stall. Human pride and self-sufficiency stand rebuked in His presence. Yet this was but the beginning of His wonderful condescension. It would have been an almost infinite humiliation for the Son of God to take man’s nature, even when Adam stood in his innocence in Eden. But Jesus accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” The Desire of Ages, 48.
«Қиссаи Байт-Лаҳм мавзӯест бепоён. Дар он “умқи сарватҳои ҳикмат ва дониши Худо” нуҳуфта аст». Румиён 11:33. Мо аз қурбонии Наҷотдиҳанда дар ҳайрат мемонем, ки тахти осмонро ба охури гаҳвора иваз намуд, ва ҳамнишинии фариштагони саҷдакунандагонро ба ҷои ҳайвоноти оғил. Такаяббур ва худкифоии инсонӣ дар ҳузури Ӯ мазаммат меёбад. Аммо ин фақат оғози фурӯтании аҷиби Ӯ буд. Барои Писари Худо, ҳатто вақте ки Одам дар маъсумиёти худ дар Адан меистод, қабул кардани табиати инсонӣ таҳқире қариб беинтиҳо мебуд. Аммо Исо инсониятро он гоҳ пазируфт, ки насл ба сабаби чор ҳазор соли гуноҳ заиф гардида буд. Монанди ҳар як фарзанди Одам, Ӯ натиҷаҳои амали қонуни бузурги ирсиятро пазируфт. Ин натиҷаҳо чӣ буданд, дар таърихи аҷдодони заминии Ӯ нишон дода шудааст. Ӯ бо чунин ирсият омад, то дар ғаму озмоишҳои мо шарик гардад ва ба мо намунаи ҳаёти бегуноҳро ато намояд». «Орзуи асрҳо», 48.
When a man meets the requirements of the gospel, he then and there receives a new mind, even the mind of Christ, but the body, or as Paul also calls it the flesh, is changed at the Second Coming. The lower nature, which consists of the feelings, is not eliminated at conversion. Those feelings, which are one part of the moral character, remain until the Second Coming. Those feelings represent the emotional system, that are associated with the hormonal system. They represent the senses that are associated with the nervous system. All the elements of man’s lower nature that are considered as feelings, are divided into two basic categories. One type of feeling is the tendencies that we inherited from our ancestors, and the other types of feelings are cultivated tendencies which we developed by our own choices.
Ҳангоме ки инсон ба талаботи Инҷил ҷавобгӯ мегардад, ӯ ҳамон дам зеҳни нав, яъне ҳатто зеҳни Масеҳро, дарёфт мекунад; аммо ҷисм, ё чунон ки Павлус онро низ «тан» меномад, дар Омадани Дуюм тағйир дода мешавад. Табиате, ки поёнтар аст ва аз эҳсосот иборат мебошад, ҳангоми тавба ва имон бардошта намешавад. Он эҳсосот, ки як қисми хислати ахлоқӣ мебошанд, то Омадани Дуюм боқӣ мемонанд. Он эҳсосот низоми эҳсосиро ифода мекунанд, ки бо низоми ҳормонӣ алоқаманд аст. Онҳо ҳисҳоро ифода мекунанд, ки бо низоми асаб алоқаманданд. Ҳамаи унсурҳои табиати поёнии инсон, ки ҳамчун эҳсосот дониста мешаванд, ба ду гурӯҳи асосӣ ҷудо мегарданд. Як навъи эҳсосот майлҳоест, ки мо аз аҷдодони худ ба мерос гирифтаем, ва навъҳои дигари эҳсосот майлҳои парваришёфтаанд, ки мо онҳоро бо интихоби худ инкишоф додаем.
Some inherited tendencies are simply part of the human design, and some types of inherited tendencies are to do evil. The cultivated types of feelings are what we establish by our own choices, and the inherited tendencies are transmitted by “the great law of heredity.”
Баъзе майлҳои меросӣ танҳо ҷузъе аз сохтори инсон мебошанд, ва баъзе навъҳои майлҳои меросӣ ба бадӣ равонаанд. Навъҳои парваришёфтаи эҳсосот он чизҳоянд, ки мо бо интихоби худи худ барқарор менамоем, ва майлҳои меросӣ тавассути «қонуни бузурги ирсият» интиқол меёбанд.
Jesus “accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” With the results of four thousand years of the working of the great law of heredity, Jesus always kept those tendencies in subjection by the exercise of His will, and He never once participated in cultivating any sinful feelings.
Исо «инсониятро замоне қабул кард, ки насл бар асари чаҳор ҳазор соли гуноҳ заиф гардида буд. Мисли ҳар як фарзанди Одам, Ӯ натиҷаҳои амали қонуни бузурги ирсиятро қабул кард. Ин натиҷаҳо чӣ буданд, дар таърихи аҷдодони заминии Ӯ нишон дода шудааст. Ӯ бо чунин ирсият омад, то дар ғамҳо ва васвасаҳои мо шарик гардад ва ба мо намунаи ҳаёти бегуноҳро бидиҳад.» Бо натиҷаҳои чаҳор ҳазор соли амали қонуни бузурги ирсият, Исо ҳамеша он майлҳоро бо ба кор бурдани иродаи Худ дар итоат нигоҳ медошт, ва Ӯ ҳеҷ гоҳ, ҳатто як бор ҳам, дар парваридани ҳеҷ эҳсоси гуноҳолуд иштирок накард.
Had Jesus accepted a human body, as represented by Adam and Eve before they sinned, without the accepting the results of the weakening of humanity that had occurred over four thousand years of degradation, then He would not have provided an Example, of how every child of God can overcome.
Агар Исо ҷисми инсониро, чунон ки аз ҷониби Одаму Ҳавво пеш аз гуноҳ кардани онҳо муаррифӣ мешуд, қабул менамуд, бе он ки натиҷаҳои сустшавии башариятро, ки дар тӯли беш аз чор ҳазор соли таназзул ба амал омада буд, бар дӯш гирад, пас Ӯ Намунаеро пешкаш намекард, ки чӣ гуна ҳар як фарзанди Худо метавонад ғолиб ояд.
We will continue this study in the next article.
Мо ин тадқиқотро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
“Many look on this conflict between Christ and Satan as having no special bearing on their own life; and for them it has little interest. But within the domain of every human heart this controversy is repeated. Never does one leave the ranks of evil for the service of God without encountering the assaults of Satan. The enticements which Christ resisted were those that we find it so difficult to withstand. They were urged upon Him in as much greater degree as His character is superior to ours. With the terrible weight of the sins of the world upon Him, Christ withstood the test upon appetite, upon the love of the world, and upon that love of display which leads to presumption. These were the temptations that overcame Adam and Eve, and that so readily overcome us.
«Бисёриҳо ба ин мухолифати миёни Масеҳ ва Шайтон чунин менигаранд, ки он ба зиндагии шахсии худи онҳо ҳеҷ аҳамияти махсусе надорад; ва барои онҳо он кам ҷолиб аст. Аммо дар ҳудуди дили ҳар як инсон ин низоъ такрор мешавад. Ҳеҷ кас аз сафҳои шарорат ба хизмати Худо намегузарад, магар он ки ба ҳамлаҳои Шайтон рӯ ба рӯ гардад. Васвасаҳое, ки Масеҳ ба онҳо муқовимат намуд, ҳамонҳоянд, ки мо онҳоро тоқат овардан бисёр душвор меёбем. Онҳо бар Ӯ ба ҳамон андоза бештар фишор оварда мешуданд, ки хислати Ӯ аз хислати мо болотар аст. Бо вазни даҳшатноки гуноҳҳои ҷаҳон бар дӯши Худ, Масеҳ озмоишро дар масъалаи иштиҳо, дар масъалаи муҳаббати ҷаҳон, ва дар масъалаи он дӯстдории худнамоӣ, ки ба бепарвоии ҷасурона меоварад, паси сар намуд. Инҳо ҳамон васвасаҳое буданд, ки Одам ва Ҳавворо мағлуб карданд, ва моро низ ба осонӣ мағлуб мекунанд.
“Satan had pointed to Adam’s sin as proof that God’s law was unjust, and could not be obeyed. In our humanity, Christ was to redeem Adam’s failure. But when Adam was assailed by the tempter, none of the effects of sin were upon him. He stood in the strength of perfect manhood, possessing the full vigor of mind and body. He was surrounded with the glories of Eden, and was in daily communion with heavenly beings. It was not thus with Jesus when He entered the wilderness to cope with Satan. For four thousand years the race had been decreasing in physical strength, in mental power, and in moral worth; and Christ took upon Him the infirmities of degenerate humanity. Only thus could He rescue man from the lowest depths of his degradation.
«Шайтон гуноҳи Одамро чун далеле пеш оварда буд, ки шариати Худо ноодилона аст ва онро риоя кардан мумкин нест. Масеҳ мебоист дар инсонияти мо нокомии Одамро ҷуброн намояд. Аммо вақте ки Одам аз ҷониби васвасакунанда мавриди ҳамла қарор гирифт, ҳеҷ яке аз таъсироти гуноҳ бар ӯ набуд. Ӯ дар қуввати камолоти инсоният меистод ва дорои нерӯи комили ақл ва ҷисм буд. Ӯро ҷалолҳои Адан иҳота карда буданд, ва ҳар рӯз бо мавҷудоти осмонӣ муошират дошт. Бо Исо чунин набуд, вақте ки Ӯ барои рӯ ба рӯ шудан бо Шайтон ба биёбон даромад. Дар тӯли чор ҳазор сол насли инсон аз лиҳози қувваи ҷисмонӣ, тавони зеҳнӣ ва арзиши ахлоқӣ рӯ ба таназзул оварда буд; ва Масеҳ сустиҳои инсонияти фасодёфтаро бар Худ гирифт. Танҳо ба ҳамин васила Ӯ метавонист инсонро аз амиқтарин жарфҳои пастии ӯ наҷот диҳад.»
“Many claim that it was impossible for Christ to be overcome by temptation. Then He could not have been placed in Adam’s position; He could not have gained the victory that Adam failed to gain. If we have in any sense a more trying conflict than had Christ, then He would not be able to succor us. But our Saviour took humanity, with all its liabilities. He took the nature of man, with the possibility of yielding to temptation. We have nothing to bear which He has not endured.
«Бисёриҳо даъво мекунанд, ки ғайриимкон буд, ки Масеҳ аз ҷониби васваса мағлуб гардад. Пас Ӯ наметавонист дар мавқеи Одам қарор дода шавад; Ӯ наметавонист он ғалабаро ба даст орад, ки Одам дар ба даст овардани он ноком монд. Агар мо ба ҳар маъное муборизае сахттар аз он дошта бошем, ки Масеҳ дошт, пас Ӯ наметавонист ба мо мадад расонад. Аммо Наҷотдиҳандаи мо инсониятро бо ҳамаи заъфҳо ва масъулиятҳои он бар худ гирифт. Ӯ табиати одамиро бо имкони таслим шудан ба васваса бар худ гирифт. Мо чизе барои таҳаммул кардан надорем, ки Ӯ онро таҳаммул накарда бошад.
“With Christ, as with the holy pair in Eden, appetite was the ground of the first great temptation. Just where the ruin began, the work of our redemption must begin. As by the indulgence of appetite Adam fell, so by the denial of appetite Christ must overcome. ‘And when He had fasted forty days and forty nights, He was afterward an hungered. And when the tempter came to Him, he said, If Thou be the Son of God, command that these stones be made bread. But He answered and said, It is written, Man shall not live by bread alone, but by every word that proceedeth out of the mouth of God.’
«Барои Масеҳ, чунон ки барои он ҷуфти муқаддас дар Адан, иштиҳо заминаи нахустин васвасаи бузург буд. Маҳз аз ҳамон ҷое ки харобӣ оғоз ёфт, кори фидияи мо низ бояд оғоз ёбад. Чунон ки Одам бо дода шудан ба иштиҳо суқут кард, ҳамон тавр Масеҳ бояд бо инкори иштиҳо ғолиб ояд. «Ва чун Ӯ чил рӯз ва чил шаб рӯза дошт, баъд аз он гурусна шуд. Ва чун васвасакунанда назди Ӯ омад, гуфт: Агар Ту Писари Худо бошӣ, амр фармо, ки ин сангҳо нон гарданд. Аммо Ӯ дар ҷавоб гуфт: Навишта шудааст: инсон на фақат бо нон зиндагӣ мекунад, балки бо ҳар каломе ки аз даҳони Худо содир мешавад».
“From the time of Adam to that of Christ, self-indulgence had increased the power of the appetites and passions, until they had almost unlimited control. Thus men had become debased and diseased, and of themselves it was impossible for them to overcome. In man’s behalf, Christ conquered by enduring the severest test. For our sake He exercised a self-control stronger than hunger or death. And in this first victory were involved other issues that enter into all our conflicts with the powers of darkness.” The Desire of Ages, 117.
«Аз замони Одам то замони Масеҳ, худпарастӣ қуввати иштиҳо ва ҳавову ҳавасҳоро чунон афзун карда буд, ки онҳо қариб бе ҳеҷ маҳдудият ҳукмронӣ мекарданд. Бинобар ин, одамон фосид ва бемор гардида буданд, ва барои онҳо аз худи хештан ғолиб омадан номумкин буд. Ба манфиати инсон, Масеҳ бо таҳаммул кардани сахттарин озмоиш ғалаба намуд. Ба хотири мо Ӯ худдорие ба амал овард, ки аз гуруснагӣ ё марг ҳам қавитар буд. Ва дар ҳамин ғалабаи аввал масъалаҳои дигари низ дарбар гирифта шуда буданд, ки ба ҳамаи муборизаҳои мо бо қувваҳои зулмот ворид мешаванд». The Desire of Ages, 117.