Daniel is identified in chapter ten, as being resurrected from the days of mourning by the three-step process of the everlasting gospel. Gabriel then provides Daniel with the prophetic history of chapter eleven, thus identifying the history of the light of the great River Hiddekel.
Дар боби даҳум Дониёл ҳамчун касе муайян карда мешавад, ки аз айёми мотам ба воситаи раванди сеқадамаи Инҷили ҷовидонӣ эҳё гардидааст. Сипас Ҷабраил ба Дониёл таърихи нубувватии боби ёздаҳумро пешниҳод мекунад ва ба ин васила таърихи нури дарёи бузурги Ҳиддеқелро муайян месозад.
“There is need of a much closer study of the Word of God. Especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy, but we should call attention to what the prophets and the apostles have written under the inspiration of the Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and the Lord God of heaven and His law are to be exalted.
«Лозим аст, ки Каломи Худо бо ҷиддияти бисёр бештар ва наздиктар омӯхта шавад. Хусусан бояд ба Дониёл ва Ваҳй таваҷҷуҳе дода шавад, чунонки ҳеҷ гоҳ пештар дар таърихи кори мо дода нашуда буд. Шояд мо дар баъзе мавридҳо дар бораи қудрати Рум ва папагӣ камтар сухан гӯем, вале бояд диққатро ба он чи анбиё ва ҳаввориён зери илҳоми Рӯҳи Худо навиштаанд, ҷалб намоем. Рӯҳи Муқаддас ҳам дар додани нубувват ва ҳам дар воқеаҳое, ки тасвир шудаанд, чизҳоро чунон тартиб додааст, ки таълим диҳад: омили инсонӣ бояд аз назар дур нигоҳ дошта шавад, дар Масеҳ ниҳон гардад, ва Худованд Худои осмон ва шариати Ӯ бояд сарафроз гардонда шаванд.»
“Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented. Behold statesmen, councils, powerful armies, and see how God wrought to abase the pride of men, and lay human glory in the dust. God alone is represented as great. In the vision of the prophet He is seen casting down one mighty ruler and setting up another. He is revealed as the monarch of the universe, about to set up His everlasting kingdom—the Ancient of days, the living God, the Source of all wisdom, the Ruler of the present, the Revealer of the future. Read and understand how poor, how frail, how short-lived, how erring, how guilty, is man in lifting up his soul unto vanity.
«Китоби Дониёлро бихонед. Таърихи подшоҳиҳое ки дар он ҷо тасвир ёфтаанд, нукта ба нукта ба хотир оред. Давлатмардон, шӯроҳо, лашкарҳои пурқудратро бубинед ва бингаред, ки чӣ гуна Худо амал кард, то такаббури одамонро паст созад ва ҷалоли инсониро ба хок афканад. Танҳо Худо ҳамчун Бузург муаррифӣ мешавад. Дар рӯъёи пайғамбар Ӯ дида мешавад, ки як ҳокими тавонмандро сарнагун месозад ва дигареро барпо мекунад. Ӯ ҳамчун Подшоҳи коинот ошкор мегардад, ки дар арафаи барпо намудани Малакути ҷовидонаи Худ аст,—Қадимулайём, Худои зинда, Манбаи тамоми ҳикмат, Ҳокими замони ҳозира, Ошкоркунандаи оянда. Бихонед ва дарёбед, ки инсон, ҳангоме ки ҷони худро ба ботил мебардорад, чӣ қадар бенаво, чӣ қадар суст, чӣ қадар кӯтоҳумр, чӣ қадар хатокор ва чӣ қадар гунаҳгор аст.»
“The Holy Spirit through Isaiah points us to God, the living God, as the chief object of attention—to God as revealed in Christ. ‘Unto us a child is born, unto us a son is given: and the government shall be upon His shoulder: and His name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace’ [Isaiah 9:6].
«Рӯҳулқудс ба василаи Ишаъё моро сӯи Худо, Худои зинда, ҳамчун мавзӯи асосии диққат равона месозад — сӯи Худое, ки дар Масеҳ ошкор шудааст. “Зеро ки барои мо кӯдаке таваллуд ёфт, барои мо писаре ато шуд; ва ҳукумат бар китфи Ӯ хоҳад буд; ва номи Ӯ Аҷоиб, Мушовир, Худои Қодир, Падари Ҷовидонӣ, Мири Осоиштагӣ хонда хоҳад шуд” [Ишаъё 9:6].»
“The light that Daniel received direct from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon have come to pass.” Manuscript Releases, volume 16, 333, 334.
«Нуре, ки Дониёл бевосита аз Худо қабул кард, махсусан барои ин рӯзҳои охир дода шуда буд. Рӯъёҳое, ки ӯ дар канори Ӯлой ва Ҳиддақал, он дарёҳои бузурги Шинор, дид, ҳоло дар ҳоли иҷро шудан мебошанд, ва ҳамаи воқеаҳое, ки пешгӯӣ шудаанд, ба зудӣ ба амал хоҳанд омад». Manuscript Releases, ҷилди 16, 333, 334.
The Holy Spirit “so shaped matters” in the giving of the prophecy “and events” of Daniel’s last vision that the first chapter (ten), represents the experience of God’s people in the latter days, as does the last chapter (twelve). The shaping of those three chapters that make up the light of the Hiddekel River, that “was given especially for these last days,” was designed to bear the three-step definition of “truth.” In the first agreeing with the last, and the middle representing rebellion, we have not only the structure of the Hebrew word “truth,” which was created by the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet, but we also see the signature of Alpha and Omega.
Рӯҳи Муқаддас дар додани ин нубувват ва «рӯйдодҳо»-и рӯъёи охирини Дониёл «корҳоро ба чунин тарз шакл дод», ки боби аввал (даҳум) таҷрибаи қавми Худоро дар айёми охир ифода мекунад, чунон ки боби охир (дуқоздаҳум) низ мекунад. Шаклбандии он се боб, ки нури дарёи Ҳиддакалро ташкил медиҳанд ва «махсусан барои ҳамин рӯзҳои охир дода шуда буд», ба он тарҳрезӣ гардида буд, ки таърифи сеқадамии «ҳақиқат»-ро бар дӯш дошта бошад. Дар он ки аввалӣ бо охирин мувофиқат мекунад ва миёнагӣ исёнро намояндагӣ менамояд, мо на танҳо сохтори калимаи ибрии «ҳақиқат»-ро дорем, ки аз ҳарфи аввал, сездаҳум ва охирини алифбои ибрӣ таркиб ёфтааст, балки ҳамчунин имзои Алфа ва Омегаро низ мебинем.
Daniel chapter ten identifies the one hundred and forty-four thousand who understand both the “chazon” vision of the twenty-five hundred and twenty years, and the “mareh” vision of the twenty-three hundred years. Not only do they understand those two visions, but they possess the experience of justification by faith that is produced by the feminine and causative “marah” vision of “the appearance”.
Боби даҳуми Дониёл он яксаду чилу чор ҳазореро муайян мекунад, ки ҳам рӯъёи «chazon»-и ду ҳазору панҷсаду бист сол ва ҳам рӯъёи «mareh»-и ду ҳазору сесад солро мефаҳманд. На танҳо ин ду рӯъёро мефаҳманд, балки онҳо таҷрибаи сафедшавӣ ба василаи имонро низ доро мебошанд, ки онро рӯъёи занона ва сабабовари «marah» — рӯъёи «зуҳур» — ба вуҷуд меоварад.
“For the mind and the soul, as well as for the body, it is God’s law that strength is acquired by effort. It is exercise that develops. In harmony with this law, God has provided in His word the means for mental and spiritual development.
«Барои ақл ва ҷон, ҳамчунин барои ҷисм, қонуни Худо чунин аст, ки қувват бо кӯшиш ба даст меояд. Ин машқ аст, ки рушд медиҳад. Мувофиқи ин қонун, Худо дар Каломи Худ воситаҳои инкишофи ақлӣ ва рӯҳониро фароҳам овардааст.
“The Bible contains all the principles that men need to understand in order to be fitted either for this life or for the life to come. And these principles may be understood by all. No one with a spirit to appreciate its teaching can read a single passage from the Bible without gaining from it some helpful thought. But the most valuable teaching of the Bible is not to be gained by occasional or disconnected study. Its great system of truth is not so presented as to be discerned by the hasty or careless reader. Many of its treasures lie far beneath the surface, and can be obtained only by diligent research and continuous effort. The truths that go to make up the great whole must be searched out and gathered up, ‘here a little, and there a little.’ Isaiah 28:10.
«Китоби Муқаддас ҳамаи он усулҳоро дар бар мегирад, ки инсонҳо бояд барои дарк карданашон онҳоро фаҳманд, то ҳам барои ин зиндагӣ ва ҳам барои ҳаёти оянда омода гарданд. Ва ин усулҳоро ҳама метавонанд дарк кунанд. Ҳеҷ касе, ки рӯҳияи қадршиносии таълимоти онро дорад, наметавонад ҳатто як порча аз Китоби Муқаддасро бихонад, бе он ки аз он ягон андешаи судманд ба даст оварад. Аммо арзишмандтарин таълими Китоби Муқаддас аз мутолиаи гоҳ-гоҳӣ ё пароканда ба даст намеояд. Низоми бузурги ҳақиқати он ба тавре баён нашудааст, ки хонандаи шитобкор ё бепарво онро дарёбад. Бисёре аз ганҷинаҳои он хеле амиқтар аз сатҳ нуҳуфтаанд ва танҳо бо таҳқиқи ҷиддӣ ва кӯшиши пайваста метавон онҳоро ба даст овард. Ҳақиқатҳое, ки он куллияти бузургро ташкил медиҳанд, бояд ҷустуҷӯ ва гирд оварда шаванд, “гоҳе андаке, ва он ҷо андаке”. Ишаъё 28:10.»
“When thus searched out and brought together, they will be found to be perfectly fitted to one another. Each Gospel is a supplement to the others, every prophecy an explanation of another, every truth a development of some other truth. The types of the Jewish economy are made plain by the gospel. Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.
«Ҳангоме ки онҳо ба ҳамин тарз ҷустуҷӯ шуда, ба ҳам оварда шаванд, маълум хоҳад гардид, ки онҳо комилан ба якдигар мувофиқанд. Ҳар як Инҷил такмили дигарон аст, ҳар як пешгӯйӣ шарҳи пешгӯйии дигар, ҳар як ҳақиқат инкишофи ягон ҳақиқати дигар. Намудҳои низоми яҳудӣ ба василаи Инҷил равшан мегарданд. Ҳар як усул дар каломи Худо ҷои худро дорад, ҳар як воқеа аҳамияти худро. Ва тамоми бино, ҳам дар тарҳ ва ҳам дар иҷро, ба Муаллифи Худ шаҳодат медиҳад. Чунин биноеро ҳеҷ ақле ҷуз ақли Беинтиҳо наметавонист тасаввур кунад ё ба вуҷуд оварад.
“In searching out the various parts and studying their relationship, the highest faculties of the human mind are called into intense activity. No one can engage in such study without developing mental power.
«Дар ҷустуҷӯ ва баррасии қисмҳои гуногун ва омӯзиши робитаи онҳо бо якдигар, олитарин қобилиятҳои зеҳни инсон ба фаъолияти шадид фаро хонда мешаванд. Ҳеҷ кас наметавонад ба чунин омӯзиш машғул гардад, бе он ки қувваи ақлонии худро инкишоф диҳад.
“And not alone in searching out truth and bringing it together does the mental value of Bible study consist. It consists also in the effort required to grasp the themes presented. The mind occupied with commonplace matters only, becomes dwarfed and enfeebled. If never tasked to comprehend grand and far-reaching truths, it after a time loses the power of growth. As a safeguard against this degeneracy, and a stimulus to development, nothing else can equal the study of God’s word. As a means of intellectual training, the Bible is more effective than any other book, or all other books combined. The greatness of its themes, the dignified simplicity of its utterances, the beauty of its imagery, quicken and uplift the thoughts as nothing else can. No other study can impart such mental power as does the effort to grasp the stupendous truths of revelation. The mind thus brought in contact with the thoughts of the Infinite cannot but expand and strengthen.
«Ва на танҳо дар ҷустуҷӯ кардани ҳақиқат ва ба ҳам овардани он арзиши зеҳнии омӯзиши Китоби Муқаддас ҷой дорад. Он ҳамчунин дар кӯшише иборат аст, ки барои дарки мавзӯъҳои пешниҳодшуда талаб мешавад. Зеҳне, ки танҳо бо корҳои одӣ машғул аст, кӯтоҳ ва нотавон мегардад. Агар ҳеҷ гоҳ ба он вазифа дода нашавад, ки ҳақоиқи бузург ва фарогирро дарк намояд, баъд аз муддате қудрати рушдро аз даст медиҳад. Ҳамчун муҳофизат аз ин таназзул ва ангезае барои пешрафт, ҳеҷ чизе ба омӯзиши каломи Худо баробар шуда наметавонад. Ҳамчун воситаи тарбияи зеҳнӣ, Китоби Муқаддас аз ҳар китоби дигар, ё ҳатто аз ҳамаи китобҳои дигар якҷоя, муассиртар аст. Бузургии мавзӯъҳои он, соддагии бошукӯҳи баёнҳояш, зебоии тасвирҳояш, андешаҳоро чунон зинда ва боло мебардоранд, ки ҳеҷ чизи дигар чунин карда наметавонад. Ҳеҷ омӯзиши дигар наметавонад чунин қудрати зеҳнӣ бахшад, чунон ки кӯшиш барои дарки ҳақоиқи ҳайратовари ваҳй мебахшад. Зеҳне, ки ба ин васила бо андешаҳои Беинтиҳо дар тамос оварда мешавад, наметавонад ҷуз он ки густариш ёбад ва қавӣ гардад.»
“And even greater is the power of the Bible in the development of the spiritual nature. Man, created for fellowship with God, can only in such fellowship find his real life and development. Created to find in God his highest joy, he can find in nothing else that which can quiet the cravings of the heart, can satisfy the hunger and thirst of the soul. He who with sincere and teachable spirit studies God’s word, seeking to comprehend its truths, will be brought in touch with its Author; and, except by his own choice, there is no limit to the possibilities of his development.
«Ва аз ин ҳам бузургтар аст қудрати Китоби Муқаддас дар рушди табиати рӯҳонии инсон. Инсон, ки барои мушоракат бо Худо офарида шудааст, танҳо дар ҳамин гуна мушоракат метавонад ҳаёти воқеӣ ва рушди худро биёбад. Азбаски ӯ офарида шудааст, то дар Худо шодии олии худро пайдо кунад, вай дар ҳеҷ чизи дигар он чизеро ёфта наметавонад, ки орзуҳои дилро ором созад ва гуруснагӣ ва ташнагии ҷонро қонеъ гардонад. Касе ки бо рӯҳи содиқ ва қобили таълим каломи Худоро меомӯзад ва талош мекунад ҳақиқатҳои онро дарк намояд, бо Муаллифи он ба иртибот оварда хоҳад шуд; ва, магар бо интихоби худи ӯ, барои имкониятҳои рушди ӯ ҳеҷ ҳадде вуҷуд надорад.»
“In its wide range of style and subjects the Bible has something to interest every mind and appeal to every heart. In its pages are found history the most ancient; biography the truest to life; principles of government for the control of the state, for the regulation of the household—principles that human wisdom has never equaled. It contains philosophy the most profound, poetry the sweetest and the most sublime, the most impassioned and the most pathetic. Immeasurably superior in value to the productions of any human author are the Bible writings, even when thus considered; but of infinitely wider scope, of infinitely greater value, are they when viewed in their relation to the grand central thought. Viewed in the light of this thought, every topic has a new significance. In the most simply stated truths are involved principles that are as high as heaven and that compass eternity.
«Дар доираи фарохи сабк ва мавзӯъҳои худ Китоби Муқаддас чизе дорад, ки ҳар ақлро шавқманд созад ва ба ҳар дил муроҷиат намояд. Дар саҳифаҳои он таърихе ёфт мешавад, ки аз ҳама қадимист; зиндагиномае, ки аз ҳама ба ҳаёт содиқтар аст; усулҳои ҳукуматдорӣ барои идораи давлат, барои танзими хонадон — усулҳое, ки хиради инсонӣ ҳаргиз ба онҳо баробар нагардидааст. Он амиқтарин фалсафа, ширинтарин ва олиҷанобтарин шеър, пурэҳсостарин ва таъсирбахштарин навиштаҳоро дар бар мегирад. Навиштаҳои Китоби Муқаддас, ҳатто агар танҳо аз ҳамин нигоҳ баррасӣ шаванд ҳам, аз рӯи арзиш аз осори ҳар муаллифи инсонӣ беандоза болотаранд; вале ҳангоме ки онҳо дар иртиботи худ бо он андешаи бузурги марказӣ дида мешаванд, доираи онҳо беинтиҳо фарохтар ва арзиши онҳо беинтиҳо бузургтар мегардад. Дар партави ин андеша, ҳар мавзӯъ аҳамияти тозае пайдо мекунад. Дар ҳақиқатҳое, ки ба соддатарин тарз баён шудаанд, усулҳое нуҳуфтаанд, ки ба баландии осмонанд ва абадиятро фаро мегиранд.»
“The central theme of the Bible, the theme about which every other in the whole book clusters, is the redemption plan, the restoration in the human soul of the image of God. From the first intimation of hope in the sentence pronounced in Eden to that last glorious promise of the Revelation, ‘They shall see His face; and His name shall be in their foreheads’ (Revelation 22:4), the burden of every book and every passage of the Bible is the unfolding of this wondrous theme,—man’s uplifting,—the power of God, ‘which giveth us the victory through our Lord Jesus Christ.’ 1 Corinthians 15:57.” Education, 123–125.
«Мавзӯи марказии Китоби Муқаддас, он мавзӯе, ки ҳар мавзӯи дигари тамоми китоб гирди он ҷамъ меояд, нақшаи наҷот, барқарор шудани сурати Худо дар ҷони инсон аст. Аз нахустин ишораи умед дар ҳукме, ки дар Адан эълон шуд, то ба он ваъдаи охирини пурҷалоли Ваҳй, “ва рӯи Ӯро хоҳанд дид, ва исми Ӯ бар пешониҳошон хоҳад буд” (Ваҳй 22:4), муҳтавои ҳар китоб ва ҳар порчаи Китоби Муқаддас кушода шудани ҳамин мавзӯи аҷоиб аст,—боло бардоштани инсон,—қудрати Худо, “ки ба василаи Худованди мо Исои Масеҳ ба мо ғалаба мебахшад.” 1 Қӯринтиён 15:57». Education, 123–125.
In the passage just cited it is identified that the Bible, when considered from any avenue of literature, is by far superior to any human production. Sister White stated, “In its pages are found history the most ancient; biography the truest to life; principles of government for the control of the state, for the regulation of the household—principles that human wisdom has never equaled. It contains philosophy the most profound, poetry the sweetest and the most sublime, the most impassioned and the most pathetic,” and that “such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.”
Дар порчаи матне, ки ҳоло иқтибос шуд, нишон дода мешавад, ки Китоби Муқаддас, агар аз ҳар ҷиҳати адабиёт баррасӣ гардад, аз ҳар офаридаи башарӣ бениҳоят болотар аст. Хоҳар Уайт гуфтааст: «Дар саҳифаҳои он қадимитарин таърих; тарҷумаиҳоле, ки аз ҳама ростинтар ба зиндагӣ мувофиқ аст; усулҳои ҳукуматдорӣ барои идораи давлат ва барои танзими хонавода — усулҳое, ки хиради инсон ҳаргиз ба онҳо баробар шуда натавонистааст, ёфт мешаванд. Он амиқтарин фалсафа, ширинтарин ва олитарин шеър, пуршӯртартарин ва ҳузнангезтарин навиштаҳоро дар бар мегирад», ва низ «чунин сохтро ҳеҷ ақле ҷуз ақли Зоти Беинтиҳо наметавонист тасаввур ё падид оварад».
All the recognized rules of humanity that identify the rules that provide the structure of literature are surpassed by the Bible. The principles that are presented in universities of humanity, which identify the difference between average or lesser literature, all the way to the masterpieces of human literature, are all surpassed by the Bible. With that in mind, it is worth recognizing that the climax, the grand conclusion of the prophetic testimony of the entire Bible, is represented in Daniel’s last vision. It is the capstone of the prophetic testimony, and there is no climax in human literature that comes close to the testimony of Daniel chapter eleven, beginning in verse one and continuing on through chapter twelve verse four.
Ҳамаи қоидаҳои эътирофшудаи инсоният, ки меъёрҳоеро муайян мекунанд, ки сохтори адабиётро фароҳам меоранд, аз ҷониби Китоби Муқаддас болотар гузошта шудаанд. Ҳамаи усулҳое, ки дар донишгоҳҳои инсонӣ пешниҳод мегарданд ва фарқи миёни адабиёти миёна ё пасттарро то ба шоҳкориҳои адабиёти башарӣ муайян мекунанд, ҳамаашон аз ҷониби Китоби Муқаддас бартарӣ меёбанд. Бо дарназардошти ин, шоистаи он аст, ки эътироф карда шавад: авҷи олӣ, хулосаи бузурги шаҳодати нубувватии тамоми Китоби Муқаддас, дар рӯъёи охирини Дониёл таҷассум ёфтааст. Он санги тоҷи шаҳодати нубувватист, ва дар адабиёти башарӣ ҳеҷ авҷе нест, ки ба шаҳодати боби ёздаҳуми Дониёл, ки аз ояти якум оғоз ёфта то боби дувоздаҳ, ояти чорум идома меёбад, наздик ояд.
In the book of Revelation, all the books of the Bible meet and end, and in the revelation the same lines of prophecy are taken up as in the book of Daniel, but in relation to one-another the book of Daniel is the first mention, and Revelation the last. Everything exists in the first mention, and everything exists in the book of Daniel, and the climax to the book is the vision given by the Hiddekel River. The climax to the events represented in that vision begin in verse forty, and continue until the book is sealed in verse four of chapter twelve. Those verses represent the grand finale of every prophetic truth ever uttered or recorded by the holy men of old, including Sister White.
Дар китоби Ваҳй ҳамаи китобҳои Китоби Муқаддас ба ҳам мерасанд ва ба анҷом мерасанд, ва дар худи Ваҳй ҳамон хатҳои нубуввате бардошта мешаванд, ки дар китоби Дониёл ҳастанд; аммо нисбат ба якдигар, китоби Дониёл зикри аввалин аст ва Ваҳй — охирин. Ҳама чиз дар зикри аввалин вуҷуд дорад, ва ҳама чиз дар китоби Дониёл мавҷуд аст, ва авҷи ин китоб рӯъёест, ки назди дарёи Ҳиддакал дода шудааст. Авҷи воқеаҳое, ки дар он рӯъё муаррифӣ шудаанд, аз ояти чиҳил оғоз ёфта, то замоне идома меёбанд, ки китоб дар ояти чоруми боби дувоздаҳум мӯҳр карда мешавад. Он оятҳо анҷоми бузурги ҳар як ҳақиқати нубувватиро муаррифӣ мекунанд, ки боре аз ҷониби мардони муқаддаси қадим, аз ҷумла хоҳар Уайт, баён ё сабт шудааст.
What leads up to that conclusion in chapter eleven are histories within the chapter that provide witnesses to the correct understanding of the last six verses of chapter eleven, where the threefold enemies of the dragon, the beast and the false prophet are now leading the world to the close of human probation. Sister White directly identifies this internal principle.
Он чи ба чунин хулоса дар боби ёздаҳум мерасонад, таърихҳои дохили ҳамин боб аст, ки барои фаҳмиши дурусти шаш ояти охирини боби ёздаҳум шаҳодат медиҳанд, ки дар он ҷо се душмани аждаҳо, ҳайвон ва набии козиб акнун ҷаҳонро ба анҷоми давраи муҳлати озмоиши инсонӣ мебаранд. Хоҳар Уайт ин усули дохилиро бевосита муайян мекунад.
“We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated. In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done.’ Daniel 11:30–36.
«Мо барои аз даст додан вақт надорем. Замонҳои пурошӯб дар пеши моанд. Ҷаҳон аз рӯҳи ҷанг ба таҳрик омадааст. Ба зудӣ манзараҳои мусибате, ки дар нубувватҳо гуфта шудаанд, ба вуқӯъ хоҳанд пайваст. Нубуввати боби ёздаҳуми Дониёл қариб ба иҷрои комили худ расидааст. Бисёре аз таърихе, ки дар иҷрои ин нубувват рух додааст, такрор хоҳад шуд. Дар ояти сиюм аз қудрате сухан меравад, ки “андӯҳгин шуда, боз хоҳад гашт, ва бар аҳди муқаддас ғазаб хоҳад кард; ва чунин амал хоҳад намуд; ҳатто боз хоҳад гашт, ва бо онҳое ки аҳди муқаддасро тарк мекунанд, ҳамфикр хоҳад шуд. Ва лашкарҳо аз ҷониби ӯ барпо хоҳанд шуд, ва онҳо қудсгоҳи қувватро палид хоҳанд кард, ва қурбонии доимиро барҳам хоҳанд дод, ва макрӯҳи вайронкунандагонро барпо хоҳанд кард. Ва онҳоеро ки бар зидди аҳд шарорат меварзанд, бо тамаллуқ фосид хоҳад кард; аммо қавме ки Худои худро мешиносанд, қавӣ хоҳанд буд ва корномаҳо ба ҷо хоҳанд овард. Ва хирадмандон аз миёни қавм бисёронро таълим хоҳанд дод; аммо онҳо рӯзҳои бисёр аз шамшер, ва аз оташ, ва аз асирӣ, ва аз ғорат фурӯ хоҳанд афтод. Ва ҳангоме ки фурӯ афтанд, бо ёрии андаке ёрӣ хоҳанд ёфт; вале бисёре бо тамаллуқ ба онҳо хоҳанд пайваст. Ва баъзе аз хирадмандон фурӯ хоҳанд афтод, то ки онҳо санҷида шаванд, ва пок гардонида шаванд, ва сафед гарданд, то замони охир; зеро ки он ҳанӯз барои вақти муқарраршуда аст. Ва подшоҳ мувофиқи иродаи худ амал хоҳад кард; ва худро болотар аз ҳар худое хоҳад бардошт, ва бузург хоҳад шумурд, ва бар зидди Худои худоён суханони ҳайратангез хоҳад гуфт, ва комёб хоҳад шуд, то даме ки ғазаб ба анҷом расад; зеро он чи муайян шудааст, ба амал хоҳад омад.” Дониёл 11:30–36.»
“Scenes similar to those described in these words will take place. We see evidence that Satan is fast obtaining the control of human minds who have not the fear of God before them. Let all read and understand the prophecies of this book, for we are now entering upon the time of trouble spoken of:
«Манзараҳое, ки ба он чи дар ин суханон тасвир шудаанд монанданд, ба вуқӯъ хоҳанд пайваст. Мо далелҳоро мебинем, ки Шайтон босуръат назорати ақлҳои инсонҳоеро ба даст меорад, ки тарси Худо пеши назари онҳо нест. Бигзор ҳама нубувватҳои ин китобро бихонанд ва дарк намоянд, зеро мо ҳоло ба замони тангие, ки дар бораи он сухан гуфта шудааст, ворид мегардем:»
“‘And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:1–4.” Manuscript Releases, number 13, 394.
«“Ва дар он вақт Микоил бармехезад, он мирзи бузурге, ки барои фарзандони қавми ту меистад; ва замони тангие хоҳад буд, ки монанди он аз замоне ки миллате вуҷуд дошт то он вақт ҳаргиз набудааст; ва дар он вақт қавми ту халос хоҳад шуд, ҳар касе ки навишта дар китоб ёфт шавад. Ва бисёре аз онҳое ки дар хоки замин хуфтаанд, бедор хоҳанд шуд: баъзе барои ҳаёти ҷовидонӣ, ва баъзе барои расвоӣ ва нафрати ҷовидонӣ. Ва оқилон мисли дурахши афлок хоҳад дурахшид; ва онҳое ки бисёр касонро ба адолат меоваранд, мисли ситорагон то абад ва ҷовидон. Аммо ту, эй Дониёл, ин суханонро бибанд ва китобро то вақти анҷом мӯҳр намо; бисёре ба ҳар сӯ хоҳанд шитофт, ва дониш афзун хоҳад шуд.” Дониёл 12:1–4». Manuscript Releases, number 13, 394.
In this passage Sister White first references Daniel chapter eleven and then identifies the principle “that much of the history which has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” She then directly quotes verse thirty to thirty-six and follows with the statement that, “scenes similar to those described in these words will take place.” After identifying verse thirty to thirty-six, and saying scenes similar to those verses will take place, she then identifies the close of probation, when Michael stands up in verse one of chapter twelve. In doing so, she is isolating those seven verses, and placing them in the history which immediately precedes Michael standing up.
Дар ин порча Хоҳар Уайт аввал ба боби ёздаҳуми Дониёл ишора мекунад ва сипас он усулро муайян месозад, ки «қисми зиёди таърихе, ки дар иҷрои ин пешгӯӣ ба амал омадааст, такрор хоҳад шуд». Сипас ӯ мустақиман аз оятҳои сӣ то сию шаш иқтибос меорад ва баъдан бо ин баён идома медиҳад, ки «манзараҳое монанди он чи дар ин суханон тасвир шудааст, ба вуқӯъ хоҳад пайваст». Пас аз он ки оятҳои сӣ то сию шашро муайян мекунад ва мегӯяд, ки манзараҳое монанди он оятҳо ба вуқӯъ хоҳад пайваст, ӯ баъдан анҷоми давраи имтиёзро муайян месозад, вақте ки Микоил дар ояти якуми боби дувоздаҳум бармехезад. Бо чунин кардан, ӯ он ҳафт оятро ҷудо месозад ва онҳоро дар он таърихе ҷой медиҳад, ки бевосита пеш аз бархостани Микоил меояд.
More than once we have addressed the history of verses thirty to thirty-six, and how they parallel verses forty to forty-five of Daniel eleven, and we will now begin to consider other periods of prophetic history in chapter eleven that is repeated in those final six verses. However, before we do we will once again present a brief summary of the parallel of verses thirty to thirty-six with verses forty to forty-five.
Беш аз як бор мо ба таърихи оятҳои сиюм то сиюшашум ва ба он ки чӣ гуна онҳо ба оятҳои чиҳилум то чиҳилупанҷуми Дониёл боби ёздаҳ мувофиқат мекунанд, муроҷиат кардаем; ва ҳоло мо ба баррасии давраҳои дигари таърихи нубувватӣ дар боби ёздаҳ оғоз хоҳем кард, ки дар он шаш ояти охирин такрор шудаанд. Аммо пеш аз он ки ин корро кунем, мо бори дигар хулосаи кӯтоҳе аз мувофиқати оятҳои сиюм то сиюшашум бо оятҳои чиҳилум то чиҳилупанҷум пешниҳод хоҳем намуд.
Verse thirty marks the transition from pagan Rome to papal Rome. That transitional history is addressed in a variety of prophetic passages that identify such dates as the years 330, 508, 533 and 538. There are other prophetic markers in the transition from the fourth kingdom to the fifth kingdom of Bible prophecy, but in verse thirty-one pagan Rome stands up for the papacy, as represented by Clovis in the year 496. The pagan powers initially represented by Clovis in the verse accomplish the work of removing any pagan resistance (the daily) to the rise of the papacy by the year 508. The warfare of those times brings destruction against the City of Rome during that history as represented by the “sanctuary of strength”, and by the year 538, the pagan powers place the papacy on the throne of the earth, and she then passes a Sunday law at the Council of Orleans.
Ояти сиюм гузаришро аз Руми бутпараст ба Руми папавӣ нишон медиҳад. Ин таърихи гузариш дар бахшҳои гуногуни пешгӯйӣ баррасӣ шудааст, ки чунин санаҳоро чун солҳои 330, 508, 533 ва 538 муайян мекунанд. Дар гузариш аз подшоҳии чорум ба подшоҳии панҷуми пешгӯйии Китоби Муқаддас нишонаҳои дигари пешгӯйӣ низ ҳастанд, аммо дар ояти сию як Руми бутпараст ба ҷонибдории папавият бармехезад, чунонки дар симои Кловис дар соли 496 муаррифӣ шудааст. Қудратҳои бутпарасте, ки дар ин оят нахуст аз ҷониби Кловис ифода ёфтаанд, то соли 508 кори бартараф сохтани ҳар гуна муқовимати бутпарастона («ҳамешагӣ») ба болоравии папавиятро анҷом медиҳанд. Ҷангҳои он замонҳо дар ҷараёни он таърих, чунонки бо «мақдиси қувват» ифода шудааст, бар зидди Шаҳри Рум харобӣ меоранд; ва то соли 538 қудратҳои бутпараст папавиятро бар тахти замин менишонанд, ва он гоҳ вай дар Шӯрои Орлеан қонуни рӯзи якшанберо қабул мекунад.
Verses thirty-two through thirty-six identify the murderous warfare the papacy then brought against God’s faithful during the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages. Ultimately the papacy comes to her end in verse thirty-six. In verse forty, Reagan formed a secret alliance with the antichrist, marking when the resistance of Protestantism had been taken away, as represented by the year 508. Reagan’s commitment of finances and military might had been typified by the “arms” standing up for the papacy in 496. The destruction of pagan Rome’s sanctuary of strength, represented by the city of Rome, typifies the destruction of the US Constitution at the soon coming Sunday law, for the Constitution is the sanctuary of strength for the United States. At the Sunday law the papacy will once again be placed upon the throne of the earth, as represented by the year 538.
Оятҳои сиюду то сиюшашум ҷанги хунинеро муайян менамоянд, ки папагӣ он гоҳ бар зидди содиқони Худо дар давоми ҳазору дусаду шаст соли Аҳди Зулмот ба роҳ андохт. Дар ниҳоят, папагӣ дар ояти сиюшашум ба поёни худ мерасад. Дар ояти чиҳилум, Рейган бо зиддимасеҳ иттиҳоди махфӣ барқарор кард, ки он замонеро нишон медиҳад, ки муқовимати протестантизм бардошта шуда буд, чунонки соли 508 онро ифода менамояд. Ӯҳдадории Рейган ба маблағгузорӣ ва қудрати низомӣ бо «қӯшунҳо»-е пешнамоиш шуда буд, ки дар соли 496 ба ҷонибдории папагӣ бархоста буданд. Нобуд сохтани муқаддасгоҳи қуввати Руми бутпараст, ки онро шаҳри Рум ифода менамояд, намунаи нобуд сохтани Конститутсияи Иёлоти Муттаҳида дар қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасида мебошад, зеро Конститутсия барои Иёлоти Муттаҳида муқаддасгоҳи қувват аст. Дар қонуни якшанбе папагӣ бори дигар бар тахти замин ҷой дода хоҳад шуд, чунонки соли 538 онро ифода менамояд.
Then will begin the final period of murderous papal persecution brought against God’s faithful as occurred in the Dark Ages from 538 unto 1798. This will lead to the close of human probation, when Michael stands up, as represented by 1798, when the papacy, who had prospered for twelve hundred and sixty years, received the indignation of the deadly wound.
Пас давраи ниҳоии таъқиби хунинбори папавӣ, ки бар зидди аминҳои Худо барангехта мешавад, оғоз хоҳад ёфт, чунон ки дар Асрҳои Торик аз соли 538 то 1798 рух дода буд. Ин ба анҷоми муҳлати озмоиши инсон хоҳад расонд, ҳангоме ки Микоил бармехезад, чунон ки соли 1798 рамзӣ онро ифода мекунад, вақте ки папосият, ки дар тӯли як ҳазору дусаду шаст сол шукуфон гардида буд, зарбаи марговарро бо ғазаб дарёфт.
We will continue this study in the next article.
Мо ин таҳқиқро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
“On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.
«Рӯзе, ҳангоме ки дар шаҳри Ню-Йорк будам, дар фасли шаб маро даъват карданд, то бубинам, ки чӣ гуна биноҳо ошёна бар ошёна ба сӯи осмон қомат меафрозанд. Ин биноҳо бо кафолат оташногир шумурда мешуданд, ва онҳо барои ҷалол бахшидани соҳибон ва бинокорони худ барпо гардида буданд. Баландтар ва боз ҳам баландтар ин биноҳо боло мерафтанд, ва дар онҳо гаронбаҳотарин масолеҳ истифода мешуд. Онҳое ки ин биноҳо ба онҳо тааллуқ доштанд, аз худ намепурсиданд: “Чӣ гуна мо метавонем Худоро беҳтарин ҷалол диҳем?” Худованд дар андешаҳои онҳо набуд.»
“I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’
«Ман фикр кардам: “Кош онҳое ки маблағҳои худро ба чунин роҳ сарф мекунанд, метавонистанд рафтори худро ҳамон тавре ки Худо онро мебинад, бубинанд! Онҳо биноҳои бошукӯҳро барпо менамоянд, аммо дар назари Ҳокими коинот нақшакашӣ ва тадбирандешии онҳо чӣ қадар аблаҳона аст. Онҳо бо тамоми қувваҳои дил ва ақл намеомӯзанд, ки чӣ гуна метавонанд Худоро ҷалол диҳанд. Онҳо инро, ки нахустин вазифаи инсон аст, аз назар дур кардаанд.”»
“As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.
«Ҳангоме ки ин биноҳои бошукӯҳ қомат афрохтанд, соҳибонашон бо такаббури пуриддаъо шодмонӣ мекарданд, ки пул доранд, то онро барои қонеъ гардондани худписандии хеш ва барангехтани ҳасади ҳамсоягони худ сарф намоянд. Қисми зиёди пуле, ки онҳо ба ин тарз сармоягузорӣ карданд, тавассути ситамкорӣ, тавассути фишурдану азоб додани камбағалон ба даст оварда шуда буд. Онҳо фаромӯш карданд, ки дар осмон барои ҳар як муомилоти тиҷоратӣ ҳисоб нигоҳ дошта мешавад; ҳар як муомилаи ноодилона, ҳар як амали фиребгарона дар он ҷо сабт гардидааст. Замоне фаро мерасад, ки одамон дар фиреб ва густохии худ ба ҳадде хоҳанд расид, ки Худованд дигар иҷозат нахоҳад дод аз он бипазиранд, ва онҳо хоҳанд фаҳмид, ки барои таҳаммулпазирии Яҳува ҳадде вуҷуд дорад.»
“The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: ‘They are perfectly safe.’ But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.
«Манзарае, ки баъд аз он пеши назари ман гузашт, ҳушдори оташсӯзӣ буд. Мардон ба биноҳои баланд ва ба гумони худ аз оташ эмин назар андохта, мегуфтанд: “Онҳо комилан бехатаранд”. Аммо ин биноҳо чунон сӯхта нобуд шуданд, ки гӯё аз қатрон сохта шуда бошанд. Мошинҳои оташнишонӣ барои боздоштани ин вайронӣ ҳеҷ коре карда натавонистанд. Оташнишонҳо натавонистанд мошинҳоро ба кор андозанд.»
“I am instructed that when the Lord’s time comes, should no change have taken place in the hearts of proud, ambitious human beings, men will find that the hand that had been strong to save will be strong to destroy. No earthly power can stay the hand of God. No material can be used in the erection of buildings that will preserve them from destruction when God’s appointed time comes to send retribution on men for their disregard of His law and for their selfish ambition.
«Ба ман амр шудааст, ки чун вақти Худованд фаро расад, агар дар дилҳои инсонҳои мағрур ва шӯҳратпараст ҳеҷ тағйире ба амал наомада бошад, одамон хоҳанд дарёфт, ки ҳамон дасте ки дар наҷот додан тавоно буд, дар нобуд кардан низ тавоно хоҳад буд. Ҳеҷ қудрати заминӣ наметавонад дасти Худоро боздорад. Ҳеҷ маводе дар бунёди биноҳо ба кор бурда намешавад, ки онҳоро аз ҳалокат ҳифз кунад, вақте ки вақти муқарраркардаи Худо фаро расад, то бар одамон барои беэътиноӣ ба шариати Ӯ ва барои шӯҳратпарастии худхоҳонаи онҳо ҷазо фиристад.»
“There are not many, even among educators and statesmen, who comprehend the causes that underlie the present state of society. Those who hold the reins of government are not able to solve the problem of moral corruption, poverty, pauperism, and increasing crime. They are struggling in vain to place business operations on a more secure basis. If men would give more heed to the teaching of God’s word, they would find a solution of the problems that perplex them.
На бисёр касон ҳастанд, ҳатто миёни омӯзгорон ва давлатмардон, ки сабабҳоеро, ки дар пояи вазъи кунунии ҷомеа қарор доранд, дарк менамоянд. Онҳое ки зимоми ҳукуматро дар даст доранд, қодир нестанд мушкили фасоди ахлоқӣ, камбизоатӣ, фақрзадагӣ ва афзоиши ҷинояткориро ҳал намоянд. Онҳо беҳуда мекӯшанд, то фаъолияти тиҷоратиро бар пояи бештар устувор қарор диҳанд. Агар одамон ба таълими Каломи Худо бештар таваҷҷуҳ мекарданд, барои мушкилоте ки онҳоро саргардон месозанд, роҳи ҳал меёфтанд.
“The Scriptures describe the condition of the world just before Christ’s second coming. Of the men who by robbery and extortion are amassing great riches, it is written: ‘Ye have heaped treasure together for the last days. Behold, the hire of the laborers who have reaped down your fields, which is of you kept back by fraud, crieth: and the cries of them which have reaped are entered into the ears of the Lord of Sabaoth. Ye have lived in pleasure on the earth, and been wanton; ye have nourished your hearts, as in a day of slaughter. Ye have condemned and killed the just; and he doth not resist you.’ James 5:3–6.
«Китоби Муқаддас ҳолати ҷаҳонро андаке пеш аз омадани дуюми Масеҳ тасвир мекунад. Дар бораи он одамоне, ки бо роҳзанӣ ва ситамгарӣ сарвати бузург ҷамъ меоранд, чунин навишта шудааст: “Шумо барои рӯзҳои охир ганҷҳо ҷамъ кардаед. Инак, музди коргароне ки киштзорҳои шуморо даравидаанд, ва шумо онро бо фиреб нигоҳ доштаед, фарёд мезанад; ва фарёди даравгарон ба гӯшҳои Худованди Сабоут расидааст. Шумо бар замин дар айшу нӯш зистаед ва ба айшу ишрат дода шудаед; дилҳои худро, мисли рӯзи забҳ, парварда кардаед. Шумо одилро маҳкум намуда, куштаед; ва ӯ ба шумо муқовимат намекунад.” Яъқуб 5:3–6.»
“But who reads the warnings given by the fast-fulfilling signs of the times? What impression is made upon worldlings? What change is seen in their attitude? No more than was seen in the attitude of the inhabitants of the Noachian world. Absorbed in worldly business and pleasure, the antediluvians ‘knew not until the Flood came, and took them all away.’ Matthew 24:39. They had heaven-sent warnings, but they refused to listen. And today the world, utterly regardless of the warning voice of God, is hurrying on to eternal ruin.
«Аммо кист аст, ки ҳушдорҳоеро, ки аломатҳои замонҳои бо суръат иҷрошаванда медиҳанд, мехонад? Бар ҷаҳонпарастон чӣ гуна таассуроте ба вуҷуд меояд? Дар рафтори онҳо чӣ гуна тағйире дида мешавад? На бештар аз он чи дар рафтори сокинони олами Ноҳӣ дида мешуд. Ғарқ дар кору машғулиятҳои дунявӣ ва айшу ишрат, сокинони пеш аз тӯфон «надонистанд, то даме ки Тӯфон омад ва ҳамаро бурд». Матто 24:39. Ба онҳо ҳушдорҳои аз осмон фиристодашуда дода шуда буд, аммо онҳо аз шунидан сарпечӣ карданд. Ва имрӯз низ ҷаҳон, тамоман беэътино ба овози ҳушдордиҳандаи Худо, бо шитоб ба сӯи ҳалокати абадӣ меравад.»
“The world is stirred with the spirit of war. The prophecy of the eleventh chapter of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place.” Testimonies, volume 9, 12–14.
«Ҷаҳон бо рӯҳи ҷанг ба ҷунбиш омадааст. Пешгӯии боби ёздаҳуми Дониёл қариб ба иҷрои комили худ расидааст. Ба зудӣ саҳнаҳои мусибате, ки дар пешгӯиҳо дар бораи онҳо гуфта шудааст, ба вуқӯъ хоҳанд пайваст». Шаҳодатҳо, ҷилди 9, 12–14.