We are working through Isaiah chapter twenty-seven, for it establishes the context for the following chapters of Isaiah. Those following chapters identify the latter rain as the correct biblical methodology. The methodology, when recognized and employed, reveals the prophetic message that if accepted produces a corresponding experience.
Мо боби бисту ҳафтуми китоби Ишаъёро баррасӣ мекунем, зеро он заминаи матниро барои бобҳои баъдии Ишаъё муайян месозад. Он бобҳои баъдӣ борони охирро ҳамчун усули дурусти библиявӣ муайян мекунанд. Ин усул, ҳангоме ки шинохта ва ба кор бурда шавад, паёми нубувватиро ошкор месозад, ки агар пазируфта шавад, таҷрибаи мутаносиберо ба вуҷуд меоварад.
On September 11, 2001 the song that is to be sung unto the former covenant people of God, who are the Seventh-day Adventist people, is that they are being passed by as God’s people, for they have not brought forth the fruits that were intended by God for His vineyard to produce. The song was to be premised on the covenant relationship, represented by the vineyard which God had planted and also by their rejection of the stone of stumbling in 1863. They had become Laodicea in 1856, and for seven years, or “seven times”, or twenty-five hundred and twenty days, God sought entrance, but they closed the door against Him in 1863.
Дар 11 сентябри соли 2001 суруде, ки бояд ба қавми пешини аҳди Худо, ки халқи Адвентистони рӯзи ҳафтум мебошанд, суруда шавад, ин аст, ки онҳо ҳамчун қавми Худо аз канор гузаронида мешаванд, зеро самарҳое наоварданд, ки Худо барои токзори Худ пешбинӣ карда буд, то он ба бор оварад. Ин суруд бояд бар муносибати аҳдӣ асос ёбад, ки онро токзоре, ки Худо шинонда буд, инчунин рад кардани санги пешпо аз ҷониби онҳо дар соли 1863 ифода менамояд. Онҳо дар соли 1856 Лодикия шуда буданд, ва барои ҳафт сол, ё «ҳафт вақт», ё ду ҳазору панҷсаду бист рӯз, Худо даромадан меҷуст, аммо онҳо дар соли 1863 дарро бар Ӯ бастанд.
Since September 11, 2001 they are being bound into bundles in advance of being spewed fully out of His mouth at the Sunday law. The message to be sung to Adventism since September 11, 2001 is the Laodicean message, which is the message of the vineyard that contains the stumbling stone that crushes any who refuse to “see” and “taste” the precious stone. The promise to the Laodiceans in Isaiah’s passage is that any Adventist who chooses to accept this final warning, still has time to “take hold of” Christ’s “strength, that” they “may make peace with” Christ, for Christ is still willing “to make peace with” them. But at the cry at midnight, just before the soon-coming Sunday law, that opportunity is forever over.
Аз 11 сентябри соли 2001 инҷониб, онҳо ба дастаҳо баста мешаванд, пеш аз он ки дар қонуни якшанбе ба таври комил аз даҳони Ӯ берун андохта шаванд. Паёме, ки аз 11 сентябри соли 2001 инҷониб бояд ба адвентизм суруда шавад, паёми Лоадиқия аст, ки ҳамон паёми токзор мебошад ва санги пешпоиро дар бар дорад, ки ҳар касеро, ки аз «дидан» ва «чашидан»-и санги гаронбаҳо саркашӣ мекунад, маҳв месозад. Ваъдае, ки ба Лоадиқиён дар порчаи Ишаъё дода шудааст, ин аст, ки ҳар адвентисте, ки қабул кардани ин ҳушдори ниҳоиро интихоб кунад, ҳанӯз вақт дорад, то аз «қуввати» Масеҳ «чанг занад, то» ӯ «бо» Масеҳ «сулҳ кунад», зеро Масеҳ ҳанӯз омода аст, ки «бо» онҳо «сулҳ кунад». Аммо ҳангоми нидо дар нисфи шаб, андаке пеш аз қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда, он фурсат барои абад ба поён мерасад.
In the time period that began on September 11, 2001 God promised to make those who “in time past were not a people”, “a root out of a dry ground”, to “take root” “blossom and bud, and fill the face of the world with fruit.” What causes the root of Jesse to blossom and bud is the latter rain, for the root that is to blossom and bud is destined prophetically to be the ensign that is lifted up, and the ensign is the root of Jesse.
Дар давраи замоне, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, Худо ваъда дод, ки он касонеро, ки «дар замонҳои гузашта қавме набуданд», «мисли решае аз замини хушк» гардонад, то «реша давонанд», «шукуфа ва навда бароранд, ва рӯйи ҷаҳонро аз мева пур созанд». Он чи боиси он мегардад, ки решаи Йисой шукуфа ва навда барорад, борони охир аст; зеро решае, ки бояд шукуфа ва навда барорад, аз назари нубувватӣ таъин шудааст, ки ҳамон байрақе бошад, ки барафрошта мешавад, ва байрақ ҳамон решаи Йисой аст.
And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.
Ва дар он рӯз решае аз Йисой хоҳад буд, ки ҳамчун нишони қавмҳо хоҳад истод; халқҳо онро хоҳанд ҷуст, ва оромии Ӯ ҷалолманд хоҳад буд. Ишаъё 11:10.
The latter rain caused the root of Jesse to blossom and bud beginning on September 11, 2001 and at the soon-coming Sunday law the root will fill the whole earth with fruit. The Sunday law in Isaiah chapter twenty-seven is the progressive history that is also represented in chapters one through three in the book of Daniel. The latter rain began to sprinkle when the nations were angered on September 11, 2001 with the release and then immediate restraint of Islam of the third Woe.
Борони охирин боис гардид, ки решаи Йисой аз 11 сентябри соли 2001 сар карда гул карда, навда барорад; ва ҳангоми қонуни ба зудӣ фароояндаи рӯзи якшанбе ин реша тамоми заминро аз мева пур хоҳад кард. Қонуни рӯзи якшанбе дар боби бисту ҳафтуми Ишаъё ҳамон таърихи пешравандаест, ки ҳамчунин дар бобҳои як то се дар китоби Донӣёл низ муаррифӣ шудааст. Борони охирин ба пошидан оғоз кард, вақте ки халқҳо 11 сентябри соли 2001 ба хашм омаданд, бо раҳо шудан ва сипас маҳдуд гардидани фаврии Ислом аз войи сеюм.
“‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
«“Оғози он замони тангӣ”, ки дар ин ҷо зикр шудааст, ба замоне ишора намекунад, ки вабоҳо ба рехта шудан оғоз хоҳанд кард, балки ба як давраи кӯтоҳе андаке пеш аз рехта шудани онҳо, дар ҳоле ки Масеҳ дар муқаддасгоҳ аст. Дар он вақт, ҳангоме ки кори наҷот ба анҷом расида истодааст, тангӣ бар замин фаро хоҳад расид, ва халқҳо ба ғазаб хоҳанд омад, аммо боздошта хоҳанд шуд, то ки ба кори фариштаи сеюм монеъ нагарданд. Дар он вақт «борони охир», ё тароват аз ҳузури Худованд, хоҳад омад, то ба овози пурқуввати фариштаи сеюм қудрат бахшад ва муқаддасонро омода созад, то дар он даврае устувор биистанд, ки ҳафт вабои охирин рехта хоҳанд шуд.” Навиштаҳои Аввал, 85.
In the passage Sister White is clarifying that there is a short period when salvation is still open. The “time of trouble” she is addressing is distinct from the great time of trouble, that begins when probation fully closes. In Adventism it is rightly referred to as “the little time of trouble” in relation to the great time of trouble that begins when Michael stands up. The “little time of trouble” represents the period when national ruin begins at the soon-coming Sunday law, and continues until probation closes.
Дар ин порча Хоҳар Уайт равшан месозад, ки як давраи кӯтоҳе вуҷуд дорад, ки дар он наҷот ҳанӯз кушода аст. «Замони мусибат»-е, ки ӯ мавриди баррасӣ қарор медиҳад, аз замони бузурги мусибат, ки ҳангоми тамоман баста шудани муҳлати озмоиш оғоз меёбад, фарқ дорад. Дар Адвентизм онро ба дурустӣ нисбат ба замони бузурги мусибат, ки ҳангоми бархестани Микоил оғоз меёбад, «замони хурди мусибат» меноманд. «Замони хурди мусибат» он давраеро ифода мекунад, ки дар он харобии миллӣ аз қонуни қарибулвуқӯи якшанбе оғоз ёфта, то баста шудани муҳлати озмоиш идома меёбад.
In the history from September 11, 2001 through to the Sunday law the final cleansing and judgment of Adventism is illustrated as occurring during the “sprinkling” of the latter rain. That period when the latter rain, which is also the “refreshing,” begins as a “sprinkling”, but progresses unto the full outpouring at the Sunday law. In that period, which begins when Islam of the third Woe makes the nations angry, the latter rain begins to fall, and some recognize the latter rain and receive it, and some do not recognize the latter rain. Some recognize that something is happening, but they don’t understand what it is, and brace themselves against it.
Дар таърихи аз 11 сентябри соли 2001 то қонуни якшанбе, поксозӣ ва доварии ниҳоии адвентизм ҳамчун ҳодисае тасвир мешавад, ки дар вақти «пошидан»-и борони охирин рӯй медиҳад. Он давраест, ки борони охирин, ки ҳамчунин «тароват» аст, ҳамчун «пошидан» оғоз меёбад, аммо то рехтани комил дар қонуни якшанбе пеш меравад. Дар он давра, ки вақте оғоз меёбад, ки Исломи войи сеюм халқҳоро ба ғазаб меоварад, борони охирин ба боридан оғоз мекунад, ва баъзеҳо борони охиринро мешиносанд ва онро қабул мекунанд, ва баъзеҳо борони охиринро намешиносанд. Баъзеҳо дарк мекунанд, ки чизе рӯй дода истодааст, аммо намефаҳманд, ки он чист, ва худро бар зидди он омода месозанд.
“Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.
«Бисёре аз одамон ба андозаи зиёд борони аввалро қабул накардаанд. Онҳо ҳамаи он манфиатҳоеро, ки Худо ба ин тарз барои онҳо муҳайё сохтааст, ба даст наовардаанд. Онҳо интизоранд, ки ин норасоӣ аз ҷониби борони охир пурра карда шавад. Вақте ки фаровонтарин иззати файз бахшида хоҳад шуд, онҳо ният доранд дилҳои худро барои қабул кардани он боз кунанд. Онҳо иштибоҳи даҳшатноке мекунанд. Коре, ки Худо дар дили инсон бо додани нуру донишаш оғоз кардааст, бояд пайваста пеш равад. Ҳар як шахс бояд эҳтиёҷи худро дарк намояд. Дил бояд аз ҳар гуна нопокӣ холӣ ва барои маскани Рӯҳ шудан пок карда шавад. Шогирдони аввалин маҳз ба воситаи иқрор ва тарк кардани гуноҳ, ба воситаи дуои ҷиддӣ ва тақдис кардани худ ба Худо, барои рехта шудани Рӯҳулқудс дар Рӯзи Пантикост омода шуданд. Ҳамин кор, аммо ба дараҷаи бештар, бояд ҳоло низ анҷом дода шавад. Он гоҳ намояндаи инсонӣ фақат бояд баракатро талаб мекард ва мунтазири он мешуд, ки Худованд корро нисбат ба ӯ ба камол расонад. Ин Худост, ки корро оғоз кардааст, ва Ӯ кори Худро ба анҷом хоҳад расонд ва инсонро дар Исои Масеҳ комил хоҳад гардонид. Аммо нисбат ба файзе, ки бо борони аввал рамз ёфтааст, ҳеҷ гуна беэътиноӣ набояд бошад. Танҳо онҳое, ки мувофиқи нуре, ки доранд, зиндагӣ мекунанд, нури бештар хоҳанд гирифт. Агар мо ҳар рӯз дар зоҳир сохтани фазилатҳои фаъоли масеҳӣ пеш наравем, мо зуҳуроти Рӯҳулқудсро дар борони охир нахоҳем шинохт. Шояд он бар дилҳои тамоми атрофи мо фуруд ояд, вале мо онро на дарк хоҳем кард ва на қабул.» Testimonies to Ministers, 506, 507.
The latter rain is now falling and there are those who recognize it and therefore receive it, and there are those who do not recognize it, and therefore do not receive it. The latter rain must be recognized to be received. The latter rain is not just an experience only, it is an experience that is produced by a message, but the message can only be received when the correct methodology is employed to establish the message. Without recognizing the methodology which establishes the message of the latter rain, it is virtually impossible to understand the prophetic lessons that are represented in the rise and fall of kingdoms set forth in the books of Daniel and Revelation.
Борони охирин ҳоло меборанд, ва касоне ҳастанд, ки онро мешиносанд ва бинобар ин онро қабул мекунанд; ва касоне низ ҳастанд, ки онро намешиносанд ва бинобар ин онро қабул намекунанд. Барои он ки борони охирин қабул гардад, бояд он шинохта шавад. Борони охирин танҳо як таҷриба нест; он таҷрибаест, ки аз ҷониби як паём ба вуҷуд оварда мешавад, вале худи паёмро фақат дар сурате метавон қабул кард, ки барои исботи он усулшиносии дуруст ба кор бурда шавад. Бе шинохтани он усулшиносие, ки паёми борони охиринро собит менамояд, дарси нубувватиро, ки дар бархостан ва суқути подшоҳиҳое, ки дар китобҳои Дониёл ва Ваҳй баён гардидаанд, таҷассум ёфтааст, фаҳмидан амалан ғайриимкон аст.
The ensign that is lifted up to the world is identified by Isaiah as the “root of Jesse”, and in chapter twenty-seven those who “come of Jacob” “take root.” Those that are the “root of Jesse” are also identified there as “Israel,” and they are those who first blossom and bud, and thereafter fill the world with fruit. The laws of nature do not contradict the laws of prophecy, for it is the same Law-Giver that produced both nature and prophecy. Before a plant bears fruit, it must first come out of dormancy as evidenced by the buds, and thereafter the blossoms. Spiritual Israel, who is the “root of Jesse” receives a progressive outpouring of rain. It begins with a “sprinkling” and escalates to a full outpouring when the world is filled with the fruit presented by the ensign.
Нишоне, ки барои ҷаҳон барафрошта мешавад, аз ҷониби Ишаъё ҳамчун «решаи Йисой» муаррифӣ мегардад, ва дар боби бисту ҳафтум онҳое ки «аз Яъқуб меоянд» «реша медавонанд». Онҳое ки «решаи Йисой» мебошанд, ҳамчунин дар он ҷо ҳамчун «Исроил» шинохта мешаванд, ва онҳо ҳамонҳоянд, ки нахуст мешукуфанду ғунча мебанданд, ва баъд аз он ҷаҳонро аз мева пур месозанд. Қонунҳои табиат ба қонунҳои нубувват мухолифат намекунанд, зеро Ҳамон Қонунгузор ҳам табиат ва ҳам нубувватро ба вуҷуд овардааст. Пеш аз он ки гиёҳ мева оварад, аввал бояд аз хобии худ берун ояд, чунон ки ин аз ғунчаҳо ва баъдан аз шукуфаҳо маълум мегардад. Исроили рӯҳонӣ, ки «решаи Йисой» аст, борони ба таври тадриҷӣ фурӯрезандаро қабул мекунад. Он бо «пошидан» оғоз меёбад ва то ба рехтани комил авҷ мегирад, ҳангоме ки ҷаҳон аз мевае, ки аз ҷониби нишоне пешкаш мегардад, пур мешавад.
In Isaiah chapter twenty-seven, the starting point of the sprinkling of the rain is represented as taking place when the buds “shooteth forth.” When they first “shooteth forth,” the rain is identified as being poured out “in measure.” “In measure, when it shooteth forth.” On September 11, 2001 the sprinkling of the latter rain began to be poured out “in measure,” for at that time the wheat and tares, or the wise and the foolish were still mixed together.
Дар боби бисту ҳафтуми Ишаъё, оғози пошидани борон чунин тасвир шудааст, ки он ҳангоми «ғунча задан»-и навдаҳо ба вуқӯъ меояд. Вақте ки онҳо нахуст «ғунча мезананд», борон ҳамчун бороне муайян карда мешавад, ки «ба андоза» рехта мешавад. «Ба андоза, вақте ки он ғунча мезанад». 11 сентябри соли 2001 пошидани борони охирон оғоз ёфт, ки «ба андоза» рехта шавад, зеро дар он вақт ҳанӯз гандуму коҳ, ё доноёну аҳмақон, бо ҳам омехта буданд.
“The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.
«Рехтани бузурги Рӯҳи Худо, ки тамоми заминро бо ҷалоли Ӯ мунаввар месозад, то он вақт нахоҳад омад, ки мо қавме мунаввар надошта бошем, ки аз таҷрибаи шахсӣ бидонанд ҳамкорони Худо будан чӣ маъно дорад. Вақте ки мо худро ба хизмати Масеҳ комилан ва бо тамоми дил тақдис намоем, Худо ин воқеиятро бо рехтани Рӯҳи Худ бе андоза эътироф хоҳад кард; аммо ин ҳол то вақте нахоҳад буд, ки қисми бузургтарини калисо ҳамкорони Худо нестанд. Худо наметавонад Рӯҳи Худро бирезад, дар ҳоле ки худпарастӣ ва айшу худхоҳона чунин ошкоро зоҳир аст; дар ҳоле ки рӯҳияе ҳукмфармост, ки агар ба сухан дароварда мешуд, он ҷавоби Қобилро ифода мекард,—“Оё ман посбони бародари худ ҳастам?” Агар ҳақиқати барои ин замон, агар аломатҳое, ки аз ҳар ҷониб афзун мегарданд ва шаҳодат медиҳанд, ки анҷоми ҳама чиз наздик аст, барои бедор сохтани нерӯи хуфтаи онҳое, ки худро донои ҳақиқат мешуморанд, кофӣ набошанд, он гоҳ торикие мутаносиб ба нуре, ки бар онҳо тобидааст, ин ҷонҳоро фаро хоҳад гирифт. Барои бепарвоии онҳо ҳатто як шабеҳи узре вуҷуд надорад, ки онҳо тавонанд онро дар рӯзи бузурги ҳисоботи ниҳоӣ ба Худо пешниҳод кунанд. Ҳеҷ далеле барои пешкаш кардан нахоҳад буд, ки чаро онҳо дар нури ҳақиқати муқаддаси каломи Худо зиндагӣ накарданд, роҳ нарафтанд ва кор нанамуданд, ва ба ин васила ба ҷаҳоне, ки аз гуноҳ тира гаштааст, тавассути рафтори худ, ҳамдардии худ ва ғайрати худ ошкор насохтанд, ки қудрат ва воқеияти Инҷилро рад кардан мумкин нест». Review and Herald, July 21, 1896.
Isaiah twenty-seven identifies the history of the beginning of the outpouring of the latter rain, when the root buds out of a dry ground, and then all the way through until the earth is filled with fruit. The chapter identifies that “in measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” When the latter rain is being measured as a “sprinkling”, Sister White states that the latter rain, “may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.”
Ишаъё боби бисту ҳафт таърихи оғози рехта шудани борони охирро муайян мекунад, вақте ки реша аз замини хушк навда мезанад, ва сипас то он даме ки тамоми замин аз мева пур гардад. Ин боб муайян мекунад, ки «ба андоза, ҳангоме ки он навда мезанад, Ту бо он мубоҳиса хоҳӣ кард». Ҳангоме ки борони охир ҳамчун «пошидан» чен карда мешавад, Хоҳар Уайт мегӯяд, ки борони охир «шояд бар дилҳои гирду атрофи мо фурӯ резад, аммо мо онро на дарк хоҳем кард ва на қабул».
In so doing she identifies a church that is mixed with those that recognize and others who do not recognize the falling of the rain. In the previous passage she identifies that when God pours the latter rain out without measure it marks when there is no longer a mixture of wise and foolish virgins by stating, “When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God.”
Бо ин амал вай калисоеро муайян мекунад, ки бо касоне омехта аст, ки фурӯ рехтани боронро эътироф мекунанд, ва дигароне, ки онро эътироф намекунанд. Дар порчаи пешин вай муайян мекунад, ки вақте Худо борони охиринро бе андоза фурӯ мерезад, ин нишон медиҳад, ки дигар омезише аз бокирагони доно ва нодон вуҷуд надорад, бо чунин баён: «Вақте ки мо худро ба хизмати Масеҳ комилан ва бо тамоми дил тақдис кунем, Худо ин ҳақиқатро бо рехтани Рӯҳи Худ бе андоза эътироф хоҳад кард; аммо ин то даме нахоҳад буд, ки қисми аз ҳама зиёди калисо бо Худо ҳамкорони меҳнаткунанда набошанд».
The larger portion of the church, or the majority of the church, are represented in Matthew twenty-five as foolish virgins, for biblically “many” are called but “few” are chosen. The wise and the foolish are providentially separated at the crisis at midnight, that precedes the soon-coming Sunday law. The separation creates a people who can then receive the full outpouring of the Spirit in the latter rain and become the “nation that is born in a day”. Then the root of Jesse will be lifted up as an ensign and fill the world with fruit.
Қисми бузурги калисо, ё аксарияти калисо, дар Матто боби бисту панҷ ҳамчун бокирагони аблаҳ тасвир ёфтааст, зеро мувофиқи Китоби Муқаддас «бисёрон» даъват шудаанд, вале «камон» баргузида мешаванд. Ҳакимон ва аблаҳон ба таври илоҳӣ дар вақти буҳрон дар нисфи шаб, ки пеш аз қонуни наздикояндаи якшанбе воқеъ мегардад, аз ҳам ҷудо карда мешаванд. Ин ҷудоӣ қавмеро ба вуҷуд меоварад, ки баъдан метавонад рехтани комили Рӯҳро дар борони охирин қабул намояд ва ба «миллате, ки дар як рӯз таваллуд мешавад» табдил ёбад. Сипас решаи Йисой ҳамчун парчам барафрошта хоҳад шуд ва ҷаҳонро аз самар пур хоҳад кард.
Isaiah twenty-seven identifies that when the latter rain began to be poured out “in measure”, on September 11, 2001, “thou will debate with it.” “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” The event of September 11, 2001 became an immediate debate in the world and the church. To this very day–over twenty years later–there are still arguments against assigning those events to an act of Islam, as opposed to some form of a globalist conspiracy. The debate associated with the arrival of the sprinkling of the latter rain began on September 11, 2001, but the debates that are carried on in the world, are not the “debate” that is identified in God’s prophetic Word. The debate is about predictions such as the one that follows.
Ишаъё бисту ҳафт нишон медиҳад, ки вақте борони охирон «ба андоза» ба рехтан оғоз кард, дар 11 сентябри соли 2001, «ту бо он мунозира хоҳӣ кард». «Ба андоза, ҳангоме ки он берун меҷаҳад, ту бо он мунозира хоҳӣ кард». Ҳодисаи 11 сентябри соли 2001 фавран дар ҷаҳон ва дар калисо ба мавзӯи баҳс табдил ёфт. То ба ҳамин рӯз — беш аз бист сол баъд — ҳанӯз ҳам баҳсҳо бар зидди мансуб кардани он рӯйдодҳо ба амали Ислом вуҷуд доранд, бар хилофи он ки онҳо ба гунаи муайяне аз тавтеаи ҷаҳонигароён нисбат дода шаванд. Баҳсе, ки бо фаро расидани пошиши борони охирон вобаста аст, дар 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, аммо баҳсҳое, ки дар ҷаҳон идома доранд, ҳамон «мунозира»-е нестанд, ки дар Каломи нубувватии Худо муайян шудааст. Мунозира дар бораи пешгӯиҳоест, монанди он чи дар пай меояд.
“On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.
«Рӯзе, ҳангоме ки дар шаҳри Ню-Йорк будам, дар фасли шаб маро даъват карданд, то биноҳоеро бубинам, ки ошёна бар ошёна ба сӯи осмон боло мерафтанд. Кафолат дода мешуд, ки ин биноҳо аз оташ эминанд, ва онҳо барои ҷалол додани соҳибонашон ва бинокоронашон бардошта мешуданд. Ин биноҳо ҳар чи баландтару баландтар боло мерафтанд, ва дар онҳо гаронбаҳотарин масолеҳ ба кор бурда мешуд. Онҳое ки ин биноҳо ба онҳо тааллуқ доштанд, аз худ намепурсиданд: “Чӣ гуна мо метавонем Худоро беҳтарин ҷалол диҳем?” Худованд дар андешаҳои онҳо набуд.»
“I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’
«Ман андешидам: “Кош онҳое ки воситаҳои худро ба ин тарз сарф мекунанд, метавонистанд роҳи худро чунон ки Худо онро мебинад, бубинанд! Онҳо биноҳои бошукӯҳ барпо мекунанд, аммо дар назари Ҳокими коинот тарҳрезӣ ва тадбирсозии онҳо чӣ қадар нодонانه аст. Онҳо бо тамоми қувваҳои дил ва ақл намеомӯзанд, ки чӣ гуна метавонанд Худоро ҷалол диҳанд. Онҳо инро, ки нахустин вазифаи инсон аст, аз назар дур кардаанд.”»
“As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.
«Ҳангоме ки ин биноҳои бошукӯҳ қомат меафрохтанд, соҳибонашон бо такаббури пурҳавову ҳавас шодӣ мекарданд, ки барои қонеъ сохтани нафси худ ва барангехтани ҳасади ҳамсоягонашон маблағ доранд. Қисми зиёди он пуле, ки онҳо ба ин тариқ сармоягузорӣ мекарданд, ба воситаи ситам, ба воситаи фишор овардан бар камбағалон ба даст омада буд. Онҳо фаромӯш карданд, ки дар осмон ҳисоби ҳар як муомилоти тиҷоратӣ нигоҳ дошта мешавад; ҳар як муомилаи ноодилона, ҳар як амали фиребкорона, дар он ҷо сабт шудааст. Замоне фаро мерасад, ки одамон дар фиреб ва такаббурашон ба ҳадде хоҳанд расид, ки Худованд дигар иҷозат нахоҳад дод аз он бигзаранд, ва онҳо хоҳанд фаҳмид, ки барои таҳаммулпазирии Яҳува ҳадде вуҷуд дорад.»
“The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: “They are perfectly safe.” But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.” Testimonies, volume 9, 12, 13.
«Манзараи дигаре, ки баъд аз пеши назарам гузашт, ҳушдори сӯхтор буд. Одамон ба биноҳои баланд ва ба гумони худ аз оташ эмин нигариста, мегуфтанд: «Онҳо комилан дар амонанд». Аммо ин биноҳо чунон фурӯ бурда шуданд, гӯё аз қатрон сохта шуда бошанд. Мошинҳои оташнишонӣ барои боздоштани вайронӣ ҳеҷ коре карда наметавонистанд. Оташнишонон натавонистанд мошинҳоро ба кор андозанд». Testimonies, volume 9, 12, 13.
The Adventist church immediately after September 11, 2001 sought to hide passages such as this from the world. How could this not be about New York City, and the enormously high buildings which the fire engines could not stop the ensuing fires? How could a passage such as this from the writings that the Adventist church professes to be written by a prophetess not be proclaimed from the rooftops after such a fulfillment as that?
Калисои Адвентистҳо дарҳол пас аз 11 сентябри соли 2001 кӯшиш кард, ки чунин порчаҳоро аз ҷаҳон пинҳон созад. Чӣ гуна мумкин аст, ки ин дар бораи шаҳри Ню-Йорк ва биноҳои бисёр баланд, ки мошинҳои оташнишонӣ натавонистанд оташҳои баъдиро боздоранд, набошад? Чӣ гуна мумкин аст, ки чунин порчае аз навиштаҳое, ки калисои Адвентистҳо эътироф мекунад аз ҷониби як зан-пайғамбар навишта шудаанд, пас аз чунин иҷроёбӣ аз болои бомҳо эълон карда нашуда бошад?
The arrival of the sprinkling of the latter rain, that marks the arrival of the prophetic “debate,” also identifies the final rebellion of Adventism, for it is there that they fully reject the clear and simple words of the one they identify as the prophetess to the remnant.
Фуруд омадани пошиши борони охирин, ки фаро расидани «баҳси» нубувватиро нишон медиҳад, ҳамчунин исёни ниҳоии Адвентизмро муайян месозад, зеро маҳз дар он ҷо онҳо суханони равшан ва содаи он шахсеро, ки ӯро ҳамчун набия ба бақияи қавм мешиносанд, ба таври комил рад мекунанд.
“Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.
«Шайтон ... пайваста қалбакиро пеш меорад, то аз ростӣ дур созад. Фиреби охирини Шайтон маҳз ин хоҳад буд, ки шаҳодати Рӯҳи Худоро беҳосил гардонад. “Ҳар ҷо ки рӯъё нест, қавм ҳалок мешавад” (Масалҳо 29:18). Шайтон бо ҳилагарии бисёр, ба роҳҳои гуногун ва ба воситаи воситаҳои мухталиф амал хоҳад кард, то эътимоди қавми бақияи Худоро ба шаҳодати ҳақиқӣ суст гардонад.»
“There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.
«Нисбат ба Шаҳодатҳо адовате барангехта хоҳад шуд, ки шайтонӣ аст. Амалҳои Шайтон ба он равона хоҳанд буд, ки имони калисоҳо ба онҳо ноустувор гардад, ба ин сабаб: Шайтон наметавонад барои ворид кардани фиребҳои худ ва дар гумроҳиҳои худ бастани ҷонҳо чунин роҳи ҳамвору равшан дошта бошад, агар огоҳиҳо, сарзанишҳо ва насиҳатҳои Рӯҳи Худо ба ҷо оварда шаванд». Selected Messages, book 1, 48.
The prophetic binding of both the wheat and the tares began on September 11, 2001, with the rebellion against the Spirit of Prophecy, which marked the conclusion of a progressive rebellion that began against the Bible in 1863.
Бастани пешгӯёнаи ҳам гандум ва ҳам алафҳои бегона 11 сентябри соли 2001, бо исён бар зидди Рӯҳи Нубувват оғоз ёфт, ки анҷоми як исёни тадриҷиро нишон дод, исёне ки дар соли 1863 бар зидди Китоби Муқаддас оғоз шуда буд.
“We as a people profess to have truth in advance of every other people upon the earth. Then our life and character should be in harmony with such a faith. The day is just upon us when the righteous shall be bound like precious grain in bundles for the heavenly garner, while the wicked are, like the tares, gathered for the fires of the last great day. But the wheat and tares ‘grow together until the harvest.’” Testimonies, volume 5, 100.
«Мо ҳамчун қавме изҳор медорем, ки ҳақиқатро пеш аз ҳар қавми дигари рӯи замин дорем. Пас ҳаёт ва хислати мо бояд бо чунин имон ҳамоҳанг бошад. Рӯзе акнун бар сари мост, ки одилон, мисли ғаллаи гаронбаҳо, дар бастаҳо барои анбори осмонӣ баста хоҳанд шуд, дар ҳоле ки бадкорон, мисли алафи бегона, барои оташҳои он рӯзи бузурги охирин ҷамъ оварда мешаванд. Аммо гандум ва алафи бегона “то вақти дарав якҷо мерӯянд”.» Шаҳодатҳо, ҷилди 5, 100.
How could Adventism ignore the following passage that states directly that when these buildings came down Revelation eighteen, verse one through three would be fulfilled?
Чӣ гуна Адвентизм метавонист аз порчаи зерин, ки бевосита мегӯяд, ки ҳангоме ки ин биноҳо фурӯ мерезанд, Ваҳй боби ҳаждаҳ, оятҳои як то се, ба амал хоҳад омад, чашм пӯшад?
“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
«Акнун сухане меояд, ки ман эълон кардаам, ки Ню-Йорк бояд бо мавҷи азими баҳр рӯфта шавад? Инро ман ҳеҷ гоҳ нагуфтаам. Ман гуфтаам, ҳангоме ки ба биноҳои бузурге, ки дар он ҷо, ошёна бар ошёна, қомат меафрохтанд, менигаристам: “Чӣ манзараҳои даҳшатноке рӯй хоҳанд дод, вақте ки Худованд бархезад, то заминро сахт ба ларза оварад! Он гоҳ суханони Ваҳй 18:1–3 ба иҷро хоҳанд расид.” Тамоми боби ҳаждаҳуми Ваҳй огоҳист аз он чи бар замин хоҳад омад. Аммо ман дар бораи он чи махсусан бар Ню-Йорк хоҳад омад, нуре надорам, ҷуз ин ки медонам, ки рӯзе биноҳои бузурги он ҷо бо гардиш ва вожгунсозии қудрати Худо фурӯ хоҳанд рехт. Аз рӯшноие, ки ба ман дода шудааст, медонам, ки харобӣ дар ҷаҳон аст. Як сухан аз ҷониби Худованд, як ламси қудрати азими Ӯ, ва ин сохтмонҳои азим фурӯ хоҳанд афтод. Манзараҳое рӯй хоҳанд дод, ки даҳшати онҳоро мо тасаввур карда наметавонем». Review and Herald, July 5, 1906.
The issue we are addressing here is not whether these passages were fulfilled on September 11, 2001, for they absolutely were, but the issue we are seeking to address is the “debate” that would begin at that time. The debate was over correct or incorrect methodology. The Adventist church began its rejection of the fourteen rules of prophetic interpretation of William Miller in 1863, and they have progressed to the point now where you cannot purchase a book of biblical study written by Adventist theologians that isn’t repeatedly endorsed by the theologians of apostate Protestantism and Roman Catholicism. From 1863 to 2001, and still today, the methodology that was originally represented by William Miller’s rules of prophetic interpretation were set aside for the methodology of Roman Catholicism and apostate Protestantism. The prophetic “debate” that began when Revelation eighteen, verses one through three were fulfilled was over true or false methodology.
Масъалае, ки мо дар ин ҷо баррасӣ мекунем, ин нест, ки оё ин оятҳо дар 11 сентябри соли 2001 иҷро шуданд ё не, зеро онҳо бе ҳеҷ шакку шубҳа иҷро шуданд; балки масъалае, ки мо мехоҳем баррасӣ намоем, «баҳс»-ест, ки дар он замон оғоз ёфт. Ин баҳс дар бораи дуруст ё нодуруст будани методология буд. Калисои Адвентистӣ рад кардани чордаҳ қоидаи тафсири нубувватии Вилям Миллерро дар соли 1863 оғоз намуд, ва онҳо акнун то ба ҷое расидаанд, ки шумо наметавонед китоби омӯзиши Китоби Муқаддасро, ки аз ҷониби илоҳиётшиносони адвентист навишта шудааст, харидорӣ кунед, магар он ки он борҳо аз ҷониби илоҳиётшиносони протестантизми муртад ва католикизми румӣ таъйид шуда бошад. Аз соли 1863 то соли 2001, ва ҳанӯз ҳам имрӯз, методологияе, ки аслан бо қоидаҳои тафсири нубувватии Вилям Миллер намояндагӣ мешуд, ба канор гузошта шуд ба фоидаи методологияи католикизми румӣ ва протестантизми муртад. «Баҳси» нубувватӣ, ки ҳангоми иҷро шудани Ваҳй боби ҳаждаҳ, оятҳои як то се оғоз ёфт, дар бораи методологияи ҳақиқӣ ё козиб буд.
We will continue our consideration of the “debate” of chapter twenty-seven of Isaiah in the next article.
Мо баррасии худро дар бораи «мубоҳиса»-и боби бисту ҳафтуми Ишаъё дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
“We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.
«Мо бояд худамон донем, ки масеҳият аз чӣ иборат аст, ҳақиқат чист, он имоне, ки мо қабул кардаем, чист, қоидаҳои Китоби Муқаддас кадомҳоянд — қоидаҳое, ки аз ҷониби олитарин ҳокимият ба мо дода шудаанд». The 1888 Materials, 403.