The books of Daniel and Revelation are the same book, just as assuredly as the Old Testament and the New Testament are the same book. Just before probation closes the Revelation of Jesus Christ is unsealed.
Китобҳои Дониёл ва Ваҳй ҳамон як китобанд, ҳамон тавре ки Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадид ҳамон як китобанд. Андак пеш аз баста шудани муҳлати озмоиш, Ваҳйи Исои Масеҳ кушода мешавад.
And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be. I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Revelation 22:10–13.
Ва ба ман мегӯяд: «Суханони нубуввати ин китобро мӯҳр макун, зеро вақт наздик аст. Ҳар кӣ беадолат аст, бигзор ҳанӯз беадолатӣ кунад; ва ҳар кӣ палид аст, бигзор ҳанӯз палид бошад; ва ҳар кӣ одил аст, бигзор ҳанӯз адолат кунад; ва ҳар кӣ муқаддас аст, бигзор ҳанӯз муқаддас бошад. Ва инак, Ман зуд меоям; ва мукофоти Ман бо Ман аст, то ба ҳар кас мувофиқи амалаш бидиҳам. Ман Алфа ва Омега, ибтидо ва интиҳо, аввалин ва охирин ҳастам». Ваҳй 22:10–13.
The biblical “rule of first mention,” which includes the truth that the end of a thing is illustrated by the beginning of a thing, emphasizes the significance of the first three chapters of the book of Daniel, for they are the first truth mentioned in the book that is the books of Daniel and Revelation. Jesus is Alpha and Omega, so the beginning of the book that is the books of Daniel and Revelation, must represent the truth which is unsealed at the end. At one level then, the truth which is unsealed is the everlasting gospel of the angels of Revelation fourteen.
«Қоидаи аввали зикр»-и Китоби Муқаддас, ки он ҳақиқатро низ дар бар мегирад, ки анҷоми чизе ба воситаи ибтидои он тасвир мегардад, аҳамияти се боби аввали китоби Дониёлро таъкид мекунад, зеро онҳо нахустин ҳақиқате мебошанд, ки дар китобе зикр шудаанд, ки ҳамон китобҳои Дониёл ва Ваҳй аст. Исо Алфа ва Омега аст; бинобар ин, ибтидои он китобе, ки китобҳои Дониёл ва Ваҳй аст, бояд он ҳақиқатеро намояндагӣ кунад, ки дар охир кушода мешавад. Пас, дар як сатҳ, он ҳақиқате, ки кушода мешавад, Инҷили ҷовидони фариштагони Ваҳй боби чордаҳ аст.
The Revelation of Jesus Christ that is introduced in the first verse of chapter one of Revelation, is the message that is to be conveyed to the churches when the “time is at hand,” and the time that is “at hand” in chapter one of Revelation, must be the same time that is “at hand,” just before probation closes in chapter twenty-two of Revelation.
Ваҳйи Исои Масеҳ, ки дар ояти якуми боби аввали Ваҳй муаррифӣ шудааст, ҳамон паём аст, ки бояд ба калисоҳо расонида шавад, ҳангоме ки «вақт наздик аст»; ва он вақте ки дар боби аввали Ваҳй «наздик аст», бояд ҳамон вақте бошад, ки дар боби бисту дуюми Ваҳй, андаке пеш аз баста шудани муҳлати озмоиш, «наздик аст».
The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1-3.
Ваҳйи Исои Масеҳ, ки Худо онро ба Ӯ дод, то ба бандагони Худ чизҳоеро, ки ба зудӣ воқеъ шуданашон лозим аст, нишон диҳад; ва онро ба воситаи фариштаи Худ ба бандаи Худ Юҳанно фиристода, баён намуд: Ӯ ба каломи Худо ва ба шаҳодати Исои Масеҳ, ва ба ҳар он чи дида буд, шаҳодат дод. Хушо касе ки мехонад, ва онҳое ки суханони ин нубувватро мешунаванд ва он чиро, ки дар он навишта шудааст, нигоҳ медоранд; зеро вақт наздик аст. Ваҳй 1:1–3.
The message that is the final message, which is unsealed just before probation closes, when “the time is at hand,” is the latter rain message of the second angel and Midnight Cry. It is the truth connected with the “hidden history” of the Seven Thunders. It is the revelation of “the eighth being of the seven”, and the golden thread that weaves all these precious revelations together into the beautiful garment of Christ’s righteousness is the “precious” “seven times,” of Leviticus twenty-six. Daniel chapter one, and then again, Daniel chapters one through three, is that message. The “secret” of chapter two, is also that message.
Паёме, ки паёми ниҳоӣ аст ва андаке пеш аз баста шудани муҳлати озмоиш кушода мешавад, ҳангоме ки «вақт наздик аст», ҳамон паёми борони охиринِ фариштаи дуюм ва Фарёди Нимаишабӣ мебошад. Он ҳақиқатест, ки бо «таърихи пинҳон»-и Ҳафт Раъд пайваст аст. Он ваҳйи «ҳаштуме, ки аз миёни ҳафт аст» мебошад, ва риштаи тиллоие, ки ҳамаи ин ваҳйҳои гаронбаҳоро ба ҳам бофта, онҳоро ба ҷомаи зебои адолати Масеҳ табдил медиҳад, ҳамон «гаронбаҳо»-и «ҳафт бор»-и Ибодат 26 аст. Дониёл боби як, ва боз, Дониёл бобҳои як то се, ҳамон паём аст. «Сирр»-и боби ду низ ҳамон паём аст.
Chapter one of Daniel represents the first angel’s message, and just as all the prophetic waymarks of all three angels’ messages are represented in the first angel’s message of chapter fourteen of Revelation; all the prophetic waymarks of all three messages are represented in chapter one, of Daniel. Those elements are the three-step testing process, which in Daniel chapter one, represents a dietary test, that is followed by a visual test, which leads to a litmus test. Chapter one, when considered in relation to chapters two and three, represents the dietary test, and chapter two the visual test, and chapter three the litmus test. The three angels’ messages of Revelation fourteen, and Daniel chapters one through three, provide four witnesses to the three-step testing process.
Боби якуми Дониёл паёми фариштаи аввалро намояндагӣ мекунад, ва ҳамон тавре ки ҳамаи аломатҳои роҳнамои нубувватии ҳар се паёми фариштагон дар паёми фариштаи аввал дар боби чордаҳуми Ваҳй намояндагӣ шудаанд, ҳамаи аломатҳои роҳнамои нубувватии ҳар се паём низ дар боби якуми Дониёл намояндагӣ шудаанд. Он унсурҳо раванди санҷиши сесамта мебошанд, ки дар боби якуми Дониёл санҷиши парҳезиро намояндагӣ мекунад, ва пас аз он санҷиши дидорӣ меояд, ки ба санҷиши муайянкунанда меорад. Боби як, ҳангоми баррасӣ дар иртибот бо бобҳои ду ва се, санҷиши парҳезиро намояндагӣ мекунад, ва боби ду санҷиши дидориро, ва боби се санҷиши муайянкунандаро. Се паёми фариштагони Ваҳйи чордаҳ, ва бобҳои якум то сеюми Дониёл, барои раванди санҷиши сесамта чаҳор шоҳидро фароҳам меоранд.
Chapters four and five of Daniel represent a very profound line of prophetic history. The line produced by those two chapters, contains at least six distinct prophetic lines. One of those prophetic lines, begins in the year 723 BC, and continues through to the Sunday law. Another of the six lines represents the history of 1798, through to the Sunday law, and in that line, three lines of prophecy are simultaneously represented; the line of the earth beast (the United States), then the line of the Protestant horn and also the line of the Republican horn. Together they establish a fifth line in the beginning of the prophetic line of the United States. That line marks the unsealing of chapters seven, eight and nine of Daniel in 1798. At the ending of the prophetic line of the United States, a sixth line is produced, which marks the unsealing of chapters ten, eleven and twelve in 1989.
Бобҳои чорум ва панҷуми Дониёл як хатти бисёр амиқи таърихи нубувватиро ифода менамоянд. Хатте, ки аз ин ду боб ҳосил мешавад, ҳадди ақал шаш хатти ҷудогонаи нубувватиро дар бар мегирад. Яке аз он хатҳои нубувватӣ аз соли 723 то милод оғоз ёфта, то қонуни якшанбе идома меёбад. Хати дигаре аз ин шаш хат таърихи соли 1798-ро то қонуни якшанбе ифода мекунад, ва дар он хат се хатти нубувват ҳамзамон муаррифӣ мешаванд: хати ҳайвони заминӣ (Иёлоти Муттаҳида), сипас хати шохи протестантӣ ва низ хати шохи ҷумҳурихоҳ. Якҷоя онҳо хатти панҷумро дар оғози хатти нубувватии Иёлоти Муттаҳида барпо мекунанд. Он хат кушода шудани мӯҳри бобҳои ҳафтум, ҳаштум ва нӯҳуми Дониёлро дар соли 1798 нишон медиҳад. Дар анҷоми хатти нубувватии Иёлоти Муттаҳида, хатти шашум ба вуҷуд меояд, ки кушода шудани мӯҳри бобҳои даҳум, ёздаҳум ва дувоздаҳумро дар соли 1989 нишон медиҳад.
The beginning of the prophetic line of the earth beast, as represented by Daniel chapter four, is marked by the symbol of the “seven times,” and the ending of the prophetic line of the earth beast is also marked by the symbol of the “seven times.” The beginning and ending of the period of history that is represented by the unsealing of chapters seven, eight and nine is also marked by the symbol of the “seven times.” The beginning and ending of the period of history that is represented by the unsealing of Daniel chapters ten, eleven and twelve is also marked by the “seven times.”
Оғози хати нубувватии ҳайвони замин, чунон ки дар боби чоруми Дониёл муаррифӣ шудааст, бо рамзи «ҳафт замон» аломатгузорӣ гардидааст, ва анҷоми хати нубувватии ҳайвони замин низ бо рамзи «ҳафт замон» аломатгузорӣ шудааст. Оғоз ва анҷоми давраи таърихе, ки бо кушода шудани мӯҳри бобҳои ҳафт, ҳашт ва нуҳ муаррифӣ мегардад, низ бо рамзи «ҳафт замон» аломатгузорӣ шудааст. Оғоз ва анҷоми давраи таърихе, ки бо кушода шудани мӯҳри бобҳои даҳ, ёздаҳ ва дувоздаҳуми Дониёл муаррифӣ мегардад, низ бо «ҳафт замон» аломатгузорӣ шудааст.
The ending of the period of history that began when Daniel chapters seven, eight and nine were unsealed at “the time of the end” in 1798, was 1863. The beginning of the period of history that began when Daniel chapters ten, eleven and twelve was unsealed at “the time of the end” was 1989. From 1863, to 1989 equates to one hundred and twenty-six years. One hundred and twenty-six years is a tenth, or a tithe, of twelve hundred and sixty years. The number one hundred and twenty-six is therefore a symbol of the twelve hundred and sixty years, that represent the “wilderness,” which in turn is a symbol of the twenty-five hundred and twenty years of the “seven times.”
Анҷоми давраи таърихе, ки ҳангоми кушода шудани Дониёл бобҳои ҳафтум, ҳаштум ва нӯҳум дар «замони охир» дар соли 1798 оғоз ёфта буд, соли 1863 буд. Оғози давраи таърихе, ки ҳангоми кушода шудани Дониёл бобҳои даҳум, ёздаҳум ва дувоздаҳум дар «замони охир» оғоз ёфт, соли 1989 буд. Аз соли 1863 то соли 1989 яксаду бисту шаш сол мешавад. Яксаду бисту шаш сол як даҳяк, ё ушр, аз як ҳазору дусаду шаст сол аст. Пас, адади яксаду бисту шаш рамзи як ҳазору дусаду шаст сол мебошад, ки «биёбон»-ро ифода мекунад, ва он, дар навбати худ, рамзи ду ҳазору панҷсаду бист соли «ҳафт замон» аст.
This reality identifies that in the history of the earth beast, in the movement of the first angel at the beginning, and then at the movement of the third angel at the ending, are both marked at their beginnings and endings with the “seven times.” And the period of time between those two movements which binds them together is also represented by the “seven times.”
Ин воқеият нишон медиҳад, ки дар таърихи ҳайвони заминӣ, дар ҳаракати фариштаи аввал дар оғоз, ва сипас дар ҳаракати фариштаи сеюм дар анҷом, ҳар ду ҳам дар оғоз ва ҳам дар анҷоми худ бо «ҳафт замон» нишонагузорӣ шудаанд. Ва давраи вақт миёни ин ду ҳаракат, ки онҳоро ба ҳам мепайвандад, низ бо «ҳафт замон» ифода ёфтааст.
Without applying the biblical methodology of “line upon line,” this type of revelation is impossible to see and understand, for without that methodology the sealed book, could be given to one who was educated in the art of theology, and then he could be asked for an explanation of what the book that was sealed meant. His pride of opinion would lead him to point out that the sealed book cannot be understood, for it was sealed. You could then take that sealed book and give it to one of the flock that is controlled and neutered by that enlightened one, and the flock that has become comfortable dining on the theologian’s dishes of fables, would decline from making an application of the sealed book, for they know full well that only those that are members of the theological Sanhedrin have been appointed to decide what truth is.
Бе татбиқи усули библиявии «сатр бар сатр», дидан ва фаҳмидани чунин навъи ваҳй номумкин аст; зеро бе он усул, китоби муҳрзада метавонист ба касе дода шавад, ки дар ҳунари илоҳиёт таҳсил ёфтааст, ва он гоҳ аз ӯ метавонистанд шарҳе талаб кунанд, ки маънии он китоби муҳрзада чист. Ғурури андешаи ӯ водораш мекард, ки ишора намояд, ки китоби муҳрзада фаҳмида намешавад, зеро он муҳрзада буд. Сипас шумо метавонистед ҳамон китоби муҳрзадаро гирифта, онро ба яке аз гӯсфандони рамае диҳед, ки аз ҷониби ҳамон шахси ба ном равшанфикр идора ва хасӣ карда шудааст; ва он рамае, ки ба зиёфат кардан бар таомҳои афсонаомези илоҳиётшинос одат карда, худро осуда ҳис мекунад, аз ба кор бурдани он китоби муҳрзада худдорӣ мекард, зеро онҳо ба хубӣ медонанд, ки танҳо онҳое, ки аъзои Санҳедрини илоҳиётӣ мебошанд, таъйин шудаанд, то муайян созанд, ки ҳақиқат чист.
“‘Stay yourselves, and wonder, cry ye out, and cry; they are drunken but not with wine; they stagger; but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes; the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men delivered to one that is learned saying, read this, I pray thee; and he saith, I am not learned.’
«Дар ҳайрат монед ва мутааҷҷиб шавед; фарёд занед ва нола кунед; маст шудаанд, вале на аз шароб; меларзанд, вале на аз нӯшокии сахт. Зеро ки Худованд бар шумо рӯҳи хоби амиқро рехтааст, ва чашмони шуморо бастааст; анбиё ва сардорони шуморо, яъне бинандагонро, пӯшонидааст. Ва тамоми рӯъё барои шумо мисли суханони китоби мӯҳршуда гардидааст, ки онро ба шахси донишманд дода, мегӯянд: “Илтимос, инро бихон”; вале ӯ мегӯяд: “Ман хонда наметавонам, зеро он мӯҳр шудааст”.»
“‘Wherefore the Lord saith, Forasmuch as this people draw near me with their mouths, and with their lips do honor me, but have removed their hearts afar from me, and their fear toward me is taught by the precept of men; therefore, behold, I will proceed to do a marvelous work, and a wonder for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us, and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potters clay; for shall the work say of him that made it, He made me not, or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding?’
«Аз ин рӯ Худованд мегӯяд: Азбаски ин қавм бо даҳони худ ба Ман наздик мешаванд ва бо лабҳои худ Маро эҳтиром мекунанд, вале дилҳои худро аз Ман дур сохтаанд, ва тарси онҳо аз Ман тибқи аҳкоми одамон омӯхта шудааст, бинобар ин, инак, Ман боз амали аҷибе ва мӯъҷизае ба амал хоҳам овард; ва ҳикмати ҳакимони онҳо нобуд хоҳад шуд, ва фаҳмиши хирадмандони онҳо пинҳон хоҳад монд. Вой бар ҳоли онҳое ки амиқ мекобанд, то машварати худро аз Худованд пинҳон доранд, ва корҳои онҳо дар торикӣ аст, ва мегӯянд: Кист, ки моро бинад, ва кист, ки моро донад? Ба ростӣ, вожгун сохтани чизҳо аз ҷониби шумо мисли гили кулол ҳисоб хоҳад шуд; зеро оё сохта аз офарандаи худ хоҳад гуфт: Ӯ маро насохт? Ё офарида аз шаклдиҳандаи худ хоҳад гуфт: Ӯ фаҳмиш надошт?»
“Every word of this will be fulfilled. There are those who do not humble their hearts before God, and who will not walk uprightly. They hide their true purposes, and keep in fellowship with the fallen angel, who loveth and maketh a lie. The enemy puts spirit upon the men whom he can use to deceive those who are partially in the dark. Some are becoming imbued with the darkness that prevails, and are setting the truth aside for error. The day pointed out by prophecy is come. Jesus Christ is not understood. Jesus Christ is to them a fable. At this stage of the earth’s history, many act like drunken men. ‘Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry; they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes. The prophets and your rulers, the seers hath he covered.’ A spiritual drunkenness is upon many who suppose they are the people who shall be exalted. Their religious faith is just as is represented in this Scripture. Under its influence, they cannot walk straight. They make crooked paths in their course of action. One and then another, they reel to and fro. They are looked upon by the Lord with great pity. The way of truth they have not known. They are scientific schemers, and those who could and should have helped, because of a clear spiritual eyesight, are themselves deceived, and are sustaining an evil work.
«Ҳар як калимаи ин ба иҷро хоҳад расид. Касоне ҳастанд, ки дилҳои худро дар ҳузури Худо фурӯтан намесозанд ва ба ростӣ роҳ намераванд. Онҳо мақсадҳои ҳақиқии худро пинҳон медоранд ва бо фариштаи суқуткарда, ки дурӯғро дӯст медорад ва ба ҷо меоварад, мушоракат нигоҳ медоранд. Душман бар мардоне, ки онҳоро барои фиреб додани онҳое ки то андозае дар торикӣ ҳастанд истифода бурда метавонад, рӯҳе меоварад. Баъзеҳо оҳиста-оҳиста аз торикии ҳоким фаро гирифта мешаванд ва ҳақиқатро ба ивази хатогӣ канор мегузоранд. Рӯзе, ки нубувват ба он ишора кардааст, фаро расидааст. Исои Масеҳ фаҳмида намешавад. Исои Масеҳ барои онҳо афсонаест. Дар ин марҳилаи таърихи замин, бисёре мисли одамони маст рафтор мекунанд. “Дар ҷои худ биистед ва ҳайрон шавед; фарёд занед ва нола кунед; онҳо мастанд, аммо на аз шароб; меланганд, аммо на аз майи сахтнӯш. Зеро ки Худованд бар шумо рӯҳи хоби амиқро рехтааст ва чашмони шуморо бастааст. Паёмбарон ва ҳокимони шумо, яъне бинандагонро, Ӯ пӯшидааст”. Мастии рӯҳонӣ бар бисёре аз онҳое аст, ки гумон мекунанд, онҳо ҳамон қавме ҳастанд, ки сарафроз хоҳанд шуд. Имони динии онҳо маҳз ҳамон гуна аст, ки дар ин Навишта тасвир шудааст. Зери таъсири он, онҳо наметавонанд рост роҳ раванд. Онҳо дар рафтори худ роҳҳои каҷ месозанд. Яке ва баъд дигаре, онҳо ба ин сӯ ва он сӯ меланганд. Худованд ба онҳо бо шафқати бузург менигарад. Роҳи ҳақро онҳо нашинохтаанд. Онҳо тарҳрезони илмӣ ҳастанд, ва онҳое ки метавонистанд ва мебоист кумак мекарданд, ба сабаби диди равшани рӯҳонӣ, худ фирефта шудаанд ва кори шариронаро дастгирӣ мекунанд.
“The developments of these last days will soon become decided. When these spiritualistic deceptions are revealed to be what they really are,—the secret workings of evil spirits,—those who have acted a part in them will become as men who have lost their minds.
Рӯшдҳои ин рӯзҳои охир ба зудӣ шакли қатъӣ хоҳанд гирифт. Вақте ки ин фиребҳои рӯҳонигароёна ҳамчун он чи дар ҳақиқат ҳастанд,—амалҳои ниҳонии арвоҳи шарир,—ошкор гарданд, онҳое ки дар онҳо нақше бозидаанд, мисли одамоне хоҳанд шуд, ки ақли худро аз даст додаанд.
“‘Wherefore the Lord saith, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honor me, but have removed their hearts far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men therefore, behold I will proceed to do a marvelous work among this people, even a marvelous work and a wonder for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, who seeth us, and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay; for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it. He had no understanding?’
«Зеро чунин мегӯяд Худованд: “Азбаски ин қавм бо даҳони худ ба Ман наздик мешаванд ва бо лабони худ Маро эҳтиром мекунанд, вале дилҳои худро аз Ман дур кардааст, ва тарси онҳо аз Ман аз рӯи аҳкоми одамон омӯхта шудааст, бинобар ин, инак, Ман боз дар миёни ин қавм кори аҷибе ба амал хоҳам овард, кори аҷибе ва шигифтангез; зеро ҳикмати ҳикматмандони онҳо нобуд хоҳад шуд, ва фаҳмиши фаҳмидарони онҳо ниҳон хоҳад гардид. Вой бар ҳоли онҳое ки андешаҳои худро аз Худованд амиқ пинҳон кардан мехоҳанд, ва корҳои онҳо дар торикӣ аст, ва мегӯянд: ‘Кист, ки моро бинад? Ва кист, ки моро бидонад?’ Ба ростӣ, вожгун сохтани чизҳо аз ҷониби шумо мисли гили кулолгар шумурда хоҳад шуд; зеро оё маҳсули даст метавонад дар бораи офарандаи худ бигӯяд: ‘Ӯ маро наофаридааст’? Ё оё чизи сохташуда метавонад дар бораи он ки онро шакл додааст, бигӯяд: ‘Ӯ фаҳмиш надошт?’”»
“It is presented to me that in our experience we have been and are meeting this very condition of things. Men who have had great light and wonderful privileges have taken the word of leaders who think themselves wise, who have been greatly favored and blessed by the Lord, but who have taken themselves out of the hands of God and placed themselves in the ranks of the enemy. The world is to be flooded with specious fallacies. One human mind, accepting these fallacies, will work upon other human minds, who have been turning the precious evidence of God’s truth into a lie. These men will be deceived by fallen angels, when they should have stood as faithful guardians, watching for souls, as they that must give an account. They have laid down the weapons of their warfare, and have given heed to seducing spirits. They make of no effect the counsel of God and set aside his warnings and reproofs, and are positively on Satan’s side, giving heed to seducing spirits and doctrines of devils.
«Ба ман нишон дода шудааст, ки дар таҷрибаи мо мо ба ҳамин ҳолати воқеаҳо дучор шудаем ва ҳоло низ дучор мешавем. Одамоне, ки нури бузург ва имтиёзҳои аҷиб доштаанд, сухани роҳбаронеро пазируфтаанд, ки худро доно мепиндоранд, ки аз ҷониби Худованд бисёр илтифот ёфта ва баракат дода шудаанд, вале худро аз дасти Худо берун карда, худро дар сафи душман қарор додаанд. Дунё бояд аз мағолатаҳои зоҳиран мӯътамад лабрез гардад. Як зеҳни инсонӣ, ки ин мағолатаҳоро мепазирад, бар зеҳнҳои дигари инсонӣ таъсир хоҳад кард, зеҳнҳое ки далелҳои гаронбаҳои ҳақиқати Худоро ба дурӯғ табдил додаанд. Ин одамон аз ҷониби фариштагони афтода фирефта хоҳанд шуд, дар ҳоле ки мебоист ҳамчун нигаҳбонони амин устувор меистоданд ва барои ҷонҳо бедорона назорат мекарданд, мисли онҳое ки бояд ҳисобот диҳанд. Онҳо силоҳҳои муборизаи худро фурӯ гузоштаанд ва ба арвоҳи фиребанда гӯш додаанд. Онҳо машварати Худоро бетаъсир мегардонанд ва ҳушдорҳо ва сарзанишҳои Ӯро канор мениҳанд, ва ба таври ошкор дар ҷониби Шайтон мебошанд, ба арвоҳи фиребанда ва таълимоти девҳо гӯш медиҳанд.»
“Spiritual drunkenness is now upon men who ought not to be staggering as men under the influence of strong drink. Crimes and irregularities, fraud, deceit, and unfair dealing fill the world, in accordance with the teaching of the leader who rebelled in the heavenly courts.
«Масти рӯҳонӣ акнун бар одамоне омадааст, ки набояд чун касоне, ки зери таъсири шароби сахт қарор доранд, мелангиданд. Ҷиноятҳо ва бетартибиҳо, фиребгарӣ, найранг ва муомилаи ноодилона ҷаҳонро пур месозанд, мувофиқи таълими он роҳбаре ки дар саҳнҳои осмонӣ исён бардошт.
“History is to be repeated. I could specify what will be in the near future, but the time is not yet. The forms of the dead will appear, through the cunning device of Satan, and many will link up with the one who loveth and maketh a lie. I warn our people that right among us some will turn away from the faith, and give heed to seducing spirits and doctrines of devils, and by them the truth will be evil spoken of.” Battle Creek Letters, 123–125.
«Таърих такрор хоҳад шуд. Ман метавонам муайян созам, ки дар ояндаи наздик чӣ хоҳад буд, аммо ҳанӯз вақти он нарасидааст. Симои мурдагон, ба воситаи ҳилаи маккоронаи шайтон, пайдо хоҳад шуд, ва бисёре бо он касе ҳамроҳ хоҳанд гашт, ки дурӯғро дӯст медорад ва ба амал меоварад. Ман қавми худро огоҳ месозам, ки ҳатто дар миёни худи мо баъзеҳо аз имон рӯй хоҳанд гардонд ва ба рӯҳҳои фиребанда ва таълимоти девҳо гӯш хоҳанд дод, ва ба воситаи онҳо ҳақиқат бадном карда хоҳад шуд». Battle Creek Letters, 123–125.
Daniel chapter one, representing the message of the first angel of Revelation fourteen, aligns with the beginning history of the earth beast. Daniel chapters one, two and three representing the messages of all three angels in Revelation fourteen, aligns with the ending of the United States. Nebuchadnezzar represents the history of the first angel, and the first chapter of Daniel. Belshazzar represents the history of the third angel, and the first three chapters of Daniel.
Боби якуми Дониёл, ки паёми фариштаи аввалини Ваҳйи чордаҳро намояндагӣ мекунад, бо таърихи оғози ҳайвони заминӣ мувофиқат менамояд. Бобҳои якум, дуюм ва сеюми Дониёл, ки паёмҳои ҳар се фариштаи Ваҳйи чордаҳро намояндагӣ мекунанд, бо анҷоми Иёлоти Муттаҳида мувофиқат менамоянд. Набукаднесар таърихи фариштаи аввал ва боби якуми Дониёлро намояндагӣ мекунад. Белшацсар таърихи фариштаи сеюм ва се боби аввали Дониёлро намояндагӣ мекунад.
“To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, . . . to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.
«Ба охирин ҳокими Бобил, чунонки ба таври рамзӣ ба нахустини он, ҳукми Нигоҳбони илоҳӣ расида буд: “Эй подшоҳ, ... ба ту гуфта мешавад: салтанат аз ту дур карда шудааст.” Дониёл 4:31.» Анбиё ва Подшоҳон, 533.
We will continue our study of Nebuchadnezzar and Belshazzar in the next article.
Мо дар мақолаи навбатӣ таҳқиқи худро дар бораи Набукаднесар ва Балшасар идома хоҳем дод.
“Belshazzar, awed by this representation of God’s power, showing that they had a witness, though they knew it not, had had great opportunities of knowing the works of the living God, and His power, and of doing His will. He had been privileged with much light. His grandfather, Nebuchadnezzar, had been warned of his danger in forgetting God and glorifying himself. Belshazzar had a knowledge of his banishment from the society of men, and his association with the beasts of the field; and these facts, which ought to have been a lesson to him, he disregarded, as if they had never occurred; and he went on repeating the sins of his grandfather. He dared to commit the crimes which brought God’s judgments upon Nebuchadnezzar. He was condemned, not alone that he himself was doing wickedly, but that he had not availed himself of opportunities and capabilities, if cultivated, of being right.” Testimonies to Ministers, 436.
«Белшасар аз ин зуҳуроти қудрати Худо ба ҳайрат омада, ки нишон медод онҳо Шоҳиде доранд, ҳарчанд худ аз он огоҳ набуданд, имкониятҳои бузурге дошт, то корҳои Худои зиндаро, ва қудрати Ӯро, бишиносад ва иродаи Ӯро ба ҷо оварад. Ба ӯ нури бисёре ато шуда буд. Бобокалонаш, Набукаднесар, аз хатари фаромӯш кардани Худо ва ҷалол додани худ огоҳ карда шуда буд. Белшасар аз ронда шудани ӯ аз ҷамъияти одамон ва аз ҳамнишинии ӯ бо ҳайвоноти саҳро огоҳӣ дошт; ва ин воқеаҳо, ки мебоист барои ӯ дарсе мешуданд, ӯ онҳоро нодида гирифт, гӯё ки ҳаргиз рӯй надода буданд; ва ӯ идома дод, ки гуноҳҳои бобокалонашро такрор кунад. Ӯ ҷуръат кард, ки он ҷиноятҳоро содир намояд, ки довариҳои Худоро бар Набукаднесар оварда буданд. Ӯ маҳкум шуд, на танҳо барои он ки худаш ба бадӣ амал мекард, балки барои он ки аз имкониятҳо ва қобилиятҳое, ки агар парвариш меёфтанд, метавонистанд ӯро росткор гардонанд, истифода накард». Testimonies to Ministers, 436.