The fall of Belshazzar in chapter five had been typified by Nebuchadnezzar’s fall in chapter four.
Суқути Белшазар дар боби панҷум пешнамунаи худро дар суқути Набукаднесар дар боби чорум дошт.
“To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, . . . to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.
«Барои охирин ҳокими Бобил, чунон ки ба таври рамзӣ барои нахустини он, ҳукми Нозири илоҳӣ омада буд: “Эй подшоҳ, ... ба ту гуфта мешавад: салтанат аз ту дур карда шудааст.” Дониёл 4:31». Пайғамбарон ва Подшоҳон, 533.
Nebuchadnezzar represents the beginning and Belshazzar the end of the kingdom that ruled for seventy years, and thus symbolized the reign of the earth beast of Revelation chapter thirteen (the United States), that was to reign during the time when the whore of Tyre (the papacy), was forgotten.
Набукаднесар ибтидои подшоҳист ва Белшасар анҷоми он подшоҳиест, ки ҳафтод сол ҳукмронӣ кард; ва бинобар ин, он рамзи ҳукмронии ҳайвони заминии Ваҳй, боби сездаҳум (Иёлоти Муттаҳида), буд, ки мебоист дар замоне ҳукмронӣ намояд, ки фоҳишаи Сур (попият) фаромӯш шуда буд.
And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Isaiah 23:15.
Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд, ки Сӯр ҳафтод сол фаромӯш хоҳад шуд, мувофиқи айёми як подшоҳ; баъд аз анҷоми ҳафтод сол Сӯр мисли фоҳиша суруд хоҳад хонд. Ишаъё 23:15.
Nebuchadnezzar therefore represents the beginning of the United States, and Belshazzar represents the end of the United States. Nebuchadnezzar represents the beginning of the Republican horn and the beginning of the Protestant horn. Belshazzar represents the ending of the Republican and Protestant horn.
Пас, Набукаднесар ибтидои Иёлоти Муттаҳидаро ифода мекунад, ва Балшазар анҷоми Иёлоти Муттаҳидаро ифода мекунад. Набукаднесар ибтидои шохи ҷумҳурихоҳ ва ибтидои шохи протестантиро ифода мекунад. Балшазар анҷоми шохи ҷумҳурихоҳ ва протестантиро ифода мекунад.
The judgment brought upon Nebuchadnezzar was “seven times.” The story of Nebuchadnezzar’s living as a beast for twenty-five hundred and twenty days, was employed by William Miller in his application of the “seven times” of Leviticus twenty-six, though he did not address the twenty-five hundred and twenty, that is symbolized in Belshazzar’s judgment.
Доварие, ки бар Набукаднесар оварда шуд, «ҳафт замон» буд. Қиссаи он ки Набукаднесар барои ду ҳазору панҷсаду бист рӯз ҳамчун ҳайвон зиндагӣ кард, аз ҷониби Уилям Миллер ҳангоми татбиқи «ҳафт замон»-и Ибодот бисту шаш истифода шуд, гарчанде ки ӯ ба ду ҳазору панҷсаду бист, ки дар доварии Белшазар рамзгузорӣ шудааст, напардохт.
And this is the writing that was written, MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. This is the interpretation of the thing: MENE; God hath numbered thy kingdom, and finished it. TEKEL; Thou art weighed in the balances, and art found wanting. PERES; Thy kingdom is divided, and given to the Medes and Persians. Daniel 5:25–28.
Ва ин аст навиштае, ки навишта шуд: МЕНЕ, МЕНЕ, ТЕКЕЛ, УФАРСИН. Ин аст таъбири ин чиз: МЕНЕ; Худо салтанати туро шумурда, онро ба анҷом расондааст. ТЕКЕЛ; Ту дар тарозуҳо баркашида шудаӣ, ва кам ёфт шудаӣ. ПЕРЕС; Салтанати ту тақсим карда шудааст ва ба мадиён ва форсиён дода шудааст. Дониёл 5:25–28.
Beyond the interpretation Daniel assigned to the mysterious handwriting on the wall, the words “mene” and “tekel,” represent a measurement of weight, and those words also represent a specific value of coinage (Exodus 30:13, Ezekiel 45:12). A “mene” is fifty shekels, or one thousand gerahs. “Mene, mene” therefore equates to two thousand gerahs. A “tekel” is twenty gerahs. Therefore “mene, mene, tekel” equates to two thousand and twenty gerahs. “Upharsin” means “to divide” and therefore means is one-half of a “mene,” and represents five hundred gerahs. Combined they represent the sum of twenty-five hundred and twenty.
Илова бар таъбире, ки Дониёл ба он навиштаи асроромез бар девор нисбат дод, вожаҳои «мана» ва «текел» ченаки вазнро ифода мекунанд, ва ин вожаҳо ҳамчунин арзиши муайяни сиккаро ифода менамоянд (Хуруҷ 30:13; Ҳизқиёл 45:12). Як «мана» панҷоҳ шақал, ё як ҳазору гераҳ аст. Пас, «мана, мана» ба ду ҳазор гераҳ баробар мешавад. Як «текел» бист гераҳ аст. Бинобар ин, «мана, мана, текел» ба ду ҳазору бист гераҳ баробар мегардад. «Уфарсин» маънои «тақсим кардан»-ро дорад ва аз ин рӯ нисфи як «мана»-ро ифода мекунад, ва панҷсад гераҳро намояндагӣ менамояд. Якҷо онҳо маҷмӯи ду ҳазору панҷсаду бистро ифода мекунанд.
The last reference of Sister White identifies that Belshazzar was typified by Nebuchadnezzar, but more specifically she emphasized their mutual judgment, and both judgments are represented as a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty-six. There are a few terms that the Scriptures employ to represent the “seven times” of Leviticus twenty-six. Jeremiah represents it as God’s indignation.
Иқтибоси охирини Хоҳар Уайт муайян месозад, ки Балшасар бо Навуходоносор ба таври намунавӣ ифода шудааст, аммо ба таври мушаххастар вай доварии муштараки онҳоро таъкид намудааст, ва ҳар ду доварӣ ҳамчун рамзи «ҳафт замон»-и Ибодат 26 тасвир гардидаанд. Чанд истилоҳе ҳастанд, ки Навиштаҳо барои ифода кардани «ҳафт замон»-и Ибодат 26 ба кор мебаранд. Ирмиё онро ҳамчун ғазаби Худо тасвир мекунад.
How hath the Lord covered the daughter of Zion with a cloud in his anger, and cast down from heaven unto the earth the beauty of Israel, and remembered not his footstool in the day of his anger! The Lord hath swallowed up all the habitations of Jacob, and hath not pitied: he hath thrown down in his wrath the strong holds of the daughter of Judah; he hath brought them down to the ground: he hath polluted the kingdom and the princes thereof. He hath cut off in his fierce anger all the horn of Israel: he hath drawn back his right hand from before the enemy, and he burned against Jacob like a flaming fire, which devoureth round about. He hath bent his bow like an enemy: he stood with his right hand as an adversary, and slew all that were pleasant to the eye in the tabernacle of the daughter of Zion: he poured out his fury like fire. The Lord was as an enemy: he hath swallowed up Israel, he hath swallowed up all her palaces: he hath destroyed his strong holds, and hath increased in the daughter of Judah mourning and lamentation. And he hath violently taken away his tabernacle, as if it were of a garden: he hath destroyed his places of the assembly: the Lord hath caused the solemn feasts and sabbaths to be forgotten in Zion, and hath despised in the indignation of his anger the king and the priest. The Lord hath cast off his altar, he hath abhorred his sanctuary, he hath given up into the hand of the enemy the walls of her palaces; they have made a noise in the house of the Lord, as in the day of a solemn feast. The Lord hath purposed to destroy the wall of the daughter of Zion: he hath stretched out a line, he hath not withdrawn his hand from destroying: therefore he made the rampart and the wall to lament; they languished together. Lamentations 2:1–8.
Чӣ гуна Худованд дар ғазаби Худ духтари Сионро бо абре пӯшонидааст, ва ҷалоли Исроилро аз осмон бар замин афкандааст, ва дар рӯзи ғазаби Худ поягоҳи пойҳои Худро ба ёд наовардааст! Худованд ҳамаи масканҳои Яъқубро фурӯ бурдааст, ва раҳм накардааст; Ӯ дар хашми Худ қалъаҳои духтари Яҳудоро хароб кардааст; онҳоро ба замин фуруд овардааст; салтанат ва мирони онро нопок гардонидааст. Ӯ дар шиддати ғазаби Худ тамоми шохи Исроилро буридааст; дасти рости Худро аз пеши душман пас кашидааст, ва бар зидди Яъқуб мисли оташи алангазан сӯхтааст, ки гирду атрофро фурӯ мебарад. Ӯ камони Худро мисли душман кашидааст; бо дасти рости Худ чун мухолиф истодааст, ва ҳар чиро, ки барои чашм дилписанд буд, дар хаймаи духтари Сион куштааст; хашми Худро мисли оташ рехтааст. Худованд мисли душман буд; Ӯ Исроилро фурӯ бурдааст, ҳамаи қасрҳои онро фурӯ бурдааст; истеҳкомҳои онро вайрон кардааст, ва дар духтари Яҳудо мотам ва нолафганиро афзун намудааст. Ва Ӯ хаймаи Худро бо зӯр дур кардааст, чунон ки гӯё он хаймаи боғе бошад; ҷойҳои анҷумани Худро хароб кардааст; Худованд боис шудааст, ки идҳои тантанавӣ ва шанбеҳо дар Сион фаромӯш гарданд, ва дар шиддати ғазаби Худ подшоҳ ва коҳинро хор шумурдааст. Худованд қурбонгоҳи Худро рад кардааст, муқаддасгоҳи Худро макрӯҳ доштааст, деворҳои қасрҳои онро ба дасти душман супурдааст; онҳо дар хонаи Худованд овоза бардоштанд, чунон ки дар рӯзи иди тантанавӣ. Худованд қасд намудааст, ки девори духтари Сионро хароб созад; Ӯ ресмонро кашидааст, дасти Худро аз нобуд кардан пас накашидааст; бинобар ин Ӯ ҳисор ва деворро водор кардааст, ки нола кунанд; онҳо якҷоя фано шуданд. Навҳаҳои Ирмиё 2:1–8.
The Lord’s anger is represented as the “indignation of his anger,” and his anger was accomplished upon both the northern kingdom and southern kingdom of Israel. This is why the book of Daniel identifies a “first” and a “last” indignation. Jeremiah identifies a “line” that the Lord “hath stretched out,” when he exercised his anger towards his chosen people. That line is also referred to in second Kings.
Хашми Худованд ҳамчун «ғазаби хашми Ӯ» тасвир шудааст, ва хашми Ӯ бар ҳар ду — бар подшоҳии шимолӣ ва подшоҳии ҷанубии Исроил — ба иҷро расид. Аз ҳамин сабаб китоби Дониёл «нахустин» ва «охирин» ғазабро муайян мекунад. Ирмиё «хате»-ро зикр мекунад, ки Худованд ҳангоми ба амал овардани хашми Худ бар қавми баргузидаи Худ «кашида буд». Ба он хат ҳамчунин дар Подшоҳон дуюм ишора шудааст.
And the Lord spake by his servants the prophets, saying, Because Manasseh king of Judah hath done these abominations, and hath done wickedly above all that the Amorites did, which were before him, and hath made Judah also to sin with his idols: Therefore thus saith the Lord God of Israel, Behold, I am bringing such evil upon Jerusalem and Judah, that whosoever heareth of it, both his ears shall tingle. And I will stretch over Jerusalem the line of Samaria, and the plummet of the house of Ahab: and I will wipe Jerusalem as a man wipeth a dish, wiping it, and turning it upside down. And I will forsake the remnant of mine inheritance, and deliver them into the hand of their enemies; and they shall become a prey and a spoil to all their enemies. 2 Kings 21:10–14.
Ва Худованд ба воситаи бандагони Худ, яъне анбиё, сухан ронда, гуфт: «Азбаски Менашше, подшоҳи Яҳудо, ин корҳои зиштро ба ҷо овардааст, ва бадкорӣ кардааст бештар аз ҳар он чи амӯриён, ки пеш аз ӯ буданд, карда буданд, ва Яҳудоро низ бо бутҳои худ ба гуноҳ водор кардааст, бинобар ин чунин мегӯяд Худованд Худои Исроил: инак, Ман бар Ерусалим ва Яҳудо чунон бало меоварам, ки ҳар кӣ дар бораи он бишнавад, ҳар ду гӯшаш ҷингила занад. Ва бар Ерусалим ресмони Сомария ва шулӯқи хонаи Аҳъобро мекашам; ва Ерусалимро чунон пок хоҳам кард, ки кас табақеро пок мекунад: онро пок карда, чаппа мегардонад. Ва бақияи мероси Худро тарк хоҳам кард, ва онҳоро ба дасти душманонашон хоҳам супурд; ва онҳо барои ҳамаи душманони худ ғанимат ва тороҷ хоҳанд шуд». 4 Подшоҳон 21:10–14.
The “line” of God’s indignation that is Moses’ “seven times,” was first stretched over the northern kingdom (the house of Ahab), and then over Judah. Another biblical term for the “seven times” that is derived from Leviticus twenty-six is the term “scattered”.
«хати»-и ғазаби Худо, ки «ҳафт маротиба»-и Мӯсо мебошад, нахуст бар подшоҳии шимолӣ (хонаи Аҳъоб) кашида шуд, ва сипас бар Яҳудо. Истилоҳи дигари Китоби Муқаддас барои «ҳафт маротиба», ки аз Ибодат бисту шаш бармеояд, истилоҳи «пароканда» аст.
Then I will walk contrary unto you also in fury; and I, even I, will chastise you seven times for your sins. And ye shall eat the flesh of your sons, and the flesh of your daughters shall ye eat. And I will destroy your high places, and cut down your images, and cast your carcases upon the carcases of your idols, and my soul shall abhor you. And I will make your cities waste, and bring your sanctuaries unto desolation, and I will not smell the savour of your sweet odours. And I will bring the land into desolation: and your enemies which dwell therein shall be astonished at it. And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Then shall the land enjoy her sabbaths, as long as it lieth desolate, and ye be in your enemies’ land; even then shall the land rest, and enjoy her sabbaths. As long as it lieth desolate it shall rest; because it did not rest in your sabbaths, when ye dwelt upon it. Leviticus 26:28–35.
Ва Ман низ бар шумо бо ғазаб хилоф рафтор хоҳам кард; ва Ман, айнан Ман, шуморо барои гуноҳҳоятон ҳафт бор ҷазо хоҳам дод. Ва шумо гӯшти писарони худро хоҳед хӯрд, ва гӯшти духтарони худро хоҳед хӯрд. Ва Ман баландиҳои шуморо вайрон хоҳам кард, ва бутҳои шуморо фурӯ хоҳам зад, ва ҷасадҳои шуморо бар ҷасадҳои бутҳоятон хоҳам андохт, ва ҷони Ман аз шумо нафрат хоҳад дошт. Ва Ман шаҳрҳои шуморо вайрона хоҳам гардонд, ва муқаддасгоҳҳои шуморо ба харобазор хоҳам овард, ва бӯи атри хуши шуморо нахоҳам бӯид. Ва Ман заминро ба харобӣ хоҳам овард; ва душманонатон, ки дар он сокин хоҳанд шуд, аз он ба ҳайрат хоҳанд афтод. Ва Ман шуморо дар миёни халқҳо пароканда хоҳам кард, ва аз паси шумо шамшер хоҳам кашид; ва замини шумо хароб, ва шаҳрҳои шумо вайрона хоҳанд шуд. Он гоҳ замин аз шанбеҳои худ баҳра хоҳад бурд, тамоми он муддате ки вай хароб хоҳад хобид ва шумо дар замини душманонатон хоҳед буд; ҳамон вақт замин ором хоҳад гирифт ва аз шанбеҳои худ баҳра хоҳад бурд. Тамоми он муддате ки вай хароб хоҳад хобид, ором хоҳад гирифт; зеро дар шанбеҳои шумо, ҳангоме ки бар он сокин будед, он ором намегирифт. Ибодат 26:28–35.
The scattering among the heathen was fulfilled for Daniel when he was carried as a slave into Babylon, at the captivity of Jehoiakim. Then, while Daniel was in the “enemies’ land” the land rested and enjoyed “her sabbaths.” Second Chronicles informs us that the period of time was the seventy years of Jeremiah, which Daniel came to recognize in chapter nine.
Пароканда шудан дар миёни халқҳои бутпараст барои Дониёл он гоҳ ба амал омад, ки дар асорати Еҳӯёқим ӯ чун ғулом ба Бобил бурда шуд. Пас, ҳангоме ки Дониёл дар «замини душманон» буд, замин ором гирифт ва аз «шанбеҳои» худ баҳра бурд. Китоби Дуюми Вақоеънома ба мо хабар медиҳад, ки ин муддат ҳамон ҳафтод соли Ирмиё буд, ки Дониёл дар боби нуҳум онро дарк кард.
And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:20–23.
Ва онҳоеро, ки аз шамшер раҳо ёфта буданд, ӯ ба Бобил бурд; ва онҳо то салтанати подшоҳии Форс барои ӯ ва писаронаш хизматгор буданд, то ки каломи Худованд, ки ба забони Ирмиё гуфта шуда буд, ба амал ояд, то замин аз шанбеҳои худ баҳраманд гардад; зеро тамоми айёме ки вай хароб хобида буд, шанбе нигоҳ медошт, то ҳафтод сол ба анҷом расад. Ва дар соли аввали Куруш, подшоҳи Форс, то ки каломи Худованд, ки ба забони Ирмиё гуфта шуда буд, ба иҷро расад, Худованд рӯҳи Куруш, подшоҳи Форсро, барангехт, ва ӯ дар тамоми подшоҳии худ фармон эълон кард ва онро низ ба навишт даровард, ки мегуфт: «Куруш, подшоҳи Форс, чунин мегӯяд: Худованд Худои осмон ҳамаи подшоҳиҳои заминро ба ман додааст; ва Ӯ маро амр фармудааст, ки барои Ӯ дар Ерусалим, ки дар Яҳудо аст, хонае бино намоям. Кист аз миёни шумо аз тамоми қавми Ӯ? Худованд Худои ӯ бо ӯ бод, ва бигзор ӯ барояд». 2 Вақоеънома 36:20–23.
The term “scattering” is a symbol of the “seven times.” The judgment of Nebuchadnezzar of “seven times” living as a beast, typified the judgment of Belshazzar, as represented by the mystical words upon the wall, “mene, mene, tekel upharsin.” Belshazzar’s judgment was represented by the handwriting that equated to twenty-five hundred and twenty, the same number of days that Nebuchadnezzar lived like a beast, and the same number of years represented with the “seven times” of Leviticus twenty-six.
Истилоҳи «парокандагӣ» рамзи «ҳафт замон» аст. Ҳукми Набукаднесар, яъне «ҳафт замон» зиндагӣ кардан чун ҳайвон, намунаи ҳукми Балшаззар буд, чунон ки онро суханони асроромези бар девор навишташуда, «mene, mene, tekel upharsin», ифода мекарданд. Ҳукми Балшаззар бо хаттоти рӯйи девор нишон дода шуд, ки ба ду ҳазору панҷсаду бист баробар буд, ҳамон шумораи рӯзҳое, ки Набукаднесар мисли ҳайвон зиндагӣ кард, ва ҳамон шумораи солҳое, ки бо «ҳафт замон»-и Ибодат бисту шаш ифода ёфтаанд.
The judgment of Belshazzar, that was typified by the judgment of Nebuchadnezzar, was symbolically represented by the “seven times,” and both of those judgments represented a “fall of Babylon,” which is the symbol of the second angel’s message. The first fall of Babylon was when Nimrod’s tower was brought down.
Доварии Белшасар, ки ба воситаи доварии Набукаднесар намунавӣ нишон дода шуда буд, ба таври рамзӣ бо «ҳафт вақт» ифода гардида буд, ва ҳар дуи он довариҳо «суқути Бобил»-ро намояндагӣ мекарданд, ки он рамзи паёми фариштаи дуюм аст. Аввалин суқути Бобил он вақт буд, ки бурҷи Нимруд фурӯ оварда шуд.
And the whole earth was of one language, and of one speech. And it came to pass, as they journeyed from the east, that they found a plain in the land of Shinar; and they dwelt there. And they said one to another, Go to, let us make brick, and burn them thoroughly. And they had brick for stone, and slime had they for mortar. And they said, Go to, let us build us a city and a tower, whose top may reach unto heaven; and let us make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth. And the Lord came down to see the city and the tower, which the children of men builded. And the Lord said, Behold, the people is one, and they have all one language; and this they begin to do: and now nothing will be restrained from them, which they have imagined to do. Go to, let us go down, and there confound their language, that they may not understand one another’s speech. So the Lord scattered them abroad from thence upon the face of all the earth: and they left off to build the city. Genesis 11:1–8.
Ва тамоми замин як забон дошт, ва ҳама як гуфтор. Ва чунин воқеъ шуд, ки ҳангоме ки онҳо аз шарқ кӯч мебастанд, дар замини Шинор ҳамворие ёфтанд; ва дар он ҷо маскан гирифтанд. Ва ба якдигар гуфтанд: «Биёед, хишт бисозем ва онро хуб пазем». Ва хишт барои онҳо ба ҷойи санг буд, ва қатрон барои онҳо ба ҷойи маҳлул. Ва гуфтанд: «Биёед, барои худ шаҳре ва бурҷе бино кунем, ки қуллааш ба осмон бирасад; ва барои худ номе созем, мабодо бар рӯи тамоми замин пароканда гардем». Ва Худованд фуруд омад, то шаҳр ва бурҷеро бубинад, ки банӣ-одам месохтанд. Ва Худованд гуфт: «Инак, қавм як аст, ва барои ҳамаи онҳо як забон аст; ва ин аст он чи ба карданаш оғоз намудаанд; ва акнун ҳеҷ чизе аз он чи дар дил гирифтаанд, аз онҳо боздошта нахоҳад шуд. Биёед, фуруд оем ва дар он ҷо забони онҳоро мушавваш созем, то сухани якдигарро нафаҳманд». Пас Худованд онҳоро аз он ҷо бар рӯи тамоми замин пароканда сохт; ва онҳо аз бино кардани шаҳр бозистоданд. Ҳастӣ 11:1–8.
At the judgment of Babel, which was the judgment of Nimrod, the Lord “scattered” Nimrod’s rebels across the “face of the whole earth.” Nimrod and his cohorts knew their rebellion would cause them to be scattered, for they had said the motivation for building the tower and city was to “make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth.”
Дар доварии Бобил, ки он доварии Нимрӯд буд, Худованд шӯришгарони Нимрӯдро бар рӯи тамоми замин «пароканда» кард. Нимрӯд ва ҳамроҳонаш медонистанд, ки исёни онҳо боиси пароканда шудани онҳо хоҳад шуд, зеро гуфта буданд, ки ангезаи бино кардани бурҷ ва шаҳр ин буд, ки «барои худ номе бисозем, мабодо бар рӯи тамоми замин пароканда шавем».
A “name” prophetically is a symbol of character. The character that Nimrod and his cohorts established is represented by their works, for by the fruits you shall know the character. The fruit of Nimrod’s rebellion, and therefore the symbol of his character, was the construction of the tower and the city. A “tower” is a symbol of a church, and a “city” is a symbol of a state. The name of Nimrod’s rebels, which represents their character, was the combination of church and state, which is also symbolically represented as the image of the beast.
«Ном» дар маънои набавӣ рамзи хислат аст. Хислате, ки Намруд ва ҳамдастони ӯ барпо карданд, бо аъмоли онҳо ифода меёбад, зеро аз меваҳо хислатро хоҳед шинохт. Самари исёни Намруд, ва бинобар ин рамзи хислати ӯ, бино кардани бурҷ ва шаҳр буд. «Бурҷ» рамзи калисо аст, ва «шаҳр» рамзи давлат. Номи исёнгарони Намруд, ки хислати онҳоро ифода мекунад, иттиҳоди калисо ва давлат буд, ки он инчунин ба таври рамзӣ ҳамчун сурати ҳайвони ваҳшӣ ифода шудааст.
The passage identifying the fall of Babel has the expression “go to” repeated three times. The third is when God brings the judgment of confounding their language, and scattering them abroad. The first “go to” was the preparation for the second “go to,” when they constructed their city and tower. When they had accomplished their work during the history of the second expression of “go to,” God came down to visually consider their rebellion. The third “go to,” was judgment, and the second “go to” was a visual test. The first “go to” represents their first failure, and prophetically the three times “go to” is expressed identifies the three-step testing process of the everlasting gospel. There is much more information in the testimony of Nimrod’s rebellion and fall, but we are simply identifying that the first time Babylon (Babel) fell, the symbol of “seven times,” as represented by the “scattering,” is identified. Nimrod’s judgment was represented by a scattering, Nebuchadnezzar’s by “seven times” and Belshazzar’s by “twenty-five hundred and twenty”.
Порчае, ки суқути Бобилро муайян мекунад, ибораи «биёед» дар он се бор такрор мешавад. Сеюмаш он вақт аст, ки Худо доварии омехта сохтани забони онҳоро ва пароканда кардани онҳоро бар рӯи замин меоварад. «Биёед»-и аввал омодагӣ барои «биёед»-и дуюм буд, вақте ки онҳо шаҳри худ ва бурҷи худро сохтанд. Ҳангоме ки онҳо кори худро дар ҷараёни таърихи баёни дуюми «биёед» ба анҷом расониданд, Худо поён омад, то исёни онҳоро ба таври намоён баррасӣ кунад. «Биёед»-и сеюм доварӣ буд, ва «биёед»-и дуюм озмоиши аёнӣ буд. «Биёед»-и аввал нокомии аввали онҳоро ифода мекунад, ва аз лиҳози нубувватӣ се бор баён шудани «биёед» раванди сеқадамаи озмоиши Инҷили ҷовидониро муайян месозад. Дар шаҳодати исён ва суқути Нимруд маълумоти бисёр бештаре ҳаст, аммо мо фақат муайян месозем, ки бори аввале ки Бобил (Бобел) суқут кард, рамзи «ҳафт бор», чунон ки бо «парокандагӣ» ифода шудааст, муайян мегардад. Доварии Нимруд бо парокандагӣ ифода ёфт, доварии Набукаднесар бо «ҳафт бор», ва доварии Белшасар бо «ду ҳазору панҷсаду бист».
The signature of the Alpha and Omega identifies that the line of prophecy represented by chapters four and five, is the latter rain message of the second angel and Midnight Cry. The line begins with the fall of Babylon represented by Nebuchadnezzar, identifying 1798, which is when spiritual Babylon (the papacy) fell the first time. Then at the end of the line, Belshazzar’s Babylon falls, marking the beginning of the progressive fall of spiritual Babylon (the papacy again), beginning at the Sunday law crisis. There are two witnesses of the fall of Babylon at the beginning of the line and two witnesses at the end of the line. Prophetic logic recognizes the signature of the great Beginning and Ending, while seeing the subject of Babylon’s fall testified to by four witnesses in the line represented by Daniel chapters four and five.
Имзои Алфа ва Омега муайян месозад, ки хати нубуввате, ки бо бобҳои чор ва панҷ ифода шудааст, паёми борони охирини фариштаи дуюм ва Нидои Нимашаб мебошад. Ин хат аз суқути Бобил, ки онро Набукаднесар намояндагӣ мекунад, оғоз меёбад ва соли 1798-ро муайян месозад, ки он замон Бобили рӯҳонӣ (попият) бори аввал суқут кард. Сипас, дар анҷоми ин хат, Бобили Балшасар суқут мекунад ва оғози суқути тадриҷии Бобили рӯҳонӣ (боз ҳам попият)-ро нишон медиҳад, ки аз буҳрони қонуни якшанбе оғоз меёбад. Дар оғози ин хат ду шоҳиди суқути Бобил вуҷуд дорад ва дар анҷоми он низ ду шоҳид ҳаст. Мантиқи нубувват имзои Оғоз ва Анҷоми бузургро эътироф мекунад, дар ҳоле ки мавзӯи суқути Бобилро, ки бо чор шоҳид дар он хат шаҳодат дода шудааст, мебинад; ин хат бо бобҳои чаҳор ва панҷуми Дониёл ифода шудааст.
In the type and antitype relationship of Nebuchadnezzar and Belshazzar, when aligned with the last days, we find the earth beast in its lamblike condition represented by Nebuchadnezzar, and then, when it speaks as a dragon, we see Belshazzar. We see in the prophetic relationship, the Republican horn being led by the Constitution of the United States represented by Nebuchadnezzar, and the overturning of the Constitution represented by Belshazzar. We will also see Nebuchadnezzar as a wise virgin and Belshazzar as a foolish virgin.
Дар муносибати навъ ва зиддинавъи Набукаднесар ва Белшацсар, вақте ки он бо рӯзҳои охир мувофиқ гардонда мешавад, мо ҳайвони заминиро дар ҳолати баррамонанди он, ки бо Набукаднесар муаррифӣ шудааст, меёбем; ва сипас, вақте ки он чун аждаҳо сухан мегӯяд, мо Белшацсарро мебинем. Мо дар ин муносибати пешгӯйона мебинем, ки шохи ҷумҳурихоҳ, ки бо Конститутсияи Иёлоти Муттаҳида роҳбарӣ мешавад, бо Набукаднесар муаррифӣ шудааст, ва сарнагун кардани Конститутсия бо Белшацсар муаррифӣ шудааст. Мо ҳамчунин Набукаднесарро ҳамчун бокираи хирадманд ва Белшацсарро ҳамчун бокираи нодон хоҳем дид.
We will continue our consideration of Daniel chapters four and five in the next article.
Мо баррасии бобҳои чаҳорум ва панҷуми Дониёлро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
“Belshazzar had been given many opportunities for knowing and doing the will of God. He had seen his grandfather Nebuchadnezzar banished from the society of men. He had seen the intellect in which the proud monarch gloried taken away by the One who gave it. He had seen the king driven from his kingdom, and made the companion of the beasts of the field. But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.
«Балшазар барои шинохтан ва ба ҷо овардани иродаи Худо имкониятҳои бисёре дода шуда буд. Ӯ дида буд, ки бобокалонаш Набукаднесар аз ҷомеаи одамон ронда шудааст. Ӯ дида буд, ки ҳамон ақле, ки подшоҳи мағрур аз он фахр мекард, аз ҷониби Он Касе, ки онро дода буд, гирифта шудааст. Ӯ дида буд, ки подшоҳ аз подшоҳии худ ронда шуда, ҳамнишини ҳайвоноти саҳро гардонида шудааст. Аммо муҳаббати Балшазар ба айшу ишрат ва худҷалолдиҳӣ он сабақҳоро, ки ҳеҷ гоҳ набояд фаромӯш мекард, аз хотираш маҳв намуд; ва ӯ гуноҳҳое содир кард, ки монанди ҳамон гуноҳҳое буданд, ки бар Набукаднесар довариҳои ошкорро оварда буданд. Ӯ имкониятҳоеро, ки бо файз ба ӯ ато шуда буданд, барбод дод ва аз истифодаи имкониятҳое, ки дар дастрасаш буданд, барои шиносоӣ бо ҳақиқат ғофил монд. «Чӣ бояд кунам, то наҷот ёбам?» — ин саволе буд, ки он подшоҳи бузург, вале аблаҳ, ба он беэътиноёна рӯй гардонд.»
“This is the danger of heedless, reckless youth today. The hand of God will awaken the sinner as it did Belshazzar, but with many it will be too late to repent.
«Ин аст хатари ҷавонии имрӯзинаи бепарво ва беандеша. Дасти Худо гуноҳкорро бедор хоҳад кард, чунон ки Белшасарро бедор кард, аммо барои бисёриҳо барои тавба кардан аллакай дер хоҳад шуд.
“The ruler of Babylon had riches and honour, and in his haughty self-indulgence he had lifted himself up against the God of heaven and earth. He had trusted in his own arm, not supposing that any would dare to say, ‘Why doest thou this?’ But as the mysterious hand traced letters on the wall of his palace, Belshazzar was awed and silenced. In a moment he was completely shorn of his strength and humbled as a child. He realized that he was at the mercy of One greater than Belshazzar. He had been making sport of sacred things. Now his conscience was awakened. He realized that he had had the privilege of knowing and doing the will of God. The history of his grandfather stood out as vividly before him as the writing on the wall.” Bible Echo, April 25, 1898.
«Ҳокими Бобил дороӣ ва иззат дошт, ва дар такаббури худписандонааш худро бар зидди Худои осмон ва замин баланд бардошта буд. Ӯ ба бозӯи худ таваккал мекард ва гумон намебурд, ки касе ҷуръат кунад бигӯяд: “Чаро ин корро мекунӣ?” Аммо ҳангоме ки дасти асроромез ҳарфҳоро бар девори қасраш навишт, Балшасар ба даҳшат афтод ва хомӯш монд. Дар як лаҳза ӯ тамоман аз қуввати худ маҳрум гардид ва мисли кӯдак фурӯтан карда шуд. Ӯ дарк кард, ки дар дасти Қодиртаре аз Балшасар қарор дорад. Ӯ чизҳои муқаддасро ба масхара мегирифт. Акнун виҷдонаш бедор шуд. Ӯ дарк кард, ки имтиёзи донистан ва ба ҷо овардани иродаи Худоро доштааст. Таърихи бобояш дар пеши ӯ ҳамон қадар равшан намудор шуд, ки навиштаҷоти бар девор.» Bible Echo, April 25, 1898.