Nebuchadnezzar’s second dream marks the “time of the end,” when two classes of worshippers are called to come and investigate the “increase of knowledge” that was unsealed in 1798. Daniel is then also identified as Belteshazzar, thus identifying him as God’s covenant people, for a change of name prophetically marks a covenant relation. Nebuchadnezzar acknowledged that Daniel had the presence of the Holy Spirit, and based upon his past experience with Daniel, he thought that “no secret” would trouble Daniel, but the secret of this dream did trouble Daniel.

Хоби дуюми Набукаднесар «замони охир»-ро нишон медиҳад, вақте ки ду табақаи парастишкунандагон даъват мешаванд, то омада, «афзоиши дониш»-еро, ки дар соли 1798 кушода шуда буд, таҳқиқ намоянд. Сипас Дониёл ҳамчунин ҳамчун Белтешассар муаррифӣ мешавад, ва ҳамин тавр ӯ ҳамчун қавми аҳди Худо шинохта мегардад, зеро иваз шудани ном ба таври нубувватӣ муносибати аҳдиро нишон медиҳад. Набукаднесар эътироф кард, ки Дониёл ҳузури Рӯҳи Муқаддасро дошт, ва бар асоси таҷрибаи пешинаи худ бо Дониёл, ӯ гумон мекард, ки «ҳеҷ сирре» Дониёлро ба изтироб нахоҳад овард, аммо сирри ин хоб Дониёлро ба изтироб овард.

O Belteshazzar, master of the magicians, because I know that the spirit of the holy gods is in thee, and no secret troubleth thee, tell me the visions of my dream that I have seen, and the interpretation thereof. Thus were the visions of mine head in my bed; I saw, and behold, a tree in the midst of the earth, and the height thereof was great. The tree grew, and was strong, and the height thereof reached unto heaven, and the sight thereof to the end of all the earth: The leaves thereof were fair, and the fruit thereof much, and in it was meat for all: the beasts of the field had shadow under it, and the fowls of the heaven dwelt in the boughs thereof, and all flesh was fed of it. I saw in the visions of my head upon my bed, and, behold, a watcher and an holy one came down from heaven; He cried aloud, and said thus, Hew down the tree, and cut off his branches, shake off his leaves, and scatter his fruit: let the beasts get away from under it, and the fowls from his branches: Nevertheless leave the stump of his roots in the earth, even with a band of iron and brass, in the tender grass of the field; and let it be wet with the dew of heaven, and let his portion be with the beasts in the grass of the earth: Let his heart be changed from man’s, and let a beast’s heart be given unto him: and let seven times pass over him. This matter is by the decree of the watchers, and the demand by the word of the holy ones: to the intent that the living may know that the most High ruleth in the kingdom of men, and giveth it to whomsoever he will, and setteth up over it the basest of men. This dream I king Nebuchadnezzar have seen. Now thou, O Belteshazzar, declare the interpretation thereof, forasmuch as all the wise men of my kingdom are not able to make known unto me the interpretation: but thou art able; for the spirit of the holy gods is in thee. Then Daniel, whose name was Belteshazzar, was astonied for one hour, and his thoughts troubled him. The king spake, and said, Belteshazzar, let not the dream, or the interpretation thereof, trouble thee. Belteshazzar answered and said, My lord, the dream be to them that hate thee, and the interpretation thereof to thine enemies. Daniel 4:9–19.

Эй Белтешасар, сардори ҷодугарон, азбаски ман медонам, ки рӯҳи худоёни муқаддас дар туст ва ҳеҷ сирре туро ба танг намеоварад, рӯъёҳои хоберо, ки дидаам, ва таъбири онро ба ман бигӯ. Ин гуна буданд рӯъёҳои сари ман бар бистари ман: дидам, ва инак, дарахте дар миёни замин буд, ва баландиаш бузург буд. Дарахт месабзид ва пурзӯр мешуд, ва баландиаш то ба осмон мерасид, ва намуди он то канори тамоми замин буд. Баргҳояш зебо буданд, ва мевааш бисёр, ва дар он ғизо барои ҳама буд; ҳайвоноти саҳро дар зери он соя меёфтанд, ва мурғони осмон дар шохаҳояш маскан мегирифтанд, ва ҳар ҷисм аз он ғизо мегирифт. Дар рӯъёҳои сари худ бар бистари худ дидам, ва инак, нозире ва муқаддасе аз осмон фуруд омад; Ӯ бо овози баланд нидо карда, чунин гуфт: «Дарахтро бибуред, ва шохаҳояшро қатъ кунед, баргҳояшро бирезонед, ва меваашро пароканда созед; бигзор ҳайвонот аз зери он дур шаванд, ва мурғон аз шохаҳояш. Аммо кундаи решаҳои онро дар замин боқӣ гузоред, ҳатто бо бандҳои оҳанин ва биринҷин, дар алафи тару тозаи саҳро; ва бигзор он аз шабнами осмон тар шавад, ва ҳиссаи ӯ бо ҳайвонот дар алафи замин бошад. Бигзор дилаш аз дили инсонӣ дигар карда шавад, ва дили ҳайвон ба ӯ дода шавад; ва бигзор ҳафт замон бар ӯ бигзарад. Ин амр ба ҳукми нозирон аст, ва ин талаб ба каломи муқаддасон, то зиндагон бидонанд, ки Ҳаққи Таоло дар подшоҳии одамон ҳукмрон аст, ва онро ба ҳар кӣ хоҳад медиҳад, ва пасттарин одамонро бар он мегузорад». Ин хобро ман, подшоҳ Набукаднесар, дидаам. Акнун ту, эй Белтешасар, таъбири онро баён кун, зеро ҳамаи ҳакимони подшоҳии ман наметавонанд таъбири онро ба ман маълум созанд; аммо ту метавонӣ, зеро рӯҳи худоёни муқаддас дар туст. Пас Дониёл, ки номаш Белтешасар буд, муддате ҳайрон монд, ва андешаҳои ӯ ӯро ба изтироб оварданд. Подшоҳ сухан ронда, гуфт: «Эй Белтешасар, бигзор на хоб ва на таъбири он туро ба изтироб оварад». Белтешасар ҷавоб дода, гуфт: «Эй оғоям, кош ин хоб барои бадхоҳони ту бошад, ва таъбири он барои душманони ту». Дониёл 4:9–19.

Daniel is “troubled” with the dream and interpretation, for he can understand how Nebuchadnezzar might be offended by the interpretation, but once Nebuchadnezzar encourages him to speak, Daniel provides Nebuchadnezzar with a warning of judgment to come. The warning of judgment to come, is symbolic of the warning of the first angel that arrived at the time of the end, in 1798.

Дониёл аз хоб ва таъбири он «ошуфта» мегардад, зеро ӯ мефаҳмад, ки чӣ гуна Наҷӯқаднесар метавонад аз ин таъбир ранҷида шавад; вале ҳамин ки Наҷӯқаднесар ӯро ба сухан гуфтан ташвиқ мекунад, Дониёл ба Наҷӯқаднесар ҳушдореро дар бораи доварии оянда мерасонад. Ин ҳушдор дар бораи доварии оянда рамзи ҳушдори фариштаи аввал аст, ки дар замони охир, дар соли 1798, расид.

Then Daniel, whose name was Belteshazzar, was astonied for one hour, and his thoughts troubled him. The king spake, and said, Belteshazzar, let not the dream, or the interpretation thereof, trouble thee. Belteshazzar answered and said, My lord, the dream be to them that hate thee, and the interpretation thereof to thine enemies. Daniel 4:19.

Пас Дониёл, ки номаш Балташассар буд, як соат дар ҳайрат монд, ва андешаҳои ӯ вайро музтариб гардонданд. Подшоҳ сухан ронда, гуфт: «Эй Балташассар, бигзор хоб ва таъбири он туро музтариб насозад». Балташассар ҷавоб дода, гуфт: «Эй хоҷаи ман, кош ин хоб насиби онҳое бошад, ки аз ту нафрат доранд, ва таъбири он насиби душманони ту». Дониёл 4:19.

Daniel was “astonied for one hour.” The “hour” is one of five times that the word “hour,” occurs in the book of Daniel, and it is found nowhere else in the Old Testament. Here it represents the period of time that Daniel, representing the “wise” that understand the increase of knowledge, prepare to give the warning of the first angel, which announces the opening of the investigative judgment on October 22, 1844. Daniel’s interpretation of the dream includes, not only the announcement of a coming judgment, but also a call for Nebuchadnezzar to cease from sin, representing the everlasting gospel of the first angel. The “hour” would be prophetically located at the time of the end, in 1798, when the first angel arrived into history. The first angel arrived into history in 1798, at the conclusion of the “seven times” of God’s vengeance brought against the northern kingdom, beginning in 723 BC.

Дониёл «як соат дар ҳайрат монд». «Соат» яке аз панҷ мавридест, ки калимаи «соат» дар китоби Дониёл зикр шудааст, ва он дар ҳеҷ ҷои дигари Аҳди Қадим ёфт намешавад. Дар ин ҷо он он давраи вақтро ифода мекунад, ки дар он Дониёл, ҳамчун намояндаи «донаҳо», ки афзоиши донишро мефаҳманд, барои эълон кардани огоҳии фариштаи якум омода мешавад, ки кушода шудани доварии таҳқиқиро дар 22 октябри соли 1844 эълон мекунад. Таъбири хоби Дониёл на танҳо эълони доварии ояндаро дар бар мегирад, балки инчунин даъвате барои Набукаднесар аст, то аз гуноҳ даст кашад, ки ин намояндаи Инҷили ҷовидонии фариштаи якум мебошад. «Соат» аз лиҳози набавӣ дар замони поён, дар соли 1798, ҷойгир мешуд, вақте ки фариштаи якум ба ҷараёни таърих ворид гардид. Фариштаи якум дар соли 1798, дар анҷоми «ҳафт вақт»-и интиқоми Худо, ки бар зидди подшоҳии шимолӣ оварда шуда буд ва аз соли 723 то милод оғоз ёфта буд, ба ҷараёни таърих ворид гардид.

For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. But woe unto them that are with child, and to them that give suck, in those days! for there shall be great distress in the land, and wrath upon this people. And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:22–24.

Зеро ин рӯзҳои интиқом аст, то ҳама он чи навишта шудааст, ба амал ояд. Вале вой бар ҳоли онҳое ки дар он рӯзҳо ҳомиладоранд, ва онҳое ки кӯдак шир медиҳанд! зеро дар замин тангии бузург хоҳад буд, ва бар ин қавм ғазаб. Ва онҳо ба дами шамшер хоҳанд афтод, ва ба асирӣ ба миёни ҳамаи халқҳо бурда хоҳанд шуд; ва Уршалим зери пои ғайрияҳудиён поймол хоҳад шуд, то замонҳои ғайрияҳудиён ба анҷом расанд. Луқо 21:22–24.

Nebuchadnezzar was to live with the heart of a beast for the period of God’s vengeance, that was brought upon the northern kingdom of Israel, for Nebuchadnezzar was the king of the north. Luke identifies that same period as “times” (“times of the Gentiles”), in the plural, when he marks the ending point of the trampling down of Jerusalem.

Набукаднесар бояд дар тамоми давраи интиқоми Худо, ки бар салтанати шимолии Исроил оварда шуд, бо дили ҳайвон зиндагӣ мекард, зеро Набукаднесар подшоҳи шимол буд. Луқо ҳамон давраро ҳангоми муайян кардани нуқтаи анҷоми поймол шудани Ерусалим, дар шакли ҷамъ, «замонҳо» («замонҳои халқҳои ғайрияҳудӣ») меномад.

And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

Ва онҳо ба дами шамшер хоҳанд афтод, ва ба асорат ба миёни ҳамаи халқҳо бурда хоҳанд шуд; ва Ерусалим аз ҷониби халқҳои ғайрияҳудӣ поймол хоҳад гардид, то замонҳои халқҳои ғайрияҳудӣ ба анҷом расанд. Луқо 21:24.

In the book of Revelation, the times of the Gentiles trampling down the sanctuary and host was simply identified as twelve hundred and sixty years, for it was simply emphasizing the period of papal persecution.

Дар китоби Ваҳй замонҳое ки халқҳои ғайрияҳудӣ муқаддасгоҳ ва лашкарро поймол мекарданд, ба таври оддӣ ҳамчун як ҳазору дусаду шаст сол муайян шудааст, зеро он фақат давраи таъқиботи папавиро таъкид мекард.

But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

Лекин саҳнеро, ки берун аз маъбад аст, вогузор ва онро чен макун; зеро он ба халқҳо дода шудааст; ва шаҳри муқаддасро онҳо чилу ду моҳ поймол хоҳанд кард. Ва ба ду шоҳиди Худ қудрат хоҳам дод, ва онҳо як ҳазору дусаду шаст рӯз, дар палос печида, нубувват хоҳанд кард. Ваҳй 11:2, 3.

The warning message given by Daniel to Nebuchadnezzar, represents the warning of judgment to come. The arrival of that warning message is symbolically located in 1798, which is when the first angel arrived to warn of the approaching investigative judgment. The predicted judgment upon Nebuchadnezzar occurred in the second use of the word “hour” in chapter four.

Паёми ҳушдоре, ки Дониёл ба Набукаднесар дод, ҳушдори доварии дарпешистодаро ифода мекунад. Омадани он паёми ҳушдор ба таври рамзӣ дар соли 1798 ҷойгир аст, ки ҳамон вақт фариштаи аввал омад, то аз доварии тафтишотии наздикшаванда ҳушдор диҳад. Доварии пешгӯишуда бар Набукаднесар дар истифодаи дуюми калимаи «соат» дар боби чорум ба вуқӯъ омад.

All this came upon the king Nebuchadnezzar. At the end of twelve months he walked in the palace of the kingdom of Babylon. The king spake, and said, Is not this great Babylon, that I have built for the house of the kingdom by the might of my power, and for the honour of my majesty? While the word was in the king’s mouth, there fell a voice from heaven, saying, O king Nebuchadnezzar, to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee. And they shall drive thee from men, and thy dwelling shall be with the beasts of the field: they shall make thee to eat grass as oxen, and seven times shall pass over thee, until thou know that the most High ruleth in the kingdom of men, and giveth it to whomsoever he will. The same hour was the thing fulfilled upon Nebuchadnezzar: and he was driven from men, and did eat grass as oxen, and his body was wet with the dew of heaven, till his hairs were grown like eagles’ feathers, and his nails like birds’ claws. Daniel 4:28–33.

Ҳамаи ин бар подшоҳ Набукаднесар омад. Ва пас аз гузаштани дувоздаҳ моҳ ӯ дар қасри салтанати Бобил сайр мекард. Подшоҳ сухан ронда, гуфт: «Оё ин Бобили бузург нест, ки ман онро барои хонаи салтанат ба қуввати қудрати худ ва барои ҷалоли азамати худ бино кардаам?» Ҳанӯз ин сухан дар даҳони подшоҳ буд, ки овозе аз осмон нозил шуда, гуфт: «Эй подшоҳ Набукаднесар, ба ту гуфта мешавад: салтанат аз ту дур карда шуд. Ва туро аз миёни одамон хоҳанд ронд, ва маскани ту бо ҳайвоноти саҳро хоҳад буд; туро хоҳанд водошт, ки мисли говон алаф бихӯрӣ, ва ҳафт замон бар ту хоҳад гузашт, то бидонӣ, ки Ҳаққи Таоло бар салтанати одамон ҳукмронӣ мекунад ва онро ба ҳар кӣ бихоҳад, медиҳад». Дар ҳамон соат ин амр бар Набукаднесар иҷро шуд; ва ӯ аз миёни одамон ронда шуд, ва мисли говон алаф мехӯрд, ва баданаш аз шабнами осмон тар мешуд, то он даме ки мӯяш мисли пари уқобон дароз шуд, ва нохунҳояш мисли чанголҳои парандагон гардид. Дониёл 4:28–33.

The judgment that had been predicted came in the very “hour” that Nebuchadnezzar lifted up his heart to pride. The investigative judgment that had been predicted, came when the “hour” of God’s investigative judgment commenced.

Доварие, ки пешгӯӣ шуда буд, маҳз дар ҳамон «соат» фаро расид, ки Набукаднесар дили худро ба такаббур баланд кард. Доварии таҳқиқие, ки пешгӯӣ шуда буд, замоне фаро расид, ки «соат»-и доварии таҳқиқии Худо оғоз ёфт.

The “hour” of God’s judgment on October 22, 1844, had produced two classes of worshippers, represented as the “wise” and the “wicked” in Daniel chapter twelve, and who were also represented as “wise” or “foolish” in the parable of the ten virgins, and who were also represented as those who were justified by faith in Habakkuk chapter two, who were contrasted with those that manifested the same character as had Nebuchadnezzar in the “hour” his judgment came.

«соати» доварии Худо дар 22 октябри соли 1844 ду гурӯҳи парастишкунандагонро ба вуҷуд оварда буд, ки дар боби дувоздаҳуми Дониёл ҳамчун «хирадмандон» ва «шарирон» тасвир шудаанд, ва онҳо ҳамчунин дар масали даҳ бокира ҳамчун «хирадманд» ё «бехирад» нишон дода шудаанд, ва онҳо ҳамчунин ҳамчун онҳое тасвир шудаанд, ки дар боби дуюми Ҳабаққуқ ба воситаи имон сафед шудаанд, ва дар муқобили онҳое гузошта шудаанд, ки ҳамон хислатеро зоҳир мекарданд, ки Набукаднесар дар «соате» ки доварии ӯ фаро расид, дошт.

Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

Инак, ҷоне ки дар ӯ такаббур аст, рост нест; вале одил бо имони худ зиндагӣ хоҳад кард. Ҳабаққуқ 2:4.

The two classes in each of the three lines were manifested when the “hour” of his judgment arrived on October 22, 1844, which is what Nebuchadnezzar’s “hour” of judgment represents. 1798 was the conclusion of the “first” indignation of “seven times,” when the papacy ceased to prosper, for she was delivered a deadly wound.

Ду гурӯҳ дар ҳар яке аз се хатте зоҳир гардиданд, вақте ки «соат»-и доварии Ӯ 22 октябри соли 1844 фаро расид, ки он чизест, ки «соат»-и доварии Набукаднесар онро ифода мекунад. Соли 1798 анҷоми ғазаби «аввал»-и «ҳафт замон» буд, вақте ки папагӣ аз шукуфоӣ бозмонд, зеро ба вай захми марговар расонда шуд.

And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

Ва подшоҳ мувофиқи иродаи худ амал хоҳад кард; ва худро баланд хоҳад бардошт, ва худро болотар аз ҳар худо бузург хоҳад шумурд, ва бар зидди Худои худоён суханони аҷиб хоҳад гуфт, ва то ба анҷом расидани ғазаб комёб хоҳад шуд; зеро он чи таъйин шудааст, ба амал хоҳад омад. Дониёл 11:36.

1844, was the end of the “last” indignation:

1844 охири хашми «охирин» буд:

And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:19.

Ва ӯ гуфт: «Инак, ман туро огоҳ месозам, ки дар анҷоми охирини ғазаб чӣ воқеъ хоҳад шуд; зеро дар вақти муқарраршуда поён фаро хоҳад расид». Daniel 8:19.

The first use of the word “hour,” in Daniel chapter four, represents 1798; which was the end of the “first” of God’s indignation of “seven times” against the northern kingdom of Israel; the arrival of the first angel’s message at the time of the end; and the end of Nebuchadnezzar’s “seven times” at the “end of the days.”

Аввалин истифодаи калимаи «соат» дар боби чоруми Дониёл, соли 1798-ро ифода мекунад; ки он анҷоми «аввалин»-и хашми Худо аз «ҳафт замон» бар зидди подшоҳии шимолии Исроил буд; расидани паёми фариштаи аввал дар замони интиҳо; ва анҷоми «ҳафт замон»-и Набукаднесар дар «охири рӯзҳо».

The second use of the word “hour,” in Daniel chapter four, represents 1844; which was the end of the “last” indignation of “seven times,” against the southern kingdom of Judah. It was also the arrival of the investigative judgment, and Nebuchadnezzar’s personal judgment.

Истифодаи дувуми калимаи «соат» дар боби чоруми Дониёл соли 1844-ро ифода мекунад; ки он анҷоми ғазаби «охирин»-и «ҳафт замон» бар зидди подшоҳии ҷанубии Яҳудо буд. Он ҳамчунин фаро расидани доварии таҳқиқотӣ ва доварии шахсии Набукаднасар буд.

Chapter one identifies the history of the three-step testing process, and marks the empowerment of the first angel’s message on August 11, 1840. Chapter four represents the arrival of the first angel’s message at the time of the end in 1798, and is to be laid over chapter one. Chapter four emphasizes the message of the first angel and its warning of approaching judgment, and marks October 22, 1844, and the arrival of the third angel’s message.

Боби якум таърихи раванди имтиҳони сеқадамиро муайян мекунад ва қувватёбии паёми фариштаи аввалро дар 11 августи соли 1840 нишон медиҳад. Боби чорум расидани паёми фариштаи аввалро дар замони охир, дар соли 1798, ифода мекунад ва бояд бар боби якум татбиқ карда шавад. Боби чорум паёми фариштаи аввал ва ҳушдори онро дар бораи доварии наздикшаванда таъкид менамояд ва 22 октябри соли 1844 ва расидани паёми фариштаи сеюмро нишон медиҳад.

Together they represent the beginning of not only Adventism, but also of the United States. Chapters one through three also address the history at the end of Adventism, and the end of the United States. Chapter five, and the testimony of Belshazzar also aligns with those first three chapters.

Якҷоя онҳо на танҳо оғози Адвентизм, балки ҳамчунин оғози Иёлоти Муттаҳидаро ифода мекунанд. Бобҳои якум то сеюм ҳамчунин ба таърихи поёни Адвентизм ва поёни Иёлоти Муттаҳида муроҷиат мекунанд. Боби панҷум ва низ шаҳодати Белшасар ҳам бо он се боби аввал мувофиқат доранд.

Chapter one, aligned with chapter four, represent the movement of the first angel, and the history when the book of Daniel was unsealed at the time of the end in 1798. The message that was then unsealed is symbolized with the vision of the Ulai River, that represents the increase of knowledge contained within chapters seven, eight and nine of Daniel.

Боби якум, ки бо боби чорум мувофиқат мекунад, ҳаракати фариштаи аввал ва таърихеро ифода менамояд, ки дар он китоби Дониёл дар замони охир, дар соли 1798, муҳркушода гардид. Паёме, ки он вақт муҳркушода шуд, бо рӯъёи дарёи Улай рамзгузорӣ шудааст, ки афзоиши донишеро, ки дар бобҳои ҳафтум, ҳаштум ва нӯҳуми Дониёл дарбар гирифта шудааст, ифода мекунад.

In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Daniel 8:1, 2.

Дар соли сеюми подшоҳии подшоҳ Белшасар рӯъёе бар ман, яъне бар ман Дониёл, зоҳир шуд, баъд аз он рӯъёе ки аввал бар ман зоҳир шуда буд. Ва дар рӯъё дидам; ва чунин воқеъ шуд, ҳангоме ки медидам, ки ман дар Шушан, дар қаср, ки дар вилояти Элом аст, будам; ва дар рӯъё дидам, ки назди дарёи Улай будам. Дониёл 8:1, 2.

Chapters one through three, aligned with chapter five; represent the movement of the third angel, and the history when the book of Daniel was unsealed in 1989. The message that was unsealed then is symbolized with the vision of the Hiddekel River, that represents the increase of knowledge contained within chapters ten, eleven and twelve.

Бобҳои якум то сеюм, ки бо боби панҷум мутобиқанд, ҳаракати фариштаи сеюм ва таърихеро намояндагӣ мекунанд, ки дар он китоби Дониёл дар соли 1989 мӯҳркушоӣ гардид. Паёме, ки он замон мӯҳркушоӣ шуд, бо рӯъёи дарёи Ҳиддекел рамзгузорӣ шудааст, ки афзоиши донишеро, ки дар бобҳои даҳ, ёздаҳ ва дувоздаҳ дарбар гирифта шудааст, намояндагӣ мекунад.

And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:4.

Ва дар рӯзи бисту чоруми моҳи аввал, ҳангоме ки ман дар канори дарёи бузург, яъне Ҳиддеқал, будам. Дониёл 10:4.

We will continue our consideration of the line of Nebuchadnezzar and Belshazzar in the next article.

Мо баррасии хати Наслӣ Набукаднесар ва Балшасарро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

“There is need of a much closer study of the Word of God. Especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy, but we should call attention to what the prophets and the apostles have written under the inspiration of the Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and the Lord God of heaven and His law are to be exalted.

«Зарурати омӯзиши хеле наздиктари Каломи Худо вуҷуд дорад. Махсусан бояд ба Дониёл ва Ваҳй, чунон ки ҳаргиз пештар дар таърихи кори мо набудааст, таваҷҷуҳ зоҳир гардад. Шояд мо дар бораи баъзе ҷиҳатҳо, дар хусуси қудрати Рум ва папагӣ, камтар сухан гӯем, вале бояд диққатро ба он чи анбиё ва ҳаввориён таҳти илҳоми Рӯҳи Худо навиштаанд, ҷалб намоем. Рӯҳи Муқаддас корҳоро ҳам дар атои нубувват ва ҳам дар воқеаҳои тасвиршуда чунон ба шакл даровардааст, ки биомӯзонад: омили инсонӣ бояд аз назар дур нигоҳ дошта шавад, дар Масеҳ пинҳон гардад, ва Худованд Худои осмон ва шариати Ӯ бояд баланд бардошта шаванд.»

“Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented. Behold statesmen, councils, powerful armies, and see how God wrought to abase the pride of men, and lay human glory in the dust. God alone is represented as great. In the vision of the prophet He is seen casting down one mighty ruler and setting up another. He is revealed as the monarch of the universe, about to set up His everlasting kingdom—the Ancient of days, the living God, the Source of all wisdom, the Ruler of the present, the Revealer of the future. Read and understand how poor, how frail, how short-lived, how erring, how guilty, is man in lifting up his soul unto vanity.

«Китоби Дониёлро бихонед. Таърихи подшоҳиҳоро, ки дар он ҷо ба тасвир омадаанд, банди ба банд ба ёд оваред. Давлатмардон, шӯроҳо ва лашкарҳои пурқудратро бубинед ва бубинед, ки чӣ гуна Худо амал кард, то кибри одамонро паст гардонад ва ҷалоли инсониро ба хок афканад. Танҳо Худо ҳамчун Бузург тасвир шудааст. Дар рӯъёи пайғамбар Ӯ дида мешавад, ки як ҳокими қудратмандро сарнагун месозад ва дигареро бармегузорад. Ӯ ҳамчун Подшоҳи коинот ошкор мегардад, ки дар арафаи барпо кардани подшоҳии абадии Худ аст,—Қадимулайём, Худои зинда, Сарчашмаи тамоми ҳикмат, Ҳокими замони ҳозира, Ошкоркунандаи оянда. Бихонед ва дарк кунед, ки инсон, ҳангоме ки ҷонашро ба ботил мебардорад, чӣ қадр фақир, чӣ қадр нотавон, чӣ қадр кӯтоҳумр, чӣ қадр хатоکار ва чӣ қадр гунаҳкор аст.»

“The Holy Spirit through Isaiah points us to God, the living God, as the chief object of attention—to God as revealed in Christ. ‘Unto us a child is born, unto us a son is given: and the government shall be upon His shoulder: and His name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace’ [Isaiah 9:6].

«Рӯҳулқудс ба воситаи Ишаъё назари моро ба Худо, ба Худои зинда, ҳамчун объекти асосии таваҷҷуҳ равона месозад — ба Худое, ки дар Масеҳ ошкор гардидааст. “Зеро ки барои мо кӯдаке таваллуд шудааст, барои мо писаре дода шудааст; ва ҳукумат бар дӯши Ӯ хоҳад буд; ва номи Ӯ Хайратангез, Мушовир, Худои Қодир, Падари Ҷовидонӣ, Сарвари Сулҳ хонда хоҳад шуд” [Ишаъё 9:6].»

“The light that Daniel received direct from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon have come to pass.

«Нуре ки Дониёл бевосита аз Худо қабул кард, махсусан барои ҳамин рӯзҳои охир дода шуда буд. Руъёҳое, ки ӯ дар соҳилҳои Ӯлой ва Ҳиддекел, он дарёҳои бузурги Шинъор, дид, акнун дар ҳоли иҷро шудан ҳастанд, ва ҳамаи воқеаҳое, ки пешгӯӣ шудаанд, ба зудӣ ба амал хоҳанд омад.

“Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given. The Israelites were in captivity, their temple had been destroyed, their temple service suspended. Their religion had centered in the ceremonies of the sacrificial system. They had made the outward forms all-important, while they had lost the spirit of true worship. Their services were corrupted with the traditions and practices of heathenism, and in the performance of the sacrificial rites they did not look beyond the shadow to the substance. They did not discern Christ, the true offering for the sins of men. The Lord wrought to bring the people into captivity, and to suspend the services in the temple, in order that the outward ceremonies might not become the sum total of their religion. Their principles and practices must be purged from heathenism. The ritual service ceased in order that heart service might be revived. The outward glory was removed that the spiritual might be revealed.” Manuscript Releases, volume 16, 333, 334.

«Дар бораи вазъияти халқи яҳудӣ дар он ҳангоме ки пешгӯиҳои Дониёл дода шуданд, мулоҳиза кунед. Исроилиён дар асирӣ буданд, маъбади онҳо вайрон гардида буд, хизмати маъбадии онҳо боздошта шуда буд. Дини онҳо дар маросимҳои низоми қурбонӣ тамаркуз ёфта буд. Онҳо шаклҳои зоҳириро чизи аз ҳама муҳим гардонда буданд, дар ҳоле ки рӯҳи ибодати ҳақиқиро аз даст дода буданд. Хидматҳои онҳо бо суннатҳо ва расму одатҳои бутпарастӣ фасод ёфта буд, ва ҳангоми анҷом додани ойинҳои қурбонӣ онҳо аз соя ба асл назар намекарданд. Онҳо Масеҳро, ки қурбонии ҳақиқӣ барои гуноҳҳои одамон аст, дарк намекарданд. Худованд амал кард, то мардумро ба асирӣ бибарад ва хидматҳоро дар маъбад боздорад, то ки маросимҳои зоҳирӣ маҷмӯи куллии дини онҳо нагарданд. Усулҳо ва амалҳои онҳо бояд аз бутпарастӣ пок карда мешуд. Хидмати ойинӣ қатъ гардид, то ки хидмати дил эҳё шавад. Ҷалоли зоҳирӣ бардошта шуд, то ки ҷалоли рӯҳонӣ ошкор гардад». Manuscript Releases, volume 16, 333, 334.