Nebuchadnezzar represents the beginning of Adventism, the beginning of the United States, the beginning of the Protestant horn and the beginning of the Republican horn. Belshazzar represents the end of all these lines.
Набукаднесар ибтидои адвентизм, ибтидои Иёлоти Муттаҳида, ибтидои шохи протестантӣ ва ибтидои шохи ҷумҳурихоҳро ифода мекунад. Балшасар анҷоми ҳамаи ин хатҳоро ифода мекунад.
Nebuchadnezzar represents the history of the first and second angels’ messages from 1798, through to 1844, and the beginning of God’s investigative judgment. His testimony parallels Daniel chapter one. Belshazzar represents the history of the third angel’s message from 1989, through to the Sunday law, and the beginning of God’s executive judgment. His testimony parallels Daniel chapters one through three.
Набукаднесар таърихи паёмҳои фариштаи якум ва дуюмро аз соли 1798 то 1844 ва оғози доварии тафтишотии Худо намояндагӣ мекунад. Шаҳодати ӯ бо боби якуми китоби Дониёл ҳамсон аст. Белшасар таърихи паёми фариштаи сеюмро аз соли 1989 то қонуни якшанбе ва оғози доварии иҷроии Худо намояндагӣ мекунад. Шаҳодати ӯ бо бобҳои якум то сеюми китоби Дониёл ҳамсон аст.
Nebuchadnezzar marks the end of the “seven times” that came upon the northern kingdom of Israel in 1798, when his kingdom was restored unto him after living with the heart of a beast. His testimony continues until the opening of the investigative judgment at the end of the “seven times,” that came upon the southern kingdom of Judah in 1844. In his testimony the word “hour” represents the judgment hour message of the first angel, and then again, it represents the arrival of that message. The “hour” in his testimony marks both 1798, and 1844, which both represent the conclusion of the first indignation and the last indignation respectively.
Набукаднесар анҷоми «ҳафт вақт»-еро, ки дар соли 1798 бар подшоҳии шимолии Исроил омада буд, нишон медиҳад, вақте ки подшоҳии ӯ пас аз он ки бо дили ҳайвон зиндагӣ карда буд, ба ӯ барқарор карда шуд. Шаҳодати ӯ то кушода шудани доварии тафтишотӣ дар анҷоми «ҳафт вақт»-е, ки бар подшоҳии ҷанубии Яҳудо дар соли 1844 омада буд, идома меёбад. Дар шаҳодати ӯ калимаи «соат» паёми соати доварии фариштаи аввалро ифода мекунад, ва сипас боз он расидани ҳамон паёмро ифода менамояд. «Соат» дар шаҳодати ӯ ҳам соли 1798-ро ва ҳам соли 1844-ро муайян мекунад, ки ҳар ду мутаносибан анҷоми хашми аввал ва хашми охирро ифода мекунанд.
Belshazzar’s end is marked by the mystical handwriting that equates to twenty-five hundred and twenty. The “seven times,” whether represented as an “hour,” a “scattering,” or “twenty-five hundred and twenty,” are a symbol of judgment. Nimrod’s judgment was a “scattering,” Nebuchadnezzar’s was “seven times,” and Belshazzar’s was twenty-five hundred and twenty. When Nebuchadnezzar judged the three worthies, he had the furnace heated “seven times,” above normal.
Анҷоми Балшасар бо он навиштаи розолуде нишон дода шудааст, ки ба ду ҳазору панҷсаду бист баробар аст. «Ҳафт замон», хоҳ ба сурати «соат», «парокандагӣ» ё «ду ҳазору панҷсаду бист» ифода шуда бошад, рамзи доварӣ мебошад. Доварии Нимрод «парокандагӣ» буд, доварии Набукаднесар «ҳафт замон» буд, ва доварии Балшасар ду ҳазору панҷсаду бист буд. Вақте ки Набукаднесар он се марди шоистаро доварӣ кард, ӯ фармуд, ки кӯраро «ҳафт замон» бештар аз одӣ тафсонанд.
The judgment of the “seven times” is marked at the arrival of the first message, and the arrival of the third message. The end of Millerite Adventism in 1863 begins with the rejection of the doctrine of the “seven times,” and one hundred and twenty-six years later in 1989, “the time of the end” for the history of the third angel arrived. One hundred and twenty-six is a symbol of the “seven times”; so the end of the movement of the first angel in 1863, until the beginning of the movement of the third angel in 1989, is bridged together by the “seven times” by the symbolic one hundred and twenty-six.
Ҳукми «ҳафт вақт» ҳангоми расидани паёми аввал ва расидани паёми сеюм аломатгузорӣ мешавад. Анҷоми адвентизми миллерӣ дар соли 1863 бо рад намудани таълимоти «ҳафт вақт» оғоз меёбад, ва пас аз яксаду бисту шаш сол, дар соли 1989, «замони анҷом» барои таърихи фариштаи сеюм фаро расид. Яксаду бисту шаш рамзи «ҳафт вақт» аст; бинобар ин, анҷоми ҳаракати фариштаи аввал дар соли 1863 то оғози ҳаракати фариштаи сеюм дар соли 1989, тавассути «ҳафт вақт» ба василаи яксаду бисту шаши рамзӣ бо ҳам пайванд меёбад.
Yet the testimony of Belshazzar’s fall in Daniel chapter five, teaches that no one can see the judgment of the “seven times,” even though it is written upon the “wall”. For the Republican horn, the judgment is written on Thomas Jefferson’s “wall of separation of church and state” that is removed in chapter five of Daniel. For the true Protestant horn, the judgment is written on the two sacred charts that are hung upon the “wall” in order that those who read it may run. But in the blindness of Laodicea the words are indiscernible. In both cases, the words of judgment represent that both the true Protestant and Republican horns are weighed in the balances, and found wanting. The story of Belshazzar has a message for the Republican horn, representing the nations of the world.
Аммо шаҳодати суқути Балшасар дар боби панҷуми Дониёл меомӯзонад, ки ҳеҷ кас наметавонад доварии «ҳафт замон»-ро бубинад, гарчанде ки он бар «девор» навишта шудааст. Барои шохи ҷумҳурихоҳ, ин доварӣ бар «девори ҷудоии калисо ва давлат»-и Томас Ҷефферсон навишта шудааст, ки дар боби панҷуми Дониёл бардошта мешавад. Барои шохи ҳақиқии протестантӣ, ин доварӣ бар ду нақшаи муқаддас навишта шудааст, ки бар «девор» овехта шудаанд, то ҳар кӣ онро бихонад, бидавад. Аммо дар кӯрии Лаодикия ин суханон норавшананд. Дар ҳар ду ҳолат, суханони доварӣ ифода мекунанд, ки ҳам шохи ҳақиқии протестантӣ ва ҳам шохи ҷумҳурихоҳ дар тарозу баркашида шудаанд ва нокифоя ёфта шудаанд. Қиссаи Балшасар барои шохи ҷумҳурихоҳ, ки миллатҳои ҷаҳонро ифода мекунад, паёме дорад.
“In the history of Nebuchadnezzar and Belshazzar, God speaks to nations of today.” Signs of the Times, July 20, 1891.
«Дар таърихи Бухтуннаср ва Балшасар, Худо ба халқҳои имрӯза сухан мегӯяд». Signs of the Times, July 20, 1891.
The story of Belshazzar also has a message for the Protestant horn, representing the people of the world.
Қиссаи Белшазар инчунин барои шохи протестантӣ, ки намояндаи халқҳои ҷаҳон аст, паёме дорад.
“In the history of Nebuchadnezzar and Belshazzar, God speaks to the people of today.” Bible Echo, September 17, 1894.
«Дар таърихи Набукаднесар ва Белшасар, Худо ба мардуми имрӯза сухан мегӯяд». Bible Echo, 17 сентябри 1894.
The sin of Belshazzar represents the sin of both horns of the earth beast. The sin of either of the horns is found in their rejection of their foundational truths, while having full knowledge of those truths. The Republican horn is held accountable to the light of the Constitution, and the beginning history when that divine document was produced, but has since been progressively rejected. When the nation speaks as a dragon the symbolic wall of separation of church and state will have been removed. For the true Protestant horn, the light from the history of the first and second angels’ messages, when the foundations were established, has been progressively rejected, and will continue to be increasingly rejected, until the “wall” of God’s law will also, ultimately be rejected.
Гуноҳи Белшасар гуноҳи ҳар ду шохи ҳайвони заминро ифода мекунад. Гуноҳи ҳар яке аз ин шохҳо дар рад кардани ҳақиқатҳои асосгузори онҳо аст, дар ҳоле ки онҳо аз он ҳақиқатҳо дониши комил доранд. Шохи ҷумҳурихоҳ ба нури Конститутсия ва ба таърихи ибтидоӣ, ҳангоме ки он санади илоҳӣ ба вуҷуд оварда шуд, масъул дониста мешавад, вале аз он вақт инҷониб он тадриҷан рад карда шудааст. Вақте ки миллат мисли аждаҳо сухан мегӯяд, девори рамзии ҷудоии калисо ва давлат бардошта хоҳад шуд. Барои шохи ҳақиқии протестантӣ, нур аз таърихи паёмҳои фариштаи якум ва дуюм, ҳангоме ки асосҳо гузошта шуданд, тадриҷан рад карда шудааст ва торафт бештар рад карда хоҳад шуд, то он ки «девор»-и шариати Худо низ, дар ниҳоят, рад карда хоҳад шуд.
“The prophet here describes a people who, in a time of general departure from truth and righteousness, are seeking to restore the principles that are the foundation of the kingdom of God. They are repairers of a breach that has been made in God’s law—the wall that He has placed around His chosen ones for their protection, and obedience to whose precepts of justice, truth, and purity is to be their perpetual safeguard.
«Пайғамбар дар ин ҷо қавмеро тасвир мекунад, ки дар замони дуршавии умумӣ аз ҳақиқат ва росткорӣ, дар пайи барқарор сохтани усулҳое ҳастанд, ки таҳкурсии Малакути Худо мебошанд. Онҳо таъмиркунандагони рахнае мебошанд, ки дар шариати Худо падид омадааст, — он деворе ки Ӯ барои ҳифзи баргузидагони Худ дар гирди онҳо гузоштааст, ва итоат ба аҳкоми адолат, ҳақиқат ва покии он бояд посбони доимии онҳо бошад.»
“In words of unmistakable meaning the prophet points out the specific work of this remnant people who build the wall. ‘If thou turn away thy foot from the Sabbath, from doing thy pleasure on My holy day; and call the Sabbath a delight, the holy of the Lord, honorable; and shalt honor Him, not doing thine own ways, nor finding thine own pleasure, nor speaking thine own words: then shalt thou delight thyself in the Lord; and I will cause thee to ride upon the high places of the earth, and feed thee with the heritage of Jacob thy father: for the mouth of the Lord hath spoken it.’ Isaiah 58:13, 14.” Prophets and Kings, 677, 678.
«Паёмбар бо суханоне, ки маънояшон равшану бебаҳс аст, ба кори махсуси ин қавми бақия, ки деворро бино мекунанд, ишора менамояд. “Агар пои худро аз шанбегӣ боздорӣ, аз он ки дар рӯзи муқаддаси Ман хушнудии худро ба ҷо оварӣ; ва шанберо лаззат, рӯзи муқаддаси Худовандро муҳтарам бихонӣ; ва Ӯро иззат намоӣ, бе он ки роҳҳои худро пеш гирӣ, ё хушнудии худро биҷӯӣ, ё суханони худро бигӯӣ: он гоҳ дар Худованд лаззат хоҳӣ бурд; ва Ман туро бар баландиҳои замин савор хоҳам кард, ва туро аз мероси Яъқуб, падари ту, хоҳам хӯронид; зеро даҳони Худованд инро гуфтааст.” Ишаъё 58:13, 14.» Prophets and Kings, 677, 678.
The biblical methodology revealed by angels to William Miller, represents God’s prophetic laws, and unlike ancient Israel, modern Israel was to be the depositaries of not only the law of the Ten Commandments, but also the prophecies.
Усули китобие, ки фариштагон ба Вилям Миллер ошкор намуданд, қонунҳои нубувватии Худоро ифода мекунад, ва бар хилофи Исроили қадим, Исроили муосир мебоист нигаҳдорандагони на танҳо қонуни Даҳ Аҳком, балки инчунин нубувватҳо бошанд.
“God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth. Christ declares to His followers: ‘Ye are the light of the world.’ To every soul that accepts Jesus the cross of Calvary speaks: ‘Behold the worth of the soul: “Go ye into all the world, and preach the gospel to every creature.’” Nothing is to be permitted to hinder this work. It is the all-important work for time; it is to be far-reaching as eternity. The love that Jesus manifested for the souls of men in the sacrifice which He made for their redemption, will actuate all His followers.” Testimonies, volume 5, 455.
«Худо Калисои Худро дар ин рӯз, чунон ки Исроили қадимро даъват намуда буд, хондааст, то ҳамчун нур дар рӯи замин биистад. Бо саттори пурқудрати ҳақиқат, яъне паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм, Ӯ онҳоро аз калисоҳо ва аз ҷаҳон ҷудо кардааст, то онҳоро ба наздикии муқаддас бо Худ оварад. Ӯ онҳоро амонатдорони шариати Худ гардонидааст ва ҳақоиқи бузурги нубувватро барои ин замон ба онҳо супурдааст. Монанди каломҳои муқаддасе ки ба Исроили қадим супурда шуда буданд, инҳо низ амонати муқаддасе ҳастанд, ки бояд ба ҷаҳон расонида шаванд. Се фариштаи Ваҳй 14 намояндаи он мардуманд, ки нури паёмҳои Худоро мепазиранд ва ҳамчун намояндагони Ӯ берун мераванд, то ин ҳушдорро дар тамоми тӯлу арзи замин садо диҳанд. Масеҳ ба пайравони Худ эълон мекунад: “Шумо нури ҷаҳон ҳастед.” Ба ҳар ҷоне, ки Исоро мепазирад, салиби Ҷалҷато сухан мегӯяд: “Инак, арзиши ҷонро бубинед: ‘Ба тамоми ҷаҳон рафта, Инҷилро ба ҳар махлуқ мавъиза кунед.’” Ба ҳеҷ чиз набояд иҷозат дода шавад, ки ин корро боздорад. Ин муҳимтарин кори ин замон аст; он бояд ба андозаи абадият фарогир бошад. Муҳаббате ки Исо нисбат ба ҷонҳои одамон дар қурбоние, ки барои наҷоти онҳо овард, зоҳир намуд, ҳамаи пайравони Ӯро ба амал хоҳад овард». Testimonies, volume 5, 455.
The “great truths of prophecy,” which were delivered by angels, and established through the work of William Miller, are “a sacred trust to be communicated to the world.” The law of the Ten Commandments, the laws of nature, the laws of health and the laws of prophetic study were given by the same Great Lawgiver, and to reject one Commandment is to reject them all. The rejection of the methodology given to William Miller began a progressive rebellion, that ultimately will lead to Adventism rejecting the seventh-day Sabbath.
«Ҳақиқатҳои бузурги нубувват», ки ба воситаи фариштагон дода шуданд ва тавассути кори Вилям Миллер устувор гардонида шуданд, «амонати муқаддасе мебошанд, ки бояд ба ҷаҳон расонида шаванд». Қонуни Даҳ Аҳком, қонунҳои табиат, қонунҳои тандурустӣ ва қонунҳои омӯзиши нубувват аз ҷониби ҳамон Қонунгузори Бузург дода шудаанд, ва рад кардани як аҳком маънои рад кардани ҳамаи онҳоро дорад. Радди усулшиносие, ки ба Вилям Миллер дода шуда буд, исёни тадриҷиро оғоз намуд, ки дар ниҳоят ба он хоҳад расонд, ки адвентизм шанбеи рӯзи ҳафтумро рад кунад.
“The Lord has a controversy with his professed people in these last days. In this controversy men in responsible positions will take a course directly opposite to that pursued by Nehemiah. They will not only ignore and despise the Sabbath themselves, but they will try to keep it from others by burying it beneath the rubbish of custom and tradition. In churches and in large gatherings in the open air, ministers will urge upon the people the necessity of keeping the first day of the week. There are calamities on sea and land: and these calamities will increase, one disaster following close upon another; and the little band of conscientious Sabbath-keepers will be pointed out as the ones who are bringing the wrath of God upon the world by their disregard of Sunday.
«Худованд бо қавми эътирофкунандаи Худ дар ин айёми охир баҳс дорад. Дар ин баҳс одамон дар мансабҳои масъул роҳеро пеш хоҳанд гирифт, ки бевосита муқобили роҳест, ки Наҳемё пайравӣ мекард. Онҳо на танҳо худ Шанберо нодида хоҳанд гирифт ва хор хоҳанд шумурд, балки хоҳанд кӯшид, ки онро аз дигарон низ пинҳон доранд, бо он ки онро зери харобаҳои одат ва ривоят дафн намоянд. Дар калисоҳо ва дар гирдиҳамоиҳои бузурги ҳавои кушод, воизон ба мардум зарурати нигоҳ доштани рӯзи аввали ҳафтаро талқин хоҳанд кард. Дар баҳру бар фалокатҳо ҳастанд; ва ин фалокатҳо афзоиш хоҳанд ёфт, ба гунае ки як офат аз паси дигаре наздик хоҳад омад; ва он гурӯҳи хурди нигаҳдорандагони боинсофи Шанбе ҳамчун касоне нишон дода хоҳанд шуд, ки бо беэътиноии худ нисбат ба якшанбе ғазаби Худоро бар ҷаҳон меоранд.»
“Satan urges this falsehood that he may take the world captive. It is his plan to compel men to accept errors. He takes an active part in the promulgation of all false religions, and will stop at nothing in his efforts to enforce erroneous doctrines. Under a cloak of religious zeal, men, influenced by his spirit, have invented the most cruel tortures for their fellow-men, and have inflicted the most awful sufferings upon them. Satan and his agents have the same spirit still; and the history of the past will be repeated in our day.
«Шайтон ин дурӯғро пеш мебарад, то ҷаҳонро ба асорат бигирад. Нақшаи ӯ ин аст, ки одамонро водор созад, то хатогиҳоро бипазиранд. Ӯ дар таблиғи ҳамаи динҳои ботил фаъолона ширкат меварзад ва дар кӯшишҳои худ барои таҳмили таълимоти ғалат аз ҳеҷ чиз бознамеистад. Дар зери пардаи ғайрати динӣ, одамоне, ки аз рӯҳи ӯ таъсир гирифтаанд, барои ҳамнавъони худ аз ҳама шиканҷаҳои бераҳмонаро ихтироъ кардаанд ва аз ҳама азобҳои даҳшатнокро бар онҳо раво дидаанд. Шайтон ва омилони ӯ ҳанӯз ҳамон рӯҳро доранд; ва таърихи гузашта дар рӯзгори мо такрор хоҳад шуд.»
“There are men who have set their minds and will to accomplish evil; in the dark recesses of their hearts they have resolved what crimes they will commit. These men are self-deceived. They have rejected God’s great rule of right, and in its stead have erected a standard of their own, and comparing themselves with this standard they pronounce themselves holy. The Lord will permit them to reveal what is in their hearts, to act out the spirit of the master that controls them. He will let them show their hatred of his law in their treatment of those who are loyal to its requirements. They will be actuated by the same spirit of religious frenzy that goaded on the mob that crucified Christ; church and State will be united in the same corrupt harmony.
«Одамоне ҳастанд, ки ақлу иродаи худро барои анҷом додани бадӣ равона кардаанд; дар ториктарин гӯшаҳои дилҳои худ муайян кардаанд, ки кадом ҷиноятҳоро содир хоҳанд кард. Ин одамон худро фиреб медиҳанд. Онҳо ҳукми бузурги Худоро дар бораи ҳақ рад кардаанд ва ба ҷои он меъёри худро барпо намудаанд, ва худро бо ин меъёр муқоиса карда, худро муқаддас эълон менамоянд. Худованд ба онҳо иҷозат хоҳад дод, ки он чиро, ки дар дилҳои онҳост, ошкор созанд, рӯҳи он оғоеро, ки бар онҳо ҳукмронӣ мекунад, дар амал нишон диҳанд. Ӯ хоҳад гузошт, ки онҳо нафрати худро ба қонуни Ӯ дар муносибати худ бо касоне, ки ба талаботи он содиқанд, ошкор намоянд. Онҳо бо ҳамон рӯҳи девонагии динӣ ба ҳаракат оварда хоҳанд шуд, ки издиҳомеро, ки Масеҳро маслуб кард, ба шӯр оварда буд; калисо ва давлат дар ҳамон ҳамоҳангии фосид муттаҳид хоҳанд шуд.
“The church of today has followed in the steps of the Jews of old, who set aside the commandments of God for their own traditions. She has changed the ordinance, broken the everlasting covenant, and now, as then, pride, unbelief, and infidelity are the result. Her true condition is set forth in these words from the song of Moses: ‘They have corrupted themselves, their spot is not the spot of his children; they are a perverse and crooked generation. Do ye thus requite the Lord, O foolish people and unwise? is not he thy father that hath bought thee? hath he not made thee, and established thee?’” Review and Herald, March 18, 1884.
«Калисои имрӯза ба пайи қадамҳои яҳудиёни қадим рафтааст, ки аҳкоми Худоро ба хотири анъанаҳои худ як сӯ гузоштанд. Ӯ фароизро тағйир дода, аҳди ҷовидонаро шикастааст, ва акнун, чунон ки он вақт низ буд, натиҷааш ғурур, беимонӣ ва хиёнат аст. Ҳолати ҳақиқии ӯ дар ин суханон аз суруди Мусо баён шудааст: “Онҳо худро фасод карданд; доғи онҳо доғи фарзандони Ӯ нест; онҳо насли каҷрафтор ва каҷандешанд. Оё шумо ба Худованд чунин мукофот медиҳед, эй қавми аблаҳ ва бехирад? Магар Ӯ Падари ту нест, ки туро харидааст? Магар Ӯ туро наофарида ва барқарор накардааст?”» Review and Herald, March 18, 1884.
The ultimate rejection of truth by Adventism occurs at the Sunday law, as Adventism repeats the history of ancient Israel, when “actuated by the same spirit of religious frenzy that goaded on the mob that crucified Christ; church and State will be united in the same corrupt harmony.” The progressive rebellion of Adventism is represented in Ezekiel chapter eight, with four escalating abominations, that prophetically mark the four generations of Adventism that began in 1863. The final abomination is when the leaders of Jerusalem bow down to the sun.
Радди ниҳоии ҳақиқат аз ҷониби адвентизм ҳангоми қонуни якшанбе ба вуқӯъ мепайвандад, зеро адвентизм таърихи Исроили қадимро такрор мекунад, вақте ки «бо ҳамон рӯҳи девонагии динӣ, ки издиҳомеро, ки Масеҳро маслуб кард, ба ҳаяҷон оварда буд; калисо ва давлат дар ҳамон ҳамоҳангии фосид муттаҳид хоҳанд шуд». Исёни тадриҷии адвентизм дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл тасвир ёфтааст, бо чор макруҳоти рӯ ба афзоиш, ки ба таври пешгӯёна чор насли адвентизмро, ки аз соли 1863 оғоз ёфтанд, нишон медиҳанд. Макруҳоти ниҳоӣ он вақт аст, ки роҳбарони Ерусалим ба офтоб саҷда мекунанд.
And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:16–18.
Ва маро ба саҳни дарунии хонаи Худованд овард; ва инак, назди дари маъбади Худованд, миёни пешайвон ва қурбонгоҳ, тақрибан бисту панҷ мард буданд, ки пушташон сӯйи маъбади Худованд ва рӯяшон сӯйи шарқ буд; ва онҳо ба сӯйи шарқ ба офтоб саҷда мекарданд. Ва Ӯ ба ман гуфт: «Оё инро дидӣ, эй писари одам? Оё барои хонадони Яҳудо ин кори сабукест, ки он аъмоли зиштеро, ки дар ин ҷо ба ҷо меоваранд, содир мекунанд? Зеро ки онҳо заминро аз зӯроварӣ пур кардаанд ва бозгаштаанд, то Маро ба ғазаб оваранд; ва инак, онҳо навдаро ба бинии худ мегузоранд. Бинобар ин Ман низ бо қаҳр амал хоҳам кард: чашми Ман дареғ нахоҳад дошт, ва раҳм нахоҳам кард; ва ҳарчанд бо овози баланд дар гӯшҳои Ман фарёд зананд, Ман онҳоро нахоҳам шунид». Ҳизқиёл 8:16–18.
The judgment that is brought about at that time is illustrated in the “hour” of Belshazzar’s judgment.
Доварие, ки дар он вақт ба амал оварда мешавад, дар «соати» доварии Белшасар тасвир ёфтааст.
Belshazzar the king made a great feast to a thousand of his lords, and drank wine before the thousand. Belshazzar, whiles he tasted the wine, commanded to bring the golden and silver vessels which his father Nebuchadnezzar had taken out of the temple which was in Jerusalem; that the king, and his princes, his wives, and his concubines, might drink therein. Then they brought the golden vessels that were taken out of the temple of the house of God which was at Jerusalem; and the king, and his princes, his wives, and his concubines, drank in them. They drank wine, and praised the gods of gold, and of silver, of brass, of iron, of wood, and of stone. In the same hour came forth fingers of a man’s hand, and wrote over against the candlestick upon the plaister of the wall of the king’s palace: and the king saw the part of the hand that wrote. Then the king’s countenance was changed, and his thoughts troubled him, so that the joints of his loins were loosed, and his knees smote one against another. The king cried aloud to bring in the astrologers, the Chaldeans, and the soothsayers. And the king spake, and said to the wise men of Babylon, Whosoever shall read this writing, and shew me the interpretation thereof, shall be clothed with scarlet, and have a chain of gold about his neck, and shall be the third ruler in the kingdom. Then came in all the king’s wise men: but they could not read the writing, nor make known to the king the interpretation thereof. Then was king Belshazzar greatly troubled, and his countenance was changed in him, and his lords were astonied. Daniel 5:1–9.
Подшоҳи Белшасар барои ҳазор нафар аз бузургони худ зиёфати бузурге орост ва дар пеши он ҳазор нафар шароб нӯшид. Белшасар, ҳангоме ки аз шароб мечашид, фармуд, ки зарфҳои тиллоӣ ва нуқрагинеро, ки падараш Набукаднесар аз маъбаде ки дар Ерусалим буд, гирифта буд, биёранд, то подшоҳ ва амиронаш, занонаш ва канизонаш аз онҳо бинӯшанд. Пас зарфҳои тиллоиро, ки аз маъбади хонаи Худо, ки дар Ерусалим буд, гирифта шуда буданд, оварданд; ва подшоҳ ва амиронаш, занонаш ва канизонаш аз онҳо нӯшиданд. Онҳо шароб нӯшиданд ва худоёни тилло, нуқра, мис, оҳан, чӯб ва сангро ситоиш карданд. Дар ҳамон соат ангуштони дасти одаме падид омаданд ва рӯ ба рӯи шамъдон бар рӯи гачи девори қасри подшоҳ навиштанд; ва подшоҳ қисми дастеро, ки менавишт, дид. Он гоҳ чеҳраи подшоҳ дигаргун шуд ва андешаҳои ӯ ӯро ба изтироб оварданд, ба тавре ки буғумҳои миёнаш суст шуданд ва зонуҳояш ба ҳамдигар мезаданд. Подшоҳ бо овози баланд фарёд зад, ки мунаҷҷимон, калдониён ва фолбинонро биёранд. Ва подшоҳ сухан ронда, ба ҳакимони Бобил гуфт: «Ҳар кӣ ин навиштаро бихонад ва таъбири онро ба ман маълум кунад, ба арғувон мепӯшад ва гарданбанди тилло бар гарданаш хоҳад буд, ва дар мамлакати подшоҳӣ саввумин ҳоким хоҳад шуд». Пас ҳамаи ҳакимони подшоҳ даромаданд; аммо онҳо натавонистанд навиштаро бихонанд ё таъбири онро ба подшоҳ маълум кунанд. Он гоҳ подшоҳ Белшасар сахт ба изтироб афтод, ва чеҳрааш дар ӯ дигаргун шуд, ва бузургонаш ҳайратзада гардиданд. Дониёл 5:1–9.
In the “same hour” that Belshazzar’s judgment arrived, Shadrach, Meshach and Abednego were cast into the furnace that had been heated “seven times” hotter than normal.
Дар ҳамон «соат» ки доварии Белшасар фаро расид, Шадрак, Мешак ва Абеднего ба кӯрае андохта шуданд, ки «ҳафт маротиба» бештар аз одат тафсонда шуда буд.
Now if ye be ready that at what time ye hear the sound of the cornet, flute, harp, sackbut, psaltery, and dulcimer, and all kinds of music, ye fall down and worship the image which I have made; well: but if ye worship not, ye shall be cast the same hour into the midst of a burning fiery furnace; and who is that God that shall deliver you out of my hands? Shadrach, Meshach, and Abednego, answered and said to the king, O Nebuchadnezzar, we are not careful to answer thee in this matter. If it be so, our God whom we serve is able to deliver us from the burning fiery furnace, and he will deliver us out of thine hand, O king. But if not, be it known unto thee, O king, that we will not serve thy gods, nor worship the golden image which thou hast set up. Then was Nebuchadnezzar full of fury, and the form of his visage was changed against Shadrach, Meshach, and Abednego: therefore he spake, and commanded that they should heat the furnace one seven times more than it was wont to be heated. Daniel 3:15–19.
Акнун, агар шумо тайёр бошед, ки ҳар гоҳ овози карнай, най, барбат, самбук, забур ва дулсимар ва ҳар гуна навои мусиқиро бишнавед, ба замин афтода, ҳайкалеро, ки ман сохтаам, саҷда кунед, хуб; аммо агар саҷда накунед, ҳамон соат ба миёни кӯраи оташи сӯзон андохта хоҳед шуд; ва кист он Худое ки шуморо аз дасти ман раҳо хоҳад кард?» Шадрах, Мешах ва Абеднаго дар ҷавоб ба подшоҳ гуфтанд: «Эй Набукаднесар, мо дар ин кор ҳоҷат надорем, ки ба ту посух диҳем. Агар чунин бошад, Худои мо, ки Ӯро хизмат мекунем, қодир аст моро аз кӯраи оташи сӯзон раҳо кунад, ва Ӯ моро аз дасти ту, эй подшоҳ, халос хоҳад кард. Вале агар не, бар ту маълум бод, эй подшоҳ, ки мо худоёни туро хизмат нахоҳем кард ва ба ҳайкали тиллоие, ки барпо кардаӣ, саҷда нахоҳем намуд.» Он гоҳ Набукаднесар аз ғазаб пур шуд, ва қиёфаи рӯяш бар зидди Шадрах, Мешах ва Абеднаго дигаргун гашт; бинобар ин фармон дод, ки кӯраро ҳафт баробар бештар аз он чи одатан гарм мекарданд, тафсонанд. Дониёл 3:15–19.
The “hour” of judgment for Belshazzar is the same “hour” of judgment for Shadrach, Meshach and Abednego, and in both lines “seven times” are represented as the symbol of that judgment. The three worthies are representing the two witnesses that ascend with clouds into heaven as the ensign in the “hour” of the great earthquake at the Sunday Law, and Belshazzar represents the judgment of national ruin that is brought upon the earth beast in the very same “hour.”
«Соат»-и доварӣ барои Белшазар ҳамон як «соат»-и доварӣ барои Шадрах, Мешах ва Абеднағӯст, ва дар ҳар ду силсила «ҳафт вақт» ҳамчун рамзи он доварӣ муаррифӣ шудааст. Он се марди шоиста намояндагии ду шоҳидро мекунанд, ки бо абрҳо ба осмон сууд менамоянд, ҳамчун аломат дар «соат»-и заминларзаи бузург ҳангоми Қонуни якшанбе; ва Белшазар намояндаи доварии ҳалокати миллӣ мебошад, ки бар ҳайвони замин дар ҳамон як «соат» оварда мешавад.
We will continue our study of Belshazzar’s judgment in the next article.
Мо таҳқиқи доварии Балшасарро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.
“I am deeply exercised in mind in reference to the low standard of piety among our people. And when I think of the woes passed on Capernaum, I think of how much heavier will come the condemnation upon those who know the truth and have not walked according to the truth, but in the sparks of their own kindling. In the night seasons I am addressing the people in a very solemn manner, beseeching them to ask their own consciences; What am I? Am I a Christian, or am I not? Is my heart renewed? Has the transforming grace of God moulded my character? Are my sins repented of? Are they confessed? Are they forgiven? Am I one with Christ as he is one with the Father? Do I hate what I once loved? Do I now love what I once hated? Do I count all things but loss for the excellency of the knowledge of Christ Jesus? Do I feel I am the purchased possession of Jesus Christ, and that every hour I must consecrate myself to his service?
«Ман аз паст будани меъёри парҳезгорӣ дар миёни қавми мо сахт андӯҳгин ва дар андешаам сахт машғулам. Ва ҳангоме ки ман дар бораи войҳое, ки бар Капернаҳум эълон гардиданд, меандешам, фикр мекунам, ки чӣ қадар сангинтар маҳкумият бар онҳое хоҳад омад, ки ҳақиқатро медонанд, вале мувофиқи ҳақиқат роҳ нарафтаанд, балки дар шарораҳои оташи худсохтаи хеш гаштаанд. Дар шабҳо ман ба мардум ба таври бисёр ҷиддӣ хитоб мекунам ва аз онҳо зорона хоҳиш менамоям, ки аз виҷдони худ бипурсанд: Ман кистам? Оё ман масеҳӣ ҳастам ё не? Оё дили ман нав гардидааст? Оё файзи дигаргунсози Худо хислати маро шакл додааст? Оё ман аз гуноҳони худ тавба кардаам? Оё онҳо эътироф шудаанд? Оё онҳо бахшида шудаанд? Оё ман бо Масеҳ як ҳастам, чунон ки Ӯ бо Падар як аст? Оё ман аз он чи пештар дӯст медоштам, акнун нафрат дорам? Оё ман акнун он чиро дӯст медорам, ки пештар аз он нафрат доштам? Оё ман ҳама чизро дар муқобили бартарии донишِ Масеҳ Исо зиён мешуморам? Оё ман эҳсос мекунам, ки моли харидашудаи Исои Масеҳ ҳастам ва ҳар соат бояд худро ба хизмати Ӯ тақдис намоям?»
“We are standing upon the threshold of great and solemn events. The whole earth is to be lightened with the glory of the Lord as the waters cover the channels of the great deep. Prophecies are being fulfilled, and stormy times are before us. Old controversies which have apparently been hushed for a long time will be revived, and new controversies will spring up; new and old will commingle, and this will take place right early. The angels are holding the four winds, that they shall not blow, until the specified work of warning is given to the world; but the storm is gathering, the clouds are loading, ready to burst upon the world, and to many it will be as a thief in the night.
«Мо бар остонаи рӯйдодҳои бузург ва пуршукӯҳ қарор дорем. Тамоми замин бояд бо ҷалоли Худованд равшан гардад, чунон ки обҳо маҷроҳои умқи азимро фаро мегиранд. Нубувватҳо дар ҳоли иҷро шудананд, ва замонҳои тӯфонӣ дар пеши рӯйи мо ҳастанд. Баҳсҳои куҳнае, ки зоҳиран муддати дарозе фурӯ нишонда шуда буданд, аз нав зинда хоҳанд шуд, ва баҳсҳои нав сар хоҳанд зад; наву куҳна бо ҳам омехта хоҳанд гашт, ва ин хеле ба зудӣ ба амал хоҳад омад. Фариштагон чор бодро нигоҳ медоранд, то ки онҳо навазанд, то он даме ки кори муқарраршудаи огоҳӣ ба ҷаҳон расонда шавад; аммо тӯфон ҷамъ мешавад, абрҳо анбошта мегарданд, омодаанд, ки бар ҷаҳон бишкананд, ва барои бисёре аз мардум он мисли дузде дар шаб хоҳад буд.
“Many smiled and would not believe when we told them, twenty and thirty years ago, that the Sunday would be urged upon all the world, and a law be made to compel its observance, and force conscience. We see it being fulfilled. All that God has said of the future will surely come to pass; not one thing will fail of all that he has spoken. Protestantism is now reaching hands across the gulf to clasp hands with papacy, and a confederacy is being formed to trample out of sight the Sabbath of the fourth commandment; and the man of sin, who, at the instigation of Satan, instituted the spurious sabbath, this child of papacy, will be exalted to take the place of God.
«Бисёре табассум мекарданд ва бовар намекарданд, вақте ки мо бисту сӣ сол пеш ба онҳо мегуфтем, ки якшанбе бар тамоми ҷаҳон таҳмил карда хоҳад шуд, ва қонуне бароварда хоҳад гашт, то риояи он маҷбур карда шавад ва виҷдон зӯран тобеъ гардонида шавад. Мо мебинем, ки ин иҷро шуда истодааст. Ҳар он чи Худо дар бораи оянда гуфтааст, ҳатман ба амал хоҳад омад; аз ҳамаи он чи Ӯ гуфтааст, ҳеҷ чиз ноком нахоҳад монд. Акнун протестантизм дастҳои худро аз болои варта дароз мекунад, то бо папагӣ даст фишорад, ва иттиҳоде ташкил мешавад, то шанбеи аҳкоми чорумро аз назарҳо маҳв созад; ва он марди гуноҳ, ки бо таҳрики Шайтон шанбеи қалбакиро барқарор намуд, ҳамин фарзанди папагӣ, боло бурда хоҳад шуд, то ҷойи Худоро ишғол намояд.»
“All heaven is represented to me as watching the unfolding of events. A crisis is to be revealed in the great and prolonged controversy in the government of God on earth. Something great and decisive is to take place, and that right early. If any delay, the character of God and his throne will be compromised. The armory of heaven is open; all the universe of God and its equipments are ready. One word has justice to speak, and there will be terrific representations upon the earth, of the wrath of God. There will be voices and thunderings and lightnings and earthquakes and universal desolation. Every movement in the universe of heaven is to prepare the world for the great crisis.
«Тамоми осмон ба ман чунин муаррифӣ шудааст, ки ҷараёни рӯйдодҳоро мушоҳида мекунад. Дар он муборизаи бузург ва тӯлонӣ оид ба ҳукумати Худо бар замин, буҳроне ошкор хоҳад гардид. Чизи бузург ва ҳалкунандае бояд ба вуқӯъ пайвандад, ва он ба зудии комил. Агар андаке таъхир воқеъ гардад, хислати Худо ва тахти Ӯ зери осеб қарор хоҳад гирифт. Захирагоҳи аслиҳаи осмон боз аст; тамоми коиноти Худо ва тамоми васоити он омодаанд. Адолат танҳо як калима дорад, то бигӯяд, ва он гоҳ бар замин таҷаллиёти даҳшатноки ғазаби Худо падид хоҳад омад. Овозҳо ва раъдҳо ва барқҳо ва заминларзаҳо ва харобии умумиҷаҳонӣ хоҳад буд. Ҳар як ҳаракат дар коиноти осмон барои омода сохтани ҷаҳон ба он буҳрони бузург аст.»
“Intensity is taking possession of every earthly element; and as a people who have had great light and wonderful knowledge, many of them are represented by the five sleeping virgins with their lamps, but no oil in their vessels; cold, senseless, with a feeble, waning piety. While a new life is being diffused and is springing up from beneath and taking fast hold of all Satan’s agencies, preparatory to the last great conflict and struggle, a new light and life and power is descending from on high, and taking possession of God’s people who are not dead, as many now are, in trespasses and sins. The people who will now see what is soon to come upon us by what is being transacted before us, will no longer trust in human inventions, and will feel that the Holy Spirit must be recognized, received, presented before the people, that they may contend for the glory of God, and work everywhere in the byways and highways of life, for the saving of the souls of their fellow-men. The only rock that is sure and steadfast is the Rock of Ages. Those only who build on this Rock are secure.
«Шиддат ҳар як унсури заминиро фаро гирифта истодааст; ва чун қавме ки нури бузург ва дониши аҷоиб ёфтаанд, бисёре аз онҳо ба он панҷ бокираи хуфта бо чароғҳояшон монанд карда шудаанд, вале дар зарфҳои худ равған надоранд; сард, беҳисс, бо тақводории заифу рӯ ба камшавӣ. Ҳангоме ки ҳаёти нав паҳн мешавад ва аз поён сар зада, тамоми абзорҳои Шайтонро, ба омодагӣ барои низоъ ва муборизаи охирини бузург, маҳкам фаро мегирад, нуру ҳаёт ва қувваи нав аз боло нозил мегардад ва халқи Худоро, ки мурда нестанд — чунон ки бисёре ҳоло дар гуноҳҳо ва хатоҳои худ мурдаанд, — фаро мегирад. Қавме ки акнун аз он чи дар пеши назари мо рух медиҳад, он чиро, ки ба зудӣ бар сари мо хоҳад омад, хоҳанд дид, дигар ба ихтирооти инсонӣ такя нахоҳанд кард, ва эҳсос хоҳанд намуд, ки Рӯҳулқудс бояд эътироф, қабул ва пеши мардум муаррифӣ карда шавад, то ки онҳо барои ҷалоли Худо мубориза баранд ва дар ҳар ҷо, дар кӯчаву роҳҳои зиндагӣ, барои наҷоти ҷонҳои ҳамнавъони худ амал намоянд. Ягона сахрае ки мутмаин ва устувор аст, Сахраи Абадҳост. Фақат онҳое ки бар ин Сахра бино мекунанд, дар амниятанд.»
“Those who are carnally minded now, notwithstanding the warnings given of God in his word and through the testimonies of his Spirit, will never unite with the holy family of the redeemed. They are sensual, debased in thought, and abominable in the sight of God. They have never been sanctified through the truth. They are not partakers of the divine nature, have never overcome self and the world with its affections and lusts. These characters are all through our churches, and as the result the churches are weak and sickly and ready to die. There must be no indifferent testimony borne now, but a decided, pointed testimony, rebuking every impurity, and exalting Jesus. We must as a people be in the attitude of expectation, working and waiting and watching and praying.
«Онҳое ки ҳоло ба ақли ҷисмонӣ майл доранд, бо вуҷуди огоҳиҳое ки Худо дар Каломи Худ ва ба воситаи шаҳодатҳои Рӯҳи Худ додааст, ҳаргиз бо хонаводаи муқаддаси наҷотёфтагон муттаҳид нахоҳанд шуд. Онҳо шаҳвониянд, дар андешаҳои худ пасту фосид гардидаанд, ва дар назари Худо зишту нафратоваранд. Онҳо ҳеҷ гоҳ ба воситаи ростӣ тақдис наёфтаанд. Онҳо шарикони табиати илоҳӣ нестанд, ҳеҷ гоҳ бар худ ва бар ҷаҳон бо дилбастагиҳо ва шаҳватҳояш ғолиб наомадаанд. Ин гуна ашхос дар саросари калисоҳои мо ҳастанд, ва дар натиҷа калисоҳо заиф, беморҳол ва наздик ба марганд. Акнун набояд ҳеҷ гуна шаҳодати бепарвоёна дода шавад, балки шаҳодати қатъӣ ва нишонрас, ки ҳар нопокиро сарзаниш намояд ва Исоро баланд бардорад. Мо, ҳамчун қавм, бояд дар ҳолати интизорӣ бошем, кор карда, интизор шуда, бедор монда ва дуо гуфта.»
“This blessed hope of the second appearing of Christ needs to be presented often to the people, with its solemn realities; looking for the soon appearing of our Lord Jesus to come in his glory, will lead to the regarding of earthly things as emptiness and nothingness. All worldly honor or distinction is of no value, for the true believer lives above the world; his steps are advancing heavenward. He is a pilgrim and stranger. His citizenship is above. He is gathering the sunbeams of the righteousness of Christ into his soul, that he may be a burning and shining light in the moral darkness that has enshrouded the world. What vigorous faith, what lively hope, what fervent love, what holy, consecrated zeal for God is seen in him, and what a decided distinction between him and the world! ‘Watch ye therefore, and pray always, that ye may be accounted worthy to escape all these things that shall come to pass, and to stand before the Son of man.’ ‘Watch ye therefore, for ye know not what hour your Lord doth come.’ ‘Therefore be ye ready also; for in such an hour as ye think not the Son of man cometh.” “Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments.’” Pamphlets, 38–40.
«Ин умеди мубораки зоҳиршавии дуюми Масеҳ бояд зуд-зуд ба мардум пешкаш карда шавад, бо воқеиятҳои ҷиддии он; чашм доштан ба зоҳиршавии наздики Худованди мо Исои Масеҳ, ки дар ҷалоли Худ хоҳад омад, инсонро ба он хоҳад бурд, ки чизҳои заминиро ботилӣ ва ҳеҷ шуморад. Ҳар гуна иззат ё мартабаи ҷаҳонӣ ҳеҷ арзише надорад, зеро имондори ҳақиқӣ болотар аз ҷаҳон зиндагӣ мекунад; қадамҳои ӯ сӯйи осмон пеш мераванд. Ӯ мусофир ва ғариб аст. Шаҳрвандии ӯ дар болост. Ӯ шуоъҳои офтоби адолати Масеҳро дар ҷони худ ҷамъ меоварад, то дар торикии ахлоқие, ки ҷаҳонро фаро гирифтааст, чароғи сӯзон ва тобон бошад. Дар ӯ чӣ имони неруманд, чӣ умеди зинда, чӣ муҳаббати сӯзон, чӣ ғайрати муқаддас ва ба Худо бахшидашуда дида мешавад, ва чӣ фарқи равшану қатъӣ миёни ӯ ва ҷаҳон! “Пас, бедор бошед ва ҳамеша дуо гӯед, то сазовори он гардед, ки аз ҳамаи ин чизҳое ки воқеъ хоҳанд шуд, бигурезед ва пеши Писари Одам биистед.” “Пас, бедор бошед, зеро намедонед, ки Худованди шумо дар кадом соат меояд.” “Бинобар ин, шумо низ тайёр бошед; зеро Писари Одам дар соате меояд, ки гумон намебаред.” “Инак, Ман мисли дузд меоям. Хушо ҳоли он касе ки бедор мемонад ва либосҳои худро нигоҳ медорад.”» Рисолаҳо, 38–40.