I intend to demonstrate how the “seven times” of Leviticus twenty-six is “hidden in plain sight” in the book of Daniel, while also identifying that it was hidden through the human instruments which God employed in presenting “the stone” that is stumbled over in the book of Daniel. To follow the light of this presentation requires “integrity.” The definition of integrity that I am suggesting, would be defined as consistency in one’s actions, values, methods, and principles. It would demand that we adhere to what is revealed within God’s Word, even when it does not agree with human ideas that contradict God’s Word.

Ман ният дорам нишон диҳам, ки чӣ гуна «ҳафт замон»-и Ибодот 26 дар китоби Дониёл «пинҳон, вале дар пеши назар» аст, ва ҳамзамон муайян созам, ки он ба воситаи абзорҳои инсоние, ки Худо ҳангоми пешкаш намудани «он санг»-е, ки дар китоби Дониёл боиси пешпо хӯрдан мегардад, ба кор бурд, пинҳон карда шудааст. Барои пайравӣ кардани нури ин пешниҳод, «ростӣ» лозим аст. Маънои ростӣ, ки ман пешниҳод менамоям, чунин муайян мешавад: пайгирӣ ва мутобиқати амалҳо, арзишҳо, усулҳо ва усулҳои шахс бо принсипҳои ӯ. Ин тақозо мекунад, ки мо ба он чи дар Каломи Худо ошкор шудааст, пойбанд бошем, ҳатто вақте ки он бо ақидаҳои инсоние, ки ба Каломи Худо мухолифанд, мувофиқат намекунад.

“Strict integrity should be cherished by every student. Every mind should turn with reverent attention to the revealed word of God. Light and grace will be given to those who thus obey God. They will behold wondrous things out of His law. Great truths that have lain unheeded and unseen since the day of Pentecost, are to shine from God’s word in their native purity. To those who truly love God the Holy Spirit will reveal truths that have faded from the mind, and will also reveal truths that are entirely new. Those who eat the flesh and drink the blood of the Son of God will bring from the books of Daniel and Revelation truth that is inspired by the Holy Spirit. They will start into action forces that cannot be repressed. The lips of children will be opened to proclaim the mysteries that have been hidden from the minds of men. The Lord has chosen the foolish things of this world to confound the wise, and the weak things of the world to confound the mighty.” The Fundamentals of Christian Education, 474.

«Ростқавлии сахт бояд аз ҷониби ҳар як донишҷӯ гиромӣ дошта шавад. Ҳар як ақл бояд бо таваҷҷуҳи пурэҳтиром ба Каломи ошкоргардидаи Худо рӯ оварад. Ба онҳое ки ба ҳамин тариқ ба Худо итоат мекунанд, нур ва файз дода хоҳад шуд. Онҳо аз шариати Ӯ чизҳои аҷоибро хоҳанд дид. Ҳақиқатҳои бузурге, ки аз рӯзи Пантикост то имрӯз беэътино монда ва нодида будаанд, бояд аз Каломи Худо дар покии аслии худ дурахшанд. Ба онҳое ки Худоро ҳақиқатан дӯст медоранд, Рӯҳулқудс ҳақиқатҳоеро ошкор хоҳад кард, ки аз зеҳн пажмурда шудаанд, ва ҳамчунин ҳақиқатҳоеро ошкор хоҳад кард, ки комилан наванд. Онҳое ки гӯшти Писари Худоро мехӯранд ва хуни Ӯро менӯшанд, аз китобҳои Дониёл ва Ваҳй ҳақиқатеро берун хоҳанд овард, ки аз Рӯҳулқудс илҳом ёфтааст. Онҳо қувваҳоеро ба амал хоҳанд овард, ки онҳоро фурӯ нишондан мумкин нест. Лабони кӯдакон кушода хоҳанд шуд, то асрореро эълон кунанд, ки аз зеҳни одамон пинҳон монда буданд. Худованд чизҳои аблаҳонаи ин ҷаҳонро баргузид, то хирадмандонро расво созад, ва чизҳои заифи ҷаҳонро, то қавиёнро расво созад». Асосҳои таълими масеҳӣ, 474.

An easy example of both the human error that is found in the book of Daniel, and the unwillingness to adhere to God’s Word, can be found in the word translated as “daily” in Daniel chapter eight. Integrity would demand that if Ellen White commented on that word, as she does, that as Seventh-day Adventists that profess to uphold the Spirit of Prophecy, we would automatically use her commentary on the word to direct our understanding.

Як намунаи равшани ҳам хатои инсоние, ки дар китоби Дониёл ёфт мешавад, ва ҳам нохоҳамии пойбанд мондан ба Каломи Худо, метавон ба вожае ишора кард, ки дар боби ҳаштуми Дониёл «ҳаррӯза» тарҷума шудааст. Росткорӣ тақозо мекард, ки агар Эллен Уайт бар он вожа, чунон ки кардааст, шарҳ дода бошад, мо, ҳамчун Адвентистҳои рӯзи ҳафтум, ки даъво дорем Рӯҳи Нубувватро пос медорем, худ ба худ шарҳи ӯро бар он вожа барои роҳнамоии фаҳмиши худ ба кор барем.

“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

«Пас ман дар бораи “Ҳамарӯза” дидам, ки калимаи “қурбонӣ” бо ҳикмати инсон илова карда шудааст ва ба матн тааллуқ надорад; ва Худованд фаҳмиши дурусти онро ба онҳое дод, ки нидои соати довариро эълон мекарданд. Вақте ки ягонагӣ вуҷуд дошт, пеш аз соли 1844, қариб ҳамаи онҳо дар бораи назари дуруст ба “Ҳамарӯза” муттаҳид буданд; аммо аз соли 1844 инҷониб, дар миёни сардаргумӣ, назарҳои дигар пазируфта шуданд, ва торикӣ ва сардаргумӣ дар пай омад.» Review and Herald, November 1, 1850.

We could spend a great deal of time on these two sentences, for when they finally get placed in the book Early Writings, the human editors have placed a misguided definition of what is stated, but that is another story. For our purposes we simply wish to point out two relevant points. The first point is that Sister White says “the word “sacrifice” was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text.”

Мо метавонистем бар сари ин ду ҷумла вақти зиёде сарф намоем, зеро вақте ки онҳо ниҳоят дар китоби «Early Writings» ҷой дода шуданд, муҳаррирони инсонӣ барои он чи баён гардидааст, таърифи нодурусте гузоштаанд, вале ин мавзӯи дигар аст. Барои мақсади мо, мо фақат мехоҳем ду нуктаро, ки ба мавзӯъ дахл доранд, нишон диҳем. Нуктаи аввал ин аст, ки хоҳар Уайт мегӯяд: «калимаи “sacrifice” бо ҳикмати инсон дода шудааст ва ба матн тааллуқ надорад.»

Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

Пас шунидам, ки як муқаддас сухан мегуфт; ва муқаддаси дигаре ба он муқаддасе ки сухан мегуфт, гуфт: «То кай ин рӯъё дар бораи қурбонии доимӣ ва гуноҳи вайронкунанда давом хоҳад кард, то ки ҳам мақдас ва ҳам лашкар зери по поймол гарданд?» Дониёл 8:13.

The previous verse is the question that elicits the answer of verse fourteen, and that answer represents the central pillar and foundation of Adventism. And in the very question that produces that great light represented as the central pillar of Adventism, we are informed that human wisdom has made an error by placing an added word into the translation of the verse.

Ояти қаблӣ саволест, ки ҷавоби ояти чордаҳумро ба миён меорад, ва он ҷавоб сутуни марказӣ ва таҳкурсии Адвентизмро ифода мекунад. Ва дар худи ҳамон саволе, ки он нури бузургро, ки ҳамчун сутуни марказии Адвентизм тасвир шудааст, ба миён меорад, ба мо маълум карда мешавад, ки ҳикмати инсонӣ бо ворид кардани як калимаи изофӣ ба тарҷумаи оят хато кардааст.

There are literally hundreds of added words in the translation of the 1611 KJV Bible, but there is only one time that God identifies any of those hundreds of added words as erroneous. And it is clear it was an error that was produced by the human side of the combination of humanity and divinity which produced the Word of God. More significant is that there would be no need for any inspired commentary on the added word “sacrifice” if it were not something that produced an incorrect understanding of the verse. It is clear that it does, for the inspired commentary not only identifies that the word should not be there, but also identifies that “those who gave the judgment hour cry,” were given “the correct view” of the “daily” by the Lord. Integrity demands that we use those two sentences just as they read.

Дар тарҷумаи Китоби Муқаддаси KJV соли 1611 ба маънои воқеӣ садҳо калимаи иловашуда вуҷуд доранд, аммо танҳо як бор Худо яке аз он садҳо калимаи иловашударо ҳамчун хатокор муайян мекунад. Ва равшан аст, ки ин хатое буд, ки аз ҷониби инсонии он омезиши инсоният ва илоҳият, ки Каломи Худоро ба вуҷуд овард, падид омадааст. Муҳимтар аз ин он аст, ки агар калимаи иловашудаи «қурбонӣ» боиси фаҳмиши нодурусти оят намегардид, ҳеҷ ниёзе ба ҳеҷ гуна шарҳи илҳомбахш дар бораи он намебуд. Равшан аст, ки чунин таъсир дорад, зеро шарҳи илҳомбахш на танҳо муайян мекунад, ки он калима набояд дар он ҷо бошад, балки ҳамчунин муайян мекунад, ки «онҳое ки нидои соати ҳукмро эълон карданд», аз ҷониби Худованд дар бораи «рӯзона» «нигоҳи дуруст» дода шуданд. Виҷдони илмӣ тақозо мекунад, ки мо он ду ҷумларо маҳз ҳамон гуна ки навишта шудаанд, истифода барем.

Those who gave the judgment hour cry identified “the daily” as a symbol representing paganism or pagan Rome, depending on the context where it is located. The word translated as “daily” occurs five times in the book of Daniel. All five occurrences are as a noun. The word occurs one hundred and four times in God’s Word, and ninety-nine times it is used as an adjective, but in the book of Daniel alone, it is used as a noun. The men who translated the King James Bible saw the word ninety-nine times as an adjective, so when it came to the book of Daniel, they attempted to make it an adjective in order to agree with all the other times it occurred as an adjective. In order to do that, they added the word “sacrifice.” But God, through Ellen White, said that “sacrifice” should be omitted, which would mean that “the daily” is to be understood as a noun.

Онҳое ки нидои соати довариро эълон карданд, «рӯзмарра»-ро ҳамчун рамзе мешинохтанд, ки бутпарастӣ ё Рими бутпарастро ифода менамояд, вобаста ба заминае ки он дар он ҷойгир аст. Калимае ки ҳамчун «рӯзмарра» тарҷума шудааст, дар китоби Дониёл панҷ бор омадааст. Ҳар панҷ маврид ҳамчун исм мебошанд. Ин калима дар Каломи Худо як саду чаҳор бор омадааст, ва наваду нӯҳ бор ҳамчун сифат ба кор рафтааст, аммо танҳо дар китоби Дониёл он ҳамчун исм истифода шудааст. Мардоне ки Китоби Муқаддаси King James-ро тарҷума карданд, ин калимаро наваду нӯҳ бор ҳамчун сифат дида буданд; аз ин рӯ, вақте ки ба китоби Дониёл расиданд, кӯшиш карданд онро низ ҳамчун сифат гардонанд, то бо ҳамаи дигар мавридҳое ки он ҳамчун сифат омадааст мувофиқ бошад. Барои ин кор, онҳо калимаи «қурбонӣ»-ро илова карданд. Аммо Худо, ба воситаи Эллен Уайт, гуфт, ки «қурбонӣ» бояд ҳазф карда шавад, ки ин маъно медиҳад, ки «рӯзмарра» бояд ҳамчун исм фаҳмида шавад.

Those who stand opposed to God’s counsel on this word within Adventism define the word as a symbol of Christ’s heavenly sanctuary ministry, but those who gave the judgment hour cry correctly defined it as paganism. Adventism today uses a symbol of a satanic power to represent Christ!

Онҳое ки дар дохили адвентизм ба машварати Худо дар бораи ин калом муқобил меистанд, ин каломро ҳамчун рамзи хизмати Масеҳ дар муқаддасгоҳи осмонӣ таъриф мекунанд, аммо онҳое ки нидои соати довариро эълон карданд, онро дуруст ҳамчун бутпарастӣ муайян карданд. Адвентизм имрӯз рамзи қудрати шайтонӣеро барои муаррифии Масеҳ истифода мебарад!

Through erroneous human logic, the true understanding of the word translated as “the daily” has been hidden from Adventism. Adventists that base their prophetic study on subjects that occur randomly through the years in their Sabbath School quarterlies lazily drink the Kool-Aid that is dished out through those quarterlies, and which are confirmed by pastors who themselves have not the integrity necessary to allow any input from the comments on the subject by Sister White.

Тавассути мантиқи ғалати инсонӣ, фаҳмиши ҳақиқии калимае, ки ба сурати «қурбонии доимӣ» тарҷума шудааст, аз адвентизм пинҳон нигоҳ дошта шудааст. Адвентистоне, ки омӯзиши набавии худро бар мавзӯъҳое бино мекунанд, ки дар тӯли солҳо ба таври тасодуфӣ дар нашрияҳои семоҳаи Мактаби Шанбегии онҳо пайдо мешаванд, бо танбалӣ он чиро, ки тавассути он нашрияҳои семоҳа ба онҳо таҳмил мегардад, фурӯ мебаранд ва он аз ҷониби воизоне низ тасдиқ карда мешавад, ки худи онҳо он дараҷаи росткориро надоранд, ки иҷоза диҳанд ҳар гуна саҳме аз шарҳҳои хоҳар Уайт дар бораи ин мавзӯъ ба эътибор гирифта шавад.

The history of the controversy of “the daily” reached the turning point around 1911, where Sister White directly stated that those who had rejected the pioneer understanding of “the daily” as paganism, and who were teaching that “the daily” represented Christ’s sanctuary ministry, had received their understanding from “angels that were expelled from heaven” (20 MR 17).

Таърихи баҳсу мунозира дар бораи «ҳаррӯза» ба нуқтаи гардиш тақрибан соли 1911 расид, замоне ки Хоҳар Уайт бевосита изҳор дошт, ки онҳое, ки фаҳмиши пешқадамонро дар бораи «ҳаррӯза» ҳамчун бутпарастӣ рад карда буданд ва таълим медоданд, ки «ҳаррӯза» хизмати Масеҳро дар муқаддасгоҳ ифода мекунад, фаҳмиши худро аз «фариштагоне, ки аз осмон ронда шудаанд» гирифта буданд (20 MR 17).

The truth of “the daily” has been identified clearly by Sister White, and she teaches that “holy angels” guided the mind of William Miller and that “angels expelled from heaven” guide the minds of those who teach that “the daily” represents Christ’s heavenly sanctuary ministry. The truth of “the daily”, as presented by those who gave the judgment hour cry, was discovered by William Miller.

Ҳақиқати «рӯзона» аз ҷониби Хоҳар Уайт ба таври равшан муайян шудааст, ва ӯ таълим медиҳад, ки «фариштагони муқаддас» зеҳни Уилям Миллерро роҳнамоӣ кардаанд ва «фариштагони аз осмон рондашуда» зеҳни онҳое роҳнамоӣ мекунанд, ки таълим медиҳанд «рӯзона» хизмати Масеҳро дар муқаддасгоҳи осмонӣ ифода мекунад. Ҳақиқати «рӯзона», чунон ки аз ҷониби онҳое, ки нидои соати довариро эълон карданд, баён гардида буд, аз ҷониби Уилям Миллер кашф карда шуд.

“I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take away;’ he shall take away the daily; ‘from the time the daily shall be taken away,’ &c. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thess. ii, 7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ &c. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is the daily! Well, now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, ‘the daily’ must mean Paganism.” Second Advent Manual, 66.

«Ман хонданро идома додам ва ҷуз дар Дониёл ҳеҷ мавриди дигаре наёфтам, ки он [«ҳамешагӣ»] дар он ҷо омада бошад. Пас ман [бо ёрии конкорданс] он суханонеро, ки бо он вобаста буданд, гирифтам: «дур кардан»; ӯ ҳамешагиро дур хоҳад кард; «аз замоне ки ҳамешагӣ дур карда шавад», ва ғайра. Ман хонданро идома додам ва гумон кардам, ки бар ин матн ҳеҷ рӯшноие нахоҳам ёфт; ниҳоят ба 2 Тас. ii, 7, 8 расидам. «Зеро ки сирри бадӣ аллакай амал мекунад; фақат он касе ки ҳоло бозмедорад, бозмедорад, то даме ки аз миён бардошта шавад, ва он гоҳ он шарир ошкор хоҳад шуд», ва ғайра. Ва ҳангоме ки ба он матн расидам, оҳ, ҳақиқат чӣ қадар равшан ва пурҷалол намудор шуд! Ана, ҳамин аст! Ин аст ҳамешагӣ! Хуб, акнун, Павлус аз «он касе ки ҳоло бозмедорад», ё монеъ мешавад, чӣ маъно дорад? Аз «марди гуноҳ» ва «шарир» Поперия дар назар аст. Хуб, пас он чӣ чиз аст, ки намегузорад Поперия ошкор гардад? Чаро, он бутпарастист; пас, «ҳамешагӣ» бояд маънои бутпарастиро дошта бошад». Second Advent Manual, 66.

What is really sobering about Miller’s discovery that “the daily” represented paganism, is where he found the truth. He found it in the passage of the apostle Paul’s writings where Paul not only defines “the daily” as paganism, but it is the passage identifying that those who received not the love of the truth, receive strong delusion. The acceptance of “the daily” as a symbol of Christ’s sanctuary ministry, the definition that came from angels that were expelled from heaven, is the symbol of those in Adventism who have not the integrity necessary to rightly divide the word of truth, and therefore are already destined to receive strong delusion.

Он чизе ки дар кашфи Миллер, ки «ҳаррӯза» бутпарастиро ифода мекунад, ба ҳақиқат ҳушёркунанда аст, ин аст, ки ӯ ҳақиқатро дар куҷо ёфт. Ӯ онро дар порчае аз навиштаҳои ҳавворӣ Павлус ёфт, ки дар он Павлус на танҳо «ҳаррӯза»-ро ҳамчун бутпарастӣ муайян мекунад, балки он порчаест, ки нишон медиҳад онҳое ки муҳаббати ҳақро қабул накарданд, ба гумроҳии сахт дода мешаванд. Қабул кардани «ҳаррӯза» ҳамчун рамзи хизмати маъбадии Масеҳ, яъне он таърифе ки аз фариштагони аз осмон рондашуда омадааст, рамзи онҳост дар адвентизм, ки ростқавлӣ ва беайбии барои дуруст тақсим кардани каломи ҳақ лозимро надоранд, ва бинобар ин аллакай барои қабул кардани гумроҳии сахт таъйин шудаанд.

I do not want to sidetrack the point we are seeking to identify. That point is that the “seven times” that is identified in the same vision where “the daily” is located has been hidden by human hands, though it remains in plain sight. This was simply an easy example of how a human translation error made long centuries ago, that is thereafter manipulated in human minds by angels that were expelled from heaven, is used today at this crucial time just before the final crisis at the end of the world, to blind minds to truth that is actually in plain sight.

Ман намехоҳам аз мавзӯе, ки мекӯшем муайян намоем, канорагирӣ кунам. Он нукта ин аст, ки «ҳафт замон», ки дар ҳамон рӯъёе муайян шудааст, ки дар он «қурбонии доимӣ» ҷойгир аст, бо дасти инсон пинҳон карда шудааст, ҳарчанд он ошкоро пеши назар боқӣ мемонад. Ин фақат намунаи содае буд аз он ки чӣ гуна як хатои инсонии тарҷума, ки асрҳои дарозе пеш рух дода буд ва баъдан дар зеҳнҳои инсонӣ аз ҷониби фариштагонеро, ки аз осмон ронда шуданд, дасткорӣ мегардад, имрӯз дар ин замони сарнавиштсоз, андаке пеш аз буҳрони ниҳоӣ дар поёни ҷаҳон, барои кӯр сохтани зеҳнҳо нисбат ба ҳақиқате, ки дар асл ошкоро пеши назар аст, истифода бурда мешавад.

In the 1910 time period the rebellion of “the daily” was just getting under way, W. W. Prescott and A. G. Daniells were spearheading the satanic work of rejecting the foundational understanding of “the daily.” The following article is a letter from that very time, where Sister White addresses the satanic view that “the daily” in the book of Daniel represents Christ’s sanctuary work. At that time the two men were pushing the idea of going into the old pioneer books and changing the pioneer understanding to their new satanic definition. It is my hope that we can exercise integrity as we read the article.

Дар давраи соли 1910 исёни «қурбонии доимӣ» нав оғоз меёфт; В. В. Прескотт ва А. Г. Даниэллс дар пешоҳанги кори шайтонӣ меистоданд, ки фаҳмиши бунёдии «қурбонии доимӣ»-ро рад мекард. Мақолаи зерин номае аз ҳамон замон аст, ки дар он хоҳар Уайт ба он назари шайтонӣ муроҷиат мекунад, ки «қурбонии доимӣ» дар китоби Дониёл хизмати муқаддасгоҳи Масеҳро ифода мекунад. Дар он вақт ин ду мард андешаи онро пеш мебурданд, ки ба китобҳои пешвоёни қадимӣ ворид шуда, фаҳмиши пешвоёнро ба таърифи нави шайтонии худ тағйир диҳанд. Умеди ман ин аст, ки мо ҳангоми хондани ин мақола ростқавлӣ ва виҷдони покро ба амал оварем.

“At this stage of our experience we are not to have our minds drawn away from the special light given [us] to consider at the important gathering of our conference. And there was Brother Daniells, whose mind the enemy was working; and your mind and Elder Prescott’s mind were being worked by the angels that were expelled from heaven. Satan’s work was to divert your minds that jots and tittles should be brought in which the Lord did not inspire you to bring in. They were not essential. But this meant much to the cause of truth. And the ideas of your minds, if you could be drawn away to jots or tittles, is a work of Satan’s devising. To correct little things in the books written, you suppose would be doing a great work. But I am charged, Silence is eloquence.

«Дар ин марҳилаи таҷрибаи мо, набояд зеҳни мо аз нури махсусе, ки [ба мо] дода шудааст, то дар ҷамъомади муҳими конфронси мо баррасӣ гардад, дур карда шавад. Ва он ҷо Бародар Даниэллс буд, ки душман бар зеҳни ӯ амал мекард; ва бар зеҳни шумо ва зеҳни Пир Прескотт фариштагоне амал мекарданд, ки аз осмон ронда шуда буданд. Кори Шайтон ин буд, ки зеҳни шуморо ба канор барад, то нуқтаҳову ҳарфҳои хурде ворид карда шаванд, ки Худованд шуморо илҳом набахшида буд, ки онҳоро ворид кунед. Онҳо муҳим набуданд. Аммо ин барои кори ҳақиқат аҳамияти бисёр дошт. Ва андешаҳои зеҳни шумо, агар метавонистед ба нуқтаҳо ё ҳарфҳои хурд кашида шавед, ин кори тадбири Шайтон аст. Шумо гумон мекунед, ки ислоҳ кардани чизҳои хурд дар китобҳои навишташуда кори бузурге мебуд. Аммо ба ман супурда шудааст: Хомӯшӣ фасоҳат аст.»

“I am to say, Stop your picking flaws. If this purpose of the devil could only be carried out, then [it] appears to you [that] your work would be considered as most wonderful in conception. It was the enemy’s plan to get all the supposed objectionable features where all classes of minds did not agree.

«Ба ман бояд гуфт: Аз айбҷӯӣ даст кашед. Агар ин нияти иблис танҳо амалӣ шуда метавонист, он гоҳ ба назари шумо чунин менамуд, ки кори шумо аз лиҳози тарҳрезӣ басо аҷоиб шумурда мешуд. Нақшаи душман ин буд, ки ҳамаи хусусиятҳои ба гумон эътирозангезро ба он ҷое оварад, ки ҳамаи табақаҳои зеҳнҳо бо онҳо мувофиқат намекарданд.

“And what then? The very work that pleases the devil would come to pass. There would be a representation given to the outsiders not of our faith just what would suit them, that would develop traits of character which would cause great confusion and occupy the golden moments which should be used zealously to bring the great message before the people. The presentations upon any subject we have worked upon could not all harmonize, and the results would be to confuse the minds of believers and unbelievers. This is the very thing that Satan had planned that should take place—anything that could be magnified as a disagreement.

«Пас, чӣ мешуд? Ҳамон коре ба амал меомад, ки шайтонро хуш меояд. Ба бегонагон намояндагие дода мешуд, на дар бораи имони мо, балки маҳз он гуна, ки ба онҳо мувофиқ меомад; ва ин хислатҳои чунин сифатро инкишоф медод, ки боиси ошуфтагии бузург мешуд ва лаҳзаҳои тиллоиро, ки бояд бо ғайрат барои пеши мардум овардани паёми бузург истифода мегардиданд, ишғол мекард. Баёни мо оид ба ҳар мавзӯе, ки бар он кор кардаем, наметавонист ҳама комилан ҳамоҳанг бошад, ва натиҷа ин мешуд, ки зеҳни имондорон ва беимонон ошуфта гардад. Ин маҳз ҳамон чизест, ки Шайтон тарҳрезӣ карда буд, ки ба амал ояд, — ҳар он чи метавонист ҳамчун ихтилоф бузургнамоӣ шавад.»

“Read Ezekiel, chapter 28. Now, here is a grand work, where strange spirits can figure. But the Lord has a work to [be] done to save perishing souls; and the places which Satan, disguised, could fill in, bringing confusion into our ranks, he will do to perfection, and all those little differences will become enlarged, prominent.

«Ҳизқиёл, боби 28-ро бихонед. Инак, дар ин ҷо як кори бузурге ҳаст, ки дар он рӯҳҳои аҷиб метавонанд нақш бозанд. Аммо Худованд коре дорад, ки бояд анҷом дода шавад, то ҷонҳои ҳалокшавандаро наҷот диҳад; ва он ҷойҳоеро, ки Шайтон, дар либоси дигар пинҳон шуда, метавонист ишғол намояд ва ба сафи мо ошуфтагӣ дарорад, ӯ ба камол анҷом хоҳад дод, ва ҳамаи он фарқиятҳои хурд бузург ва намоён хоҳанд гардид.»

“And I was shown from the first that the Lord had given neither Elders Daniells nor Prescott the burden of this work. Should Satan’s wiles be brought in, should this “Daily” be such a great matter as to be brought in to confuse minds and hinder the advancement of the work at this important period of time? It should not, whatever may be. This subject should not be introduced, for the spirit that would be brought in would be forbidding, and Lucifer is watching every movement. Satanic agencies would commence his work and there would be confusion brought into our ranks. You have no call to hunt up the difference of opinion that is not a testing question; but your silence is eloquence. I have the matter all plainly before me. If the devil could involve any one of our own people on these subjects, as he has proposed to do, Satan’s cause would triumph. Now the work without delay is to be taken up and not a [difference] of opinion expressed.

«Ва аз ибтидо ба ман нишон дода шуд, ки Худованд на ба пир Даниелс ва на ба Прескотт бори ин корро надодааст. Оё бояд ҳилаҳои шайтон ворид карда шаванд, ва оё ин «Ҳамешагӣ» чунин масъалаи бузурге бошад, ки барои ошуфта сохтани ақлҳо ва монеъ шудани пешрафти кор дар ин давраи муҳими вақт ба миён оварда шавад? Ҳар чӣ набошад ҳам, набояд чунин шавад. Ин мавзӯъ набояд матраҳ гардад, зеро рӯҳе, ки ворид мешуд, рӯҳи манъкунанда мебуд, ва Люсифер ҳар ҳаракатро назорат мекунад. Қувваҳои шайтонӣ кори худро оғоз менамуданд, ва ошуфтагӣ ба сафҳои мо ворид карда мешуд. Шумо даъвате надоред, ки он ихтилофи назареро ҷустуҷӯ кунед, ки масъалаи имтиҳонкунанда нест; балки хомӯшии шумо худ фасоҳат аст. Ман ин масъаларо ба таври комилан равшан пеши назари худ дорам. Агар иблис метавонист касеро аз миёни мардуми худи мо дар ин мавзӯъҳо, чунон ки қасд доштааст, даргир созад, кори шайтон пирӯз мешуд. Акнун кор бояд бе таъхир ба даст гирифта шавад ва ҳеҷ [ихтилофи] назаре баён карда нашавад.»

“Satan would inspire those men who have gone out from us to unite with evil angels and retard our work on unimportant questions, and what rejoicing [there] would be in the camp of the enemy. Press together, press together. Let every difference be buried. Our work now is to devote all our physical and brain-nerve power to put these differences out of the way, and all harmonize. If Satan could with his great unsanctified wisdom be permitted to get the least hold, [he would rejoice].

«Шайтон он мардонеро, ки аз миёни мо берун рафтаанд, барангехта хоҳад кард, то бо фариштагони шарир муттаҳид шаванд ва кори моро бо масъалаҳои бемуҳим боздоранд; ва дар ӯрдугоҳи душман чӣ қадар шодӣ [барпо] мешуд. Ба ҳам зич шавед, ба ҳам зич шавед. Бигзор ҳар ихтилоф ба хок супурда шавад. Кори мо ҳоло ин аст, ки тамоми қувваи ҷисмонӣ ва қувваи асабҳои мағзи худро сарф намоем, то ин ихтилофҳоро аз миён бардорем ва ҳама дар ҳамоҳангӣ бошем. Агар ба Шайтон бо тамоми ҳикмати бузурги тақдисноёфтааш иҷозат дода мешуд, ки ҳатто андаке дастовезе ба даст орад, [ӯ шод мегардид].»

“Now, when I saw how you were working, my mind took in the whole situation and the results if you should go forward and give the parties that have left us the least chance to bring confusion into our ranks. Your lack of wisdom would be just what Satan would have it. Your loud proclamation was not under the inspiration of the Holy Spirit. I was instructed to say to you that your picking flaws in the writings of men that have been led of God is not inspired of God. And if this is the wisdom that Elder Daniells would give to the people, by no means give him an official position, for he cannot reason from cause to effect. Your silence on this subject is your wisdom. Now, everything like picking flaws in the publications of men who are not alive is not the work God has given any of you to do. For if these men—Elders Daniells and Prescott—had followed the directions given in working the cities, there would have been many, very many, convinced of the truth and converted, able men that [now] are in positions where they never will be reached.

«Акнун, вақте ки ман дидам, ки шумо чӣ гуна амал карда истодаед, зеҳни ман тамоми вазъият ва натиҷаҳои онро дарбар гирифт, агар шумо пеш рафта, ба он тарафҳое, ки моро тарк кардаанд, ҳатто андактарин имконият диҳед, ки дар миёни сафҳои мо ошуфтагӣ ба вуҷуд оваранд. Норасоии ҳикмати шумо айнан ҳамон чизе мебуд, ки Шайтон мехост. Эълони баланду пуровозаи шумо зери илҳоми Рӯҳулқудс набуд. Ба ман дастур дода шуд, ки ба шумо бигӯям, ки айбҷӯии шумо дар навиштаҳои мардоне, ки Худо онҳоро роҳбарӣ кардааст, аз ҷониби Худо илҳом нагирифтааст. Ва агар ин ҳикмате бошад, ки пир Даниэлс ба мардум медод, пас ба ҳеҷ ваҷҳ ба ӯ мақоми расмӣ надиҳед, зеро ӯ наметавонад аз сабаб ба натиҷа андеша кунад. Хомӯшии шумо дар бораи ин мавзӯъ ҳикмати шумост. Акнун, ҳар чизе монанди айбҷӯӣ дар нашрияҳои мардоне, ки зинда нестанд, коре нест, ки Худо ба ҳеҷ яке аз шумо дода бошад, то анҷом диҳед. Зеро агар ин мардон — пирон Даниэлс ва Прескотт — ҳангоми кор дар шаҳрҳо аз дастурҳои додашуда пайравӣ мекарданд, бисёре, бисёр касон ба ҳақиқат мутмаин мегардиданд ва имон меоварданд, мардони қобиле, ки [акнун] дар чунин мақомҳо қарор доранд, ки ҳаргиз ба онҳо дастрасӣ пайдо нахоҳанд шуд.»

“All the world is to be regarded as one great family. And when you have such a fountain of knowledge to draw from, why have you left the world to perish for years with the testimonies given by our Lord Jesus Christ? True religion teaches us to regard every man and woman as a person to whom we can do good.

«Тамоми ҷаҳонро бояд чун як хонаводаи бузург донист. Ва чун шумо чунин чашмаи дониш доред, ки аз он баргиред, пас чаро ҷаҳонро солҳои дароз гузоштаед, то бо шаҳодатҳое, ки Худованди мо Исои Масеҳ додааст, ҳалок гардад? Дини ҳақиқӣ ба мо меомӯзад, ки ҳар марду занро чун шахсе бингарем, ки ба ӯ метавонем некӣ кунем.

“This has been in print many years: ‘A Balanced Mind,’ testimony to Elder Andrews. The mind may be cultivated to become a power to know when to speak and what burdens to take up and to bear, for Christ is your teacher. And I feared greatly for you [when I saw you] exalting your wisdom and pursuing a course to bring in differences of opinion. The Lord calls for wise men who can hold their peace when it [is] wisdom for them to do so. If you would be a whole man, you need sanctification through Jesus Christ. Now there is a work just started, and let wisdom be seen in every minister, in every president of [a] conference. But here was a work for you to take hold of years ago where you were needed to lift your voice for this very work. Christ gave all His people special directions what they shall do and the things they shall not do. And there is a little time left us to work out the righteousness of the Lord. You can understand the way of the Lord. I saw your purpose of carrying things after your own devising after you were placed as president. You had thought you would do wonderful things, which would be a work God had not placed in your hands to do. Now, your work is not to oppress but to release every necessity possible if the Lord has accepted you to serve. But you have very early given evidence that wisdom and sanctified judgment have not been manifested by you. You blazed out matters that would not be received unless the Lord should give light.

«Ин солҳост, ки ба табъ расидааст: “Ақли мутавозин”, шаҳодат ба Пири Андрюс. Ақлро метавон парвариш дод, то ба қуввае табдил ёбад, ки бидонад кай сухан гӯяд ва кадом борҳоро бардорад ва таҳаммул намояд, зеро Масеҳ Муаллими шумост. Ва ман барои шумо сахт тарсидам [чун дидам, ки шумо] хиради худро боло мебардоред ва роҳеро пеш мегиред, ки ихтилофи назарҳоро ба миён оварад. Худованд мардони хирадмандеро мехонад, ки ҳангоме ки барои онҳо хомӯш мондан ҳикмат аст, осоиши худро нигоҳ доранд. Агар шумо хоҳед марди комил бошед, ба шумо тақдис ба василаи Исои Масеҳ лозим аст. Акнун коре тоза оғоз ёфтааст, ва бигзор ҳикмат дар ҳар хизматгор, дар ҳар раиси конференсия, дида шавад. Аммо дар ин ҷо коре буд, ки шумо мебоист солҳо пеш ба он даст мезадед, дар он ҷое ки ба шумо ниёз буд, то овози худро барои ҳамин кор баланд кунед. Масеҳ ба ҳамаи қавми Худ дастурҳои махсус додааст, ки чӣ бояд кунанд ва аз чӣ корҳо бояд худдорӣ намоянд. Ва барои мо вақти андаке боқӣ мондааст, то адолати Худовандро ба амал барорем. Шумо метавонед роҳи Худовандро дарк кунед. Ман мақсади шуморо дидам, ки пас аз он ки ба ҳайси президент таъйин шудед, корҳоро мувофиқи тарҳи худ пеш бурданӣ будед. Шумо гумон мекардед, ки корҳои аҷоибе анҷом хоҳед дод, ки ин коре мебуд, ки Худо онро ба дасти шумо насупурда буд, то анҷом диҳед. Акнун кори шумо ин нест, ки фишор оваред, балки он аст, ки ҳар зарурати имконпазирро бартараф созед, агар Худованд шуморо барои хизмат пазируфта бошад. Аммо шумо хеле барвақт далел додед, ки ҳикмат ва доварии тақдисёфта аз ҷониби шумо зоҳир нагардидааст. Шумо масъалаҳоеро бо шиддат пеш овардед, ки пазируфта намешуданд, магар он ки Худованд нур ато кунад.»

“I have been instructed that such hasty movements should not have [been] made [such] as selecting you as president of the conference even another year. But the Lord forbids any more such hasty transactions until the matter is brought before the Lord in prayer; and as you have had the message come to you that the work of the Lord resting upon the president is a most solemn responsibility, you had no moral right to blaze out as you did upon the subject of the ‘Daily’ and suppose your influence would decide the question. There was Elder Haskell, who has carried the heavy responsibilities, and there is Elder Irwin and several men I might mention who have the heavy responsibilities.

«Ба ман дастур дода шуд, ки чунин шитобкориҳо, мисли он ки шуморо ҳатто барои як соли дигар раиси конференсия интихоб кунанд, набояд анҷом меёфтанд. Аммо Худованд аз ин пас ҳар гуна чунин амалиёти шитобкоронаро манъ мекунад, то вақте ки ин масъала дар дуо ба ҳузури Худованд оварда шавад; ва азбаски паём ба шумо расида буд, ки кори Худованд, ки бар дӯши раиси конференсия вогузор шудааст, бисёр масъулияти ҷиддӣ аст, шумо ҳеҷ ҳаққи ахлоқӣ надоштед, ки дар бораи мавзӯи «Ҳамешагӣ» он гуна, ки кардед, якбора аланга занед ва гумон баред, ки нуфузи шумо ин масъаларо ҳал хоҳад кард. Дар он ҷо пир Ҳаскелл буд, ки масъулиятҳои гаронро бар дӯш кашидааст, ва пир Ирвин низ ҳаст, ва чандин мардони дигаре ҳастанд, ки метавонам ном барам, ки масъулиятҳои гаронро бар дӯш доранд.»

“Where was your respect for the men of age? What authority could you exercise without taking all the responsible men to weigh the matter? But let us now investigate the matter. We must now reconsider whether it is the Lord’s judgment, in the face of the work that has been neglected, of showing your zeal to carry the work even another year. If you should carry the work another year with the help that shall unite with you, there should be a change take place in you and Elder Prescott. And humble your own hearts before God. The Lord will have to see in you a showing of a different experience, for if ever men needed to be reconverted at this present [time], it [is] Elder Daniells and Elder Prescott.

«Эҳтироми шумо нисбат ба пиронсолон куҷо буд? Шумо чӣ гуна метавонистед бе он ки ҳамаи мардони масъулро барои баррасии ин масъала гирд оваред, ҳеҷ гуна салоҳиятро ба кор баред? Вале акнун биёед ин масъаларо таҳқиқ кунем. Акнун мо бояд аз нав баррасӣ намоем, ки оё ин ҳукми Худованд аст, дар рӯ ба рӯи коре ки беэътино мондааст, то ғайрати худро барои пеш бурдани кор боз як соли дигар нишон диҳед. Агар шумо бо кӯмаке ки бо шумо ҳамроҳ хоҳад шуд, корро боз як соли дигар пеш баред, бояд дар шумо ва пир Прескотт тағйироте ба амал ояд. Ва дилҳои худро дар ҳузури Худо фурӯтан созед. Худованд бояд дар шумо зоҳир шудани таҷрибаи дигареро бубинад, зеро агар боре ҳам мардон дар айни замони ҳозир ба бозтабдилёбӣ ниёз дошта бошанд, он пир Даниэлс ва пир Прескотт мебошанд.»

“Seven men should be chosen that are men of wisdom and through the working of the grace of God [give] evidence [of] a reconversion. For any men who are so blinded that they cannot reason from cause to effect, that they would ignore the men who have borne the responsibilities of the work and these presidents of conferences, [that] men [who] carry the work for over two years should be disregarded and such an impulsive consequence take place that men would neglect the very work kept before them for years—work the cities—and no, or but very little, attention [be] given to the old men for counsel, but proclaim the things they choose to give the people, bears its own testimony of the unsafety of the men to be entrusted with such a grand and wonderful work.

«Ҳафт нафар мардоне бояд интихоб шаванд, ки аҳли ҳикмат бошанд ва ба воситаи амали файзи Худо далели бозгашти дубораро [нишон] диҳанд. Зеро ҳар гуна мардоне, ки то ба он ҳад кӯр шудаанд, ки наметавонанд аз сабаб ба натиҷа хулоса бароранд, ба тавре ки мардонеро, ки масъулиятҳои корро ба дӯш доштаанд, ва ин раисони конфронсҳоро нодида гиранд, [ва] мардоне, [ки] беш аз ду сол ин корро пеш бурдаанд, сарфи назар шаванд ва чунин пайомади шитобкоронае рӯй диҳад, ки мардум худи он кореро, ки солҳои дароз пеши назарашон нигоҳ дошта шудааст — кор дар шаҳрҳо — беэътиноӣ кунанд, ва ба пиронсолон барои машварат ҳеҷ, ё бисёр андаке, таваҷҷуҳ [дода] шавад, балки он чизҳоеро эълон кунанд, ки худ интихоб мекунанд ба мардум диҳанд, худ ба худ шаҳодат медиҳад, ки чунин мардон барои супурдани чунин кори бузург ва аҷоиб бехатар нестанд.»

“Christ is not dead. He will never suffer His work to be carried on in this strange way. Let the books alone. If any change is essential, God will have the harmony in that change consistent, but when a message has been entrusted to men with the large responsibilities involved, [God] demands faithfulness that will work by love and purify the soul. Elders Daniells and Prescott both need reconversion. A strange work has come in, and it is not in harmony with the work Christ came to our world to do; and all who are truly converted will work the works of Christ.

«Масеҳ мурда нест. Ӯ ҳаргиз роҳ нахоҳад дод, ки кори Ӯ ба ин тарзи аҷиб пеш бурда шавад. Бигзоред китобҳо ба ҳоли худ монанд. Агар ягон тағйир воқеан зарур бошад, Худо ҳамоҳангиро дар он тағйир мутобиқ хоҳад сохт; аммо ҳангоме ки паёме ба одамон бо масъулиятҳои бузурги марбут ба он супурда шудааст, [Худо] садоқатеро талаб мекунад, ки ба воситаи муҳаббат амал намуда, ҷонро пок месозад. Пирон Даниэлс ва Прескотт ҳар ду ба бозтаҷдиди имон ниёз доранд. Кори аҷибе ворид шудааст, ва он бо коре, ки Масеҳ барои анҷом додани он ба ҷаҳони мо омад, ҳамоҳанг нест; ва ҳамаи онҳое ки ҳақиқатан тағйири дил ёфтаанд, корҳои Масеҳро ба ҷо хоҳанд овард.»

“We are everyone [to] work out the work which shall glorify the Father. We have come to the crisis—either to conform to the character of Jesus Christ right in this preparatory time or not attempt [it]. Elder Daniells, [you are not] to feel at liberty to let your voice be heard on high as you have done under similar circumstances. And understand, the president of a conference is not a ruler. He works in connection with the wise men who occupy the position as presidents whom God has accepted. He has not liberty to meddle with the writings in printed books from the pens that God has accepted. They are no longer to bear sway unless they show less of the ruling, dominating power. The crisis has come, for God will be dishonored.

«Мо ҳама бояд кореро ба анҷом расонем, ки Падарро ҷалол диҳад. Мо ба буҳрон расидаем — ё дар ҳамин замони омодагӣ ба хислати Исои Масеҳ мувофиқат намоем, ё кӯшиши он ҳам накунем. Пир Даниэлс, шумо набояд худро озод ҳис кунед, ки овози худро, чунон ки дар ҳолатҳои монанд кардаед, аз баландӣ ба гӯш расонед. Ва дарк намоед, ки раиси конфронс ҳоким нест. Ӯ дар ҳамкорӣ бо мардони хирадманде кор мекунад, ки мақоми раисонро ишғол мекунанд ва Худо онҳоро пазируфтааст. Ӯ ихтиёр надорад, ки ба навиштаҳои дар китобҳои чопшуда, ки аз қалами касоне баромадаанд, ки Худо онҳоро пазируфтааст, дахолат кунад. Ба онҳо дигар иҷоза дода нашавад, ки ҳукмронӣ кунанд, магар ин ки аз қудрати ҳокимона ва истилогарона камтар зоҳир намоянд. Буҳрон фаро расидааст, зеро Худо беҳурмат карда хоҳад шуд.»

“How does the Lord look upon the unworked cities? Christ is in heaven. Now its acknowledgment is to be, ‘There is no kingly rule. And now is the crisis of this world. Now I am the Power to save or to destroy. Now is the time when the destiny of all is in My hands. I have given My life to save the world. And “I, if I be lifted up,” the saving grace I shall impart will prove that all who will be fashioned after the divine similitude and will be one with Me shall work as I work with My power of redeeming grace.’ Whoever will, [let him] take hold with his brethren to do the work given them to do when in responsible places under the counsel the Lord gives, and seek most earnestly to work in complete harmony with Him who so loved the world He gave His life a full sacrifice for the saving of the world. I speak to our ministers, that as they enter upon the work in our cities let there be a calm sacredness attending the ministry of the Word. We cannot make the proper impression upon the minds of the people if we . . . [Lower third of this page left blank.]

«Худованд ба шаҳрҳое, ки дар онҳо коре анҷом дода нашудааст, чӣ гуна менигарад? Масеҳ дар осмон аст. Акнун эътирофи он бояд чунин бошад: “Ҳеҷ ҳукмронии подшоҳона нест. Ва акнун буҳрони ин ҷаҳон аст. Акнун Ман Қудрат ҳастам барои наҷот додан ё нобуд сохтан. Акнун он вақтест, ки сарнавишти ҳамаи касон дар дасти Ман аст. Ман ҷони Худро додаам, то ҷаҳонро наҷот диҳам. Ва ‘Ман, агар боло бардошта шавам,’ файзи наҷотбахше, ки Ман ато хоҳам кард, исбот хоҳад намуд, ки ҳамаи онҳое ки мувофиқи шабоҳати илоҳӣ шакл дода хоҳанд шуд ва бо Ман як хоҳанд буд, ҳамон тавр кор хоҳанд кард, ки Ман бо қудрати файзи кафоратбахши Худ амал мекунам.” Ҳар кӣ хоҳад, [бигузор вай] бо бародарони худ пайванд гирад, то он кореро, ки ба онҳо супурда шудааст, ба ҷо оварад, вақте ки дар ҷойҳои масъулиятнок зери машварате, ки Худованд медиҳад, қарор доранд, ва бо ҷиддияти бештар биҷӯяд, ки дар мувофиқати комил бо Ӯ амал намояд, Ӯе ки ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки ҷони Худро ҳамчун қурбонии комил барои наҷоти ҷаҳон дод. Ба хизматгузорони мо сухан мегӯям, ки ҳангоме ки онҳо ба кор дар шаҳрҳои мо дохил мешаванд, бигзор оромии муқаддас ҳамроҳи хизмати Калом бошад. Мо наметавонем бар зеҳни мардум таъсири дуруст расонем, агар мо... [Сеяки поёнии ин саҳифа холӣ гузошта шудааст.]»

“I copy from my Diary. The truth as it is in Jesus—talk it, pray it, believe every word in its simplicity. What would you gain if mistakes are brought before the men who have departed from the faith and given heed to seducing spirits, men who were not long ago with us in the faith? Will you stand on the devil’s side? Give your attention to the unworked fields. A world-wide work is before us. I was given representations of John Kellogg.

«Аз Рӯзномаи худ нусха мегирам. Ҳақиқате, ки дар Исо аст,—онро баён кунед, дар бораи он дуо гӯед, ҳар калимаро дар соддагии он бовар кунед. Агар иштибоҳот пеши мардоне оварда шаванд, ки аз имон дур шудаанд ва ба рӯҳҳои фиребанда гӯш додаанд, мардоне ки чанде пеш бо мо дар имон буданд, шумо аз ин чӣ суд хоҳед бурд? Оё шумо дар ҷониби иблис хоҳед истод? Диққати худро ба саҳроҳое равона кунед, ки ҳанӯз кор карда нашудаанд. Дар пеши мо кори умумиҷаҳонӣ қарор дорад. Ба ман дар бораи Ҷон Келлогг манзараҳо дода шуданд.»

“A very attractive personage was representing the ideas of the specious arguments that he was presenting, sentiments different from the genuine Bible truth. And those who are hungering and thirsting after something new were advancing ideas [so specious] that Elder Prescott was in great danger. Elder Daniells was in great danger [of] becoming wrapped in a delusion that if these sentiments could be spoken everywhere it would be as a new world.

«Шахсе бисёр ҷолиб андешаҳои далелҳои фиребандаеро, ки ӯ пешниҳод мекард, — ақидаҳое, ки аз ҳақиқати аслии Китоби Муқаддас фарқ доштанд, — намояндагӣ менамуд. Ва онҳое ки гурусна ва ташнаи чизи наве буданд, ақидаҳоеро [чунин фиребанда] пеш мебурданд, ки Элдер Прескотт дар хатари бузург қарор дошт. Элдер Даниэллс дар хатари бузург [буд], ки ба чунин фиребе печида гардад, ки агар ин андешаҳо дар ҳама ҷо баён карда шаванд, он гоҳ ин гӯё ҷаҳони наве хоҳад буд.

“Yes, it would, but while their minds were thus absorbed I was shown that Brother Daniells and Brother Prescott were weaving into their experience sentiments of a spiritual[istic] appearance and drawing our people to beautiful sentiments that would deceive, if possible, the very elect. I have to trace with my pen [the fact] that these brethren would see defects in their delusive ideas that would place the truth in an uncertainty; and [yet] they [would] stand out as [if they had] great spiritual discernment. Now I am to tell them [that] when I was shown this matter, when Elder Daniells was lifting up his voice like a trumpet in advocating his ideas of the ‘Daily,’ the after results were presented. Our people were becoming confused. I saw the result, and then there were given me cautions that if Elder Daniells without respect to the outcome should thus be impressed and let himself believe he was under the inspiration of God, skepticism would be sown among our ranks everywhere, and we should be where Satan would carry his messages. Set unbelief and skepticism would be sown in human minds, and strange crops of evil would take the place of truth.—Ms 67, 1910, 1–8. Manuscript Release, volume 20, 17–22.

«Бале, чунин мешуд, аммо ҳангоме ки зеҳни онҳо ба ҳамин тарз машғул буд, ба ман нишон дода шуд, ки бародар Даниэлс ва бародар Прескотт ба таҷрибаи худ эҳсосоте бо зоҳири рӯҳонӣ[гароёна] медӯзанд ва қавми моро ба сӯи эҳсосоти зебое мекашанд, ки агар мумкин мебуд, ҳатто баргузидагонро низ фиреб медод. Ман бояд бо қалами худ [ин воқеиятро] баён намоям, ки ин бародарон дар ақидаҳои фиребандаи худ нуқсонҳоеро медиданд, ки ҳақиқатро дар ҳолати номуайянӣ қарор медод; ва [бо вуҷуди ин] онҳо [чунин] барҷо меистоданд, гӯё [дорои] фаросати бузурги рӯҳонӣ бошанд. Акнун ман бояд ба онҳо бигӯям [ки] вақте ин масъаларо ба ман нишон доданд, ҳангоме ки пир Даниэлс овози худро мисли карнай баланд мекард ва ақидаҳои худро дар бораи «Ҳамешагӣ» ҳимоя менамуд, натиҷаҳои баъдӣ низ пеши назарам оварда шуданд. Қавми мо ба сардаргумӣ гирифтор мегардид. Ман натиҷаро дидам, ва он гоҳ ба ман ҳушдорҳо дода шуданд, ки агар пир Даниэлс беэътино ба оқибат чунин таъсир пазирад ва ба худ иҷозат диҳад, ки бовар кунад зери илҳоми Худо қарор дорад, бадгумонӣ дар миёни сафҳои мо дар ҳама ҷо кошта хоҳад шуд, ва мо дар ҷое қарор хоҳем гирифт, ки Шайтон паёмҳои худро хоҳад овард. Беимонӣ ва бадгумонии қатъӣ дар зеҳни одамон кошта хоҳад шуд, ва ҳосили аҷиби шарорат ҷойи ҳақиқатро хоҳад гирифт.—Ms 67, 1910, 1–8. Manuscript Release, volume 20, 17–22.»

Those that gave the judgment hour cry were given the correct view of “the daily” in the book of Daniel. Through the human hands which translated the book of Daniel, and thereafter by human beings that were being directed by angels that were expelled from heaven, the correct understanding of “the daily” has become hidden, though it is in plain sight. In Daniel when the word translated as “the daily” occurs, it is not to include the added human word “sacrifice.” In verse thirteen of Daniel eight we find one of the five times where this occurs in the book of Daniel. In that very verse, the “seven times” of Leviticus twenty-six is also identified, but through the same type of humanistic manipulation it has been hidden in plain sight.

Онҳое ки нидои соати довариро расонданд, дар бораи «рӯзмарра» дар китоби Дониёл фаҳмиши дуруст дода шуданд. Тавассути дасти инсонӣ, ки китоби Дониёлро тарҷума карданд, ва баъдан тавассути инсонҳое ки аз ҷониби фариштагони аз осмон рондашуда роҳнамоӣ мешуданд, фаҳмиши дурусти «рӯзмарра» пинҳон гардидааст, ҳарчанд он ошкоро пеши назар аст. Дар китоби Дониёл, ҳангоме ки калимае ки ба сурати «рӯзмарра» тарҷума шудааст, меояд, он калимаи иловашудаи инсонии «қурбонӣ»-ро дар бар намегирад. Дар ояти сездаҳуми Дониёл ҳашт мо яке аз панҷ мавридеро меёбем, ки ин дар китоби Дониёл рух медиҳад. Дар ҳамон оят, «ҳафт вақт»-и Ибодатномаи Аҳди Ловиён бисту шаш низ муайян шудааст, аммо тавассути ҳамон навъи дасткории инсонгароёна он низ дар пеши назар пинҳон карда шудааст.

We will look at this fact in the next article.

Мо ин воқеиятро дар мақолаи навбатӣ баррасӣ хоҳем кард.