William Miller’s dream was placed within the book Early Writings, and therefore subject to the same prophetic analysis and application that is required to be accomplished by a student who seeks to rightly divide the Word of truth. The dream has been presented many times through the years by Future for America, but here we are putting it into the study of the “increase of knowledge,” that was opened up at “the time of the end” in 1798. The dream addresses the history of the message that represented the knowledge that was increased. It illustrates a link between the movements of the first and third angel’s messages.
Хоби Вилям Миллер дар китоби «Навиштаҳои аввал» ҷой дода шудааст, ва бинобар ин, таҳти ҳамон таҳлилу татбиқи нубувватӣ қарор дорад, ки аз ҷониби шогирде, ки мехоҳад Каломи ростиро дуруст тақсим намояд, бояд анҷом дода шавад. Ин хоб дар тӯли солҳои зиёд борҳо аз ҷониби Future for America пешниҳод шудааст, вале дар ин ҷо мо онро ба омӯзиши «афзоиши дониш» ворид месозем, ки дар «вақти интиҳо» дар соли 1798 кушода гардид. Ин хоб ба таърихи паёме муроҷиат мекунад, ки донише, ки афзуда буд, намояндагӣ менамуд. Он пайванде миёни ҳаракатҳои паёмҳои фариштаи якум ва сеюмро нишон медиҳад.
William Miller’s dream identifies his work, and his work was typified by the work of Moses at the beginning of ancient Israel. The fulfillment of Miller’s dream in the last days, was typified by the work of Christ, in the last days of ancient Israel. The work that Christ accomplished at the end of ancient Israel, represented the work Christ accomplishes in the last days of spiritual Israel. In Miller’s dream the work accomplished in the last days is represented as being performed by the “Dirt Brush Man”. It is essential to recognize Miller’s dream as a prediction of the fulfillment of the Midnight Cry in the last days. It is also essential to recognize that the work of Christ for ancient Israel in their last days typified the work of the “Dirt Brush Man” in Miller’s dream.
Хоби Вилям Миллер кори ӯро муайян месозад, ва кори ӯ ба воситаи кори Мусо дар оғози Исроили қадим тимсол шуда буд. Иҷрои хоби Миллер дар рӯзҳои охир ба воситаи кори Масеҳ дар рӯзҳои охири Исроили қадим тимсол шуда буд. Коре ки Масеҳ дар поёни Исроили қадим анҷом дод, намояндагии кореро мекунад, ки Масеҳ дар рӯзҳои охири Исроили рӯҳонӣ анҷом медиҳад. Дар хоби Миллер коре ки дар рӯзҳои охир анҷом меёбад, ҳамчун коре тасвир шудааст, ки аз ҷониби «Марди Хасуи Ғубор» иҷро мегардад. Шинохтани хоби Миллер ҳамчун пешгӯии иҷрои Нидои Нимашаб дар рӯзҳои охир аҳаммияти асосӣ дорад. Ҳамчунин, шинохтани он ки кори Масеҳ барои Исроили қадим дар рӯзҳои охири онҳо тимсоли кори «Марди Хасуи Ғубор» дар хоби Миллер буд, низ аҳаммияти асосӣ дорад.
One element of the work of Christ that is important to note is that He not only unsealed the buried truths from the time of Moses, but Christ simultaneously magnified those original truths. In doing so, He set an example that when God’s people fulfill Miller’s dream in the last days, the truths established through the work of Miller, will be expanded beyond their original understanding.
Як ҷузъи кори Масеҳ, ки қайд карданаш муҳим аст, ин аст, ки Ӯ на танҳо ҳақиқатҳое, ки аз замони Мусо дафн гардида буданд, боз намуд, балки Масеҳ ҳамзамон он ҳақиқатҳои аслиро бузург гардонид. Бо ин амал Ӯ намунае гузошт, ки вақте қавми Худо дар рӯзҳои охир орзуи Миллерро ба иҷро мерасонанд, ҳақиқатҳое, ки тавассути кори Миллер барқарор шудаанд, фаротар аз фаҳмиши аслии онҳо тавсеа хоҳанд ёфт.
“In the time of the Savior, the Jews had so covered over the precious jewels of truth with the rubbish of tradition and fable, that it was impossible to distinguish the true from the false. The Savior came to clear away the rubbish of superstition and long-cherished errors, and to set the jewels of God’s word in the framework of truth. What would the Savior do if he should come to us now as he did to the Jews? He would have to do a similar work in clearing away the rubbish of tradition and ceremony. The Jews were greatly disturbed when he did this work. They had lost sight of the original truth of God, but Christ brought it again to view. It is our work to free the precious truths of God from superstition and error. What a work is committed to us in the gospel!” Review and Herald, June 4, 1889.
«Дар замони Наҷотдиҳанда, яҳудиён ҷавоҳироти гаронбаҳои ҳақиқатро ба ҳадде бо партови анъана ва афсона пӯшонида буданд, ки фарқ кардани ҳақ аз ботил ғайримумкин гашта буд. Наҷотдиҳанда омад, то партови хурофот ва иштибоҳоти деринпарваришёфтаро дур созад ва ҷавоҳироти каломи Худоро дар чаҳорчӯби ҳақиқат ҷой диҳад. Агар Наҷотдиҳанда ҳоло, чунон ки назди яҳудиён омад, назди мо меомад, чӣ мекард? Ӯ мебоист кори монанде анҷом медод ва партови анъана ва маросимро дур месохт. Вақте ки Ӯ ин корро анҷом медод, яҳудиён сахт нороҳат шуданд. Онҳо ҳақиқати аслии Худоро аз назар дур карда буданд, аммо Масеҳ онро боз ба пеши назар овард. Кори мо ин аст, ки ҳақиқатҳои гаронбаҳои Худоро аз хурофот ва гумроҳӣ озод созем. Чӣ кори бузурге дар Инҷил ба мо вогузор шудааст!» Review and Herald, June 4, 1889.
Today the dirt brush man (Christ) is accomplishing “a similar work in clearing away the rubbish of tradition and ceremony” as did the Lion of the tribe of Judah (Christ) accomplish in the time of the Jews. In Miller’s dream, the precious jewels of truth that were perfectly arranged in the casket of God’s word, became covered with rubbish and counterfeit jewels. Those jewels were to be brought out from the rubbish and placed back into the larger casket of God’s Word during the period of the Midnight Cry of the last days, for it was when Miller looked upon the restored jewels in the larger casket that he “shouted with very joy, and that shout awoke” him. Miller’s dream occurred in 1847, three years after the Midnight Cry of the first angel, so his awakening in the dream is the Midnight Cry of the last days. That Midnight Cry is proclaimed by the two witnesses who had been slain by the beast that ascended out of the bottomless pit, and were dead in the street for three and a half days, until they were formed together and then brought to life in the valley of dead dry bones and then lifted up as an ensign. Miller’s dream is fulfilled on that street, and in the same valley that he identifies as “his room”.
Имрӯз марди ҷорӯбдори хокрӯб (Масеҳ) «ҳамон гуна кореро дар пок кардани хошокҳои суннат ва маросим» ба анҷом мерасонад, чунон ки Шери қабилаи Яҳудо (Масеҳ) дар айёми яҳудиён ба анҷом расонда буд. Дар хоби Миллер, гавҳарҳои гаронбаҳои ҳақиқат, ки дар сандуқчаи Каломи Худо ба таври комил тартиб дода шуда буданд, бо хошок ва гавҳарҳои қалбакӣ пӯшида шуданд. Он гавҳарҳо бояд аз миёни хошок берун оварда шуда, дар давраи Фарёди Нисфишаби рӯзҳои охир боз ба сандуқи бузургтари Каломи Худо баргардонда мешуданд, зеро маҳз вақте ки Миллер ба гавҳарҳои барқароршуда дар он сандуқи бузургтар назар андохт, ӯ «аз шодии бисёр нидо баровард, ва ҳамон нидо ӯро бедор кард». Хоби Миллер дар соли 1847, се сол пас аз Фарёди Нисфишаби фариштаи аввал, воқеъ гардид, бинобар ин бедор шудани ӯ дар он хоб ҳамон Фарёди Нисфишаби рӯзҳои охир аст. Он Фарёди Нисфишабиро он ду шоҳид эълон мекунанд, ки аз ҷониби ҳайвоне, ки аз вартаи беҳад баромада буд, кушта шуда буданд ва сею ним рӯз дар кӯча мурда мехобиданд, то он даме ки бо ҳам пайваста шакл гирифтанд ва баъд дар водии устухонҳои хушки мурда зинда гардонда шуданд ва сипас ҳамчун байрақ барафрохта шуданд. Хоби Миллер дар ҳамон кӯча ва дар ҳамон водие иҷро мегардад, ки ӯ онро «ҳуҷраи худ» меномад.
In the history of the Millerites, Miller was used by the Lord to establish the original truths of Adventism, but his dream identified that over time those truths would be buried. This phenomenon of clearing away the rubbish of tradition and custom is what Christ accomplished at the end of ancient Israel, and in so doing he typified the final fulfillment of William Miller’s dream.
Дар таърихи миллериён, Худованд Миллерро ба кор бурд, то ҳақоиқи аслии адвентизмро барқарор намояд, аммо хоби ӯ нишон медод, ки бо мурури замон он ҳақоиқ зери хоку хошоки анъана ва одат дафн хоҳанд шуд. Ин падидаи пок сохтани хоку хошоки анъана ва расму ойин ҳамон чизест, ки Масеҳ дар анҷоми давраи Исроили қадим ба амал овард, ва бо ин амал иҷрои ниҳоии хоби Вилям Миллерро ба таври пешгӯёна намуна сохт.
The Jews had lost sight of “the original truth of God, but Christ brought it again to view,” and identified His work as “our work.” Our work is “to free the precious truths of God from superstition and error.” William Miller’s dream identifies the discovery, presentation and rejection, and restoration of the original truths. In order to accomplish the work of restoration, Christ placed the truth into “the framework of truth.” The “framework of truth” for William Miller was his understanding of the two desolating powers of paganism and papalism. In the last days the “framework of truth” is the three desolating powers of the dragon, the beast, and the false prophet.
Яҳудиён аз «ҳақиқати аслии Худо» дур монда буданд, аммо Масеҳ онро боз ба назар овард» ва кори Ӯро ҳамчун «кори мо» муайян намуд. Кори мо ин аст, ки «ҳақиқатҳоиизати Худоро аз хурофот ва иштибоҳ озод кунем». Хоби Вилям Миллер кашф, пешниҳод ва рад шудан, инчунин барқарор шудани ҳақиқатҳоии аслиро муайян месозад. Барои анҷом додани кори барқарорсозӣ, Масеҳ ҳақиқатро дар «чаҳорчӯбаи ҳақиқат» ҷой дод. «Чаҳорчӯбаи ҳақиқат» барои Вилям Миллер фаҳмиши ӯ дар бораи ду қувваи вайронгари бутпарастӣ ва папизм буд. Дар рӯзҳои охир «чаҳорчӯбаи ҳақиқат» се қувваи вайронгар — аждаҳо, ҳайвон ва набии козиб — мебошад.
“When Christ came into the world to exemplify true religion, and to exalt the principles that should govern the hearts and actions of men, falsehood had taken so deep a hold upon those who had had so great light, that they no longer comprehended the light, and had no inclination to yield up tradition for truth. They rejected the heavenly Teacher, they crucified the Lord of glory, that they might retain their own customs and inventions. The very same spirit is manifested in the world today. Men are averse to investigating truth, lest their traditions should be disturbed, and a new order of things should be brought in. There is with humanity a constant liability to err, and men are naturally inclined to highly exalt human ideas and knowledge, while the divine and eternal is not discerned or appreciated.” Counsels on Sabbath School Work, 47.
«Вақте ки Масеҳ ба ҷаҳон омад, то дини ҳақиқиро намунавор нишон диҳад ва усулҳоеро, ки бояд дилҳо ва аъмоли одамонро ҳукмрон бошанд, баланд бардорад, дурӯғ то ба он дараҷа бар касоне, ки чунин нури бузург дошта буданд, реша давонда буд, ки онҳо дигар нурро дарк намекарданд ва майле надоштанд, ки анъанаро ба хотири ҳақиқат тарк намоянд. Онҳо Муаллими осмониро рад карданд, Худованди ҷалолро маслуб намуданд, то расму одатҳои худ ва ихтироъоти худро нигоҳ доранд. Ҳамин рӯҳ имрӯз низ дар ҷаҳон зоҳир мегардад. Одамон аз таҳқиқи ҳақиқат рӯй мегардонанд, мабодо анъанаҳояшон халал ёбад ва тартиби нави корҳо ҷорӣ гардад. Дар инсоният ҳамеша моил будан ба иштибоҳ вуҷуд дорад, ва одамон табиатан майл доранд, ки андешаҳо ва дониши башариро бисёр баланд бардоранд, дар ҳоле ки илоҳӣ ва абадӣ на шинохта мешавад ва на қадр мегардад». Counsels on Sabbath School Work, 47.
If Christ came into the world today He would find “the very same spirit” of exaltation of human ideas and knowledge, that placed tradition in place of truth. In Miller’s dream, in the last days, Christ comes as the dirt brush man to accomplish that identical work. When His work as the dirt brush man is accomplished, the original jewels will shine ten times brighter than the sun, as the two witnesses, represented by Miller, awake at the shout of the loud cry.
Агар Масеҳ имрӯз ба ҷаҳон меомад, Ӯ «ҳамин ҳамон рӯҳ»-и боло бурдани андешаҳо ва дониши инсониро меёфт, ки анъанаро ба ҷойи ҳақиқат қарор дода буд. Дар хоби Миллер, дар айёми охир, Масеҳ ҳамчун марди хасубрӯб меояд, то айнан ҳамон корро ба анҷом расонад. Вақте ки кори Ӯ ҳамчун марди хасубрӯб ба анҷом мерасад, гавҳарҳои аслӣ ҳамчун ду шоҳид, ки Миллер онҳоро намояндагӣ мекунад, ҳангоми нидои фарёди баланд бедор мешаванд ва даҳ баробар бештар аз офтоб хоҳад дурахшид.
The framework of truth given to Miller was the prophetic structure of two desolating powers, and the framework of truth given to Future for America is the prophetic structure of three desolating powers. The “key” that was attached to the casket was the particular methodology that was unsealed and given to Miller, and thereafter to Future for America.
Чорчӯбаи ҳақиқате, ки ба Миллер дода шуд, сохтори нубувватии ду қудрати вайронгар буд, ва чорчӯбаи ҳақиқате, ки ба Future for America дода шудааст, сохтори нубувватии се қудрати вайронгар аст. «Калид»-е, ки ба сандуқча васл шуда буд, ҳамон усули махсусе буд, ки муҳраш бардошта шуда, ба Миллер дода шуд, ва баъд аз он ба Future for America.
“The key of knowledge in Christ’s day had been taken away by those who should have held it to unlock the treasure house of wisdom in the Old Testament Scriptures. The rabbis and teachers had virtually shut up the kingdom of heaven from the poor and the afflicted, and left them to perish. In His discourses Christ did not bring many things before them at once, lest He might confuse their minds. He made every point clear and distinct. He did not disdain the repetition of old and familiar truths in prophecies if they would serve His purpose to inculcate ideas.
«Калиди дониш дар айёми Масеҳ аз ҷониби онҳое гирифта шуда буд, ки мебоист онро барои кушодани ганҷинаи ҳикмат дар Навиштаҳои Аҳди Қадим нигоҳ медоштанд. Раббиён ва муаллимон амалан Малакути Осмонро аз камбағалон ва азияткашидагон баста буданд ва онҳоро ба ҳалокат вомегузоштанд. Дар суханрониҳои Худ Масеҳ бисёр чизҳоро якбора пеши онҳо намегузошт, мабодо зеҳни онҳоро ошуфта созад. Ӯ ҳар нуктаро равшан ва мушаххас мегардонид. Ӯ аз такрори ҳақоиқи кӯҳна ва ошное, ки дар нубувватҳо омада буданд, ор намедошт, агар онҳо барои мақсади Ӯ — ҷойгир сохтани андешаҳо — хизмат мекарданд.»
“Christ was the originator of all the ancient gems of truth. Through the work of the enemy these truths had been displaced. They had been disconnected from their true position, and placed in the framework of error. Christ’s work was to readjust and establish the precious gems in the framework of truth. The principles of truth which had been given by Himself to bless the world had, through Satan’s agency, been buried and had apparently become extinct. Christ rescued them from the rubbish of error, gave them a new, vital force, and commanded them to shine as precious jewels, and stand fast forever.
«Масеҳ сарчашмаи ҳамаи гавҳарҳои қадимаи ҳақиқат буд. Ба воситаи кори душман ин ҳақиқатҳо аз ҷойи худ берун карда шуда буданд. Онҳо аз мавқеи ҳақиқии худ ҷудо гардида, дар чаҳорчӯби гумроҳӣ ҷой дода шуда буданд. Кори Масеҳ ин буд, ки гавҳарҳои гаронбаҳоро дар чаҳорчӯби ҳақиқат аз нав ба тартиб дароварда, устувор созад. Усулҳои ҳақиқат, ки аз ҷониби Худи Ӯ барои баракат додани ҷаҳон ато шуда буданд, ба воситаи амали Шайтон зери хок карда шуда, ба назар чунин мерасид, ки аз байн рафтаанд. Масеҳ онҳоро аз зери харобаи гумроҳӣ берун овард, ба онҳо қувваи нав ва ҳаётбахш бахшид ва амр фармуд, ки мисли ҷавоҳироти гаронбаҳо дурахшанд ва то абад устувор бимонанд.»
“Christ Himself could use any of these old truths without borrowing the smallest particle, for He had originated them all. He had cast them into the minds and thoughts of each generation, and when He came to our world He rearranged and vitalized the truths which had become dead, making them more forcible for the benefit of future generations. It was Jesus Christ who had the power of rescuing the truths from the rubbish, and again giving them to the world with more than their original freshness and power.” Manuscript Releases, volume 13, 240, 241.
«Худи Масеҳ метавонист ҳар яке аз ин ҳақиқатҳои қадимиро ба кор барад, бе он ки хурдтарин зарраеро иқтибос гирифта бошад, зеро Ӯ худ сарчашмаи ҳамаи онҳо буд. Ӯ онҳоро дар зеҳнҳо ва андешаҳои ҳар насл ҷой дода буд, ва вақте ки Ӯ ба ҷаҳони мо омад, ҳақиқатҳоеро, ки мурда шуда буданд, аз нав ба тартиб даровард ва зинда гардонд, ва онҳоро барои манфиати наслҳои оянда қавитар сохт. Ин Исои Масеҳ буд, ки қудрати наҷот додани ҳақиқатҳоро аз миёни хасу хошок дошт ва онҳоро боз ба ҷаҳон бо таровату қудрате бештар аз асли худ ато мекард». Manuscript Releases, volume 13, 240, 241.
It is interesting to note in the last passage that the key that Christ employed at the end of ancient Israel was to open the Old Testament. The key of Miller’s methodology opened the casket of the Old and New Testaments, but in the last days, at the conclusion of his dream, the casket is larger. The key of methodology in the last days opens not only the Old and New Testaments, but also the Spirit of Prophecy. The unsealing of the Revelation of Jesus Christ, just before the close of probation is accomplished by the Lion of the tribe of Judah, who in Miller’s dream is represented as the dirt brush man. Sister White identifies that the work of the dirt brush man occurs just before the close of probation.
Ҷолиб аст қайд намоем, ки дар порчаи охирин калиде, ки Масеҳ дар анҷоми Исроили қадим ба кор бурд, барои кушодани Аҳди Қадим буд. Калиди усулшиносии Миллер сандуқи Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадидро кушод, аммо дар рӯзҳои охир, дар анҷоми рӯъёи ӯ, он сандуқ бузургтар аст. Калиди усулшиносӣ дар рӯзҳои охир на танҳо Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадид, балки ҳамчунин Рӯҳи Нубувватро мекушояд. Бардошта шудани мӯҳри Ваҳйи Исои Масеҳ, андак пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз, ба воситаи Шери қабилаи Яҳудо анҷом меёбад, ки дар рӯъёи Миллер бо марди ҷорӯби хокрӯб муаррифӣ шудааст. Хоҳар Уайт муайян месозад, ки кори марди ҷорӯби хокрӯб андак пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз ба вуқӯъ меояд.
“The Lord gave me a view, January 26, which I will relate. I saw that some of the people of God were stupid and dormant; and were but half awake, and did not realize the time we were now living in; and that the ‘man’ with the ‘dirt-brush’ had entered, and that some were in danger of being swept away. I begged of Jesus to save them, to spare them a little longer, and let them see their awful danger, that they might get ready before it should be forever too late. The angel said, ‘Destruction is coming like a mighty whirlwind.’ I begged of the angel to pity and to save those who loved this world, and were attached to their possessions, and were not willing to cut loose from them, and sacrifice them to speed the messengers on their way to feed the hungry sheep, who were perishing for want of spiritual food.
«Худованд 26 январ ба ман рӯъёе дод, ки онро баён хоҳам кард. Ман дидам, ки баъзе аз қавми Худо карахт ва хоболуд буданд; ва фақат нимбедор буда, замонеро, ки ҳоло дар он зиндагӣ мекунем, дарк намекарданд; ва он “мард” бо “ҷорӯби хокрӯб” ворид шудааст, ва баъзеҳо дар хатари рӯфта шудан қарор доранд. Аз Исо зорӣ кардам, ки онҳоро наҷот диҳад, бар онҳо андаке дигар шафқат намояд, ва бигзорад, ки хатари даҳшатноки худро бубинанд, то пеш аз он ки абадан дер шавад, омода гарданд. Фаришта гуфт: “Ҳалокат мисли гирдбоди азиме дар ҳоли омадан аст.” Аз фаришта илтиҷо кардам, ки ба онҳое, ки ин ҷаҳонро дӯст медоштанд, ва ба молу мулки худ дилбаста буданд, ва намехостанд аз онҳо ҷудо шаванд ва онҳоро қурбон созанд, то қاصидонро дар роҳи худ барои хӯрондани гӯсфандони гуруснае, ки аз нарасидани ғизои рӯҳонӣ ҳалок мешуданд, тезонад, раҳм кунад ва онҳоро наҷот диҳад.»
“As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die, by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus, [Matthew 19:16–22.] they went away sorrowful; and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.” Review and Herald, April 1, 1850.
«Ҳангоме ки ман медидем, ки ҷонҳои бечора аз набудани ҳақиқати ҳозира мемиранд, ва баъзе касоне ки эътироф мекарданд ба ҳақиқат имон доранд, онҳоро бо нигоҳ доштани воситаҳои зарурӣ барои пеш бурдани кори Худо мемурданд, ин манзара басо дардовар буд, ва ман аз фаришта илтимос кардам, ки онро аз ман дур созад. Ман дидам, ки вақте кори Худо аз баъзе амволи онҳо талаб мекард, монанди он ҷавоне ки назди Исо омад, [Matthew 19:16–22.] онҳо ғамгин рафта мерафтанд; ва ки ба зудӣ тозиёнаи лабрез гузашта, тамоми молу мулки онҳоро рӯфта хоҳад бурд, ва он гоҳ барои қурбон кардани неъматҳои заминӣ ва захира кардани ганҷе дар осмон дигар бисёр дер хоҳад шуд». Review and Herald, April 1, 1850.
The “overflowing scourge” is a symbol of the soon-coming Sunday law, and the work of the dirt brush man in Miller’s dream, takes place just before probation closes. It is when He has cleaned the room that He then casts the jewels back into the larger casket, and they then shine ten times brighter than the sun. Daniel and the three worthies were found ten times better than the others.
«Тозиёнаӣ, ки аз ҳад мерезад» рамзи қонуни якшанбеест, ки ба зудӣ хоҳад омад, ва кори марди ҷорӯби хокӣ дар хоби Миллер, андаке пеш аз баста шудани давраи имтиёз сурат мегирад. Вақте ки Ӯ ҳуҷраро пок кардааст, пас ҷавоҳиротро боз ба қуттии калонтар меандозад, ва онҳо он гоҳ даҳ маротиба равшантар аз офтоб медурахшанд. Дониёл ва он се ҷавони шоиста даҳ маротиба беҳтар аз дигарон ёфт шуданд.
Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king inquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:18–20.
Ва акнун дар охири он рӯзҳое, ки подшоҳ фармуда буд, ки онҳоро назди ӯ биёранд, сардори хасагон онҳоро ба ҳузури Набукаднесар овард. Ва подшоҳ бо онҳо сухан гуфт; ва дар миёни ҳамаи онҳо ҳеҷ касе мисли Дониёл, Ҳананё, Мишоил ва Азарё ёфт нашуд; бинобар ин онҳо ба хизмати подшоҳ истоданд. Ва дар ҳар амри ҳикмат ва фаҳме, ки подшоҳ аз онҳо пурсон мешуд, онҳоро аз ҳамаи ҷодугарон ва мунаҷҷимоне, ки дар тамоми салтанаташ буданд, даҳ баробар беҳтар ёфт. Дониёл 1:18–20.
The “end of the days,” for Daniel represented the litmus test where Nebuchadnezzar passed judgment, and that test typifies the Sunday law in the last days. The original and foundational truths will shine ten times brighter when restored in the last days, than when they were first recognized. The truths, and the wise who understand those truths in the last days will shine ten times brighter during the latter rain, which is the repetition of the Midnight Cry.
«охири айём», барои Дониёл, он санҷиши ҳалкунандаеро ифода менамуд, ки дар он Набукаднасар ҳукм содир кард, ва он санҷиш қонуни якшанберо дар рӯзҳои охир тимсол менамояд. Ҳақоиқи аслӣ ва бунёдӣ, вақте ки дар рӯзҳои охир барқарор гарданд, нисбат ба замоне ки нахуст шинохта шуданд, даҳ баробар равшантар хоҳанд дурахшид. Ҳақиқатҳо, ва хирадмандоне ки он ҳақиқатҳоро дар рӯзҳои охир мефаҳманд, дар вақти борони охирон, ки такрори Нидои Нимашаб аст, даҳ баробар равшантар хоҳанд дурахшид.
“You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.
«Шумо омадани Худовандро хеле дур мепиндоред. Ман дидам, ки борони охирин [ҳамон қадр ногаҳон, ки] нидои нисфи шаб меомад, ва бо қудрате даҳ баробар бештар». Spalding and Magan, 5.
The restoration of the original truths is accomplished by the application of the latter rain methodology of “line upon line.” Once restored, the original truths shine “ten times” brighter than they did when Miller first looked upon them. The wise who employ the key of methodology to restore the original truths, obtain an experience that is “ten times” better than those who eat the methodology of Babylon. Those that are swept away by the dirt brush man, are those who have become attached to the traditions and customs that have covered up the original truth, and who are purged out with the errors of tradition and customs they have become attached to.
Барқароршавии ҳақиқатҳои аслӣ тавассути ба кор бурдани усули борони охирини «сатр бар сатр» анҷом меёбад. Пас аз барқарор шудан, ҳақиқатҳои аслӣ «даҳ маротиба» дурахшонтар аз он медурахшанд, ки ҳангоме ки Миллер бори нахуст ба онҳо назар андохта буд. Хирадмандоне, ки калиди усулро барои барқарор кардани ҳақиқатҳои аслӣ ба кор мебаранд, таҷрибае ба даст меоранд, ки «даҳ маротиба» беҳтар аз таҷрибаи онҳое аст, ки усули Бобилро мехӯранд. Онҳое ки аз ҷониби марди ҷорӯби хок рӯфта бурда мешаванд, ҳамонҳоянд, ки ба расму одатҳо ва анъанаҳое дил бастаанд, ки ҳақиқати аслиро пӯшидаанд, ва бо хатогиҳои расму одатҳо ва анъанаҳое, ки ба онҳо дил бастаанд, пок карда мешаванд.
A false doctrine is an idol.
Таълимоти козиб бутест.
“In rejecting the truth, men reject its Author. In trampling upon the law of God, they deny the authority of the Law-giver. It is as easy to make an idol of false doctrines and theories as to fashion an idol of wood or stone.” The Great Controversy, 584.
«Ҳангоми рад кардани ҳақиқат, одамон Муаллифи онро рад мекунанд. Ҳангоми поймол кардани шариати Худо, онҳо ҳокимияти Қонунгузорро инкор менамоянд. Аз таълимот ва назарияҳои бардурӯғ бут сохтан ҳамон қадар осон аст, ки аз чӯб ё санг буте тарошидан.» Муборизаи Бузург, 584.
The pronouncement upon Ephraim that marked the close of probation for Ephraim, emphasizes the truth of what the dirt brush man accomplishes when he sweeps the floor.
Эълоне бар зидди Эфроим, ки анҷоми давраи имтиҳонро барои Эфроим нишон дод, ҳақиқати он чиро, ки марди ҷорӯби хок ҳангоми рӯфтани фарш ба анҷом мерасонад, таъкид мекунад.
Ephraim is joined to idols: let him alone. Hosea 4:17.
Эфроим ба бутҳо пайваст шудааст: ӯро ба ҳоли худ вогузоред. Ҳушаъ 4:17.
You are what you eat, as demonstrated by Daniel and the three worthies. Sister White’s anxiety over those who were “stupid and dormant” was in relation to their lack of preparation, and their lack of discernment over the importance of “present truth.” Her anxiety was an expression of Christ’s concern for the quibbling Jews of his day and age, who had completely lost sight of the original truths. Miller’s dream identifies the end of modern spiritual Israel, which has been typified by ancient literal Israel.
Шумо ҳамон чизе ҳастед, ки мехӯред, чунонки инро Дониёл ва он се ҷавони баргузида нишон доданд. Изтироби Хоҳар Уайт нисбат ба онҳое буд, ки «кундзеҳн ва хомӯш» буданд, ва он ба камбуди омодагии онҳо ва ба набудани фаросати онҳо нисбат ба аҳамияти «ҳақиқати ҳозира» вобаста буд. Изтироби ӯ ифодаи ғамхории Масеҳ барои яҳудиёни баҳсҷӯи айёми Ӯ буд, ки ҳақоиқи аслиро тамоман аз назар дур карда буданд. Хоби Миллер анҷоми Исроили рӯҳонии муосирро муайян месозад, ки намунаи он дар Исроили қадимаи воқеӣ пешакӣ нишон дода шудааст.
“The scribes and Pharisees professed to explain the Scriptures, but they explained them in accordance with their own ideas and traditions. Their customs and maxims became more and more exacting. In its spiritual sense, the sacred Word became to the people as a sealed book, closed to their comprehension.” Signs of the Times, May 17, 1905.
Китобдонон ва фарисиён иддао мекарданд, ки Навиштаҳоро шарҳ медиҳанд, аммо онҳоро мутобиқи андешаҳо ва анъанаҳои худ тафсир менамуданд. Одобу қоидаҳо ва ақидаҳои онҳо ҳарчи бештар сахттару гаронтар мегардиданд. Дар маънои рӯҳонии худ, Каломи муқаддас барои мардум мисли китоби муҳршудае гардид, ки барои фаҳмиши онҳо баста буд». Signs of the Times, 17 майи 1905.
A progressive darkness has settled upon Laodicean Adventism since 1863, and the Bible and the Spirit of Prophecy has become to them as a book that is sealed. Just before probation closes the Revelation of Jesus Christ is unsealed, and it produces a three-step testing process that ends with those who refuse to relinquish their idols of custom and tradition being swept away at the soon-coming Sunday law.
Аз соли 1863 то имрӯз бар Лаодикиёии Адвентизм торикии тадриҷӣ фуруд омадааст, ва Китоби Муқаддас ва Рӯҳи Нубувват барои онҳо мисли китоби мӯҳршуда гардидааст. Андак пеш аз басташавии вақти имтиёз, Ваҳйи Исои Масеҳ кушода мешавад, ва он раванди санҷиши сеқадамиро ба вуҷуд меорад, ки бо он анҷом меёбад, ки онҳое, ки аз бутҳои одат ва анъанаи худ даст кашиданро рад мекунанд, бо қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда рӯфта хоҳанд шуд.
“We have an infinite Redeemer, and how precious are the gems of truth that testify to this in God’s word. But these precious jewels have been buried beneath a mass of rubbish, of tradition, of heresies, which Satan himself has originated. His schemes are working with a strange power upon human minds to eclipse the value of Christ to those who believe in him. The enemy of God and man has cast a spell over those who profess to be the followers of Christ, until of many it can be said, They know not the time of their visitation.” Review and Herald, August 16, 1898.
«Мо Наҷотдиҳандаи бепоён дорем, ва чӣ қадар гаронбаҳоанд гавҳарҳои ҳақиқат, ки дар каломи Худо бар ин шаҳодат медиҳанд. Аммо ин ҷавоҳироти гаронбаҳо зери тӯдаи партовҳо, яъне анъанаҳо ва бидъатҳое, ки худи шайтон ба вуҷуд овардааст, дафн шудаанд. Найрангҳои ӯ бо қудрати аҷибе бар зеҳнҳои одамон амал мекунанд, то арзиши Масеҳро аз назари онҳое ки ба Ӯ имон доранд, тира созанд. Душмани Худо ва инсон бар касоне, ки худро пайравони Масеҳ меноманд, афсун андохтааст, то ки дар бораи бисёре аз онҳо гуфтан мумкин бошад: Онҳо вақти дидорбинии худро намедонанд». Review and Herald, August 16, 1898.
Miller’s dream illustrates the history of the establishment of the “original truths,” their subsequent rejection, and then their ultimate restoration. Just before the close of probation the “Dirt Brush Man” enters into the scenario and re-establishes the original truths, and makes them “ten times” brighter. This takes place during the history of the Midnight Cry, which precedes the Loud Cry of the third angel at the Sunday law. The Midnight Cry awakens and separates the virgins in advance of the Sunday law, as did the Midnight Cry precede the opening of the investigative judgment in Millerite history. When the jewels are cast back into the larger, restored casket, it is too late, for that event takes place “after” the floor has been swept clean.
Хоби Миллер таърихи барқароршавии «ҳақиқатҳоии аслӣ», раддияи баъдии онҳо ва сипас барқароршавии ниҳоии онҳоро тасвир менамояд. Андак пеш аз анҷоми муҳлати имтиҳон «Марди Ҷорӯби Хок» ба саҳна ворид мешавад ва ҳақиқатҳоии аслиро аз нав барқарор мекунад ва онҳоро «даҳ баробар» дурахшонтар мегардонад. Ин дар ҷараёни таърихи Нидои Нимашаб воқеъ мегардад, ки он пеш аз Нидои Баланди фариштаи сеюм ҳангоми қонуни якшанбе меояд. Нидои Нимашаб, пеш аз қонуни якшанбе, бокираҳоро бедор ва ҷудо мекунад, ҳамон тавре ки Нидои Нимашаб дар таърихи миллеритӣ пеш аз кушода шудани доварии таҳқиқотӣ омада буд. Вақте ки ҷавоҳирот боз ба сандуқчаи калонтару барқароршуда андохта мешаванд, дигар дер шудааст, зеро он воқеа «пас аз» он ба амал меояд, ки фарш комилан рӯфта тоза карда шудааст.
“The dust and rubbish of error have buried the precious jewels of truth, but the Lord’s workers can uncover these treasures, so that thousands will look upon them with delight and awe. Angels of God will be beside the humble worker, giving grace and divine enlightenment, and thousands will be led to pray with David, ‘Open thou mine eyes that I may behold wondrous things out of thy law.’ Truths that have been for ages unseen and unheeded, will blaze forth from the illuminated pages of God’s holy word. The churches generally that have heard, refused, and trampled upon the truth, will do more wickedly; but ‘the wise,’ those who are honest, will understand. The book is open, and the words of God reach the hearts of those who desire to know his will. At the loud cry of the angel from heaven who joins the third angel, thousands will awake from the stupor that has held the world for ages, and will see the beauty and value of the truth.” Review and Herald, December 15, 1885.
«Ғубор ва ахлоти гумроҳӣ ганҷҳои гаронбаҳои ҳақиқатро зери хок кардаанд, аммо коргарони Худованд метавонанд ин хазинаҳоро ошкор созанд, то ҳазорон нафар бо шодмонӣ ва ҳайрат ба онҳо назар афкананд. Фариштагони Худо дар паҳлӯи он коргари фурӯтан хоҳанд буд, файз ва маърифатбахшии илоҳӣ ато намуда, ва ҳазорон нафар ба дуо оварда хоҳанд шуд, то бо Довуд бигӯянд: “Чашмони маро бикшо, то аз шариати Ту чизҳои аҷоибро бубинам.” Ҳақиқатҳое, ки асрҳои дароз дида нашуда ва ба онҳо эътино нагардида буд, аз саҳифаҳои мунаввари каломи муқаддаси Худо бо дурахшиши оташин падидор хоҳанд гашт. Калисоҳо, ки умуман ҳақиқатро шунида, онро рад карда ва поймол намудаанд, боз ҳам шариронатар амал хоҳанд кард; аммо “хирадмандон”, яъне ростқавлон, дарк хоҳанд кард. Китоб кушода аст, ва суханони Худо ба дилҳои онҳое мерасанд, ки хоҳони донистани иродаи Ӯ ҳастанд. Бо нидои баландии он фариштае аз осмон, ки ба фариштаи сеюм ҳамроҳ мешавад, ҳазорон нафар аз карахтие, ки асрҳо ҷаҳонро фаро гирифта буд, бедор хоҳанд шуд ва зебоӣ ва арзиши ҳақиқатро хоҳанд дид.» Review and Herald, December 15, 1885.
The “thousands” that then awake, represent God’s other flock that are still in Babylon, for the “loud cry” begins at the Sunday law. The work of the “Dirt Brush Man” has been under way since September 11, 2001, and even more so since July of 2023.
«Ҳазорон»-е, ки он гоҳ бедор мешаванд, рамзи гӯсфандони дигари Худо мебошанд, ки ҳанӯз дар Бобиланд, зеро «нидои баланд» аз вақти қонуни якшанбе оғоз меёбад. Кори «Марди Хасуи Чанг» аз 11 сентябри соли 2001 ҷараён доштааст ва боз ҳам бештар аз моҳи июли соли 2023.
“The apostle says, ‘All scripture is given by inspiration of God, and is profitable for doctrine, for reproof, for correction, for instruction in righteousness: that the man of God may be perfect, thoroughly furnished unto all good works.’ The Bible is its own expositor. One passage will prove to be a key that will unlock other passages, and in this way light will be shed upon the hidden meaning of the word. By comparing different texts treating on the same subject, viewing their bearing on every side, the true meaning of the Scriptures will be made evident.
Ҳавворӣ мегӯяд: «Тамоми Навиштаҳо аз илҳоми Худо дода шудаанд ва барои таълим, барои сарзаниш, барои ислоҳ, барои тарбия дар адолат фоиданоканд, то ки марди Худо комил гардад ва барои ҳар амали нек комилан муҳайё бошад». Китоби Муқаддас худ тафсиргари худ аст. Як порчаи матн калиде мешавад, ки порчаҳои дигарро мекушояд, ва ба ин тарз бар маънои пинҳонии калом нур андохта мешавад. Бо муқоисаи матнҳои гуногуне, ки ба як мавзӯъ дахл доранд, ва бо дар ҳар ҷониб дидани иртиботи онҳо, маънои ҳақиқии Навиштаҳо ошкор хоҳад гардид.
“Many think that they must consult commentaries on the Scriptures in order to understand the meaning of the word of God, and we would not take the position that commentaries should not be studied; but it will take much discernment to discover the truth of God under the mass of the words of men. How little has been done by the church, as a body professing to believe the Bible, to gather up the scattered jewels of God’s word into one perfect chain of truth! The jewels of truth do not lie upon the surface, as many suppose. The master mind in the confederacy of evil is ever at work to keep the truth out of sight, and to bring into full view the opinions of great men. The enemy is doing all in his power to obscure heaven’s light through educational processes; for he does not mean that men shall hear the voice of the Lord, saying, ‘This is the way, walk ye in it.’
«Бисёриҳо чунин мепиндоранд, ки барои фаҳмидани маънии каломи Худо бояд ба шарҳҳои Навиштаҳои Муқаддас муроҷиат кунанд; ва мо он мавқеъро намегирем, ки шарҳҳо набояд омӯхта шаванд; аммо барои он ки ҳақиқати Худо аз зери тӯдаи суханони одамон кашф гардад, басо фаросати зиёд лозим хоҳад буд. Калисо, ҳамчун мақоме ки эътироф мекунад ба Китоби Муқаддас имон дорад, чӣ андак кор кардааст, то ҷавоҳироти парокандаи каломи Худоро ба як занҷири комили ҳақиқат гирд оварад! Ҷавоҳироти ҳақиқат, чунон ки бисёриҳо мепиндоранд, бар рӯйи сатҳ нахобидаанд. Зеҳни устод дар иттиҳоди шарорат ҳамеша дар кор аст, то ҳақиқатро аз назар пинҳон нигоҳ дорад ва андешаҳои мардони бузургро ба таври комил ба пеши назар оварад. Душман тамоми қувваи худро ба кор мебарад, то нури осмонро ба воситаи равандҳои таълимӣ тира гардонад; зеро ӯ намехоҳад, ки одамон овози Худовандро бишнаванд, ки мегӯяд: “Ин аст роҳ, бо он биравед”.»
“The jewels of truth lie scattered over the field of revelation; but they have been buried beneath human traditions, beneath the sayings and commandments of men, and the wisdom from heaven has been practically ignored; for Satan has succeeded in making the world believe that the words and achievements of men are of great consequence. The Lord God, the Creator of the worlds, at infinite cost has given the gospel to the world. Through this divine agent, glad, refreshing springs of heavenly comfort and abiding consolation have been opened for those who will come to the fountain of life. There are veins of truth yet to be discovered; but spiritual things are spiritually discerned. Minds beclouded with evil cannot appreciate the value of the truth as it is in Jesus.” Review and Herald, December 1, 1891.
«Гавҳарҳои ҳақиқат бар саҳнаи ваҳй пароканда хобидаанд; аммо онҳо зери анъанаҳои инсонӣ, зери гуфтаҳо ва аҳкоми одамон дафн шудаанд, ва ҳикмате, ки аз осмон аст, амалан нодида гирифта шудааст; зеро Шайтон муваффақ гардидааст, ки ҷаҳонро ба ин бовар оварад, ки суханон ва дастовардҳои одамон аҳамияти бузург доранд. Худованд Худо, Офаридгори оламҳо, бо қимати бепоён Инҷилро ба ҷаҳон ато кардааст. Ба васитаи ин василаи илоҳӣ, чашмаҳои шодмонӣ ва тароватовари тасаллии осмонӣ ва оромиши пойдор барои онҳое кушода шудаанд, ки назди чашмаи ҳаёт меоянд. Ҳанӯз рагҳои ҳақиқат ҳастанд, ки бояд кашф шаванд; аммо чизҳои рӯҳонӣ ба таври рӯҳонӣ дарк карда мешаванд. Зеҳнҳое, ки аз бадӣ тира гаштаанд, наметавонанд арзиши ҳақиқатро, ончунон ки дар Исо ҳаст, қадр намоянд». Review and Herald, December 1, 1891.
The work of Christ as represented in Miller’s dream as the dirt brush man is two-fold. It is to remove the error, and to restore the original truths. The removal of error is also two-fold, for when the error is swept out the window, the error takes those who choose to remain attached to the errors with it. The work of separation accomplished by the dirt brush man is also addressed by Jeremiah, and his testimony agrees with Sister White, when she stated that, “the Lord’s workers can uncover these treasures, so that thousands will look upon them with delight and awe.”
Кори Масеҳ, чунон ки дар хоби Миллер ба воситаи марди дорои хасу рӯбучин тасвир шудааст, дуҷанба аст. Он барои дур сохтани гумроҳист ва барои барқарор намудани ҳақоиқи аслӣ. Дур кардани гумроҳӣ низ дуҷанба аст, зеро вақте ки гумроҳӣ аз тиреза рӯфта берун андохта мешавад, он касонеро низ, ки интихоб мекунанд ба он гумроҳиҳо бастагӣ дошта бимонанд, бо худ мебарад. Кори ҷудосозие, ки марди дорои хасу рӯбучин анҷом медиҳад, аз ҷониби Ирмиё низ мавриди баён қарор гирифтааст, ва шаҳодати ӯ бо Систер Уайт мувофиқат дорад, вақте ки ӯ изҳор дошт, ки «коргарони Худованд метавонанд ин ганҷҳоро ошкор намоянд, то ҳазорон нафар ба онҳо бо шодмонӣ ва ҳайрат бингаранд».
Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.
Бинобар ин, чунин мегӯяд Худованд: агар ту бозгардӣ, Ман туро боз хоҳам овард, ва ту пеши Ман хоҳӣ истод; ва агар гаронбаҳоро аз пастфитрат ҷудо кунӣ, ту мисли даҳони Ман хоҳӣ буд; бигзор онҳо назди ту бозгарданд, вале ту назди онҳо бознагард. Ирмиё 15:19.
The context of the passage in Jeremiah is addressing those who have experienced the first disappointment of July 18, 2020. It is not simply the dirt brush man that separates the precious from the vile, but it is also the work of those represented by Jeremiah, who are represented as making a decision of whether they will return to the Lord or not return. They have obviously not been with the Lord, for if they had been walking with him, there would be no reason for them to return. When they do return and stand before the Lord, and thereafter become His mouthpiece, they will have accomplished a work of separating the precious from the vile. The work of the “Dirt Brush Man”, requires the participation of the wise. The work of the “Dirt Brush Man” in Miller’s dream is also illustrated when Christ purges His floor through a refining process.
Мазмуни порча дар Ирмиё ба онҳое муроҷиат мекунад, ки ноумедии нахустини 18 июли соли 2020-ро аз сар гузарондаанд. На танҳо «Марди ҷорӯби хокруб» аст, ки гаронбаҳоро аз пастфитрат ҷудо мекунад, балки ин ҳамчунин кори онҳое мебошад, ки Ирмиё намояндагии онҳоро мекунад, ва чунин нишон дода мешаванд, ки қарор мегиранд, оё ба сӯи Худованд бозгарданд ё бознагарданд. Равшан аст, ки онҳо бо Худованд набудаанд, зеро агар бо Ӯ роҳ мерафтанд, ҳеҷ сабабе намебуд, ки бозгарданд. Вақте ки онҳо бозмегарданд ва дар ҳузури Худованд меистанд, ва пас аз он сухангӯи Ӯ мегарданд, онҳо кори ҷудо кардани гаронбаҳоро аз пастфитрат анҷом дода хоҳанд буд. Кори «Марди ҷорӯби хокруб» иштироки хирадмандонро тақозо мекунад. Кори «Марди ҷорӯби хокруб» дар хоби Миллер ҳамчунин он вақт тасвир меёбад, ки Масеҳ хирмани Худро ба воситаи раванди поксозӣ пок месозад.
“Just how soon this refining process will begin I cannot say, but it will not be long deferred. He whose fan is in His hand will cleanse His temple of its moral defilement. He will thoroughly purge His floor.” Testimonies to Ministers, 372, 373.
«Ман наметавонам бигӯям, ки ин раванди поксозӣ то чӣ андоза ба зудӣ оғоз хоҳад ёфт, аммо он ба муддати дароз ба таъхир нахоҳад афтод. Ӯ, ки бодбези худ дар дасти Ӯст, маъбади Худро аз палидии ахлоқии он пок хоҳад кард. Ӯ хирманҷои Худро комилан тоза хоҳад намуд». Testimonies to Ministers, 372, 373.
The final “refining process” began in July of 2023, and it is the refining process of Malachi chapter three.
«Раванди поксозии» ниҳоӣ дар моҳи июли соли 2023 оғоз ёфт, ва он ҳамон раванди поксозии боби сеюми китоби Малокӣ мебошад.
“Malachi 3:1–4 quoted.
«Малокӣ 3:1–4 иқтибос оварда шудааст.»
“A refining, purifying process is going on among the people of God, and the Lord of hosts has set his hand to this work. This process is most trying to the soul, but it is necessary in order that defilement may be removed. Trials are essential in order that we may be brought close to our heavenly Father, in submission to his will, that we may offer unto the Lord an offering in righteousness. God’s work of refining and purifying the soul must go on until his servants are so humbled, so dead to self, that when called into active service, they may have an eye single to the glory of God.” Review and Herald, April 10, 1894.
«Дар миёни қавми Худо ҷараёни тасфия ва поксозӣ идома дорад, ва Парвардигори лашкарҳо дасти Худро ба ин кор ниҳодааст. Ин раванд барои ҷон басо сангин ва озмоишкунанда аст, аммо зарур аст, то нопокӣ дур карда шавад. Озмоишҳо ногузиранд, то ки мо, дар итоат ба иродаи Ӯ, ба Падари осмонии худ наздик гардонида шавем, то ки барои Худованд қурбоние дар адолат тақдим намоем. Кори Худо дар тасфия ва поксозии ҷон бояд идома ёбад, то даме ки бандагони Ӯ ончунон фурӯтан, ончунон ба нафси худ мурда гарданд, ки ҳангоми ба хизмати фаъол даъват шудан, чашми онҳо танҳо ба ҷалоли Худо нигаронда бошад». Review and Herald, April 10, 1894.
Miller’s second dream identifies the restoration of the original truths, and the simultaneous restoration of a people who have been scattered. Nebuchadnezzar’s second dream identifies the restoration of his kingdom. Miller’s dream addresses the burying up of the original truths in the terms of those truths being “scattered.” The word “scattered” is a symbol of the “seven times.” Nebuchadnezzar’s dream is about the “scattering” of the “seven times.” Nebuchadnezzar is placed at the time of the end in 1798, and is there representing a converted man. Miller is the symbol of “the wise” in 1798.
Хоби дуюми Миллер барқарор шудани ҳақиқатҳои аслӣ ва ҳамзамон барқарор шудани қавмеро, ки пароканда гардида буданд, муайян мекунад. Хоби дуюми Набукаднесар барқарор шудани подшоҳии ӯро муайян мекунад. Хоби Миллер масъалаи пинҳон шудани ҳақиқатҳои аслиро бо он ифода мекунад, ки он ҳақиқатҳо «пароканда» шудаанд. Калимаи «пароканда» рамзи «ҳафт замон» аст. Хоби Набукаднесар дар бораи «парокандагии» «ҳафт замон» аст. Набукаднесар дар соли 1798, дар вақти интиҳо, қарор дода мешавад ва дар он ҷо марди тавбашудаеро намояндагӣ мекунад. Миллер дар соли 1798 рамзи «доноён» аст.
We will continue Miller’s dream in the next article.
Мо хоби Миллерро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
“When we are called upon to differ with others, or others express their difference from our opinion, we should manifest a Christian spirit, and keep this fact prominent that we can afford to be quiet and fair; for the truth will bear investigation. The more it is studied, the more will its light shine forth. The Lord frowns upon everything that savors of harshness and severity, and puts his rebuke upon those who cast contempt and reproach upon those who differ with them in opinion, placing them in the worst possible light. All Heaven looks upon those who do this as Heaven looked upon the Pharisees, and pronounces them as ignorant both of the Scriptures and the power of God. The enemies of truth cannot make truth error. They may trample upon the truth, and think that because they have cast it down, and covered it with rubbish, it is overcome; but God will move upon some of his faithful ones to do as Christ did when he was upon earth,—brush away the rubbish, and restore the truth to its appropriate setting in the framework of truth.
«Ҳангоме ки моро водор месозанд, ки бо дигарон ихтилоф намоем, ё дигарон ихтилофи худро аз назари мо баён мекунанд, мо бояд рӯҳи масеҳиро зоҳир намоем ва ин ҳақиқатро равшан нигоҳ дорем, ки метавонем ором ва одил бошем; зеро ҳақиқат таҳқиқро таҳаммул мекунад. Ҳар қадар ки он бештар омӯхта шавад, ҳамон қадар нури он бештар хоҳад дурахшид. Худованд ҳар чизеро, ки бӯйи дуруштӣ ва сахтгирӣ медиҳад, нописанд медорад ва маломати Худро бар онҳое мефиристад, ки бар касоне, ки дар ақида бо онҳо ихтилоф доранд, таҳқир ва сарзаниш мерезанд ва онҳоро ба бадтарин сурати мумкин нишон медиҳанд. Тамоми Осмон ба онҳое, ки чунин мекунанд, ҳамон тавр менигарад, ки Осмон ба фарисиён менигарист, ва онҳоро нодон нисбат ба Навиштаҳо ва қудрати Худо эълон мекунад. Душманони ҳақиқат наметавонанд ҳақиқатро ба хато табдил диҳанд. Онҳо метавонанд ҳақиқатро поймол кунанд ва гумон баранд, ки азбаски онро сарнагун карда ва зери партовҳо пӯшонидаанд, он мағлуб шудааст; аммо Худо бар баъзе аз вафодорони Худ таъсир хоҳад кард, то ончунон амал кунанд, ки Масеҳ ҳангоми дар замин буданаш амал мекард,—партовҳоро дур созанд ва ҳақиқатро ба ҷойгоҳи муносиби он дар чаҳорчӯби ҳақиқат бозгардонанд.
“In companies where the truth is a matter of discussion, there will be those who will oppose everything that they have not held as truth; and while they flatter themselves that they are only battling with error, they have need to hear with unprejudiced ears, that they may understand what is truth, and not misrepresent and misinterpret that which is spoken. They have the example of the men in all ages who have fought against truth, and who in so doing, have rejected the council (sic) of God against themselves. Heavy will be the responsibility that will rest upon men who have had great light, and great opportunities, and who have yet failed to be wholly on the Lord’s side. Should they venture to be wholly on the Lord’s side, they would be preserved in integrity, even when they were called upon to stand alone. He would enable them to stand courageously, in purity and fairness, contending for uncorrupted principles of righteousness. He would sustain them in battling for the right because it is right, though justice were fallen in the street, and equity could not enter. They would understand what would be pure and undefiled, and in accordance with the life of Christ, and would not turn from the purest principles of Christianity in spirit, word, or action, even though they stood in opposition not only to ignorance, but to those who were cultivated and experienced, and who used the weapons of sophistry to silence them. Through all this strife of error against truth, they would be preserved, and enabled to keep such a course that their enemies could not gainsay or resist them. They would stand as a rock to principle, refusing to compromise with any man, and yet preserving the spirit that would characterize every Christian.
«Дар ҷамъомадҳое ки дар онҳо ҳақиқат мавзӯи баҳсу баррасӣ мегардад, касоне хоҳанд буд, ки ба ҳар чизе ки онро ҳамчун ҳақиқат напазируфтаанд, муқобилат хоҳанд кард; ва ҳангоме ки худро бо он тасаллӣ медиҳанд, ки гӯё фақат бо иштибоҳ мубориза мебаранд, ба онҳо лозим аст, ки бо гӯшҳои беғараз бишнаванд, то бифаҳманд, ки ҳақиқат чист, ва он чиро ки гуфта мешавад, нодуруст баён ва нодуруст тафсир накунанд. Онҳо намунаи мардони ҳамаи асрҳоро доранд, ки бар зидди ҳақиқат ҷангидаанд ва бо ин кор машварати (sic) Худоро бар зидди худ рад кардаанд. Сангин хоҳад буд он масъулияте ки бар души мардоне қарор хоҳад гирифт, ки нури бузург ва фурсатҳои бузург доштаанд, вале бо вуҷуди ин натавонистаанд комилан дар ҷониби Худованд бошанд. Агар онҳо ҷуръат мекарданд, ки комилан дар ҷониби Худованд бошанд, ҳатто ҳангоме ки даъват мешуданд танҳо биистанд, дар ростқавлӣ маҳфуз дошта мешуданд. Ӯ онҳоро қодир мегардонд, ки бо ҷасорат, дар покӣ ва инсоф устувор биистанд ва барои усулҳои носуфтаи адолат талош варзанд. Ӯ онҳоро дар мубориза барои ҳақ дастгирӣ мекард, зеро он ҳақ аст, ҳатто агар адолат дар кӯча афтода бошад ва инсоф натавонад ворид гардад. Онҳо мефаҳмиданд, ки чӣ чиз пок ва беолоиш хоҳад буд ва бо ҳаёти Масеҳ мувофиқ, ва аз поктарин усулҳои масеҳият дар рӯҳ, сухан ё амал рӯй намегардониданд, ҳатто агар на танҳо ба ҷаҳолат, балки ба касоне низ муқобил меистоданд, ки парваришёфта ва ботаҷриба буданд ва силоҳҳои сафсатаро барои хомӯш сохтани онҳо ба кор мебурданд. Дар миёни ҳамаи ин кашмакашиҳои иштибоҳ бар зидди ҳақиқат, онҳо маҳфуз дошта мешуданд ва қодир мегаштанд чунин роҳеро нигоҳ доранд, ки душманонашон натавонанд ба онҳо мухолифат кунанд ё муқовимат намоянд. Онҳо чун санге барои усул устувор меистоданд, аз созиш бо ҳар касе сарпечӣ мекарданд, ва дар айни ҳол он рӯҳеро нигоҳ медоштанд, ки бояд ҳар як масеҳиро хос бошад.»
“He who is a follower of Christ will distinguish between the sacred and the common, and will cling to the true evidence of a man’s character and work, for Christ has said, ‘By their fruits ye shall know them.’ The Christian will move forward amid all manner of opposition. He will despise flattery because it is born of Satan. He will detest accusation because it is the weapon of the evil one. They will not cherish envy or indulge in self-exaltation because these are the characteristics of the adversary of God and man. They will not be found as spies; for Satan used the despised Jews in doing this work against Jesus. They will not follow their brethren with a flood of questions as the Jews followed Christ for the purpose of entangling him in his words, and provoking him to speak of many things in order that they might make him an offender for a word.” Home Missionary, September 1, 1894.
«Касе ки пайрави Масеҳ аст, миёни муқаддас ва оддӣ фарқ хоҳад гузошт ва ба далели ҳақиқии хислат ва кори инсон хоҳад часпид, зеро Масеҳ гуфтааст: “Аз меваҳояшон онҳоро хоҳед шинохт”. Масеҳӣ дар миёни ҳар гуна мухолифат пеш хоҳад рафт. Ӯ тамаллуқро хор хоҳад шумурд, зеро он аз Шайтон сарчашма мегирад. Ӯ айбҷӯиро нафрат хоҳад дошт, зеро он силоҳи шарира аст. Онҳо ҳасадро дар дил нахоҳанд парварид ва ба худбардорӣ роҳ нахоҳанд дод, зеро инҳо хусусиятҳои душмани Худо ва инсон мебошанд. Онҳо ҳамчун ҷосусон ёфт нахоҳанд шуд; зеро Шайтон яҳудиёни хоршударо барои анҷом додани ин кор бар зидди Исо истифода бурд. Онҳо бародарони худро бо селоби саволҳо пайравӣ нахоҳанд кард, чунон ки яҳудиён Масеҳро пайравӣ мекарданд, то Ӯро дар суханонаш ба дом андозанд ва Ӯро водор созанд, ки дар бораи чизҳои бисёр сухан гӯяд, то битавонанд Ӯро барои як сухан гунаҳкор гардонанд». Home Missionary, September 1, 1894.