The apostle Paul was the connecting link between ancient Israel and spiritual Israel, for his ministry, his name, his personal circumstances and his prophetic work all testify to this truth. He identified himself as the least of the apostles, for he had persecuted God’s people.

Ҳавворӣ Павлус пайвандгари миёни Исроили қадим ва Исроили рӯҳонӣ буд, зеро хизматаш, номаш, шароити шахсиаш ва кори нубувватии ӯ ҳама ба ин ҳақиқат шаҳодат медиҳанд. Ӯ худро кӯчактарини ҳаввориён мешуморид, зеро қавми Худоро таъқиб карда буд.

For I am the least of the apostles, that am not meet to be called an apostle, because I persecuted the church of God. 1 Corinthians 15:19.

Зеро ман кӯчактарини ҳаввориён ҳастам, ва сазовори он нестам, ки ҳавворӣ хонда шавам, зеро калисои Худоро таъқиб намудам. 1 Қӯринтиён 15:19.

The name he was given at conversion was Paul, which means small or little, for he was the least of the apostles. Yet his original name was Saul, which means “selected”.

Номе ки ба ӯ ҳангоми имон овардан дода шуд, Павлус буд, ки маънояш хурд ё камтарин аст, зеро ӯ аз ҳама ҳаввориён камтарин буд. Аммо номи аслии ӯ Шоул буд, ки маънояш «интихобшуда» аст.

Then Ananias answered, Lord, I have heard by many of this man, how much evil he hath done to thy saints at Jerusalem: And here he hath authority from the chief priests to bind all that call on thy name. But the Lord said unto him, Go thy way: for he is a chosen vessel unto me, to bear my name before the Gentiles, and kings, and the children of Israel, Acts 9:13–15.

Он гоҳ Ҳанониё ҷавоб дода гуфт: «Эй Худованд, ман аз бисьёр касон дар бораи ин мард шунидаам, ки ӯ дар Уршалим ба муқаддасони Ту чӣ қадар бадӣ кардааст; ва дар ин ҷо низ аз саркоҳинон ихтиёр дорад, ки ҳамаи онҳоеро, ки номи Туро мехонанд, бибандад». Аммо Худованд ба ӯ гуфт: «Бирав; зеро ӯ барои Ман зарфи баргузидаест, то ки номи Маро пеши халқҳо, подшоҳон ва банӣ-Исроил барад» (Аъмол 9:13–15).

Saul was “a chosen vessel” to carry the gospel to the Gentiles, but he had to first be converted and humbled into Paul (small), for he was going to need to be powerful. Paul understood his strength was found in his smallness, or his weakness.

Шоул «зарфи баргузида» буд, то Инҷилро ба халқҳо бирасонад, аммо аввал лозим буд, ки ӯ табдил ёфта, то ба Павлус (хурд) фурӯтан гардад, зеро ӯ бояд пурқувват мебуд. Павлус дарк мекард, ки қуввати ӯ дар хурдии ӯ, ё дар заъфи ӯ, ёфта мешавад.

And lest I should be exalted above measure through the abundance of the revelations, there was given to me a thorn in the flesh, the messenger of Satan to buffet me, lest I should be exalted above measure. For this thing I besought the Lord thrice, that it might depart from me. And he said unto me, My grace is sufficient for thee: for my strength is made perfect in weakness. Most gladly therefore will I rather glory in my infirmities, that the power of Christ may rest upon me. Therefore I take pleasure in infirmities, in reproaches, in necessities, in persecutions, in distresses for Christ’s sake: for when I am weak, then am I strong. 2 Corinthians 12:7–10.

Ва барои он ки ман ба сабаби фаровонии ваҳйҳо аз ҳад зиёд сарбаланд нагардaм, ба ман хоре дар ҷисм дода шуд, фариштаи шайтон, то маро бизанад, то ки ман аз ҳад зиёд сарбаланд нагардaм. Дар бораи ин чиз се бор аз Худованд илтиҷо кардам, то аз ман дур шавад. Ва Ӯ ба ман гуфт: «Файзи Ман барои ту кофист, зеро қуввати Ман дар заъф ба камол мерасад». Бинобар ин, бо камоли хурсандӣ бештар ба заъфҳои худ фахр хоҳам кард, то қудрати Масеҳ бар ман қарор гирад. Пас, ба хотири Масеҳ, аз заъфҳо, аз маломатҳо, аз муҳтоҷиҳо, аз таъқиботҳо ва аз тангиҳо хушнуд ҳастам; зеро ҳангоме ки нотавонам, ҳамон вақт тавоноям. 2 Қӯринтиён 12:7–10.

Saul was “selected”, but in order for him to be strong he was made small (Paul). He was chosen to take the gospel to the Gentiles, but he had been selected in part because of his knowledge of the Old Testament.

Шоул «интихоб карда шуда буд», вале барои он ки ӯ қавӣ гардад, ӯ хурд гардонида шуд (Павлус). Ӯ интихоб шуда буд, то башоратро назди ғайрияҳудиён барад, аммо ӯ қисман ба сабаби дониши худ аз Аҳди Қадим интихоб гардида буд.

Especially because I know thee to be expert in all customs and questions which are among the Jews: wherefore I beseech thee to hear me patiently. My manner of life from my youth, which was at the first among mine own nation at Jerusalem, know all the Jews; Which knew me from the beginning, if they would testify, that after the most straitest sect of our religion I lived a Pharisee. Acts 26:3–5.

Махсус аз он ҷиҳат ки туро донандаи ҳамаи русум ва масъалаҳое ки дар миёни яҳудиён ҳастанд, медонам; бинобар ин аз ту илтимос мекунам, ки маро бо сабр бишнавӣ. Тарзи зиндагии ман аз ҷавонӣ, ки аз аввал дар миёни қавми худи ман дар Уршалим буд, ҳамаи яҳудиён онро медонанд; онҳо аз оғоз маро мешинохтанд, агар мехостанд шаҳодат диҳанд, ки ман мувофиқи сахттарин фирқаи дини мо ҳамчун фарисӣ зиндагӣ кардаам. Аъмол 26:3–5.

Saul had been trained by Gamaliel, who was considered one of the greatest teachers of the Scriptures of the Old Testament.

Шоул назди Ғамалиил таълим гирифта буд, ки ӯро яке аз бузургтарин муаллимони Навиштаҳои Аҳди Қадим мешумориданд.

“The request was granted, and ‘Paul stood on the stairs, and beckoned with the hand unto the people.’ The gesture attracted their attention, while his bearing commanded respect. ‘And when there was made a great silence, he spake unto them in the Hebrew tongue, saying, Men, brethren, and fathers, hear ye my defense which I make now unto you.’ At the sound of the familiar Hebrew words, ‘they kept the more silence,’ and in the universal hush he continued: “‘I am verily a man which am a Jew, born in Tarsus, a city in Cilicia, yet brought up in this city at the feet of Gamaliel, and taught according to the perfect manner of the law of the fathers, and was zealous toward God, as ye all are this day.’ None could deny the apostle’s statements, as the facts that he referred to were well known to many who were still living in Jerusalem.” Acts of the Apostles, 408.

Дархост қонеъ гардонида шуд, ва «Павлус бар зинаҳо истода, бо даст ба сӯи мардум ишора кард». Ин ишора диққати онҳоро ҷалб намуд, дар ҳоле ки рафтори ӯ эҳтиромро водор мекард. «Ва ҳангоме ки хомӯшии бузурге барпо шуд, ӯ ба онҳо ба забони ибронӣ сухан гуфта, гуфт: Эй мардон, эй бародарон ва эй падарон, дифои маро, ки ҳоло пеши шумо меоварам, бишнавед». Бо шунидани садои калимаҳои ошнои ибронӣ, «онҳо боз ҳам бештар хомӯш монданд», ва дар он сукути ҳамагонӣ ӯ идома дод: «Ман ба ростӣ марде ҳастам яҳудӣ, ки дар Тарсус, шаҳри Қилиқия, таваллуд ёфтаам, аммо дар ин шаҳр назди пойҳои Ҷамолиил тарбия ёфта, мувофиқи роҳи комили шариати падарон таълим гирифтаам, ва нисбат ба Худо ғайратманд будам, чунон ки ҳамаи шумо имрӯз ҳастед». Ҳеҷ кас наметавонист изҳороти расулро инкор кунад, зеро воқеаҳое, ки ӯ ба онҳо ишора намуда буд, ба бисёре аз онҳое ки ҳанӯз дар Уршалим зиндагӣ мекарданд, хуб маълум буданд». Аъмоли Ҳаввориён, 408.

Saul had not been chosen at random, and one of the specific purposes of Paul’s ministry was to bridge the sacred history of literal Israel with the sacred history of spiritual Israel. In conjunction with this fact, he authored the majority of the New Testament. One chapter of his writings identifies the support for the framework of the first angels’ message and also for the framework of the third angels’ message. The passage is a monument in the history of Adventism that identifies the distinction between the wise and foolish in the beginning and ending of Adventism.

Шоул тасодуфан интихоб карда нашуда буд, ва яке аз мақсадҳои мушаххаси хизматгузории Павлус ин буд, ки таърихи муқаддаси Исроили ҳақиқиро бо таърихи муқаддаси Исроили рӯҳонӣ пайванд диҳад. Дар иртибот бо ин воқеият, ӯ қисми зиёди Аҳди Ҷадидро навишт. Як боб аз навиштаҳои ӯ асоси чаҳорчӯби паёми фариштаи якум ва ҳамчунин чаҳорчӯби паёми фариштаи сеюмро муайян мекунад. Ин порча дар таърихи адвентизм ёдгории бузургест, ки тафовути миёни доноён ва нодононро дар оғоз ва анҷоми адвентизм муайян месозад.

Now we beseech you, brethren, by the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him, That ye be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:1–12.

Акнун, эй бародарон, мо аз шумо ба омадани Худованди мо Исои Масеҳ ва ба ҷамъ омадани мо назди Ӯ илтимос мекунем, ки шумо зуд дар ақл ба ларза наоед ва ба изтироб наафтед, на аз рӯҳе, на аз сухане, ва на аз номае, гӯё ки аз ҷониби мо бошад, мисли он ки рӯзи Масеҳ наздик расида бошад. Ҳеҷ кас шуморо ба ҳеҷ ваҷҳ фирефта накунад; зеро он рӯз нахоҳад омад, магар ин ки аввал рӯйгардонӣ ояд ва он марди гуноҳ зоҳир гардад, писари ҳалокат, ки муқобилат мекунад ва худро аз ҳар он чи Худо хонда мешавад ё парастиш меёбад болотар мебардорад, ба тавре ки ӯ ҳамчун Худо дар маъбади Худо менишинад ва худро нишон медиҳад, ки гӯё Худо бошад. Оё дар ёд надоред, ки ҳангоме ки ҳанӯз назди шумо будам, ин чизҳоро ба шумо мегуфтам? Ва акнун шумо медонед, ки чӣ чиз бозмедорад, то ки ӯ дар вақти худ зоҳир гардад. Зеро сирри шарорат аллакай амал мекунад; фақат он касе ки акнун бозмедорад, боз хоҳад дошт, то даме ки аз миён бардошта шавад. Ва он гоҳ он шарир зоҳир хоҳад шуд, ки Худованд ӯро бо рӯҳи даҳони Худ нест хоҳад кард ва бо дурахши омадани Худ маҳв хоҳад сохт; ҳамон касе ки омаданаш мутобиқи амали шайтон аст, бо ҳар гуна қудрат ва аломатҳо ва мӯъҷизаҳои дурӯғин, ва бо ҳар гуна фиреби ноинсофӣ дар миёни онҳое ки ҳалок мешаванд, зеро муҳаббати ростиро напазируфтанд, то наҷот ёбанд. Ва барои ҳамин сабаб Худо ба онҳо гумроҳии сахт мефиристад, то ки ба дурӯғ бовар кунанд, то ки ҳамаи онҳое ки ба ростӣ имон наоварданд, балки аз ноинсофӣ лаззат бурданд, маҳкум гарданд. 2 Таслӯникиён 2:1–12.

The context of this passage is the consideration of when Christ would return the second time. Paul reminds the Thessalonians that he has already answered that concern previously when he stated, “Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things?” Paul was attempting to prevent the brethren from being deceived upon the subject of “the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him.”

Заминаи ин порча баррасии он аст, ки Масеҳ бори дуюм кай боз хоҳад гашт. Павлус ба таслӯникиён ёдрас мекунад, ки ӯ ин нигарониро пештар аллакай ҷавоб дода буд, вақте ки гуфта буд: «Оё дар ёд надоред, ки ҳангоме ки ҳанӯз бо шумо будам, ин чизҳоро ба шумо мегуфтам?» Павлус мекӯшид, ки бародаронро аз фирефта шудан дар бораи «омадани Худованди мо Исои Масеҳ ва ҷамъ омадани мо назди Ӯ» нигоҳ дорад.

The historians identify that half of William Miller’s message was based upon his identification of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, and verse fourteen. The other half of his message, that is sometimes not recognized, is his work of refuting the false teachings concerning the Second Coming of Christ.

Таърихнигорон муайян мекунанд, ки нисфи паёми Уилям Миллер бар пояи муайян сохтани вай аз ду ҳазору сесад соли Дониёл боби ҳашт, ояти чордаҳ, асос ёфта буд. Нисфи дигари паёми ӯ, ки баъзан эътироф намегардад, кори ӯ дар рад намудани таълимоти бардурӯғ оид ба Омадани Дуюми Масеҳ мебошад.

Based upon the false Jesuit methodology there was (and still is) a prominent false teaching that William Miller consistently opposed. It was the false teaching that the Lord’s second coming was preceded by a thousand years of peace called the “temporal millennium” which Sister White also opposed.

Бар асоси усули бардурӯғи иезуитӣ, як таълими бардурӯғи маъруф вуҷуд дошт (ва то ҳол вуҷуд дорад), ки Вилям Миллер пайваста ба он муқобилат мекард. Ин ҳамон таълими бардурӯғ буд, ки омадани дуюми Худовандро ҳазор соли сулҳ, ки «ҳазорсолаи заминӣ» номида мешуд, пеш аз он меовард; ба ҳамин таълим Хоҳар Уайт низ муқобил буд.

Miller’s work was also establishing the truth of the literal return of Christ, in opposition to the various false ideas concerning the millennium that were prevalent in his history. Paul is addressing the Second Coming in 2 Thessalonians, so the passage was part of Miller’s understanding of a literal Second Coming. The chapter was “Present Truth” for Miller.

Кори Миллер низ дар таҳкими ҳақиқати бозгашти воқеии Масеҳ машғул буд, бар зидди ақидаҳои гуногуни бардурӯғ дар бораи ҳазорсола, ки дар замони ӯ роиҷ буданд. Павлус дар 2 Таслӯникиён дар бораи Омадани Дуюм сухан мегӯяд, бинобар ин он порча ҷузъи фаҳмиши Миллер аз Омадани Дуюми воқеӣ буд. Ин боб барои Миллер «Ҳақиқати Ҳозира» буд.

Paul identifies an important sequence of events connected with the Second Coming, and also provides the logic of why the Thessalonians should not expect the return of the Lord in their lifetime. Paul says, “Now we beseech you, brethren, by the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him.” The word “beseech” means to interrogate. Paul is reasoning out the elements associated with the Second Coming and leading his audience through a type of interrogation, meant to produce analysis of his logic by his hearers.

Павлус пайдарпаии муҳими воқеаҳоро, ки бо Омадани Дуюм алоқаманд аст, муайян мекунад, ва ҳамчунин мантиқи онро баён месозад, ки чаро тесалуникиён набояд бозгашти Худовандро дар замони зиндагии худ интизор бошанд. Павлус мегӯяд: «Акнун аз шумо илтимос мекунем, эй бародарон, ба василаи омадани Худованди мо Исои Масеҳ ва ҷамъ омадани мо назди Ӯ». Калимаи «илтимос мекунем» маънои пурсиш карданро дорад. Павлус унсурҳои вобаста ба Омадани Дуюмро бо роҳи истидлол баррасӣ мекунад ва шунавандагони худро аз тариқи як навъ пурсиш роҳнамоӣ менамояд, то аз ҷониби шунавандагонаш таҳлили мантиқи ӯ ба вуҷуд ояд.

The structure of his logic is that before Christ returns a second time, the papacy must be identified and reign, and that before the papacy arrives in history there must be a falling away. The falling away was yet future, so the arrival of the papacy was even beyond that. So how could anyone be deceived into thinking Christ’s return was soon? He uses several symbols of the papacy in order to establish just who that power is that is revealed after the falling away. He calls the papacy the “man of sin,” that “wicked,” “the son of perdition” and the “mystery of iniquity.” Sister White is clear these are all symbols identifying the papacy.

Сохтори мантиқи ӯ чунин аст, ки пеш аз он ки Масеҳ бори дуюм бозгардад, бояд папагӣ шинохта шуда, ҳукмронӣ намояд, ва пеш аз он ки папагӣ дар таърих зуҳур кунад, бояд як иртидод ба амал ояд. Он иртидод ҳанӯз дар оянда буд, пас зуҳури папагӣ ҳатто аз он ҳам дертар меомад. Пас чӣ гуна мумкин буд, ки касе фирефта шуда, гумон кунад, ки бозгашти Масеҳ наздик аст? Ӯ барои муайян сохтани он қудрате, ки пас аз иртидод ошкор мегардад, чандин рамзи папагиро ба кор мебарад. Ӯ папагиро «марди гуноҳ», он «шарир», «писари ҳалокат» ва «рози беқонунӣ» меномад. Хоҳар Уайт равшан мегӯяд, ки ҳамаи инҳо рамзҳое ҳастанд, ки папагиро муайян месозанд.

“But before the coming of Christ, important developments in the religious world, foretold in prophecy, were to take place. The apostle declared: ‘Be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshiped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.’

«Лекин пеш аз омадани Масеҳ, мебоист дар ҷаҳони динӣ рӯйдодҳои муҳиме, ки дар нубувват пешгӯӣ шудаанд, ба амал оянд. Ҳавворӣ эълон намуд: “Зуд ба ташвиши фикр наафтед ва музтариб нагардед, на аз рӯҳ, на аз сухан, ва на аз номае, ки гӯё аз мо бошад, ба тавре ки гӯё рӯзи Масеҳ фаро расида бошад. Ҳеҷ кас шуморо ба ҳеҷ васила фирефта насозад; зеро он рӯз нахоҳад омад, магар ин ки аввал иртидоде воқеъ гардад ва он инсони гуноҳ, писари ҳалокат, ошкор шавад; он ки муқобилат мекунад ва худро болотар аз ҳар он чи Худо хонда мешавад ё мавриди ибодат аст, мебардорад, ба тавре ки ӯ чун Худо дар маъбади Худо менишинад ва худро нишон медиҳад, ки гӯё Худо бошад.”»

“Paul’s words were not to be misinterpreted. It was not to be taught that he, by special revelation, had warned the Thessalonians of the immediate coming of Christ. Such a position would cause confusion of faith; for disappointment often leads to unbelief. The apostle therefore cautioned the brethren to receive no such message as coming from him, and he proceeded to emphasize the fact that the papal power, so clearly described by the prophet Daniel, was yet to rise and wage war against God’s people. Until this power should have performed its deadly and blasphemous work, it would be in vain for the church to look for the coming of their Lord. ‘Remember ye not,’ Paul inquired, ‘that, when I was yet with you, I told you these things?’

«Суханони Павлусро набояд нодуруст тафсир кард. Набояд таълим дода мешуд, ки гӯё ӯ, ба воситаи ваҳйи махсус, аҳли Таслӯникаро аз омадани фаврии Масеҳ огоҳ карда бошад. Чунин мавқеъ боиси ошуфтагии имон мегардид; зеро ноумедӣ бисёр вақт ба беимонӣ меоварад. Бинобар ин, расул бародаронро ҳушдор дод, ки ҳеҷ чунин паёмро, ҳамчун аз ҷониби ӯ омада, напазиранд, ва сипас таъкид намуд, ки қудрати папагӣ, ки аз ҷониби пайғамбар Дониёл ба равшанӣ тасвир шудааст, ҳанӯз бояд бархезад ва бар зидди қавми Худо ҷанг барад. То он даме ки ин қудрат кори марговар ва куфромези худро ба анҷом нарасонад, барои калисо беҳуда мебуд, ки омадани Худованди худро интизор шавад. «Оё ба ёд надоред,» — пурсид Павлус, — «ки вақте ҳанӯз бо шумо будам, ин чизҳоро ба шумо мегуфтам?»»

“Terrible were the trials that were to beset the true church. Even at the time when the apostle was writing, the ‘mystery of iniquity’ had already begun to work. The developments that were to take place in the future were to be ‘after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, and with all deceivableness of unrighteousness in them that perish.’

«Сахт буданд озмоишҳое, ки мебоист калисои ҳақиқиро фаро гиранд. Ҳатто дар ҳамон замоне ки расул менавишт, “сирри шарорат” аллакай ба амал кардан сар карда буд. Раванди воқеаҳое, ки мебоист дар оянда ба вуқӯъ пайванданд, мебоист “бар тибқи амали шайтон бо ҳар гуна қудрат ва аломатҳо ва мӯъҷизаҳои дурӯғин, ва бо ҳар навъ фиреби ноинсофӣ дар онҳое ки ҳалок мешаванд” бошад.»

“Especially solemn is the apostle’s statement regarding those who should refuse to receive ‘the love of the truth.’ ‘For this cause,’ he declared of all who should deliberately reject the messages of truth, ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ Men cannot with impunity reject the warnings that God in mercy sends them. From those who persist in turning from these warnings, God withdraws His Spirit, leaving them to the deceptions that they love.” Acts of the Apostles, 265, 266.

«Махсусан ҷиддӣ аст изҳороти расул дар бораи онҳое, ки аз қабул кардани “муҳаббати ростӣ” саркашӣ мекунанд. “Ба ин сабаб,” — ӯ дар бораи ҳамаи онҳое ки қасдан паёмҳои ростиро рад мекунанд, изҳор дошт, — “Худо ба онҳо гумроҳии сахт мефиристад, то ки онҳо ба дурӯғ имон оваранд; то ҳамаи онҳое ки ба ростӣ имон наоварданд, балки аз ноинсофӣ лаззат бурданд, маҳкум гарданд.” Инсонҳо наметавонанд беҷазо огоҳиҳое, ки Худо аз рӯи раҳмати Худ ба онҳо мефиристад, рад намоянд. Аз онҳое ки баргаштан аз ин огоҳиҳоро пофишорӣ мекунанд, Худо Рӯҳи Худро бозмедорад ва онҳоро ба фиребҳое, ки дӯст медоранд, вомегузорад». Acts of the Apostles, 265, 266.

Although Sister White directly identifies the “man of sin,” that “wicked,” “the son of perdition” and the “mystery of iniquity” from the passage of Paul, and calls it the “papal power,” she says more. She identifies that these symbols employed by Paul to identify the pope of Rome, was established from the book of Daniel, when she stated, “The apostle therefore cautioned the brethren to receive no such message as coming from him, and he proceeded to emphasize the fact that the papal power, so clearly described by the prophet Daniel, was yet to rise and wage war against God’s people. Until this power should have performed its deadly and blasphemous work, it would be in vain for the church to look for the coming of their Lord.” Paul was basing the portion of the message to the Thessalonians which identified the papacy upon Daniel chapter eleven, and verse thirty-six.

Ҳарчанд Хоҳар Уайт «одами гуноҳ», он «шарир», «писари ҳалокат» ва «сирри шарорат»-ро аз порчаи Павлус бевосита муайян карда, онро «қудрати папавӣ» меномад, вай бештар аз ин мегӯяд. Ӯ муайян месозад, ки ин рамзҳое, ки Павлус барои муайян кардани папаи Рум ба кор бурдааст, аз китоби Дониёл гирифта шудаанд, вақте ки гуфт: «Пас, расул бародаронро ҳушдор дод, ки ҳеҷ паёме аз ин гуна, гӯё аз ҷониби ӯ бошад, напазиранд, ва сипас таъкид намуд, ки қудрати папавӣ, ки пайғамбар Дониёл онро ба таври равшан тасвир кардааст, ҳанӯз бояд бархезад ва бар зидди қавми Худо ҷанг барад. То он даме ки ин қудрат кори марговар ва куфромези худро анҷом надода бошад, барои калисо беҳуда мебуд, ки мунтазири омадани Худованди худ бошад». Павлус он қисми паёмро ба таслӯникиён, ки папавиятро муайян мекард, бар боби ёздаҳуми китоби Дониёл ва ояти сию шашум асос мегузошт.

And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

Ва подшоҳ мувофиқи иродаи худ амал хоҳад кард; ва худро боло хоҳад бурд, ва худро аз ҳар худое бузургтар хоҳад гардонид, ва бар зидди Худои худоён суханони шигифтангез хоҳад гуфт, ва то вақте ки ғазаб ба анҷом расад, комёб хоҳад шуд; зеро он чи муайян шудааст, ба амал хоҳад омад. Дониёл 11:36.

When Paul identifies the pope “Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God,” Paul was paraphrasing the prophet Daniel’s description of the “king” that did “according to his will,” and exalted “himself and” magnified “himself above every god.” The pope is the king that speaks “marvelous things against the God of gods”, and the pope is the power that would “prosper till the” first “indignation” would “be accomplished” in 1798.

Вақте ки Павлус папаро чунин муайян мекунад: «он касе ки муқобилат мекунад ва худро аз ҳар он чи Худо номида мешавад ё парастида мешавад, болотар мебардорад, ба тавре ки ӯ чун Худо дар маъбади Худо менишинад ва худро нишон медиҳад, ки гӯё Худо аст», Павлус тавсифи набӣ Дониёлро дар бораи он «подшоҳе» ки «мувофиқи иродаи худ амал мекард» ва «худро» боло мебардошт ва «худро болотар аз ҳар худое» бузург менамуд, ба тариқи дигар баён мекард. Папа ҳамон подшоҳест, ки «бар зидди Худои худоён суханони аҷиб» мегӯяд, ва папа ҳамон қудратест, ки «то замоне ки» аввалин «ғазаб» «ба анҷом расад» дар соли 1798 «комёб хоҳад шуд».

Daniel eleven, and verse thirty-six is absolutely essential to understand correctly if the increase of knowledge in 1989 is to be understood correctly. For this reason the false teaching that the king in the verse was France, as introduced by Uriah Smith, was introduced in the first generation of Adventism (1863 to 1888). Smith changed the text of verse thirty-six from “the” king (which is the papacy that was being described in the previous verses) to “a” king (any king) in order to ascribe to atheistic France the characteristics of Rome’s worship style, but that was just a jumping-off point to put forth his pet theory about Turkey being the king of the north in verse forty and onward.

Дониёл ёздаҳ, ояти сию шаш, барои он ки афзоиши дониш дар соли 1989 дуруст фаҳмида шавад, ба таври комилан зарурӣ бояд дуруст фаҳмида шавад. Аз ин сабаб, таълими бардурӯғе, ки подшоҳ дар ин оят Фаронса будааст, чунон ки Урия Смит онро пешниҳод намуд, дар насли аввали адвентизм (1863 то 1888) ба миён оварда шуд. Смит матни ояти сию шашро аз «он» подшоҳ (ки ҳамон папагарӣ аст, ки дар оятҳои қаблӣ тавсиф мешуд) ба «як» подшоҳ (ҳар гуна подшоҳ) тағйир дод, то ки хусусиятҳои услуби ибодати Румро ба Фаронсаи атеистӣ нисбат диҳад, вале ин фақат нуқтаи оғозе буд барои пеш гузоштани назарияи маҳбуби худ дар бораи он ки Туркия подшоҳи шимол дар ояти чил ва оятҳои баъдӣ мебошад.

Satan began early to obscure the fact that the king in the verse, is the papacy, and it is the apostle Paul who provides Daniel’s testimony with a second witness to this fact. Sister White provided the third witness.

Шайтон аз ҳамон оғоз ба норавшан сохтани ин ҳақиқат пардохт, ки подшоҳе, ки дар он оят зикр шудааст, папство аст; ва маҳз ҳавворӣ Павлус аст, ки ба шаҳодати Дониёл дар бораи ин воқеият шоҳиди дуюмро фароҳам меоварад. Хоҳар Уайт шоҳиди сеюмро пешкаш намуд.

Not only did Satan seek to obscure the truth about the king in the verse being the pope, but by misdirecting the truth contained in the verse, Satan also made obscure the significance of what the “indignation” in the verse represented. The papacy in the verse was to prosper until 1798 when it was delivered its deadly wound. 1798 is the end of the twenty-five hundred and twenty years of God’s indignation that was carried out against the northern kingdom of Israel, beginning in 723 BC.

На танҳо шайтон кӯшиш кард, ки ҳақиқатро дар бораи он ки подшоҳ дар ин оят папа мебошад, пинҳон созад, балки бо таҳриф кардани ҳақиқате, ки дар ин оят мавҷуд аст, шайтон ҳамчунин аҳамияти он чизеро, ки «қаҳр» дар ин оят ифода менамуд, норавшан гардонид. Папагарӣ дар ин оят мебоист то соли 1798 комёб гардад, замоне ки ба он захми марговараш расонида шуд. Соли 1798 анҷоми ду ҳазору панҷсаду бист соли қаҳри Худо мебошад, ки бар зидди подшоҳии шимолии Исроил иҷро карда шуд ва аз соли 723 то милод оғоз ёфта буд.

If Adventism had defended and upheld the “seven times,” in 1863, it would have been virtually impossible for Uriah Smith to get away with such foolishness about verse thirty-six, for the “indignation” would have been understood as representing God’s first indignation of “seven times,” thus having no connection whatsoever with France. The increase of knowledge in 1989 is supported by Paul in the passage, and for this reason the warning of Paul in the passage concerning those who do not receive the love of the truth, but receive strong delusion, do so through their rejection of the truths Paul presents in the passage. One of those truths is the correct identification of the king of the north in Daniel chapter eleven, verses forty through forty-five.

Агар Адвентизм дар соли 1863 «ҳафт замон»-ро ҳимоят ва собитқадамона нигоҳ медошт, барои Урия Смит амалан ғайримумкин мебуд, ки дар бораи ояти сию шаш чунин сафсатае пеш барад, зеро «қаҳр» ҳамчун ифодаи нахустин қаҳри Худо дар «ҳафт замон» фаҳмида мешуд, ва бинобар ин ҳеҷ гуна иртиботе бо Фаронса намедошт. Афзоиши дониш дар соли 1989 аз ҷониби Павлус дар он порча тасдиқ карда мешавад, ва ба ҳамин сабаб ҳушдори Павлус дар он порча дар бораи онҳое ки муҳаббати ҳақиқатро намепазиранд, балки фиреби қавиро қабул мекунанд, ба воситаи рад кардани ҳақиқатҳое сурат мегирад, ки Павлус дар он порча пеш мегузорад. Яке аз он ҳақиқатҳо муайянсозии дурусти подшоҳи шимол дар боби ёздаҳуми китоби Дониёл, оятҳои чиҳил то чиҳилу панҷ мебошад.

In the passage, after Paul identifies the pope of Rome, he identifies a sequence of events at the end of the world leading up to the Second Coming of Christ, which is the subject of the passage. He states, “then shall that Wicked be revealed.” That “wicked” is the pope, “whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming.” Then Paul says “Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders.” Jesus is the one “whose coming is after the working of Satan.”

Дар ин порча, баъд аз он ки Павлус попи Румро муайян мекунад, ӯ пайдарҳамии воқеаҳоеро дар охири ҷаҳон, ки то Омадани Дуюми Масеҳ мерасанд ва мавзӯи ҳамин порча мебошанд, муайян месозад. Ӯ мегӯяд: «пас он Шарир ошкор хоҳад шуд». Он «Шарир» поп аст, «ки Худованд ӯро бо рӯҳи даҳони Худ нобуд хоҳад кард ва бо ҷилои омадани Худ барҳам хоҳад зад». Сипас Павлус мегӯяд: «Ҳамон кас, ки омаданаш бар тибқи амали Шайтон бо тамоми қудрат ва аломатҳо ва мӯъҷизаҳои дурӯғин аст». Исо ҳамон касест, ки «омаданаш бар тибқи амали Шайтон аст».

Satan’s miraculous working is the period of time from the soon-coming Sunday Law, until Michael stands up and human probation closes. Satan accomplishes no miracles during the Seven Last Plagues that are poured out from the close of probation until Christ returns.

Амали муъҷизавии Шайтон давраи замонест аз Қонуни Якшанбе, ки ба зудӣ меояд, то вақте ки Микоил бархезад ва муҳлати имтиҳони инсонӣ ба поён расад. Шайтон дар давоми Ҳафт Балои Охирин, ки аз анҷоми муҳлати имтиҳон то бозгашти Масеҳ фурӯ рехта мешаванд, ҳеҷ муъҷизае ба амал намеоварад.

“Says Christ, ‘By their fruits ye shall know them.’ If those through whom cures are performed, are disposed, on account of these manifestations, to excuse their neglect of the law of God and continue in disobedience, though they have power to any and every extent, it does not follow that they have the great power of God. On the contrary, it is the miracle-working power of the great deceiver. He is a transgressor of the moral law, and employs every device that he can master to blind men to its true character. We are warned that in the last days he will work with signs and lying wonders. And he will continue these wonders until the close of probation, that he may point to them as evidence that he is an angel of light and not of darkness.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 911.

«Масеҳ мегӯяд: “Аз меваҳояшон онҳоро хоҳед шинохт.” Агар онҳое ки тавассути онҳо шифоҳо ба амал оварда мешаванд, ба сабаби ин зуҳурот моил бошанд, ки беэътиноии худро нисбат ба шариати Худо узр оваранд ва дар нофармонӣ идома диҳанд, гарчанде ки то ҳар андоза ва ба ҳар ҳадде қудрат дошта бошанд, аз ин барнамеояд, ки онҳо қудрати бузурги Худоро доранд. Баръакс, он қудрати мӯъҷизаофарини фиребгари бузург аст. Ӯ вайронкунандаи шариати ахлоқист ва ҳар василаеро, ки тавонад ба кор мебарад, то одамонро нисбат ба табиати ҳақиқии он кӯр гардонад. Ба мо ҳушдор дода шудааст, ки дар рӯзҳои охир ӯ бо аломатҳо ва мӯъҷизаҳои дурӯғин амал хоҳад кард. Ва ӯ ин мӯъҷизаҳоро то анҷоми муҳлати имтиёз идома хоҳад дод, то онҳоро ҳамчун далел нишон диҳад, ки ӯ фариштаи нур аст, на торикӣ.» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 911.

Paul identifies that there would be a falling away that preceded the revealing of the papacy, and that Christ’s Second Coming would take place “after” the marvelous working of Satan. Satan’s marvelous working begins at the Sunday law in the United States, and ends at the arrival of the close of probation and the seven last plagues. Satan’s marvelous working begins at the Sunday law in the United States.

Павлус нишон медиҳад, ки пеш аз ошкор шудани папагӣ як иртидод ба вуҷуд меомад, ва Омадани Дуюми Масеҳ «баъд аз» амалиёти шигифтангези Шайтон сурат мегирад. Амалиёти шигифтангези Шайтон аз қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳидаи Амрико оғоз меёбад ва бо фаро расидани анҷоми давраи файз ва ҳафт балои охирин поён меёбад. Амалиёти шигифтангези Шайтон аз қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳидаи Амрико оғоз меёбад.

“By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

«Бо фармоне, ки таъсиси Папаро бар хилофи қонуни Худо ба иҷро медарорад, миллати мо худро комилан аз росткорӣ ҷудо хоҳад кард. Вақте ки протестантизм дасти худро аз он варта дароз карда, дасти қудрати Румро хоҳад гирифт; вақте ки ӯ аз болои он жарфо даст дароз карда, бо Спиритуализм даст хоҳад фишурд; вақте ки, зери таъсири ин иттиҳоди сегона, кишвари мо ҳар як усули Конститутсияи худро ҳамчун ҳукумати протестантӣ ва ҷумҳуриявӣ рад хоҳад кард ва барои паҳн кардани дурӯғҳо ва фиребҳои папагӣ тадбирҳо хоҳад андешид, он гоҳ метавонем бидонем, ки вақти фаъолияти ҳайратангези Шайтон фаро расидааст ва анҷом наздик аст». Testimonies, volume 5, 451.

The Sunday law is the end of the sixth kingdom, the earth beast of Revelation chapter thirteen. The earth beast began to reign at the end of the twelve hundred and sixty years of papal rule in 1798. The papacy was therefore revealed in the year 538, though her work to take control of the world was already active when Paul penned his words. Before the year 538, there would be a falling away that preceded the revealing of the man of sin, sitting in the temple of God.

Қонуни якшанбе анҷоми подшоҳии шашум, яъне ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳ аст. Ҳайвони заминӣ дар поёни ҳазору дусаду шаст соли ҳукмронии папагӣ, дар соли 1798, ба салтанат даромад. Пас, папагӣ дар соли 538 ошкор гардид, ҳарчанд кори ӯ барои ба дасти худ гирифтани назорати ҷаҳон аллакай замоне фаъол буд, ки Павлус суханони худро навишта буд. Пеш аз соли 538, бояд як иртидоде ба вуқӯъ меомад, ки пеш аз ошкор шудани марди гуноҳ, ки дар маъбади Худо менишинад, сурат мегирифт.

The falling away was represented by the church of Pergamos when the Christian church compromised with the religion of paganism, as symbolized by the emperor Constantine. Paul was identifying the prophetic waymarks that must occur before the Second Coming of Christ. After rehearsing what he had previously taught the Thessalonians, he then asks if they did not remember that he had previously taught them these truths? He then reminds them they should also remember that he taught them that a power would “withholdeth” the papacy “that” the papacy “might be revealed in his time?” The word “witholdeth” means to restrain. The word “withholdeth” is later in the same passage translated as “now letteth.”

Дуршавӣ бо калисои Пергамус ифода ёфта буд, ҳангоме ки калисои масеҳӣ бо дини бутпарастӣ созиш кард, чунон ки инро император Константин рамзӣ месозад. Павлус нишонаҳои пайғамбаронаро муайян мекард, ки бояд пеш аз Бозомади Дуюми Масеҳ ба амал оянд. Пас аз он ки ӯ он чиро, ки пештар ба таслӯникиён таълим дода буд, аз нав баён кард, сипас мепурсад, ки оё онҳо дар хотир надоранд, ки ӯ пештар ин ҳақиқатҳоро ба онҳо таълим дода буд? Баъд ӯ ба онҳо хотиррасон мекунад, ки онҳо инчунин бояд дар хотир дошта бошанд, ки ӯ ба онҳо таълим дода буд, ки қудрате папагиро «бозмедорад», «то» папагӣ «дар замони худ ошкор гардад?» Калимаи «бозмедорад» маънои маҳдуд кардан ё нигоҳ доштанро дорад. Калимаи «бозмедорад» баъдтар дар ҳамин порча ҳамчун «ҳоло монеъ мешавад» тарҷума шудааст.

The passage is therefore correctly represented as; “And now ye know what restrains the papacy, that the papacy might be revealed in his time. For the mystery of iniquity (the papacy) doth already work: only he who now restrains the papacy, will continue to restrain the papacy until he be taken out of the way.” When William Miller recognized this passage in Thessalonians he realized that the power that prevented the papacy from ascending to the throne of the earth in the year 538, was pagan Rome, and that pagan Rome would restrain the rise of the papal power, until pagan Rome was “taken out of the way.”

Аз ин рӯ, ин порча дуруст чунин ифода мешавад: «Ва акнун шумо медонед, ки чӣ чиз папагиро бозмедорад, то ки папагӣ дар замони худ ошкор гардад. Зеро сирри шарорат (папагӣ) аллакай амал мекунад; фақат он касе ки ҳоло папагиро бозмедорад, боз ҳам папагиро бозмедорад, то он даме ки аз миён бардошта шавад». Вақте ки Вилям Миллер ин порчаро дар Таслӯникиён дарк намуд, ӯ фаҳмид, ки қудрате ки дар соли 538 аз ба тахти замин баромадани папагӣ пешгирӣ кард, Руми бутпараст буд, ва Руми бутпараст болоравии қудрати папагиро бозмедошт, то он даме ки Руми бутпараст «аз миён бардошта шавад».

“During, the twelve years I was a deist, I read all histories I could find; but now I loved the Bible. It taught of Jesus! But still there was a good deal of the Bible that was dark to me. In 1818 or 19, while conversing with a friend! To whom I made a visit, and who had known and heard me talk while I was a deist, he inquired, in rather a significant manner, ‘What do you think of this text, and that?’ referring to the old texts I objected to while a deist. I understood what he was about, and replied—If you will give me time, I will tell you what they mean. ‘How long time do you want?’ I don’t know, but I will tell you, I replied, for I could not believe that God had given a revelation that could not be understood I then resolved to study my Bible, believing I could find out what the Holy Spirit meant. But as soon as I had formed this resolution the thought came to me—‘Suppose you find a passage that you cannot understand, what will you do?’ This mode of studying the Bible then came to my mind:—I will take the words of such passages, and trace them through the Bible, and find out their meaning in this way. I had Cruden’s Concordance, which I think is the best in the world; so I took that and my Bible, and set down to my desk, and read nothing else, except the newspapers a little, for I was determined to know what my Bible meant.

«Дар давоми дувоздаҳ соле ки ман деист будам, ҳар гуна таърихеро, ки метавонистам пайдо кунам, мехондам; аммо акнун ман Китоби Муқаддасро дӯст медоштам. Он дар бораи Исо таълим медод! Вале ҳанӯз қисми зиёде аз Китоби Муқаддас барои ман торик буд. Дар соли 1818 ё 19, ҳангоми гуфтугӯ бо як дӯстам, ки ба зиёраташ рафта будам ва ӯ маро дар он айёме, ки деист будам, мешинохт ва суханонамро шунида буд, ӯ ба тарзе то андозае пурмаъно пурсид: “Дар бораи ин оят ва он оят чӣ фикр дорӣ?” ва ба он оятҳои пешина ишора мекард, ки ман ҳангоми деист буданам ба онҳо эътироз менамудам. Ман фаҳмидам, ки ӯ чӣ дар назар дорад, ва ҷавоб додам: — Агар ба ман вақт диҳӣ, ба ту мегӯям, ки онҳо чӣ маъно доранд. “Чӣ қадар вақт мехоҳӣ?” — Намедонам, вале ба ту хоҳам гуфт, ҷавоб додам; зеро бовар карда наметавонистам, ки Худо ваҳйе дода бошад, ки фаҳмида нашавад. Он гоҳ ман тасмим гирифтам, ки Китоби Муқаддаси худро биомӯзам, бо ин эътиқод, ки метавонам бифаҳмам, ки Рӯҳи Муқаддас чӣ маъно доштааст. Аммо ҳанӯз ҳамин ки ин қарорро қабул кардам, чунин фикр ба сарам омад: “Фарз кун, ки ба порчае дучор шавӣ, ки онро фаҳмида натавонӣ, он гоҳ чӣ хоҳӣ кард?” Баъд чунин тарзи омӯзиши Китоби Муқаддас ба хотирам омад: — Ман калимаҳои чунин порчаҳоро хоҳам гирифт, онҳоро дар тамоми Китоби Муқаддас пайгирӣ хоҳам кард ва ба ҳамин роҳ маънои онҳоро хоҳам ёфт. Ман “Concordance”-и Круденро доштам, ки ба гумонам беҳтарин дар ҷаҳон аст; пас онро бо Китоби Муқаддасам гирифтам ва назди мизи кориам нишастам, ва ҷуз андаке рӯзномаҳо дигар ҳеҷ чизе намехондам, зеро азм доштам бидонам, ки Китоби Муқаддаси ман чӣ маъно дорад.

“I began at Genesis, and read on slowly; and when I came to a text that I could not understand, I searched through the Bible to find out what it meant. After I had gone through the Bible in this way, O, how bright and glorious the truth appeared! I found what I have been preaching to you. I was satisfied that the seven times terminated in 1843. Then I came to the 2300 days; they brought me to the same conclusion; but I had no thought of finding out when the Savior was coming, and I could not believe it; but the light struck me so forcibly I did not know what to do. Now, I thought, I must put on spurs and breeching; I will not go faster than the Bible, and I will not fall behind it. Whatever the Bible teaches, I will hold on to it. But still there were some texts that I could not understand.’

«Ман аз китоби Ҳастӣ оғоз кардам ва оҳиста-оҳиста хонда рафтам; ва ҳангоме ки ба ояте мерасидам, ки онро фаҳмида наметавонистам, тамоми Китоби Муқаддасро ҷустуҷӯ мекардам, то бифаҳмам, ки маънои он чист. Пас аз он ки Китоби Муқаддасро ба ҳамин тарз аз назар гузарондам, оҳ, чӣ қадар дурахшон ва пурҷалол ҳақиқат зоҳир гардид! Ман он чизеро ёфтам, ки ба шумо мавъиза карда истодаам. Ман мутмаин шудам, ки ҳафт замон дар соли 1843 ба поён мерасид. Сипас ба 2300 рӯз расидам; онҳо маро ба ҳамон хулоса оварданд; вале ман ҳеҷ андешае дар бораи муайян кардани он надоштам, ки Наҷотдиҳанда кай меояд, ва наметавонистам ба ин бовар кунам; аммо нур ба ман чунон қавӣ таъсир кард, ки намедонистам чӣ кор кунам. Акнун, андешидам, ман бояд афзор ва лаҷом барбандаму; аз Китоби Муқаддас тезтар нахоҳам рафт ва аз он қафо ҳам намемонам. Ҳар он чиро, ки Китоби Муқаддас таълим медиҳад, ман ба он пойбанд хоҳам монд. Аммо боз ҳам баъзе оятҳо буданд, ки онҳоро фаҳмида наметавонистам».

“So much for his general mode of studying the Bible. On another occasion he stated his mode of settling the meaning of the text before us—the meaning of ‘the daily.’ ‘I read on,’ said he, ‘and could find no other case in which it was found, but in Daniel. I then took those words which stood in connection with it, ‘take away.’ He shall take away the daily, ‘from the time the daily shall be taken away,’ etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7–8. ‘For the mystery of iniquity doth already work, only he who now letteth, will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! that is ‘the daily!’ Well, now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and ‘the wicked,’ Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, ‘the daily’ must mean Paganism.” William Miller, Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65, 66.

«Ҳамин буд усули умумии ӯ дар омӯзиши Китоби Муқаддас. Дар мавриди дигар ӯ тарзи муайян кардани маънои матни пеши назари моро — маънои «ҳаррӯза»-ро — чунин баён кард. «Ман ба хондан идома додам, — гуфт ӯ, — ва ҷуз дар Дониёл ягон мавриди дигаре наёфтам, ки он дар он ҷо омада бошад. Сипас он калимаҳоро гирифтам, ки бо он пайваст буданд: “дур кунад”. Ӯ ҳаррӯза-ро дур мекунад, “аз вақте ки ҳаррӯза дур карда шавад”, ва ғайра. Ман хонданро давом додам ва гумон мекардам, ки бар матн ҳеҷ рӯшноие намеёбам; ниҳоят ба 2 Таслӯникиён 2:7–8 расидам. “Зеро сирри шарорат аллакай амал мекунад, фақат он касе ки ҳоло бозмедорад, боз хоҳад дошт, то вақте ки аз миён бардошта шавад, ва он гоҳ он шарир ошкор хоҳад шуд”, ва ғайра. Ва ҳангоме ки ба он матн расидам, оҳ, ҳақиқат чи қадар равшан ва ҷалоломез намудор шуд! Ана он ҷост! Ин аст “ҳаррӯза!” Хуб, акнун Павлус аз “он касе ки ҳоло бозмедорад”, ё монеъ мешавад, чиро дар назар дорад? Аз “марди гуноҳ” ва “шарир” Папагарӣ дар назар аст. Хуб, пас он чӣ чизест, ки ошкор шудани Папагариро монеъ мегардад? Албатта, он Бутпарастист; пас, “ҳаррӯза” ҳатман маънои Бутпарастиро дорад». William Miller, Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65, 66.

Without an understanding that “the daily” in the book of Daniel was a symbol of paganism, Miller would have been hard pressed to develop the framework that he assembled his prophetic structure upon. “The daily” is found five times in the book of Daniel, and it is always followed by a symbol of papalism. The evidence that “the daily” in the book of Daniel is paganism is located in Paul’s letter to the Thessalonians. One of the most severe warnings in God’s Word is located there, for there Paul clearly states that those who do not love the truth will be sent strong delusion. The truth that was purposely located in Thessalonians was the identification of paganism’s connection with papalism, and to reject that truth is to guarantee that strong delusion will be the consequence of that rejection.

Бе фаҳмише, ки «қурбонии доимӣ» дар китоби Дониёл рамзи бутпарастӣ буд, барои Миллер бисёр душвор мебуд, ки он чаҳорчӯбаро, ки сохтори пешгӯии худро бар он бино кард, таҳия намояд. «Қурбонии доимӣ» панҷ бор дар китоби Дониёл ёд шудааст, ва ҳамеша аз паси он рамзе аз папизм меояд. Далеле, ки «қурбонии доимӣ» дар китоби Дониёл бутпарастист, дар номаи Павлус ба Таслӯникиён ҷой дорад. Яке аз сахттарин огоҳиҳо дар Каломи Худо дар он ҷо ҷойгир аст, зеро дар он ҷо Павлус ба равшанӣ баён мекунад, ки онҳое, ки ҳақиқатро дӯст намедоранд, ба фиреби қавӣ супурда хоҳанд шуд. Ҳақиқате, ки ба қасд дар Таслӯникиён ҷой дода шудааст, муайян кардани пайванди бутпарастӣ бо папизм буд, ва рад кардани он ҳақиқат кафолат медиҳад, ки фиреби қавӣ натиҷаи он радкунӣ хоҳад буд.

We will continue this subject in the next article.

Мо ин мавзӯъро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:9–16.

Дар ҳайрат бимонед ва мутааҷҷиб шавед; фарёд бароред ва нола кунед: онҳо мастанд, вале на аз шароб; меланганд, вале на аз нӯшокии сахт. Зеро Худованд бар шумо рӯҳи хоби амиқро рехтааст, ва чашмони шуморо бастааст: анбиё ва сардорони шуморо, яъне бинандагонро, Ӯ пӯшонидааст. Ва тамоми рӯъё барои шумо мисли суханони китоби мӯҳршуда гардидааст, ки онро ба каси донишманд медиҳанд ва мегӯянд: «Лутфан, инро бихон»; ва ӯ мегӯяд: «Наметавонам, зеро мӯҳр шудааст». Ва китобро ба касе медиҳанд, ки нодон аст, ва мегӯянд: «Лутфан, инро бихон»; ва ӯ мегӯяд: «Ман донишманд нестам». Бинобар ин Худованд гуфт: «Азбаски ин қавм бо даҳони худ ба Ман наздик мешаванд ва бо лабони худ Маро иззат мекунанд, вале дили худро аз Ман дур гардонидаанд, ва тарси онҳо аз Ман аз аҳкоми одамон омӯхта шудааст, аз ин рӯ, инак, Ман боз дар миёни ин қавм кори аҷибе ба амал хоҳам овард, кори аҷиб ва ҳайратангез; зеро ҳикмати хирадмандони онҳо нобуд хоҳад шуд, ва фаҳмиши оқилони онҳо пинҳон хоҳад гардид. Вой бар ҳоли онҳое ки чуқур меҷӯянд, то машварати худро аз Худованд пинҳон доранд, ва корҳои онҳо дар торикӣ аст, ва мегӯянд: “Кист, ки моро мебинад? Ва кист, ки моро мешиносад?” Албатта, вожгун сохтани чизҳо аз ҷониби шумо мисли гили кӯзагар шумурда хоҳад шуд: зеро оё маҳсули сохташуда дар бораи офарандаи худ хоҳад гуфт: “Ӯ маро насохтааст”? Ё оё чизе ки шакл дода шудааст, дар бораи шаклдиҳандаи худ хоҳад гуфт: “Ӯ фаҳмиш надошт”?» Ишаъё 29:9–16.