That “certain saint which spake” in Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen is Christ as Palmoni. In the book of Revelation, Christ is identified as Alpha and Omega, which among other wonderful truths, identifies Christ as the Wonderful Linguist, and together the books of Daniel and Revelation represent Christ as the Master of time and language. It is beyond human ability to understand the significance and depth of what it means that Christ, as Palmoni (the Numberer of Secrets), introduces that attribute of His character in the two verses that establish the central pillar of Adventism, but the secrets which the Numberer of Secrets chooses to reveal are our responsibility to recognize and defend.
Он «яке аз муқаддасоне, ки сухан мегуфт» дар боби ҳаштуми китоби Дониёл, оятҳои сездаҳ ва чордаҳ, Масеҳ аст ҳамчун Палмӯнӣ. Дар китоби Ваҳй, Масеҳ ҳамчун Алфа ва Омега шинохта мешавад, ки ин, дар миёни дигар ҳақиқатҳои аҷоиб, Масеҳро ҳамчун Забоншиноси Аҷоиб муаррифӣ мекунад; ва китобҳои Дониёл ва Ваҳй якҷоя Масеҳро ҳамчун Соҳиби мутлақи замон ва забон нишон медиҳанд. Аз тавони инсон берун аст, ки аҳаммият ва умқи он чиро дарк намояд, ки Масеҳ, ҳамчун Палмӯнӣ (Шуморакунандаи Асрор), он сифати хислати Худро дар он ду ояте муаррифӣ мекунад, ки сутуни марказии адвентизмро барпо месозанд; аммо асроре, ки Шуморакунандаи Асрор ихтиёр мекунад ошкор созад, масъулияти мост, ки онҳоро бишносем ва дифоъ намоем.
The secret things belong unto the Lord our God: but those things which are revealed belong unto us and to our children forever, that we may do all the words of this law. Deuteronomy 29:29.
Чизҳои пинҳонӣ аз они Худованд Худои мо мебошанд; аммо он чизҳое ки ошкор шудаанд, аз они мо ва фарзандони мо то абад мебошанд, то ки ҳамаи суханони ин шариатро ба ҷо оварем. Такрори Шариат 29:29.
A secret that has been revealed is that the Numberer of Secrets (Palmoni), is that “certain saint which spake,” and in the two verses where He reveals Himself, the central pillar of Adventism is identified. In those two verses the Wonderful Numberer identifies the “increase of knowledge” that He, as the Lion of the tribe of Judah unsealed in 1798. In those two verses, the jewels of Miller’s dream, that represent the “increase of knowledge,” were, by the direction of Palmoni’s hand, published upon the two tables of Habakkuk.
Сирре, ки ошкор гардидааст, ин аст, ки Шумораи Асрор (Палмонӣ) ҳамон «қуддусе» аст, ки сухан гуфт; ва дар он ду ояте ки Ӯ Худро ошкор месозад, сутуни марказии Адвентизм муайян карда мешавад. Дар он ду оят, Шуморандаи Аҷоиб он «афзоиши дониш»-ро муайян месозад, ки Ӯ, ҳамчун Шери қабилаи Яҳудо, дар соли 1798 мӯҳрашро кушод. Дар он ду оят, ҷавоҳироти хоби Миллер, ки намояндаи «афзоиши дониш» мебошанд, бо роҳнамоии дасти Палмонӣ бар ду лавҳи Ҳабаққуқ нашр карда шуданд.
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.
Пас аз он шунидам, ки як муқаддас сухан мегуфт; ва муқаддаси дигар ба он муқаддасе ки сухан мегуфт, гуфт: «То кай ин рӯъё дар бораи қурбонии доимӣ ва гуноҳи харобӣ хоҳад буд, ки ҳам қудсгоҳ ва ҳам лашкар барои поймол шудан таслим карда шаванд?» Ва ӯ ба ман гуфт: «То ду ҳазору сесад рӯз; он гоҳ қудсгоҳ пок карда хоҳад шуд». Дониёл 8:13, 14.
After Daniel received the prophetic vision of the kingdoms of Bible prophecy, and then heard the heavenly dialogue in verses thirteen and fourteen, he sought to understand the “vision.”
Баъд аз он ки Дониёл рӯъёи нубувватии салтанатҳои пешгӯишудаи Китоби Муқаддасро қабул кард ва сипас гуфтугӯи осмониро дар оятҳои сездаҳум ва чордаҳум шунид, ӯ кӯшиш кард, ки «рӯъё»-ро бифаҳмад.
And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:15, 16.
Ва чунин воқеъ шуд: ҳангоме ки ман, яъне ман Дониёл, рӯъёро дидам ва дар ҷустуҷӯи маънии он будам, инак, пеши ман касе истод, ки ба намуди одам буд. Ва овози одамизодеро аз миёни соҳилҳои Ӯлой шунидам, ки нидо карда, гуфт: «Эй Ҷабраил, ин мардро рӯъёро бифаҳмон». Дониёл 8:15, 16.
The “vision” which Daniel is seeking to understand is the “chazon” vision, but the “mareh” vision, is what Gabriel is told to make Daniel understand. Every fact has its bearing, and if this fact is missed, the structure and design of the passage is essentially destroyed. In verse fifteen, when Daniel seeks to understand the “chazon” vision, the “mareh” is hidden, but still represented, for with the “appearance of a man” (Gabriel), the Hebrew word “mareh” is translated as “appearance”. In verse fifteen both words which have been translated as “vision” are represented. Daniel, in verse fifteen, seeks to understand the “chazon,” but Palmoni commands Gabriel, in verse sixteen to make Daniel understand the “mareh.” The design of these two verses is purposeful, and emphasizes the connection and difference between the two words.
«Рӯъёе», ки Дониёл мехоҳад онро бифаҳмад, рӯъёи «chazon» аст; аммо рӯъёи «mareh» он чизест, ки ба Ҷабраил гуфта мешавад то Дониёлро ба фаҳмиши он бирасонад. Ҳар як воқеият аҳаммияти худро дорад, ва агар ин воқеият нодида гирифта шавад, сохт ва тарҳи ин порча дар асл вайрон мегардад. Дар ояти понздаҳум, вақте ки Дониёл мекӯшад рӯъёи «chazon»-ро бифаҳмад, «mareh» пинҳон аст, вале ҳамоно ифода шудааст; зеро дар ибораи «шакли одам» (Ҷабраил), калимаи ибрии «mareh» ба «шакл» тарҷума шудааст. Дар ояти понздаҳум ҳар ду калимае, ки ба «рӯъё» тарҷума шудаанд, ҳузур доранд. Дониёл, дар ояти понздаҳум, мекӯшад «chazon»-ро бифаҳмад, аммо Палмонӣ дар ояти шонздаҳум ба Ҷабраил амр мекунад, ки Дониёлро «mareh»-ро бифаҳмонад. Тарҳи ин ду оят қасдан чунин сохта шудааст ва пайванду фарқияти байни ин ду калимаро таъкид мекунад.
It is Palmoni that commands Gabriel to make Daniel understand the “mareh,” for the One that commands Gabriel is the One who stands upon the water, and Gabriel heard His voice, “a man’s voice between the banks of Ulai.” It is the Ulai river that runs between the banks, and it is Christ who stands upon the water in the Scriptures. Accompanied with that fact, is the fact that Christ, as the archangel, is the One who commands the angels. The voice between the banks, is the voice of “that certain saint” in verse thirteen, and it is His word that commands Gabriel to make Daniel understand the “mareh” vision. In chapter twelve of Daniel, Christ once again is between the banks of the river. In chapter twelve He is clothed in linen, and swares by Him that liveth forever.
Палмонӣ аст, ки ба Ҷабраил амр медиҳад, то Дониёлро «мареҳ» бифаҳмонад, зеро Он Касе ки ба Ҷабраил амр медиҳад, ҳамон Касест, ки бар рӯи об меистад; ва Ҷабраил овози Ӯро шунид, «овози марде аз миёни соҳилҳои Ӯлой». Ин дарёи Ӯлой аст, ки миёни соҳилҳо ҷорӣ мешавад, ва дар Навиштаҳо ин Масеҳ аст, ки бар рӯи об меистад. Ҳамроҳ бо ин воқеият, воқеияти дигаре низ ҳаст, ки Масеҳ, ҳамчун фариштаи муқарраб, ҳамон Касест, ки ба фариштагон амр медиҳад. Овозе, ки аз миёни соҳилҳо меояд, овози «он муқаддаси муайян» дар ояти сездаҳум аст, ва каломи Ӯст, ки ба Ҷабраил амр медиҳад, то Дониёл рӯъёи «мареҳ»-ро бифаҳмад. Дар боби дувоздаҳуми Дониёл, Масеҳ бори дигар миёни соҳилҳои дарёст. Дар боби дувоздаҳум Ӯ либоси катонӣ дар бар дорад ва ба Он Касе ки то абад зинда аст, қасам мехӯрад.
But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders? And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:4–7.
Вале ту, эй Дониёл, ин суханонро пинҳон дор ва китобро то вақти охир мӯҳр намо: бисёре ба ин сӯву он сӯ хоҳанд шитофт, ва дониш афзун хоҳад шуд. Он гоҳ ман, Дониёл, назар кардам, ва инак, ду нафари дигар истода буданд: яке дар ин тарафи соҳили дарё, ва дигаре дар он тарафи соҳили дарё. Ва яке ба он марди либоси катонпӯш, ки бар обҳои дарё буд, гуфт: «То анҷоми ин аҷоиб кай хоҳад буд?» Ва ман шунидам, ки он марди либоси катонпӯш, ки бар обҳои дарё буд, дасти рост ва дасти чапи худро сӯи осмон боло бардошт, ва ба Зиндаи ҷовид қасам ёд кард, ки он барои як замон, замонҳо ва ниме аз замон хоҳад буд; ва чун пароканда сохтани қудрати қавми муқаддас ба анҷом расад, ҳамаи ин чизҳо ба поён хоҳанд расид. Дониёл 12:4–7.
The Man who was “clothed in linen, which was upon the waters of the river,” “held up His right hand and His left hand unto heaven, and sware by Him that liveth forever,” and He is the same Man, who in chapter eight commanded Gabriel. In Revelation chapter ten, Christ also held up His hand and swore by Him who lives forever, but there He is standing upon both the water and the earth.
Он Марде, ки «либоси катонӣ дар бар дошт ва бар рӯи обҳои дарё буд», «дасти рости Худ ва дасти чапи Худро сӯи осмон боло бардошт ва ба Ҳамон ки то абад зинда аст, қасам ёд кард», ҳамон ҳамон Марде аст, ки дар боби ҳаштум ба Ҷабраил амр фармуд. Дар боби даҳуми китоби Ваҳй низ Масеҳ дасти Худро боло бардошт ва ба Ҳамон ки то абад зинда аст, қасам ёд кард, аммо дар он ҷо Ӯ бар ҳар ду — ҳам бар об ва ҳам бар замин — истодааст.
And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.
Ва фариштае, ки дидам бар баҳр ва бар замин истода буд, дасти худро сӯи осмон бардошт, ва ба номи Ӯ, ки то абад зинда аст, ки осмон ва он чиро, ки дар он аст, ва замин ва он чиро, ки дар он аст, ва баҳр ва он чиро, ки дар он аст, офаридааст, қасам хӯрд, ки дигар вақт нахоҳад буд. Ваҳй 10:5, 6.
The mighty angel of chapter ten of Revelation, is Palmoni, who spake to Gabriel from between the banks of the river in chapter eight, and identified when the “end of” the “wonders” would occur in chapter twelve. In Revelation chapter ten, He is the one who roared as a “lion,” for He is there represented as the Lion of the tribe of Judah.
Фариштаи қудратманди боби даҳуми Ваҳй ҳамон Палмунист, ки дар боби ҳаштум аз миёни соҳилҳои дарё ба Ҷабраил сухан гуфт, ва дар боби дувоздаҳум муайян кард, ки «анҷоми» «аҷоибот» кай фаро хоҳад расид. Дар боби даҳуми Ваҳй Ӯ ҳамонест, ки мисли «шер» нعرa кашид, зеро дар он ҷо Ӯ ҳамчун Шери қабилаи Яҳудо муаррифӣ шудааст.
And one of the elders saith unto me, Weep not: behold, the Lion of the tribe of Juda, the Root of David, hath prevailed to open the book, and to loose the seven seals thereof. And I beheld, and, lo, in the midst of the throne and of the four beasts, and in the midst of the elders, stood a Lamb as it had been slain, having seven horns and seven eyes, which are the seven Spirits of God sent forth into all the earth. And he came and took the book out of the right hand of him that sat upon the throne. Revelation 5:5–7.
Ва яке аз пирон ба ман гуфт: «Гиря макун; инак, Шери қабилаи Яҳудо, Решаи Довуд, ғолиб омад, то китобро бикшояд ва ҳафт мӯҳри онро боз кунад». Ва назар кардам, ва инак, дар миёни тахт ва чаҳор махлуқ ва дар миёни пирон Баррае меистод, гӯё ки забҳ шуда бошад, ва ҳафт шох ва ҳафт чашм дошт, ки онҳо ҳафт Рӯҳҳои Худо мебошанд, ки ба тамоми замин фиристода шудаанд. Ва Ӯ омад ва китобро аз дасти рости Ӯ, ки бар тахт нишаста буд, гирифт. Ваҳй 5:5–7.
As the Lion of the tribe of Judah, Christ is the lamb that prevailed to unseal the book that was sealed with seven seals. Whether He is walking upon the water in the book of Daniel, or has one foot on the sea and the other on the earth in Revelation, each of the prophetic representations are associated with prophetic time. And as the Lion of the tribe of Judah, Christ both seals up and unseals His Word. As He sealed up the book of Daniel, He also sealed up the seven thunders in Revelation chapter ten.
Чун Шери қабилаи Яҳудо, Масеҳ ҳамон Барраест, ки ғолиб омад, то китоберо, ки бо ҳафт мӯҳр мӯҳр зада шуда буд, боз кунад. Новобаста аз он ки Ӯ дар китоби Дониёл бар об роҳ меравад, ё дар Ваҳй як по бар баҳр ва пои дигараш бар замин дорад, ҳар яке аз ин тасвирҳои нубувватӣ бо замони нубувватӣ вобастаанд. Ва чун Шери қабилаи Яҳудо, Масеҳ ҳам Каломи Худро мӯҳр мекунад ва ҳам онро боз мекунад. Чунон ки Ӯ китоби Дониёлро мӯҳр кард, ҳамчунин ҳафт раъдро низ дар боби даҳуми китоби Ваҳй мӯҳр кард.
“The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.
Фариштаи қудратманде, ки ба Юҳанно таълим медод, касе камтар аз Исои Масеҳ набуд. Он ки пои рости Худро бар баҳр ва пои чапи Худро бар хушкии замин гузошт, он нақшеро нишон медиҳад, ки Ӯ дар саҳнаҳои хотимавии муборизаи бузург бо Шайтон анҷом медиҳад. Ин мавқеъ қудрат ва ҳокимияти олии Ӯро бар тамоми замин ифода мекунад. Ин мубориза аз аср ба аср пурзӯртар ва қатъитар мегардид ва то саҳнаҳои анҷомини худ низ чунин идома хоҳад ёфт, вақте ки фаъолияти моҳиронаи қувваҳои зулмот ба авҷи худ хоҳад расид. Шайтон, ки бо одамони шарир муттаҳид шудааст, тамоми ҷаҳон ва калисоҳоеро, ки муҳаббати ҳақро қабул намекунанд, фиреб хоҳад дод. Аммо он фариштаи қудратманд таваҷҷуҳро талаб мекунад. Ӯ бо овози баланд нидо мекунад. Ӯ бояд қудрат ва ҳокимияти овози Худро ба онҳое нишон диҳад, ки бо Шайтон муттаҳид шуда, ба ҳақиқат муқобилат кардаанд.
“After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order. Daniel shall stand in his lot at the end of the days. John sees the little book unsealed. Then Daniel’s prophecies have their proper place in the first, second, and third angels’ messages to be given to the world. The unsealing of the little book was the message in relation to time.
«Пас аз он ки ин ҳафт раъд овозҳои худро баён карданд, амр ба Юҳанно меояд, ҳамчунон ки ба Дониёл дар бораи китоби хурд омада буд: “Он чиро, ки ҳафт раъд баён карданд, мӯҳр кун.” Инҳо ба воқеаҳои оянда дахл доранд, ки дар навбати худ ошкор карда хоҳанд шуд. Дониёл дар охири айём дар қитъаи худ хоҳад истод. Юҳанно китоби хурдро номуҳр мебинад. Он гоҳ пешгӯиҳои Дониёл ҷойгоҳи дурусти худро дар паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм, ки бояд ба ҷаҳон расонда шаванд, меёбанд. Кушода шудани мӯҳри китоби хурд ҳамон паёме буд, ки ба вақт марбут буд.»
“The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.
«Китобҳои Дониёл ва Ваҳй яканд. Яке пешгӯист, дигаре ваҳй; яке китобест мӯҳршуда, дигаре китобест кушода. Юҳанно асрореро, ки раъдҳо баён карданд, шунид, аммо ба ӯ амр дода шуд, ки онҳоро нанависад.
“The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
«Нури махсусе, ки ба Юҳанно дода шуд ва дар ҳафт раъд ифода ёфт, баёни воқеаҳое буд, ки таҳти паёмҳои фариштаи якум ва дуюм ба вуқӯъ меомаданд». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
Christ, represented as Palmoni, the Man in chapters eight and twelve who is upon the water, is also the mighty angel with the little book in His hand. He is the Lion of the tribe of Judah that seals and unseals His Word, and He is the one who commands Gabriel, for He is Michael the archangel.
Масеҳ, ки ҳамчун Палмӯнӣ, Он Мард дар бобҳои ҳаштум ва дувоздаҳум, ки бар рӯи об аст, тасвир шудааст, ҳамчунин ҳамон фариштаи пурқудрат аст, ки китоби хурдро дар дасти Худ дорад. Ӯ Шери қабилаи Яҳудост, ки Каломи Худро мӯҳр мекунад ва мӯҳрашро мекушояд, ва Ӯ ҳамон касест, ки ба Ҷабраил амр медиҳад, зеро Ӯ Микоил, фариштаи аъзам аст.
Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 1:9.
Аммо Микоили фариштаи муқарраб, ҳангоме ки бо иблис дар бораи ҷасади Мусо баҳс мекард, ҷуръат нанамуд, ки бар зидди ӯ айбдошти таҳқиромез оварад, балки гуфт: «Худованд туро мазаммат намояд». Яҳудо 1:9.
Michael is Christ’s name, and that name represents that He is the commander of not only the angels, but He is also the one who has the power to resurrect. The name Michael means “who is like God”. When Nebuchadnezzar saw one like unto the son of God in the furnace with the three worthies, he saw Michael. And the archangel Michael, is also the prince of God’s people that the little horn of pagan Rome magnified themselves against at the cross in fulfillment of Daniel chapter eight, verse eleven.
Микоил номи Масеҳ аст, ва ин ном ифода мекунад, ки Ӯ на танҳо фармондеҳи фариштагон аст, балки ҳамчунин Он касест, ки қудрати эҳё карданро дорад. Номи Микоил маънои «ки монанди Худост»-ро дорад. Вақте ки Набукаднесар дар кӯра касеро дид, ки монанди Писари Худо буд ва бо он се ҷавони содиқ ҳамроҳ буд, ӯ Микоилро дид. Ва сарфариштаи Микоил ҳамон сарвари қавми Худост, ки шохи хурди Рими бутпараст бар зидди Ӯ назди салиб, дар иҷрошавии Дониёл боби ҳашт, ояти ёздаҳ, худро бузург нишон дод.
But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:21.
Лекин ман ба ту он чиро, ки дар китоби ростӣ навишта шудааст, нишон хоҳам дод; ва дар ин чизҳо касе бо ман устувор намеистад, ҷуз Микоил, амири шумо. Дониёл 10:21.
It is Michael who commands the angels, who resurrects the dead and who decides when probation closes.
Ин Микоил аст, ки ба фариштагон амр медиҳад, мурдагонро эҳё мекунад ва муайян месозад, ки озмоиш кай ба анҷом мерасад.
“‘And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, everyone that shall be found written in the book.’ When this time of trouble comes, every case is decided; there is no longer probation, no longer mercy for the impenitent. The seal of the living God is upon His people. This small remnant, unable to defend themselves in the deadly conflict with the powers of earth that are marshaled by the dragon host, make God their defense. The decree has been passed by the highest earthly authority that they shall worship the beast and receive his mark under pain of persecution and death. May God help His people now, for what can they then do in such a fearful conflict without His assistance!” Testimonies, volume 5, 212.
«“Ва дар он вақт Микоил, он амири бузурге, ки барои фарзандони қавми ту меистад, бархезад; ва замони тангие хоҳад буд, ки монанди он аз замоне ки халқе ба вуҷуд омадааст то ҳамон вақт набудааст; ва дар он вақт қавми ту наҷот хоҳанд ёфт, ҳар касе ки дар китоб навишта ёфт шавад.” Вақте ки ин замони тангӣ фаро мерасад, ҳар як парванда ҳал шудааст; дигар на муҳлати имтиҳон боқӣ мемонад ва на раҳмате барои тавбанакардагон. Мӯҳри Худои зинда бар қавми Ӯст. Ин бақияи андак, ки дар он набардии марговар бо қувваҳои замин, ки аз ҷониби лашкари аждаҳо саф оростаанд, қодир нестанд аз худ дифоъ кунанд, Худоро паноҳи худ месозанд. Аз ҷониби волотарин ҳокимияти заминӣ фармон содир шудааст, ки онҳо бояд ба ҳайвон саҷда кунанд ва нишони ӯро бипазиранд, вагарна ба таъқиб ва марг дучор хоҳанд шуд. Худо қавми Худро ҳоло мадад кунад, зеро он гоҳ онҳо дар чунин муборизаи даҳшатангез бе мадади Ӯ чӣ карда метавонанд!” Testimonies, volume 5, 212.
The final secret which the Lion of the tribe of Judah unseals is the Revelation of Jesus Christ, and it includes that He is in control of the design and structure of every element of His prophetic Word. The Man in linen that stands upon the waters, who lifts up His hand and swares by Him that liveth forever, and who cries as a Lion, which causes seven thunders to utter their voices, is He who seals up the book of Daniel and seals up the seven thunders of Revelation. It is He who unseals the book that is sealed with seven seals, who has the power to resurrect, and who is the great Prince that stands up and announces the end of probation. When Palmoni commanded Gabriel to make Daniel to understand the “mareh” vision, He meant exactly that.
Сирри ниҳоие, ки Шери сибти Яҳудо мекушояд, Ваҳйи Исои Масеҳ аст, ва он инчунин дар бар мегирад, ки Ӯ бар тарҳ ва сохтори ҳар як унсури Каломи набавии Худ пурра ҳоким аст. Он Марде, ки либоси катонӣ дар бар дорад ва бар рӯи обҳо истодааст, ки дасти Худро боло мебардорад ва ба номи Он ки то абад зинда аст қасам мехӯрад, ва чун Шер нидо мекунад, ки сабаби он мегардад, ки ҳафт раъд овозҳои худро баён кунанд, ҳамон аст, ки китоби Дониёлро мӯҳр мекунад ва ҳафт раъди Ваҳйро мӯҳр мекунад. Ӯст, ки китоберо, ки бо ҳафт мӯҳр мӯҳр зада шудааст, мекушояд, ки қудрати эҳё кардан дорад, ва ҳамон Шоҳзодаи бузург аст, ки бармехезад ва анҷоми замони имтиҳонро эълон мекунад. Вақте Палмонӣ ба Ҷабраил амр фармуд, ки Дониёлро водор созад то рӯъёи «mareh»-ро бифаҳмад, Ӯ айнан ҳамонро дар назар дошт.
He did not command Gabriel to make Daniel understand the “chazon” vision. The “chazon” vision is the vision of the kingdoms of Bible prophecy in Daniel chapter eight, verses one through twelve, and it is also the “vision” that is referenced in verse thirteen, within a question of duration. “How long shall be the vision?” The “chazon” vision concerns the daily (paganism) and the transgression (papalism) desolating powers that trample down the sanctuary and host.
Ӯ ба Ҷабраил амр накард, ки Дониёлро рӯъёи «chazon»‑ро фаҳмонад. Рӯъёи «chazon» ҳамон рӯъёи мамолики нубуввати Китоби Муқаддас дар Дониёл боби ҳашт, оятҳои як то дувоздаҳ аст, ва он ҳамчунин ҳамон «рӯъё»ест, ки дар ояти сездаҳ, дар доираи саволе оид ба давомнокӣ, зикр шудааст: «То кай рӯъё идома хоҳад ёфт?» Рӯъёи «chazon» ба қудратҳои харобкунандае дахл дорад, ки ҳаррӯза (бутпарастӣ) ва таҷовуз (попизм) мебошанд ва маъбад ва лашкарро поймол мекунанд.
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.
Он гоҳ шунидам, ки як муқаддас сухан мегуфт, ва муқаддаси дигар ба он муқаддасе ки сухан мегуфт, гуфт: «То ба кай ин рӯъё дар бораи қурбонии доимӣ ва исёни вайронгар хоҳад буд, то ки ҳам қудсгоҳ ва ҳам лашкар зери по поймол гарданд?» Дониёл 8:13.
Christ, as Palmoni (the Wonderful Numberer), is asked “how long” shall be the “chazon” vision, and he answers, “unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.” Daniel then desires to understand the “chazon” vision which concerns “the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot.” But Gabriel is commanded to make Daniel understand the “mareh” vision. Every fact has its bearing in God’s Word. The “mareh” vision, is the vision of the evening and mornings identified in verse twenty-six.
Масеҳ, ҳамчун Палмонӣ (Шуморандаи Аҷоиб), пурсида мешавад: «То ба кай» рӯъёи «чозон» хоҳад буд? Ва Ӯ ҷавоб медиҳад: «То ду ҳазору сесад шабонарӯз; он гоҳ муқаддасгоҳ пок хоҳад шуд». Сипас Дониёл мехоҳад рӯъёи «чозон»-ро, ки дар бораи «қурбонии доимӣ ва гуноҳи вайронӣ, ки ҳам муқаддасгоҳ ва ҳам лашкарро ба зери по дода мешаванд», бифаҳмад. Аммо ба Ҷабраил амр дода мешавад, ки Дониёлро рӯъёи «маръеҳ» фаҳмонад. Ҳар воқеият дар Каломи Худо аҳаммияти худро дорад. Рӯъёи «маръеҳ» — ҳамон рӯъёи шомҳо ва субҳҳоест, ки дар ояти бисту шаш муайян шудааст.
And the vision of the evening and the morning which was told is true: wherefore shut thou up the vision; for it shall be for many days. Daniel 8:26.
Ва рӯъёи шому саҳар, ки гуфта шуд, рост аст; бинобар ин рӯъёро маҳкам нигаҳ дор, зеро ки он барои рӯзҳои бисёр хоҳад буд. Дониёл 8:26.
The word “vision” is mentioned twice in the verse. The first reference is the “mareh” vision and the second is the “chazon” vision. The “mareh” vision is the vision of “the evening and mornings.” The Hebrew expression of “evening and mornings” is often found in the Bible, and it is always translated as “evening and mornings,” as it is in verse twenty-six. The only place in the Bible where it is translated differently than “evening and mornings,” is in verse fourteen, where it is translated as simply “days.” The actual Hebrew of verse fourteen would read, “Unto twenty-three hundred evenings and mornings.”
Калимаи «рӯъё» дар ин оят ду бор зикр шудааст. Ишораи аввал ба рӯъёи «мареҳ» аст ва ишораи дувум ба рӯъёи «хозон». Рӯъёи «мареҳ» рӯъёи «шомҳо ва субҳҳо» мебошад. Ибораи ибрии «шомҳо ва субҳҳо» дар Китоби Муқаддас бисёр дучор мешавад ва ҳамеша ба сурати «шомҳо ва субҳҳо» тарҷума мегардад, чунон ки дар ояти бисту шаш низ чунин аст. Ягона ҷойе дар Китоби Муқаддас, ки он ба гунаи дигар аз «шомҳо ва субҳҳо» тарҷума шудааст, дар ояти чордаҳ аст, ки он танҳо «рӯзҳо» тарҷума шудааст. Матни аслии ибрии ояти чордаҳ чунин хонда мешавад: «То ду ҳазору сесад шомҳо ва субҳҳо».
The verse that is the central pillar of Adventism, is the only verse in God’s Word where “evening and mornings” is expressed simply as “days.” Every fact has its bearing, and if nothing else, it is clear that Palmoni was purposely emphasizing the verse. He did so by directing the minds of those who translated the King James Bible to write the phrase differently than it is always written in His Word. The point that is to be derived from this fact, is that when Gabriel is told to make Daniel understand the “mareh” vision, he is being told to make Daniel understand the vision of the appearance of 1844, and not the “chazon” vision concerning the trampling down the sanctuary and the host.
Он ояте, ки сутуни меҳварии адвентизм аст, ягона ояте дар Каломи Худост, ки дар он «шом ва субҳҳо» ба таври сода ҳамчун «рӯзҳо» ифода шудааст. Ҳар як воқеият аҳаммияти худро дорад, ва агар ҳеҷ чизи дигар ҳам набошад, равшан аст, ки Палмонӣ қасдан ин оятро таъкид мекард. Ӯ инро бо он анҷом дод, ки зеҳни онҳоеро, ки Китоби Муқаддаси King James-ро тарҷума мекарданд, роҳнамоӣ намуд, то ин ибораро ба тарзе дигар аз он чи ки ҳамеша дар Каломи Ӯ навишта шудааст, бинависанд. Нуктае, ки бояд аз ин воқеият бароварда шавад, ин аст, ки вақте ба Ҷабраил гуфта мешавад, то Дониёлро рӯъёи «mareh»-ро фаҳмонад, ба ӯ гуфта мешавад, ки Дониёлро рӯъёи зуҳури соли 1844-ро фаҳмонад, на рӯъёи «chazon»-ро, ки ба поймол гардидани муқаддасгоҳ ва лашкар дахл дорад.
The vision of the “evening and mornings” is about an appearance that occurs when the cleansing of the sanctuary began on October 22, 1844. The vision of the appearance of October 22, 1844, is not about the trampling down of the sanctuary, but of the cleansing of the sanctuary. Was there a prophetic appearance on that date?
Рӯъёи «шомҳову субҳҳо» дар бораи зуҳурест, ки ҳангоми оғоз ёфтани поксозии муқаддасгоҳ 22 октябри соли 1844 ба амал омад. Рӯъёи зуҳури 22 октябри соли 1844 на дар бораи поймол шудани муқаддасгоҳ, балки дар бораи поксозии муқаддасгоҳ аст. Оё дар он сана зуҳури нубувватӣ вуҷуд дошт?
“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.
«Омадани Масеҳ ҳамчун Саркоҳини мо ба Қудси қудсҳо, барои поксозии маъбад, ки дар Дониёл 8:14 нишон дода шудааст; омадани Писари инсон назди Қадим-ул-айём, чунон ки дар Дониёл 7:13 баён шудааст; ва омадани Худованд ба маъбади Худ, ки Малокӣ онро пешгӯӣ кардааст, ҳама тавсифҳои як воқеа мебошанд; ва ин ҳамчунин бо омадани домод ба тӯй, ки Масеҳ онро дар масали даҳ бокира дар Матто 25 тасвир кардааст, ифода ёфтааст». Муборизаи Бузург, 426.
Gabriel was instructed to make Daniel understand the prophetic appearance of Christ in His temple on October 22, 1844. For this reason, Gabriel gave Daniel a second witness to the date of October 22, 1844, for Gabriel led every Bible author that recorded some form of the biblical principle that identifies that truth is established upon the testimony of two. If Gabriel was to make Daniel understand October 22, 1844, he would need a second witness to establish “the vision of the appearance.”
Ҷабраил дастур ёфт, ки Дониёлро водор созад, то зуҳури нубувватии Масеҳро дар маъбади Ӯ дар 22 октябри соли 1844 дарк намояд. Аз ин сабаб, Ҷабраил ба Дониёл шоҳиди дуюмеро барои санаи 22 октябри соли 1844 дод, зеро Ҷабраил ҳар як муаллифи Китоби Муқаддасро, ки шакле аз усули библиявиро, ки муайян месозад ҳақиқат бар шаҳодати ду нафар устувор мегардад, ба қалам овардааст, роҳнамоӣ намудааст. Агар Ҷабраил бояд Дониёлро водор месохт, ки 22 октябри соли 1844-ро дарк намояд, пас ба ӯ лозим буд шоҳиди дуюме дошта бошад, то «рӯъёи зуҳур»-ро устувор гардонад.
Gabriel begins his work by first addressing Daniel’s desire to understand the “chazon” vision, and he does so by identifying that the “chazon” vision, is the vision that concludes at the “time of the end” in 1798.
Ҷабраил кори худро бо он оғоз мекунад, ки аввал хоҳиши Дониёлро барои фаҳмидани рӯъёи «chazon» мавриди баррасӣ қарор медиҳад, ва инро бо муайян кардани он анҷом медиҳад, ки рӯъёи «chazon» ҳамон рӯъёест, ки дар «вақти интиҳо» дар соли 1798 ба анҷом мерасад.
And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Daniel 8:16, 17.
Ва ман овози одамиро аз миёни соҳилҳои Ӯлой шунидам, ки нидо карда, мегуфт: «Эй Ҷабраил, ин мардро водор намо, то рӯъёро бифаҳмад». Пас ӯ ба ҷое ки ман истода будам, наздик омад; ва чун омад, ман тарсидам ва рӯй ба замин афтодам; аммо ӯ ба ман гуфт: «Бифаҳм, эй писари одам, зеро ки рӯъё барои замони охир аст». Дониёл 8:16, 17.
The “vision” in the previous verse, that is “at the time of the end” is the “chazon” vision, and the “time of the end” in the book of Daniel is 1798. This is the “vision” which Daniel had sought to understand, but it was not the “vision” Gabriel was told to make Daniel to understand. For that Gabriel is going to provide a second witness.
«Рӯъё» дар ояти қаблӣ, яъне «дар вақти охир», рӯъёи «чозон» аст, ва «вақти охир» дар китоби Дониёл соли 1798 мебошад. Ин ҳамон «рӯъё»ест, ки Дониёл талош дошт онро бифаҳмад, аммо он «рӯъёе» набуд, ки Ҷабраил амр гирифта буд Дониёлро ба фаҳмидани он водор созад. Зеро барои он Ҷабраил шоҳиди дуввумеро пешкаш хоҳад кард.
So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:17–19.
Пас ӯ ба ҷое ки ман истода будам, наздик омад; ва чун омад, ман тарсидам ва бар рӯи худ афтодам; лекин ӯ ба ман гуфт: «Бифаҳм, эй писари одам, зеро ки рӯъё барои вақти анҷом аст». Ва ҳангоме ки ӯ бо ман сухан мегуфт, ман бо рӯям сӯи замин ба хоби амиқ фурӯ рафтам; аммо ӯ маро ламс кард ва бар поям рост гардонид. Ва гуфт: «Инак, туро огоҳ хоҳам кард, ки дар поёни охири ғазаб чӣ воқеъ хоҳад шуд; зеро ки анҷом дар вақти муқарраршуда хоҳад буд». Дониёл 8:17–19.
Gabriel takes up his job assignment by informing Daniel to, “behold,” which is informing Daniel to consider the next fact. The next fact is that the “last indignation,” of the two “seven times” of Leviticus twenty-six, ends in 1844. The “last indignation” is directly identified as a time prophecy, for it has a “time appointed” that it will “end.” The “indignation” must represent a period of time, for it has a “time appointed” for its ending. If the “indignation” was simply a point in time it would not have an end, it would simply be the point when it took place.
Ҷабраил ба иҷрои вазифаи таъиншудаи худ мепардозад, бо он ки ба Дониёл мегӯяд: «инак», яъне Дониёлро огоҳ месозад, ки ба воқеияти навбатӣ таваҷҷуҳ намояд. Воқеияти навбатӣ ин аст, ки «қаҳри охирин» аз ду давраи «ҳафт бор»-и Левӣ бисту шаш дар соли 1844 ба анҷом мерасад. «Қаҳри охирин» бевосита ҳамчун пешгӯии замонӣ муайян карда мешавад, зеро он «вақти муқарраршуда»-е дорад, ки дар он «ба анҷом мерасад». «Қаҳр» бояд давраи муайяни вақтро ифода намояд, зеро барои анҷоми он «вақти муқарраршуда» ҳаст. Агар «қаҳр» фақат як нуқта дар вақт мебуд, он анҷом намедошт; он танҳо ҳамон нуқтае мебуд, ки дар он рӯй додааст.
The “indignation” had an ending point that is marked, so it represents the end of a period of time. The period of time is represented as “the last indignation.” If there is a last, then there must be a first. The “first indignation” is identified in Daniel chapter eleven, and there it is also a period of time, for the papacy was going to “practice and prosper” until the end of the “indignation”.
«Ғазаб» нуқтаи анҷоме дошт, ки муайян шудааст; бинобар ин, он анҷоми як давраи замонро ифода мекунад. Он давраи замон ҳамчун «ғазаби охирин» муаррифӣ шудааст. Агар охирин вуҷуд дошта бошад, пас ҳатман аввалин низ бояд вуҷуд дошта бошад. «Ғазаби аввалин» дар боби ёздаҳуми Дониёл муайян шудааст, ва дар он ҷо низ он як давраи замон аст, зеро папагарӣ то анҷоми «ғазаб» «амал хоҳад кард ва муваффақ хоҳад шуд».
And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:35, 36.
Ва баъзе аз соҳибфаҳмон хоҳанд афтод, то ки онҳо озмуда шаванд, ва пок гардонда шаванд, ва сафед карда шаванд, то замони интиҳо; зеро ки ин ҳанӯз барои вақти муқарраршуда аст. Ва подшоҳ мувофиқи иродаи худ амал хоҳад кард; ва худро боло хоҳад бардошт, ва худро аз ҳар худое бузург хоҳад шумурд, ва бар зидди Худои худоён суханони аҷиб хоҳад гуфт, ва комёб хоҳад шуд, то даме ки ғазаб ба анҷом расад; зеро он чи муқаррар шудааст, ба амал хоҳад омад. Дониёл 11:35, 36.
In these two verses, the king that does according to his will and exalts himself is the subject. Verse thirty-six is the verse Paul paraphrases, as he identifies the “man of sin” who is seated in the temple of God showing himself that he is God. The persecution of the Dark Ages from the year 538 through to 1798 is identified in verse thirty-five, and it continues until “the time of the end” which was 1798, which was the “time appointed.” Verse thirty-six then identifies that the papacy would “prosper” “till the indignation be accomplished.” The verse identifies that the papacy prospered until 1798, at which point, the first “indignation,” had been “accomplished.” God’s prophetic Word had “determined” that the papacy would continue for twelve hundred and sixty years, until 1798, which was the “time of the end.”
Дар ин ду оят подшоҳе, ки мувофиқи иродаи худ амал мекунад ва худро боло мебардорад, мавзуи сухан аст. Ояти сию шашум ҳамон оятест, ки Павлус онро ба тарзи бозгӯйӣ баён мекунад, ҳангоме ки ӯ «марди гуноҳ»-ро муайян месозад, ки дар маъбади Худо нишаста, худро нишон медиҳад, ки гӯё Худо бошад. Таъқиботи асрҳои торик аз соли 538 то 1798 дар ояти сию панҷум муайян карда шудааст, ва он то «замони анҷом», ки 1798 буд ва «вақти муайяншуда» ба шумор мерафт, идома меёбад. Пас ояти сию шашум муайян месозад, ки папагӣ «муваффақ хоҳад шуд» «то вақте ки ғазаб ба анҷом расад». Оят нишон медиҳад, ки папагӣ то соли 1798 муваффақ буд; дар ҳамон лаҳза, «ғазаби» аввал «ба анҷом расида буд». Каломи нубувватии Худо «муқаррар карда буд», ки папагӣ як ҳазору дусаду шаст сол, то соли 1798, ки «замони анҷом» буд, давом хоҳад кард.
The first “indignation” ended in 1798, and “the last indignation” ended in 1844. Both indignations are represented as periods of time, which had specific endings, thus identifying them both as time prophecies. Gabriel was commanded by Palmoni to make Daniel understand the appearance vision (“mareh”), of the “evening and mornings” (days) that identified October 22, 1844, and he did so by providing a second witness to that date.
Аввалин «хашм» дар соли 1798 ба поён расид, ва «хашми охирин» дар соли 1844 ба анҷом расид. Ҳар ду хашм ҳамчун давраҳои вақт тасвир шудаанд, ки анҷомҳои муайян доштанд; бинобар ин, ҳар ду ҳамчун пешгӯиҳои замонӣ шинохта мешаванд. Ҷабраил аз ҷониби Палмонӣ амр ёфт, ки ба Дониёл рӯъёи зоҳиршавӣ («mareh»)-и «шомҳо ва субҳҳо» (рӯзҳо)-ро, ки 22 октябри соли 1844-ро муайян мекард, фаҳмонад; ва ӯ ин корро бо фароҳам овардани шоҳиди дувум барои он сана ба ҷо овард.
The “chazon” vision of verse thirteen, which Daniel desired to understand, was the vision of the trampling down that ended at the “time of the end” in 1798. The “mareh” vision of verse fourteen, ended with the appearance of Christ in the Most Holy Place on October 22, 1844, in fulfillment of the time prophecy of twenty-three hundred years, and also the fulfillment of the time prophecy of the twenty-five hundred and twenty years. Both of those time prophecies are represented upon Habakkuk’s sacred tables, which Sister White identifies were directed by the hand of the Lord, and should not be altered.
«чазон»-и ояти сездаҳум, ки Дониёл орзу дошт онро бифаҳмад, рӯъёи поймолшавӣ буд, ки дар «вақти охир» дар соли 1798 ба анҷом расид. «маръеҳ»-и ояти чордаҳум бо зуҳури Масеҳ дар Қудси ақдас дар 22 октябри соли 1844 ба анҷом расид, дар иҷрои пешгӯии замонии ду ҳазору сесад сол, ва ҳамчунин дар иҷрои пешгӯии замонии ду ҳазору панҷсаду бист сол. Ҳар дуи он пешгӯиҳои замонӣ бар лавҳаҳои муқаддаси Ҳабаққуқ тасвир ёфтаанд, ки Хоҳар Уайт муайян месозад, ки онҳо бо дасти Худованд роҳнамоӣ шудаанд ва набояд тағйир дода шаванд.
We will continue this study in the next article.
Мо ин таҳқиқро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
“We have many lessons to learn, and many, many to unlearn. God and heaven alone are infallible. Those who think that they will never have to give up a cherished view, never have occasion to change an opinion, will be disappointed. As long as we hold to our own ideas and opinions with determined persistency, we cannot have the unity for which Christ prayed.” Review and Herald, July 26, 1892.
«Мо бояд бисёр дарсҳоро биомӯзем, ва бисёр, бисёр чизҳоро аз ёд барорем. Танҳо Худо ва осмон беиштибоҳанд. Онҳое ки гумон мекунанд, ки ҳаргиз маҷбур нахоҳанд шуд аз назари азиздоштаи худ даст кашанд, ва ҳеҷ гоҳ зарурате барои тағйир додани ақидае нахоҳанд дошт, ноумед хоҳанд шуд. То даме ки мо ба ғояҳо ва ақидаҳои худамон бо якравии қотеъона мечаспем, наметавонем он ягонагиро дошта бошем, ки Масеҳ барои он дуо гуфт». Review and Herald, July 26, 1892.