Gabriel came to Daniel after he had come to understand the seventy years of captivity of the prophecy of Jeremiah, and the oath and curse of Moses.

Ҷабраил назди Дониёл омад, баъд аз он ки ӯ ҳафтод соли асоратро аз нубуввати Ирмиё, ва қасам ва лаънати Мӯсо фаҳмида буд.

In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. . . . Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Therefore hath the Lord watched upon the evil, and brought it upon us: for the Lord our God is righteous in all his works which he doeth: for we obeyed not his voice. Daniel 9:2, 11–14.

Дар соли аввали подшоҳии ӯ, ман, Дониёл, аз рӯи китобҳо шумораи солҳоро фаҳмидам, ки дар бораи онҳо каломи Худованд ба Ирмиёи набӣ омада буд, ки Ӯ ҳафтод солро дар вайрониҳои Уршалим ба анҷом хоҳад расонд.... Оре, тамоми Исроил аз шариати Ту таҷовуз карданд, ҳатто дур шуданд, то ки ба овози Ту итоат накунанд; бинобар ин лаънат бар мо рехта шудааст, ва қасаме ки дар шариати Мусо, бандаи Худо, навишта шудааст, зеро ки мо бар зидди Ӯ гуноҳ кардаем. Ва Ӯ суханони Худро, ки бар зидди мо ва бар зидди доварони мо, ки моро доварӣ мекарданд, гуфта буд, устувор гардонд, ба он ки бар сари мо мусибати бузурге овард; зеро дар зери тамоми осмон он чи бар Уршалим омадааст, монанди он ба ҷо оварда нашудааст. Чунон ки дар шариати Мусо навишта шудааст, тамоми ин мусибат бар сари мо омадааст; вале мо пеши Худованд Худои худ дуо наовардем, то аз гуноҳҳои худ бозгардем ва ҳақиқати Туро дарк намоем. Бинобар ин Худованд бар ин мусибат бедор буд ва онро бар сари мо овард; зеро Худованд Худои мо дар ҳамаи аъмоле ки мекунад, одил аст; зеро мо ба овози Ӯ итоат накардем. Дониёл 9:2, 11–14.

The word that Daniel used that is translated as “the oath,” is the same word Moses used that is translated as “seven times,” in Leviticus twenty-six. Sister White informs us that in chapter nine, Daniel was seeking to understand the relationship of Jeremiah’s period of seventy years and the period of twenty-three hundred years. Gabriel had been commanded in chapter eight to make Daniel understand the vision of the twenty-three hundred days, and Gabriel is finishing his work when he returns in chapter nine, and informs Daniel to mentally separate the two visions that have been the theme of chapters, seven, eight and also nine. Those two visions are the theme of the “increase of knowledge” that was unsealed in 1798.

Каломае, ки Дониёл истифода бурд ва ба «қасам» тарҷума шудааст, ҳамон каломест, ки Мусо дар Левитӣ бисту шаш истифода бурд ва ба «ҳафт бор» тарҷума шудааст. Хоҳар Уайт ба мо хабар медиҳад, ки дар боби нӯҳум Дониёл мекӯшид муносибати миёни давраи ҳафтодсолаи Ирмиё ва давраи ду ҳазору сесад солро дарк намояд. Дар боби ҳаштум ба Ҷабраил амр дода шуда буд, ки рӯъёи ду ҳазору сесад рӯзро ба Дониёл фаҳмонад, ва Ҷабраил ҳангоми бозгаштанаш дар боби нӯҳум кори худро ба анҷом мерасонад ва ба Дониёл хабар медиҳад, ки он ду рӯъёеро, ки мавзӯи бобҳои ҳафтум, ҳаштум ва низ нӯҳум будаанд, дар зеҳни худ аз ҳам ҷудо намояд. Он ду рӯъё мавзӯи «афзоиши дониш» мебошанд, ки дар соли 1798 муҳрашон кушода шуд.

Jeremiah’s seventy years and the “curse” of Moses are both symbols of the “seven times,” as represented by Moses’ “oath,” but Gabriel is going to present the breakdown of the period of twenty-three hundred years. It can only be rightly divided when the relation of the vision (“chazon”) of the trampling down, and the vision (“mareh”) of the appearance are rightly divided. Gabriel began by identifying that a probationary period of four hundred and ninety years was given for the Jews. That period was the same as the four hundred and ninety year period of rebellion which had produced the seventy years of captivity.

Ҳафтод соли Ирмиё ва «лаънат»-и Мусо ҳар ду рамзҳои «ҳафт замон» мебошанд, чунон ки дар «қасами» Мусо тасвир ёфтааст, аммо Ҷабраил мехоҳад тақсимбандии давраи ду ҳазору сесадсоларо баён намояд. Онро танҳо ҳамон вақт дуруст метавон тақсим кард, ки муносибати рӯъё («chazon») дар бораи поймолшавӣ ва рӯъё («mareh») дар бораи зуҳур дуруст аз ҳам ҷудо карда шавад. Ҷабраил бо муайян кардани он оғоз намуд, ки барои яҳудиён як давраи озмоишии чорсаду навад сол дода шудааст. Он давра ҳамон давраи чорсаду навадсолаи исён буд, ки ҳафтод соли асоратро ба вуҷуд оварда буд.

The word “determined” in verse twenty-four addresses the period from the going forth of the third decree in 457 BC, until the stoning of Stephen in 34 AD, but the word “determined” in verses twenty-six and twenty-seven is identifying the desolating powers of paganism and papalism.

Калимаи «муқаррар шудааст» дар ояти бисту чаҳорум ба даврае ишора мекунад, ки аз содир шудани фармони сеюм дар соли 457 то милод оғоз ёфта, то сангсор шудани Истефанус дар соли 34 пас аз милод идома меёбад; аммо калимаи «муқаррар шудааст» дар оятҳои бисту шаш ва бисту ҳафт қудратҳои вайронгару харобкунандаи бутпарастӣ ва папагариро муайян мекунад.

And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:26, 27.

Ва баъд аз шасту ду ҳафта Масеҳ нест карда хоҳад шуд, вале на барои худаш; ва қавми он сарваре ки хоҳад омад, шаҳр ва муқаддасгоҳро вайрон хоҳанд кард; ва анҷоми он бо тӯфон хоҳад буд, ва то охири ҷанг вайрониҳо муқаррар гардидаанд. Ва ӯ аҳдро бо бисьёрон барои як ҳафта устувор хоҳад гардонид; ва дар миёнаи ҳафта қурбонӣ ва ҳадияро боз хоҳад дошт, ва ба сабаби фарогирии зиштиҳо онро вайрон хоҳад кард, то ба анҷоми комил; ва он чи муқаррар шудааст, бар вайроншуда фурӯ хоҳад рехт. Дониёл 9:26, 27.

Gabriel informs Daniel that “after” the “Messiah” was “cut off” the “people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary.” Pagan Rome destroyed the “city and sanctuary” in the siege that lasted exactly three and a half years from the year 66 to 70 AD. Gabriel identifies that “the end of the war” would be “with a flood,” and that the war would consist of “desolations.” The war that was accomplished against Jerusalem and the sanctuary was the trampling down that was accomplished by paganism and papalism. The pagan power that would destroy Jerusalem in the beginning was Babylon, but the pagan power that would destroy it after the Messiah was crucified was pagan Rome. But the war against the sanctuary and host was accomplished by two desolating powers, and the second of the two desolating powers in the Scriptures is the papacy.

Ҷабраил ба Дониёл хабар медиҳад, ки «баъд аз он ки» «Масеҳ» «бурида шавад», «қавми он мире, ки хоҳад омад, шаҳр ва муқаддасгоҳро вайрон хоҳанд кард». Руми бутпараст «шаҳр ва муқаддасгоҳ»-ро дар муҳосирае, ки маҳз сею ним сол, аз соли 66 то 70 милодӣ, давом кард, вайрон намуд. Ҷабраил муайян месозад, ки «охири ҷанг» «бо тӯфон» хоҳад буд, ва он ҷанг аз «вайрониҳо» иборат хоҳад буд. Он ҷанге, ки бар зидди Ерусалим ва муқаддасгоҳ ба анҷом расид, ҳамон поймолшавие буд, ки ба василаи бутпарастӣ ва папизм анҷом ёфт. Қудрати бутпарасте, ки дар оғоз Ерусалимро вайрон мекард, Бобил буд, вале қудрати бутпарасте, ки онро баъд аз маслуб шудани Масеҳ вайрон кард, Руми бутпараст буд. Аммо ҷанг бар зидди муқаддасгоҳ ва лашкар ба василаи ду қудрати вайронгар анҷом ёфт, ва дуввумини он ду қудрати вайронгар дар Навиштаҳо папагӣ аст.

The papacy is the power represented as the “overflowing scourge,” it is the power in verse forty of Daniel eleven, that “overflows and passes over.” The trampling down of Jerusalem that began with Babylon, and continued with the iron nation that spoke dark sentences as represented by Moses in Deuteronomy, was followed by the papacy. Until the end of the trampling down “desolations” were “determined.” In verse twenty-seven, Christ confirms the covenant with many for one week. In the middle of that week, the earthly sacrificial system would cease as Christ began his high priestly ministry in the sanctuary in heaven. Because of the Jews’ disobedience during the probationary time that had been cut off for them, the sanctuary and city were again to be made desolate.

Папагарӣ он қудратест, ки ҳамчун «тозиёнаи обхез» муаррифӣ шудааст; он ҳамон қудратест дар ояти чиҳилуми Дониёл ёздаҳ, ки «туғён мекунад ва убур менамояд». Поймолшавии Ерусалим, ки бо Бобил оғоз ёфт ва бо он халқи оҳанине, ки, чунон ки Мусо дар Такрори Шариат тасвир кардааст, суханони торик мегуфт, идома ёфт, сипас аз ҷониби папагарӣ пайравӣ карда шуд. То поёни ин поймолшавӣ «вайрониҳо» «муайян шуда буданд». Дар ояти бисту ҳафтум, Масеҳ аҳдро бо бисёрон барои як ҳафта устувор мегардонад. Дар миёнаи он ҳафта, низоми қурбонии заминӣ қатъ мегардид, зеро Масеҳ хизмати коҳини аъзами Худро дар муқаддасгоҳи осмон оғоз кард. Ба сабаби нофармонии яҳудиён дар давраи имтиёзноке, ки барои онҳо ҷудо карда шуда буд, муқаддасгоҳ ва шаҳр мебоист боз хароб гардонда шаванд.

The verse says “for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate.” When the Jews finally filled their cup of probationary time to the brim, the city and sanctuary were to be desolate until the end of the war. At the “consummation” of the trampling down in 1798, it had been “determined” that the papacy would receive a deadly wound. Then the city and the sanctuary were to be restored and rebuilt, as typified when the Jews came out of literal Babylon under the three decrees.

Оят мегӯяд: «ва ба сабаби густариши макрӯҳот вай онро вайрон хоҳад кард, ҳатто то анҷом; ва он чи муайян гардидааст, бар вайрона рехта хоҳад шуд». Вақте ки яҳудиён билохира пиёлаи муҳлати имтиҳонии худро то лабрез пур карданд, шаҳр ва муқаддасгоҳ бояд то анҷоми ҷанг вайрона мемонданд. Дар «анҷом»-и поймолшавӣ дар соли 1798, «муайян гардида буд», ки папагӣ зарбаи марговар хоҳад гирифт. Сипас шаҳр ва муқаддасгоҳ мебоист барқарор ва аз нав бино карда шаванд, чунон ки ба таври рамзӣ нишон дода шуд, вақте ки яҳудиён зери се фармон аз Бобили воқеӣ берун омаданд.

Until the consummation of that war Jerusalem was to be trampled down by the papal power. The prophetic periods that make up the distinct periods within the twenty-three hundred years can only be understood correctly when the relation of the vision of trampling down of the seventy years is understood in connection with the vision of the restoration of the sanctuary and host. To reject the vision of the scattering of Moses curse is to reject the vision of the gathering. The vision of the seventy years is the vision of the scattering. The vision of the twenty-three hundred years is the vision of the gathering. The vision of the seventy years is the “chazon” vision of the scattering, and the vision of the twenty-three hundred years is the “mareh” vision of the gathering.

То анҷоми он ҷанг Ерусалим бояд зери поймолшавии қудрати папагӣ қарор мегирифт. Давраҳои нубувватие, ки давраҳои мутафовитро дар дохили дуву се сад сол ташкил медиҳанд, фақат он гоҳ дуруст фаҳмида мешаванд, ки муносибати рӯъёи поймолшавии ҳафтодсола бо рӯъёи барқароршавии муқаддасгоҳ ва лашкар дар робита фаҳмида шавад. Рад кардани рӯъёи парокандашавии лаънати Мӯсо, рад кардани рӯъёи гирдоварист. Рӯъёи ҳафтодсола рӯъёи парокандагист. Рӯъёи дуву се садсола рӯъёи гирдоварист. Рӯъёи ҳафтодсола рӯъёи «chazon»-и парокандагист, ва рӯъёи дуву се садсола рӯъёи «mareh»-и гирдоварист.

What therefore God hath joined together, let not man put asunder. Mark 10:9.

Пас, он чиро Худо ба ҳам пайвастааст, инсон ҷудо насозад. Марқӯс 10:9.

The two visions have been prophetically joined together, and to reject one is to reject them both. This fact identifies that in spite of Adventism claiming that they uphold the twenty-three hundred year prophecy, they have rejected the central pillar of Adventism, as certainly as they rejected the “seven times” in 1863. Did not the Jews profess to keep the law of God? Did not ancient Israel profess to be looking for the Messiah? Profession is meaningless if it does not uphold the Word of God.

Ин ду рӯъё ба таври набувватӣ бо ҳам пайваста шудаанд, ва рад кардани яке аз онҳо рад кардани ҳар дуи онҳост. Ин воқеият нишон медиҳад, ки сарфи назар аз он ки адвентизм иддао мекунад пешгӯии ду ҳазору сесад солро нигоҳ медорад, онҳо сутуни марказии адвентизмро рад кардаанд, ҳамон гуна яқин, ки «ҳафт замон»-ро дар соли 1863 рад карданд. Оё яҳудиён даъво намекарданд, ки шариати Худоро риоя мекунанд? Оё Исроили қадим даъво намекард, ки дар интизори Масеҳ аст? Агар ба Каломи Худо устувор набошад, иқрор ҳеҷ арзише надорад.

The Millerites eventually identified October 22, 1844, as the termination of the period of twenty-three hundred days, but their understanding was limited. It was not until after the great disappointment that light came concerning the heavenly sanctuary and Christ’s appearance in the Most Holy Place on that date. Not until after that date, did they see the third angel’s message and the law of God.

Пайравони Миллер дар ниҳоят 22 октябри соли 1844-ро ҳамчун анҷоми давраи ду ҳазору сесад рӯз муайян карданд, аммо фаҳмиши онҳо маҳдуд буд. Танҳо баъд аз ноумедии бузург нур дар бораи қудсгоҳи осмонӣ ва зуҳури Масеҳ дар Қудси қудсҳо дар он сана ошкор гардид. Танҳо баъд аз он сана онҳо паёми фариштаи сеюм ва шариати Худоро диданд.

The Lord intended to increase the prophetic light associated with the twenty-three hundred years, and in 1856, he opened the door to further light, and over the next seven years Adventism closed that door. It was not until after September 11, 2001, that the Lord led students of prophecy back to Hiram Edson’s articles, and the light of the “seven times,” once again began to increase.

Худованд қасд дошт нури нубувватиро, ки бо ду ҳазору сесад сол иртибот дошт, афзун гардонад; ва дар соли 1856 Ӯ дарро барои нури минбаъда боз кард, ва дар тӯли ҳафт соли баъдӣ адвентизм он дарро баст. Танҳо баъд аз 11 сентябри соли 2001 буд, ки Худованд толибони нубувватро боз ба мақолаҳои Ҳайрам Эдсон раҳнамоӣ кард, ва нури «ҳафт замон» бори дигар ба афзудан оғоз намуд.

Refusing to see the relation between the twenty-three hundred year prophecy and the prophecy of twenty-five hundred and twenty years, Adventism came to understand October 22, 1844 in a stunted and incomplete fashion.

Бо рад кардани дидани муносибати байни пешгӯии дуву се сад сола ва пешгӯии ду ҳазору панҷсаду бистсола, адвентизм 22 октябри соли 1844-ро ба таври маҳдуд ва нопурра дарк кард.

Once S. S. Snow locked-in the date for the crucifixion, the date of October 22, 1844, was ascertained.

Пас аз он ки С. С. Сноу санаи маслубшавиро ба таври қатъӣ муайян кард, санаи 22 октябри соли 1844 маълум гардид.

Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:25–27.

Пас бидон ва бифаҳм, ки аз вақти баромадани фармон барои барқарор кардан ва бино намудани Ерусалим то Масеҳи Сарвар ҳафт ҳафта ва шасту ду ҳафта хоҳад буд; кӯча аз нав бино хоҳад шуд, ва девор низ, ҳатто дар замонҳои пурошӯб. Ва баъд аз шасту ду ҳафта Масеҳ қатъ карда хоҳад шуд, вале на барои Худ; ва қавми он сарваре ки хоҳад омад, шаҳр ва муқаддасгоҳро вайрон хоҳанд кард; ва анҷоми он бо сел хоҳад буд, ва то охири ҷанг харобиҳо муқаррар гардидаанд. Ва ӯ аҳдро бо бисёрон барои як ҳафта устувор хоҳад кард; ва дар миёнаи ҳафта ӯ қурбонӣ ва ҳадияро боз хоҳад дошт, ва бар боли зиштиҳо вай онро хароб хоҳад кард, ҳатто то ба анҷом, ва он чи муқаррар шудааст бар харобшуда рехта хоҳад шуд. Дониёл 9:25–27.

The Millerites recognized the correct date for the crucifixion and then the end of the period of twenty-three hundred years was identified. The “cutting off of the Messiah” in “the midst of the week” in which Christ confirmed “the covenant” because of the Jews filling their cup of probationary time to the top, as represented by the “overspreading of Abominations”, was also identified. The cross became the historical waymark that was essential in the recognition of the message of the Midnight Cry.

Миллериён санаи дурусти маслубшавиро дарёфтанд, ва сипас анҷоми давраи ду ҳазору сесад сол муайян карда шуд. «Масеҳ нест карда мешавад» дар «миёни ҳафта», ки дар он Масеҳ «аҳд»-ро тасдиқ кард, ба сабаби он ки яҳудиён пиёлаи муҳлати имтиҳонии худро то лабрез пур карданд, чунон ки бо «паҳншавии қабоҳатҳо» ифода ёфтааст, низ муайян карда шуд. Салиб он аломати таърихӣ гардид, ки барои шинохтани паёми Фарёди Нимашаб зарурӣ буд.

In spite of the light located in the verses that produced such a powerful manifestation of God’s power, the Millerites never reached an understanding of those verses which was represented by Daniel’s desire to understand the relationship of the two visions. The week in which Christ confirmed the covenant was divided into two periods, which Sister White later identified as representing Christ’s personal ministry of three and a half years, followed by his ministry as represented by the disciples. They saw that the historical waymark of the cross became the anchor to ascertain the date of October 22, 1844, but they did not see that it also represented the center of two identical periods of three and a half years, and thus represented the “seven times,” which God through Moses called the “quarrel of his covenant.”

Бо вуҷуди нуре ки дар оятҳое ҷойгир буд, ки чунин зоҳиршавии пурқудрати қудрати Худоро ба вуҷуд оварданд, миллериён ҳеҷ гоҳ ба фаҳмиши он оятҳо, ки бо хоҳиши Дониёл барои дарк кардани робитаи миёни он ду рӯъё ифода ёфта буд, нарасиданд. Ҳафтае ки дар он Масеҳ аҳдро тасдиқ кард, ба ду давра ҷудо мешуд, ки онро баъдтар Хоҳар Уайт ҳамчун ифодакунандаи хизмати шахсии Масеҳ ба муддати сеюним сол ва пас аз он хизмати Ӯ, тавре ки ба воситаи шогирдон намояндагӣ мешуд, муайян намуд. Онҳо диданд, ки аломати таърихии салиб такягоҳе гардид барои муайян кардани санаи 22 октябри соли 1844, аммо надиданд, ки он ҳамчунин маркази ду давраи яксони сеюнимсола буд ва ба ин тартиб «ҳафт замон»-ро ифода мекард, ки Худо ба воситаи Мусо онро «моҷарои аҳди Худ» номида буд.

Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.

Пас Ман низ бар хилофи шумо рафтор хоҳам кард, ва шуморо барои гуноҳҳоятон боз ҳафт баробар ҷазо хоҳам дод. Ва шамшереро бар шумо хоҳам овард, ки интиқоми аҳди Маро хоҳад гирифт; ва ҳангоме ки дар дохили шаҳрҳои худ гирд оед, ваборо миёни шумо хоҳам фиристод; ва шумо ба дасти душман таслим карда хоҳед шуд. Ибодат 26:24, 25.

When Christ was confirming the covenant with many, it was the covenant that he had a quarrel over with the disobedient Jews. The “quarrel of his covenant,” began in 723 BC, when the Assyrians took the northern kingdom into captivity, and then for twelve hundred and sixty prophetic days, paganism trampled down literal Israel. That trampling down was then followed by another twelve hundred and sixty prophetic days, of papalism trampling down spiritual Israel.

Вақте ки Масеҳ аҳдро бо бисёре тасдиқ менамуд, он ҳамон аҳде буд, ки бар сари он Ӯ бо яҳудиёни саркаш низоъ дошт. «Низои аҳди Ӯ» дар соли 723 то милод оғоз ёфт, вақте ки ашшуриён салтанати шимолиро ба асирӣ бурданд, ва сипас дар тӯли як ҳазору дусаду шаст рӯзи нубувватӣ бутпарастӣ Исроили воқеиро поймол кард. Пас аз он поймолкунӣ боз як ҳазору дусаду шаст рӯзи нубувватӣ фаро расид, ки дар он папизм Исроили рӯҳониро поймол намуд.

The prophetic week in which Christ confirmed the covenant, in fulfillment of the vision of twenty three hundred years, also represented the vision of twenty-five hundred and twenty years. The Millerites recognized enough of the prophecy of twenty-three hundred years to correctly proclaim the message of the Midnight Cry, but they chose to reject some of the light which Gabriel’s interpretation in chapter nine was meant to convey.

Ҳафтаи нубувватие, ки дар он Масеҳ аҳдро тасдиқ намуд, ба иҷрои рӯъёи ду ҳазору сесад сол, ҳамчунин рӯъёи ду ҳазору панҷсаду бист солро низ ифода мекард. Миллериён аз нубуввати ду ҳазору сесад сол ба қадре дарк карданд, ки тавонистанд паёми Нидои Нимашабро дуруст эълон намоянд, аммо онҳо интихоб карданд, ки қисме аз нуреро, ки тафсири Ҷабраил дар боби нӯҳум барои расонидани он пешбинӣ шуда буд, рад кунанд.

Gabriel had instructed Daniel to rightly divide (mentally separate) the two visions, represented as “matter” and “vision,” and in fulfillment of that counsel Sister White informs us that this was the very burden of Daniel as he sought to understand the relation of the seventy weeks (a symbol of “seven times”), and the twenty-three hundred years.

Ҷабраил ба Дониёл дастур дода буд, ки ду рӯъёрo дуруст ҷудо намояд (дар зеҳн аз ҳам тафриқ кунад), ки бо «амр» ва «рӯъё» ифода ёфтаанд; ва дар иҷрои он машварат Хоҳар Уайт моро огоҳ месозад, ки маҳз ҳамин бори асосии Дониёл буд, ҳангоме ки ӯ мекӯшид муносибати ҳафтод ҳафта (рамзи «ҳафт замон») ва ду ҳазору сесад солро дарк намояд.

Adventism’s rejection of the “seven times,” placed them in a position where they could not understand that the first period of four hundred and ninety years, which was cut off from the twenty-three hundred years, represented the rebellion of the covenant that Moses identifies as the “quarrel of his covenant”.

Рад кардани таълимоти «ҳафт замон» аз ҷониби адвентизм онҳоро дар мавқее қарор дод, ки натавонистанд дарк намоянд, ки давраи аввали чорсаду навад сол, ки аз ду ҳазору сесад сол ҷудо карда шуда буд, исёни аҳдро таҷассум менамуд, ки Мусо онро «низои аҳди Ӯ» меномад.

They were also prevented from recognizing that the crucifixion in the midst of the week did more than simply identify the date, for it identified the very center of Christ’s quarrel with Israel’s disobedience with the blood of the covenant. They were blind to the fact that the blood that was shed for many at the cross, that was confirming his covenant, was also confirming the covenant set forth in Leviticus twenty-five and twenty-six.

Ҳамчунин онҳоро аз дарк кардани он бозмедоштанд, ки маслубшавӣ дар миёни ҳафта на танҳо таърихро муайян мекард, балки худи маркази ҷанҷоли Масеҳро бо нофармонии Исроил дар нури хуни аҳд муайян месохт. Онҳо нисбат ба ин ҳақиқат кӯр буданд, ки хуне, ки барои бисёрон бар салиб рехта шуд ва аҳди Ӯро тасдиқ мекард, ҳамчунин аҳдеро, ки дар Левиён бисту панҷ ва бисту шаш баён шудааст, тасдиқ мекард.

Ancient Israel took upon themselves a covenant where they defined the covenant as their proclamation “that all that the Lord has said, we will do,” totally unaware that the covenant which Christ was offering required that His law be written upon the heart. Their pharisaical definition of the terms of the covenant prevented them from understanding and accepting the true covenant.

Исроили бостонӣ бар дӯши худ аҳде гирифтанд, ки дар он аҳдро чунин муайян карданд: «ҳар он чи Худованд гуфтааст, ба ҷо хоҳем овард», дар ҳоле ки тамоман огоҳ набуданд, ки аҳде, ки Масеҳ пешниҳод мекард, талаб менамуд, ки қонуни Ӯ бар дил навишта шавад. Таърифи фарисигароёнаи онҳо аз шартҳои аҳд онҳоро аз дарк кардан ва пазируфтани аҳди ҳақиқӣ боздошт.

Modern Israel has defined the blood of the cross in the midst of the week in terms which cause the same blindness for modern Israel that was upon ancient Israel when they rejected the Messiah and proclaimed they had no king but Caesar.

Исроили муосир хуни салибро дар миёни ҳафта бо чунин истилоҳот муайян кардааст, ки ҳамон кӯриро барои Исроили муосир ба вуҷуд меоварад, ки бар Исроили қадим ҳангоми рад кардани Масеҳ ва эълон кардани он ки ҷуз Қайсар подшоҳе надоранд, омада буд.

Modern Israel is blind to the fact that the history which Gabriel outlined for Daniel not only includes the confirmation of the covenant, but also the scattering that is brought upon those who reject that covenant, for the verses identify that pagan Rome (the prince that was to come), would destroy the city and the sanctuary, and that unto the end of the war (which trampled down the sanctuary and the host) “desolations,” in the plural, were determined.

Исроили муосир аз он воқеият кӯр аст, ки таърихе, ки Ҷабраил барои Дониёл баён кард, на танҳо тасдиқи аҳдро дар бар мегирад, балки инчунин парокандагиеро низ, ки бар касоне меояд, ки он аҳдро рад мекунанд; зеро оятҳо нишон медиҳанд, ки Руми бутпараст (он мире, ки бояд биёяд) шаҳр ва муқаддасгоҳро вайрон хоҳад кард, ва то охири ҷанг (ки муқаддасгоҳ ва лашкарро поймол кард) «вайрониҳо», ба шакли ҷамъ, муқаррар гардида буданд.

In the history where Christ shed his blood to confirm the covenant with many, the two desolating powers of pagan and papal Rome are specifically identified. The blood shed upon the cross is what Christ brings into the heavenly sanctuary, and is a symbol of His work represented by the “mareh” vision of twenty-three hundred years. That history is woven in with the history of the “chazon” vision of twenty-five hundred and twenty years, as represented by the two desolating powers that would trample down the sanctuary and the host.

Дар он таърихе ки Масеҳ хуни Худро рехт то аҳдро бо бисёре тасдиқ намояд, он ду қудрати вайронгар — Руми бутпараст ва Руми папавӣ — ба таври мушаххас муайян карда мешаванд. Хуне ки бар салиб рехта шуд, ҳамон аст ки Масеҳ онро ба муқаддасгоҳи осмонӣ меорад, ва он рамзи кори Ӯст, ки тавассути рӯъёи «mareh»-и ду ҳазору сесад сол тасвир шудааст. Он таърих бо таърихи рӯъёи «chazon»-и ду ҳазору панҷсаду бист сол дарҳам бофта шудааст, чунон ки тавассути он ду қудрати вайронгар ифода ёфтааст, ки муқаддасгоҳ ва лашкарро поймол мекарданд.

The truths which were represented in Miller’s dream as jewels shone as bright as the sun, but they were incomplete. In the last days, when the Midnight Cry is repeated to the very letter, those very jewels will be cast into the new, larger casket by the “dirt brush Man”, and they will then shine ten times brighter than they originally did. They become the test of the final Midnight Cry message. Those jewels were specifically identified by the two witnesses prophesied by Habakkuk, as tables. When the two tables of the 1843 and 1850 pioneer charts are laid upon each other “line upon line”, Miller’s jewels are specifically identified, and in so doing those jewels represent the message of the final Midnight Cry.

Ҳақиқатҳое, ки дар хоби Миллер ҳамчун ҷавоҳирот тасвир ёфта буданд, мисли офтоб дурахшон буданд, аммо нопурра буданд. Дар айёми охир, вақте ки Нидои Нимашаб ба ҳарфи аслиаш такрор мегардад, ҳамон ҷавоҳирот аз ҷониби «Марди хасуи хокрӯб» ба қуттии нави бузургтар андохта хоҳанд шуд, ва он гоҳ онҳо даҳ баробар дурахшонтар аз он чи дар ибтидо буданд, хоҳанд дурахшид. Онҳо ба санҷиши паёми ниҳоии Нидои Нимашаб табдил меёбанд. Он ҷавоҳирот махсусан аз ҷониби ду шоҳиде, ки Ҳабаққуқ дар бораи онҳо нубувват карда буд, ҳамчун лавҳаҳо муайян карда шуданд. Вақте ки ду лавҳаи нақшаҳои пешоҳангони солҳои 1843 ва 1850 бар якдигар «хат бар хат» гузошта мешаванд, ҷавоҳироти Миллер ба таври мушаххас муайян карда мешаванд, ва бо ин роҳ он ҷавоҳирот паёми Нидои Нимашаби ниҳоиро ифода мекунанд.

Most of the truths upon the two charts illustrate prophecies that were fulfilled prior to 1844, such as the identification of the beasts of Daniel seven and eight. The image of Daniel two is represented. The argument over whether it is Rome or Antiochus Epiphanes which establishes the vision is there. The first disappointment and the tarrying time of Habakkuk and the ten virgins is there. The arrival of the third angel is there, as is the heavenly sanctuary. “The daily” as a symbol of paganism is there. And of course, the three Woes of Islam are there. When brought together the charts represent an illustration of the “increase of knowledge” that takes place when the Lion of the tribe of Judah unseals a prophetic truth.

Аксари ҳақиқатҳое, ки бар он ду нақша ҷой доранд, нубувватҳоеро тасвир мекунанд, ки то соли 1844 иҷро шудаанд, монанди муайян кардани ҳайвоноти Дониёл 7 ва 8. Сурати Дониёл 2 низ нишон дода шудааст. Баҳс дар бораи он ки кадомаш — Рум ё Антиохус Эпифан — рӯъёро устувор месозад, дар он ҷо ҳаст. Ноумедии аввал ва вақти таъхири Ҳабаққуқ ва даҳ бокира низ дар он ҷо ҳаст. Омадани фариштаи сеюм низ дар он ҷост, ҳамчунин муқаддасгоҳи осмонӣ. «Ҳамешагӣ» ҳамчун рамзи бутпарастӣ низ дар он ҷост. Ва, албатта, се Войи Ислом низ дар он ҷо ҳастанд. Вақте ки онҳо бо ҳам оварда мешаванд, он нақшаҳо тасвире аз «афзоиши дониш»-ро пешкаш мекунанд, ки ҳангоми он Шери қабилаи Яҳудо як ҳақиқати нубувватиро аз мӯҳр мекушояд.

As we wind down our consideration of the vision of the Ulai River as the symbol of the prophetic knowledge that was unsealed at the time of the end in 1798, which increased to make up the jewels in the new, larger casket of William Miller’s dream, we will revisit the Millerite truths which were incomplete in their history. Some were left in an incomplete state because of the time in history in which the Millerites were living, and others were left incomplete through the disobedience of those who refused to keep up with the advancing light of the third angel.

Ҳангоме ки баррасии худро оид ба рӯъёи дарёи Ӯлой ҳамчун рамзи дониши нубувватӣ, ки дар вақти поён, дар соли 1798, кушода гардид ва афзоиш ёфт, то ҷавоҳиротеро ташкил диҳад, ки дар қуттии нави бузургтари хоби Вилям Миллер ҷой гирифта буданд, ба анҷом мерасонем, мо ба ҳақоиқи миллеритӣ, ки дар таърихи худ нокомил монда буданд, боз хоҳем гашт. Баъзе аз онҳо ба сабаби вақти таърихие, ки миллеритҳо дар он мезистанд, дар ҳолати нокомил боқӣ монданд, ва баъзеи дигар ба сабаби нофармонии онҳое нокомил монда буданд, ки аз ҳамқадам шудан бо нури пешравандаи фариштаи сеюм сарпечӣ карданд.

We will continue these things in the next article.

Мо ин мавзӯъҳоро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

“Those whom God has sent with a message are only men, but what is the character of the message which they bear? Will you dare to turn from, or make light of, the warnings, because God did not consult you as to what would be preferred? God calls men who will speak, who will cry aloud and spare not. God has raised up his messengers to do his work for this time. Some have turned from the message of the righteousness of Christ to criticize the men and their imperfections, because they do not speak the message of truth with all the grace and polish desirable. They have too much zeal, are too much in earnest, speak with too much positiveness, and the message that would bring healing and life and comfort to many weary and oppressed souls, is, in a measure, excluded; for just in proportion as men of influence close their own hearts and set up their own wills in opposition to what God has said, will they seek to take away the ray of light from those who have been longing and praying for light and for vivifying power. Christ has registered all the hard, proud, sneering speeches spoken against his servants as against himself.

«Онҳое ки Худо онҳоро бо паём фиристодааст, фақат инсонанд, аммо хусусияти паёме ки онҳо мебаранд, чӣ гуна аст? Оё шумо ҷуръат хоҳед кард, ки аз огоҳиҳо рӯй гардонед ё онҳоро саҳл шуморед, азбаски Худо бо шумо машварат накард, ки чӣ чиз бартар дониста мешуд? Худо мардонеро даъват мекунад, ки сухан хоҳанд гуфт, ки бо овози баланд нидо хоҳанд кард ва худро дареғ нахоҳанд дошт. Худо қосидони Худро бархезонд, то кори Ӯро барои ин замон ба анҷом расонанд. Баъзеҳо аз паёми адолати Масеҳ рӯй гардонда, ба танқиди он мардон ва нуқсонҳои онҳо пардохтаанд, зеро онҳо паёми ҳақиқатро бо тамоми латофат ва сайқале ки матлуб аст, баён намекунанд. Онҳо ғайрати аз ҳад зиёд доранд, аз ҳад зиёд ҷиддӣ ҳастанд, бо аз ҳад зиёд қатъият сухан мегӯянд, ва он паёме ки метавонист ба бисёр ҷонҳои хаставу мазлум шифо, ҳаёт ва тасаллӣ оварад, то андозае канор гузошта мешавад; зеро маҳз ба ҳамон андозае ки шахсони соҳибнуфуз дилҳои худро мебанданд ва иродаҳои худро дар муқобили он чи Худо гуфтааст бармехезонанд, ба ҳамон андоза хоҳанд кӯшид, ки шуоъи нурро аз касоне бигиранд, ки дер боз барои нур ва барои қуввати ҳаётбахш орзу карда ва дуо гуфтаанд. Масеҳ ҳамаи суханони сахт, мағрурона ва тамасхуромезеро, ки бар зидди хизматгорони Ӯ гуфта шудаанд, ҳамчун бар зидди Худи Худ сабт кардааст.»

“The third angel’s message will not be comprehended, the light which will lighten the earth with its glory will be called a false light, by those who refuse to walk in its advancing glory. The work that might have been done, will be left undone by the rejecters of truth, because of their unbelief. We entreat of you who oppose the light of truth, to stand out of the way of God’s people. Let Heaven-sent light shine forth upon them in clear and steady rays. God holds you to whom this light has come, responsible for the use you make of it. Those who will not hear will be held responsible; for the truth has been brought within their reach, but they despised their opportunities and privileges. Messages bearing the divine credentials have been sent to God’s people; the glory, the majesty, the righteousness of Christ, full of goodness and truth, have been presented; the fullness of the Godhead in Jesus Christ has been set forth among us with beauty and loveliness, to charm all whose hearts were not closed with prejudice. We know that God has wrought among us. We have seen souls turn from sin to righteousness. We have seen faith revived in the hearts of the contrite ones. Shall we be like the lepers that were cleansed who went on their way, and only one returned to give glory to God? Let us rather tell of his goodness, and praise God with heart, with pen, and with voice.” Review and Herald, May 27, 1890.

«Паёми фариштаи сеюм фаҳмида нахоҳад шуд, нуре ки заминро бо ҷалоли худ мунаввар хоҳад кард, аз ҷониби онҳое ки роҳ рафтан дар ҷалоли афзояндаи онро рад мекунанд, нури козиб хонда хоҳад шуд. Коре ки метавонист анҷом дода шавад, ба сабаби беимонии радкунандагони ҳақиқат анҷомноёфта боқӣ хоҳад монд. Аз шумо, ки ба нури ҳақиқат муқобилат мекунед, илтиҷо мекунем, ки аз роҳи қавми Худо канор равед. Бигзор нуре ки аз Осмон фиристода шудааст, бар онҳо бо шуоъҳои равшан ва устувор битобад. Худо шуморо, ки ин нур ба шумо расидааст, барои он гуна истифодае ки аз он мекунед, масъул медонад. Онҳое ки гӯш нахоҳанд дод, масъул дониста хоҳанд шуд; зеро ҳақиқат дар доираи дастрасии онҳо оварда шудааст, аммо онҳо фурсатҳо ва имтиёзҳои худро хор шумурданд. Паёмҳое, ки мӯҳрҳои тасдиқи илоҳиро доранд, ба қавми Худо фиристода шудаанд; ҷалол, шаҳомат ва адолати Масеҳ, ки пур аз некӯӣ ва ростист, пешниҳод гардидааст; пуррагии Илоҳият дар Исои Масеҳ дар миёни мо бо зебоӣ ва дилрабоӣ баён шудааст, то ҳамаи онҳоеро, ки дилҳояшон бо таассуб баста набуд, мафтун созад. Мо медонем, ки Худо дар миёни мо амал кардааст. Мо дидем, ки ҷонҳо аз гуноҳ ба сӯи адолат рӯй оварданд. Мо дидем, ки имон дар дилҳои тавбакоршудагон аз нав зинда гардид. Оё мо мисли махавиёне бошем, ки пок карда шуданду ба роҳи худ рафтанд, ва танҳо яке бозгашт, то Худоро ҷалол диҳад? Беҳтар он аст, ки аз некӯии Ӯ нақл кунем ва Худоро бо дил, бо қалам ва бо овоз ситоиш намоем». Review and Herald, May 27, 1890.