All the prophets speak of the end of the world, and all the prophecies meet and end in the book of Revelation. In the book of Revelation, the same line is taken up as in the book of Daniel, for they are the same book. All of these prophetic principles have been firmly recorded in the previous articles. In the book of Revelation, we are informed that just before probation closes there is a prophecy that has been sealed up that is unsealed. These articles have been setting forth the prophetic elements connected to the message in the book of Revelation that is now being unsealed. The message is not a singular prophetic truth, and every element of the message that is being unsealed falls into the category of the Revelation of Jesus Christ.
Ҳамаи анбиё дар бораи анҷоми ҷаҳон сухан мегӯянд, ва ҳамаи нубувватҳо дар китоби Ваҳй ба ҳам мерасанд ва поён меёбанд. Дар китоби Ваҳй ҳамон хате идома дода мешавад, ки дар китоби Дониёл аст, зеро онҳо як китобанд. Ҳамаи ин усулҳои нубувватӣ дар мақолаҳои пешин ба таври устувор сабт шудаанд. Дар китоби Ваҳй ба мо маълум карда мешавад, ки андаке пеш аз баста шудани давраи имтиёз, нубуввате ҳаст, ки мӯҳр зада шуда буд ва кушода мешавад. Ин мақолаҳо унсурҳои нубувватиро, ки ба паёми китоби Ваҳй, ки акнун кушода шуда истодааст, вобастаанд, баён кардаанд. Ин паём як ҳақиқати ягонаи нубувватӣ нест, ва ҳар як унсури паёме, ки кушода шуда истодааст, ба зумраи Ваҳйи Исои Масеҳ дохил мешавад.
The message is unsealed just before the close of probation, when the “time is at hand.” The books of Daniel and Revelation, in association with the commentary from the writings of the Spirit of Prophecy, are very specific concerning the process associated with the unsealing of a prophetic message. It is the Lion of the tribe of Judah who accomplishes the unsealing, and when he does so he employs a structured method for presenting the message. He receives the message from the Father, who is represented as holding the Bible as it is sealed with seven seals. The Lion of the tribe of Judah, who is also the root of David and the Lamb that was slain, takes the book from the Father and removes the seals.
Хабар андаке пеш аз анҷоми муҳлати имтиёз кушода мешавад, ҳангоме ки «вақт наздик аст». Китобҳои Дониёл ва Ваҳй, дар иртибот бо шарҳу тавзеҳоте, ки дар навиштаҳои Рӯҳи Нубувват омадааст, нисбат ба раванде, ки бо кушода шудани як паёми нубувватӣ вобаста аст, басо мушаххас сухан мегӯянд. Ин Шери қабилаи Яҳудо аст, ки кушодани онро ба анҷом мерасонад, ва вақте ки чунин мекунад, барои ироаи ин паём аз усули муназзам истифода мебарад. Ӯ паёмро аз Падар мегирад, ки Ӯ ба сурати Нигоҳдорандаи Китоби Муқаддас, дар ҳоле ки бо ҳафт мӯҳр мӯҳр зада шудааст, тасвир ёфтааст. Шери қабилаи Яҳудо, ки ҳамчунин Решаи Довуд ва Барраи забҳшуда мебошад, китобро аз Падар мегирад ва мӯҳрҳоро мекушояд.
Jesus then gives the message to Gabriel, who along with other angels conveys the message to a prophet who writes the message and sends it to the churches. When the time to unseal the prophetic message is at hand the opening of the prophetic message produces a three-step testing process, that tests those within the churches who are the target audience of the prophet’s writing, and based upon the individual response of those church members, they determine whether they are in one of two classes. Those that accept the increase of knowledge which is produced by the message that is unsealed are identified as the “wise,” and those who do not are identified by Daniel as the “wicked,” and by Matthew as the “foolish”.
Сипас Исо ин паёмро ба Ҷабраил медиҳад, ва ӯ ҳамроҳ бо фариштагони дигар ин паёмро ба пайғамбаре мерасонад, ки паёмро менависад ва онро ба калисоҳо мефиристад. Вақте ки вақти кушодани мӯҳри паёми нубувватӣ фаро мерасад, боз шудани ин паёми нубувватӣ раванди сеқадамаи озмоишро ба вуҷуд меоварад, ки он касонеро дар дохили калисоҳо, ки мухотаби аслии навиштаи пайғамбар мебошанд, меозмояд; ва бар асоси вокуниши инфиродии он аъзои калисо, онҳо муайян месозанд, ки оё ба яке аз ду гурӯҳ тааллуқ доранд. Онҳое ки афзоиши донишеро, ки аз паёми кушодамӯҳр ҳосил мешавад, мепазиранд, ҳамчун «хирадмандон» шинохта мешаванд; ва онҳое ки онро намепазиранд, аз ҷониби Дониёл «шарирон» ва аз ҷониби Матто «нодонон» номида мешаванд.
All of these factors connected with the unsealing of the final prophetic secret are addressed and emphasized in verse nine of Revelation seventeen, for it identifies an element of the Revelation of Jesus Christ that will test the two classes of worshippers. It does so by identifying that it is the “wise” that will understand the message that follows the warning flag of the verse.
Ҳамаи ин омилҳое, ки ба кушода шудани сирри ниҳоии нубувват вобастаанд, дар ояти нӯҳуми Ваҳй боби ҳабдаҳум мавриди баррасӣ ва таъкид қарор гирифтаанд, зеро он як ҷанбаи Ваҳйи Исои Масеҳро муайян мекунад, ки ду гурӯҳи парастандагонро хоҳад озмуд. Ин корро бо муайян сохтани он анҷом медиҳад, ки маҳз «доноён» паёмеро, ки пас аз парчами ҳушдори ин оят меояд, хоҳанд фаҳмид.
And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.
Ва ин аст хираде, ки ҳикмат дорад. Ҳафт сар — ҳафт кӯҳанд, ки зан бар онҳо нишастааст. Ва ҳафт подшоҳ ҳастанд: панҷтояшон афтодаанд, ва яке ҳаст, ва дигаре ҳанӯз наомадааст; ва ҳангоме ки ӯ биёяд, бояд андаке бимонад. Ва он ҳайвони ваҳшӣ, ки буд ва нест, худ ҳамон ҳаштум аст, ва аз ҷумлаи он ҳафт аст, ва ба ҳалокат меравад. Ваҳй 17:9–11.
The “mind that has wisdom,” is the mind of the “wise.” The “wise” understand the increase of knowledge, and the increase of knowledge that is represented immediately after the prophetic marker, which identifies a truth that will be understood by the wise and rejected by the wicked, is the truth associated with the kingdoms of Bible prophecy set forth in the verses that follow. Those verses represent the last illustration of the kingdoms of Bible prophecy, and what is unsealed in the last days is that those eight kingdoms have also been represented in the first illustration of the kingdoms of Bible prophecy in Daniel chapter two.
«Зеҳне ки ҳикмат дорад», зеҳни «хирадмандон» аст. «Хирадмандон» афзоиши донишро дарк мекунанд, ва афзоиши донише, ки фавран пас аз аломати нубувватӣ нишон дода мешавад, ки ҳақиқатеро муайян месозад, ки аз ҷониби хирадмандон фаҳмида хоҳад шуд ва аз ҷониби шарирон рад карда хоҳад шуд, ҳамон ҳақиқатест, ки ба мамолики нубуввати Китоби Муқаддас марбут аст ва дар оятҳои баъдӣ баён шудааст. Он оятҳо охирин тасвири мамолики нубуввати Китоби Муқаддасро ифода мекунанд, ва он чи дар айёми охир кушода мегардад, ин аст, ки он ҳашт мамолик ҳамчунин дар аввалин тасвири мамолики нубуввати Китоби Муқаддас дар боби дуюми Дониёл намояндагӣ шудаанд.
The revelation of the truth upholds the limited view of the kingdoms of Bible prophecy that made up one of Miller’s jewels, but it shone ten times brighter, for it possesses much more truth than the Millerites understood from their limited point in history, and it represents a test as represented by the number “ten,” and by the warning beacon of the introductory warning of “here is the mind that has wisdom,” prophetically interpreted as, the following truth will test the churches that are sent the message that is unsealed just before the close of probation.
Ошкор шудани ҳақиқат он назарияи маҳдуди салтанатҳоеро, ки дар нубуввати Китоби Муқаддас зикр шудаанд ва яке аз ҷавоҳироти Миллерро ташкил медод, тақвият мебахшад, аммо он даҳ маротиба равшантар медурахшид, зеро он нисбат ба он чи миллерчиён аз нуқтаи маҳдуди таърихии худ дарк карда буданд, ҳақиқати бисёр бештарро дар бар мегирад, ва он озмоишеро ифода менамояд, чунон ки бо адади «даҳ» ва бо машъали огоҳкунандаи ҳушдори муқаддимавии «дар ин ҷост хираде, ки ҳикмат дорад» ифода шудааст, ки аз лиҳози нубувват чунин тафсир мегардад: ҳақиқати зерин калисоҳоро, ки ба онҳо ин паёме фиристода мешавад, ки андаке пеш аз анҷоми муҳлати файз мӯҳраш кушода мегардад, хоҳад озмуд.
In Revelation seventeen John was carried into the wilderness of twelve hundred and sixty years of papal darkness. He was placed at the very end of that period in 1798, which is the identical history he was placed at in Revelation thirteen.
Дар Ваҳйи ҳабдаҳум Юҳанно ба биёбони як ҳазору дусаду шаст соли торикии папагӣ бурда шуд. Ӯ дар охири айни ҳамон давра, дар соли 1798, қарор дода шуд, ки ҳамон таърихи айнест, ки дар Ваҳйи сездаҳум низ дар он қарор дода шуда буд.
And I stood upon the sand of the sea, and saw a beast rise up out of the sea, having seven heads and ten horns, and upon his horns ten crowns, and upon his heads the name of blasphemy. Revelation 13:1.
Ва ман бар реги баҳр истода будам, ва ҳайвонеро дидам, ки аз баҳр баромада меомад, ва ҳафт сар ва даҳ шох дошт, ва бар шохҳояш даҳ тоҷ, ва бар сарҳояш номи куфр буд. Ваҳй 13:1.
The “sand of the sea” represents 1798, for it represents the historical vantage point where John was shown the papacy (the beast of the sea) in the past tense, and the United States (the beast of the earth) rising up, and ultimately speaking as a dragon at the soon-coming Sunday law. Then the earth beast forces the world to accept the “image of the beast,” that would speak and implement Sunday legislation upon the entire world.
«Қуми баҳр» соли 1798-ро намояндагӣ мекунад, зеро он нуқтаи назари таърихиро ифода менамояд, ки дар он Юҳанно папагариро («ҳайвони баҳр») дар замони гузашта, ва Иёлоти Муттаҳидаро («ҳайвони замин») дар ҳоли бархостан, ва дар ниҳоят ҳангоми қонуни якшанбеи наздик ба зудӣ фарорасанда ҳамчун аждаҳо сухан гуфтан дида буд. Сипас ҳайвони замин ҷаҳонро маҷбур месозад, ки «сурати ҳайвон»-ро бипазирад, ки он сухан хоҳад гуфт ва қонунгузории якшанберо бар тамоми ҷаҳон ҷорӣ хоҳад кард.
“At the time when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, is represented by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea; but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which it symbolized—the United States.” Signs of the Times, February 8, 1910.
«Дар он замоне ки Папагӣ, аз қуввати худ маҳрум гардида, маҷбур шуд аз таъқибот даст кашад, Юҳанно қудрати наверо дид, ки бармехост, то овози аждаҳоро такрор намояд ва ҳамон кори золимона ва куфромези ӯро идома диҳад. Ин қудрат, охирин қудрате ки бар зидди калисо ва шариати Худо ҷанг хоҳад бурд, ба сурати ҳайвоне бо шохҳои монанди шохҳои барра тасвир шудааст. Ҳайвоноте ки пеш аз он буданд, аз баҳр баромада буданд; аммо ин яке аз замин баромад, ки бархостани осоиштаи миллатеро, ки рамзи он буд — Иёлоти Муттаҳида — ифода мекунад». Signs of the Times, February 8, 1910.
John is taken to the same vantage point of history to receive the final presentation of the kingdoms of Bible prophecy in chapter seventeen. Standing at that vantage point the kingdoms are presented. He is first informed that the beast controls both church and state, for she is seated upon not only seven heads, but also seven mountains. The seating of the great whore is identifying that she is the one riding the beast, and the one who rides the beast is the one who controls the beast.
Юҳанно ба ҳамон нуқтаи дидгоҳи таърих бурда мешавад, то ки дар боби ҳабдаҳум пешниҳоди ниҳоии подшоҳиҳои нубуввати Китоби Муқаддасро қабул намояд. Дар он нуқтаи дидгоҳ подшоҳиҳо муаррифӣ карда мешаванд. Аввал ба ӯ хабар дода мешавад, ки ҳайвон ҳам калисо ва ҳам давлатро идора мекунад, зеро вай на танҳо бар ҳафт сар, балки бар ҳафт кӯҳ низ нишастааст. Нишастани фоҳишаи бузург муайян месозад, ки маҳз вай ҳамонест, ки бар ҳайвон савор аст; ва касе ки бар ҳайвон савор аст, ҳамон касест, ки ҳайвонро идора мекунад.
And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:18.
Ва он зане, ки дидӣ, ҳамон шаҳри бузург аст, ки бар подшоҳони замин салтанат меронад. Ваҳй 17:18.
The word “reigneth” means to hold and to rule over. A rider rules over the beast by holding the reins. The papacy rules over seven heads and also over seven mountains. In Daniel chapter two, Daniel informs Nebuchadnezzar that he is the “head” of gold. In Isaiah chapter seven a “head” is also a king, a capitol or a kingdom.
Калимаи «ҳукмрон аст» маънои дар даст доштан ва бар болои чизе ҳукм ронданро дорад. Савора бо дар даст доштани лаҷом бар ҳайвон ҳукм меронад. Папагӣ бар ҳафт сар ва ҳамчунин бар ҳафт кӯҳ ҳукм меронад. Дар боби дуюми китоби Дониёл, Дониёл ба Набукаднесар мефаҳмонад, ки ӯ «сар»-и тилло аст. Дар боби ҳафтуми китоби Ишаъё «сар» ҳамчунин подшоҳ, пойтахт ё подшоҳиро ифода мекунад.
For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:7, 8.
Зеро сари Сурия Димишқ аст, ва сари Димишқ Разин аст; ва дар давоми шасту панҷ сол Эфроим шикаста хоҳад шуд, ба тавре ки дигар қавме набошад. Ва сари Эфроим Сомария аст, ва сари Сомария писари Рамалиёҳ аст. Агар имон наоваред, албатта устувор нахоҳед монд. Ишаъё 7:7, 8.
The papacy, which is the woman riding the beast, rules over all the kings of the earth. Those kings are represented as “ten kings,” that are the dragon-power of the last days. They are the kings the whore of Tyre commits fornication with. Those “ten kings” have been forced to accept the authority of the papacy, but the premier king of those ten kings is the United States. The United States is therefore also represented by Ahab, the king of the ten northern kingdoms of Israel. The number “seven” represents “complete,” and when the papacy is portrayed as reigning over the kings of the earth, she is also reigning over the ten kings and she is seated upon the seven heads.
Папаия, ки ҳамон занест, ки бар ҳайвон савор аст, бар ҳамаи подшоҳони замин ҳукмронӣ мекунад. Он подшоҳон ҳамчун «даҳ подшоҳ» тасвир шудаанд, ки қудрати аждаҳои рӯзҳои охир мебошанд. Онҳо ҳамон подшоҳоне мебошанд, ки фоҳишаи Тир бо онҳо зино мекунад. Он «даҳ подшоҳ» маҷбур карда шудаанд, ки ҳокимияти папаияро бипазиранд, аммо подшоҳи асосии он даҳ подшоҳ Иёлоти Муттаҳида мебошад. Аз ин рӯ, Иёлоти Муттаҳида ҳамчунин тавассути Аҳъоб, подшоҳи даҳ салтанати шимолии Исроил, муаррифӣ мешавад. Рақами «ҳафт» маънои «комил»-ро дорад, ва ҳангоме ки папаия ҳамчун ҳукмрон бар подшоҳони замин тасвир мешавад, вай ҳамчунин бар он даҳ подшоҳ ҳукмронӣ мекунад ва бар ҳафт сар нишастааст.
Here is the mind that has wisdom, for the wise of the last days employ the methodology of “line upon line,” and they recognize that each of the symbols of the statecraft that the whore rules over identify the same truth. She also rules over seven mountains, and the Millerites identified a “mountain” in Bible prophecy as a symbol of a kingdom, but they also identified that symbols have more than one meaning.
Ин аст ақле, ки ҳикмат дорад, зеро хирадмандони рӯзҳои охир усули «сатр бар сатр»-ро ба кор мебаранд ва дарк мекунанд, ки ҳар яке аз рамзҳои давлатдорие, ки фоҳиша бар он ҳукмронӣ мекунад, ҳамон як ҳақиқатро муайян месозанд. Ӯ ҳамчунин бар ҳафт кӯҳ ҳукмронӣ мекунад, ва миллериён «кӯҳ»-ро дар нубуввати Китоби Муқаддас ҳамчун рамзи як подшоҳӣ муайян карданд, вале онҳо ҳамчунин муайян карданд, ки рамзҳо беш аз як маъно доранд.
Mountains are also a symbol of a church. The “glorious holy mountain” in the Scriptures represents God’s church.
Кӯҳҳо ҳамчунин рамзи калисо мебошанд. «Кӯҳи муқаддаси ҷалол» дар Навиштаҳо калисои Худоро ифода мекунад.
The word that Isaiah the son of Amoz saw concerning Judah and Jerusalem. And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:1–3.
Каломе ки Ишаъё ибни Омос дар бораи Яҳудо ва Уршалим дид. Ва дар айёми охир воқеъ хоҳад шуд, ки кӯҳи хонаи Худованд бар сари кӯҳҳо устувор хоҳад гардид, ва аз теппаҳо баландтар хоҳад шуд; ва ҳамаи халқҳо ба сӯи он ҷорӣ хоҳанд шуд. Ва қавмҳои бисёр рафта, хоҳанд гуфт: «Биёед, ва ба кӯҳи Худованд, ба хонаи Худои Яъқуб, бароем; ва Ӯ моро аз роҳҳои Худ таълим хоҳад дод, ва мо ба тариқҳои Ӯ хоҳем рафт; зеро ки шариат аз Сион содир хоҳад шуд, ва каломи Худованд аз Уршалим». Ишаъё 2:1–3.
The “Lord’s house” is His church, and it is a “mountain.” The great whore is seated upon seven mountains, thus identifying that she rules over all the churches, just as she rules over all the kings. She has control over all the churches and all the states in all the world.
«Хонаи Худованд» калисои Ӯст, ва он «кӯҳ» аст. Фоҳишаи бузург бар ҳафт кӯҳ нишастааст, ва бо ин маълум мегардад, ки вай бар ҳамаи калисоҳо ҳукмронӣ мекунад, ҳамон гуна ки бар ҳамаи подшоҳон ҳукмронӣ мекунад. Вай бар ҳамаи калисоҳо ва ҳамаи давлатҳо дар тамоми ҷаҳон тасаллут дорад.
The vision that Isaiah is identifying that came to him “concerning Judah and Jerusalem,” that we just cited, continues on, and it is still the same passage in chapter four, and according to Isaiah it is the “same day” that people say, “Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob.” In that same period of time “seven women” are identified.
Рӯъёе, ки Ишаъё муайян мекунад, ки ба ӯ «дар бораи Яҳудо ва Ерусалим» омадааст ва мо ҳоло онро иқтибос кардем, идома меёбад, ва он ҳамоно ҳамон порча дар боби чорум аст; ва мувофиқи сухани Ишаъё, он «ҳамон рӯз» аст, ки мардум мегӯянд: «Биёед, ва ба кӯҳи Худованд, ба хонаи Худои Яъқуб, боло равем». Дар ҳамон давраи вақт «ҳафт зан» муайян карда мешаванд.
And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem: When the Lord shall have washed away the filth of the daughters of Zion, and shall have purged the blood of Jerusalem from the midst thereof by the spirit of judgment, and by the spirit of burning. And the Lord will create upon every dwelling place of mount Zion, and upon her assemblies, a cloud and smoke by day, and the shining of a flaming fire by night: for upon all the glory shall be a defence. And there shall be a tabernacle for a shadow in the daytime from the heat, and for a place of refuge, and for a covert from storm and from rain. Isaiah 4:1–6.
Ва дар он рӯз ҳафт зан ба як мард часпида, хоҳанд гуфт: «Нони худро хоҳем хӯрд, ва либоси худро хоҳем пӯшид; фақат бигзор моро ба номи ту бихонанд, то нанги мо бардошта шавад». Дар он рӯз Шохаи Худованд зебо ва пурҷалол хоҳад буд, ва самари замин барои онҳое ки аз Исроил раҳо ёфтаанд, олиҷаноб ва хушнамо хоҳад буд. Ва воқеъ хоҳад шуд, ки ҳар кӣ дар Сион боқӣ мондааст, ва ҳар кӣ дар Ерусалим мондааст, муқаддас хонда хоҳад шуд, яъне ҳар яке ки дар Ерусалим дар шумори зиндагон навишта шудааст: вақте ки Худованд палидии духтарони Сионро шуста дур кунад, ва хуни Ерусалимро аз миёни он бо рӯҳи доварӣ ва бо рӯҳи сӯзон пок намояд. Ва Худованд бар ҳар манзили кӯҳи Сион, ва бар маҷлисҳои он, рӯзона абр ва дуд, ва шабона дурахши оташи алангаовар хоҳад офарид; зеро бар тамоми ҷалол сипаре хоҳад буд. Ва хаймае хоҳад буд барои соя дар рӯз аз гармӣ, ва барои паноҳгоҳ, ва барои пинҳонгоҳ аз тӯфон ва аз борон. Ишаъё 4:1–6.
The “day” which is the subject of Isaiah’s vision is the “hour” of the great earthquake of Revelation chapter eleven. The wise that have accepted the admonition to “return” from the disappointment of July 18, 2020, and met the requirements of Leviticus twenty-six, and who have been brought together by Ezekiel’s first prophecy, are sealed when they accept Ezekiel’s second message of the four winds of Islam. They are then lifted up into heaven as an ensign, and God’s other children in Babylon begin to respond to the call to come out of Babylon, that begins at the earthquake, which is the soon-coming Sunday law. God’s other flock hear the message to come out of Babylon, and they proclaim, “Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob.”
«Рӯз», ки мавзӯи рӯъёи Ишаъёст, ҳамон «соат»-и заминларзаи бузурги боби ёздаҳуми Ваҳй мебошад. Ҳакимоне, ки пандро пазируфтаанд, то аз ноумедии 18 июли соли 2020 «бозгарданд», ва талаботи боби бисту шашуми Левизоёнро ба ҷо овардаанд, ва ба воситаи пешгӯии аввали Ҳизқиёл ба ҳам оварда шудаанд, ҳангоме ки паёми дуюми Ҳизқиёлро дар бораи чор бодҳои Ислом қабул мекунанд, мӯҳр карда мешаванд. Сипас онҳо ҳамчун аломат ба осмон боло бурда мешаванд, ва фарзандони дигари Худо дар Бобилон ба даъват барои аз Бобилон берун омадан, ки аз замони заминларза оғоз меёбад, яъне қонуни рӯзи якшанбеи наздик, посух гуфтанро оғоз мекунанд. Рамаи дигари Худо паёми берун омадан аз Бобилонро мешунаванд ва эълон мекунанд: «Биёед, ва ба кӯҳи Худованд, ба хонаи Худои Яъқуб бароем».
In that “hour” the great whore begins to sing her songs and commit fornication with the kings of the earth. Those who are not written in the Lamb’s book of life follow the whore, and their churches come under her authority. Those churches are represented by Isaiah as “seven women.” Those “seven women” are the “seven mountains” that the papacy shall rule over, as the United States forces the entire world to erect an image of the beast that will both speak and cause all to receive the mark of papal authority.
Дар он «соат» фоҳишаи бузург ба сурудхонии худ оғоз мекунад ва бо подшоҳони замин зино менамояд. Онҳое ки номҳояшон дар дафтари ҳаёти Барра навишта нашудааст, аз пайи фоҳиша мераванд, ва калисоҳои онҳо зери ҳокимияти вай қарор мегиранд. Он калисоҳо аз ҷониби Ишаъё ҳамчун «ҳафт зан» тасвир шудаанд. Он «ҳафт зан» ҳамон «ҳафт кӯҳ» мебошанд, ки папагӣ бар онҳо ҳукмронӣ хоҳад кард, ҳангоме ки Иёлоти Муттаҳида тамоми ҷаҳонро маҷбур месозад, ки ҳайкали ҳайвонеро барпо намояд, ки ҳам сухан хоҳад гуфт ва ҳам ҳамаи мардумро водор хоҳад кард, ки нишони ҳокимияти папагиро қабул кунанд.
Those “seven women shall take hold of one man,” and that “man” is the “man” Paul identifies as “the man of sin.” In that testing period those who remain “in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem.” God’s people are those in the period of time whose names are written in the book of life, the book of the Lamb who was slain from the foundation of the world. The other class, who take hold of the “man of sin” are those in Revelation chapter thirteen that worship the man of sin.
Он «ҳафт зан як мардро медоранд», ва он «мард» ҳамон «мард» аст, ки Павлус ӯро «марди гуноҳ» меномад. Дар он давраи озмоиш, онҳое ки «дар Ерусалим боқӣ мемонанд, муқаддас хонда хоҳанд шуд, яъне ҳар яке ки дар миёни зиндагон дар Ерусалим навишта шудааст». Қавми Худо онҳоянд, ки дар он давраи вақт номҳояшон дар китоби ҳаёт навишта шудааст, яъне китоби Баррае ки аз бунёди ҷаҳон забҳ шуда буд. Синфи дигар, ки ба «марди гуноҳ» медароянд, ҳамонҳоянд, ки дар боби сездаҳуми Ваҳй ба марди гуноҳ саҷда мекунанд.
And all that dwell upon the earth shall worship him, whose names are not written in the book of life of the Lamb slain from the foundation of the world. If any man have an ear, let him hear. Revelation 13:8, 9.
Ва ҳамаи сокинони замин ба ӯ саҷда хоҳанд кард, яъне онҳое ки номҳояшон дар китоби ҳаёти Баррае ки аз бунёди ҷаҳон забҳ шудааст, навишта нашудааст. Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад. Ваҳй 13:8, 9.
The “hour” of the great earthquake, which is the Sunday law crisis, is the conclusion of the investigative judgment, and the judgment is based upon whether your name is found or not found entered within the book of life, thus in that time the two classes represented by the relation to the book of life is identifying the very closing scenes of judgment. Those who take hold of the “man of sin,” proclaim that they will “eat” their “own bread, and wear” their “own apparel,” but their primary desire is to “be called by thy name”.
«соат»-и зилзилаи бузург, ки он буҳрони қонуни якшанбе аст, анҷоми доварии таҳқиқотӣ мебошад, ва доварӣ бар он асос ёфтааст, ки номи ту ё ёфт мешавад ё ёфт намешавад, ки дар китоби ҳаёт сабт гардидааст; бинобар ин, дар он вақт ду табақае, ки бо муносибаташон ба китоби ҳаёт намояндагӣ мешаванд, саҳнаҳои ниҳоят пӯшидашавандаи довариро муайян месозанд. Онҳое ки ба «марди гуноҳ» мечаспанд, эълон мекунанд, ки «нони» «худ»-ро «мехӯрем, ва либоси» «худ»-ро «мепӯшем», аммо хоҳиши асосии онҳо ин аст, ки «ба номи ту хонда шавем».
They will retain their own doctrinal statement of beliefs (eat their own bread), and retain their denominational profession (their own apparel), but accept the name of the “man of sin.” The name of the “man of sin,” is “catholic”, which means “universal”. Those who take hold of the “man of sin,” wish to become part of the “universal church”, which is the Catholic church. They desire that relationship in order to “take away” their “reproach.”
Онҳо баёни ақидаҳои таълимотии худро нигоҳ хоҳанд дошт (нони худро хоҳанд хӯрд) ва эътирофи мазҳабии худро (либоси худ) нигоҳ хоҳанд дошт, вале номи «марди гуноҳ»-ро хоҳанд пазируфт. Номи «марди гуноҳ» «католик» аст, ки маънояш «ҳамагонӣ» мебошад. Онҳое ки ба «марди гуноҳ» мечаспанд, мехоҳанд ҷузъи «калисои ҳамагонӣ», яъне калисои католикӣ, гарданд. Онҳо ин муносибатро мехоҳанд, то «нанги» худро «бардоранд».
The “reproach” addresses two significant elements of the beast that reigns over all the churches and all the nations in the last days. In the “hour of the great earthquake” in Revelation eleven, “the third woe cometh quickly”. The “third woe” is Islam. In the “hour of the great earthquake” in Revelation eleven, the Seventh Trumpet sounds. The Seventh Trumpet is Islam. Islam strikes in the “hour of the great earthquake,” for all of the Trumpets are the prophetic tools God has employed in judgment upon forced Sunday worship throughout world history.
«Нангу номус» ба ду унсури муҳими он ҳайвон ишора мекунад, ки дар рӯзҳои охир бар ҳамаи калисоҳо ва ҳамаи халқҳо ҳукмронӣ мекунад. Дар «соати заминларзаи бузург» дар Ваҳй боби ёздаҳ, «войи сеюм зуд меояд». «Войи сеюм» Ислом аст. Дар «соати заминларзаи бузург» дар Ваҳй боби ёздаҳ, Карнаи Ҳафтум садо медиҳад. Карнаи Ҳафтум Ислом аст. Ислом дар «соати заминларзаи бузург» зарба мезанад, зеро ҳамаи Карнаҳо абзорҳои нубувватие мебошанд, ки Худо дар тӯли таърихи ҷаҳон онҳоро дар доварӣ бар ибодати маҷбурии рӯзи якшанбе ба кор бурдааст.
When the “national ruin” of the United States is brought about, at the soon-coming Sunday law, the “nations will be angry.” It is Islam that angers the nations in Bible prophecy, as represented by the first reference to Islam in the book of Genesis.
Ҳангоме ки «харобии миллӣ»-и Иёлоти Муттаҳида бо қабули наздикшавандаи қонуни якшанбе ба амал оварда шавад, «халқҳо ба ғазаб хоҳанд омад». Маҳз Ислом аст, ки дар нубуввати Китоби Муқаддас халқҳоро ба ғазаб меоварад, чунонки инро нахустин ишора ба Ислом дар китоби Ҳастӣ нишон медиҳад.
And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.
Ва фариштаи Худованд ба вай гуфт: «Инак, ту ҳомиладорӣ, ва писаре хоҳӣ зоид, ва номи ӯро Исмоил хоҳӣ хонд, зеро Худованд мусибати туро шунидааст. Ва ӯ марди ваҳшӣ хоҳад буд; дасти ӯ бар зидди ҳар кас, ва дасти ҳар кас бар зидди ӯ хоҳад буд; ва ӯ дар ҳузури ҳамаи бародарони худ сокин хоҳад шуд». Ҳастӣ 16:11, 12.
The “reproach” of the last days is the religion of Islam. The churches and the nations of the world will come under the authority of the New World Order of a United Nations, which is ruled over by the Catholic church. The pope will be seated upon the one-world system, just as Constantine gave the papacy its seat in the year 330. The nations will determine that their ability to deal with the warfare being brought against mankind by Islam, can only be accomplished by a united effort, which will require a subjection to some moral authority, which the United States will insist is the Roman church. Just as Justinian gave the Catholic church its great authority in the year 533, history is repeated. The United States will force the world through its military might to obey, just as Clovis did for the Catholic church in the year 496. The history of verse two of Revelation thirteen will be repeated.
«Шармандагии» рӯзҳои охир дини Ислом аст. Калисоҳо ва миллатҳои ҷаҳон зери ҳокимияти Тартиботи Нави Ҷаҳонии Созмони Милали Муттаҳид хоҳанд омад, ки бар он калисои католикӣ ҳукмронӣ мекунад. Папа бар низоми ягонаи ҷаҳонӣ хоҳад нишаст, ҳамон тавре ки Константин дар соли 330 ба папагӣ ҷойгоҳи онро дод. Миллатҳо ба хулоса хоҳанд омад, ки қобилияти онҳо барои муқобила бо ҷанге, ки Ислом бар зидди башарият меорад, танҳо тавассути кӯшиши муттаҳидона имконпазир аст, ки он итоат ба як мақоми ахлоқиро талаб хоҳад кард, ки Иёлоти Муттаҳида пофишорӣ хоҳад намуд, ки он калисои Рум аст. Ҳамон тавре ки Юстиниан дар соли 533 ба калисои католикӣ ҳокимияти бузурги онро дод, таърих такрор мешавад. Иёлоти Муттаҳида ҷаҳонро ба воситаи қудрати низомии худ маҷбур хоҳад кард, ки итоат намояд, ҳамон тавре ки Хлодовех дар соли 496 барои калисои католикӣ чунин кард. Таърихи ояти дуюми Ваҳй боби сездаҳ такрор хоҳад шуд.
And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.
Ва он ҳайвоне ки ман дидам, монанди паланг буд, ва пойҳояш мисли пойҳои хирс, ва даҳонаш мисли даҳони шер; ва аждаҳо қуввати худ, ва тахти худ, ва ҳокимияти бузурги худро ба ӯ дод. Ваҳй 13:2.
Once the image is set up, then the kings of the earth, who have been angered by the attacks of Islam, will recognize that the universal “reproach” against Islam that has been used to bring the worldwide image of the beast into existence, was not the “reproach” that the “man of sin” (Jezebel) was actually concerned with. Too late, the world will find out that Jezebel cares nothing about Islam, but that her heart desires to kill Elijah, as Herodias killed John the Baptist.
Пас аз он ки сурат барпо гардад, он гоҳ подшоҳони замин, ки аз ҳамлаҳои ислом ба ғазаб омадаанд, дарк хоҳанд кард, ки он «маломати» умумиҷаҳонӣ бар зидди ислом, ки барои ба вуҷуд овардани сурати ҷаҳонии ҳайвон ба кор бурда шуд, ҳамон «маломате» набуд, ки «марди гуноҳ» (Изобал) дар асл ба он машғул буд. Вақте ки дигар дер шудааст, ҷаҳон хоҳад фаҳмид, ки Изобал ба ислом ҳеҷ парвое надорад, балки дилаш орзуи куштани Илёсро дорад, чунон ки Ҳиродия Яҳёи Таъмиддиҳандаро кушт.
The “mind which hath wisdom,” is the “mind of the wise,” and the “wise” are those who understand the “increase of knowledge” that is produced when the Lion of the tribe of Judah, unseals the Revelation of Jesus Christ, just before probation closes.
«Ақле ки ҳикмат дорад», ҳамон «ақли хирадмандон» аст; ва «хирадмандон» онҳоянд, ки «афзоиши дониш»-еро, ки ҳангоме падид меояд, ки Шери қабилаи Яҳудо, каме пеш аз баста шудани замони имтиҳон, Ваҳйи Исои Масеҳро муҳркушоӣ мекунад, дарк менамоянд.
And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.
Ва ӯ ба ман мегӯяд: «Суханони нубуввати ин китобро мӯҳр макун, зеро вақт наздик аст. Касе ки ноодил аст, бигзор ҳанӯз ноодил бимонад; ва касе ки палид аст, бигзор ҳанӯз палид бимонад; ва касе ки одил аст, бигзор ҳанӯз одил бимонад; ва касе ки муқаддас аст, бигзор ҳанӯз муқаддас бимонад». Ваҳй 22:10, 11.
The “seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth,” represents the truth that the papacy will reign over both church and state. Symbols have more than one meaning, and the symbols are to be defined and understood by the context of the passage where the symbols are represented. The argument arises that the verse identifies that the heads are the mountains, so what would be the justification for identifying a distinction between the heads (statecraft) and the mountains (churchcraft)? The distinction is established in Daniel chapters seven and eight. In chapter seven both pagan Rome and papal Rome are identified as “diverse,” from the beasts that preceded them.
«Ҳафт сар ҳафт кӯҳанд, ки зан бар онҳо нишастааст», ин ҳақиқатро ифода мекунад, ки папагӣ ҳам бар калисо ва ҳам бар давлат ҳукмронӣ хоҳад кард. Рамзҳо беш аз як маъно доранд, ва рамзҳо бояд аз рӯи заминаи порчае, ки дар он рамзҳо оварда шудаанд, таъриф ва дарк карда шаванд. Ин далел пеш меояд, ки оят муайян мекунад сарҳо ҳамон кӯҳҳо мебошанд; пас чӣ асосе барои муайян кардани тафовут миёни сарҳо (ҳунари давлатдорӣ) ва кӯҳҳо (ҳунари калисодорӣ) вуҷуд дорад? Ин тафовут дар бобҳои ҳафтум ва ҳаштуми Дониёл муқаррар карда шудааст. Дар боби ҳафтум ҳам Руми бутпараст ва ҳам Руми папагӣ ҳамчун «мутафовит» аз ҳайвоноте, ки пеш аз онҳо буданд, муайян шудаанд.
When chapter seven is brought upon chapter eight (line upon line), we find in chapter eight the little horn of Rome, oscillating between man, woman, man, woman. One symbol (the little horn) that represents two powers. In those chapters, a horn is a kingdom, and a kingdom is also a head. In chapter eight, the little horn represents two kingdoms, the fourth and fifth kingdom of Bible prophecy. The little horn symbolically represents two kingdoms, and the two kingdoms it represents are kingdoms that identify the union of statecraft and churchcraft. The seven heads, which are also seven mountains, represent two kingdoms, and the one kingdom is churchcraft and the other is statecraft.
Вақте ки боби ҳафтум бар боби ҳаштум оварда мешавад (сатр бар сатр), мо дар боби ҳаштум шохи хурди Румро меёбем, ки миёни мард, зан, мард, зан дар нوسон аст. Як рамз (шохи хурд), ки ду қудратро ифода мекунад. Дар он бобҳо, шох подшоҳӣ аст, ва подшоҳӣ ҳамчунин сар аст. Дар боби ҳаштум, шохи хурд ду подшоҳиро ифода мекунад, подшоҳии чорум ва панҷуми нубуввати Китоби Муқаддасро. Шохи хурд ба таври рамзӣ ду подшоҳиро ифода мекунад, ва он ду подшоҳие, ки ифода мекунад, подшоҳиҳое ҳастанд, ки иттиҳоди давлатдорӣ ва калисодориро муайян месозанд. Ҳафт сар, ки ҳамчунин ҳафт кӯҳ мебошанд, ду подшоҳиро ифода мекунанд, ва як подшоҳӣ калисодорӣ аст ва дигаре давлатдорӣ.
In Daniel chapter two, there is another witness to this prophetic symbolism, for there the last kingdom, which the Millerites understood to be the fourth kingdom of Rome, is represented by iron and clay. The iron and clay are combined, though in reality iron does not combine with clay. Yet when Sister White comments upon the “iron and clay,” she identifies it as a symbol of churchcraft and statecraft, as is represented by chapter eight’s little horn, and the Revelation seventeen heads that are also mountains.
Дар боби дуюми Дониёл, шоҳиди дигари ин рамзшиносии нубувватӣ низ ҳаст, зеро дар он ҷо подшоҳии охирин, ки миллеритҳо онро подшоҳии чоруми Рум мефаҳмиданд, бо оҳан ва гил намояндагӣ шудааст. Оҳан ва гил бо ҳам омехта шудаанд, ҳарчанд дар асл оҳан бо гил намеомезад. Аммо вақте ки хоҳар Уайт дар бораи «оҳан ва гил» шарҳ медиҳад, вай онро ҳамчун рамзи ҳунари калисоӣ ва ҳунари давлатдорӣ муайян месозад, чунон ки бо шохи хурди боби ҳаштум ва сарҳои Ваҳйи ҳабдаҳ, ки кӯҳҳо низ ҳастанд, намояндагӣ шудааст.
“We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168, 1169.
«Мо ба замоне расидаем, ки дар он кори муқаддаси Худо бо пойҳои он ҳайкал муаррифӣ мешавад, ки дар онҳо оҳан бо гили лойолуд омехта шуда буд. Худо қавме дорад, қавми баргузидае, ки фаросати онҳо бояд тақдис ёбад, ва онҳо набояд бо бардоштани чӯб, хас ва коҳ бар таҳкурсӣ нопок гарданд. Ҳар ҷоне, ки ба аҳкоми Худо вафодор аст, хоҳад дид, ки аломати фарқкунандаи имони мо шанбеи рӯзи ҳафтум аст. Агар ҳукумат шанберо, чунон ки Худо амр фармудааст, эҳтиром мекард, он гоҳ дар қудрати Худо ва дар ҳимояи имоне, ки як бор ба муқаддасон супурда шудааст, устувор меистод. Аммо давлатмардон шанбеи қалбакиро дастгирӣ хоҳанд кард, ва имони динии худро бо риояи ин фарзанди папагӣ дарҳам хоҳанд омехт, ва онро болотар аз шанбее қарор хоҳанд дод, ки Худованд онро тақдис ва муборак гардонидааст ва ҷудо намудааст, то инсон онро муқаддас нигоҳ дорад, ҳамчун аломате миёни Ӯ ва қавми Ӯ то ҳазор насл. Омехтани ҳунари калисоӣ ва ҳунари давлатдорӣ бо оҳан ва гил муаррифӣ шудааст. Ин иттиҳод тамоми қудрати калисоҳоро заиф мегардонад. Бо қудрати давлат мусаллаҳ сохтани калисо натиҷаҳои шарирона ба бор хоҳад овард. Одамон қариб аз ҳадди пурсабрии Худо гузаштаанд. Онҳо нерӯи худро дар сиёсат ба кор бурдаанд ва бо папагӣ муттаҳид шудаанд. Аммо вақт хоҳад расид, ки Худо онҳоеро, ки шариати Ӯро ботил гардонидаанд, ҷазо хоҳад дод, ва кори шариронаи онҳо бар худи онҳо бармегардад». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168, 1169.
We will continue this study in the next article.
Мо ин таҳқиқро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.
“In the scene representing the work of Christ for us, and the determined accusation of Satan against us, Joshua stands as the high priest, and makes request in behalf of God’s commandment-keeping people. At the same time Satan represents the people of God as great sinners, and presents before God the list of sins he has tempted them to commit through their lifetime, and urges that because of their transgressions, they be given into his hands to destroy. He urges that they should not be protected by ministering angels against the confederacy of evil. He is full of anger because he cannot bind the people of God into bundles with the world, to render to him complete allegiance. Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus. In their enmity against the people of God, they show themselves guilty also of the choice of Barabbas instead of Christ.
«Дар манзаре, ки кори Масеҳро барои мо ва айбҷӯии қотеъонаи Шайтонро бар зидди мо тасвир мекунад, Еҳушаъ ҳамчун саркоҳин меистад ва аз номи қавми Худо, ки аҳкоми Ӯро риоя мекунанд, илтиҷо мекунад. Ҳамзамон Шайтон қавми Худоро ҳамчун гунаҳкорони бузург муаррифӣ намуда, назди Худо рӯйхати гуноҳҳоеро пеш меорад, ки дар тӯли умрашон онҳоро ба содир кардани онҳо васваса кардааст, ва пофишорӣ мекунад, ки ба сабаби таҷовузҳояшон онҳо ба дасти ӯ барои нобуд шудан супурда шаванд. Ӯ исрор меварзад, ки онҳо аз ҷониби фариштагони хизматгузор аз иттиҳоди бадӣ муҳофизат карда нашаванд. Ӯ пур аз хашм аст, зеро наметавонад қавми Худоро бо ҷаҳон дастабандӣ карда, ба худ садоқати комил ба даст оварад. Подшоҳон, ҳокимон ва волиён бар худ нишони зиддимасеҳро ниҳодаанд ва ҳамчун он аждаҳое тасвир мешаванд, ки меравад бо муқаддасон ҷанг кунад — бо онҳое ки аҳкоми Худоро нигоҳ медоранд ва имони Исоро доранд. Дар душмании худ нисбат ба қавми Худо, онҳо ҳамчунин худро дар интихоби Бараббо ба ҷои Масеҳ гунаҳкор нишон медиҳанд.»
“God has a controversy with the world. When the judgment shall sit, and the books shall be opened, He has an awful account to settle, which would now make the world fear and tremble were men not blinded and bewitched by satanic delusions and deceptions. God will call the world to account for the death of His only-begotten Son, whom to all intents and purposes the world has crucified afresh, and put to open shame in the persecution of His people. The world has rejected Christ in the person of His saints, has refused His messages in the refusal of the messages of prophets, apostles, and messengers. They have rejected those who have been colaborers with Christ, and for this they will have to render an account.” Testimonies to Ministers, 38, 39.
«Худо бо ҷаҳон баҳсе дорад. Вақте ки доварӣ барпо гардад ва китобҳо кушода шаванд, Ӯ ҳисоби даҳшатноке дорад, ки бояд тасфия шавад; ва агар одамон аз фиребҳо ва гумроҳиҳои шайтонӣ кӯр ва афсунзада намебуданд, ин ҳамакнун ҷаҳонро ба тарс ва ларза меовард. Худо ҷаҳонро барои марги Писари Ягоназодаи Худ ба ҳисоб хоҳад кашид, Касеро, ки ҷаҳон, ба ҳар маънои воқеӣ, аз нав маслуб кардааст ва дар таъқиби қавми Ӯ ба расвоии ошкор супурдааст. Ҷаҳон Масеҳро дар шахси муқаддасони Ӯ рад кардааст; паёмҳои Ӯро бо рад кардани паёмҳои анбиё, расулон ва паёмоварон рад намудааст. Онҳо касонеро рад кардаанд, ки ҳамкорони Масеҳ будаанд, ва барои ин онҳо бояд ҳисоб диҳанд». Testimonies to Ministers, 38, 39.