Gabriel came to Daniel in chapter nine to provide him with skill and understanding of the two visions which had been represented in chapter eight.
Ҷабраил дар боби нӯҳум назди Дониёл омад, то ба ӯ дарки амиқ ва фаҳмиши он ду рӯъёеро, ки дар боби ҳаштум нишон дода шуда буданд, ато намояд.
And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:22, 23.
Ва маро огоҳонид, ва бо ман сухан гуфт, ва фармуд: «Эй Дониёл, алҳол берун омадаам, то ба ту маҳорат ва фаҳм ато намоям. Дар аввали зориҳои ту фармон содир шуд, ва ман омадаам, то онро ба ту нишон диҳам; зеро ту бисёр маҳбуб ҳастӣ. Пас ин каломро дарк намо ва рӯъёро ба хубӣ мулоҳиза кун». Дониёл 9:22, 23.
In order for Daniel to have the “understanding” he needed, Gabriel told him to understand both the “matter” and the “vision.” The “matter” was the vision of the trampling down of the sanctuary and host, and the “vision,” was the vision of the appearance of October 22, 1844. Sister White also emphasizes these two visions when she informs us that, Daniel was seeking to understand the relation of the seventy year captivity and the twenty-three hundred years. The seventy years are what Gabriel identified as the “matter” and the “vision” was the twenty-three hundred years. Daniel represents the “wise” of the last days, when Gabriel provides the interpretation of the twenty-three hundred years. The “wise” recognize both the “matter” and the “vision,” in Gabriel’s interpretation, the wicked do not understand. The Millerites understood the “matter” and “vision,” but only in a limited fashion.
Барои он ки Дониёл «фаҳмиш»-еро, ки ба он ниёз дошт, дошта бошад, Ҷабраил ба ӯ гуфт, ки ҳам «амр»-ро ва ҳам «рӯъё»-ро бифаҳмад. «Амр» рӯъёи поймол шудани муқаддасгоҳ ва лашкар буд, ва «рӯъё» — рӯъёи зуҳури 22 октябри соли 1844. Хоҳар Уайт низ ин ду рӯъёро таъкид мекунад, вақте ки моро огоҳ месозад, ки Дониёл мекӯшид муносибати асорати ҳафтодсола ва ду ҳазору сесад солро дарк кунад. Ҳафтод сол ҳамон чизест, ки Ҷабраил онро «амр» муайян кард, ва «рӯъё» ду ҳазору сесад сол буд. Дониёл намояндаи «доноён»-и рӯзҳои охир аст, ҳангоме ки Ҷабраил тафсири ду ҳазору сесад солро пешниҳод мекунад. «Доноён» дар тафсири Ҷабраил ҳам «амр»-ро ва ҳам «рӯъё»-ро мешиносанд; шарирон дарк намекунанд. Миллериён «амр» ва «рӯъё»-ро фаҳмиданд, аммо танҳо ба таври маҳдуд.
The four hundred and ninety years of probationary time, was a period that was based upon four hundred and ninety years of rebellion against the covenant of the “seven times” represented in Leviticus twenty-five and twenty-six. The seventy years captivity was the sum of all the years the land was not allowed to enjoy her rest.
Чорсаду навад соли муҳлати озмоиш бар асоси чорсаду навад соли исён бар зидди аҳди «ҳафт бор» қарор дошт, ки дар Левиён бисту панҷ ва бисту шаш тасвир шудааст. Ҳафтод соли асорат маҷмӯи ҳамаи солҳое буд, ки ба замин иҷозат дода нашуд, то оромии худро бархурдор гардад.
The week that Christ confirmed the covenant with many, was an illustration of the quarrel of his covenant, as represented by two periods of twelve hundred and sixty days. That prophetic week was divided by the cross, which typifies the seal of God.
Ҳафтае ки Масеҳ аҳдро бо бисёрон тасдиқ намуд, намунае аз низои аҳди Ӯ буд, чунон ки он бо ду давраи ҳазору дусаду шастрӯза тасвир гардидааст. Он ҳафтаи нубувватӣ ба воситаи салиб, ки мӯҳри Худоро тимсол мекунад, ҷудо карда шуд.
“What is the seal of the living God, which is placed in the foreheads of His people? It is a mark which angels, but not human eyes, can read; for the destroying angel must see this mark of redemption. The intelligent mind has seen the sign of the cross of Calvary in the Lord’s adopted sons and daughters. The sin of the transgression of the law of God is taken away. They have on the wedding garment, and are obedient and faithful to all God’s commands.” Manuscript Releases, volume 21, 52.
«Мӯҳри Худои зинда, ки бар пешониҳои қавми Ӯ гузошта мешавад, чист? Он нишонаест, ки фариштагон онро мехонанд, вале на чашмони инсонӣ; зеро фариштаи ҳалокатовар бояд ин аломати фидияро бубинад. Ақли хирадманд нишонаи салиби Ҷалҷотро дар писарон ва духтарони ба фарзандӣ пазируфтаи Худованд дидааст. Гуноҳи поймол кардани шариати Худо аз миён бардошта шудааст. Онҳо либоси арӯсӣ бар тан доранд ва ба ҳамаи аҳкоми Худо итоаткору вафодоранд». Manuscript Releases, volume 21, 52.
That week typified two periods of twelve hundred and sixty years divided at the Sunday law of 538, (the mark of the beast) in which paganism and then papalism trampled down the sanctuary and the host. For twelve hundred and sixty days, Christ gave His testimony, then for another twelve hundred and sixty days, Christ gave the same testimony through His disciples. For twelve hundred and sixty years, Satan gave his testimony, through paganism, and then for another twelve hundred and sixty years, Satan gave his testimony through the papacy.
Он ҳафта рамзи ду давраи ҳазору дусаду шастсола буд, ки дар қонуни якшанбеи соли 538, (нишони ҳайвон) ҷудо мегардиданд, ки дар онҳо нахуст бутпарастӣ ва сипас папизм қудсгоҳ ва лашкарро поймол карданд. Дар тӯли ҳазору дусаду шаст рӯз, Масеҳ шаҳодати Худро дод, сипас барои боз ҳазору дусаду шаст рӯзи дигар, Масеҳ ҳамон шаҳодатро ба воситаи шогирдони Худ дод. Дар тӯли ҳазору дусаду шаст сол, Шайтон шаҳодати худро ба воситаи бутпарастӣ дод, ва сипас барои боз ҳазору дусаду шаст соли дигар, Шайтон шаҳодати худро ба воситаи папагӣ дод.
The covenant, which through ancient Israel’s disobedience, became God’s “quarrel,” was the covenant of Leviticus chapter twenty-five, that outlined the land resting, and the jubilee that was to be celebrated every forty-ninth year.
Аҳде, ки ба сабаби нофармонии Исроили қадим ба «даъвои» Худо табдил ёфт, ҳамон аҳди боби бисту панҷуми китоби Левӣ буд, ки дар он ором гирифтани замин ва юбилейе, ки бояд ҳар соли чилу нӯҳум ҷашн гирифта мешуд, баён шуда буд.
And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubile to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. And ye shall hallow the fiftieth year, and proclaim liberty throughout all the land unto all the inhabitants thereof: it shall be a jubile unto you; and ye shall return every man unto his possession, and ye shall return every man unto his family. A jubile shall that fiftieth year be unto you: ye shall not sow, neither reap that which groweth of itself in it, nor gather the grapes in it of thy vine undressed. For it is the jubile; it shall be holy unto you: ye shall eat the increase thereof out of the field. In the year of this jubile ye shall return every man unto his possession. Leviticus 25:1–13.
Ва Худованд ба Мусо дар кӯҳи Сино сухан ронда, гуфт: «Ба банӣ-Исроил бигӯ ва ба онҳо бигӯй: чун ба замине ки Ман ба шумо медиҳам, дароед, он гоҳ замин бояд барои Худованд шанбе нигоҳ дорад. Шаш сол киштзори худро бикор, ва шаш сол токзори худро навдаро кун ва ҳосили онро ҷамъ овар; вале дар соли ҳафтум барои замин шанбеи оромӣ хоҳад буд, шанбее барои Худованд: киштзори худро макор ва токзори худро навдаро макун. Он чиро ки аз худ аз дарави ту рӯидааст, мадарав, ва ангури токи натарошидаи худро ҷамъ накун; зеро он соли оромӣ барои замин аст. Ва шанбеи замин барои шумо ғизо хоҳад буд: барои ту, ва барои ғуломат, ва барои канизат, ва барои муздурӣ ту, ва барои ғарибе ки назди ту иқомат дорад, ва барои чорвои ту, ва барои ҳайвоноте ки дар замини ту ҳастанд, тамоми ҳосили он ғизо хоҳад буд. Ва барои худ ҳафт шанбеи солҳоиро бишумор, яъне ҳафт бор ҳафт сол; ва айёми ҳафт шанбеи солҳо барои ту чилу нӯҳ сол хоҳад буд. Он гоҳ дар рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум карнаи юбилейро ба садо дарор; дар рӯзи каффорат шумо карнаро дар тамоми замини худ ба садо дароред. Ва соли панҷоҳумро муқаддас шуморед, ва дар тамоми замин барои ҳамаи сокинони он озодиро эълон кунед: он барои шумо юбилей хоҳад буд; ва ҳар яке аз шумо ба мулки худ баргардад, ва ҳар яке аз шумо ба хонадони худ баргардад. Он соли панҷоҳум барои шумо юбилей хоҳад буд: на бикоред, ва на он чиро ки дар он аз худ рӯидааст, дарав кунед, ва на ангури токи натарошидаи онро ҷамъ оваред. Зеро он юбилей аст; он барои шумо муқаддас хоҳад буд: ҳосили онро аз саҳро бихӯред. Дар соли ин юбилей ҳар яке аз шумо ба мулки худ баргардад». Ибодат 25:1–13.
The first period of the twenty-three hundred year prophecy, as with the week Christ confirmed the covenant, and the four-hundred and ninety years is directly associated with the “seven times” of Leviticus chapters twenty-five and twenty-six.
Давраи аввали пешгӯии ду ҳазору сесадсола, ҳамон тавре ки ҳафтае, ки Масеҳ аҳдро тасдиқ намуд, ва чорсаду навад сол, бевосита бо «ҳафт замон»-и бобҳои бисту панҷ ва бисту шаши китоби Ибодат алоқаманд аст.
Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. Daniel 9:2.
Пас бидонед ва дарёбед, ки аз вақти баромадани фармон барои аз нав барқарор кардан ва бино намудани Ерусалим то ба Масеҳ, Сарвар, ҳафт ҳафта ва шасту ду ҳафта хоҳад буд; кӯча аз нав бино карда хоҳад шуд, ва девор низ, ҳатто дар замонҳои пурошӯб. Дониёл 9:2.
Sixty-nine weeks beginning in 457 BC, brings you to Christ’s baptism, and the beginning of the week in which he confirmed the covenant, which was the covenant of God’s “quarrel.” But there was a week of weeks (forty-nine years), that was isolated from the sixty-nine weeks by the phrase “seven weeks, and threescore and two weeks.” Beginning in 457 BC, there was to be forty-nine years, a clear reference to the covenant of Leviticus chapter twenty-five, and to the jubilee celebration. Those forty-nine years were not only a symbol of the jubilee cycles, but also of Pentecost, which is the fiftieth day that follows the forty-nine days of the feast of weeks.
Шасту нуҳ ҳафта, ки аз соли 457 то милод оғоз мешаванд, туро ба таъмиди Масеҳ ва ба оғози он ҳафтае мерасонанд, ки дар он Ӯ аҳдро, ки аҳди «мурофиаи» Худо буд, устувор гардонид. Аммо як ҳафтаи ҳафтаҳо (чилу нӯҳ сол) вуҷуд дошт, ки бо ибораи «ҳафт ҳафта ва шасту ду ҳафта» аз шасту нуҳ ҳафта ҷудо карда шуда буд. Аз соли 457 то милод оғоз карда, бояд чилу нӯҳ сол мебуд — ишораи рӯшане ба аҳди боби бисту панҷуми китоби Ибодат ва ба ҷашни юбилей. Он чилу нӯҳ сол на танҳо рамзи давраҳои юбилей буданд, балки ҳамчунин рамзи Пантикост низ буданд, ки он рӯзи панҷоҳум аст ва пас аз чилу нӯҳ рӯзи иди Ҳафтаҳо меояд.
The first forty-nine years of the twenty-three hundred years, the four hundred and ninety years, and the week the covenant was confirmed are all directly connected with the twenty-five hundred and twenty years, represented as “seven times,” in Leviticus twenty-six. Every element of the twenty-three hundred year prophecy is directly connected to the “seven times” which Adventism set aside and rejected in 1863. The “seven times” is a symbol of the jubilee covenant, and for this reason it is also to be noted that when the twenty-three hundred years ended on October 22, 1844, so too, did the twenty-five hundred and twenty years end on that very day, for Moses recorded in Leviticus chapter twenty-five:
Нахустин чиҳилу нӯҳ соли дуву ҳазору сесад сол, чорсаду навад сол, ва он ҳафтае ки аҳд тасдиқ карда шуд, ҳамаашон мустақиман бо дуву ҳазору панҷсаду бист сол, ки дар Ловиён бисту шаш ба сурати «ҳафт замон» ифода шудааст, пайвастанд. Ҳар унсури пешгӯии дуву ҳазору сесадсола мустақиман ба «ҳафт замон» вобаста аст, ки адвентизм онро дар соли 1863 канор гузошт ва рад кард. «Ҳафт замон» рамзи аҳди юбилей аст, ва аз ин сабаб низ бояд қайд кард, ки вақте дуву ҳазору сесад сол дар 22 октябри соли 1844 ба анҷом расид, ҳамчунин дуву ҳазору панҷсаду бист сол низ маҳз дар ҳамон рӯз ба анҷом расид, зеро Мусо дар боби бисту панҷуми китоби Ловиён чунин сабт кардааст:
And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubile to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:8, 9.
Ва ту бояд барои худ ҳафт шанбеи солҳоро бишуморӣ, ҳафт бор ҳафт сол; ва муддати ҳафт шанбеи солҳо барои ту чилу нӯҳ сол хоҳад буд. Пас дар рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум карнаи юбилро ба садо даровар; дар рӯзи кафорат карнаро дар тамоми замини худ ба садо дароред. Ибодат 25:8, 9.
Every prophetic period within the twenty-three hundred years, is directly associated with the “seven times” of Leviticus twenty-six, including the day both prophetic periods ended. The first forty-nine years identified the work of rebuilding and restoring Jerusalem that would be finalized as God’s people came out of Babylon. The temple was finished before the third decree, as was the Millerite temple finished before the third angel arrived. Yet after 457 BC, “the street” still needed to “be built again, and the wall, even in troublous times.” As Alpha and Omega, Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing, and after October 22, 1844, the Millerites were to finish “the street” “and the wall,” “in troublous times.”
Ҳар як давраи нубувватӣ дар дохили ду ҳазору сесад сол, бевосита бо «ҳафт замон»-и Ибодатномаи Аҳди Қадим, Левиён боби бисту шаш, вобастагӣ дорад, аз ҷумла бо ҳамон рӯзе ки ҳар ду давраи нубувватӣ ба анҷом расиданд. Чилу нӯҳ соли аввал кори аз нав бино кардан ва барқарор намудани Уршалимро муайян мекарданд, ки он ҳангоме ба камол мерасид, ки қавми Худо аз Бобил берун меомаданд. Маъбад пеш аз фармони сеюм ба анҷом расида буд, ҳамчунин маъбади миллерӣ пеш аз он ки фариштаи сеюм биёяд, ба анҷом расида буд. Аммо пас аз соли 457 то милод, «кӯча» ҳанӯз бояд «дубора бино карда мешуд, ва девор низ, дар замонҳои пурошӯб». Чун Алфа ва Омега, Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози он нишон медиҳад, ва пас аз 22 октябри соли 1844, миллериён мебоист «кӯча» ва «девор»-ро «дар замонҳои пурошӯб» ба анҷом мерасониданд.
Sister White identifies the literal wall of protection around Jerusalem as a symbol of God’s law, and immediately after October 22, 1844, the faithful were led into the heavenly sanctuary and recognized God’s law (the wall). In order to recognize God’s law, including the Sabbath, the Millerites were led back to the covenant of ancient Israel. The restoration of the literal “street,” is the restoration that was spiritually accomplished when the Millerites returned to Jeremiah’s “old paths”. The “troublous times” that were to be in the period the wall and street were established was to be accomplished after 1844, and the Civil War that was then approaching, and soon beginning in that very history, represented those troublous times.
Хоҳар Уайт девори воқеии муҳофизатии гирди Ерусалимро ҳамчун рамзи қонуни Худо муайян мекунад, ва фавран пас аз 22 октябри соли 1844, вафодорон ба муқаддасгоҳи осмонӣ роҳнамоӣ шуданд ва қонуни Худоро (деворро) шинохтанд. Барои он ки қонуни Худо, аз ҷумла шанбе, шинохта шавад, миллериён ба аҳди Исроили қадим бозгардонида шуданд. Барқароршавии воқеии «кӯча» ҳамон барқароршавиест, ки аз ҷиҳати рӯҳонӣ он гоҳ ба амал омад, вақте ки миллериён ба «роҳҳои қадим»-и Ирмиё бозгаштанд. «Замонҳои пурошӯб», ки бояд дар даврае мебуданд, ки девор ва кӯча барқарор мешуданд, мебоист пас аз соли 1844 ба амал меомаданд, ва Ҷанги шаҳрвандӣ, ки он вақт наздик мешуд ва ба зудӣ дар ҳамон таърих оғоз мегардид, намояндаи он замонҳои пурошӯб буд.
Had they been faithful they would have reached the symbolic fiftieth year of the jubilee (where the slaves are released), which was also represented by the fiftieth day of Pentecost (where the message of emancipation goes to all the world). But after 1844 most opposed the Sabbath light, and in 1863, they also rejected the message of Moses (the “seven times”), which had been delivered to them by Elijah (William Miller.) In other words, they turned away from “the street” (the old paths) that they were to restore and walk in.
Агар онҳо вафодор мемонданд, ба соли рамзии панҷоҳуми юбилей мерасиданд (ки дар он ғуломон озод карда мешаванд), ки он ҳамчунин бо рӯзи панҷоҳуми Пантикост ифода мегардид (ки дар он паёми озодӣ ба тамоми ҷаҳон меравад). Аммо пас аз соли 1844 аксарият ба нури рӯзи шанбе муқобилат карданд, ва дар соли 1863 онҳо паёми Мӯсо («ҳафт замон»)-ро низ, ки тавассути Илёс (William Miller) ба онҳо расонида шуда буд, рад карданд. Ба ибораи дигар, онҳо аз «кӯча» (роҳҳои қадим), ки мебоист онро барқарор намуда, дар он роҳ равона мешуданд, рӯй гардонданд.
Jesus always illustrates the end by the beginning, and when the parable of the ten virgins is repeated in the last days, the work of restoring Jerusalem is again to be accomplished. The “street and wall” will be built in “troublous times”. We are now entering into those troublous times. October 22, 1844, typifies the soon-coming Sunday law, so when the “hour of the great earthquake,” of Revelation eleven arrives, the street and wall will be built in troublous times. We will now identify those troublous times as the “angering of the nations” produced by the escalating warfare of Islam.
Исо ҳамеша анҷомро бо ибтидо тасвир мекунад, ва ҳангоме ки масали даҳ бокира дар рӯзҳои охир такрор мегардад, кори барқарор сохтани Ерусалим боз ба анҷом расонида хоҳад шуд. «Кӯча ва девор» дар «замонҳои пурошӯб» бино хоҳад шуд. Мо ҳоло ба ҳамон замонҳои пурошӯб ворид шуда истодаем. 22 октябри соли 1844 қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасандаро тимсол мекунад; бинобар ин, вақте ки «соати зилзилаи бузург»-и Ваҳй боби ёздаҳ фаро мерасад, кӯча ва девор дар замонҳои пурошӯб бино хоҳанд шуд. Акнун мо он замонҳои пурошӯбро ҳамчун «хашмгин шудани халқҳо», ки аз ҷанги рӯ ба афзоиши Ислом ба вуҷуд меояд, муайян хоҳем кард.
While explaining what had been previously written concerning a “time of trouble,” she gave an explanation that is recorded in the book Early Writings.
Ҳангоми шарҳ додани он чи пештар дар бораи «замони тангӣ» навишта шуда буд, ӯ тавзеҳе дод, ки дар китоби Early Writings сабт шудааст.
“1. On page 33 is given the following: ‘I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question to unite the hearts of God’s dear, waiting saints. I saw that God had children who do not see and keep the Sabbath. They have not rejected the light upon it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully.’
«1. Дар саҳифаи 33 чунин оварда шудааст: “Ман дидам, ки шанбеи муқаддас девори ҷудокунандаест, ва хоҳад буд, миёни Исроили ҳақиқии Худо ва беимонон; ва ин ки шанбе масъалаи бузургест, то дилҳои муқаддасони азизи интизорбудаи Худоро муттаҳид созад. Ман дидам, ки Худо фарзандоне дорад, ки шанберо намебинанд ва нигоҳ намедоранд. Онҳо нури марбут ба онро рад накардаанд. Ва дар оғози замони тангӣ, мо аз Рӯҳулқудс пур шудем, ҳангоме ки берун рафта, шанберо ба таври мукаммалтар эълон мекардем.”»
“This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
«Ин назар дар соли 1847 дода шуд, дар ҳангоме ки аз бародарони адвентист танҳо бисёр андаке рӯзи шанберо нигоҳ медоштанд, ва аз миёни онҳо низ кам касон гумон мекарданд, ки риояи он чунон аҳаммияти кофӣ дорад, ки миёни қавми Худо ва беимонон хатте ҷудокунанда кашад. Акнун иҷрои он назар оғоз ба намоён шудан кардааст. «Оғози он замони тангӣ», ки дар ин ҷо ёд шудааст, ба замоне ишора намекунад, ки балоҳо сар ба рехта шудан кунанд, балки ба як давраи кӯтоҳе андаке пеш аз рехта шудани онҳо, дар ҳоле ки Масеҳ дар муқаддасгоҳ аст. Дар он вақт, ҳангоме ки кори наҷот ба анҷом расидан дорад, тангӣ бар замин хоҳад омад, ва халқҳо ба хашм хоҳанд омад, вале маҳдуд нигоҳ дошта хоҳанд шуд, то ки ба кори фариштаи сеюм монеъ нагарданд. Дар он вақт «борони охир», ё таровате аз ҳузури Худованд, хоҳад омад, то ба овози баланди фариштаи сеюм қувват бахшад ва муқаддасонро барои истодан дар он даврае, ки ҳафт балои охирин рехта хоҳанд шуд, омода созад». Early Writings, 85.
There is a “short period of time,” that precedes the close of probation, when “the nations will be angry, yet held in check.” At the same time “the latter rain” arrives. The “angering of the nations,” is a symbol that is identified in Revelation chapter eleven.
Давраи «кӯтоҳи вақт» вуҷуд дорад, ки пеш аз анҷоми мӯҳлати имтиёз фаро мерасад, вақте ки «халқҳо ба ғазаб хоҳанд омад, вале боздошта хоҳанд шуд». Ҳамзамон «борони дерин» нозил мегардад. «Ба ғазаб омадани халқҳо» рамзест, ки дар боби ёздаҳуми китоби Ваҳй муайян шудааст.
And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.
Ва халқҳо ба ғазаб омаданд, ва ғазаби Ту фаро расид, ва вақти мурдагон, то ки доварӣ карда шаванд, ва то ки подош бидиҳӣ ба бандагони Худ — пайғамбарон, ва ба муқаддасон, ва ба онҳое ки аз номи Ту метарсанд, хурдону бузургон; ва то нобуд созӣ онҳоеро ки заминро нобуд месозанд. Ваҳй 11:18.
Sister White comments on this verse.
Хоҳар Уайт бар ин оят шарҳ медиҳад.
“I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.
«Ман дидам, ки хашми халқҳо, ғазаби Худо ва вақти доварӣ кардани мурдагон аз ҳам ҷудо ва фарқкунанда буданд, яке пас аз дигаре меомад; ҳамчунин, ки Микоил ҳанӯз барнахоста буд ва замони тангие, ки мисли он ҳеҷ гоҳ набудааст, ҳанӯз оғоз наёфта буд. Ҳоло халқҳо ба хашм меоянд, аммо вақте ки Саркоҳини мо кори Худро дар мақдас ба анҷом расонад, Ӯ бармехезад, либосҳои интиқомро бар тан мекунад, ва он гоҳ ҳафт балои охирин фурӯ рехта хоҳанд шуд.
“I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.
«Ман дидам, ки чор фаришта чор бодро нигоҳ хоҳанд дошт, то даме ки кори Исо дар муқаддасгоҳ ба анҷом расад, ва баъд ҳафт балои охирин хоҳад омад». Early Writings, 36.
The “angering of the nations” occurs just before probation closes, for it is followed by the “wrath of God.” The “wrath of God” occurs when probation closes, and the “time to judge the dead,” refers to a judgment that occurs during the millennium, and does not refer to the judgment of the dead that began in 1844.
«Ба хашм омадани халқҳо» андаке пеш аз ба поён расидани муҳлати файз ба вуқӯъ меояд, зеро пас аз он «ғазаби Худо» меояд. «Ғазаби Худо» ҳангоми ба поён расидани муҳлати файз ба вуқӯъ меояд, ва «вақти доварӣ кардани мурдагон» ба доварие ишора мекунад, ки дар давраи ҳазорсола рӯй медиҳад, ва ба доварии мурдагон, ки соли 1844 оғоз ёфт, ишора намекунад.
And I saw an angel come down from heaven, having the key of the bottomless pit and a great chain in his hand. And he laid hold on the dragon, that old serpent, which is the Devil, and Satan, and bound him a thousand years, And cast him into the bottomless pit, and shut him up, and set a seal upon him, that he should deceive the nations no more, till the thousand years should be fulfilled: and after that he must be loosed a little season. And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. Revelation 20:1–4.
Ва ман фариштаеро дидам, ки аз осмон фуруд меомад ва калиди вартаи беҳадду канор ва занҷири бузургеро дар дасти худ дошт. Ва ӯ аждаҳоро, он мори қадимӣ, ки Иблис ва Шайтон аст, гирифта, ӯро ба муддати ҳазор сол баст; ва ӯро ба вартаи беҳадду канор андохт ва ӯро маҳкам кард ва бар ӯ мӯҳр ниҳод, то ки халқҳоро дигар фиреб надиҳад, то даме ки ҳазор сол ба анҷом расад; ва баъд аз он лозим аст, ки ӯ барои муддати кӯтоҳе раҳо карда шавад. Ва ман тахтҳоро дидам, ва бар онҳо нишастанд, ва доварӣ ба онҳо дода шуд; ва ман ҷонҳои онҳоеро дидам, ки барои шаҳодати Исо ва барои каломи Худо сар зада шуда буданд, ва онҳоеро, ки ба ҳайвон ва ба сурати вай саҷда накарда буданд ва нишони вайро бар пешониҳои худ ё бар дастҳои худ қабул накарда буданд; ва онҳо зинда шуданд ва бо Масеҳ ҳазор сол подшоҳӣ карданд. Ваҳй 20:1–4.
The judgment that is “given unto” the saints, identifies that they will pass judgment upon the wicked during the millennium, not that they are judged.
Доварие, ки ба муқаддасон «дода мешавад», нишон медиҳад, ки онҳо дар давоми ҳазорсола бар шарирон доварӣ хоҳанд кард, на ин ки бар худи онҳо доварӣ карда мешавад.
“During the thousand years between the first and the second resurrection the judgment of the wicked takes place. The apostle Paul points to this judgment as an event that follows the second advent. ‘Judge nothing before the time, until the Lord come, who both will bring to light the hidden things of darkness, and will make manifest the counsels of the hearts.’ 1 Corinthians 4:5. Daniel declares that when the Ancient of Days came, ‘judgment was given to the saints of the Most High.’ Daniel 7:22. At this time the righteous reign as kings and priests unto God. John in the Revelation says: ‘I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them.’ ‘They shall be priests of God and of Christ, and shall reign with Him a thousand years.’ Revelation 20:4, 6. It is at this time that, as foretold by Paul, ‘the saints shall judge the world.’ 1 Corinthians 6:2. In union with Christ they judge the wicked, comparing their acts with the statute book, the Bible, and deciding every case according to the deeds done in the body. Then the portion which the wicked must suffer is meted out, according to their works; and it is recorded against their names in the book of death.
«Дар давоми ҳазоре сол, ки миёни эҳёи аввал ва эҳёи дуюм аст, доварии шарирон ба амал меояд. Расули Павлус ба ин доварӣ ҳамчун воқеае ишора мекунад, ки пас аз омадани дуюм рӯй медиҳад. “Пас, то вақти он ки Худованд биёяд, ҳеҷ чизро пеш аз вақт доварӣ накунед; Ӯ ҳам чизҳои ниҳонии торикиро ба рӯшноӣ хоҳад овард ва ниятҳои дилҳоро ошкор хоҳад сохт.” 1 Қӯринтиён 4:5. Дониёл эълон мекунад, ки ҳангоме ки Қадимулайём омад, “доварӣ ба муқаддасони Ҳаққи Таоло супурда шуд.” Дониёл 7:22. Дар ин вақт одилон ҳамчун подшоҳон ва коҳинон барои Худо подшоҳӣ мекунанд. Юҳанно дар Ваҳй мегӯяд: “Тахтҳоро дидам, ва бар онҳо нишастанд, ва доварӣ ба онҳо дода шуд.” “Онҳо коҳинони Худо ва Масеҳ хоҳанд буд ва бо Ӯ ҳазоре сол подшоҳӣ хоҳанд кард.” Ваҳй 20:4, 6. Маҳз дар ин вақт, чунон ки Павлус пешгӯӣ кардааст, “муқаддасон ҷаҳонро доварӣ хоҳанд кард.” 1 Қӯринтиён 6:2. Дар иттиҳод бо Масеҳ онҳо шариронро доварӣ мекунанд, аъмоли онҳоро бо китоби қонун — Китоби Муқаддас — муқоиса намуда, ҳар як мавридро мувофиқи аъмоле ки дар ҷисм анҷом дода шудааст, ҳал мекунанд. Сипас ҳиссае ки шарирон бояд азоб кашанд, мувофиқи аъмолашон таъйин карда мешавад; ва он бар зидди номҳояшон дар китоби марг сабт мегардад.»
“Satan also and evil angels are judged by Christ and His people. Says Paul: ‘Know ye not that we shall judge angels?’ Verse 3. And Jude declares that ‘the angels which kept not their first estate, but left their own habitation, He hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day.’ Jude 6.
Шайтон низ ва фариштагони шарир аз ҷониби Масеҳ ва қавми Ӯ доварӣ карда мешаванд. Павлус мегӯяд: «Оё намедонед, ки мо фариштагонро доварӣ хоҳем кард?» Ояти 3. Ва Яҳудо эълон мекунад, ки «фариштагонеро, ки мансаби аввали худро нигоҳ надоштанд, балки маскани худро тарк карданд, Ӯ онҳоро дар занҷирҳои абадӣ зери зулмот барои доварии рӯзи бузург маҳфуз доштааст». Яҳудо 6.
“At the close of the thousand years the second resurrection will take place. Then the wicked will be raised from the dead and appear before God for the execution of ‘the judgment written.’ Thus the revelator, after describing the resurrection of the righteous, says: ‘The rest of the dead lived not again until the thousand years were finished.’ Revelation 20:5. And Isaiah declares, concerning the wicked: ‘They shall be gathered together, as prisoners are gathered in the pit, and shall be shut up in the prison, and after many days shall they be visited.’ Isaiah 24:22.” The Great Controversy, 660, 661.
«Дар поёни ҳазор сол эҳёи дуюм ба амал хоҳад омад. Он гоҳ шарирон аз мурдагон эҳё карда шуда, барои иҷрои “ҳукми навишташуда” ба ҳузури Худо ҳозир хоҳанд шуд». Ҳамин тавр, ваҳйнавис, пас аз тавсифи эҳёи одилон, мегӯяд: «Аммо дигар мурдагон зинда нашуданд, то он даме ки ҳазор сол ба анҷом расид». Ваҳй 20:5. Ва Ишаъё низ дар бораи шарирон эълон мекунад: «Ва онҳо, чунон ки асирон дар чоҳ ҷамъ оварда мешаванд, ҷамъ оварда хоҳанд шуд, ва дар зиндон маҳкам карда хоҳанд шуд, ва пас аз рӯзҳои бисёр аз онҳо бозҷуст карда хоҳад шуд». Ишаъё 24:22.» Муборизаи Бузург, 660, 661.
It is therefore clear that “the angering of the nations” refers to the “troublous times” that comes upon the world before probation closes, and that when “the nations are angered,” they are simultaneously “held in check.”
Бинобар ин, равшан аст, ки «ба хашм омадани халқҳо» ба «замонҳои пурошӯб» ишора мекунад, ки пеш аз баста шудани давраи имтиёз бар ҷаҳон меояд, ва ҳангоме ки «халқҳо ба хашм меоянд», онҳо ҳамзамон «дар боздошт нигоҳ дошта мешаванд».
“I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other.” Early Writings, 36.
«Дидам, ки ғазаби халқҳо, қаҳри Худо ва вақти доварӣ кардани мурдагон аз ҳам ҷудо ва фарқкунанда буданд, ва яке пас аз дигаре фаро мерасид.» Навиштаҳои Аввалин, 36.
At the time when the “nations are angered,” the latter rain begins to fall.
Дар он замоне ки «халқҳо ба ғазаб меоянд», борони охирон ба боридан оғоз мекунад.
“At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
«Дар он вақт, ҳангоме ки кори наҷот ба анҷом мерасад, мусибат бар замин хоҳад омад, ва халқҳо ба хашм хоҳанд омад, аммо маҳдуд нигоҳ дошта хоҳанд шуд, то ки ба кори фариштаи сеюм монеъ нашаванд. Дар он вақт “борони охирин”, ё таровате аз ҳузури Худованд, хоҳад омад, то ба овози баланди фариштаи сеюм қувват бахшад ва муқаддасонро омода созад, то дар даврае ки ҳафт балои охирин рехта хоҳад шуд, устувор бимонанд». Early Writings, 85.
There is a point when the “nations are angered,” but they are simultaneously “held in check.” Then it is that Christ sets up His kingdom of glory, for He sets up His kingdom during the time of the latter rain.
Ҳангоме фаро мерасад, ки «халқҳо ба ғазаб меоянд», вале ҳамзамон «нигоҳ дошта мешаванд». Маҳз дар ҳамон вақт Масеҳ Малакути ҷалоли Худро барпо месозад, зеро Ӯ Малакути Худро дар айёми борони охирин барпо мекунад.
“The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.
«Борони охирин бар онҳое меояд, ки поканд — пас ҳама онро, чунон ки пештар буд, қабул хоҳанд кард.»
“When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can.” Spalding and Magan, 3.
«Вақте ки чор фаришта раҳо кунанд, Масеҳ подшоҳии Худро барпо хоҳад намуд. Ҳеҷ кас борони охиринро қабул намекунад, ҷуз онҳое ки ҳар чиро аз дасташон меояд, ба ҷо меоранд». Spalding and Magan, 3.
The two previous passages from Early Writings identify that when the nations are angered, and simultaneously “held in check,” the four angels restrain the four winds. The angering of the nations is therefore represented as the “four winds”. She also noted that at the time the four angels hold the angry nations in check, the latter rain would arrive. The period of time that begins when the latter rain arrives, which is also when the nations are angered, yet held in check, continues until Michael stands up and human probation closes. That period of time is the period when salvation is closing, and therefore represents the last work of Christ in the Most Holy Place, which is identified as the period of time when He is either blotting out men’s sins or their names from the books of judgment. That time period, when the angels are holding the four winds, is the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.
Ду порчаи пешин аз «Навиштаҳои Аввалия» нишон медиҳанд, ки вақте халқҳо ба ғазаб меоянд ва ҳамзамон «нигоҳ дошта мешаванд», чор фаришта чор бодро бозмедоранд. Пас, ба ғазаб омадани халқҳо ҳамчун «чор бод» муаррифӣ шудааст. Ӯ ҳамчунин қайд кардааст, ки дар он замоне ки чор фаришта халқҳои ба ғазабомадаро нигоҳ медоранд, борони охир хоҳад расид. Давраи замоне, ки аз вақти расидани борони охир оғоз меёбад, ки ҳамон вақтест ки халқҳо ба ғазаб меоянд, вале нигоҳ дошта мешаванд, то он даме идома меёбад, ки Микоил бархезад ва муҳлати имтиҳони инсон ба поён расад. Он давраи замон, давраест ки наҷот ба анҷом расида истодааст, ва бинобар ин кори охирини Масеҳро дар Қудси Ақдос ифода мекунад, ки ҳамчун ҳамон давраи замон муайян шудааст, ки Ӯ ё гуноҳҳои одамонро маҳв мекунад, ё номҳои онҳоро аз дафтарҳои доварӣ. Он давраи замон, вақте ки фариштагон чор бодро нигоҳ медоранд, вақти мӯҳргузории саду чилу чор ҳазор аст.
Islam of the third Woe is the power which “angers the nations,” and the third Woe arrived on September 11, 2001, but Islam was immediately “held in check.” The “east wind” is a symbol of Islam, and Isaiah identifies the “east wind” as the “rough wind,” that God “stayeth” (restrains). The warfare of Islam is repeatedly portrayed as a woman in labor, for it is an escalating warfare that began on September 11, 2001, when the mighty angel of Revelation eighteen descended, as marked by the bringing down of the great buildings of New York City.
Исломи войи сеюм қувваест, ки «халқҳоро ба хашм меоварад», ва войи сеюм 11 сентябри соли 2001 фаро расид, аммо Ислом дарҳол «маҳдуд карда шуд». «Боди шарқӣ» рамзи Ислом аст, ва Ишаъё «боди шарқӣ»-ро ҳамчун «боди шадид» муайян мекунад, ки Худо онро «бозмедорад» (маҳдуд месозад). Ҷанги Ислом такроран ҳамчун зане дар ҳолати зоиш тасвир карда мешавад, зеро он ҷанги рӯ ба афзоишест, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, вақте ки фариштаи қудратманди Ваҳйи боби ҳаждаҳум нозил шуд, чунон ки бо фурӯ рехтани биноҳои азими шаҳри Ню-Йорк нишон дода шуд.
“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
«Акнун чунин сухане паҳн шудааст, ки гӯё ман эълон карда бошам, ки Ню-Йорк бояд бо мавҷи азими баҳр рӯфта шавад? Инро ман ҳеҷ гоҳ нагуфтаам. Ман гуфтаам, вақте ки ба биноҳои азиме, ки дар он ҷо ошёна ба ошёна боло мерафтанд, менигаристам: “Чӣ манзараҳои даҳшатноке рӯй хоҳад дод, ҳангоме ки Худованд бархезад, то заминро ба сахтӣ биларзонад! Он гоҳ суханони Ваҳй 18:1–3 иҷро хоҳанд шуд”. Тамоми боби ҳаждаҳуми китоби Ваҳй ҳушдорест аз он чи бар замин хоҳад омад. Аммо ман дар хусуси он чи махсусан бар Ню-Йорк хоҳад омад, нури хосе надорам; танҳо инро медонам, ки рӯзе биноҳои азими он ҷо бо гардиш ва вожгунсозии қудрати Худо фурӯ хоҳанд рехт. Аз рӯи нуре, ки ба ман дода шудааст, медонам, ки харобӣ дар ҷаҳон аст. Як сухан аз ҷониби Худованд, як ламси қудрати азими Ӯ — ва ин сохтмонҳои бузург фурӯ хоҳанд афтод. Манзараҳое рух хоҳанд дод, ки мо даҳшати онҳоро тасаввур карда наметавонем». Review and Herald, July 5, 1906.
On the 1843 and 1850 charts Islam is represented as “war horses”. In Revelation chapter nine, where Islam of the first and second Woe is set forth, the character of Islam is identified by the name of Islam’s king.
Дар харитаҳои солҳои 1843 ва 1850 ислом ҳамчун «аспони ҷангӣ» тасвир ёфтааст. Дар боби нӯҳуми Ваҳй, ки дар он исломи Вои якум ва дуюм баён шудааст, хусусияти ислом бо номи подшоҳи ислом муайян карда мешавад.
And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11.
Ва бар онҳо подшоҳе буд, ки фариштаи вартаи беҳад аст; номи ӯ ба забони ибронӣ Абаддун аст, вале ба забони юнонӣ номаш Аполлион мебошад. Ваҳй 9:11.
The verse, which is chapter NINE, and verse ELEVEN, prophetically identifies that whether represented in the Old Testament (the Hebrew) or in the New Testament (the Greek), the character of Islam is Abaddon or Apollyon. Both names mean “destruction and death”.
Ояте, ки боби НӮҲУМ ва ояти ЁЗДАҲУМ мебошад, ба таври набавӣ муайян мекунад, ки хоҳ дар Аҳди Қадим (ибронӣ) намояндагӣ шуда бошад, хоҳ дар Аҳди Ҷадид (юнонӣ), хислати ислом Абаддон ё Аполлиён аст. Ҳар ду ном маънои «ҳалокат ва марг»-ро доранд.
“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
«Фариштагон чор бодро нигоҳ медоранд, ки ба сурати аспи хашмгин тасвир шудааст, ки мекӯшад худро раҳо кунад ва бар рӯи тамоми замин бо шитоб тохта гузарад ва дар роҳи худ ҳалокат ва марг оварад». Manuscript Releases, ҷилди 20, 217.
The four winds are the angry horse of Bible prophecy, that is seeking to break loose. One of the prophetic characteristics of the angry horse is that it is restrained, but it is seeking to break loose and bring “destruction and death”, upon the whole earth.
Чор шамол аспи хашмгини нубуввати Китоби Муқаддас аст, ки мекӯшад худро раҳо кунад. Яке аз хусусиятҳои нубувватии ин аспи хашмгин он аст, ки вай боздошта шудааст, аммо мекӯшад раҳо гардад ва бар тамоми замин «вайронӣ ва марг»-ро биёрад.
We will continue to address these subjects in the next article.
Мо дар мақолаи навбатӣ баррасии ин мавзӯъҳоро идома хоҳем дод.
“O that God’s people had a sense of the impending destruction of thousands of cities, now almost given to idolatry! But many of those who should be proclaiming the truth are accusing and condemning their brethren. When the converting power of God comes upon minds, there will be a decided change. Men will have no inclination to criticize and tear down. They will not stand in a position that hinders the light from shining to the world. Their criticism, their accusing, will cease. The powers of the enemy are mustering for battle. Stern conflicts are before us. Press together, my brethren and sisters, press together. Bind up with Christ. ‘Say ye not, A confederacy, . . . neither fear ye their fear, nor be afraid. Sanctify the Lord of hosts himself; and let him be your fear, and let him be your dread. And he shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’
«Кош халқе ки Худо ҳиссе аз ҳалокати наздики ҳазорон шаҳр медошт, ки ҳоло қариб комилан ба бутпарастӣ супурда шудаанд! Аммо бисёре аз онҳое ки бояд ҳақиқатро эълон мекарданд, бародарони худро айбдор ва маҳкум мекунанд. Вақте ки қудрати табдилдиҳандаи Худо бар зеҳнҳо фуруд ояд, тағйироти равшану қатъӣ ба амал хоҳад омад. Одамон дигар майле ба танқид кардан ва вайрон сохтан нахоҳанд дошт. Онҳо дар мавқее нахоҳанд истод, ки монеъи дурахшидани нур ба ҷаҳон гардад. Танқидҳои онҳо, айбдоркуниҳои онҳо, хотима хоҳад ёфт. Қувваҳои душман барои ҷанг ҷамъ мешаванд. Низоъҳои сахт дар пеши мо ҳастанд. Ба ҳам наздик шавед, эй бародарон ва хоҳарони ман, ба ҳам наздик шавед. Бо Масеҳ пайваст шавед. “Нагӯед: Иттиҳод,... ва аз он чӣ онҳо метарсанд, натарсед ва ҳаросон нашавед. Худованди лашкарҳоро муқаддас шуморед; ва бигзор Ӯ тарси шумо бошад, ва бигзор Ӯ ваҳшати шумо бошад. Ва Ӯ барои муқаддасгоҳ хоҳад буд; аммо барои ҳар ду хонаи Исроил санги пешпо ва сахраи лағзиш, ва барои сокинони Ерусалим доме ва тӯр хоҳад буд. Ва бисёре аз миёни онҳо пешпо хоҳанд хӯрд, ва хоҳанд афтод, ва хоҳанд шикаст, ва ба дом хоҳанд афтод, ва дастгир хоҳанд шуд.”
“The world is a theater. The actors, its inhabitants, are preparing to act their part in the last great drama. God is lost sight of. With the great masses of mankind there is no unity, except as men confederate to accomplish their selfish purposes. God is looking on. His purposes in regard to his rebellious subjects will be fulfilled. The world has not been given into the hands of men, though God is permitting the elements of confusion and disorder to bear sway for a season. A power from beneath is working to bring about the last great scenes in the drama,—Satan coming as Christ, and working with all deceivableness of unrighteousness in those who are binding themselves together in secret societies. Those who are yielding to the passion for confederation are working out the plans of the enemy. The cause will be followed by the effect.
«Ҷаҳон саҳнаи театр аст. Ҳунармандон, сокинони он, омода мешаванд, ки нақши худро дар охирин драмаи бузург бозанд. Худо аз назар гум шудааст. Дар миёни оммаҳои бузурги башарият ҳеҷ ягонагие нест, магар он гоҳ ки одамон барои анҷом додани мақсадҳои худпарастонаи худ иттиҳод мекунанд. Худо назар дорад. Мақсадҳои Ӯ нисбат ба тобеони исёнкораш ба иҷро хоҳад расид. Ҷаҳон ба дасти одамон супурда нашудааст, ҳарчанд Худо иҷозат медиҳад, ки унсурҳои ошуфтагӣ ва бесарусомонӣ барои муддате ҳукмронӣ кунанд. Қудрате аз поён амал мекунад, то саҳнаҳои охирини бузургро дар ин драма ба амал оварад,—Шайтон ҳамчун Масеҳ меояд ва бо тамоми фиребгарии ноинсофӣ дар миёни онҳое амал мекунад, ки худро дар ҷамъиятҳои махфӣ ба ҳам мепайванданд. Онҳое ки ба шавқи иттиҳодшавӣ таслим мешаванд, нақшаҳои душманро иҷро мекунанд. Сабабро натиҷа пайравӣ хоҳад кард.»
“Transgression has almost reached its limit. Confusion fills the world, and a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.” Review and Herald, September 10, 1903.
«Ҷиноят қариб ба ҳадди ниҳоии худ расидааст. Саросемагӣ ҷаҳонро фаро гирифтааст, ва ба зудӣ даҳшати бузурге бар одамон хоҳад омад. Анҷом бисёр наздик аст. Мо, ки ҳақиқатро медонем, бояд худро барои он чи ба зудӣ ҳамчун ҳайрати фарогири бузург бар ҷаҳон хоҳад нозил шуд, омода созем». Review and Herald, September 10, 1903.