In the recent articles we have been referring to a few passages from the Spirit of Prophecy that identify a period of time from September 11, 2001 until Michael stands up and human probation closes. During that period of time, there are a handful of prophetic illustrations which identify the final work of Christ in the Most Holy Place.
Дар мақолаҳои охирин мо ба чанд порча аз Рӯҳи Нубувват ишора карда будем, ки як давраи замонро аз 11 сентябри соли 2001 то вақте ки Микоил бармехезад ва муҳлати имтиёз барои инсон баста мешавад, муайян мекунанд. Дар он давраи замон, чанд намунаи рамзии нубувватӣ вуҷуд доранд, ки кори охирини Масеҳро дар Қуддусул-ақдос муайян менамоянд.
The work of Christ in the sanctuary is represented in the vision of the Ulai River of Daniel chapter eight, and Sister White has informed us that the vision of the Ulai River is now in the process of fulfillment. The final work accomplished in the heavenly sanctuary, which is now in the process of fulfillment, is represented in a variety of prophetic terms. It is represented as, among other prophetic representations, the sealing time, the latter rain, the closing work of salvation, and the cleansing of the temple. It is important to bring those terms together, and also to place them in their correct historical setting.
Кори Масеҳ дар муқаддасгоҳ дар рӯъёи наҳри Ӯлойи боби ҳаштуми китоби Дониёл тасвир ёфтааст, ва хоҳар Уайт моро огоҳ кардааст, ки рӯъёи наҳри Ӯлой ҳоло дар раванди иҷрошавӣ қарор дорад. Кори ниҳоие, ки дар муқаддасгоҳи осмонӣ анҷом дода мешавад ва ҳоло дар раванди иҷрошавӣ қарор дорад, бо истилоҳоти гуногуни нубувватӣ ифода шудааст. Он, аз ҷумла дар миёни дигар тасвирҳои нубувватӣ, ҳамчун замони мӯҳргузорӣ, борони охир, кори хотимавии наҷот ва поксозии маъбад тасвир шудааст. Муҳим аст, ки ин истилоҳот бо ҳам оварда шаванд, ва ҳамчунин дар ҷойгоҳи дурусти таърихии худ қарор дода шаванд.
“At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
«Дар он вақт, ҳангоме ки кори наҷот ба анҷом мерасад, мусибат бар замин хоҳад омад, ва халқҳо ба ғазаб хоҳанд омад, аммо боздошта хоҳанд шуд, то ки ба кори фариштаи сеюм монеъ нагарданд. Дар он вақт “борони охирин”, ё таровате аз ҳузури Худованд, хоҳад омад, то ба овози баланди фариштаи сеюм қувват бахшад ва муқаддасонро омода созад, то дар даврае ки ҳафт балои охирин фурӯ рехта хоҳанд шуд, устувор бимонанд». Early Writings, 85.
The “work of the third angel” is also “the work of salvation,” which prepares “the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.”
«кори фариштаи сеюм» ҳамчунин «кори наҷот» аст, ки «муқаддасонро омода месозад, то дар он замоне, ки ҳафт балои охирин фурӯ рехта хоҳанд шуд, устувор бимонанд».
And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.
Ва халқҳо ба ғазаб омаданд, ва ғазаби Ту фаро расид, ва вақти мурдагон, то ки доварӣ карда шаванд, ва то ки Ту музд диҳӣ ба бандагони Худ — анбиё, ва ба муқаддасон, ва ба онҳое ки аз номи Ту метарсанд, хурд ва бузург; ва нест созӣ онҳоеро, ки заминро вайрон мекунанд. Ваҳй 11:18.
The nations are angered before probation closes (which is when God’s wrath is poured out), yet when the nations are angered, they are also “held in check.” The “time” when the nations are angered, identifies the beginning of the closing work of salvation, and the closing work of salvation is the sealing of God’s people.
Пеш аз он ки муҳлати имтиҳон поён ёбад (ки он вақт ғазаби Худо фурӯ мерезад), халқҳо ба ғазаб меоянд; аммо ҳангоме ки халқҳо ба ғазаб меоянд, онҳо ҳамчунин «дар боздошт нигоҳ дошта мешаванд». «Замон»-е ки дар он халқҳо ба ғазаб меоянд, оғози кори хотимавии наҷотро муайян мекунад, ва кори хотимавии наҷот мӯҳргузории қавми Худост.
“The true people of God, who have the spirit of the work of the Lord and the salvation of souls at heart, will ever view sin in its real, sinful character. They will always be on the side of faithful and plain dealing with sins which easily beset the people of God. Especially in the closing work for the church, in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand who are to stand without fault before the throne of God, will they feel most deeply the wrongs of God’s professed people. This is forcibly set forth by the prophet’s illustration of the last work under the figure of the men each having a slaughter weapon in his hand. One man among them was clothed with linen, with a writer’s inkhorn by his side. ‘And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’” Testimonies, volume 3, 266.
«Мардуми ҳақиқии Худо, ки рӯҳи кори Худованд ва наҷоти ҷонҳоро дар дил доранд, ҳамеша гуноҳро дар моҳияти воқеӣ ва гуноҳомезаш хоҳанд дид. Онҳо ҳамеша ҷонибдори муносибати содиқона ва рӯирости нисбат ба гуноҳҳое хоҳанд буд, ки ба осонӣ мардуми Худоро дар муҳосира мегиранд. Хусусан дар кори хотимавӣ барои калисо, дар замони муҳргузории саду чиҳилу чаҳор ҳазор нафаре ки бояд беайб дар пеши тахти Худо биистанд, онҳо бадкориҳои мардуми ба номи Худо мансубро аз ҳама амиқтар эҳсос хоҳанд кард. Ин матлаб бо қувват дар тасвири пайғамбар аз кори охирин, таҳти сурати мардоне ки ҳар яке дар даст аслиҳаи қатл дошт, баён шудааст. Яке аз миёни онҳо либоси катонӣ дар бар дошт ва давоти котибӣ дар паҳлуяш буд. “Ва Худованд ба ӯ гуфт: Аз миёни шаҳр, аз миёни Уршалим бигузар ва бар пешониҳои мардоне ки барои ҳамаи қабоҳатҳое ки дар миёни он ба амал оварда мешаванд, оҳу нола мекунанд, аломате бигузор.”» Шаҳодатҳо, ҷилди 3, саҳ. 266.
The nations are held in check so as to not prevent the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In Revelation chapter seven, the angry nations that are held in check are represented as four winds that are held in check during that very same period of time, and that time is specifically identified as a period of time.
Миллатҳо боздошта мешаванд, то ки мӯҳргузории як саду чилу чор ҳазорро манъ накунанд. Дар боби ҳафтуми Ваҳй, он миллатҳои хашмгине, ки боздошта шудаанд, ҳамчун чор боде тасвир мегарданд, ки дар ҳамон айни давраи вақт боздошта шудаанд, ва он вақт ба таври мушаххас ҳамчун як давраи вақт муайян карда мешавад.
“Satan is now using every device in this sealing time to keep the minds of God’s people from the present truth and to cause them to waver. I saw a covering that God was drawing over His people to protect them in the time of trouble; and every soul that was decided on the truth and was pure in heart was to be covered with the covering of the Almighty.
«Шайтон акнун дар ин вақти муҳргузорӣ ҳар ҳилаеро ба кор мебарад, то зеҳнҳои қавми Худоро аз ҳақиқати ҳозира боздорад ва онҳоро ба дудилагӣ оварад. Ман пӯшише дидам, ки Худо бар қавми Худ мекашид, то онҳоро дар вақти тангӣ муҳофизат намояд; ва ҳар ҷоне, ки бар ҳақиқат устувор буд ва дар дил пок буд, бояд бо пӯшиши Қодири Мутлақ пӯшида мешуд.
“Satan knew this, and he was at work in mighty power to keep the minds of as many people as he possibly could wavering and unsettled on the truth. …
«Шайтон инро медонист, ва ӯ бо қудрати азим амал мекард, то ақлу зеҳни ҳар чи бештари мардумро, ба қадри имкон, нисбат ба ҳақиқат дар ҳолати дудилагӣ ва беқарорӣ нигоҳ дорад. …»
“I saw that Satan was at work in these ways to distract, deceive, and draw away God’s people, just now in this sealing time. I saw some who were not standing stiffly for present truth. Their knees were trembling, and their feet sliding, because they were not firmly planted on the truth, and the covering of Almighty God could not be drawn over them while they were thus trembling.
Ман дидам, ки шайтон ба ин роҳҳо амал мекард, то қавми Худоро маҳз ҳоло, дар ин замони мӯҳргузорӣ, парешон созад, фиреб диҳад ва аз роҳ дур барад. Ман дидам, ки баъзеҳо барои ҳақиқати ҳозира устуворона намеистоданд. Зонуҳояшон меларзид, ва пойҳояшон лағжида мерафт, зеро бар ҳақиқат устуворона поянда набуданд; ва то вақте ки онҳо дар чунин ларзиш буданд, пӯшиши Худои Қодири Мутлақ наметавонист бар онҳо кашида шавад.
“Satan was trying his every art to hold them where they were, until the sealing was past, until the covering was drawn over God’s people, and they left without a shelter from the burning wrath of God, in the seven last plagues. God has begun to draw this covering over His people, and it will soon be drawn over all who are to have a shelter in the day of slaughter. God will work in power for His people; and Satan will be permitted to work also.” Early Writings, 43, 44.
«Шайтон ҳар як ҳунари худро ба кор мебурд, то онҳоро дар ҳамон ҷое ки буданд нигоҳ дорад, то вақте ки мӯҳргузорӣ бигзарад, то вақте ки ин пӯшиш бар қавми Худо кашида шавад, ва онҳо бидуни паноҳгоҳе аз ғазаби сӯзони Худо, дар миёни ҳафт вабои охирин, боқӣ монанд. Худо оғоз кардааст, ки ин пӯшишро бар қавми Худ кашад, ва он ба зудӣ бар ҳамаи онҳое кашида хоҳад шуд, ки дар рӯзи қатлгоҳ бояд паноҳгоҳе дошта бошанд. Худо барои қавми Худ бо қудрат амал хоҳад кард; ва ба Шайтон низ иҷозат дода хоҳад шуд, ки амал кунад». Early Writings, 43, 44.
Sister White wrote these words in 1851, five years before God’s people entered into the Laodicean condition, and delayed the sealing process by rejecting the increased light of the “seven times.” That light would have increased and finished God’s work of covering His people in advance of the seven last plagues. Instead, God’s people rebelled and were consigned to wander in the wilderness of Laodicea, as typified by ancient Israel’s rebellion and wilderness wandering. How many of ancient Israel’s rebels entered into the Promised Land? What passage in the Bible, or the Spirit of Prophecy identifies any Laodiceans that will be saved? The answer is, “None!” for a Laodicean is just as lost as those of ancient Israel who died in the wilderness.
Хоҳар Уайт ин суханонро соли 1851 навишта буд, панҷ сол пеш аз он ки қавми Худо ба ҳолати Лаодикея дохил шаванд ва бо рад кардани нури афзудаи «ҳафт замон» раванди мӯҳргузориро ба таъхир андозанд. Он нур кори пӯшонидани қавми Худоро пеш аз ҳафт балои охирин зиёд намуда, ба анҷом мерасонд. Аммо ба ҷойи ин, қавми Худо исён карданд ва маҳкум шуданд, ки дар биёбони Лаодикея саргардон гарданд, чунон ки исёни Исроили қадим ва саргардонии онҳо дар биёбон ба ин ишора мекард. Аз исёнгарони Исроили қадим чанд нафар ба Замини Ваъдашуда дохил шуданд? Кадом порча дар Китоби Муқаддас, ё Рӯҳи Нубувват, ягон лаодикеягиро нишон медиҳад, ки наҷот хоҳад ёфт? Ҷавоб ин аст: «Ҳеҷ кас!» зеро лаодикеягӣ ҳамон қадар гумшуда аст, ки ононе аз Исроили қадим, ки дар биёбон мурданд.
The sealing of the one hundred and forty-four thousand is a period of time, and it begins when the four angels restrain the four winds, which is also when the nations are angered, yet held in check. During the sealing time God prepares His people to stand in the time of the seven last plagues, and that preparation is represented as pulling “a covering” over His people, and it is also represented as finishing the work of salvation and finishing the work of the third angel. The preparation which is represented by all these illustrations is based upon the reception of “present truth.”
Мӯҳр задани яксаду чиҳилу чор ҳазор як давраи вақт аст, ва он аз ҳамон замоне оғоз меёбад, ки чор фаришта чор бодро бозмедоранд, ки он ҳамчунин ҳамон вақтест, ки халқҳо ба ғазаб меоянд, вале боздошта мешаванд. Дар давраи мӯҳргузорӣ Худо қавми Худро омода месозад, то дар замони ҳафт балои охирин истодагӣ кунанд, ва он омодагӣ ҳамчун кашидани «пӯшиш» бар қавми Ӯ тасвир мешавад, ва ҳамчунин ҳамчун ба анҷом расонидани кори наҷот ва ба анҷом расонидани кори фариштаи сеюм тасвир мегардад. Омодагие, ки бо ҳамаи ин тасвирҳо ифода шудааст, бар қабул намудани «ҳақиқати ҳозира» асос ёфтааст.
Those who will not stand “stiffly for present truth,” are those who were “wavering,” because their minds were not focused upon “present truth.” She writes that she “saw some who were not standing stiffly for present truth. Their knees were trembling, and their feet sliding, because they were not firmly planted on the truth, and the covering of Almighty God could not be drawn over them while they were thus trembling.”
Онҳое ки барои «ҳақиқати ҳозира» «устуворона намеистанд», ҳамон касонеанд ки «дудила» буданд, зеро ақли онҳо бар «ҳақиқати ҳозира» мутамарказ набуд. Ӯ менависад, ки «дидам баъзееро, ки барои ҳақиқати ҳозира устуворона намеистоданд. Зонуҳои онҳо меларзиданд, ва поҳояшон лағжон буданд, зеро онҳо бар ҳақиқат устуворона барқарор нашуда буданд, ва пӯшиши Худои Қодир наметавонист бар онҳо кашида шавад, ҳангоме ки онҳо ба ин гуна меларзиданд.»
The “present truth” is what provides the “covering” and the “covering” is also represented as the “seal of God.” The “seal of God” was typified by the blood that covered the doors of the Hebrews, that allowed the destroying angel to pass over the homes where the door was “covered” with the blood. The “covering” is the “sealing,” and the “sealing” is accomplished by the “present truth.”
«Ҳақиқати ҳозира» ҳамон чизест, ки «пӯшиш»-ро фароҳам меоварад, ва «пӯшиш» ҳамчунин ҳамчун «мӯҳри Худо» тасвир шудааст. «Мӯҳри Худо» ба воситаи хуне, ки дарҳои ибриёнро мепӯшонд, тимсол ёфта буд, ва он имкон медод, ки фариштаи ҳалокат аз назди хонаҳое бигзарад, ки дарашон бо хун «пӯшида» шуда буд. «Пӯшиш» ҳамон «мӯҳргузорӣ» аст, ва «мӯҳргузорӣ» ба воситаи «ҳақиқати ҳозира» анҷом меёбад.
Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.
Онҳоро ба василаи ростии Худ муқаддас гардон; каломи Ту ростист. Юҳанно 17:17.
Every reform movement had its own specific theme, and the theme of the reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand is “Islam of the third Woe”. The “present truth” in the last days is Islam of the third Woe.
Ҳар як ҳаракати ислоҳотӣ мавзӯи хоси худро дошт, ва мавзӯи ҳаракати ислоҳотии яксаду чилу чор ҳазор нафар «Ислом»-и войи сеюм мебошад. «Ҳақиқати ҳозира» дар айёми охир Ислом-и войи сеюм аст.
“The Scriptures are constantly opening to the people of God. There always has been and always will be a truth specially applicable to each generation.” Review and Herald, June 29, 1886.
«Навиштаҳо пайваста бар қавми Худо кушода мешаванд. Ҳамеша ҳақиқате будааст ва ҳамеша хоҳад буд, ки махсусан ба ҳар насл татбиқ мегардад.» Review and Herald, June 29, 1886.
It is a present truth “message” that seals God’s people in the last days, and the sealing time is represented as beginning when the four winds are held in check. The nations were angered on September 11, 2001, and at that point the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, as the latter rain, which is “a message”, began to be unsealed.
Ин «пайёми» ҳақиқати ҳозира аст, ки қавми Худоро дар рӯзҳои охир муҳр мезанад, ва вақти муҳр задан ба таври рамзӣ ҳамчун оғозёбанда дар ҳангоме тасвир шудааст, ки чор бод нигоҳ дошта мешаванд. Халқҳо 11 сентябри соли 2001 ба ғазаб омаданд, ва дар ҳамон нуқта муҳр задани яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор оғоз ёфт, зеро борони охир, ки «пайём» аст, ба кушода шудан оғоз кард.
“To John were opened scenes of deep and thrilling interest in the experience of the church. He saw the position, dangers, conflicts, and final deliverance of the people of God. He records the closing messages which are to ripen the harvest of the earth, either as sheaves for the heavenly garner or as fagots for the fires of destruction. Subjects of vast importance were revealed to him, especially for the last church, that those who should turn from error to truth might be instructed concerning the perils and conflicts before them. None need be in darkness in regard to what is coming upon the earth.” The Great Controversy, 341.
«Ба Юҳанно манзараҳое кушода шуданд, ки дар таҷрибаи калисо дорои аҳамияти амиқ ва басо ҳаяҷоновар буданд. Ӯ мавқеъ, хатарҳо, муборизаҳо ва раҳоии ниҳоии халқи Худоро дид. Ӯ паёмҳои хотимавиро сабт мекунад, ки бояд ҳосили заминро ба камол расонанд, хоҳ ҳамчун бандҳои ғалла барои анбори осмонӣ, хоҳ ҳамчун бастаҳо барои оташи ҳалокат. Ба ӯ мавзӯъҳое ошкор карда шуданд, ки аҳамияти бағоят бузург доштанд, махсусан барои калисои охирин, то онҳое ки бояд аз гумроҳӣ ба сӯи ростӣ рӯй оранд, дар бораи хатарҳо ва муборизаҳое, ки дар пеши онҳоянд, таълим дода шаванд. Ҳеҷ кас эҳтиёҷ надорад, ки нисбат ба он чи бар замин хоҳад омад, дар торикӣ бошад». The Great Controversy, 341.
When the nations were angered, they were simultaneously held in check, and the “latter rain” began to fall, and the latter rain is the message of “present truth” that seals God’s people.
Вақте ки халқҳо ба хашм омаданд, онҳо ҳамзамон боздошта шуданд, ва «борони охирин» ба боридан оғоз кард, ва борони охирин ҳамон паёми «ҳақиқати ҳозира» аст, ки қавми Худоро мӯҳр мезанад.
“The work in Battle Creek is after the same order. The leaders in the sanitarium have mingled with unbelievers, admitting them to their councils, more or less, but it is like going to work with their eyes shut. They lack the discernment to see what is going to break upon us at any time. There is a spirit of desperation, of war and bloodshed, and that spirit will increase until the very close of time. Just as soon as the people of God are sealed in their foreheads—it is not any seal or mark that can be seen, but a settling into the truth, both intellectually and spiritually, so they cannot be moved—just as soon as God’s people are sealed and prepared for the shaking, it will come. Indeed, it has begun already. The judgments of God are now upon the land, to give us warning, that we may know what is coming.” Manuscript Releases, volume 10, 252.
«Кори дар Батл-Крик аз ҳамон навъ аст. Роҳбарон дар санатория бо беимонон омехта шудаанд ва онҳоро, кам ё беш, ба машваратҳои худ роҳ додаанд, аммо ин монанди он аст, ки бо чашмони баста ба кор оғоз кунанд. Ба онҳо фаросат намерасад, то бубинанд, ки ҳар лаҳза чӣ чизе бар сари мо фурӯ хоҳад омад. Рӯҳи ноумедии шадид, ҷанг ва хунрезӣ вуҷуд дорад, ва он рӯҳ то ба худи анҷоми замон бештар хоҳад шуд. Ҳамин ки халқи Худо бар пешониҳои худ мӯҳр карда шаванд, — ин на мӯҳр ё нишоне аст, ки дида шавад, балки устувор шудан дар ҳақиқат, ҳам аз ҷиҳати ақлӣ ва ҳам рӯҳонӣ, ба гунае ки онҳоро дигар натавон ҷунбонд, — ҳамин ки халқи Худо мӯҳр карда шаванд ва барои такон омода гарданд, он хоҳад омад. Дар ҳақиқат, он аллакай оғоз ёфтааст. Ҳукмҳои Худо ҳоло бар замин нозил шудаанд, то ба мо ҳушдор диҳанд, то бидонем, ки чӣ дар пеш аст». Manuscript Releases, ҷилди 10, 252.
The “sealing” is “a settling into truth.” In the context of the sealing time she writes, “There is a spirit of desperation, of war and bloodshed, and that spirit will increase until the very close of time.” When the nations are angered, they will be held in check, but the “war and bloodshed,” represented as the four winds “will increase until the very close of time.” Islam of the third Woe progressively escalates its warfare until the very close of time, and the prophetic understanding of Islam as the “theme” in the reformation of the one hundred and forty-four thousand, simultaneously increases during the same period of time. The progressive escalation accomplished by Islam runs parallel to the outpouring of the latter rain during the identical period of time, for the latter rain is a “message”.
«Мӯҳргузорӣ» «устувор шудан дар ҳақиқат» аст. Дар заминаи замони мӯҳргузорӣ вай менависад: «Рӯҳи ноумедӣ, ҷанг ва хунрезӣ вуҷуд дорад, ва он рӯҳ то ба худи поёни замон афзоиш хоҳад ёфт». Вақте ки халқҳо ба ғазаб меоянд, онҳо боздошта хоҳанд шуд, аммо «ҷанг ва хунрезӣ», ки ҳамчун чор бод муаррифӣ шудааст, «то ба худи поёни замон афзоиш хоҳад ёфт». Исломи Войи сеюм ҷангҳои худро тадриҷан то ба худи поёни замон шиддат медиҳад, ва фаҳмиши нубувватӣ дар бораи Ислом ҳамчун «мавзӯъ» дар ислоҳоти яксаду чилу чаҳор ҳазор, ҳамзамон дар давоми ҳамон фосилаи замон афзоиш меёбад. Шиддатёбии тадриҷие, ки тавассути Ислом амалӣ мегардад, дар баробари рехтани борони охирин дар айни ҳамон давраи замон пеш меравад, зеро борони охирин «паём» аст.
“The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.
«Масеҳшудагоне, ки назди Худованди тамоми замин меистанд, ҳамон мақомеро доранд, ки замоне ба Шайтон ҳамчун карруби соябон дода шуда буд. Ба воситаи мавҷудоти муқаддасе, ки тахти Ӯро иҳота мекунанд, Худованд бо сокинони замин пайваста иртиботро нигоҳ медорад. Равғани тиллоӣ файзеро ифода мекунад, ки Худо бо он чароғҳои имондоронро таъмин менамояд, то онҳо суст нашуда, хомӯш нагарданд. Агар ин равғани муқаддас аз осмон дар паёмҳои Рӯҳи Худо рехта намешуд, омилҳои шарорат бар инсонҳо комилан ҳукмронӣ мекарданд.»
“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.
«Вақте ки мо паёмҳоеро, ки Ӯ ба мо мефиристад, қабул намекунем, Худо беҳурмат карда мешавад. Бо ин мо равғани тиллоиро, ки Ӯ мехост ба ҷонҳои мо бирезад, то ба онҳое ки дар торикӣ ҳастанд расонда шавад, рад мекунем. Вақте ки нидо баланд шавад: “Инак, домод меояд; берун оед, то ӯро пешвоз гиред”, онҳое ки равғани муқаддасро қабул накардаанд, ки файзи Масеҳро дар дилҳои худ азиз надоштаанд, мисли бокираҳои нодон хоҳанд фаҳмид, ки барои пешвоз гирифтани Худованди худ омода нестанд. Онҳо дар худ қудрате надоранд, ки он равғанро ба даст оваранд, ва ҳаёти онҳо барбод меравад. Аммо агар Рӯҳи Муқаддаси Худо талаб карда шавад, агар мо, чунон ки Мусо мекард, илтиҷо намоем: “Ҷалоли Худро ба ман нишон деҳ”, муҳаббати Худо дар дилҳои мо рехта хоҳад шуд. Ба воситаи қубурҳои тиллоӣ, равғани тиллоӣ ба мо расонда хоҳад шуд. “На бо қудрат, ва на бо тавоноӣ, балки бо Рӯҳи Ман, мегӯяд Худованди лашкарҳо.” Бо қабул кардани шуоъҳои дурахшони Офтоби Адолат, фарзандони Худо ҳамчун нурҳо дар ҷаҳон медурахшанд». Review and Herald, July 20, 1897.
The latter rain begins to “sprinkle” and ultimately escalates to a full outpouring. The “sprinkling” of the latter rain is identified as the rain being “measured”, and the full outpouring is when it is poured out “without measure”. Sister White clearly identifies a time when the latter rain is falling, and some receive it, and some don’t. At that time the rain is being “measured”, or it is “sprinkling”.
Борони охирон оғоз мекунад, ки «чакон-чакон борад» ва дар ниҳоят ба рехтани комилу фаровон боло мегирад. «Чакон-чакон боридани» борони охирон ҳамчун он борон муайян карда мешавад, ки «ба андоза» дода мешавад, ва рехтани пурра он вақт аст, ки он «бе андоза» рехта мешавад. Хоҳар Уайт ба таври равшан замонеро муайян мекунад, ки дар он борони охирон меборад, ва баъзеҳо онро қабул мекунанд, вале баъзеи дигар не. Дар он вақт борон «ба андоза» дода мешавад, ё он «чакон-чакон меборад».
Some people will recognize that something is happening, but it will only frighten them.
Баъзе одамон дарк хоҳанд кард, ки чизе рӯй дода истодааст, аммо ин фақат онҳоро ба ҳарос хоҳад овард.
“There is to be in the churches a wonderful manifestation of the power of God, but it will not move upon those who have not humbled themselves before the Lord, and opened the door of their heart by confession and repentance. In the manifestation of that power which lightens the earth with the glory of God, they will see only something which in their blindness they think dangerous, something which will arouse their fears, and they will brace themselves to resist it. Because the Lord does not work according to their expectations and ideal, they will oppose the work. “Why,” they say, “should we not know the Spirit of God, when we have been in the work so many years?” Because they did not respond to the warnings, the entreaties, of the messages of God, but persistently said, “I am rich, and increased with goods, and have need of nothing.”” Maranatha, 219
«Дар калисоҳо бояд зуҳури аҷоиби қудрати Худо ба амал ояд, вале он бар онҳое таъсир нахоҳад кард, ки худро дар ҳузури Худованд фурӯтан насохтаанд ва дари дили худро бо иқрор ва тавба накушодаанд. Дар зуҳури он қудрате, ки заминро бо ҷалоли Худо мунаввар месозад, онҳо фақат чизеро хоҳанд дид, ки дар кӯриашон онро хатарнок мепиндоранд, чизеро, ки тарси онҳоро бедор хоҳад кард, ва худро барои муқовимат ба он омода хоҳанд сохт. Азбаски Худованд мутобиқи интизорот ва тасаввуроти идеалии онҳо амал намекунад, онҳо ба ин кор муқобилат хоҳанд кард. «Чаро, — мегӯянд онҳо, — мо Рӯҳи Худоро нашиносем, дар сурате ки ин қадар солҳои зиёд дар ин кор будаем?» Зеро онҳо ба огоҳиҳо ва зориву илтиҷоҳои паёмҳои Худо ҷавоб надоданд, балки пойдорона мегуфтанд: «Ман сарватмандам ва афзуда шудаам аз мол, ва ба ҳеҷ чиз эҳтиёҷ надорам»». Maranatha, 219
“Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.
«Бисёре ба андозаи зиёд натавонистанд борони пешинаро қабул кунанд. Онҳо ҳамаи манфиатҳоеро, ки Худо ҳамин тавр барои онҳо муҳайё карда буд, ба даст наоварданд. Онҳо интизоранд, ки ин камбудӣ ба воситаи борони охирин ҷуброн карда шавад. Вақте ки фаровонтарин изофаи файз ато хоҳад шуд, онҳо қасд доранд дилҳои худро барои пазируфтани он боз намоянд. Онҳо иштибоҳи даҳшатноке мекунанд. Коре, ки Худо дар дили инсон бо додани нури Худ ва дониши Худ оғоз кардааст, бояд пайваста пеш равад. Ҳар як шахс бояд эҳтиёҷи шахсии худро дарк намояд. Дил бояд аз ҳар гуна нопокӣ холӣ ва барои сокин шудани Рӯҳ пок карда шавад. Маҳз бо иқрор ва тарк кардани гуноҳ, бо дуои ҷиддӣ ва тақдис намудани худ ба Худо буд, ки шогирдони аввалин худро барои фурӯрезии Рӯҳулқудс дар Рӯзи Пантикост омода карданд. Ҳамон кор, танҳо ба дараҷаи бештар, акнун бояд анҷом дода шавад. Он гоҳ омили инсонӣ фақат мебоист баракатро талаб кунад ва мунтазири Худованд бошад, то кори марбут ба ӯро комил гардонад. Ин Худост, ки корро оғоз кардааст, ва Ӯ кори Худро ба анҷом хоҳад расонд ва инсонро дар Исои Масеҳ комил хоҳад сохт. Аммо набояд нисбат ба файзе, ки бо борони пешин рамзгузорӣ шудааст, ҳеҷ гуна беэътиноӣ вуҷуд дошта бошад. Танҳо онҳое, ки мувофиқи нуре, ки доранд, зиндагӣ мекунанд, нури бештар хоҳанд гирифт. Агар мо ҳар рӯз дар зоҳир сохтани фазилатҳои фаъоли масеҳӣ пешравӣ накунем, зуҳуроти Рӯҳулқудсро дар борони охирин нахоҳем шинохт. Шояд он бар дилҳои атрофи мо фурӯ резад, аммо мо онро на дарк хоҳем кард ва на қабул хоҳем намуд». Testimonies to Ministers, 506, 507.
In the passage she identifies that there is a time when “the richest abundance of grace shall be bestowed,” thus identifying a time when the latter rain is poured out without measure. In connection with that fact, she identifies that only those who are living up to the light they have will receive greater light. In that principle, it is clear that the light (which is the present truth) progressively increases. In the last sentence she identifies a time when the latter rain is falling, and some are recognizing and receiving it, and others are not. If you don’t recognize the message, which is the latter rain, you will not receive it.
Дар он порча ӯ муайян мекунад, ки замоне ҳаст, ки «фаровонтарин изофаи файз ато хоҳад шуд», ва ба ин васила замонеро муайян месозад, ки борони охир бидуни андоза фурӯ рехта мешавад. Дар иртибот бо он воқеият, ӯ муайян мекунад, ки танҳо онҳое, ки мувофиқи нуре, ки доранд, зиндагӣ мекунанд, нури бештар хоҳанд гирифт. Аз рӯи он асл, равшан аст, ки нур (ки ҳақиқати ҳозира аст) тадриҷан афзоиш меёбад. Дар ҷумлаи охирин ӯ замонеро муайян мекунад, ки борони охир меборад, ва баъзеҳо онро мешиносанду қабул мекунанд, ва дигарон не. Агар ту паёмро, ки ҳамон борони охир аст, нашиносӣ, онро қабул нахоҳӣ кард.
“We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. [Isaiah 61:11 quoted.] The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.
«Мо набояд мунтазири борони охирин бошем. Он бар ҳамаи онҳое меояд, ки шабнам ва боронҳои файзеро, ки бар мо мерезанд, хоҳанд шинохт ва қабул хоҳанд кард. Вақте ки мо пораҳои нурро ҷамъ меоварем, вақте ки марҳаматҳои яқини Худоро қадр мекунем, ки дӯст медорад мо ба Ӯ таваккал намоем, он гоҳ ҳар як ваъда иҷро хоҳад шуд. [Ишаъё 61:11 иқтибос шудааст.] Тамоми замин бояд аз ҷалоли Худо пур гардад». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.
At the time when the angry nations are held in check, the latter rain begins to be “measured.” When “the richest abundance of grace shall be bestowed,” is identifying when the latter rain is poured out without measure.
Дар он замоне ки халқҳои ба хашм омада боздошта мешаванд, борони охир ба «чен карда шудан» оғоз меёбад. Вақте ки «фаровонтарин изофаи файз ато хоҳад шуд», он замонеро муайян месозад, ки борони охир бе чен рехта мешавад.
At the time when the nations are angered, yet held in check, the latter rain begins to fall, but it is “measured” because the church at that point is mixed with wheat and tares. It is the rain that brings both the wheat and the tares to maturity, and the latter rain is the message of present truth that is either recognized and received, or not. All of these prophetic concepts are clearly identified in the Scriptures. On September 11, 2001, the latter rain began to “sprinkle”, and it escalates progressively until the Midnight Cry message arrives and the wise and foolish virgins are forever separated.
Дар замоне ки халқҳо ба хашм меоянд, вале боздошта мешаванд, борони охирон оғоз ба боридан мекунад, аммо он «бо андоза» аст, зеро калисо дар он вақт бо гандум ва косибон омехта мебошад. Ин ҳамон боронест, ки ҳам гандум ва ҳам косибонро ба пухтагӣ мерасонад, ва борони охирон паёми ҳақиқати ҳозира аст, ки ё шинохта ва пазируфта мешавад, ё не. Ҳамаи ин мафҳумҳои нубувватӣ ба таври равшан дар Навиштаҳо муайян шудаанд. 11 сентябри соли 2001 борони охирон ба «пошидан» оғоз кард, ва он тадриҷан шиддат мегирад, то он даме ки паёми Нидои Нимаишаб мерасад ва бокирагони доно ва ҷоҳил барои абад аз ҳам ҷудо мешаванд.
The wise are then lifted up as an ensign to call God’s other flock out of Babylon, and the latter rain is then poured out without measure, and continues to fall until Michael stands up and human probation closes.
Пас доноён ҳамчун байрақ барафрохта мешаванд, то рамаи дигари Худоро аз Бобил даъват намоянд, ва он гоҳ борони охирин бе андоза рехта мешавад ва пайваста мерезад, то даме ки Микоил бархезад ва муҳлати имтиҳони инсон ба анҷом расад.
“I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.
«Ман дидам, ки чор фаришта чор бодро нигоҳ хоҳанд дошт, то даме ки кори Исо дар муқаддасгоҳ ба анҷом расад, ва он гоҳ ҳафт балои охирин хоҳад омад». Early Writings, 36.
The holding of the four winds, represents God’s providential control over the escalating judgments that he allows to take place in the last days. The four angels hold the four winds during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, but in that period of time there is the “spirit of desperation, of war and bloodshed, and that spirit will increase.” When the last of God’s children have been sealed, Michael will stand up and the four winds will be fully released, and the Seven Last Plagues will arrive.
Нигоҳ доштани чор бод рамзи назорати тадбиромези Худост бар довариҳои рӯ ба афзоише, ки Ӯ иҷозат медиҳад дар айёми охир ба вуқӯъ оянд. Чор фаришта чор бодро дар вақти мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор нигоҳ медоранд, аммо дар он давраи вақт «рӯҳи ноумедӣ, ҷанг ва хунрезӣ» ҳукмфармост, ва он рӯҳ афзун хоҳад шуд. Вақте ки охирин фарзандони Худо мӯҳр гирифта бошанд, Микоил бармехезад ва чор бод ба таври комил раҳо хоҳад шуд, ва Ҳафт Офати Охирин фаро хоҳад расид.
In the “hour of the great earthquake” of Revelation chapter eleven, the “troublous times,” of Daniel chapter nine, when the street and wall are finished, is the time when “the nations will be angry.” In that time period, the latter rain will be poured out in “measure.” Isaiah identifies the time when the latter rain is measured, and he marks that time as the “day of the east wind.” The “day of the east wind,” was September 11, 2001.
Дар «соати заминларзаи бузург»-и Ваҳй боби ёздаҳ, дар «замонҳои пурошӯб»-и Дониёл боби нӯҳ, вақте ки кӯча ва девор ба анҷом мерасанд, ҳамон вақтест, ки «халқҳо ба хашм хоҳанд омад». Дар он давраи вақт, борони охирин ба «андоза» рехта хоҳад шуд. Ишаъё замонеро, ки борони охирин ба андоза чен карда мешавад, муайян месозад, ва ӯ он замонро ҳамчун «рӯзи боди шарқӣ» ишора мекунад. «Рӯзи боди шарқӣ» 11 сентябри соли 2001 буд.
We will continue to consider the “measuring” of the latter rain in the next article, but it should be remembered that the jewel of Miller’s dream that is represented upon the sacred tables of Habakkuk as the three Woes of Islam, is to shine ten times brighter in the last days, than when it was first gathered together by Miller.
Мо дар мақолаи баъдӣ баррасии «чен кардан»-и борони охиринро идома хоҳем дод, аммо бояд дар хотир дошт, ки гавҳари хоби Миллер, ки бар лавҳаҳои муқаддаси Ҳабаққуқ ҳамчун се Войи Ислом тасвир шудааст, дар рӯзҳои охир бояд даҳ баробар равшантар аз он вақте бидурахшад, ки онро Миллер нахустин бор гирд оварда буд.
“On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.
«Дар як маврид, ҳангоме ки дар шаҳри Ню-Йорк будам, дар фасли шаб маро даъват карданд, то биноҳоеро бубинам, ки ошёна бар ошёна сӯи осмон қад меафрохтанд. Кафолат дода мешуд, ки ин биноҳо ба оташ тобоваранд, ва онҳо барои ҷалол додани соҳибон ва бинокорони худ барпо гардида буданд. Ин биноҳо баландтар ва боз ҳам баландтар бармехостанд, ва дар онҳо гаронбаҳотарин масолеҳ истифода мешуд. Онҳое ки ин биноҳо ба онҳо тааллуқ доштанд, аз худ намепурсиданд: “Чӣ гуна мо метавонем Худоро ба беҳтарин тарз ҷалол диҳем?” Худованд дар андешаҳои онҳо набуд.»
“I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’
«Ман фикр кардам: “Эй кош, онҳое ки бо чунин тарз воситаҳои худро сарф мекунанд, метавонистанд роҳи худро чунон бубинанд, ки Худо онро мебинад! Онҳо биноҳои бошукӯҳро рӯйи ҳам ҷамъ мекунанд, аммо банақшагирӣ ва тадбирҷӯии онҳо дар назари Ҳокими коинот чӣ қадар аблаҳона аст. Онҳо бо тамоми қувваҳои дил ва ақл намеомӯзанд, ки чӣ гуна Худоро ҷалол диҳанд. Онҳо инро, ки нахустин вазифаи инсон аст, аз назар дур кардаанд.”»
“As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.
«Чун ин биноҳои баландқомат барпо мегардиданд, соҳибонашон бо ифтихори пурғаразона шод мешуданд, ки дороие доранд, то онро барои қонеъ сохтани нафси худ ва барангехтани ҳасади ҳамсоягони худ ба кор баранд. Қисми зиёди он пуле, ки онҳо ба ин тарз сарф мекарданд, аз роҳи ситам, аз роҳи фишор овардан бар камбағалон ба даст омада буд. Онҳо фаромӯш карданд, ки дар осмон ҳисоби ҳар як муомилаи тиҷоратӣ нигоҳ дошта мешавад; ҳар як додугирифти ноодилона, ҳар як амали фиребкорона, дар он ҷо сабт гардидааст. Замоне фаро мерасад, ки одамон дар фиреб ва ҳавобаландии худ ба ҳадде хоҳанд расид, ки Худованд дигар иҷозат нахоҳад дод, ки аз он бигзаранд, ва онҳо хоҳанд омӯхт, ки барои пурсабрии Яҳува ҳадде вуҷуд дорад.»
“The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: ‘They are perfectly safe.’ But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.
Манзарае, ки баъд аз он пеши назарам гузашт, изтироби сӯхтор буд. Одамон ба биноҳои баланд ва ба гумони худ ба оташ тобовар нигариста, мегуфтанд: «Онҳо комилан дар амонанд». Аммо ин биноҳо гӯё аз қатрон сохта шуда бошанд, комилан ба коми оташ рафтанд. Мошинҳои оташнишонӣ ҳеҷ коре карда натавонистанд, то ин вайрониро боздоранд. Оташнишонон натавонистанд мошинҳоро ба кор дароранд.
“I am instructed that when the Lord’s time comes, should no change have taken place in the hearts of proud, ambitious human beings, men will find that the hand that had been strong to save will be strong to destroy. No earthly power can stay the hand of God. No material can be used in the erection of buildings that will preserve them from destruction when God’s appointed time comes to send retribution on men for their disregard of His law and for their selfish ambition.” Testimonies, volume 9, 12, 13.
«Ба ман дастур дода шудааст, ки вақте вақти Худованд фаро расад, агар дар дилҳои одамони мағрур ва шӯҳратпараст ҳеҷ дигаргуние ба амал наомада бошад, одамон хоҳанд фаҳмид, ки ҳамон дасте, ки барои наҷот додан пурқувват буд, барои нобуд кардан низ пурқувват хоҳад буд. Ҳеҷ қувваи заминӣ наметавонад дасти Худоро боздорад. Ҳеҷ маводе наметавонад дар биносозӣ ба кор бурда шавад, ки онҳоро аз харобӣ нигоҳ дорад, вақте ки вақти таъинкардаи Худо барои фиристодани ҷазо бар одамон, ба сабаби беэътиноии онҳо ба қонуни Ӯ ва барои шӯҳратпарастии худпарастонаи онҳо, фаро расад». Testimonies, volume 9, 12, 13.