Ezekiel chapter eight is one of the easiest prophetic chapters in the Scriptures. The chapter has a distinct starting point.
Боби ҳаштуми Ҳизқиёл яке аз осонтарин бобҳои нубувватӣ дар Навиштаҳост. Ин боб нуқтаи ибтидои равшане дорад.
And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Ezekiel 8:1.
Ва дар соли шашум, дар моҳи шашум, дар рӯзи панҷуми моҳ, ҳангоме ки ман дар хонаи худ нишаста будам ва пирони Яҳудо пеши ман нишаста буданд, дасти Худованд Парвардигор он ҷо бар ман нозил шуд. Ҳизқиёл 8:1.
The vision has a distinct ending in chapter eleven.
Рӯъё дар боби ёздаҳум анҷоми возеҳе дорад.
Afterwards the spirit took me up, and brought me in a vision by the Spirit of God into Chaldea, to them of the captivity. So the vision that I had seen went up from me. Then I spake unto them of the captivity all the things that the Lord had showed me. Ezekiel 11:24, 25.
Баъд аз он Рӯҳ маро бардошт ва дар рӯъё, ба воситаи Рӯҳи Худо, ба Калдия, назди асирон овард. Пас он рӯъёе ки дида будам, аз ман боло рафт. Ва ман ба асирон тамоми он чиро, ки Худованд ба ман нишон дода буд, гуфтам. Ҳизқиёл 11:24, 25.
The vision of chapter eight begins on the fifth day, of the sixth month of the sixth year, just a day before the date aligns with “666,” and sure enough the vision is about the Sunday law, which is the mark of the beast, whose number is the number of the “man of sin,” and also the number of the eighth kingdom that is of the seven. Those that get the victory over the number “666,” receive the seal of God, and in chapter nine, the seal of God is being placed upon God’s faithful people of the last days.
Рӯъёи боби ҳаштум дар рӯзи панҷуми моҳи шашуми соли шашум оғоз меёбад, ҳамагӣ як рӯз пеш аз он ки сана бо “666” мутобиқат кунад; ва воқеан ҳам, ин рӯъё дар бораи қонуни якшанбе аст, ки он нишонаи ҳайвон мебошад, ва шумораи он — шумораи «марди гуноҳ» аст, ҳамчунин шумораи подшоҳии ҳаштум, ки аз ҳафт аст. Онҳое ки бар шумораи “666” ғолиб меоянд, мӯҳри Худоро қабул мекунанд; ва дар боби нӯҳум, мӯҳри Худо бар қавми амин вафодори Худо дар рӯзҳои охир гузошта мешавад.
And I saw another sign in heaven, great and marvellous, seven angels having the seven last plagues; for in them is filled up the wrath of God. And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Revelation 15:1–3.
Ва ман аломати дигареро дар осмон дидам, бузург ва аҷоиб: ҳафт фаришта, ки ҳафт балои охиринро доштанд; зеро ки дар онҳо ғазаби Худо ба камол мерасад. Ва дидам, гӯё баҳри шишагине, ки бо оташ омехта буд; ва онҳое ки бар ҳайвон, ва бар сурати он, ва бар тамғаи он, ва бар шумораи номи он ғалаба ёфта буданд, бар баҳри шишагин истода буданд ва барбатҳои Худоро доштанд. Ва онҳо суруди Мусо, бандаи Худо, ва суруди Барраро месароянд ва мегӯянд: Бузург ва аҷоибанд аъмоли Ту, эй Худованд Худои Қодири Мутлақ; одил ва ҳақанд роҳҳои Ту, эй Подшоҳи муқаддасон. Ваҳй 15:1–3.
Just before the close of probation (for the seven angels with the seven last plagues are going to pour out God’s wrath in the next chapter of Revelation), God’s last day people are identified. They have obtained the victory over four things. The word translated as victory means to conquer. The faithful have conquered the beast, the image of the beast, the mark of the beast and the number of his name. The victory includes the fact that they understand what the four symbols represent. It is only a very small percentage of people that know what those four prophetic symbols actually represent.
Чанде пеш аз анҷоми муҳлати файз (зеро ҳафт фаришта бо ҳафт балои охирин дар боби навбатии Ваҳй хашми Худоро фурӯ хоҳанд рехт), қавми рӯзҳои охирини Худо муайян карда мешаванд. Онҳо бар чор чиз ғалаба ёфтаанд. Калимае, ки ҳамчун «ғалаба» тарҷума шудааст, маънои «фатҳ кардан»-ро дорад. Ва содиқон бар ҳайвон, бар сурати ҳайвон, бар нишони ҳайвон ва бар шумораи номи ӯ фатҳ кардаанд. Ин ғалаба ҳамчунин ин воқеиятро дар бар мегирад, ки онҳо мефаҳманд ин чор рамзи нубувватӣ чиро ифода мекунанд. Танҳо фоизи бисёр ночизи одамон медонанд, ки он чор рамзи нубувватӣ дар асл чиро ифода мекунанд.
The world used to know the papacy was the whore of Babylon in chapter seventeen, but as God’s Word identified, the understanding of the whore of Tyre who commits fornication with the kings of the earth is forgotten during the history of the United States. To get victory over the beast means to rightly divide the word of truth in ascertaining that the beast of Bible prophecy is the papacy. In the very next chapter, the dragon, the beast and the false prophet lead the world to Armageddon, and God’s faithful of the last days must know who those three powers are.
Ҷаҳон пештар медонист, ки папагӣ ҳамон фоҳишаи Бобил дар боби ҳабдаҳум аст, вале, чунон ки Каломи Худо муайян кардааст, фаҳмиши фоҳишаи Сур, ки бо подшоҳони замин зино мекунад, дар ҷараёни таърихи Иёлоти Муттаҳида фаромӯш шудааст. Бар ҳайвон ғалаба ёфтан маънои онро дорад, ки каломи ростиро дуруст тақсим намуда, ба таври саҳеҳ муайян карда шавад, ки ҳайвони пешгӯии Китоби Муқаддас ҳамон папагӣ аст. Дар худи боби баъдӣ, аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари дурӯғин ҷаҳонро ба сӯи Ҳармиҷидӯн мебаранд, ва аминҳои Худо дар рӯзҳои охир бояд бидонанд, ки он се қудрат киҳоянд.
And the sixth angel poured out his vial upon the great river Euphrates; and the water thereof was dried up, that the way of the kings of the east might be prepared. And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame. And he gathered them together into a place called in the Hebrew tongue Armageddon. Revelation 16:12–16.
Ва фариштаи шашум косаи худро бар дарёи бузурги Фурот рехт; ва оби он хушк шуд, то роҳи подшоҳони шарқ омода гардад. Ва дидам, ки аз даҳони аждаҳо, ва аз даҳони ҳайвон, ва аз даҳони набии козиб се рӯҳи нопок, монанди қурбоққаҳо, берун омаданд. Зеро онҳо рӯҳҳои девҳо мебошанд, ки мӯъҷизаҳо ба амал меоваранд ва назди подшоҳони замин ва тамоми олам мераванд, то онҳоро барои ҷанги он рӯзи бузурги Худои Қодири Мутлақ ҷамъ оваранд. Инак, Ман чун дузд меоям. Хушо касе ки бедор мемонад ва либосҳои худро нигоҳ медорад, мабодо урён роҳ равад ва расвоии ӯро бубинанд. Ва онҳоро дар ҷойе ҷамъ овард, ки ба забони ибронӣ Ҳармаҷиддун номида мешавад. Ваҳй 16:12–16.
The victory over the beast is the victory of understanding correctly who the beast is. The passage just cited pronounces a blessing upon those that watch and keep their garments, yet by the sixth plague, probation has fully closed for all men. When Michael stands up, human probation closes and then the seven last plagues are poured out. There is no way to change garments after the close of probation, yet there is a warning associated with the sixth plague. That warning has to do with having the correct understanding of the beast before probation closes, and if you do not have that understanding, you will lose the garment of Christ’s righteousness before the close of probation.
Ғалаба бар ҳайвон ҳамон ғалабаест, ки аз дуруст фаҳмидани он ки ҳайвон кист, ба даст меояд. Порчае, ки ҳоло иқтибос шуд, бар онҳое баракат эълон мекунад, ки бедор меистанд ва либосҳои худро нигоҳ медоранд; вале то вақти балои шашум, муҳлати имтиҳони ҳамаи одамон ба таври комил баста шудааст. Вақте ки Микоил бармехезад, муҳлати имтиҳони инсон ба поён мерасад ва он гоҳ ҳафт балои охирин рехта мешаванд. Пас аз баста шудани муҳлати имтиҳон ҳеҷ роҳе барои иваз кардани либосҳо вуҷуд надорад, аммо бо балои шашум ҳушдоре вобаста аст. Он ҳушдор ба дуруст фаҳмидани ҳайвон пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳон марбут аст, ва агар ту ин фаҳмишро надошта бошӣ, пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳон либоси адолати Масеҳро аз даст хоҳӣ дод.
“Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world. Daniel is standing in his lot and in his place. The prophecies of Daniel and of John are to be understood. They interpret each other. They give to the world truths which everyone should understand. These prophecies are to be witness in the world. By their fulfillment in these last days, they will explain themselves.” Kress Collection, 105.
«Онҳое ки дар фаҳмиши калом саргардон мешаванд ва маънои зиддимасеҳро намебинанд, ҳатман худро ба ҷониби зиддимасеҳ хоҳанд гузошт. Ҳоло барои мо ҳеҷ вақте нест, ки бо ҷаҳон омезиш ёбем. Дониёл дар қитъаи худ ва дар ҷойи худ истодааст. Пешгӯиҳои Дониёл ва Юҳанно бояд фаҳмида шаванд. Онҳо якдигарро тафсир мекунанд. Онҳо ба ҷаҳон ҳақиқатҳоеро медиҳанд, ки ҳар кас бояд онҳоро дарк намояд. Ин пешгӯиҳо бояд дар ҷаҳон ҳамчун шаҳодат бошанд. Бо иҷрошавии худ дар ин рӯзҳои охир, онҳо худро шарҳ хоҳанд дод». Kress Collection, 105.
If a person does not understand that the antichrist is the papacy, they will end up on the side of the papacy, or as John wrote, they will walk naked and manifest their shame. To get the victory over the beast is to understand that the beast is the papal power, and all that is revealed of the papal power. Those who get the victory and understand that the papacy is the man of sin, will need to understand that the image of the papacy represents the principle of the combination of church and state, with the church in control of the relationship.
Агар касе нафаҳмад, ки зиддимасеҳ папагарист, ӯ оқибат ба ҷониби папагарӣ хоҳад гузашт, ё чунон ки Юҳанно навиштааст, бараҳна роҳ хоҳад рафт ва расвоии худро ошкор хоҳад кард. Ғалаба бар ҳайвон ёфтан ин аст, ки фаҳмида шавад, ки ҳайвон қудрати папагӣ аст, ва ҳар он чи дар бораи қудрати папагӣ ошкор гардидааст. Онҳое ки ғалаба меёбанд ва мефаҳманд, ки папагӣ марди гуноҳ аст, бояд ҳамчунин дарк намоянд, ки сурати папагӣ усули иттиҳоди калисо ва давлатро намояндагӣ мекунад, дар ҳоле ки калисо бар ин муносибат ҳукмрон аст.
In the book of Daniel, the structure of the beast, which is the combination of church and state, is represented as the transgression of desolation. Transgression is sin, and the sin that forms the papal beast is when kings surrender their power unto the papal authority. In doing this they commit spiritual fornication, which is Daniel’s transgression of desolation, and John’s image to the beast.
Дар китоби Дониёл, сохтори ҳайвон, ки иттиҳоди калисо ва давлат аст, ҳамчун гуноҳи вайронгарӣ тасвир шудааст. Гуноҳ — ин хатост, ва гуноҳе ки ҳайвони папиро ташаккул медиҳад, он аст, ки подшоҳон қудрати худро ба ҳокимияти папӣ месупоранд. Бо ин амал онҳо зинои рӯҳонӣ содир мекунанд, ки ҳамон гуноҳи вайронгарии Дониёл ва сурати ҳайвон дар китоби Юҳанно мебошад.
To get victory over the papal image is to understand through God’s Word that the United States first forms this relationship, and ratifies it at the soon-coming Sunday law, and then forces the entire world to accept the same relationship.
Барои бар тасвири папагӣ ғалаба ёфтан, ин аст, ки ба воситаи Каломи Худо дарк карда шавад, ки Иёлоти Муттаҳида аввал ин муносибатро ба вуҷуд меоварад ва онро дар қонуни якшанбеи ба зудӣ омаданӣ тасдиқ мекунад, ва баъдан тамоми ҷаҳонро маҷбур месозад, ки ҳамон муносибатро бипазиранд.
The church and state relationship that will be forced upon the earth by the United States consists of the one-world government (the United Nations), coming into an alliance with the papacy as the controlling power in the arrangements. Getting the victory over the image of the beast, is to understand by God’s prophetic Word that the image of the beast represents these very things.
Муносибати калисо ва давлат, ки Иёлоти Муттаҳида онро бар замин таҳмил хоҳад кард, аз он иборат аст, ки ҳукумати ягонаи ҷаҳонӣ (Созмони Милали Муттаҳид) ба иттиҳоде бо папагӣ, ҳамчун қудрати назораткунанда дар ин тартибот, дохил мегардад. Ғалаба ёфтан бар сурати ҳайвон маънои онро дорад, ки бо Каломи нубувватии Худо дарк карда шавад, ки сурати ҳайвон маҳз ҳамин чизҳоро ифода мекунад.
Getting the victory over the beast and the image of the beast includes getting the understanding of the beast’s (the papacy’s) mark of authority.
Ба даст овардани ғалаба бар ҳайвон ва бар сурати ҳайвон дар бар мегирад ба даст овардани фаҳмиши нишони ҳокимияти ҳайвонро (попигариро).
The mark of the beast is the forced observance of Sunday as God’s Sabbath. To get victory over the mark requires understanding that Sunday worship is the worship of the sun, and that it is nothing less than pagan Baal worship. The victory includes the truth that no one receives the mark of the beast until it is forced upon men.
Тамғаи ҳайвон риояи маҷбурии рӯзи якшанбе ҳамчун шанбеи Худост. Барои бар даст овардани ғалаба бар ин тамға, лозим аст дарк карда шавад, ки ибодати рӯзи якшанбе ибодати офтоб аст ва он ҷуз ибодати бутпарастонаи Баал чизи дигаре нест. Ин ғалаба ҳамчунин ин ҳақиқатро дар бар мегирад, ки ҳеҷ кас тамғаи ҳайвонро қабул намекунад, то даме ки он бар одамон маҷбуран таҳмил карда нашавад.
“But Christians of past generations observed the Sunday, supposing that in so doing they were keeping the Bible Sabbath; and there are now true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion, who honestly believe that Sunday is the Sabbath of divine appointment. God accepts their sincerity of purpose and their integrity before Him. But when Sunday observance shall be enforced by law, and the world shall be enlightened concerning the obligation of the true Sabbath, then whoever shall transgress the command of God, to obey a precept which has no higher authority than that of Rome, will thereby honor popery above God. He is paying homage to Rome and to the power which enforces the institution ordained by Rome. He is worshiping the beast and his image. As men then reject the institution which God has declared to be the sign of His authority, and honor in its stead that which Rome has chosen as the token of her supremacy, they will thereby accept the sign of allegiance to Rome—‘the mark of the beast.’ And it is not until the issue is thus plainly set before the people, and they are brought to choose between the commandments of God and the commandments of men, that those who continue in transgression will receive ‘the mark of the beast.’” The Great Controversy, 449.
«Аммо масеҳиёни наслҳои гузашта рӯзи якшанберо риоя мекарданд, гумон бурда, ки бо ин амал шанбеи Китоби Муқаддасро нигоҳ медоранд; ва ҳоло низ дар ҳар калисо масеҳиёни ҳақиқӣ ҳастанд, ҳатто дар ҷамоати католикии Рум низ истисно нестанд, ки бо сидқи дил бовар доранд, ки якшанбе шанбеи аз ҷониби Худо таъйиншуда мебошад. Худо ихлоси қасди онҳоро ва росткории онҳоро дар ҳузури Худ қабул мекунад. Аммо вақте ки риояи якшанбе бо қонун маҷбурӣ гардонида шавад, ва ҷаҳон дар бораи ӯҳдадории шанбеи ҳақиқӣ равшан гардонида шавад, он гоҳ ҳар кӣ фармони Худоро поймол карда, ба амри муайяне итоат намояд, ки ҳеҷ мақоми болотаре аз мақоми Рум надорад, бо ин кор папизмро аз Худо болотар иззат хоҳад дод. Ӯ ба Рум ва ба он қудрате, ки муассисаеро, ки Рум таъйин кардааст, татбиқ менамояд, саҷда мегузорад. Ӯ ҳайвон ва сурати онро парастиш мекунад. Ҳангоме ки одамон он муассисаро, ки Худо онро нишони қудрати Худ эълон кардааст, рад мекунанд ва ба ҷойи он он чизеро иззат менамоянд, ки Рум онро аломати волоияти худ баргузидааст, бо ин васила онҳо нишони вафодорӣ ба Румро — “тамғаи ҳайвон”-ро — қабул хоҳанд кард. Ва танҳо вақте ки ин масъала ба таври чунин равшан пеши мардум гузошта шавад, ва онҳо ба интихоби миёни аҳкоми Худо ва аҳкоми одамон оварда шаванд, он гоҳ онҳое ки дар поймолкунӣ идома медиҳанд, “тамғаи ҳайвон”-ро хоҳанд гирифт.» «Муборизаи Бузург», 449.
Those who obtain the victory over the beast, the image of the beast and the mark of the beast must also obtain the victory over the number of his name. In the period of history when the whore of Tyre was not forgotten, the Protestant world knew the papacy was the antichrist. They knew that Paul had identified the papacy as “that wicked,” “the man of sin,” “the mystery of iniquity” and “the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.” But now the great whore of Tyre has been forgotten.
Онҳое ки бар ҳайвон, бар сурати ҳайвон ва бар нишони ҳайвон ғалаба меёбанд, бояд ҳамчунин бар шумораи номи ӯ низ ғалаба ёбанд. Дар он давраи таърих, вақте ки фоҳишаи Сур фаромӯш нашуда буд, ҷаҳони протестантӣ медонист, ки папагӣ зиддимасеҳ аст. Онҳо медонистанд, ки Павлус папагиро чунин муайян карда буд: «он бадкирдор», «марди гуноҳ», «сири шарорат» ва «писари ҳалокат; ки ба ҳар чи Худо хонда мешавад ё парастиш меёбад, муқобилат мекунад ва худро болотар мебардорад; ба тавре ки ӯ чун Худо дар маъбади Худо менишинад ва худро нишон медиҳад, ки гӯё Худо бошад». Аммо акнун фоҳишаи бузурги Сур фаромӯш шудааст.
In ages past there were various isopsephy, or gematria, applications that demonstrated that the number “666” symbolically represented the papacy. A classic example of this is that on the pope’s miter the words Vicarius Filii Dei are written. Vicarius Filii Dei, which means the “Vicegerent of the Son of God”, and therefore addresses his claim of being seated in God’s temple, claiming to be God. The Latin letters of Vicarius Filii Dei equate to the number six hundred and sixty-six.
Дар асрҳои гузашта татбиқҳои гуногуни изопсефия, ё гематрия, вуҷуд доштанд, ки нишон медоданд, ки адади «666» ба таври рамзӣ папаро намояндагӣ мекунад. Намунаи классикии ин он аст, ки бар митраи папа суханони Vicarius Filii Dei навишта шудаанд. Vicarius Filii Dei, ки маънояш «Ноиби Писари Худо» мебошад, ва бинобар ин ба даъвои ӯ ишора мекунад, ки дар маъбади Худо нишастааст ва даъво дорад, ки Худо аст. Ҳарфҳои лотинии Vicarius Filii Dei ба адади шашсаду шасту шаш баробар мешаванд.
The beast, which is the papal power, is identified by his number and his number is “666,” but the man of sin received a deadly wound in 1798, and has been forgotten. In the last days the deadly wound is to be healed, and the healing of the deadly wound identifies that the United States first forms an image to the beast in its own nation, and then forces the world to do the same.
Ваҳшате, ки қудрати папагӣ мебошад, бо шумораи худ шинохта мешавад, ва шумораи он «666» аст; аммо инсони гуноҳ дар соли 1798 захми марговар гирифт ва фаромӯш гардидааст. Дар рӯзҳои охир он захми марговар бояд шифо ёбад, ва шифо ёфтани захми марговар нишон медиҳад, ки Иёлоти Муттаҳида нахуст дар кишвари худ барои ваҳшат сурате месозад, ва сипас ҷаҳонро маҷбур месозад, ки ҳамонро анҷом диҳад.
The world image of the beast is both twofold and threefold. It is prophetically twofold for it is made up of a combination of church and state, but it is threefold in that it is made up of the dragon, the beast and the false prophet. When the threefold union of the very powers that will lead the world to Armageddon is established, they will be the beast that is the eighth kingdom that is of the seven, and it will also be the threefold union of the sixth kingdom. The number of the beast’s name in the last days is again “666,” for it represents three kingdoms that are each part of the sixth kingdom.
Сурати ҷаҳонии ҳайвон ҳам дугона аст ва ҳам сегона. Он аз назари нубувватӣ дугона аст, зеро аз омезиши калисо ва давлат таркиб ёфтааст, аммо сегона аст, зеро аз аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари дурӯғин иборат мебошад. Вақте ки иттиҳоди сегонаи ҳамон қудратҳое, ки ҷаҳонро ба Армагеддон хоҳанд бурд, барқарор гардад, онҳо ҳамон ҳайвоне хоҳанд буд, ки подшоҳии ҳаштум аст ва аз ҳафт мебошад; ва он ҳамчунин иттиҳоди сегонаи подшоҳии шашум хоҳад буд. Шумораи номи ҳайвон дар рӯзҳои охир боз «666» аст, зеро он се подшоҳиро ифода мекунад, ки ҳар яке қисми подшоҳии шашум мебошад.
To get victory over the beast, his image, his mark and the number of his name is to understand the riddle that “the eighth is of the seven”, which is the secret of Daniel two, which Daniel prayed to understand. It is an element of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes, for as John said, the “time is at hand.” For this reason, those who get that victory are represented as being with the angels who pour out the plagues, for they get the victory, or the necessary prophetic understanding, just before probation closes.
Барои ғалаба кардан бар ҳайвон, бар сурати вай, бар нишони вай ва бар шумораи номи вай, бояд он муамморо дарёфт, ки «ҳаштуми аз ҳафт аст», ки ин сирри боби дуюми Дониёл мебошад, ва Дониёл дуо кард, то онро бифаҳмад. Ин ҷузъе аз Ваҳйи Исои Масеҳ аст, ки андаке пеш аз баста шудани мӯҳлати имтиёз кушода мегардад, зеро, чунон ки Юҳанно гуфт, «вақт наздик аст». Аз ҳамин сабаб, онҳое ки он ғалабаро ба даст меоранд, чунин тасвир шудаанд, ки бо фариштагоне ҳастанд, ки балоҳоро мерезанд, зеро онҳо он ғалабаро, ё фаҳмиши зарурии нубувватиро, андаке пеш аз баста шудани мӯҳлати имтиёз ба даст меоранд.
Those who understand that the Revelation of Jesus Christ is unsealed just before the close of probation, and that the number “666,” is an element of that vision will not miss that the vision of Ezekiel chapter eight begins on the fifth day (which is the day before the sixth day), in the sixth month of the sixth year. By the end of chapter eight twenty-five men are bowing down to the sun, and chapter nine identifies those who receive the seal of God.
Онҳое ки мефаҳманд, ки Ваҳйи Исои Масеҳ каме пеш аз анҷоми муҳлати имтиҳон кушода мешавад, ва ки шумораи «666» ҷузъе аз он рӯъё аст, аз назар дур намемонанд, ки рӯъёи боби ҳаштуми Ҳизқиёл дар рӯзи панҷум (ки он рӯз пеш аз рӯзи шашум аст), дар моҳи шашуми соли шашум оғоз меёбад. То анҷоми боби ҳашт бисту панҷ мард ба офтоб саҷда мекунанд, ва боби нӯҳ онҳоеро муайян мекунад, ки мӯҳри Худоро мегиранд.
The context of the vision is the mark of the beast and the seal of God, and the vision is opened up just before probation closes at the Sunday law, as typified by the number “666.” But the close of probation that is identified as occurring at the Sunday law in the United States, is not the close of human probation, it is the close of probation only for Seventh-day Adventists.
Заминаи ин рӯъё нишони ҳайвон ва мӯҳри Худост, ва рӯъё андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳон дар қонуни якшанбе, чунонки бо рақами «666» ба таври рамзӣ нишон дода шудааст, кушода мегардад. Аммо баста шудани муҳлати имтиҳоне, ки ҳамчун воқеъшаванда дар қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида муайян карда шудааст, баста шудани муҳлати имтиҳони инсоният нест; он танҳо баста шудани муҳлати имтиҳон барои Адвентистҳои рӯзи ҳафтум аст.
The vision is represented as taking place within Jerusalem, which is a symbol of the Seventh-day Adventist church. At the Sunday law in the United States, Seventh-day Adventists are the only class that is, there and then, held accountable to the light of the Sabbath.
Ин рӯъё чунин тасвир мегардад, ки дар дохили Ерусалим ба вуқӯъ мепайвандад, ки рамзи калисои Адвентистони Рӯзи Ҳафтум мебошад. Ҳангоми қабули қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида, Адвентистони Рӯзи Ҳафтум ягона гурӯҳе мебошанд, ки маҳз дар ҳамон ҷо ва ҳамон вақт барои нуре, ки дар бораи шанбе доранд, масъул дониста мешаванд.
“If the light of truth has been presented to you, revealing the Sabbath of the fourth commandment, and showing that there is no foundation in the Word of God for Sunday observance, and yet you still cling to the false sabbath, refusing to keep holy the Sabbath which God calls ‘my holy day,’ you receive the mark of the beast. When does this take place?—When you obey the decree that commands you to cease from labor on Sunday and worship God, while you know that there is not a word in the Bible showing Sunday to be other than a common working-day, you consent to receive the mark of the beast, and refuse the seal of God. If we receive this mark in our foreheads or in our hands, the judgments pronounced against the disobedient must fall upon us. But the seal of the living God is placed upon those who conscientiously keep the Sabbath of the Lord.” Review and Herald, April 27, 1911.
«Агар нури ҳақиқат ба шумо пешкаш шуда бошад, ки шанбеи аҳкоми чорумро ошкор месозад ва нишон медиҳад, ки дар Каломи Худо барои риояи якшанбе ҳеҷ асосе вуҷуд надорад, вале шумо ҳанӯз ҳам ба шанбеи дурӯғин мечаспед ва аз муқаддас нигоҳ доштани шанбе, ки Худо онро “рӯзи муқаддаси ман” меномад, саркашӣ мекунед, пас шумо нишони ҳайвонро қабул мекунед. Ин кай ба амал меояд? — Вақте ки шумо ба фармоне итоат мекунед, ки ба шумо амр медиҳад дар рӯзи якшанбе аз меҳнат даст кашед ва Худоро ибодат намоед, дар ҳоле ки медонед дар Китоби Муқаддас ҳатто як калимае нест, ки нишон диҳад якшанбе чизе ҷуз як рӯзи оддии корӣ бошад, шумо ба гирифтани нишони ҳайвон ризоият медиҳед ва мӯҳри Худоро рад мекунед. Агар мо ин нишонро бар пешониҳои худ ё бар дастҳои худ қабул кунем, довариҳое, ки бар зидди нофармонон эълон шудаанд, ҳатман бар мо фуруд хоҳанд омад. Аммо мӯҳри Худои зинда бар онҳое гузошта мешавад, ки бо виҷдон шанбеи Худовандро риоя мекунанд». Review and Herald, April 27, 1911.
The vision of Ezekiel chapter eight through chapter eleven, identifies the history leading up to the close of probation for Jerusalem. It is portrayed as taking place just a day before the number “666” arrives, and chapter eight identifies an escalating rebellion within Jerusalem that culminates with the leading men bowing to the sun, thus receiving the mark of the beast.
Рӯъёи Ҳизқиёл аз боби ҳаштум то боби ёздаҳум таърихи воқеаҳоеро, ки то ба анҷоми мӯҳлати файз барои Ерусалим мерасанд, муайян мекунад. Он ҳамчун рӯйдоде тасвир шудааст, ки ҳамагӣ як рӯз пеш аз фаро расидани шумораи «666» ба вуқӯъ меояд, ва боби ҳаштум ошӯби рӯ ба афзоишеро дар дохили Ерусалим муайян мекунад, ки бо он ба авҷ мерасад, ки мардони пешво ба офтоб саҷда мекунанд ва ба ин васила нишони ҳайвони ваҳширо қабул менамоянд.
Chapter nine, represents an angel going through Jerusalem (thus identifying a progression), and placing a seal upon one class in advance of the destroying angels who thereafter slay all who do not have the seal. Both chapters represent a progressive history that leads to the Sunday law, where one class bows to the sun, and the other receives the seal of God. The wicked are then removed from Jerusalem, for the Sunday law separates the wicked and the wise.
Боби нӯҳум фариштаеро тасвир мекунад, ки аз миёни Ерусалим мегузарад (ва ба ин васила як ҷараёни пайдарпайро нишон медиҳад) ва пеш аз фариштагони ҳалоккунанда бар як гурӯҳ мӯҳр мениҳад; пас аз он, онҳо ҳамаи касонеро, ки мӯҳр надоранд, мекушанд. Ҳар ду боб таърихи пешравандаеро тасвир мекунанд, ки ба қонуни якшанбе мебарад, ки дар он як гурӯҳ ба офтоб саҷда мекунад, ва гурӯҳи дигар мӯҳри Худоро қабул менамояд. Сипас шарирон аз Ерусалим дур карда мешаванд, зеро қонуни якшанбе шарирон ва хирадмандонро аз ҳам ҷудо месозад.
The sealing that is represented in Ezekiel chapter nine is the same sealing that is represented in Revelation chapter seven.
Муҳргузорие, ки дар боби нуҳуми Ҳизқиёл тасвир шудааст, ҳамон муҳргузориест, ки дар боби ҳафтуми Ваҳй тасвир шудааст.
“If such scenes as this are to come, such tremendous judgments on a guilty world, where will be the refuge for God’s people? How will they be sheltered until the indignation be overpast? John sees the elements of nature—earthquake, tempest, and political strife—represented as being held by four angels. These winds are under control until God gives the word to let them go. There is the safety of God’s church. The angels of God do His bidding, holding back the winds of the earth, that the winds should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree, until the servants of God should be sealed in their foreheads. The mighty angel is seen ascending from the east (or sunrising). This mightiest of angels has in his hand the seal of the living God, or of Him who alone can give life, who can inscribe upon the foreheads the mark or inscription, to whom shall be granted immortality, eternal life. It is the voice of this highest angel that had authority to command the four angels to keep in check the four winds until this work was performed, and until he should give the summons to let them loose.
«Агар чунин манзараҳо дар пеш бошанд, чунин довариҳои азим бар ҷаҳони гунаҳкор нозил гарданд, пас паноҳгоҳи қавми Худо дар куҷо хоҳад буд? Онҳо чӣ гуна то гузаштани ғазаб дар паноҳ нигоҳ дошта хоҳанд шуд? Юҳанно унсурҳои табиат — заминҷунбӣ, тӯфон ва низои сиёсиро — мебинад, ки ба сурати он тасвир шудаанд, ки чаҳор фаришта онҳоро нигоҳ доштаанд. Ин бодҳо таҳти назоратанд, то он даме ки Худо калом диҳад, ки онҳоро раҳо созанд. Амнияти калисои Худо дар ҳамин ҷост. Фариштагони Худо иродаи Ӯро ба ҷо меоранд ва бодҳои заминро бозмедоранд, то бодҳо бар замин, на бар баҳр ва на бар ҳеҷ дарахте навазанд, то даме ки бандагони Худо бар пешониҳои худ мӯҳр зада шаванд. Фариштаи нерӯманд дида мешавад, ки аз шарқ (ё аз баромадани офтоб) боло меояд. Ин фариштаи аз ҳама тавоно дар дасти худ мӯҳри Худои зиндаро дорад, ё мӯҳри Ӯро, ки танҳо Ӯ метавонад ҳаёт диҳад, Ӯ, ки метавонад бар пешониҳо он нишон ё навиштаро сабт намояд, ки ба ҳар кӣ дода шавад, ҷовидонагӣ, ҳаёти абадӣ, ато хоҳад гардид. Ин овози ҳамин фариштаи олитарин буд, ки салоҳият дошт ба он чаҳор фаришта амр диҳад, ки он чаҳор бодро то анҷом ёфтани ин кор дар боздошт нигоҳ доранд ва то он даме ки ӯ фармони раҳо кардани онҳоро бидиҳад.»
“Those that overcome the world, the flesh, and the devil, will be the favored ones who shall receive the seal of the living God. Those whose hands are not clean, whose hearts are not pure, will not have the seal of the living God. Those who are planning sin and acting it will be passed by. Only those who, in their attitude before God, are filling the position of those who are repenting and confessing their sins in the great anti-typical Day of Atonement, will be recognized and marked as worthy of God’s protection. The names of those who are steadfastly looking and waiting and watching for the appearing of their Saviour—more earnestly and wishfully than they who wait for the morning—will be numbered with those who are sealed. Those who, while having all the light of truth flashing upon their souls, should have works corresponding to their avowed faith, but are allured by sin, setting up idols in their hearts, corrupting their souls before God, and polluting those who unite with them in sin, will have their names blotted out of the book of life, and be left in midnight darkness, having no oil in their vessels with their lamps. ‘Unto you that fear My name shall the Sun of Righteousness arise with healing in His wings.’
«Онҳое ки бар ҷаҳон, ҷисм ва иблис ғолиб меоянд, баргузидагоне хоҳанд буд, ки муҳри Худои зиндаро қабул хоҳанд кард. Онҳое ки дастҳояшон пок нест ва дилҳояшон соф нест, муҳри Худои зиндаро нахоҳанд дошт. Онҳое ки гуноҳро тарҳрезӣ мекунанд ва онро ба амал меоваранд, канор гузошта хоҳанд шуд. Танҳо онҳое ки, дар муносибати худ назди Худо, мақоми онҳоеро ишғол мекунанд, ки дар Рӯзи бузурги каффораи зиддимисолӣ тавба мекунанд ва гуноҳҳои худро эътироф менамоянд, ҳамчун сазовори ҳимояи Худо шинохта ва нишонгузорӣ хоҳанд шуд. Номҳои онҳое ки бо устуворӣ ба зуҳури Наҷотдиҳандаи худ менигаранд ва онро интизоранд ва посбонӣ мекунанд — ҷиддитар ва бо орзумандии бештар аз онҳое ки субҳро интизоранд, — дар шумори муҳршудагон дохил карда хоҳанд шуд. Онҳое ки, дар ҳоле ки тамоми нури ҳақиқат бар ҷонҳояшон медурахшад, бояд аъмоле мувофиқ ба имони эътирофкардаи худ медоштанд, аммо бо гуноҳ фирефта мешаванд, дар дилҳои худ бутҳо барпо мекунанд, ҷонҳои худро назди Худо фосид месозанд ва онҳоеро, ки дар гуноҳ бо онҳо ҳамроҳ мешаванд, олуда мегардонанд, номҳояшон аз китоби ҳаёт маҳв карда хоҳад шуд, ва дар торикии нимашаб вогузошта хоҳанд шуд, дар зарфҳои худ бо чароғҳояшон ҳеҷ равғане надошта. “Аммо бар шумо, ки аз номи Ман метарсед, Офтоби Адолат бо шифо дар болҳояш тулӯъ хоҳад кард.”»
“This sealing of the servants of God is the same that was shown to Ezekiel in vision. John also had been a witness of this most startling revelation. He saw the sea and the waves roaring, and men’s hearts failing them for fear. He beheld the earth moved, and the mountains carried into the midst of the sea (which is literally taking place), the water thereof roaring and troubled, and the mountains shaking with the swelling thereof. He was shown plagues, pestilence, famine, and death performing their terrible mission.” Testimonies to Ministers, 445.
«Ин мӯҳр задани бандагони Худо ҳамон аст, ки дар рӯъё ба Ҳизқиёл нишон дода шуда буд. Юҳанно низ шоҳиди ин ваҳйи бисёр такондиҳанда буд. Ӯ баҳр ва мавҷҳои онро дид, ки ғуруғӯ мекарданд, ва дилҳои одамон аз тарс суст мегардиданд. Ӯ дид, ки замин ба ҳаракат меомад, ва кӯҳҳо ба миёни баҳр андохта мешуданд (ки ин ба маънои ҳақиқӣ рӯй дода истодааст), обҳои он бо ғуруғӯ ва изтироб ҷӯш мезаданд, ва кӯҳҳо аз хурӯши он меларзиданд. Ба ӯ вабоҳо, бемориҳои мӯҳлик, қаҳтӣ ва марг нишон дода шуданд, ки рисолати даҳшатноки худро анҷом медоданд». Testimonies to Ministers, 445.
The sealing of the one hundred and forty four thousand in Revelation chapter seven is also represented in chapter nine of Ezekiel, and the sealing angel is the mightiest angel, who ascends from the east. Those who are lost, who have their names blotted out of the book of life, are represented as having “no oil in their vessels with their lamps.” The two classes in the vision of Ezekiel chapter eight through eleven, are the wise and foolish virgins of Matthew twenty-five, and they are therefore Adventists.
Мӯҳр задани яксаду чилу чор ҳазор дар боби ҳафтуми Ваҳй ҳамчунин дар боби нӯҳуми Ҳизқиёл тасвир ёфтааст, ва фариштаи мӯҳргузор ҳамон пуриқтидортарин фариштаест, ки аз шарқ боло меояд. Онҳое ки ҳалок мешаванд, ки номҳояшон аз дафтари ҳаёт маҳв карда мешаванд, ба мисли касоне муаррифӣ шудаанд, ки «бо чароғҳои худ дар зарфҳояшон равған надоранд». Ду гурӯҳ дар рӯъёи бобҳои ҳаштум то ёздаҳуми Ҳизқиёл ҳамон бокирагони хирадманд ва аблаҳи Матто 25 мебошанд, ва бинобар ин онҳо адвентистҳо ҳастанд.
“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.
«Масали даҳ бокираи Матто 25 ҳамчунин таҷрибаи халқи адвентистиро тасвир мекунад». The Great Controversy, 393.
Sister White specifically identifies Jerusalem of Ezekiel’s vision as Adventism:
Хоҳар Уайт махсусан Ерусалими рӯъёи Ҳизқиёлро ҳамчун адвентизм муайян мекунад:
“The true people of God, who have the spirit of the work of the Lord and the salvation of souls at heart, will ever view sin in its real, sinful character. They will always be on the side of faithful and plain dealing with sins which easily beset the people of God. Especially in the closing work for the church, in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand who are to stand without fault before the throne of God, will they feel most deeply the wrongs of God’s professed people. This is forcibly set forth by the prophet’s illustration of the last work under the figure of the men each having a slaughter weapon in his hand. One man among them was clothed with linen, with a writer’s inkhorn by his side. ‘And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’” Testimonies, volume 3, 266.
«Мардуми ҳақиқии Худо, ки рӯҳи кори Худованд ва наҷоти ҷонҳоро дар дил доранд, ҳамеша гуноҳро дар моҳияти воқеии гуноҳолудаи он хоҳанд дид. Онҳо ҳамеша ҷонибдори муносибати содиқона ва ошкоро бо гуноҳоне хоҳанд буд, ки ба осонӣ мардуми Худоро муҳосира мекунанд. Хусусан дар кори хотимавӣ барои калисо, дар замони мӯҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазор нафаре ки бояд беайб дар пеши тахти Худо биистанд, онҳо бадкориҳои мардуми Худоро, ки ба номи Ӯ эътироф мекунанд, аз ҳама амиқтар эҳсос хоҳанд кард. Ин чиз бо қувват дар тасвири пайғамбар аз кори охирин, таҳти симои мардоне ки ҳар яке дар даст силоҳи қатл доштанд, баён шудааст. Дар миёни онҳо як мард либоси катон дар бар дошт ва дар паҳлуяш давоти котибӣ буд. “Ва Худованд ба ӯ гуфт: Аз миёни шаҳр, аз миёни Ерусалим бигузар ва бар пешониҳои мардоне ки барои ҳамаи зиштиҳое ки дар миёни он содир мешаванд, оҳу нола мекунанд, аломат бигузор.”» Шаҳодатҳо, ҷилди 3, 266.
The vision of Ezekiel chapters eight through eleven, is directly addressing the history of Adventism leading up to and at the Sunday law. It identifies the two classes of worshippers who are within Jerusalem (Adventism), and is prophetically associated with the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before the close of probation, for its first references is setting forth the number “666” in prophetic symbolism. In doing so it identifies one of four things the wise must get victory over in the last days, and those four things are part of the light of the eighth being “of the seven”. Revelation fifteen also identifies that those that get the victory over the four symbolic aspects of the papacy, sing the song of Moses and the Lamb.
Рӯъёи Ҳизқиёл, бобҳои ҳашт то ёздаҳ, бевосита ба таърихи адвентизм то расидани қонуни якшанбе ва дар вақти он муроҷиат мекунад. Он ду табақаи парастишкунандагонеро, ки дар дохили Ерусалим (адвентизм) ҳастанд, муайян месозад, ва аз ҷиҳати нубувватӣ бо Ваҳйи Исои Масеҳ, ки андаке пеш аз баста шудани давраи имтиёз кушода мегардад, алоқаманд аст, зеро нахустин ишораҳои он рақами «666»-ро дар рамзшиносии нубувватӣ баён мекунанд. Бо ин кор, он яке аз чор чизеро муайян месозад, ки доноён бояд дар рӯзҳои охир бар он ғалаба ёбанд, ва он чор чиз бахше аз нуре мебошанд, ки ҳаштуми «аз ҳафт» буданашро нишон медиҳад. Ваҳйи понздаҳ низ муайян месозад, ки онҳое ки бар чор ҷанбаи рамзии папагӣ ғалаба меёбанд, суруди Мусо ва Барраро мехонанд.
In that day Isaiah, in chapter twenty-seven says that the righteous of the last days will sing the song of the vineyard, which is a song that the Lamb sang when he walked among men that identifies a chosen people who are being passed by as a new chosen people are being selected. That song is sung by “the wise” of the last days during the sealing of Ezekiel nine and Revelation seven. Ezekiel’s vision of chapters eight through eleven is part of that very song.
Дар он рӯз, Ишаъё дар боби бисту ҳафт мегӯяд, ки одилони айёми охир суруди токзорро хоҳанд суруд, ки он сурудест, ки Барра ҳангоме ки дар миёни одамон роҳ мерафт, онро суруд ва он қавми баргузидаеро муайян мекунад, ки аз назди онҳо мегузаранд, дар ҳоле ки қавми нави баргузидае интихоб карда мешавад. Он сурудро «хирадмандон»-и айёми охир дар ҷараёни муҳргузории Ҳизқиёл нӯҳ ва Ваҳй ҳафт месароянд. Рӯъёи Ҳизқиёл дар бобҳои ҳашт то ёздаҳ қисми ҳамон суруд аст.
We will continue this study in the next article.
Мо ин таҳқиқро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
“The true people of God, who have the spirit of the work of the Lord and the salvation of souls at heart, will ever view sin in its real, sinful character. They will always be on the side of faithful and plain dealing with sins which easily beset the people of God. Especially in the closing work for the church, in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand who are to stand without fault before the throne of God, will they feel most deeply the wrongs of God’s professed people. This is forcibly set forth by the prophet’s illustration of the last work under the figure of the men each having a slaughter weapon in his hand. One man among them was clothed with linen, with a writer’s inkhorn by his side. ‘And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’
«Халқи ҳақиқии Худо, ки рӯҳи кори Худованд ва наҷоти ҷонҳоро дар дил доранд, ҳамеша гуноҳро дар моҳияти воқеӣ ва пургуноҳи он хоҳанд дид. Онҳо ҳамеша ҷонибдори муомилаи содиқона ва ошкоро бо гуноҳоне хоҳанд буд, ки ба осонӣ халқи Худоро фаро мегиранд. Хусусан дар кори хотимавӣ барои калисо, дар замони мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор нафаре ки бояд беайб дар пеши тахти Худо биистанд, онҳо беадолатиҳои халқи ба номи Худо мансубро аз ҳама амиқтар эҳсос хоҳанд кард. Ин ба таври пурқувват дар тасвири паёмбар аз кори охирин, таҳти симои мардоне ки ҳар яке дар даст силоҳи қатл доштанд, баён шудааст. Дар миёни онҳо як мард дар либоси катонӣ буд, ва давоти котибӣ бар паҳлуи ӯ. «Ва Худованд ба ӯ гуфт: Аз миёни шаҳр, аз миёни Ерусалим бигзар, ва бар пешонии мардоне ки барои ҳамаи корҳои зиште ки дар миёни он ба амал меоянд, оҳу нола мекунанд, аломате бигзор».
“Who are standing in the counsel of God at this time? Is it those who virtually excuse wrongs among the professed people of God and who murmur in their hearts, if not openly, against those who would reprove sin? Is it those who take their stand against them and sympathize with those who commit wrong? No, indeed! Unless they repent, and leave the work of Satan in oppressing those who have the burden of the work and in holding up the hands of sinners in Zion, they will never receive the mark of God’s sealing approval. They will fall in the general destruction of the wicked, represented by the work of the five men bearing slaughter weapons. Mark this point with care: Those who receive the pure mark of truth, wrought in them by the power of the Holy Ghost, represented by a mark by the man in linen, are those ‘that sigh and that cry for all the abominations that be done’ in the church. Their love for purity and the honor and glory of God is such, and they have so clear a view of the exceeding sinfulness of sin, that they are represented as being in agony, even sighing and crying. Read the ninth chapter of Ezekiel.
«Кистанд, ки дар ин замон дар машварати Худо меистанд? Оё онҳоеанд, ки амалан гуноҳҳоро дар миёни қавми ба номи Худо мансуб узр медиҳанд ва дар дилҳои худ, агар на ошкоро, бар зидди онҳое, ки мехоҳанд гуноҳро сарзаниш намоянд, шиква мекунанд? Оё онҳоеанд, ки дар муқобили онҳо мавқеъ мегиранд ва бо онҳое, ки бадӣ мекунанд, ҳамдардӣ менамоянд? Ҳаргиз не! Агар тавба накунанд ва аз кори Шайтон дар фишор овардан бар онҳое, ки бори кор бар дӯши онҳост, ва дар дастгирӣ кардани гуноҳкорон дар Сион даст накашанд, онҳо ҳаргиз мӯҳри тасдиқи Худоро барои мӯҳр задан қабул нахоҳанд кард. Онҳо дар ҳалокати умумии шарирон, ки бо кори панҷ марде, ки силоҳҳои қатл дар даст доранд, намояндагӣ шудааст, фурӯ хоҳанд афтод. Ин нуктаро бодиққат қайд кунед: Онҳое, ки нишони поки ростиро қабул мекунанд, ки дар онҳо ба қудрати Рӯҳулқудс ба амал оварда шудааст ва бо нишоне аз ҷониби он марди либоси катонӣ пӯшида намояндагӣ мешавад, ҳамонҳоянд, ки «барои ҳамаи зиштиҳое, ки дар калисо ба амал меоянд, оҳу нола мекунанд». Муҳаббати онҳо ба покӣ ва ба иззату ҷалоли Худо чунон аст, ва назари онҳо ба гуноҳнокии беандозаи гуноҳ он қадар равшан аст, ки онҳо ҳамчун касоне тасвир мешаванд, ки дар азобанд, ҳатто оҳу нола мекунанд. Боби нуҳуми Ҳизқиёлро бихонед.»
“But the general slaughter of all those who do not thus see the wide contrast between sin and righteousness, and do not feel as those do who stand in the counsel of God and receive the mark, is described in the order to the five men with slaughter weapons: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary.” Testimonies, volume 3, 266, 267.
«Вале куштори умумии ҳамаи онҳое, ки ба ин тарз тафовути васеъ миёни гуноҳ ва росткориро намебинанд ва чунон эҳсос намекунанд, ки касоне мекунанд, ки дар машварати Худо меистанд ва нишонро мегиранд, дар амре, ки ба панҷ марди дорои олоти қатл дода шудааст, тавсиф ёфтааст: “Аз ақиби ӯ аз миёни шаҳр бигузаред ва бизанед; чашми шумо раҳм накунад, ва шафқат нанамоед: пирону ҷавонон, ҳам духтарон, ва ҳам кӯдакони хурдсол, ва занонро ба куллӣ бикушед; аммо ба ҳеҷ марде, ки бар ӯ нишон аст, наздик нашавед; ва аз маъбади Ман оғоз кунед.” Testimonies, volume 3, 266, 267.»