The books of Daniel and Revelation are the same book, in the same sense that the Bible is one book, consisting of the Old Testament and the New Testament.
Китобҳои Дониёл ва Ваҳй як китобанд, ба ҳамон маъное ки Китоби Муқаддас як китоб аст ва аз Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадид иборат мебошад.
“The history of the life, death, and resurrection of Jesus, as that of the Son of God, cannot be fully demonstrated without the evidence contained in the Old Testament. Christ is revealed in the Old Testament as clearly as in the New. The one testifies of a Saviour to come, while the other testifies of a Saviour that has come in the manner predicted by the prophets. In order to appreciate the plan of redemption, the Scripture of the Old Testament must be thoroughly understood. It is the glorified light from the prophetic past that brings out the life of Christ and the teachings of the New Testament with clearness and beauty. The miracles of Jesus are a proof of his divinity; but the strongest proofs that he is the world’s Redeemer are found in the prophecies of the Old Testament compared with the history of the New. Jesus said to the Jews ‘Search the Scriptures; for in them ye think ye have eternal life, and they are they which testify of me.’ At that time there was no other scripture in existence save that of the Old Testament; so the injunction of the Saviour is plain.” Spirit of Prophecy, volume 3, 211.
«Таърихи ҳаёт, марг ва эҳёи Исо, ҳамчун таърихи Писари Худо, бидуни шаҳодате ки дар Аҳди Қадим мавҷуд аст, наметавонад ба таври комил исбот гардад. Масеҳ дар Аҳди Қадим ҳамон қадар равшан ошкор мешавад, ки дар Аҳди Ҷадид. Яке дар бораи Наҷотдиҳандае, ки бояд биёяд, шаҳодат медиҳад, ва дигаре дар бораи Наҷотдиҳандае шаҳодат медиҳад, ки мувофиқи он чи анбиё пешгӯӣ карда буданд, омадааст. Барои он ки нақшаи наҷот ба дурустӣ дарк карда шавад, Навиштаҳои Аҳди Қадим бояд ба таври амиқ фаҳмида шаванд. Маҳз нури ҷалолёфтае, ки аз гузаштаи нубувватӣ метобад, ҳаёти Масеҳ ва таълимоти Аҳди Ҷадидро бо равшанӣ ва зебоӣ ошкор месозад. Муъҷизаҳои Исо далели илоҳияти Ӯ мебошанд; вале пурқувваттарин далелҳо бар он ки Ӯ Наҷотдиҳандаи ҷаҳон аст, дар пешгӯиҳои Аҳди Қадим, ҳангоми муқоиса бо таърихи Аҳди Ҷадид, пайдо мешаванд. Исо ба яҳудиён гуфт: “Навиштаҳоро биҷӯед; зеро шумо гумон мекунед, ки дар онҳо ҳаёти ҷовидонӣ доред, ва онҳо ҳамонҳоянд, ки бар Ман шаҳодат медиҳанд”. Дар он вақт, ғайр аз Навиштаҳои Аҳди Қадим, ҳеҷ навиштаи дигаре вуҷуд надошт; бинобар ин, амри Наҷотдиҳанда равшан аст». Spirit of Prophecy, volume 3, 211.
The strongest evidence of who and what Christ is, is when the prophecies of the Old Testament are compared with the fulfillment of those prophecies in the history of the New Testament. So too, with the relationship of the books of Daniel and Revelation.
Қавитарин далели он ки Масеҳ кист ва чист, он аст, ки пешгӯиҳои Аҳди Қадим бо иҷрошавии он пешгӯиҳо дар таърихи Аҳди Ҷадид муқоиса карда мешаванд. Ҳамин тавр низ дар бораи робитаи китобҳои Дониёл ва Ваҳй.
“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation.” Acts of the Apostles, 585.
«Дар Ваҳй ҳамаи китобҳои Китоби Муқаддас ба ҳам меоянд ва анҷом меёбанд. Ин ҷо такмили китоби Дониёл аст. Яке пешгӯист; дигаре ваҳй аст». Аъмоли ҳаввориён, 585.
The word “complement” means to bring to perfection. The fulfillment of the prophecies of the Old Testament were “the strongest” “proof” of Christ’s “divinity.” The strongest evidence of the divinity of the prophecies in the book of Daniel, are the fulfillment of those prophecies as represented in the book of Revelation. The prophecies in Daniel are continued in the book of Revelation, and they are brought to perfection in the last days, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed.
Калимаи «complement» маънои ба камол расониданро дорад. Ба амал омадани пешгӯиҳои Аҳди Қадим «қавитарин» «далел»-и «илоҳияти» Масеҳ буд. Қавитарин шаҳодат ба илоҳияти пешгӯиҳои китоби Дониёл, ба амал омадани он пешгӯиҳоест, ки дар китоби Ваҳй тасвир ёфтаанд. Пешгӯиҳои Дониёл дар китоби Ваҳй идома меёбанд, ва онҳо дар айёми охир, ҳангоме ки Ваҳйи Исои Масеҳ кушода мешавад, ба камол расонда мешаванд.
“Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.
«Ваҳй китобест мӯҳршуда, аммо ҳамзамон китобест кушода. Он рӯйдодҳои аҷиберо сабт мекунад, ки бояд дар рӯзҳои охири таърихи ин ҷаҳон ба амал оянд. Таълимоти ин китоб муайян аст, на рамзомез ва нофаҳмо. Дар он ҳамон силсилаи нубуввате идома дода мешавад, ки дар Дониёл омадааст. Баъзе нубувватҳоро Худо такрор намудааст ва ба ин васила нишон додааст, ки ба онҳо бояд аҳаммият дода шавад. Худованд чизҳоеро, ки аҳаммияти бузург надоранд, такрор намекунад». Manuscript Releases, volume 9, 8.
In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. Daniel 1:1.
Дар соли сеюми подшоҳии Еҳӯёқим, подшоҳи Яҳудо, Набукаднесар, подшоҳи Бобил, ба Ерусалим омад ва онро муҳосира кард. Дониёл 1:1.
The first verse of the book of Daniel has a wealth of prophetic information when rightly considered. We will begin our consideration with Jehoiakim.
Ояти аввали китоби Дониёл, агар ба таври дуруст баррасӣ шавад, дорои фаровонии маълумоти нубувватист. Мо баррасии худро аз Еҳӯёқим оғоз хоҳем кард.
Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah. As such, he represents the first angel’s message. His son Jehoiachin, who was also known as Jeconiah or Coniah, represented the second angel’s message. Jehoiachin was followed by Zedekiah, the last of the three final kings of Judah. Zedekiah represents the third angel’s message. There are several prophetic witnesses that uphold that Jehoiakim is a symbol of the first angel’s message. It is important to understand these proofs, for it identifies that the first verse of chapter one of Daniel is identifying the first angel’s message, and that fact is an anchor that allows the first chapter to be understood as the first angel’s message of Revelation fourteen. We will begin in second Chronicles.
Еҳӯёқим нахустини се подшоҳи охирини Яҳудо буд. Аз ин рӯ, ӯ паёми фариштаи аввалро ифода мекунад. Писари ӯ Еҳӯёкин, ки ҳамчунин бо номи Еконё ё Конё маъруф буд, паёми фариштаи дуюмро ифода мекард. Пас аз Еҳӯёкин Сидқиё омад, ки охирини он се подшоҳи ниҳоии Яҳудо буд. Сидқиё паёми фариштаи сеюмро ифода мекунад. Якчанд шоҳидони нубувватӣ вуҷуд доранд, ки тасдиқ менамоянд, ки Еҳӯёқим рамзи паёми фариштаи аввал аст. Фаҳмидани ин далелҳо муҳим аст, зеро ин муайян месозад, ки ояти аввали боби якуми Дониёл паёми фариштаи аввалро нишон медиҳад, ва ҳамин ҳақиқат такягоҳест, ки имкон медиҳад боби аввал ҳамчун паёми фариштаи аввали Ваҳйи чордаҳ фаҳмида шавад. Мо аз Дуюми Таворих оғоз хоҳем кард.
And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. 2 Chronicles 36:20, 21.
Ва онҳоеро, ки аз шамшер раҳо ёфта буданд, ба Бобил асир бурд; ва онҳо ба вай ва ба писаронаш то замони салтанати подшоҳии Форс ғулом буданд, то ки каломи Худованд ба воситаи даҳони Ирмиё ба амал ояд, то он даме ки замин шанбеҳои худро бархурдор шуд; зеро тамоми айёме ки вай хароб хобида буд, шанберо нигоҳ медошт, то ҳафтод сол пур шавад. 2 Вақоеънома 36:20, 21.
The captivity in Babylon for seventy years was so the land could enjoy the sabbaths that had not been fulfilled in agreement with Leviticus twenty-five. Seventy years of sabbaths amounts to four hundred and ninety years, that ancient Israel had disregarded the direction of Leviticus twenty-five. Four hundred and ninety years of rebellion preceded seventy years of captivity. At the ending of the four hundred and ninety years, three kings would be placed into subjection by Nebuchadnezzar.
Асират дар Бобил ба муддати ҳафтод сол барои он буд, ки замин шанбеҳоеро, ки мувофиқи Левизодагон бисту панҷ иҷро нашуда буданд, баҳраёб гардад. Ҳафтод соли шанбеҳо баробари чорсаду навад сол аст, ки Исроили қадим дастури Левизодагон бисту панҷро нодида гирифта буд. Чорсаду навад соли исён пеш аз ҳафтод соли асорат омада буд. Дар анҷоми он чорсаду навад сол, се подшоҳ аз ҷониби Набукаднесар ба итоат дароварда мешуданд.
At the end of the seventy years of captivity, the Lord raised up Cyrus, who was the first of the three kings that would decree that Israel could return and rebuild Jerusalem. Artaxerxes was the third of those three kings and he made the third decree in 457 BC. The third decree began the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, and verse fourteen. In 1798, the first end of the indignation ended, the book of Daniel was unsealed and the first of the three angels arrived. The third angel arrived on October 22, 1844.
Дар охири ҳафтод соли асирӣ, Худованд Курушро бархезонд, ки ӯ нахустини он се подшоҳ буд, ки фармон медоданд, то Исроил битавонад баргашта Ерусалимро аз нав бино кунад. Артаксеркс саввумини он се подшоҳ буд, ва ӯ саввумин фармонро дар соли 457 пеш аз милод содир кард. Фармони саввум оғози ду ҳазору сесад соли боби ҳаштуми китоби Дониёл, ояти чордаҳум, гардид. Дар соли 1798, поёни нахустини хашм ба анҷом расид, китоби Дониёл кушода шуд ва нахустини он се фаришта омад. Фариштаи саввум 22 октябри соли 1844 омад.
The three last kings of Judah were all confronted by Nebuchadnezzar, and at Jehoiakim’s captivity, the seventy years began. It continued until Babylon was destroyed, and the general (Cyrus) that had destroyed Babylon, and who shortly thereafter became the king, passed the first of three decrees. The third decree began the prophecy of the evenings and mornings that ended with the arrival of the third of three angels. Christ always identifies the end with the beginning.
Се подшоҳи охирини Яҳудо ҳамагӣ бо Набукаднесар рӯ ба рӯ шуданд, ва бо асирии Еҳӯёқим, ҳафтод сол оғоз ёфт. Он то вақти нобуд шудани Бобил идома кард, ва сарлашкар (Куруш), ки Бобилро нобуд карда буд ва андаке пас аз он подшоҳ гардид, аввали се фармонро содир намуд. Фармони сеюм пешгӯии шому саҳарҳоро оғоз кард, ки бо омадани фариштаи сеюм аз се фаришта ба анҷом расид. Масеҳ ҳамеша анҷомро бо ибтидо ҳамсон месозад.
The beginning of the seventy years took place with Nebuchadnezzar’s first attack against Jerusalem. The ending of the seventy years was marked by the destruction of Babylon. The final and complete destruction of Jerusalem was brought upon the third of three kings who had all been attacked by Nebuchadnezzar. The destruction of Jerusalem was progressive. The last three kings represent one prophetic symbol, in the sense that they all had been attacked by Nebuchadnezzar. They typified the three decrees that were all one symbol, as were the three angels at the end of the twenty-three hundred days.
Оғози ҳафтод сол бо ҳамлаи нахустини Набукаднесар бар зидди Ерусалим рӯй дод. Поёни ҳафтод сол бо нобудии Бобил муайян гардид. Нобудии ниҳоӣ ва комили Ерусалим бар сари саввумини се подшоҳе омад, ки ҳамаи онҳо аз ҷониби Набукаднесар мавриди ҳамла қарор гирифта буданд. Нобудии Ерусалим тадриҷӣ буд. Се подшоҳи охирин як рамзи нубувватиро намояндагӣ мекунанд, ба ин маъно ки ҳамаи онҳо аз ҷониби Набукаднесар мавриди ҳамла қарор гирифта буданд. Онҳо намунаи се фармоне буданд, ки ҳама як рамз буданд, чунон ки се фаришта дар поёни ду ҳазору сесад рӯз низ чунин буданд.
“In the seventh chapter of Ezra the decree is found. Verses 12-26. In its completest form it was issued by Artaxerxes, king of Persia, 457 BC. But in Ezra 6:14 the house of the Lord at Jerusalem is said to have been built ‘according to the commandment [‘decree,’ margin] of Cyrus, and Darius, and Artaxerxes king of Persia.’ These three kings, in originating, reaffirming, and completing the decree, brought it to the perfection required by the prophecy to mark the beginning of the 2300 years. Taking 457 BC, the time when the decree was completed, as the date of the commandment, every specification of the prophecy concerning the seventy weeks was seen to have been fulfilled.” The Great Controversy, 326.
«Дар боби ҳафтуми китоби Эзро фармон ёфт мешавад. Оятҳои 12–26. Дар шакли мукаммали худ он аз ҷониби Артаксеркс, подшоҳи Форс, дар соли 457 то милод содир гардид. Аммо дар Эзро 6:14 гуфта шудааст, ки хонаи Худованд дар Ерусалим “мувофиқи амри [‘фармон,’ дар ҳошия] Куруш, ва Дориюш, ва Артаксеркс, подшоҳи Форс” бино карда шуд. Ин се подшоҳ, бо оғоз намудан, бозтасдиқ кардан ва ба анҷом расондани фармон, онро ба он камоле расониданд, ки мувофиқи нубувват барои нишон додани оғози 2300 сол зарур буд. Бо қабул кардани соли 457 то милод, замоне ки фармон такмил ёфт, ҳамчун санаи амр, маълум гардид, ки ҳар як ҷузъиёти нубувват дар бораи ҳафтод ҳафта иҷро шудааст». «Муборизаи Бузург», 326.
Sister White identifies that the three decrees were necessary for the perfection of the prophecy. She defines their relation to each other, and in so doing, identifies the grammatical characteristics of the Hebrew word “truth.” She says the first decree originated, the second decree reaffirmed, and the third decree completed “every specification of the prophecy concerning the seventy weeks.” The Hebrew word “truth” is created by the combination of the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. The first decree originated, the second reaffirmed and the last decree completed the prophecy. The three decrees contain the signature of Alpha and Omega, and they were fulfilled at the end of the seventy-year prophecy of the captivity in Babylon, even though the third decree arrived well after the seventy years ended. The three decrees were progressive, and though they were three decrees, they were still one prophetic symbol.
Хоҳар Уайт нишон медиҳад, ки се фармон барои камоли пешгӯӣ зарур буданд. Ӯ муносибати онҳоро бо якдигар муайян мекунад ва бо ин амал хусусиятҳои дастурии калимаи ибронии «ҳақиқат»-ро мушаххас месозад. Ӯ мегӯяд, ки фармони аввал оғоз кард, фармони дуюм тасдиқи дубора намуд, ва фармони сеюм «ҳар як ҷузъиёти пешгӯиро дар бораи ҳафтод ҳафта» ба анҷом расонд. Калимаи ибронии «ҳақиқат» аз ҳамоиши ҳарфи аввал, сенздаҳум ва охирини алифбои ибронӣ сохта мешавад. Фармони аввал оғоз кард, фармони дуюм тасдиқи дубора намуд, ва фармони охирин пешгӯиро ба анҷом расонд. Се фармон имзои Алфа ва Омегаро дар бар доранд, ва онҳо дар анҷоми пешгӯии ҳафтодсолаи асорат дар Бобил ба иҷро расиданд, ҳарчанд ки фармони сеюм хеле баъд аз ба поён расидани он ҳафтод сол фаро расид. Се фармон тадриҷӣ буданд, ва ҳарчанд онҳо се фармон буданд, ҳамоно як рамзи пешгӯёна буданд.
The first angel arrived in 1798, the second angel arrived in the spring of 1844, and the third angel arrived on October 22, 1844. Those three angels are one prophetic symbol, representing the everlasting gospel of Revelation chapter fourteen.
Фариштаи якум дар соли 1798 омад, фариштаи дуюм дар баҳори соли 1844 омад, ва фариштаи сеюм 22 октябри соли 1844 омад. Он се фаришта як рамзи нубувватӣ мебошанд, ки Инҷили абадии Ваҳй, боби чордаҳумро намояндагӣ мекунанд.
“The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104, 105.
«Паёмҳои якум ва дуюм дар солҳои 1843 ва 1844 дода шуданд, ва мо ҳоло зери эълони паёми сеюм қарор дорем; вале ҳар се паём ҳанӯз ҳам бояд мавъиза карда шаванд. Ҳоло низ, мисли ҳар вақти пеш, зарур аст, ки онҳо ба онҳое, ки дар ҷустуҷӯи ҳақиқатанд, такрор карда шаванд. Бо қалам ва овоз мо бояд ин эълонро танинандоз созем, тартиби онҳоро ва татбиқи нубувватҳоеро, ки моро ба паёми фариштаи сеюм мерасонанд, нишон диҳем. Паёми сеюм бе якум ва дуюм вуҷуд дошта наметавонад. Мо бояд ин паёмҳоро ба ҷаҳон ба воситаи нашрияҳо ва мавъизаҳо бирасонем ва дар хатти таърихи нубувватӣ он чиро, ки будааст ва он чиро, ки хоҳад буд, нишон диҳем». Selected Messages, book 2, 104, 105.
The last three kings of Judah were one symbol, for they were all brought into various degrees of subjection by the king of Babylon. The last three kings of Judah, the three decrees and the three angels, though distinctly three are also represented as one prophetic symbol.
Се подшоҳи охирини Яҳудо як рамз буданд, зеро ҳамаи онҳо аз ҷониби подшоҳи Бобил ба дараҷаҳои гуногуни тобеият оварда шуданд. Се подшоҳи охирини Яҳудо, се фармон ва се фаришта, ҳарчанд ба таври равшан се ҳастанд, ҳамчунин ҳамчун як рамзи нубувватӣ муаррифӣ шудаанд.
The last three kings are part of the prophetic setting of the beginning of the prophecy of seventy years of captivity, and as such they become part of the beginning that illustrates the end of the seventy years of captivity. The captivity began with the progressive subjection of three kings, ending with the destruction of the kingdom and its capital city. The end of the prophecy marks the destruction of the nation and capital of Babylon, which marks the arrival of the three progressive decrees. The beginning of the twenty-three-hundred-year prophecy is marked by three progressive decrees, and it illustrates the ending of the twenty-three hundred year prophecy, which consists of three progressive messages.
Се подшоҳи охирон қисми саҳнаи набавии оғози пешгӯии ҳафтод соли асирӣ мебошанд, ва аз ин рӯ онҳо ба он оғозе дохил мешаванд, ки анҷоми ҳафтод соли асириро тасвир мекунад. Асирӣ бо тобеъшавии тадриҷии се подшоҳ оғоз ёфт ва бо нобудии подшоҳӣ ва шаҳри пойтахти он ба анҷом расид. Анҷоми пешгӯӣ нобудии миллат ва пойтахти Бобилро нишон медиҳад, ки фаро расидани се фармони тадриҷиро аломатгузорӣ мекунад. Оғози пешгӯии ду ҳазору сесадсола бо се фармони тадриҷӣ аломатгузорӣ шудааст, ва он анҷоми пешгӯии ду ҳазору сесадсоларо тасвир мекунад, ки аз се паёми тадриҷӣ иборат аст.
The three angels, and their respective three messages, had been typified by three kings and their three progressive decrees. The three kings that proclaimed their respective three decrees had been typified by three progressive kings, who had each presented their messages of rebellion against Nebuchadnezzar. Three messages of rebellion, typified three decrees, that in turn typified three messages. One begins the prophecy of seventy years, that in turn ends with the beginning of the twenty-three-hundred-year prophecy, that ends at the arrival of the third angel in 1844. The seventy years that the land was to enjoy its Sabbath cannot be separated from October 22, 1844.
Се фаришта ва се паёми мутаносиби онҳо, ба воситаи се подшоҳ ва се фармони пайдарпайи онҳо пешакӣ намуна гардонида шуда буданд. Он се подшоҳе, ки ҳар яке се фармони мутаносиби худро эълон карданд, ба воситаи се подшоҳи пайдарпайе пешакӣ намуна гардонида шуда буданд, ки ҳар яке паёми худро дар бораи исён бар зидди Набукаднесар пешниҳод карда буданд. Се паёми исён, се фармонро пешакӣ намуна гардониданд, ки онҳо, дар навбати худ, се паёмро пешакӣ намуна гардониданд. Яке пешгӯии ҳафтод соларо оғоз мекунад, ки он, дар навбати худ, бо оғози пешгӯии ду ҳазору сесадсола ба поён мерасад, ва он бо омадани фариштаи сеюм дар соли 1844 анҷом меёбад. Ҳафтод соле, ки замин мебоист аз шанбеи худ баҳра барад, аз 22 октябри соли 1844 ҷудо карда намешавад.
Jehoiakim represents Cyrus’ first decree and also the first angel’s message of Revelation chapter fourteen. Beyond this, the three witnesses of the last three Judean kings, the three decrees and the three angel’s messages, provide precise information of the symbol of Jehoiakim, for the prophetic history of the three angels has been very carefully marked by inspiration. All three messages have a historical arrival and thereafter a historical empowerment.
Еҳӯёқим фармони аввалини Курушро намояндагӣ мекунад ва ҳамчунин паёми фариштаи аввалро дар Ваҳй, боби чордаҳум. Ғайр аз ин, се шоҳиди се подшоҳи охирини Яҳудо, се фармон ва се паёми фариштагон, дар бораи рамзи Еҳӯёқим маълумоти дақиқ медиҳанд, зеро таърихи нубувватии он се фаришта аз ҷониби илҳом бисёр бодиққат нишонгузорӣ шудааст. Ҳар се паём як зуҳури таърихӣ доранд ва баъд аз он низ як тақвияти таърихӣ.
The first angel arrived in 1798, and was empowered on August 11, 1840, with the confirmation of the day for a year principle.
Фариштаи якум соли 1798 омад ва 11 августи соли 1840, бо тасдиқи асли як рӯз баробари як сол аст, қувват ёфт.
“In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’
«Дар соли 1840 иҷрои дигари ҳайратангези пешгӯйӣ таваҷҷуҳи густурдаеро барангехт. Ду сол пеш аз он, Ҷосия Литч, яке аз воизони пешбари башоратдиҳандаи омадани дуюм, тавзеҳе бар Ваҳй 9 нашр намуда, суқути Империяи Усмониро пешгӯйӣ карда буд. Мувофиқи ҳисобҳои ӯ, ин қудрат мебоист... дар 11 августи соли 1840 сарнагун гардад, вақте ки метавон интизор дошт, ки қудрати Усмонӣ дар Қустантиния шикаста шавад. Ва ман бовар дорам, ки чунин ҳам хоҳад шуд.»
“At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.
«Дар ҳамон вақте ки муайян шуда буд, Туркия ба воситаи сафирони худ ҳимояи қудратҳои муттаҳидаи Аврупоро пазируфт ва ба ҳамин тариқ худро зери назорати миллатҳои масеҳӣ қарор дод. Ин воқеа пешгӯиро дақиқан ба иҷро расонд. Ҳангоме ки ин маълум гашт, анбӯҳи зиёде ба дурустии усулҳои тафсири пешгӯйӣ, ки Миллер ва ҳамкоронаш қабул карда буданд, бовар ҳосил намуданд, ва ба ҳаракати адвентӣ такони аҷибе дода шуд. Мардони донишманд ва соҳибмақом бо Миллер ҳамроҳ шуданд, ҳам дар мавъиза кардан ва ҳам дар интишори андешаҳои ӯ, ва аз соли 1840 то 1844 ин кор бо суръат густариш ёфт». «Муборизаи Бузург», 334, 335.
The first angel arrived announcing the opening of the judgment in 1798, but the message was premised on the validity of William Miller’s identification that a day in Bible prophecy represents a year. That principle was confirmed “on the 11th of August, 1840,” and the first message was empowered. With the failure of the prediction of Christ’s return in the biblical year of 1843, which extended into the year 1844, the second angel of Revelation chapter fourteen arrived. With the failure of the prediction in the spring of 1844, the Protestant churches rejected Miller’s rule of a day for a year, and became the daughters of Babylon. That message was thereafter empowered in the summer of 1844, when it was joined by the message of the Midnight Cry. With the fulfillment of the message of the Midnight Cry on October 22, 1844, the third angel arrived with his message.
Фариштаи аввал расида, ифтитоҳи довариро дар соли 1798 эълон намуд, аммо ин паём бар асоси дурустии муайянкунии Уилям Миллер бино ёфта буд, ки як рӯз дар нубуввати Китоби Муқаддас намояндаи як сол мебошад. Ин усул «11-уми августи соли 1840» тасдиқ гардид, ва паёми аввал қувват ёфт. Бо нокомии пешгӯии бозгашти Масеҳ дар соли китобии 1843, ки то ба соли 1844 тӯл кашид, фариштаи дуюми боби чордаҳуми Ваҳй расид. Бо нокомии пешгӯӣ дар баҳори соли 1844, калисоҳои протестантӣ қоидаи Миллерро, ки як рӯз барои як сол аст, рад карданд ва духтарони Бобил гардиданд. Баъд аз он, ин паём дар тобистони соли 1844 қувват ёфт, вақте ки бо паёми Нидои Нисфи Шаб ҳамроҳ гардид. Бо иҷро шудани паёми Нидои Нисфи Шаб дар 22-юми октябри соли 1844, фариштаи сеюм бо паёми худ расид.
Due to the disobedience of Laodicean Adventism in 1863, God’s people were assigned to repeat the history of ancient Israel’s wandering in the wilderness. The empowerment of the third message would wait until September 11, 2001. Each of the three messages arrive in history and are thereafter empowered.
Аз сабаби нофармонии адвентизми лаодикиягӣ дар соли 1863, ба қавми Худо вогузор карда шуд, ки таърихи саргардонии Исроили қадим дар биёбонро такрор намоянд. Тақвиятёбии паёми сеюм то 11 сентябри соли 2001 ба таъхир меафтод. Ҳар яке аз ин се паём дар таърих фаро мерасад ва баъд аз он қувватманд мегардад.
Jehoiakim and Cyrus represent the empowerment of the first angel, not its arrival. Though Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah, and though he represents the first angel’s message, the prophetic characteristics that he, and also Cyrus, demonstrate that they are both symbols of the empowerment of the first angel, and not symbols of the arrival of the first angel. The arrival of the first message in the history of Jehoiakim was Manasseh, the first of the last seven kings of Judah.
Ёҳёқим ва Куруш тақвиятёбии фариштаи аввалро намояндагӣ мекунанд, на омадани онро. Гарчанде ки Ёҳёқим нахустини се подшоҳи охирини Яҳудо буд, ва гарчанде ки ӯ паёми фариштаи аввалро намояндагӣ мекунад, хусусиятҳои нубувватие, ки ӯ, инчунин Куруш, нишон медиҳанд, собит месозанд, ки ҳар дуи онҳо рамзҳои тақвиятёбии фариштаи аввал мебошанд, на рамзҳои омадани фариштаи аввал. Омадани паёми аввал дар таърихи Ёҳёқим Манашше буд, ки нахустини ҳафт подшоҳи охирини Яҳудо буд.
Seven kings preceded the complete and final destruction of Jerusalem. Those seven kings represent a progressive history, as was the history they typified from 1798 to 1844. The first angel arrived in 1798, and the third arrived on October 22, 1844. The history of 1798 to 1844, is the history of the first and second angels. The history of the third angel began in 1844. When Sister White identifies the symbolism of the seven thunders of Revelation chapter ten, she says the seven thunders represent the history of the first and second angels, but not the third angel.
Ҳафт подшоҳ пеш аз вайронии комил ва ниҳоии Ерусалим омаданд. Он ҳафт подшоҳ таърихи тадриҷиро намояндагӣ мекунанд, чунон ки таърихи он чизе ки онҳо намунаи пешакӣ аз он буданд, аз соли 1798 то 1844 низ тадриҷӣ буд. Фариштаи аввал дар соли 1798 омад, ва фариштаи сеюм 22 октябри соли 1844 омад. Таърихи солҳои 1798 то 1844 таърихи фариштаҳои аввал ва дуюм аст. Таърихи фариштаи сеюм дар соли 1844 оғоз ёфт. Вақте ки хоҳар Уайт рамзшиносии ҳафт раъдро дар боби даҳуми Ваҳй муайян мекунад, ӯ мегӯяд, ки ҳафт раъд таърихи фариштаҳои аввал ва дуюмро намояндагӣ мекунанд, аммо на фариштаи сеюмро.
“The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
«Нуре махсусе, ки ба Юҳанно дода шуд ва дар ҳафт раъд баён гардида буд, тасвири рӯйдодҳое буд, ки таҳти паёмҳои фариштаи якум ва дуюм ба вуқӯъ меомаданд». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
The history of the seven thunders of Revelation chapter ten, emphasize the history of the empowerment of the first angel on August 11, 1840 through to the great disappointment on October 22, 1844, but it none-the-less, includes the entire history of the first and second angels. The general application of the seven thunders is that it represents 1798 through to October 22, 1844. The history of the arrival of the first angel from 1798 to the great disappointment is the history of the first and second angels, and it is prophetically represented as seven thunders. The seven thunders were also typified by the last seven kings of Judah. The last three of those kings were not only identifying sequential kings, but together they are one symbol made up of a first, middle and last.
Таърихи ҳафт раъди боби даҳуми Ваҳй таърихи қувватёбии фариштаи аввалро аз 11 августи соли 1840 то ноумедии бузург дар 22 октябри соли 1844 таъкид мекунад, вале бо вуҷуди ин, тамоми таърихи фариштаи аввал ва дуюмро низ дар бар мегирад. Татбиқи умумии ҳафт раъд ин аст, ки он давраи аз соли 1798 то 22 октябри соли 1844-ро ифода мекунад. Таърихи зуҳури фариштаи аввал аз соли 1798 то ноумедии бузург таърихи фариштаи аввал ва дуюм аст, ва дар пешгӯйӣ ҳамчун ҳафт раъд тасвир шудааст. Ҳафт раъд ҳамчунин ба воситаи ҳафт подшоҳи охирини Яҳудо тимсол шуда буданд. Се подшоҳи охирини онҳо на танҳо подшоҳони пайдарпайро муайян мекарданд, балки якҷоя онҳо як рамз мебошанд, ки аз аввал, миёна ва охир таркиб ёфтааст.
In the history of the three angels, the first message was empowered on August 11, 1840, and both Jehoiakim and Cyrus typified that event.
Дар таърихи се фаришта, паёми аввал 11 августи соли 1840 қудратманд гардид, ва ҳам Еҳӯёқим ва ҳам Куруш намунаи рамзии он воқеа буданд.
We will continue to identify these most important truths in the next article.
Мо дар мақолаи навбатӣ муайян кардани ин ҳақиқатҳоеро, ки аз ҳама муҳимтаранд, идома хоҳем дод.
“Strict integrity should be cherished by every student. Every mind should turn with reverent attention to the revealed word of God. Light and grace will be given to those who thus obey God. They will behold wondrous things out of his law. Great truths that have lain unheeded and unseen since the day of Pentecost, are to shine from God’s word in their native purity. To those who truly love God the Holy Spirit will reveal truths that have faded from the mind, and will also reveal truths that are entirely new. Those who eat the flesh and drink the blood of the Son of God will bring from the books of Daniel and Revelation truth that is inspired by the Holy Spirit. They will start into action forces that cannot be repressed. The lips of children will be opened to proclaim the mysteries that have been hidden from the minds of men. The Lord has chosen the foolish things of this world to confound the wise, and the weak things of the world to confound the mighty.
«Поквиҷдонии қатъӣ бояд аз ҷониби ҳар як донишомӯз гиромӣ дошта шавад. Ҳар як ақл бояд бо таваҷҷуҳи эҳтиромомез ба Каломи ошкоршудаи Худо рӯ оварад. Ба онҳое ки ба ин тарз ба Худо итоат мекунанд, нур ва файз дода хоҳад шуд. Онҳо аз шариати Ӯ чизҳои аҷоибро хоҳанд дид. Ҳақиқатҳои бузурге, ки аз рӯзи Пантикост то имрӯз беэътино монда ва ноаён будаанд, аз Каломи Худо дар покии аслии худ хоҳад дурахшид. Ба онҳое ки ҳақиқатан Худоро дӯст медоранд, Рӯҳи Муқаддас ҳақиқатҳоеро ошкор хоҳад кард, ки аз зеҳн пажмурда шудаанд, ва ҳамчунин ҳақиқатҳоеро ошкор хоҳад кард, ки комилан нав мебошанд. Онҳое ки гӯшти Писари Худоро мехӯранд ва хуни Ӯро менӯшанд, аз китобҳои Дониёл ва Ваҳй ҳақиқате берун хоҳанд овард, ки аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас илҳом ёфтааст. Онҳо қувваҳоеро ба амал хоҳанд овард, ки онҳоро фурӯ нишондан имконнопазир аст. Лабони кӯдакон кушода хоҳад шуд, то асрореро эълон кунанд, ки аз зеҳни одамон пинҳон монда буданд. Худованд чизҳои аблаҳонаи ин ҷаҳонро баргузидааст, то доноёнро расво созад, ва чизҳои заифи ҷаҳонро, то тавоноёнро расво созад.»
“The Bible should not be brought into our schools to be sandwiched in between infidelity. The Bible must be made the groundwork and subject-matter of education. It is true that we know much more of the word of the living God than we knew in the past, but there is still much more to be learned. It should be used as the word of the living God, and esteemed as first, and last, and best in everything. Then will be seen true spiritual growth. The students will develop healthy religious characters, because they eat the flesh and drink the blood of the Son of God. But unless watched and nurtured, the health of the soul decays. Keep in the channel of light. Study the Bible. Those who serve God faithfully will be blessed. He who permits no faithful work to go unrewarded will crown every act of loyalty and integrity with special tokens of his love and approbation.” Review and Herald, August 17, 1897.
«Китоби Муқаддасро набояд ба мактабҳои мо овард, то он дар миёни беимонӣ фишурда ҷой дода шавад. Китоби Муқаддас бояд асос ва мазмуни таълим гардонда шавад. Дуруст аст, ки мо ҳоло аз Каломи Худои зинда бисёр бештар аз он чи дар гузашта медонистем, медонем, аммо ҳанӯз хеле бештаре ҳаст, ки бояд омӯхта шавад. Он бояд ҳамчун Каломи Худои зинда ба кор бурда шавад ва дар ҳар чиз аввалин, охирин ва беҳтарин шумурда гардад. Он гоҳ нашъунамои ҳақиқии рӯҳонӣ падид хоҳад омад. Донишҷӯён хислатҳои солими динӣ инкишоф хоҳанд дод, зеро онҳо гӯшти Писари Худоро мехӯранд ва хуни Ӯро менӯшанд. Аммо агар зери назорат гирифта нашавад ва парвариш наёбад, саломатии ҷон таназзул мекунад. Дар маҷрои нур бимонед. Китоби Муқаддасро омӯзед. Онҳое ки ба Худо вафодорона хизмат мекунанд, баракат хоҳанд ёфт. Ӯ, ки намегузорад ҳеҷ кори содиқона бе подош монад, ҳар амали вафодорӣ ва росткирдориро бо нишонаҳои махсуси муҳаббат ва ризомандии Худ ҷовидона хоҳад кард». Review and Herald, August 17, 1897.