The second generation of Laodicean Adventism arrived in 1888, and that generation is symbolically represented in Ezekiel chapter eight, as the second abomination, which is represented by the “chambers of his imagery.”
Насли дуюми адвентизми Лудиқиён дар соли 1888 фаро расид, ва он насл ба таври рамзӣ дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл, ҳамчун кароҳати дуюм, ки бо «ҳуҷраҳои тасвироти ӯ» ифода шудааст, муаррифӣ мегардад.
So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, pourtrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. Ezekiel 8:10–12.
Пас ман даромада, дидам; ва инак, ҳар гуна ҳайвоноти хазанда, ва ҳайвоноти палид, ва ҳамаи бутҳои хонаи Исроил бар гирдогирди девор тасвир ёфта буданд. Ва дар пеши онҳо ҳафтод нафар аз пирони хонаи Исроил меистоданд, ва дар миёни онҳо Яазанё ибни Шофон меистод, ва ҳар яке маҷмари худро дар даст дошт; ва абри ғализи бухур боло мерафт. Он гоҳ Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, оё дидаӣ, ки пирони хонаи Исроил дар торикӣ, ҳар яке дар ҳуҷраҳои тасвирҳои худ, чӣ мекунанд? Зеро мегӯянд: “Худованд моро намебинад; Худованд заминро тарк кардааст.”» Ҳизқиёл 8:10–12.
The chambers of imagery represent the wicked secrets within the hearts of those represented as the ancient men, and they have brought that very wickedness into not only the chambers of their minds, but also into the chambers of God’s sanctuary.
Ҳуҷраҳои тасвирҳо рамзи асрори шариронаи даруни дилҳои касонест, ки ба сурати пирони қадим муаррифӣ шудаанд; ва онҳо ҳамон шароратро на танҳо ба ҳуҷраҳои афкорашон, балки ҳамчунин ба ҳуҷраҳои муқаддасгоҳи Худо даровардаанд.
Eat thou not the bread of him that hath an evil eye, neither desire thou his dainty meats: For as he thinketh in his heart, so is he: Eat and drink, saith he to thee; but his heart is not with thee. Proverbs 23:6, 7.
Нони касеро, ки чашми бад дорад, махӯр, ва таомҳои лазизи ӯро таманно макун; зеро чунон ки ӯ дар дили худ меандешад, ҳамон гуна аст: «Бихӯр ва бинӯш»,—ба ту мегӯяд ӯ; вале дилаш бо ту нест. Масалҳо 23:6, 7.
The wickedness of the chambers of imagery is written both on the walls of the temple and the walls of the ancient men’s minds. The secret chambers of imagery of the second abomination of Ezekiel chapter eight, represent the second generation of Laodicean Adventism, and of the four abominations the second abomination takes more time to emphasize a corporate rebellion, although all four abominations are represented as being carried out by the men who were supposed to be the guardians of the people.
Шарорати ҳуҷраҳои тасвирҳо ҳам бар деворҳои маъбад ва ҳам бар деворҳои зеҳни мардони қадим навишта шудааст. Ҳуҷраҳои махфии тасвирҳои зишти абадати дуюми боби ҳаштуми Ҳизқиёл намояндаи насли дуюми адвентизми Лудикия мебошанд, ва аз миёни он чор абадат, абадати дуюм вақти бештареро барои таъкид бар исёни умумӣ дар бар мегирад, ҳарчанд ҳар чаҳор абадат чунин тасвир шудаанд, ки онҳоро мардоне анҷом медиҳанд, ки мебоист нигаҳбонони қавм мебуданд.
“The mark of deliverance has been set upon those ‘that sigh and that cry for all the abominations that be done.’ Now the angel of death goes forth, represented in Ezekiel’s vision by the men with the slaughtering weapons, to whom the command is given: ‘Slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary.’ Says the prophet: ‘They began at the ancient men which were before the house.’ Ezekiel 9:1–6. The work of destruction begins among those who have professed to be the spiritual guardians of the people. The false watchmen are the first to fall. There are none to pity or to spare. Men, women, maidens, and little children perish together.” The Great Controversy, 656.
«Нишони раҳоӣ бар онҳое гузошта шудааст, ки “оҳ мекашанд ва фарёд мезананд барои ҳамаи зиштиҳое ки карда мешаванд.” Акнун фариштаи марг берун меравад, ки дар рӯъёи Ҳизқиёл ба василаи мардоне бо силоҳҳои қатлкунанда тасвир шудааст, ки ба онҳо чунин амр дода мешавад: “Пирону ҷавононро, ҳам духтаронро, ҳам кӯдакони хурдро, ва занонро тамоман бикушед; аммо ба ҳеҷ касе ки бар ӯ нишона ҳаст, наздик нашавед; ва аз муқаддасгоҳи Ман оғоз кунед.” Пайғамбар мегӯяд: “Ва аз пирони назди хона буда оғоз карданд.” Ҳизқиёл 9:1–6. Кори нобудсозӣ аз миёни онҳое оғоз мегардад, ки худро ҳамчун посбонони рӯҳонии мардум эътироф карда буданд. Нигаҳбонони козиб аввалин шуда фурӯ меафтанд. Ҳеҷ касе нест, ки раҳм кунад ё дареғ дорад. Мардон, занон, духтарон ва кӯдакони хурд якҷоя ҳалок мешаванд.» «Ҷанҷоли Аъзам», 656.
The rebellion that marks the arrival of the second generation is specifically associated with the leadership of Laodicean Adventism, as fulfilled at the 1888 General Conference meeting in Minneapolis. It is represented by the expression “ancients of the house of Israel” and also by the “seventy men.” It was seventy elders that were associated with the work of Moses, and Jesus’ second group of disciples consisted of seventy men. “Seventy” represents leadership, as does “the ancients.” The second abomination places an extra emphasis upon the leadership, and in so doing it places the emphasis upon the abomination as being associated with a corporate rebellion of the leadership.
Шӯрише, ки омадани насли дуюмро нишон медиҳад, махсусан бо роҳбарии адвентизми Лаодиқия алоқаманд аст, чунон ки дар ҷаласаи Конфронси Умумии соли 1888 дар Миннеаполис ба амал омад. Он бо ибораи «пирони хонадони Исроил» ва ҳамчунин бо «ҳафтод мард» ифода мешавад. Ҳафтод пирон буданд, ки бо кори Мусо алоқаманд буданд, ва гурӯҳи дуюми шогирдони Исо аз ҳафтод мард иборат буд. «Ҳафтод» роҳбариро ифода мекунад, ҳамон тавре ки «пирон» низ чунин маънӣ дорад. Зиштии дуюм ба роҳбарият таъкиди иловагӣ мегузорад, ва бо ҳамин таъкидро бар он мегузорад, ки ин зиштӣ бо як шӯриши дастаҷамъонаи роҳбарият алоқаманд мебошад.
In the midst of the seventy ancient men stood “Jaazaniah the son of Shaphan.” The name “Jaazaniah,” means “heard of God”, and he represents a leadership that rebelled at the very time that God was speaking, for he heard God, but refused to listen, for he professed that God had forsaken his people, and that God did not see what was happening in the secret chambers. Jaazaniah was the “son of Shaphan,” and the name “Shaphan” means “to hide”. The setting of the second generation represents a rebellion of the leadership that rebelled in the very time when God was speaking, and they believed that God did not see or care about their actions.
Дар миёни ҳафтод марди қадим «Яазанё писари Шофон» меистод. Номи «Яазанё» маънои «аз ҷониби Худо шунидашуда»-ро дорад, ва ӯ раҳбариятеро намояндагӣ мекунад, ки маҳз дар ҳамон замоне ки Худо сухан мегуфт, исён варзид; зеро Худоро шунид, аммо аз гӯш фаро додан сар боз зад, чун эътироф мекард, ки Худо қавми Худро тарк кардааст ва Худо он чиро, ки дар ҳуҷраҳои пинҳонӣ рӯй медод, намебинад. Яазанё «писари Шофон» буд, ва номи «Шофон» маънои «пинҳон кардан»-ро дорад. Манзараи насли дуюм исёни раҳбариятеро ифода мекунад, ки маҳз дар ҳамон замоне ки Худо сухан мегуфт, исён варзид, ва онҳо бовар доштанд, ки Худо аъмоли онҳоро намебинад ва ба онҳо эътино намекунад.
Sister White recorded that she was shown the conversations of the leadership of Laodicean Adventism during the 1888 General Conference. At the 1888 General Conference God showed Sister White the meetings of the leaders which they had among themselves when they thought God was not listening. There in the secrecy of their rooms they spoke evil against Sister White, her son, and Elders Jones and Waggoner. They believed they could speak freely, for God could not see them in their private quarters, but God showed these very conversations to the prophetess. They were in a corporate meeting, and according to inspiration they were hearing the message of the latter rain, but they refused to hear.
Хоҳар Уайт навиштааст, ки ба ӯ суҳбатҳои роҳбарияти адвентизми лодиқиёӣ дар ҷараёни Конфронси умумии соли 1888 нишон дода шуданд. Дар Конфронси умумии соли 1888 Худо ба Хоҳар Уайт маҷлисҳои роҳбаронро нишон дод, ки онҳо миёни худ баргузор мекарданд, ҳангоме ки гумон доштанд Худо гӯш намекунад. Дар он ҷо, дар ниҳонии ҳуҷраҳои худ, онҳо бар зидди Хоҳар Уайт, писари ӯ ва пирон Ҷоунс ва Уаггонер бадгӯӣ мекарданд. Онҳо бовар доштанд, ки метавонанд озодона сухан гӯянд, зеро Худо онҳоро дар маҳалҳои хусусии онҳо дида наметавонад, аммо Худо айнан ҳамин гуфтугӯҳоро ба пайғамбарзан нишон дод. Онҳо дар як маҷлиси умумӣ буданд, ва мувофиқи илҳом паёми борони охирро мешуниданд, аммо аз шунидани он саркашӣ карданд.
What was it that had produced a leadership that manifested such open rebellion in 1888, that Sister White compared it to the rebellion of Korah, Dathan and Abiram?
Чӣ чизе буд, ки роҳбариятеро ба вуҷуд оварда буд, ки дар соли 1888 чунин исёни ошкоро зоҳир намуд, то ҷое ки хоҳар Уайт онро бо исёни Қӯраҳ, Дотон ва Абирам муқоиса кард?
“When you are enlightened by the Holy Spirit, you will see all that wickedness at Minneapolis as it is, as God looks upon it. If I never see you again in this world, be assured that I forgive you the sorrow and distress and burden of soul you have brought upon me without any cause. But for your soul’s sake, for the sake of Him who died for you, I want you to see and confess your errors. You did unite with those who resisted the Spirit of God. You had all the evidence that you needed that the Lord was working through Brethren Jones and Waggoner; but you did not receive the light; and after the feelings indulged, the words spoken against the truth, you did not feel ready to confess that you had done wrong, that these men had a message from God, and you had made light of both message and messengers.
«Вақте ки ту бо Рӯҳи Муқаддас мунаввар гардӣ, тамоми он шароратро дар Миннеаполис ҳамон гуна хоҳӣ дид, ки ҳаст, ҳамон тавре ки Худо ба он назар мекунад. Агар ман дигар ҳаргиз туро дар ин ҷаҳон набинам, мутмаин бош, ки он ғам, андӯҳ ва бори ҷонеро, ки бе ҳеҷ сабаб бар ман овардаӣ, мебахшам. Аммо ба хотири ҷони ту, ба хотири Ӯ, ки барои ту мурд, мехоҳам, ки хатогиҳои худро бубинӣ ва эътироф кунӣ. Ту воқеан бо онҳое муттаҳид шудӣ, ки ба Рӯҳи Худо муқобилат мекарданд. Ту тамоми далелҳоеро доштӣ, ки барои ту кофӣ буданд, то бидонӣ, ки Худованд ба воситаи бародарон Ҷонс ва Уаггонер амал мекард; вале ту нурро напазируфтӣ; ва пас аз эҳсосоте ки парварида шуданд, суханоне ки бар зидди ҳақиқат гуфта шуданд, ту худро барои эътироф кардани он ки кори нодуруст кардаӣ, ки ин мардон аз ҷониби Худо паём доштанд, ва ту ҳам паём ва ҳам паёмоваронро хор шумурдаӣ, омода эҳсос накардӣ.»
“Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.
«Ман ҳеҷ гоҳ пештар дар миёни қавми мо чунин худқаноатмандии сахт ва чунин нохоҳиши қабул кардану эътироф намудани нурро, чунон ки дар Миннеаполис зоҳир гардид, надида будам. Ба ман нишон дода шуд, ки ҳеҷ яке аз он гурӯҳе, ки рӯҳеро, ки дар он маҷлис зоҳир шуд, дар дил парварида буданд, дигар ҳеҷ гоҳ нури равшане нахоҳанд дошт, то арзишмандии ҳақиқатеро, ки аз осмон ба онҳо фиристода шуда буд, дарк намоянд, то даме ки ғурури худро фурӯтан насозанд ва эътироф накунанд, ки онҳоро Рӯҳи Худо ба ҳаракат намеовард, балки зеҳну дилҳояшон аз таассуб пур буд. Худованд мехост ба онҳо наздик шавад, онҳоро баракат диҳад ва аз ақибнишиниҳояшон шифо бахшад, аммо онҳо гӯш надоданд. Онҳоро ҳамон рӯҳ ба ҳаракат меовард, ки Қӯраҳ, Дотон ва Абиромро илҳом бахшида буд. Он мардони Исроил қасд карда буданд, ки ба ҳар гуна далеле, ки исбот мекард онҳо дар иштибоҳанд, муқовимат намоянд, ва онҳо дар роҳи дилсардиву исёнгарии худ пайваста пеш мерафтанд, то он даме ки бисёре аз мардум ба ҷониби онҳо кашида шуда, бо онҳо ҳамроҳ гардиданд.»
“Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘All the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [Verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.
«Инҳо кӣ буданд? На заифон, на нодонон, на беравшаншудагон. Дар он исён дусаду панҷоҳ мирони маъруф дар ҷамоат, мардони номвар буданд. Шаҳодати онҳо чӣ буд? “Ҳамаи ҷамоат муқаддасанд, ҳар яке аз онҳо, ва Худованд дар миёни онҳост; пас чаро шумо худро бар ҷамоати Худованд боло мебардоред?” [Ададҳо 16:3]. Вақте ки Қӯраҳ ва ҳамроҳонаш зери доварии Худо ҳалок шуданд, қавме ки онҳо фиреб дода буданд, дар ин мӯъҷиза дасти Худовандро надиданд. Тамоми ҷамоат субҳи рӯзи дигар Мусо ва Ҳорунро айбдор карда, гуфтанд: “Шумо қавми Худовандро куштаед” [ояти 41], ва вабо бар ҷамоат омад, ва зиёда аз чордаҳ ҳазор кас ҳалок шуданд.»
“When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.
«Ҳангоме ки ман қасд доштам аз Миннеаполис равам, фариштаи Худованд назди ман истода, гуфт: “На, чунин набошад; Худо барои ту дар ин ҷо коре дорад, ки бояд анҷом диҳӣ. Ин мардум амали исёни Қӯраҳ, Дотон ва Абиромро такрор мекунанд. Ман туро дар мавқеи дурусти ту гузоштаам, мавқее ки онҳое ки дар нур нестанд, эътироф нахоҳанд кард; онҳо ба шаҳодати ту гӯш нахоҳанд дод; аммо Ман бо ту хоҳам буд; файз ва қудрати Ман туро устувор хоҳад дошт. На туро хор мешуморанд, балки қосидон ва паёмеро, ки Ман ба қавми Худ мефиристам. Онҳо ба каломи Худованд беэҳтиромӣ нишон додаанд. Шайтон чашмони онҳоро кӯр гардонидааст ва доварии онҳоро таҳриф кардааст; ва агар ҳар ҷон аз ин гуноҳи худ, аз ин мустақилияти тақдисношудае, ки ба Рӯҳи Худо таҳқир мерасонад, тавба накунад, онҳо дар торикӣ роҳ хоҳанд рафт. Ман шамъдонро аз ҷояш хоҳам гирифт, агар тавба накунанд ва рӯй нагардонанд, то онҳоро шифо диҳам. Онҳо биноии рӯҳонии худро тира гардонидаанд. Онҳо нахостанд, ки Худо Рӯҳи Худ ва қудрати Худро зоҳир созад; зеро нисбат ба каломи Ман рӯҳи масхара ва нафрат доранд. Сабукӣ, беҳудагӣ, ҳазлу шӯхӣ ва мазоҳ ҳар рӯз маъмул аст. Онҳо дилҳои худро барои ҷустани Ман қарор надодаанд. Онҳо дар шарораҳои оташи худ сохтаи хеш роҳ мераванд, ва агар тавба накунанд, дар андӯҳ хоҳанд хобид. Худованд чунин мегӯяд: Дар ҷои вазифаи худ биист; зеро Ман бо ту ҳастам ва туро тарк нахоҳам кард ва аз ту рӯй нахоҳам гардонд.” Ин суханонро, ки аз ҷониби Худо буданд, ман ҷуръат накардаам, ки сарфи назар намоям.»
“Light has been shining in Battle Creek in clear, bright rays; but who of those that acted a part in the meeting at Minneapolis have come to the light and received the rich treasures of truth which the Lord sent them from heaven? Who have kept step and step with the Leader, Jesus Christ? Who have made full confession of their mistaken zeal, their blindness, their jealousies and evil surmisings, their defiance of truth? Not one; and because of their long neglect to acknowledge the light, it has left them far behind; they have not been growing in grace and in the knowledge of Christ Jesus our Lord. They have failed to receive the needed grace which they might have had, and which would have made them strong men in religious experience.
«Рӯшноӣ дар Батл-Крик бо шуоъҳои равшану дурахшон медурахшид; аммо кадоме аз онҳое ки дар маҷлиси Миннеаполис нақше доштанд, ба сӯи нур омада, ганҷҳои ғании ҳақиқатро, ки Худованд аз осмон ба онҳо фиристода буд, қабул карданд? Кист, ки қадам ба қадам бо Пешво, Исои Масеҳ, ҳамқадам мондааст? Кист, ки аз ғайрати нодурусти худ, аз кӯрии худ, аз ҳасадҳои худ ва гумонҳои бади худ, аз саркашии худ ба ҳақиқат, иқрори комил кардааст? Ҳеҷ кас; ва азбаски онҳо муддати дароз аз эътироф кардани нур беэътиноӣ карданд, он онҳоро хеле қафо гузошт; онҳо дар файз ва дар шинохти Исои Масеҳ, Худованди мо, рушд накардаанд. Онҳо файзи заруриро, ки метавонистанд дошта бошанд ва ки онҳоро дар таҷрибаи динӣ мардони қавӣ мегардонид, қабул накарданд.»
“The position taken at Minneapolis was apparently an insurmountable barrier which in a great degree shut them in with doubters, questioners, with the rejecters of truth and the power of God. When another crisis comes, those who have so long resisted evidence piled upon evidence will again be tested upon the points where they failed so manifestly, and it will be hard for them to receive that which is from God and refuse that which is from the powers of darkness. Therefore their only safe course is to walk in humility, making straight paths for their feet, lest the lame be turned out of the way. It makes every difference whom we company with, whether it is with men who walk with God and who believe and trust Him, or with men who follow their own supposed wisdom, walking in the sparks of their own kindling.
«Мавқее, ки дар Миннеаполис гирифта шуд, зоҳиран монеаи бартарафнашавандае буд, ки ба дараҷаи зиёд онҳоро дар муҳосираи шаккунандагон, саволкунандагон, радкунандагони ҳақиқат ва қудрати Худо нигоҳ дошт. Ҳангоме ки боз буҳрони дигар фаро расад, онҳое ки муддати дароз ба далеле бар далел анбошта муқовимат кардаанд, боз дар ҳамон нуқтаҳое озмуда хоҳанд шуд, ки дар онҳо то ин дараҷа ошкоро ноком гардида буданд; ва барои онҳо қабул кардани он чи аз ҷониби Худост ва рад кардани он чи аз қувваҳои зулмот аст, душвор хоҳад буд. Бинобар ин, ягона роҳи амни онҳо ин аст, ки дар фурӯтанӣ роҳ раванд ва барои қадамҳои худ роҳҳои рост созанд, мабодо ланг аз роҳ берун гардад. Фарқи бисёр бузурге дорад, ки мо бо кӣ ҳамнишин мешавем: оё бо мардоне, ки бо Худо роҳ мераванд ва ба Ӯ имон доранд ва ба Ӯ таваккал мекунанд, ё бо мардоне, ки аз рӯи ҳикмати ба гумони худ хеш пайравӣ менамоянд ва дар шарораҳои оташи худсохтаи хеш роҳ мераванд.»
“The time and care and labor required to counteract the influence of those who have worked against the truth has been a terrible loss; for we might have been years ahead in spiritual knowledge; and many, many souls might have been added to the church if those who ought to have walked in the light had followed on to know the Lord, that they might know His going forth is prepared as the morning. But when so much labor has to be expended right in the church to counteract the influence of workers who have stood as a granite wall against the truth God sends to His people, the world is left in comparative darkness.
«Вақт, ғамхорӣ ва меҳнате, ки барои безарар гардондани таъсири онҳое талаб шудааст, ки бар зидди ҳақиқат амал кардаанд, талафоти даҳшатноке будааст; зеро мо метавонистем дар дониши рӯҳонӣ солҳои зиёд пештар бошем; ва агар онҳое ки бояд дар нур роҳ мерафтанд, барои шинохтани Худованд пеш мерафтанд, то бидонанд, ки зуҳури Ӯ мисли субҳ муҳайёст, бисёр, бисёр ҷонҳо метавонистанд ба калисо илова шуда бошанд. Аммо вақте ки ин қадар меҳнат бояд маҳз дар дохили калисо сарф гардад, то таъсири коргаронеро безарар гардонад, ки мисли девори хоро бар зидди ҳақиқате, ки Худо ба қавми Худ мефиристад, истодаанд, ҷаҳон дар торикии нисбӣ вомонда мешавад.»
“God meant that the watchmen should arise and with united voices send forth a decided message, giving the trumpet a certain sound, that the people might all spring to their post of duty and act their part in the great work. Then the strong, clear light of that other angel who comes down from heaven having great power, would have filled the earth with his glory. We are years behind; and those who stood in blindness and hindered the advancement of the very message that God meant should go forth from the Minneapolis meeting as a lamp that burneth, have need to humble their hearts before God and see and understand how the work has been hindered by their blindness of mind and hardness of heart.” Manuscript Releases, volume 14, 107–111.
«Худо мехост, ки посбонон бархезанд ва бо овозҳои муттаҳид паёми қотеъонаеро бифиристанд, ва карнайро бо садои муайян навозанд, то ки тамоми қавм ба мавқеи вазифаи худ бишитобанд ва нақши худро дар кори бузург ба ҷо оваранд. Он гоҳ нури пурқуввату равшани он фариштаи дигар, ки аз осмон бо қудрати азим фуруд меояд, заминро аз ҷалоли худ пур месохт. Мо солҳо ақиб мондаем; ва онҳое ки дар кӯрӣ истода, пешрафти ҳамон паёмро, ки Худо мехост аз маҷлиси Миннеаполис ҳамчун чароғи сӯзонанда берун равад, монеъ шуданд, муҳтоҷанд, ки дилҳои худро дар назди Худо фурӯтан созанд ва бубинанду дарк кунанд, ки кор чӣ гуна ба сабаби кӯрии зеҳн ва сахтдилии онҳо боздошта шудааст». Manuscript Releases, volume 14, 107–111.
What was it that had produced a leadership that manifested such open rebellion in 1888, that Sister White compared it to the rebellion of Korah, Dathan and Abiram? The answer no doubt lies in the rebellion of 1863, that prepared the way for what Ezekiel was told would be even greater abominations. Rejecting the “seven times,” of Leviticus twenty-six, and introducing a counterfeit chart, would produce the necessity to uphold the counterfeit of 1863. Thus, Miller would watch his jewels get scattered and covered up with rubbish and counterfeit jewels and coins. The worldly saying says, “history is written by the victors.”
Чӣ чизе буд, ки роҳбариятеро ба вуҷуд оварда буд, ки дар соли 1888 чунин исёни ошкоро зоҳир намуд, то он ҷо ки Хоҳар Уайт онро ба исёни Қӯраҳ, Дотон ва Абиром монанд кард? Ҷавоб, бешубҳа, дар исёни соли 1863 нуҳуфтааст, ки роҳро барои он чи Ҳизқиёл гуфта шуда буд, ки зиштиҳои боз ҳам бузургтар хоҳанд буд, омода сохт. Рад кардани «ҳафт замон»-и Ибодат 26 ва ворид намудани ҷадвали қалбакӣ, зарурати ҳифз намудани он қалбакии соли 1863-ро ба вуҷуд меовард. Ҳамин тавр, Миллер медид, ки ҷавоҳироти ӯ пароканда гардида, бо хасруба ва ҷавоҳироту тангаҳои қалбакӣ пӯшида мешаванд. Гуфтори маъмулии дунявӣ мегӯяд: «таърихро ғолибон менависанд».
Though not actually the victors, those leading the Laodicean Adventist church have spent time and effort to construct a historical narrative that upholds the increasing rebellion through the four generations, in an attempt to place that rebellion in a light that is far from the actual history recorded by the heavenly angels. The revision of history is a hallmark characteristic of the Jesuits of the Catholic Church, and historical revisionism has been a stock and trade of Laodicean Adventist historians. What is written these days by Laodicean Adventist “historians” about the Minneapolis General Conference session is a classic example of historical revisionism.
Ҳарчанд дар асл ғолибон нестанд, онҳое ки калисои адвентистии Лоодикияро роҳбарӣ мекунанд, вақт ва кӯшиши худро сарф намудаанд, то як ривояти таърихие бисозанд, ки исёни афзояндаро дар тӯли чор насл пуштибонӣ мекунад, бо кӯшиши он ки ин исёнро дар нуре ҷой диҳанд, ки аз таърихи воқеие, ки фариштагони осмонӣ сабт кардаанд, бисёр дур аст. Бознигарии таърих аломати хоси иезуитҳои Калисои католикӣ мебошад, ва ревизионизми таърихӣ яке аз василаҳои доимии муаррихони адвентистии Лоодикия будааст. Он чи имрӯзҳо аз ҷониби «муаррихони» адвентистии Лоодикия дар бораи ҷаласаи Конфронси Генералии Миннеаполис навишта мешавад, намунаи классикии ревизионизми таърихӣ мебошад.
There may have been a few of the rebels from that conference that eventually repented, but the exception to the rule, does not deny the rule. Sister White was commanded to stay and record the meeting, for the rebellion of Korah, Dathan and Abiram was being repeated. For Adventist historians to construct the testimony around whether the message of righteousness by faith was understood, not understood; rejected or not rejected, or thereafter accepted is to avoid the inspired testimony of a rebellion that was typified by Korah, Dathan and Abiram.
Эҳтимол чанде аз исёнгарони он анҷуман баъдан тавба карда бошанд, аммо истисно будан аз қоида, худи қоидаро инкор намекунад. Ба хоҳар Уайт амр карда шуд, ки бимонад ва маҷлисро сабт намояд, зеро исёни Қӯраҳ, Дотон ва Абиром такрор мешуд. Барои он ки муаррихони адвентист шаҳодатро бар гирди ин масъала бино кунанд, ки оё паёми сафедшавӣ бо имон фаҳмида шуд ё нафаҳмида шуд, рад карда шуд ё рад карда нашуд, ё баъдан пазируфта шуд, ин ба маънои канораҷӯӣ кардан аз шаҳодати илҳомбахши исёнест, ки намунаи он дар Қӯраҳ, Дотон ва Абиром зоҳир гардида буд.
Which of those three rebels did Moses’ record show was afterward repentant and accepted back in the leadership with Moses?
Кадоме аз он се исёнгаре, ки навиштаи Мӯсо нишон медиҳад, баъдан тавбакарда шуд ва дубора дар роҳбарӣ бо Мӯсо пазируфта гардид?
“Korah, the leading spirit in this movement, was a Levite, of the family of Kohath, and a cousin of Moses; he was a man of ability and influence. Though appointed to the service of the tabernacle, he had become dissatisfied with his position and aspired to the dignity of the priesthood. The bestowal upon Aaron and his house of the priestly office, which had formerly devolved upon the first-born son of every family, had given rise to jealousy and dissatisfaction, and for some time Korah had been secretly opposing the authority of Moses and Aaron, though he had not ventured upon any open act of rebellion. He finally conceived the bold design of overthrowing both the civil and the religious authority. He did not fail to find sympathizers. Close to the tents of Korah and the Kohathites, on the south side of the tabernacle, was the encampment of the tribe of Reuben, the tents of Dathan and Abiram, two princes of this tribe, being near that of Korah. These princes readily joined in his ambitious schemes. Being descendants from the eldest son of Jacob, they claimed that the civil authority belonged to them, and they determined to divide with Korah the honors of the priesthood.
«Қӯраҳ, рӯҳи пешбарандаи ин ҳаракат, левизодае аз хонадони Қаҳот ва амакбачаи Мусо буд; ӯ марди қобилият ва нуфуз буд. Ҳарчанд ба хизмати хаймаи ибодат таъйин шуда буд, аз мақоми худ норозӣ гардида, ба шарафи коҳинон тамаъ мекард. Супурдани вазифаи коҳинӣ ба Ҳорун ва хонадони ӯ, ки пештар бар дӯши писари нахустзодаи ҳар хонадон меафтод, боиси рашк ва норозигӣ гардида буд, ва Қӯраҳ муддате пинҳонӣ ба муқобили ҳокимияти Мусо ва Ҳорун муқобилат мекард, ҳарчанд ҷуръат накарда буд ба ягон амали ошкорои исён даст занад. Ниҳоят ӯ нақшаи ҷасуронаро дар дил парварид, ки ҳам ҳокимияти шаҳрвандӣ ва ҳам ҳокимияти диниро сарнагун созад. Ӯ аз ёфтани ҳамдардон бенасиб намонд. Дар наздикии хаймаҳои Қӯраҳ ва қаҳотиён, дар ҷониби ҷанубии хаймаи ибодат, урдугоҳи қабилаи Реубен воқеъ буд, ва хаймаҳои Дотон ва Обиром, ду мир аз ин қабила, дар назди хаймаи Қӯраҳ қарор доштанд. Ин мирон ба осонӣ ба нақшаҳои тамаъҷӯёнаи ӯ ҳамроҳ шуданд. Чун аз авлоди писари нахустзодаи Яъқуб буданд, даъво мекарданд, ки ҳокимияти шаҳрвандӣ ба онҳо тааллуқ дорад, ва қарор доданд, ки шарафҳои коҳиниро бо Қӯраҳ тақсим кунанд.»
“The state of feeling among the people favored the designs of Korah. In the bitterness of their disappointment, their former doubts, jealousy, and hatred had returned, and again their complaints were directed against their patient leader. The Israelites were continually losing sight of the fact that they were under divine guidance. They forgot that the Angel of the covenant was their invisible leader, that, veiled by the cloudy pillar, the presence of Christ went before them, and that from Him Moses received all his directions.
Ҳолати ҳиссиёт дар миёни қавм ба нақшаҳои Қӯраҳ мусоидат мекард. Дар талхии ноумедии худ, шубҳаҳои пешина, ҳасад ва нафрати онҳо боз баргашта буданд, ва бори дигар шикоятҳои онҳо бар зидди роҳбари сабуронашон равона гардиданд. Банӣ-Исроил пайваста ин ҳақиқатро аз назар дур месохтанд, ки онҳо таҳти роҳнамоии илоҳӣ қарор доранд. Онҳо фаромӯш карданд, ки Фариштаи аҳд роҳбари нонамоёни онҳо буд; ки, дар паси сутуни абр ниҳон, ҳузури Масеҳ пешопеши онҳо мерафт; ва Мусо ҳамаи дастурҳои худро аз Ӯ дарёфт мекард.
“They were unwilling to submit to the terrible sentence that they must all die in the wilderness, and hence they were ready to seize upon every pretext for believing that it was not God but Moses who was leading them and who had pronounced their doom. The best efforts of the meekest man upon the earth could not quell the insubordination of this people; and although the marks of God’s displeasure at their former perverseness were still before them in their broken ranks and missing numbers, they did not take the lesson to heart. Again they were overcome by temptation.” Patriarchs and Prophets, 395, 396.
«Онҳо намехостанд ба ҳукми даҳшатборе таслим шаванд, ки бояд ҳамаашон дар биёбон бимиранд; бинобар ин, омода буданд ҳар баҳонаеро дастовез созанд, то бовар кунанд, ки онҳоро на Худо, балки Мусо роҳбарӣ мекунад ва маҳз ӯ ҳукми ҳалокати онҳоро эълон кардааст. Беҳтарин кӯшишҳои ҳалимтарин марди рӯйи замин ҳам натавонист саркашии ин қавмро фурӯ нишонад; ва гарчанде нишонаҳои норозигии Худо аз каҷравии пешинаи онҳо ҳанӯз дар сафҳои шикаста ва шумораи камшудаашон пеши назарашон буданд, онҳо ин дарсро ба дил нагирифтанд. Бори дигар онҳо аз васваса мағлуб шуданд». «Патриархҳо ва анбиё», 395, 396.
Laodicean Adventism began in 1856, and in 1863 it became the legally registered Laodicean Adventist church. As previously addressed in prior articles, there is no inspired testimony that Laodicea is ever saved. It cannot be saved unless it repents of its condition, and accepts the experience represented by Philadelphia. Laodicea is a people that is judged, by being spewed out of the mouth of the Lord. As the Laodicean church, inspiration identifies that the church was destined to wander in the wilderness as did ancient Israel.
Адвентизми Лудияиён дар соли 1856 оғоз ёфт, ва дар соли 1863 он ҳамчун калисои ба таври қонунӣ сабтшудаи адвентистии Лудия ба расмият даромад. Чунон ки пештар дар мақолаҳои қаблӣ баррасӣ шудааст, ҳеҷ шаҳодати илҳомбахше вуҷуд надорад, ки Лудия ҳеҷ гоҳ наҷот меёбад. Он наметавонад наҷот ёбад, магар он ки аз вазъияти худ тавба кунад ва таҷрибаи бо Филаделфия намояндагишударо бипазирад. Лудия қавмест, ки ба воситаи аз даҳони Худованд қай карданаш доварӣ мешавад. Ҳамчун калисои Лудия, илҳом муайян месозад, ки он калисо муқаддар буд, ки дар биёбон саргардон шавад, чунон ки Исроили қадим саргардон шуда буд.
Which of the rebels of ancient Israel wandered in the wilderness for forty years and then entered into the Promised Land? Not a single soul, and their wandering typified the wandering of modern Israel.
Кадоме аз исёнгарони Исроили қадим чиҳил сол дар биёбон саргардон шуда, сипас ба Замини Мавъуд дохил гардид? Ҳатто як нафар ҳам не, ва саргардонии онҳо намунаи саргардонии Исроили замони ҳозира буд.
The rebellion of Korah, Dathan and Abiram (that typified the rebellion of 1888), was premised upon their unwillingness to accept the judgment upon the people assigning them to wander for forty years in the wilderness. The rebellion of 1888, was premised upon the leadership’s rejection of the pronouncement identifying them as Laodicea and assigning them to wander many more years in the wilderness because of their insubordination.
Исёни Қӯраҳ, Дотон ва Абиром (ки исёни соли 1888-ро намунасозӣ мекард), бар нохоҳамии онҳо барои пазируфтани ҳукме асос ёфта буд, ки бар халқ содир шуда, онҳоро муқаррар мекард, ки чиҳил сол дар биёбон саргардон шаванд. Исёни соли 1888 бар рад кардани эълони роҳбарият асос ёфта буд, ки онҳоро ҳамчун Лоудикия муаррифӣ намуда, ба сабаби саркашии онҳо онҳоро ба саргардонии солҳои бисёри дигар дар биёбон муқаррар мекард.
“The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.
«Паёме, ки ба мо тавассути A. T. Jones ва E. J. Waggoner дода шудааст, паёми Худо ба калисои Лаодикия аст, ва вой бар ҳоли ҳар касе ки худро имондор ба ҳақиқат вонамуд мекунад, вале нурҳои аз ҷониби Худо додашударо ба дигарон инъикос намекунад». The 1888 Materials, 1053.
The ancient men, who were to be the guardians of the people in 1888, believed they were “rich and increased with goods”. We will consider what produced this condition in advance of 1888, in the next article.
Пирони қадимӣ, ки мебоист дар соли 1888 нигаҳбонони қавм бошанд, бовар доштанд, ки онҳо «сарватманд ҳастем ва неъматҳои бисёр дорем». Дар мақолаи оянда мо баррасӣ хоҳем кард, ки чӣ чиз пеш аз соли 1888 ин ҳолатро ба вуҷуд овард.
“My soul is made very sad to see how quickly some who have had light and truth will accept the deceptions of Satan, and be charmed with a spurious holiness. When men turn away from the landmarks the Lord has established that we may understand our position as marked out in prophecy, they are going they know not whither.
«Ҷонам басо ғамгин мешавад, вақте мебинам, ки чӣ қадар зуд баъзе касоне, ки нур ва ҳақиқатро дарёфт кардаанд, фиребҳои Шайтонро мепазиранд ва ба қудсияти қалбакӣ мафтун мегарданд. Вақте одамон аз аломатҳои ҳидояте, ки Худованд барпо кардааст, то мо мавқеи худро, ки дар нубувват муайян гардидааст, дарк намоем, рӯй мегардонанд, онҳо намедонанд, ба куҷо мераванд.
“I question whether genuine rebellion is ever curable. Study in Patriarchs and Prophets the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. This rebellion was extended, including more than two men. It was led by two hundred and fifty princes of the congregation, men of renown. Call rebellion by its right name and apostasy by its right name, and then consider that the experience of the ancient people of God with all its objectionable features was faithfully chronicled to pass into history. The Scripture declares, ‘These things … are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ And if men and women who have the knowledge of the truth are so far separated from their Great Leader that they will take the great leader of apostasy and name him Christ our Righteousness, it is because they have not sunk deep into the mines of the truth. They are not able to distinguish the precious ore from the base material.
«Ман савол мегузорам, ки оё исёни ҳақиқӣ ҳаргиз шифоёбанда аст ё не. Дар китоби «Патриархҳо ва пайғамбарон» исёни Қӯраҳ, Дотон ва Обиромро биомӯзед. Ин исён густарда буд ва зиёда аз ду нафарро дар бар мегирифт. Ба он дусаду панҷоҳ нафар аз сарварони ҷамоат, мардони номдор, роҳбарӣ мекарданд. Исёнро бо номи ҳақиқии он ва иртидодро бо номи ҳақиқии он бихонед, ва он гоҳ ба назар гиред, ки таҷрибаи халқи қадимии Худо бо ҳамаи хусусиятҳои нописанди он бо садоқат ба риштаи таърих кашида шудааст. Навиштаҷот эълон мекунад: “Ин чизҳо … барои насиҳати мо навишта шудаанд, ки бар мо охирзамони ҷаҳон фаро расидааст.” Ва агар мардону заноне, ки дониши ҳақро доранд, аз Пешвои Бузурги худ то он дараҷа ҷудо шуда бошанд, ки пешвои бузурги иртидодро гирифта, ӯро Масеҳи Адолати Мо номанд, ин аз он сабаб аст, ки онҳо ба маъданҳои ҳақиқат амиқ фурӯ нарафтаанд. Онҳо қодир нестанд маъдани гаронбаҳоро аз маводи паст фарқ кунанд.»
“Read the cautions so abundantly given in the Word of God in regard to false prophets that will come in with their heresies, and if possible will deceive the very elect. With these warnings, why is it that the church does not distinguish the false from the genuine? Those who have in any way been thus misled need to humble themselves before God, and sincerely repent, because they have so easily been led astray. They have not distinguished the voice of the true Shepherd from that of a stranger. Let all such review this chapter of their experience.
«Ҳушдорҳоеро, ки дар Каломи Худо ба фаровонӣ дар бораи анбиёи козибе, ки бо бидъатҳои худ ворид хоҳанд шуд ва, агар мумкин бошад, ҳатто баргузидагонро фиреб хоҳанд дод, дода шудаанд, бихонед. Бо вуҷуди ин огоҳсозиҳо, чаро калисо козибро аз ҳақиқӣ фарқ намекунад? Онҳое ки ба ҳар тарзе чунин гумроҳ шудаанд, лозим аст, ки худро дар ҳузури Худо фурӯтан созанд ва бо ихлос тавба намоянд, зеро онҳо ба осонӣ ба роҳи каҷ бурда шудаанд. Онҳо овози Чӯпони ҳақиқиро аз овози бегона фарқ накардаанд. Бигзор ҳамаи чунин ашхос ин боби таҷрибаи худро аз назар гузаронанд.»
“For more than half a century God has been giving His people light through the testimonies of His Spirit. After all this time is it left for a few men and their wives to undeceive the whole church of believers, declaring Mrs. White a fraud and a deceiver? ‘By their fruits ye shall know them.’
«Беш аз ним аср аст, ки Худо ба қавми Худ нуру рӯшноиро ба воситаи шаҳодатҳои Рӯҳи Худ ато менамояд. Оё баъд аз ҳамаи ин муддат ба чанд мард ва занони онҳо вогузор шудааст, ки тамоми калисои имондоронро аз гумроҳӣ бароранд ва хонум Уайтро қаллобу фиребгар эълон намоянд? “Аз меваҳояшон онҳоро хоҳед шинохт.”»
“Those who can ignore all the evidences which God has given them, and change that blessing into a curse, should tremble for the safety of their own souls. Their candlestick will be removed out of its place unless they repent. The Lord has been insulted. The standard of truth, of the first, second, and third angels’ messages has been left to trail in the dust. If the watchmen are left to mislead the people in this fashion, God will hold some souls responsible for a lack of keen discernment to discover what kind of provender was being given to His flock.
«Онҳое ки метавонанд ҳамаи далелҳоеро, ки Худо ба онҳо додааст, нодида гиранд ва он баракатро ба лаънат табдил диҳанд, бояд барои амнияти ҷонҳои худ ба ларза оянд. Агар тавба накунанд, шамъдони онҳо аз ҷои худ бардошта хоҳад шуд. Худованд таҳқир шудааст. Парчами ҳақиқат, яъне паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм, вогузошта шудааст, то дар ғубор кашола шавад. Агар ба посбонон иҷозат дода шавад, ки мардумро ба ин тарз гумроҳ созанд, Худо баъзе ҷонҳоро барои набудани фаросати тез, то дарёбанд, ки ба рамаи Ӯ чӣ гуна хӯрок дода мешуд, масъул хоҳад донист.»
“Apostasies have occurred and the Lord has permitted matters of this nature to develop in the past in order to show how easily His people will be misled when they depend upon the words of men instead of searching the Scriptures for themselves, as did the noble Bereans, to see if these things are so. And the Lord has permitted things of this kind to occur that warnings may be given that such things will take place.
«Афтоидагардониҳо рӯй додаанд, ва Худованд дар гузашта иҷозат додааст, ки чунин ҳолатҳо инкишоф ёбанд, то нишон диҳад, ки қавми Ӯ то чӣ андоза ба осонӣ гумроҳ мешаванд, вақте ки онҳо ба суханони одамон такя мекунанд, ба ҷойи он ки худ Навиштаҳоро таҳқиқ намоянд, чунон ки бериёниёни наҷиб мекарданд, то бубинанд, ки оё ин чизҳо чунинанд. Ва Худованд иҷозат додааст, ки чунин чизҳо рӯй диҳанд, то огоҳиҳо дода шаванд, ки чунин чизҳо ба вуқӯъ хоҳанд пайваст.»
“Rebellion and apostasy are in the very air we breathe. We shall be affected by them unless we by faith hang our helpless souls upon Christ. If men are so easily misled now, how will they stand when Satan shall personate Christ, and work miracles? Who will be unmoved by his misrepresentations then—professing to be Christ when it is only Satan assuming the person of Christ, and apparently working the works of Christ? What will hold God’s people from giving their allegiance to false christs? ‘Go not after them.’
«Исёну осӣ дар худи ҳавое ҳастанд, ки мо нафас мекашем. Мо аз онҳо таъсир хоҳем пазируфт, магар он ки бо имон ҷонҳои бечораи худро бар Масеҳ биовезем. Агар одамон ҳоло ин қадар ба осонӣ гумроҳ карда шаванд, пас чӣ гуна истодагӣ хоҳанд кард, вақте ки Шайтон худро ба ҷои Масеҳ вонамуд намуда, мӯъҷизаҳо ба амал оварад? Пас кӣ аз таҳрифҳои ӯ беҷунбиш хоҳад монд — дар ҳоле ки ӯ даъвои Масеҳ будан мекунад, ҳол он ки ӯ танҳо Шайтон аст, ки шахсияти Масеҳро ба худ гирифта, ба зоҳир корҳои Масеҳро ба ҷо меоварад? Чӣ чиз қавми Худоро нигоҳ хоҳад дошт, то садоқати худро ба масеҳони козиб насупоранд? “Аз ақиби онҳо наравед.”»
“The doctrines must be plainly understood. The men accepted to preach the truth must be anchored; then their vessel will hold against storm and tempest, because the anchor holds them firmly. The deceptions will increase, and we are to call rebellion by its right name. We are to stand with the whole armor on. In this conflict we do not meet men only, but principalities and powers. We wrestle not against flesh and blood. Let Ephesians 6:10–18 be read carefully and impressively in our churches.” Notebook Leaflets, 57, 58.
«Таълимот бояд ба таври рӯшан фаҳмида шаванд. Он мардоне, ки барои мавъиза кардани ҳақиқат пазируфта мешаванд, бояд мустаҳкам лангар андохта бошанд; он гоҳ киштии онҳо бар зидди тӯфон ва боди сахт устувор хоҳад монд, зеро лангар онҳоро сахт нигоҳ медорад. Фиребҳо афзун хоҳанд шуд, ва мо бояд исёнро бо номи ҳақиқии он бихонем. Мо бояд бо тамоми аслиҳаи комил барпо истем. Дар ин мубориза мо на танҳо бо одамон, балки бо раёсатҳо ва қудратҳо рӯ ба рӯ мешавем. Зеро мо на бар зидди ҷисм ва хун меҷангем. Бигзор Эфсӯсиён 6:10–18 дар калисоҳои мо бодиққат ва бо таъсир хонда шавад». Notebook Leaflets, 57, 58.