The seven thunders represent the history of 1798, through to October 22, 1844. That history was typified by the last seven kings of the kingdom of Judah, from Manasseh in 677 BC through to Zedekiah in 586 BC.
Ҳафт раъд таърихи аз соли 1798 то 22 октябри соли 1844-ро ифода мекунанд. Он таърих бо ҳафт подшоҳи охирини подшоҳии Яҳудо, аз Манашшеҳ дар соли 677 то милод то Сидқиё дар соли 586 то милод, ҳамчун намуна пешакӣ тасвир шуда буд.
In the sacred reform lines, a characteristic of the empowerment of the first angel is a symbol which identifies something that is worldwide. On August 11, 1840, the first angel’s message was empowered and the message was then carried to every mission station in the world.
Дар хатҳои муқаддаси ислоҳот, яке аз хусусиятҳои қувватёбии фариштаи аввал рамзест, ки чизеро муайян мекунад, ки умумиҷаҳонӣ аст. Дар 11 августи соли 1840 паёми фариштаи аввал қувват ёфт ва пас аз он ин паём ба ҳар истгоҳи миссионерӣ дар ҷаҳон бурда шуд.
“The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world.” The Great Controversy, 611.
«Ҳаракати адвентистии солҳои 1840–44 зуҳури пурҷалоли қудрати Худо буд; паёми фариштаи аввал ба ҳар як истгоҳи миссионерӣ дар ҷаҳон бурда шуд». The Great Controversy, 611.
Prophetically at that time, the angel of Revelation ten descended and placed one foot on the earth and the other on the sea. Sister White identified that as a symbol of the worldwide extent of the message.
Ба таври нубувватӣ, дар он вақт, фариштаи Ваҳй боби даҳум нозил шуд ва як пояшро бар замин ва пои дигарашро бар баҳр гузошт. Хоҳар Уайт инро ҳамчун рамзи густариши умумиҷаҳонии паём муайян кард.
“The angel’s position, with one foot on the sea, the other on the land, signifies the wide extent of the proclamation of the message. It will cross the broad waters and be proclaimed in other countries, even to all the world.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
«Мавқеи фаришта, ки як пояш бар баҳр ва пои дигараш бар хушкӣ аст, фарогирии васеи эълони паёмро ифода мекунад. Он аз обҳои паҳновар хоҳад гузашт ва дар кишварҳои дигар, ҳатто дар тамоми ҷаҳон, мавъиза хоҳад шуд». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
Cyrus’s proclamation of the first decree was a worldwide decree.
Эълони Куруш дар бораи фармони аввал фармоне умумиҷаҳонӣ буд.
Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord by the mouth of Jeremiah might be fulfilled, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, The Lord God of heaven hath given me all the kingdoms of the earth; and he hath charged me to build him an house at Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? his God be with him, and let him go up to Jerusalem, which is in Judah, and build the house of the Lord God of Israel, (he is the God,) which is in Jerusalem. And whosoever remaineth in any place where he sojourneth, let the men of his place help him with silver, and with gold, and with goods, and with beasts, beside the freewill offering for the house of God that is in Jerusalem. Then rose up the chief of the fathers of Judah and Benjamin, and the priests, and the Levites, with all them whose spirit God had raised, to go up to build the house of the Lord which is in Jerusalem. Ezra 1:1–4.
Ва дар соли аввали Куруш, подшоҳи Форс, то ки каломи Худованд, ки ба даҳони Ирмиё гуфта шуда буд, ба амал ояд, Худованд рӯҳи Куруш, подшоҳи Форсро, барангехт, то ки ӯ дар тамоми салтанати худ нидо баровард ва онро низ ба хаттӣ навишта, чунин гуфт: «Куруш, подшоҳи Форс, чунин мегӯяд: Худованд Худои осмон ҳамаи салтанатҳои заминро ба ман додааст; ва Ӯ маро амр фармудааст, ки барои Ӯ хонае дар Ерусалим, ки дар Яҳудо аст, бино намоям. Кист аз миёни шумо аз ҳамаи қавми Ӯ? Худои вай бо ӯ бод, ва бигзор ӯ ба Ерусалим, ки дар Яҳудо аст, барояд ва хонаи Худованд Худои Исроилро бино кунад; (Ӯ ҳамон Худост,) ки дар Ерусалим аст. Ва ҳар кӣ дар ҳар ҷое, ки ӯ ғарибона иқомат дорад, боқӣ монда бошад, бигзор мардуми он ҷояш ӯро бо нуқра ва бо тилло ва бо молу мулк ва бо чорпоён мадад кунанд, ғайр аз ҳадияҳои ихтиёрӣ барои хонаи Худо, ки дар Ерусалим аст». Он гоҳ сарварони хонадонҳои падарии Яҳудо ва Бинёмин, ва коҳинон, ва левизодагон, ва ҳамаи онҳое ки Худо рӯҳи онҳоро барангехта буд, бархостанд, то бираванд ва хонаи Худовандро, ки дар Ерусалим аст, бино кунанд. Эзро 1:1–4.
Just as the first angel was carried to every mission station in the world on August 11, 1840, Cyrus identifies himself as the king of “all the kingdoms on earth,” as he proclaims the first decree. The descent of the angel of Revelation ten, the angel that Sister White identifies as “no less a personage than Jesus Christ,” possesses the same prophetic characteristics as the mighty angel of Revelation eighteen. Sister White identifies that the purpose of the first angel was the same as the purpose of the angel of Revelation eighteen.
Ҳамон тавре ки фариштаи аввал 11 августи соли 1840 ба ҳар як пойгоҳи миссионерӣ дар ҷаҳон бурда шуд, Куруш ҳангоми эълон кардани фармони аввал худро подшоҳи «ҳамаи салтанатҳои рӯйи замин» муаррифӣ мекунад. Фуруд омадани фариштаи Ваҳй боби даҳ, он фариштае ки хоҳар Уайт ӯро «ҷуз шахсияте камтар аз Исои Масеҳ» намешиносад, ҳамон хусусиятҳои нубувватиро дорост, ки фариштаи қавии Ваҳй боби ҳаждаҳ доро мебошад. Хоҳар Уайт муайян мекунад, ки мақсади фариштаи аввал ҳамон буд, ки мақсади фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳ.
“Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God.” Early Writings, 245.
«Исо фариштаи қудратмандеро фармуд, то нозил шавад ва сокинони заминро ҳушдор диҳад, ки барои зоҳиршавии дуюми Ӯ омода гарданд. Вақте ки он фаришта ҳузури Исоро дар осмон тарк мекард, нуре басо дурахшон ва ҷалолманд пешопеши ӯ мерафт. Ба ман гуфта шуд, ки рисолати ӯ ин буд, ки заминро бо ҷалоли худ мунаввар созад ва инсонро аз ғазаби ояндаи Худо ҳушдор диҳад». Навиштаҳои Аввал, 245.
The empowerment of the first angel is a symbol that emphasizes a worldwide element. The first message in the time of Christ was empowered at the baptism of Christ. The Scriptures identify that all of Israel went out to the wilderness to hear the message of John.
Қувват бахшидани фариштаи якум рамзест, ки ҷанбаи умумиҷаҳониро таъкид менамояд. Паёми аввал дар замони Масеҳ ҳангоми таъмиди Масеҳ бо қудрат тақвият ёфт. Навиштаҳои Муқаддас нишон медиҳанд, ки тамоми Исроил ба биёбон баромад, то паёми Яҳёро бишнавад.
Then went out to him Jerusalem, and all Judaea, and all the region round about Jordan, And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. Matthew 3:5, 6.
Он гоҳ Ерусалим ва тамоми Яҳудоия ва тамоми атрофи Урдун назди ӯ берун омаданд, ва дар Урдун аз дасти ӯ таъмид гирифтанд, ба гуноҳҳои худ иқрор намуда. Матто 3:5, 6.
Christ’s ministry was directed to ancient Israel, and in that prophetic sense the entire world was drawn to the Jordan, the place of Christ’s baptism. Yet the rite of baptism, and what it represented when Christ was baptized, was directed at all the world.
Хидмати Масеҳ ба Исроили қадим равона шуда буд, ва ба он маънои нубувватӣ тамоми ҷаҳон ба Урдун, ба макони таъмиди Масеҳ, кашида мешуд. Аммо ойини таъмид ва он чи ки ҳангоми таъмид гирифтани Масеҳ ифода мекард, ба тамоми ҷаҳон равона шуда буд.
The name Jehoiakim means “God will rise”, and at the baptism of Christ, as John brought Christ up out of the water, the emblem of “rising up” out of a watery grave became an element of that empowerment. In the first four verses of Ezra that we have already cited, verse five identifies the response of those that heard the decree with the words, “Then rose up the chief of the fathers of Judah and Benjamin, and the priests, and the Levites, with all them whose spirit God had raised, to go up to build the house of the Lord which is in Jerusalem.” When the first message is empowered, there is a rising up, as represented by the name of Jehoiakim.
Номи Еҳӯёқим маънои «Худо бармехезад»-ро дорад, ва ҳангоми таъмид ёфтани Масеҳ, вақте ки Яҳё Масеҳро аз об боло овард, рамзи «бархостан» аз қабри обдор ба унсуре аз он қувватбахшӣ табдил ёфт. Дар чор ояти аввали китоби Эзро, ки мо аллакай иқтибос овардаем, ояти панҷум посухи онҳоеро, ки фармонро шуниданд, бо ин суханон муайян мекунад: «Он гоҳ сарони хонадонҳои Яҳудо ва Бинёмин, ва коҳинон, ва левизодагон, ва ҳамаи онҳое ки Худо рӯҳи онҳоро барангехт, бархостанд, то бароянд ва хонаи Худовандро, ки дар Ерусалим аст, бино кунанд». Вақте ки паёми аввал қувват меёбад, бархостан ба амал меояд, чунон ки бо номи Еҳӯёқим ифода шудааст.
On September 11, 2001, the first message of the mighty movement of the third angel was empowered as typified by the empowerment of the first message of the mighty movement of the first angel. Sister White comments on the destruction of the Twin Towers on that date.
11 сентябри соли 2001, паёми аввали ҳаракати пурқудрати фариштаи сеюм қувват ёфт, чунон ки бо қувватёбии паёми аввали ҳаракати пурқудрати фариштаи аввал пешнамоӣ шуда буд. Хоҳар Уайт дар бораи нобудшавии бурҷҳои дугона дар он сана изҳори назар мекунад.
“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
«Оё акнун ин сухане ба миён меояд, ки ман эълон карда бошам, ки Ню-Йорк бояд бо мавҷи азими баҳр рӯфта шавад? Инро ман ҳаргиз нагуфтаам. Ман гуфтаам, вақте ки ба биноҳои азиме, ки дар он ҷо ошёна бар ошёна қомат меафрохтанд, менигаристам: “Ҳангоме ки Худованд бархезад, то заминро ба сахтӣ биларзонад, чӣ саҳнаҳои даҳшатноке ба амал хоҳанд омад! Он гоҳ суханони Ваҳй 18:1–3 ба иҷро хоҳанд расид.” Тамоми боби ҳаждаҳуми Ваҳй ҳушдорест аз он чи бар замин хоҳад омад. Аммо ман ба таври махсус дар бораи он чи бар Ню-Йорк хоҳад омад, нуре надорам, ҷуз ин ки медонам, ки рӯзе биноҳои азими он ҷо бо гардишу вожгунии қудрати Худо фурӯ хоҳанд рехт. Аз нуре, ки ба ман дода шудааст, медонам, ки ҳалокат дар ҷаҳон аст. Як калом аз ҷониби Худованд, як ламс аз қудрати азими Ӯ, ва ин биноҳои азим фурӯ хоҳанд афтод. Саҳнаҳое ба амал хоҳанд омад, ки даҳшати онҳоро мо тасаввур карда наметавонем». Review and Herald, July 5, 1906.
At the empowerment of the first message in the history of the one hundred and forty-four thousand, the Lord “rose up” to “shake terribly the earth”. Jehoiakim’s name symbolizes the empowerment of the first message. On August 11, 1840, the Lord arose from his throne and descended to earth and stood upon the land and the sea. At the first decree of Cyrus, the faithful arose. Jehoiakim is a symbol of not simply the arrival of the first angel, but he also represents the empowerment of the first angel.
Ҳангоми қувватёбии паёми аввал дар таърихи яксаду чилу чаҳор ҳазор, Худованд «бархост», то «заминро ба даҳшат сахт биҷунбонад». Номи Еҳӯёқим рамзи қувватёбии паёми аввал аст. 11 августи соли 1840 Худованд аз тахти Худ бархоста, ба замин фуруд омад ва бар хушкӣ ва баҳр истод. Бо фармони аввали Куруш, вафодорон бархостанд. Еҳӯёқим рамзи на танҳо омадани фариштаи аввал аст, балки ҳамчунин қувватёбии фариштаи аввалро намояндагӣ мекунад.
Jehoiakim represents the first of the last three kings, but he also represents the fifth of seven kings that lead to the destruction of Jerusalem. The names of those seven kings are very informative. Those seven kings were Manasseh, Amon, Josiah, Jehoahaz, Jehoiakim, Jehoiachin and Zedekiah.
Еҳӯёқим нахустини се подшоҳи охиринро намояндагӣ мекунад, вале ӯ ҳамчунин панҷуми ҳафт подшоҳеро намояндагӣ мекунад, ки ба сӯи ҳалокати Ерусалим мебаранд. Номҳои он ҳафт подшоҳ бисёр пурмаъноянд. Он ҳафт подшоҳ Манашше, Омӯн, Йӯшиё, Еҳӯоҳоз, Еҳӯёқим, Еҳӯёкин ва Сидқиё буданд.
In the history of the Millerites, Manasseh represents the time of the end, in 1798. Manasseh means “causing to forget”, and it is in 1798 that the whore of Tyre is forgotten for seventy years. Manasseh was one of the most wicked kings, and possesses prophetic characteristics that should be considered.
Дар таърихи миллериён, Манашше замони охирро, яъне соли 1798, ифода мекунад. Манашше маънои «ба фаромӯшӣ овардан»-ро дорад, ва маҳз дар соли 1798 фоҳишаи Сур барои ҳафтод сол ба фаромӯшӣ супурда мешавад. Манашше яке аз шариртарин подшоҳон буд ва дорои хусусиятҳои нубувватие мебошад, ки бояд ба назар гирифта шаванд.
The last seven kings of Judah represent the history of the seven thunders from 1798, through October 22, 1844. Manasseh was the first of the seven kings, and as the first king of seven, he typified Zedekiah, the last of the seven kings. Jesus always identifies the end with the beginning. Zedekiah, the last king of the seven, was carried into the slavery of Babylonian captivity. The first king of the seven last kings was also carried into Babylonian captivity, typifying the carrying of the last king into Babylonian captivity.
Ҳафт подшоҳи охирини Яҳудо таърихи ҳафт раъдро аз соли 1798 то 22 октябри соли 1844 ифода мекунанд. Манашше аввалини ин ҳафт подшоҳ буд, ва чун нахустин подшоҳ аз миёни ҳафт подшоҳ, ӯ Зидқиёро, ки охирини он ҳафт подшоҳ буд, намунавор нишон медод. Исо ҳамеша интиҳоро бо ибтидо ҳамсон месозад. Зидқиё, охирин подшоҳ аз миёни он ҳафт подшоҳ, ба асорати асорати Бобил бурда шуд. Аввалин подшоҳ аз миёни ҳафт подшоҳи охирин низ ба асорати Бобил бурда шуд ва ба ин васила бурда шудани подшоҳи охиринро ба асорати Бобил пешнамоӣ мекард.
And the Lord spake to Manasseh, and to his people: but they would not hearken. Wherefore the Lord brought upon them the captains of the host of the king of Assyria, which took Manasseh among the thorns, and bound him with fetters, and carried him to Babylon. And when he was in affliction, he besought the Lord his God, and humbled himself greatly before the God of his fathers, And prayed unto him: and he was entreated of him, and heard his supplication, and brought him again to Jerusalem into his kingdom. Then Manasseh knew that the Lord he was God. 2 Chronicles 33:10–13.
Ва Худованд ба Манассе ва ба қавми ӯ сухан гуфт; вале онҳо гӯш надоданд. Бинобар ин, Худованд бар онҳо сардорони лашкари подшоҳи Ашшурро овард, ки Манассеро миёни хорҳо гирифта, ӯро бо занҷирҳо бастанд ва ба Бобил бурданд. Ва ҳангоме ки ӯ дар тангӣ буд, ба Худованд Худои худ илтиҷо намуд ва дар ҳузури Худои падарони худ бисёр фурӯтан шуд, Ва ба Ӯ дуо кард; ва Ӯ ба ӯ илтифот намуд, зориву таваллуи ӯро шунид ва ӯро боз ба Ерусалим, ба подшоҳии ӯ, баргардонид. Он гоҳ Манассе донист, ки Худованд Ӯст Худо. 2 Вақоеънома 33:10–13.
The experience of Manasseh coming to know that the Lord was God, was accomplished by being removed from his kingdom, and then being restored to his kingdom. Nebuchadnezzar, as with Manasseh, came to know the Lord when he was removed from his kingdom and thereafter restored.
Таҷрибаи ба донистани он ки Худованд Худост расидани Менашше, ба воситаи аз подшоҳии худ дур карда шудан ва сипас ба подшоҳии худ бозгардонда шудан ба амал омад. Набукаднесар низ, мисли Менашше, вақте Худовандро шинохт, ки аз подшоҳии худ дур карда шуд ва баъд аз он ба подшоҳии худ бозгардонида шуд.
And at the end of the days I Nebuchadnezzar lifted up mine eyes unto heaven, and mine understanding returned unto me, and I blessed the most High, and I praised and honoured him that liveth forever, whose dominion is an everlasting dominion, and his kingdom is from generation to generation: And all the inhabitants of the earth are reputed as nothing: and he doeth according to his will in the army of heaven, and among the inhabitants of the earth: and none can stay his hand, or say unto him, What doest thou? At the same time my reason returned unto me; and for the glory of my kingdom, mine honour and brightness returned unto me; and my counsellors and my lords sought unto me; and I was established in my kingdom, and excellent majesty was added unto me. Now I Nebuchadnezzar praise and extol and honour the King of heaven, all whose works are truth, and his ways judgment: and those that walk in pride he is able to abase. Daniel 4:34–37.
Ва дар охири он рӯзҳо ман, Набукаднесар, чашмони худро сӯи осмон бардоштам, ва ақли ман ба ман бозгашт; ва Ҳаққи Таолоро муборак хондам, ва Ӯро, ки то абад зинда аст, ҳамд ва иззат намудам, ки салтанати Ӯ салтанати абадист, ва подшоҳии Ӯ аз насл ба насл аст. Ва ҳамаи сокинони замин ҳамчун ҳеҷ шумурда мешаванд; ва Ӯ мувофиқи иродаи Худ дар лашкари осмон ва миёни сокинони замин амал мекунад; ва ҳеҷ кас наметавонад дасти Ӯро боздорад ё ба Ӯ бигӯяд: «Чӣ мекунӣ?» Дар ҳамон вақт хиради ман ба ман бозгашт; ва барои ҷалоли подшоҳии ман, иззат ва шуҳрати ман ба ман бозгашт; ва мушовирон ва бузургони ман назди ман омаданд; ва ман дар подшоҳии худ мустаҳкам гардидам, ва шаҳомати фавқулода бар ман афзуда шуд. Акнун ман, Набукаднесар, Подшоҳи осмонро ҳамд ва ситоиш ва иззат менамоям, ки ҳамаи аъмоли Ӯ ростӣ аст, ва роҳҳои Ӯ доварист; ва онҳоеро, ки дар такаббур роҳ мераванд, Ӯ қодир аст паст гардонад. Дониёл 4:34–37.
The experience of Manasseh was accomplished upon Nebuchadnezzar. Manasseh represents the “time of the end” in the history of the last three Judean kings, and the arrival of the prophecy of seventy years of captivity. Nebuchadnezzar represents the “time of the end” in the history of the three decrees, just as 1798 was the “time of the end” in the history of the seven thunders. In the verses just cited Nebuchadnezzar’s understanding returned to him at “the end of the days.” The “end of the days” is also referenced in Daniel chapter twelve.
Таҷрибаи Менашше бар Набукаднесар ба амал омад. Менашше «замони поён»-ро дар таърихи се подшоҳи охирини Яҳудо ва фаро расидани пешгӯии ҳафтод соли асирӣ муаррифӣ мекунад. Набукаднесар «замони поён»-ро дар таърихи се фармон муаррифӣ мекунад, ҳамон тавре ки соли 1798 «замони поён» дар таърихи ҳафт раъд буд. Дар оятҳое, ки ҳозир иқтибос шуданд, фаҳмиши Набукаднесар дар «охири айём» ба ӯ бозгашт. «Охири айём» инчунин дар боби дувоздаҳуми Дониёл низ зикр шудааст.
But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.
Лекин ту то интиҳо бирав; зеро ки ту ором хоҳӣ гирифт ва дар охири рӯзҳо дар қуръаи худ хоҳӣ истод. Дониёл 12:13.
The “end of the days” in Daniel chapter twelve is the “time of the end”, for Daniel was told to go “till the end be.” At that time Daniel would “stand in his lot.” To “stand in his lot” means to fulfill his purpose, which Daniel did when his book was unsealed at the end of the days, which is the “time of the end.” At that time there would be an “increase of knowledge” that the wise would understand. At the end of Nebuchadnezzar’s days his “understanding” returned unto him.
«Анҷоми рӯзҳо» дар боби дувоздаҳуми Дониёл ҳамон «вақти охир» аст, зеро ба Дониёл гуфта шуд, ки «то охир бирав». Дар он вақт Дониёл «дар қуръаи худ хоҳад истод». «Дар қуръаи худ истодан» маънои онро дорад, ки ӯ мақсади худро ба анҷом расонад, ки Дониёл онро ба ҷо овард, вақте китоби ӯ дар анҷоми рӯзҳо кушода шуд, ки ҳамон «вақти охир» аст. Дар он вақт «афзоиши дониш» хоҳад буд, ки доноён онро хоҳанд фаҳмид. Дар анҷоми рӯзҳои Набукаднесар «фаҳмиши» ӯ ба вай бозгашт.
“When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.
«Ҳангоме ки Худо ба касе кори махсусе барои анҷом додан медиҳад, ӯ бояд, чунон ки Дониёл буд, дар қисмат ва мақоми худ устувор биистад, омода бошад, ки ба даъвати Худо ҷавоб диҳад, омода бошад, ки иродаи Ӯро ба ҷо оварад». Manuscript Releases, ҷилди 6, 108.
Manasseh represents the “time of the end” in the history of the three last kings of Judah, Nebuchadnezzar represents the “time of the end” in the three decrees. Manasseh was followed by his son Amon.
Манассоҳ «охири замон»-ро дар таърихи се подшоҳи охирини Яҳудо ифода мекунад, ва Набукаднесар «охири замон»-ро дар се фармон ифода мекунад. Пас аз Манассоҳ писараш Омӯн омад.
Amon means “training” and represents the period of time when there was an “increase of knowledge” that would train the “wise” in the message that was unsealed. Amon was then followed by Josiah, the only king of the seven that has a fairly good, though complicated prophetic history.
Омон маънояш «омӯзиш» аст ва давраи вақтро ифода мекунад, ки дар он «афзоиши дониш» вуҷуд дошт, ки «хирадмандон»-ро дар паёме, ки муҳраш бардошта шуда буд, таълим медод. Пас аз Омон Юшиё омад, ягона подшоҳ аз он ҳафт нафар, ки дорои таърихи пешгӯёнаи нисбатан хуб, ҳарчанд мураккаб, мебошад.
Josiah means “the foundation of God”, and represents the establishing of the truths that had been unsealed at the “time of the end”. The increase of knowledge that was represented by Amon was put together by William Miller, through the guidance of Gabriel and other holy angels. Miller’s work is represented by the name Josiah, for he established the foundations of the movement. There is much more to identify of Josiah, but we will move onto his son Jehoahaz.
Йӯшиё ба маънои «бунёди Худо» аст ва барқарор гардидани ҳақоиқеро ифода мекунад, ки дар «замони интиҳо» аз муҳр кушода шуда буданд. Афзоиши дониш, ки онро Омӯн намояндагӣ мекард, ба воситаи роҳнамоии Ҷабраил ва дигар фариштагони муқаддас аз ҷониби Вилям Миллер ба ҳам оварда шуд. Кори Миллерро номи Йӯшиё намояндагӣ мекунад, зеро ӯ бунёдҳои ин ҳаракатро устувор сохт. Дар бораи Йӯшиё боз бисёр чизҳо барои муайян кардан вуҷуд дорад, аммо мо акнун ба писари ӯ Еҳӯаҳоз мегузарем.
Jehoahaz was twenty and three years old when he began to reign; and he reigned three months in Jerusalem. And his mother’s name was Hamutal, the daughter of Jeremiah of Libnah. And he did that which was evil in the sight of the Lord, according to all that his fathers had done. And Pharaohnechoh put him in bands at Riblah in the land of Hamath, that he might not reign in Jerusalem; and put the land to a tribute of an hundred talents of silver, and a talent of gold. And Pharaohnechoh made Eliakim the son of Josiah king in the room of Josiah his father, and turned his name to Jehoiakim, and took Jehoahaz away: and he came to Egypt, and died there. 2 Kings 23:31–34.
Еҳуоҳоз бисту се сола буд, вақте ки ба подшоҳӣ оғоз намуд; ва дар Ерусалим се моҳ подшоҳӣ кард. Ва номи модараш Ҳамутал буд, духтари Ирмиё аз Либно. Ва ӯ дар назари Худованд он чиро ба ҷо овард, ки бад буд, мувофиқи ҳар он чи падаронаш карда буданд. Ва фиръавн Нехӯ ӯро дар Рибло, дар замини Ҳамот, бандӣ кард, то ки дар Ерусалим подшоҳӣ накунад; ва бар замин хироҷе ба андозаи сад талант нуқра ва як талант тилло гузошт. Ва фиръавн Нехӯ Элёқим писари Йӯшиёро ба ҷойи падараш Йӯшиё подшоҳ гардонид, ва номашро ба Еҳӯёқим дигар кард, ва Еҳуоҳозро бурд; ва ӯ ба Миср омад ва дар он ҷо мурд. 4 Подшоҳон 23:31–34.
Jehoahaz means “Jehovah has seized”, and he was seized by Pharaohnecho. Jehoahaz, the son of Josiah, was seized by Pharaohnechoh and replaced by his brother Eliakim, meaning the “God of raising”. Pharaohnechoh then changed Eliakim’s name to Jehoiakim, meaning “God will rise”. The change of a name is a symbol of a covenant relationship, and at the empowerment of the first message, God enters into covenant with a people, as He simultaneously passes by a former covenant people.
Еҳуоҳоз маънои «Яҳува дастгир кардааст»-ро дорад, ва ӯ аз ҷониби Фиръавн-Нехӯ дастгир карда шуд. Еҳуоҳоз, писари Йӯшиё, аз ҷониби Фиръавн-Нехӯ дастгир гардида, ба ҷояш бародараш Элёқим, ки маънояш «Худои бардоштан» аст, гузошта шуд. Сипас Фиръавн-Нехӯ номи Элёқимро ба Еҳӯёқим, ки маънояш «Худо бармехезад» аст, иваз кард. Тағйир ёфтани ном рамзи муносибати аҳдӣ аст, ва ҳангоми тақвият ёфтани паёми аввал, Худо бо қавме ба аҳд медарояд, ҳамзамон ки аз қавми аҳди пешин мегузарад.
On August 11, 1840, the Ottoman Empire that had been represented by four winds that were loosed for three hundred and ninety-one years and fifteen days were restrained, or as Jehoahaz means, they were “seized”. At the same time, Eliakim was made king and his name changed to Jehoiakim, meaning “God will rise”. Jehoiakim was followed by his son Jehoiachin who has three names in the Scriptures.
Дар 11 августи соли 1840, Империяи Усмонӣ, ки ба воситаи чор боде тасвир шуда буд, ки барои се саду наваду як сол ва понздаҳ рӯз раҳо гардида буданд, боздошта шуд, ё чунон ки маънои Jehoahaz аст, онҳо «дастгир» карда шуданд. Дар айни замон, Eliakim подшоҳ гардонида шуд ва номи ӯ ба Jehoiakim иваз карда шуд, ки маънояш «Худо бархез хоҳад кард» мебошад. Пас аз Jehoiakim писараш Jehoiachin омад, ки дар Навиштаҳо се ном дорад.
The name Jehoiachin means “the Lord will set up and establish”. He was the son of Jehoiakim and he marks the arrival of the second angel in the spring of 1844, as God “set up and established” the new, true, Protestant horn. The second angel’s message was empowered by the message of the Midnight Cry, and Jeconiah and Coniah mean “God will establish”. The three names, each with the same meaning, represent the joining of the Midnight Cry to the second angel’s message. It is in the final outpouring of the Holy Spirit during the Loud Cry that the one hundred and forty-four thousand are sealed. The sealing of the one hundred and forty-four thousand was typified in the Midnight Cry of the Millerite movement, and Jehoiachin, also called Jeconiah and Coniah, is a symbol of the sealing.
Номи Еҳӯёкин маънои онро дорад: «Худованд барпо хоҳад кард ва устувор хоҳад гардонид». Ӯ писари Еҳӯёқим буд ва ӯ расидани фариштаи дуюмро дар баҳори соли 1844 нишон медиҳад, зеро Худо шохи нави ҳақиқии протестантиро «барпо кард ва устувор гардонид». Паёми фариштаи дуюм бо паёми Фарёди Нимашаб қувват ёфт, ва Еконёҳ ва Конёҳ маъно доранд: «Худо устувор хоҳад гардонид». Ин се ном, ки ҳар яке як маъно доранд, пайвастани Фарёди Нимашабро ба паёми фариштаи дуюм ифода мекунанд. Маҳз дар рехтани ниҳоии Рӯҳулқудс дар вақти Фарёди Баланд он яксаду чилу чор ҳазор мӯҳр карда мешаванд. Мӯҳр карда шудани он яксаду чилу чор ҳазор дар Фарёди Нимашаби ҳаракати Миллерӣ пешакӣ намуна шуда буд, ва Еҳӯёкин, ки ҳамчунин Еконёҳ ва Конёҳ номида мешавад, рамзи мӯҳргузорӣ мебошад.
As I live, saith the Lord, though Coniah the son of Jehoiakim king of Judah were the signet upon my right hand, yet would I pluck thee thence; And I will give thee into the hand of them that seek thy life, and into the hand of them whose face thou fearest, even into the hand of Nebuchadrezzar king of Babylon, and into the hand of the Chaldeans. And I will cast thee out, and thy mother that bare thee, into another country, where ye were not born; and there shall ye die. But to the land whereunto they desire to return, thither shall they not return. Is this man Coniah a despised broken idol? is he a vessel wherein is no pleasure? wherefore are they cast out, he and his seed, and are cast into a land which they know not? O earth, earth, earth, hear the word of the Lord. Jeremiah 22:24–29.
«Ба ҷони худ савганд мехӯрам», мегӯяд Худованд, «агар Куноё, писари Еҳӯёқим, подшоҳи Яҳудо, мӯҳри ангуштарине бар дасти рости Ман мебуд ҳам, туро аз он ҷо канда мегирифтам; ва туро ба дасти онҳое хоҳам супурд, ки қасди ҷони ту доранд, ва ба дасти онҳое, ки аз рӯйи онҳо метарсӣ, яъне ба дасти Набукадрасар, подшоҳи Бобил, ва ба дасти калдониён. Ва туро, ҳамроҳ бо модарат, ки туро зоидааст, ба кишвари дигаре хоҳам андохт, ки дар он ҷо таваллуд нашудаед; ва дар он ҷо хоҳед мурд. Аммо ба замине ки орзуи бозгаштан ба он доранд, ба он ҷо боз нахоҳанд гашт. Оё ин мард Куноё бути хору шикаста аст? Оё ӯ зарфест, ки дар он ҳеҷ хушнудӣ нест? Пас чаро ӯ ва насли ӯ бадар ронда шудаанд ва ба замине афканда шудаанд, ки онро намешиносанд? Эй замин, замин, замин, каломи Худовандро бишнав». Ирмиё 22:24–29.
Jehoiachin, Jeconiah and Coniah represent the sealing time, when the second angel is joined by the message of the Midnight Cry. He represents the sealing time of the foolish. The evil king represents those that are the foolish Laodicean virgins who in the sealing time are destined to receive the mark of the beast as they are forever spewed out of the mouth of the Lord.
Еҳӯёкин, Екониё ва Кониё вақти муҳргузориро ифода мекунанд, вақте ки фариштаи дуюм бо паёми Нидои Нисфи Шаб ҳамроҳ мегардад. Ӯ вақти муҳргузории ҷоҳилонаро намояндагӣ мекунад. Подшоҳи бад онҳоеро ифода мекунад, ки бокирагони ҷоҳили Лоодикия мебошанд, ки дар вақти муҳргузорӣ муқаррар шудаанд нишони ҳайвонро қабул кунанд, зеро онҳо абадан аз даҳони Худованд берун андохта мешаванд.
The signet on God’s right hand is His seal, and those that are spewed out of the mouth of the Lord during the sealing of the one hundred and forty-four thousand are contrasted with Zerubbabel, the man who had the plummet of the “seven times” in his hand.
Нигини муҳр бар дасти рости Худо муҳри Ӯст, ва онҳое ки ҳангоми муҳргузории саду чиҳилу чаҳор ҳазор аз даҳони Худованд берун андохта мешаванд, дар муқобил бо Заруббобил гузошта шудаанд, марде ки шулӯқи «ҳафт замон»-ро дар дасти худ дошт.
Speak to Zerubbabel, governor of Judah, saying, I will shake the heavens and the earth; And I will overthrow the throne of kingdoms, and I will destroy the strength of the kingdoms of the heathen; and I will overthrow the chariots, and those that ride in them; and the horses and their riders shall come down, every one by the sword of his brother. In that day, saith the Lord of hosts, will I take thee, O Zerubbabel, my servant, the son of Shealtiel, saith the Lord, and will make thee as a signet: for I have chosen thee, saith the Lord of hosts. Haggai 2:21–23.
Ба Заббобил, волии Яҳудо, бигӯй: Ман осмон ва заминро хоҳам ҷунбонид; ва тахти салтанатҳоро вожгун хоҳам кард, ва қуввати салтанатҳои халқҳои бутпарастро нобуд хоҳам сохт; ва аробаҳо ва саворони онҳоро вожгун хоҳам кард; ва аспҳо ва саворонашон фурӯ хоҳанд афтод, ҳар яке ба шамшери бародари худ. Дар он рӯз, мегӯяд Парвардигори лашкарҳо, туро хоҳам гирифт, эй Заббобил, бандаи Ман, писари Шаалтиил, мегӯяд Парвардигор, ва туро мисли ангуштарини мӯҳр хоҳам гардонид; зеро ки туро баргузидаам, мегӯяд Парвардигори лашкарҳо. Ҳаҷҷай 2:21–23.
The “stone of stumbling” that is the “seven times” is the “plummet” in the hand of Zerubbabel, and he is represented as the “signet” that God employs to seal the one hundred and forty-four thousand. The signet, or the “sign”, is placed upon those that “sigh and cry” for the abominations that are done in Jerusalem. The sighing and crying identifies the experience of those that are sealed, and the signing and crying is the symbol of their internal response to the remedy of the “seven times.” It is confession for their sins and for the sins of their fathers. It is the acknowledgment that they have not been walking with God and that God has not been walking with them ever since the disappointment of July 18, 2020. It is the test that was failed in 1863, during the period of time when Philadelphia was transitioning unto Laodicea. It typified the period of time when those represented by Coniah are forever established as foolish Laodicean virgins, and those represented by Zerubbabel are forever established as wise Philadelphian virgins.
«Санги пешпо», ки ҳамон «ҳафт замон» аст, «шоқул» дар дасти Заруббобил мебошад, ва ӯ ҳамчун «муҳр» тасвир мешавад, ки Худо онро барои муҳр задан бар яксаду чилу чор ҳазор ба кор мебарад. Он муҳр, ё «нишон», бар касоне гузошта мешавад, ки барои зиштиҳое, ки дар Ерусалим ба амал оварда мешаванд, «оҳ мекашанд ва нола мекунанд». Оҳ кашидан ва нола кардан таҷрибаи касонеро муайян месозад, ки муҳр зада мешаванд, ва ҳамин оҳу нола рамзи вокуниши ботинии онҳо ба илоҷи «ҳафт замон» аст. Ин иқрор ба гуноҳҳои худи онҳост ва ба гуноҳҳои падаронашон. Ин эътирофест, ки онҳо аз замони ноумедии 18 июли соли 2020 то ҳол бо Худо роҳ нарафтаанд ва Худо низ бо онҳо роҳ нарафтааст. Ин ҳамон озмоишест, ки дар соли 1863, дар давраи гузариши Филаделфия ба Лаодикия, ноком шуда буд. Он намунаи он давраи замон буд, ки дар он касоне, ки бо Кониё муаррифӣ мешаванд, барои ҳамеша ҳамчун бокираҳои нодони Лаодикия устувор мегарданд, ва касоне, ки бо Заруббобил муаррифӣ мешаванд, барои ҳамеша ҳамчун бокираҳои хирадманди Филаделфия устувор мегарданд.
Jehoichin was followed by Zedekiah, the last of the seven kings. As Manasseh represented 1798, and the “time of the end,” Zedekiah must represent October 22, 1844, when the vision would “speak, and not lie”. Zedekiah is a name made up of the combination of two Hebrew words. The one word is “Jehovah”, and it is combined with the word that is translated in Daniel chapter eight, and verse fourteen as “cleansed.” Zedekiah means the cleansing of God’s temple, which began on October 22, 1844.
Пас аз Еҳӯёкин Сидқиё омад, ки охирин подшоҳи он ҳафт нафар буд. Чунон ки Менашше соли 1798 ва «замони анҷом»-ро намояндагӣ мекард, Сидқиё бояд 22 октябри соли 1844-ро намояндагӣ кунад, вақте ки рӯъё «сухан хоҳад гуфт, ва дурӯғ нахоҳад буд». Сидқиё номест, ки аз таркиби ду калимаи ибронӣ сохта шудааст. Як калима «Яҳува» аст, ва он бо ҳамон калимае таркиб ёфтааст, ки дар боби ҳаштуми Дониёл, ояти чордаҳум, ба «пок карда мешавад» тарҷума шудааст. Сидқиё маънои пок шудани маъбади Худоро дорад, ки 22 октябри соли 1844 оғоз ёфт.
The last seven kings of Judah represent the progressive history of 1798 to October 22, 1844. Jehoiakim is the symbol of August 11, 1840, which in turn represents September 11, 2001. He is a symbol of the empowerment of the first angel’s message, and he is introduced in the first verse of Daniel chapter one. Thus, the setting and context of Daniel chapter one, is the empowerment of the first angel’s message, as represented in Revelation chapter ten. In Revelation chapter ten Christ descended with a little book in His hand that John was commanded to eat. This is why the first test in the book of Daniel has to do with eating.
Ҳафт подшоҳи охирини Яҳудо таърихи тадриҷии солҳои 1798 то 22 октябри соли 1844-ро намояндагӣ мекунанд. Еҳӯёқим рамзи 11 августи соли 1840 аст, ки худ навбати худ 11 сентябри соли 2001-ро намояндагӣ мекунад. Ӯ рамзи қувватёбии паёми фариштаи аввал аст, ва ӯ дар ояти аввали боби якуми китоби Дониёл муаррифӣ мешавад. Пас, муҳит ва заминаи боби якуми Дониёл қувватёбии паёми фариштаи аввал аст, чунон ки дар боби даҳуми Ваҳй намояндагӣ шудааст. Дар боби даҳуми Ваҳй Масеҳ бо китоби хурде дар дасти Худ нозил шуд, ки ба Юҳанно амр дода шуд онро бихӯрад. Аз ҳамин сабаб аст, ки санҷиши аввал дар китоби Дониёл ба хӯрдан вобаста аст.
We will continue these subjects in the next article.
Мо ин мавзӯъҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. Ezekiel 3:3.
Ва Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, шиками худро бихӯрон ва даруни худро аз ин тӯмаре, ки ба ту медиҳам, пур кун». Пас ман онро хӯрдам; ва он дар даҳони ман аз ҷиҳати ширинӣ мисли асал буд. Ҳизқиёл 3:3.