The testing process that begins when the angel descends is represented by the test of whether to take the book out of the angel’s hand and eat it. Those that did choose to eat the message were then destined for a disappointment where the group who refused to eat were left behind. The little book that was to be eaten represented an “increase of knowledge” of the message that had first been unsealed at “the time of the end” at either 1798 or 1989, and then later formalized into a message that would hold the generation then alive accountable to the light of the increased knowledge. In either history, once the prophecy of Islam was fulfilled, then the message to be eaten in the angel’s hand was either received or rejected. If the message represented by the book is rejected, those who do so, and still seek to uphold the profession of still being the chosen of God, are forced to produce a counterfeit latter rain message.
Раванди озмоише, ки ҳангоми фуруд омадани фаришта оғоз меёбад, ба воситаи озмоиши он ки оё китобро аз дасти фаришта гирифта, бихӯранд ё не, муаррифӣ шудааст. Онҳое ки интихоб карданд, ки паёмро бихӯранд, сипас барои як ноумедӣ муқаддар гардиданд, дар ҳоле ки гурӯҳе ки аз хӯрдан сарпечӣ намуд, қафо монд. Китобчаи хурде, ки бояд хӯрда мешуд, «афзоиши дониш»-и он паёмро ифода мекард, ки нахуст дар «вақти анҷом» — ё дар соли 1798, ё дар соли 1989 — муҳраш кушода шуда буд, ва баъдтар ба паёме расмият дода шуд, ки насли он замон зиндаро дар назди нури афзоиши дониш масъул медошт. Дар ҳар ду таърих, ҳамин ки нубуввати Ислом иҷро гардид, он гоҳ паёме, ки дар дасти фаришта буд ва бояд хӯрда мешуд, ё пазируфта мешуд ё рад мегардид. Агар паёме, ки китоб онро ифода мекунад, рад карда шавад, онҳое ки чунин мекунанд ва ҳанӯз мекӯшанд иддаои худро дар бораи он ки то ҳол баргузидагони Худо ҳастанд, барқарор нигоҳ доранд, маҷбур мешаванд як паёми қалбакии борони охирро ба вуҷуд оваранд.
On September 11, 2001 the past rebellions of the generations of Adventism were again made testing issues. Habakkuk chapter two identifies a debate that occurs in the prophetic history represented therein, which is a parallel prophetic line to the parable of the ten virgins. When the watchman asked what he shall answer in the history of the parable of the ten virgins, he was commanded to “write the vision, and make it plain upon tables.” The watchmen of Millerite history produced the 1843 chart in 1842, and its production became a waymark. It was the “vision” of Habakkuk two, that had been made plain upon tables that was to speak at the end.
Дар 11-уми сентябри соли 2001 исёнҳои гузаштаи наслҳои адвентизм боз ҳам ба масъалаҳои озмоиш табдил дода шуданд. Боби дуюми Ҳабаққуқ мунозираеро муайян мекунад, ки дар таърихи нубувватие, ки дар он ҷо ифода ёфтааст, ба вуқӯъ меояд, ва он хатти нубувватии мувозӣ ба масали даҳ бокира мебошад. Вақте ки посбон пурсид, ки дар таърихи масали даҳ бокира чӣ ҷавоб диҳад, ба ӯ амр карда шуд: «рӯъёро бинавис ва онро бар лавҳаҳо равшан бисоз». Посбонони таърихи миллерӣ дар соли 1842 ҷадвали 1843-ро таҳия карданд, ва таҳияи он ба як аломати роҳ табдил ёфт. Ҳамон «рӯъё»-и Ҳабаққуқ 2 буд, ки бар лавҳаҳо равшан гардонида шуда буд ва мебоист дар охир сухан гӯяд.
Shortly after September 11, 2001 those who recognized the activity of Islam of the third woe, were led to return to Jeremiah’s “old paths,” and to walk therein. Those “old paths” identified that the three woes of Revelation chapter eight, verse thirteen represented the prophetic role of Islam. Immediately thereafter, Future for America began to reproduce the two charts of Habakkuk chapter two at the very same point in the parallel history of the Millerites, the two charts were set forth as a waymark, which had been represented by the production of the 1843 chart, in 1842.
Чанде пас аз 11-уми сентябри соли 2001, онҳое ки фаъолияти Исломро ҳамчун войи сеюм шинохтанд, роҳнамоӣ ёфтанд, ки ба «роҳҳои қадим»-и Ирмиё баргарданд ва дар онҳо қадам зананд. Он «роҳҳои қадим» муайян месохтанд, ки се войи Ваҳй, боби ҳашт, ояти сездаҳ, нақши нубувватии Исломро ифода мекунанд. Бевосита пас аз он, Future for America ба бознашри ду ҷадвали Ҳабаққуқ, боби ду, оғоз кард, маҳз дар ҳамон нуқтаи таърихи мувозии миллериён, ки дар он ду ҷадвал ҳамчун аломати роҳ пеш ниҳода шуда буданд, ки онро таҳияи ҷадвали соли 1843, дар соли 1842, намояндагӣ мекард.
“In May, 1842, a General Conference was convened in Boston, [Massachusetts]. At the opening of this meeting, Brethren Charles Fitch and Apollos Hale, of Haverhill, presented the pictorial prophecies of Daniel and John, which they had painted on cloth, with the prophetic numbers, showing their fulfillment. Brother Fitch in explaining from his chart before the Conference, said, while examining these prophecies, he had thought if he could get out something of the kind as here presented it would simplify the subject and make it easier for him to present to an audience. Here was more light in our pathway. These brethren had been doing what the Lord had shown Habakkuk in his vision 2,468 years before, saying, ‘Write the vision and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time.’ Habakkuk 2:2.
«Моҳи майи соли 1842 дар Бостон [Массачусетс] Конфронси умумӣ даъват карда шуд. Дар ифтитоҳи ин маҷлис бародарон Чарлз Фитч ва Аполлос Ҳейл аз Ҳейверхилл пешгӯиҳои тасвирии Дониёл ва Юҳанноро, ки онҳоро бо рақамҳои нубувватӣ бар рӯи матоъ наққошӣ карда буданд ва иҷро шудани онҳоро нишон медоданд, пешниҳод намуданд. Бародар Фитч ҳангоми шарҳ додан аз рӯи ҷадвали худ дар пеши Конфронс гуфт, ки ҳангоме ки ин пешгӯиҳоро меомӯхт, андешида буд, ки агар чизе аз ҳамин гуна, чунон ки дар ин ҷо пешниҳод шудааст, ба даст оварад, мавзӯъро содатар мегардонад ва пешниҳоди онро ба шунавандагон барои ӯ осонтар мекунад. Дар роҳи мо ин ҷо нури бештаре буд. Ин бародарон ҳамон кореро анҷом медоданд, ки Худованд 2,468 сол пештар дар рӯъёи Ҳабаққуқ ба ӯ нишон дода буд ва гуфта буд: “Рӯъёро бинавис ва онро бар лавҳаҳо равшан намо, то касе ки онро мехонад, битавонад бидавад. Зеро рӯъё ҳанӯз барои вақти муайян аст”. Ҳабаққуқ 2:2.»
“After some discussion on the subject, it was voted unanimously to have three hundred similar to this one lithographed, which was soon accomplished. They were called ‘the ‘43 charts.’ This was a very important Conference.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.
«Пас аз баъзе муҳокимаҳо оид ба ин мавзӯъ, бо овози якдилона қарор дода шуд, ки сесад нусхаи монанди ин нусха ба усули литографӣ чоп карда шавад, ки ин ба зудӣ анҷом ёфт. Онҳоро “ҷадвалҳои ‘43” меномиданд. Ин Конфронси бисёр муҳим буд». «Тарҷумаи ҳоли худнавиштаи Ҷозеф Бейтс», 263.
“It was the united testimony of Second Advent lecturers and papers, when standing on ‘the original faith,’ that the publication of the chart was a fulfillment of Habakkuk 2:2, 3. If the chart was a subject of prophecy (and those who deny it leave the original faith), then it follows that BC 457 was the year from which to date the 2300 days. It was necessary that 1843 should be the first published time in order that ‘the vision’ should ‘tarry,’ or that there should be a tarrying time, in which the virgin band was to slumber and sleep on the great subject of time, just before they were to be aroused by the Midnight Cry.” James White, Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2.
«Ин шаҳодати муттаҳидаи мавъизакунандагон ва нашрияҳои Мавъизаи Дуюми Омадан буд, ҳангоме ки бар «эътиқоди аслӣ» меистоданд, ки нашри ҷадвал иҷрошавии Ҳабаққуқ 2:2, 3 буд. Агар ҷадвал мавзӯи нубувват буд (ва онҳое ки инро инкор мекунанд, эътиқоди аслиро тарк менамоянд), пас аз ин бармеояд, ки соли 457 то м. ҳамчун соле буд, ки аз он 2300 рӯз бояд ҳисоб карда шаванд. Зарур буд, ки 1843 аввалин вақти нашршуда бошад, то ки «рӯъё» «таъхир кунад», ё ин ки вақти таъхире вуҷуд дошта бошад, ки дар он гурӯҳи бокирагон бояд бар мавзӯи бузурги вақт каме хоболуд ва хуфта мегаштанд, дарҳол пеш аз он ки бо Нидои Нимашаб бедор гардонида шаванд». James White, Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2.
“Now our history shows that there were hundreds teaching from the same chronological charts that William Miller was, all of one stamp. Then it was the oneness of the message all on one theme, the coming of the Lord Jesus at a certain time, 1844.” Joseph Bates, Early SDA Pamphlets, 17.
«Акнун таърихи мо нишон медиҳад, ки садҳо нафар аз рӯи ҳамон ҷадвалҳои замоншиносӣ таълим медоданд, ки Уилям Миллер низ аз рӯи онҳо таълим медод; ҳамаашон якнавъ буданд. Пас, ягонагии паём дар он буд, ки ҳама бар як мавзӯъ муттаҳид буданд: омадани Худованд Исои Масеҳ дар замони муайян, соли 1844». Joseph Bates, Early SDA Pamphlets, 17.
The reprinting of the 1843 and 1850 charts, in the immediate post-September 11, 2001 history was as much a fulfillment of Habakkuk two, as was the publication of the 1843 chart in 1842. The production of the tables is part of the narrative of Habakkuk chapter two, and it had to happen. On September 11, 2001 the rebellion of 1863 was again repeated by those Laodicean Adventists who refused to return to Jeremiah’s “old paths.”
Аз нав чоп шудани ҷадвалҳои солҳои 1843 ва 1850, дар таърихи бевоситаи баъд аз 11 сентябри соли 2001, ҳамон қадар иҷрои Ҳабаққуқ боби ду буд, ки нашри ҷадвали 1843 дар соли 1842 буд. Таҳияи ин ҷадвалҳо қисми ривояти боби дуюми Ҳабаққуқ аст, ва он бояд рӯй медод. Дар 11 сентябри соли 2001 исёни соли 1863 боз такрор гардид аз ҷониби он Адвентистони Лаодикиягӣ, ки аз бозгашт ба «роҳҳои қадим»-и Ирмиё сарпечӣ карданд.
“The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as of little value the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin, and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science. ‘Thus saith the Lord: Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ [Jeremiah 6:16.]
«Душман мекӯшад фикру зеҳни бародарону хоҳарони моро аз кори тайёр сохтани қавме, ки дар ин рӯзҳои охир устувор биистанд, ба сӯйи дигар равона созад. Муҷодалаву софистикои ӯ барои он тарҳрезӣ шудаанд, ки зеҳнҳоро аз хатарҳо ва вазифаҳои ин соат дур баранд. Онҳо нуреро, ки Масеҳ аз осмон омад, то барои қавми Худ ба Юҳанно бидиҳад, камарзиш мешуморанд. Онҳо таълим медиҳанд, ки манзараҳое, ки акнун пеши рӯйи мо қарор доранд, он қадар аҳаммият надоранд, ки сазовори таваҷҷуҳи махсус бошанд. Онҳо ҳақиқатеро, ки асли осмонӣ дорад, бетаъсир мегардонанд ва қавми Худоро аз таҷрибаи гузаштаашон маҳрум сохта, ба ҷойи он илми козиб медиҳанд. «Худованд чунин мегӯяд: Дар роҳҳо биистед ва бубинед, ва аз роҳҳои қадим бипурсед, ки роҳи нек куҷост, ва дар он қадам занед». [Ирмиё 6:16.]»
“Let none seek to tear away the foundations of our faith,—the foundations that were laid at the beginning of our work, by prayerful study of the Word and by revelation. Upon these foundations we have been building for more than fifty years. Men may suppose that they have found a new way, that they can lay a stronger foundation than that which has been laid; but this is a great deception. ‘Other foundation can no man lay than that is laid.’ [1 Corinthians 3:11.] In the past, many have undertaken to build a new faith, to establish new principles; but how long did their building stand? It soon fell; for it was not founded upon the Rock.” Testimonies, volume 8, 296, 297.
«Ҳеҷ кас набояд бикӯшад, ки пояҳои имони моро канда дур созад,—он пояҳое ки дар оғози кори мо, ба воситаи омӯзиши дуогӯёнаи Калом ва ба воситаи ваҳй гузошта шуданд. Бар ин пояҳо мо зиёда аз панҷоҳ сол бино карда истодаем. Одамон метавонанд гумон кунанд, ки роҳи наве ёфтаанд, ки метавонанд пояе мустаҳкамтар аз он чи гузошта шудааст, бино намоянд; аммо ин фиреби бузург аст. “Зеро ҳеҷ кас наметавонад пояи дигаре ҷуз он чи гузошта шудааст, бинад.” [1 Corinthians 3:11.] Дар гузашта, бисёре даст ба он задаанд, ки имони наве бино кунанд, усулҳои наве барқарор созанд; аммо бинои онҳо чӣ қадар давом кард? Он ба зудӣ фурӯ рехт; зеро бар Санг бунёд нашуда буд». Testimonies, volume 8, 296, 297.
Jeremiah identifies that to walk in the “old paths,” is to find “the rest”, and the rest is “the latter rain”, which began when the nations were angered on September 11, 2001, when the great buildings of New York City came down. Those that then ate the message became Habakkuk’s watchmen who were to “write the vision, and make it plain”. Jeremiah identifies the very same watchmen during the time of “the rest”, which is “the latter rain”.
Ирмиё муайян месозад, ки дар «роҳҳои кӯҳан» роҳ рафтан, яъне «оромӣ»-ро ёфтан аст, ва он оромӣ «борони охирин» аст, ки он ҳангоме оғоз ёфт, ки халқҳо дар 11 сентябри соли 2001 ба хашм омаданд, вақте ки биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк фурӯ рехтанд. Онҳое ки он гоҳ паёмро хӯрданд, посбонони Ҳабаққуқ гардиданд, ки мебоист «рӯъёро бинависанд ва онро равшан баён кунанд». Ирмиё ҳамон посбононро маҳз дар айёми «оромӣ», ки «борони охирин» аст, муайян месозад.
Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.
Чунин мегӯяд Худованд: Дар роҳҳо биистед, ва бубинед, ва аз роҳҳои қадимӣ бипурсед, ки роҳи некӯ куҷост, ва дар он қадам занед, ва барои ҷонҳои худ оромӣ хоҳед ёфт. Аммо онҳо гуфтанд: «Дар он қадам нахоҳем зад». Ҳамчунин бар шумо посбонон барқарор кардам, ки мегуфтанд: «Ба садои карнай гӯш диҳед». Аммо онҳо гуфтанд: «Гӯш нахоҳем дод». Ирмиё 6:16, 17.
The trumpet that they were to sound is the sixth trumpet of the second woe in Millerite history, and in the last days it is the seventh trumpet of the third woe. Habakkuk’s watchmen, who are Jeremiah’s watchmen, sound a warning message that in the rebellion of 1888, was rejected. The sixth trumpet that was rejected in 1888, was the message to Laodicea.
Карнае, ки онҳо бояд навозанд, карнаи шашуми войи дуюм дар таърихи Миллеритҳо мебошад, ва дар рӯзҳои охир он карнаи ҳафтуми войи сеюм аст. Посбонони Ҳабаққуқ, ки ҳамон посбонони Ирмиё мебошанд, паёми ҳушдордиҳандаро эълон мекунанд, ки дар исёни соли 1888 рад карда шуд. Карнаи шашуме, ки дар соли 1888 рад карда шуд, паёме ба Лаодикия буд.
“The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.
«Паёме, ки тавассути А. Т. Ҷонс ва Э. Ҷ. Ваггонер ба мо дода шудааст, паёми Худо ба калисои Лаодикия аст, ва вой бар ҳоли ҳар касе, ки даъво мекунад ба ҳақиқат имон дорад, вале нурафшониҳои аз ҷониби Худо атошударо ба дигарон инъикос намекунад». The 1888 Materials, 1053.
The seventh trumpet message of 1888, was first sounded to Laodicea in 1856, and then the Laodicean message was placed within the context of the increasing light of the “seven times.” On September 11, 2001 the call to return to Jeremiah’s old paths, and to walk therein for the purpose of obtaining the message of the latter rain, included the seventh Trumpet warning message that is represented as the message to Laodicea, and the “seven times,” which is the symbol of the foundations.
Паёми карнаи ҳафтуми соли 1888 нахустин бор ба Лоодикия дар соли 1856 садо дода шуд, ва сипас паёми Лоодикия дар доираи нури афзояндаи «ҳафт маротиба» ҷой дода шуд. Дар 11 сентябри соли 2001 даъват ба бозгашт ба роҳҳои қадимаи Ирмиё ва ба он роҳҳо қадам задан, ба мақсади дарёфт намудани паёми борони охир, паёми огоҳкунандаи карнаи ҳафтумро, ки ҳамчун паём ба Лоодикия муаррифӣ шудааст, инчунин «ҳафт маротиба»-ро, ки рамзи асосҳо мебошад, дар бар мегирифт.
The “lie” identified by prophecy that produces the strong delusion of Paul’s writings was placed into the third generation of Laodicean Adventism in 1931, sixteen years after the death of the prophetess. The “lie” which arrived in the third generation is prophetically located in the period represented as the “women weeping for Tammuz,” and is therefore associated with the false latter rain message.
«Дурӯғе», ки нубувват муайян мекунад ва фиреби шадидерро, ки дар навиштаҳои Павлус зикр шудааст, ба вуҷуд меоварад, дар соли 1931, шонздаҳ сол пас аз вафоти набия, ба насли сеюми адвентизми Лоудикея ворид карда шуд. «Дурӯғе», ки ба насли сеюм ворид гардид, аз рӯи нубувват дар даврае ҷойгир аст, ки ҳамчун «заноне ки барои Таммуз гиря мекунанд» тасвир шудааст, ва бинобар ин бо паёми бардурӯғи борони охирон алоқаманд мебошад.
The details of how the “lie” was propagated should be understood, as should the prophetic role of the “lie” in end-time prophecy. The scornful men that rule Jerusalem in the time of the latter rain, which is the time of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, created a false latter rain message in the third generation of Adventism, as represented by the “women weeping for Tammuz,” in Ezekiel chapter eight. Their false latter rain message is also represented as a false foundation, a false wall of protection, and a false peace and safety message by Ezekiel.
Ҷузъиёти он ки чӣ гуна «дурӯғ» паҳн карда шуд, бояд фаҳмида шаванд, ҳамчунин нақши набувватии «дурӯғ» дар пешгӯии замони охир. Мардони истеҳзокоре, ки дар замони борони охирин бар Ерусалим ҳукмронӣ мекунанд, ки он ҳамон вақти мӯҳргузории яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор аст, дар насли сеюми адвентизм паёми бардурӯғи борони охиринро ба вуҷуд оварданд, чунон ки дар Ҳизқиёл боби ҳашт бо «заноне, ки барои Таммуз гиря мекарданд» тасвир шудааст. Паёми бардурӯғи борони охирини онҳо инчунин аз ҷониби Ҳизқиёл ҳамчун таҳкурсии бардурӯғ, девори бардурӯғи муҳофизат ва паёми бардурӯғи сулҳу амният тасвир шудааст.
Have ye not seen a vain vision, and have ye not spoken a lying divination, whereas ye say, The Lord saith it; albeit I have not spoken? Therefore thus saith the Lord God; Because ye have spoken vanity, and seen lies, therefore, behold, I am against you, saith the Lord God. And mine hand shall be upon the prophets that see vanity, and that divine lies: they shall not be in the assembly of my people, neither shall they be written in the writing of the house of Israel, neither shall they enter into the land of Israel; and ye shall know that I am the Lord God. Because, even because they have seduced my people, saying, Peace; and there was no peace; and one built up a wall, and, lo, others daubed it with untempered mortar: Say unto them which daub it with untempered mortar, that it shall fall: there shall be an overflowing shower; and ye, O great hailstones, shall fall; and a stormy wind shall rend it. Lo, when the wall is fallen, shall it not be said unto you, Where is the daubing wherewith ye have daubed it? Therefore thus saith the Lord God; I will even rend it with a stormy wind in my fury; and there shall be an overflowing shower in mine anger, and great hailstones in my fury to consume it. So will I break down the wall that ye have daubed with untempered mortar, and bring it down to the ground, so that the foundation thereof shall be discovered, and it shall fall, and ye shall be consumed in the midst thereof: and ye shall know that I am the Lord. Thus will I accomplish my wrath upon the wall, and upon them that have daubed it with untempered mortar, and will say unto you, The wall is no more, neither they that daubed it; To wit, the prophets of Israel which prophesy concerning Jerusalem, and which see visions of peace for her, and there is no peace, saith the Lord God. Ezekiel 13:7–16.
Оё рӯъёи ботил надидаед, ва фолбинии дурӯғ нагуфтаед, дар сурате ки мегӯед: “Худованд гуфтааст”, ҳол он ки Ман нагуфтаам? Бинобар ин, чунин мегӯяд Худованд Худо: Азбаски шумо ботил гуфтаед ва дурӯғ дидаед, инак, Ман бар зидди шумо ҳастам, мегӯяд Худованд Худо. Ва дасти Ман бар анбиёе хоҳад буд, ки ботил мебинанд ва дурӯғ фолбинӣ мекунанд: онҳо дар маҷлиси қавми Ман нахоҳанд буд, ва дар дафтари хонадони Исроил навишта нахоҳанд шуд, ва ба замини Исроил дохил нахоҳанд гашт; ва хоҳед донист, ки Ман Худованд Худо ҳастам. Зеро, бале, зеро қавми Маро гумроҳ карданд, гуфта: “Сулҳ”, ҳол он ки сулҳе набуд; ва яке деворе бино кард, ва инак, дигарон онро бо гили ноомехта андуданд. Ба онҳое ки онро бо гили ноомехта меандуданд, бигӯ, ки он фурӯ хоҳад рехт: борони селобӣ хоҳад омад; ва шумо, эй жолаи азим, хоҳед борид; ва боди тӯфонӣ онро хоҳад шикофтан. Инак, вақте ки девор фурӯ рехт, магар ба шумо нахоҳанд гуфт: “Андуде ки бо он андудед, куҷост?” Бинобар ин, чунин мегӯяд Худованд Худо: Ман онро бо боди тӯфонӣ дар хашми Худ хоҳам шикофт; ва дар ғазаби Ман борони селобӣ хоҳад омад, ва дар хашми Ман жолаи азим барои нест кардан хоҳад борид. Ва Ман он девореро, ки шумо бо гили ноомехта андудед, вайрон хоҳам кард, ва онро ба замин хоҳам афканд, то ки таҳкурсии он ошкор гардад; ва он фурӯ хоҳад рехт, ва шумо дар миёни он нест хоҳед шуд; ва хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам. Ҳамин тавр Ман хашми Худро бар девор ва бар онҳое ки онро бо гили ноомехта андуданд, ба анҷом хоҳам расонд; ва ба шумо хоҳам гуфт: “Девор дигар нест, ва на онҳое ки онро андуданд”; яъне анбиёи Исроил, ки дар бораи Ерусалим нубувват мекунанд ва барои он рӯъёҳои сулҳ мебинанд, ҳол он ки сулҳе нест, мегӯяд Худованд Худо. Ҳизқиёл 13:7–16.
The falsehood and lies which the scornful men in Jerusalem hide beneath in Isaiah chapters twenty-eight and twenty-nine are ultimately judged and destroyed by the “overflowing scourge.”
Дурӯғ ва кизбе, ки мардони масхарабози Ерусалим дар бобҳои бисту ҳашт ва бисту нӯҳи Ишаъё зери он пинҳон мешаванд, дар ниҳоят ба василаи «тозиёнаи сарозер» доварӣ гардида, несту нобуд карда мешаванд.
Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:17, 18.
Ва довариро низ ба хаткашӣ хоҳам ниҳод, ва адолатро ба шоқул; ва жола паноҳгоҳи дурӯғро рӯфта хоҳад бурд, ва обҳо ҷои ниҳонро фаро хоҳанд гирифт. Ва аҳди шумо бо марг ботил хоҳад шуд, ва мувофиқаи шумо бо дӯзах устувор нахоҳад монд; ҳангоме ки тозиёнаи фарогиранда бигзарад, он гоҳ шумо аз он поймол хоҳед шуд. Ишаъё 28:17, 18.
Isaiah’s “overflowing scourge” is Ezekiel’s “overflowing shower,” that is brought upon those who have “divined lies,” by presenting a “vain vision” and by claiming “the Lord saith it,” “albeit” the Lord had “not spoken.” The “lie” that the ancient men hide under is represented as something they claim that the Lord had spoken, so it is a “lie” about God’s Word. Either they have identified a doctrine from God’s Word as error, or they have erroneously claimed that God directed their understanding (God had spoken), upon a doctrine of the Bible.
«Този този қамчини фарогирифта»-и Ишаъё ҳамон «борони селосо»-и Ҳизқиёл аст, ки бар касоне оварда мешавад, ки «дурӯғ фолбинӣ кардаанд», ба воситаи пешкаш намудани «рӯъёи ботил» ва бо даъвои он ки «Худованд мегӯяд», «ҳол он ки» Худованд «нагуфта буд». Он «дурӯғе», ки он мардони қадим зери он пинҳон мешаванд, ҳамчун чизе муаррифӣ мегардад, ки онҳо даъво доранд Худованд гуфтааст; бинобар ин, он «дурӯғе» дар бораи Каломи Худост. Ё онҳо таълимотеро аз Каломи Худо ҳамчун хато муайян кардаанд, ё ба хато даъво кардаанд, ки Худо фаҳмиши онҳоро роҳнамоӣ намудааст (Худо сухан гуфта буд) дар бораи таълимоте аз Китоби Муқаддас.
The “lie” that arrived in 1931, was a claim that Sister White had endorsed the false view of “the daily,” in the book of Daniel. The false view that “the daily,” represents Christ’s sanctuary ministry was premised upon a “lie” which claimed that in 1910, Ellen White had informed A. G. Daniells that he and Prescott’s view of “the daily,” representing Christ’s sanctuary ministry was actually correct, in spite of her direct written words to the contrary.
«Дурӯғе», ки дар соли 1931 пайдо шуд, ин иддао буд, ки хоҳар Уайт дар китоби Дониёл назари ботили «қурбонии доимӣ»-ро ҷонибдорӣ кардааст. Назари ботиле, ки «қурбонии доимӣ» хизмати Масеҳро дар муқаддасгоҳ ифода мекунад, бар пояи як «дурӯғ» устувор буд; он «дурӯғ» чунин даъво мекард, ки дар соли 1910 Эллен Уайт ба A. G. Daniells хабар додааст, ки назари ӯ ва Прескотт дар бораи «қурбонии доимӣ» ҳамчун ифодакунандаи хизмати Масеҳ дар муқаддасгоҳ дар асл дуруст будааст, сарфи назар аз суханони мустақими хаттии худи ӯ, ки бар хилофи он буданд.
The false view of “the daily,” that was then (1931) established within Laodicean Adventism, became the theological foundation which was employed to build a message that is described by Ezekiel as “peace and safety.” The various arguments that are employed to uphold the false foundation are the various counterfeit coins and jewels that Miller saw in his dream. By the end of his dream his original jewels are fully covered with counterfeits and rubbish, and the rubbish and counterfeit jewels and coins represent the message that was based upon their foundational error that “the daily” represents Christ’s sanctuary ministry.
Назари бардурӯғ дар бораи «ҳамешагӣ», ки он вақт (1931) дар доираи адвентизми Лоудикиявӣ барқарор карда шуд, ба пояи илоҳиётӣ табдил ёфт, ки барои бино кардани паёме ба кор бурда шуд, ки Ҳизқиёл онро «сулҳ ва амният» тавсиф мекунад. Далелҳои гуногуне, ки барои пуштибонӣ кардани он пояи бардурӯғ ба кор бурда мешаванд, ҳамон тангаҳо ва ҷавоҳироти қалбакӣ мебошанд, ки Миллер дар хоби худ дид. То поёни хоби ӯ ҷавоҳироти аслии ӯ комилан бо чизҳои қалбакӣ ва хасу хошок пӯшида мешаванд, ва хасу хошок ва ҷавоҳироту тангаҳои қалбакӣ он паёмро ифода мекунанд, ки бар хатои бунёдии онҳо асос ёфта буд, яъне ин ки «ҳамешагӣ» хизмати Масеҳро дар мақдас ифода мекунад.
In Ezekiel’s passage the rubbish and counterfeit jewels is represented as a “wall” that has been built with a cement that is so weak it cannot hold up under the stress of the “stormy wind” or the “overflowing shower.”
Дар порчаи Ҳизқиёл, ашёи бефоида ва ҷавоҳироти қалбакӣ ҳамчун «девор» тасвир шудаанд, ки бо маҳлуле чунон суст сохта шудааст, ки зери фишори «боди тӯфонӣ» ё «борони селобӣ» истодагарӣ карда наметавонад.
The disobedient prophet from Judah that rebuked Jeroboam, ultimately died between an “ass” and a “lion”. The lion represents Babylon and the ass represents Islam. The two doctrines which Laodicean Adventism cannot see, that are represented by the death of the disobedient prophet are the message of the papacy (the lion), and the message of Islam of the third Woe (the ass).
Паёмбари нофармон аз Яҳудо, ки Еробъомро сарзаниш кард, ниҳоятан миёни як «хар» ва як «шер» мурд. Шер Бобилро ифода мекунад ва хар Исломро. Ду таълимоте, ки Адвентизми Лоодикия наметавонад бубинад ва бо марги он паёмбари нофармон ифода шудаанд, паёми папагӣ (шер) ва паёми Ислом дар Войи сеюм (хар) мебошанд.
Ezekiel’s “stormy wind,” is a symbol of Isaiah’s “rough wind that is stayed” in “the day of the east wind” in chapter twenty seven. Ezekiel’s “stormy wind” is also the “four winds” of Revelation chapter seven, that are held until God’s servants are sealed. Ezekiel’s “stormy wind” is his message from the “four winds” in chapter thirty-seven, that brings the dead dry bones to life as a mighty army. Ezekiel’s “stormy wind” that brings down the “wall built with untempered mortar,” is the latter rain message of the third Woe.
«Шамоли тӯфонии» Ҳизқиёл рамзи «шамоли сахтест, ки боздошта шудааст»-и Ишаъё дар «рӯзи шамоли шарқӣ» дар боби бисту ҳафт мебошад. «Шамоли тӯфонии» Ҳизқиёл ҳамчунин ҳамон «чор бод»-и Ваҳй, боби ҳафт аст, ки то вақти мӯҳр зада шудани бандагони Худо нигоҳ дошта мешаванд. «Шамоли тӯфонии» Ҳизқиёл инчунин паёми ӯ аз «чор бод» дар боби сию ҳафт аст, ки устухонҳои хушки мурдаро ба ҳаёт меоварад, то ба лашкари азиме табдил ёбанд. «Шамоли тӯфонии» Ҳизқиёл, ки «девори бо гили нопухта биношударо» фурӯ меорад, паёми борони охирини Войи сеюм аст.
Ezekiel’s “overflowing shower” is a symbol of the papacy, and more specifically it is the symbol of the period of the Sunday law crisis which begins at the soon-coming Sunday law in the United States. The disobedient prophet from Judah that died between the ass and the lion, represented the death of Laodicean Adventism that takes place between September 11, 2001, at the arrival of the ass (the third woe), and the soon-coming Sunday law (the lion). Laodicean Adventism’s death occurs during the sealing of the one hundred and forty-four thousand that began when the nations were angered, yet held in check on September 11, 2001, and concludes at the soon-coming Sunday law. Their death, as illustrated by the disobedient prophet, is brought about because they returned to the methodology of apostate Protestantism, though they had been directly informed to never return to the “assembly of mockers.”
«Борони пуршиддати» Ҳизқиёл рамзи папствост, ва аниқтараш, он рамзи давраи бӯҳрони қонуни якшанбе мебошад, ки аз қонуни якшанбеи ба-зудӣ-оянда дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад. Пайғамбари нофармони Яҳудо, ки дар миёни хар ва шер мурд, марги адвентизми Лоудикиягиро ифода мекард, ки байни 11 сентябри соли 2001, ҳангоми расидани хар (вои сеюм), ва қонуни якшанбеи ба-зудӣ-оянда (шер) ба вуқӯъ меояд. Марги адвентизми Лоудикиягӣ дар ҷараёни мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор рух медиҳад, ки он замоне оғоз ёфт, ки халқҳо ба ғазаб омаданд, вале 11 сентябри соли 2001 боздошта ва маҳдуд нигоҳ дошта шуданд, ва дар қонуни якшанбеи ба-зудӣ-оянда ба анҷом мерасад. Марги онҳо, чунон ки тавассути пайғамбари нофармон нишон дода шудааст, ба сабаби он ба амал меояд, ки онҳо ба усули корбурди протестантизми муртад бозгаштанд, ҳарчанд ба онҳо мустақиман таълим дода шуда буд, ки ҳаргиз ба «маҷлиси масхаракунандагон» барнагарданд.
Their death occurs in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. As soon as God’s people are sealed, the destroying angels begin their work. From September 11, 2001 unto the soon-coming Sunday law the judgment of the living is accomplished in God’s church, for judgment begins in Jerusalem, and it begins with the ancient men that were to be the guardians of the people, but who had abandoned their responsibilities over four generations. Those who receive the seal in that period are the ensign that is lifted up to the nations. They are sealed before the soon-coming Sunday law for the only way God’s other flock can be warned is by seeing men and women in the Sunday law crisis who have the seal of God.
Марги онҳо дар таърихи мӯҳр зада шудани яксаду чилу чаҳор ҳазор ба вуқӯъ меояд. Ҳамин ки қавми Худо мӯҳр зада мешаванд, фариштагони ҳалокатовар кори худро оғоз мекунанд. Аз 11 сентябри соли 2001 то қонуни якшанбеи ба наздикӣ омаданӣ доварии зиндагон дар калисои Худо анҷом меёбад, зеро доварӣ аз Ерусалим оғоз мешавад, ва он аз пирони қадим оғоз меёбад, ки мебоист нигаҳбонони қавм бошанд, вале дар тӯли чор насл масъулиятҳои худро тарк карда буданд. Онҳое ки дар он давра мӯҳрро қабул мекунанд, ҳамон парчаме мебошанд, ки барои халқҳо барафрошта мешавад. Онҳо пеш аз қонуни якшанбеи ба наздикӣ омаданӣ мӯҳр зада мешаванд, зеро ягона роҳе ки тавассути он рамаи дигари Худо огоҳ карда шуда метавонад, ин аст, ки дар буҳрони қонуни якшанбе мардон ва занонеро бинад, ки мӯҳри Худоро доранд.
“The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.
«Кори Рӯҳи Муқаддас ин аст, ки ҷаҳонро дар бораи гуноҳ, дар бораи адолат ва дар бораи доварӣ мутақоид созад. Ба ҷаҳон танҳо он гоҳ ҳушдор дода шуда метавонад, ки касоне, ки ба ҳақиқат имон доранд, ба василаи ҳақиқат муқаддас гардида бошанд, бар асоси усулҳои баланд ва муқаддас амал намоянд ва ба маънои воло ва мутаррақи калима, хати тафриқаро миёни онҳое, ки аҳкоми Худоро нигоҳ медоранд, ва онҳое, ки онҳоро зери по поймол мекунанд, нишон диҳанд. Қудсиятёбии Рӯҳ фарқияти миёни онҳое, ки мӯҳри Худоро доранд, ва онҳое, ки рӯзи истироҳати қалбакиро риоя мекунанд, ошкор месозад. Вақте ки озмоиш фаро расад, ба таври равшан нишон дода хоҳад шуд, ки нишони ҳайвон чист. Он риояи рӯзи якшанбе аст. Касоне, ки баъд аз шунидани ҳақиқат, ҳамоно ин рӯзро муқаддас мешуморанд, имзои он одами гуноҳро бар худ доранд, ки гумон дошт вақтҳо ва шариатро дигаргун созад». Bible Training School, December 1, 1903.
The death of Laodicean Adventism is accomplished during the history of the latter rain, that began to sprinkle on September 11, 2001, and is poured out without measure at the soon-coming Sunday law, when God has established and then lifts up as an ensign a people who have been sealed for eternity.
Марги адвентизми лодикиягӣ дар ҷараёни таърихи борони охирин ба анҷом мерасад, ки он аз 11 сентябри соли 2001 ба пошидан оғоз кард, ва беандоза дар қонуни якшанбеи наздикулвуқӯъ фурӯ мерезад, вақте ки Худо қавмеро, ки барои абадият муҳр зада шудаанд, барқарор карда, сипас ҳамчун нишоне боло мебардорад.
In that period of time, those in Laodicean Adventism that are preparing for, and will receive the mark of the beast, are represented by the twenty-five men bowing to the sun in Ezekiel chapter eight. They are those who have accepted Ezekiel’s false “peace and safety” message, that represents a counterfeit of the true latter rain message, that is being proclaimed by the true watchmen in that history. The foundation of that false latter rain message is the identification that “the daily” in the book of Daniel is a symbol of Christ, when it is actually a symbol of Satan. That false foundational belief is the doctrine that the “scornful men that rule the people of Jerusalem” employ to erect their untempered wall.
Дар он давраи замон, онҳое, ки дар Адвентизми Лаодикия ҳастанд, ки барои гирифтани тамғаи ҳайвон омодагӣ мебинанд ва онро хоҳанд гирифт, ба воситаи бисту панҷ марде, ки дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл ба офтоб саҷда мекунанд, муаррифӣ шудаанд. Онҳо касоне мебошанд, ки паёми бардурӯғини «осоиштагӣ ва амният»-и Ҳизқиёлро пазируфтаанд, паёме ки тақаллуби паёми ҳақиқии борони охиринро ифода мекунад, ки онро дар он таърих посбонони ҳақиқӣ эълон менамоянд. Асоси он паёми бардурӯғини борони охирин ин таъйин аст, ки «ҳамешагӣ» дар китоби Дониёл рамзи Масеҳ мебошад, дар ҳоле ки дар асл он рамзи Шайтон аст. Ҳамон эътиқоди бардурӯғи бунёдӣ ҳамон таълимотест, ки «мардони истеҳзокоре, ки бар қавми Ерусалим ҳукмронӣ мекунанд», барои барафрохтани девори бесуфтаи худ ба кор мебаранд.
The identification of “the daily,” as a symbol of Christ was historically put in place by a “lie,” in 1931. From then onward the untempered wall of counterfeit coins and jewels was erected. That “wall” is destined to come down when the dirt brush man arrives to thoroughly purge His floor. That purging is accomplished in the prophetic period of history between the “stormy wind” (the ass of September 11, 2001), and the “overflowing showers” (the lion of the soon-coming Sunday law). In that history the disobedient prophet is slain and buried in the tomb of the false prophet of Bethel. Sister White identifies the “wall” of prophecy as the law of God.
Муайян кардани «ҳамешагӣ» ҳамчун рамзи Масеҳ ба таври таърихӣ бо як «дурӯғ» дар соли 1931 ҷорӣ карда шуд. Аз ҳамон вақт ба баъд девори нопухтаи тангаҳо ва ҷавоҳироти қалбакӣ бино карда шуд. Он «девор» муқаррар шудааст, ки вақте марди хасубинрасон меояд, то хирмани Ӯро комилан пок созад, фурӯ резад. Он поксозӣ дар давраи нубувватии таърих, миёни «боди тӯфонӣ» (хари 11 сентябри соли 2001) ва «жолаҳои селобӣ» (шери қонуни рӯзи якшанбеи ба зудӣ омаданӣ) ба анҷом мерасад. Дар он таърих, пайғамбари нофармон кушта мешавад ва дар қабри пайғамбари козиби Байт-Ил дафн карда мешавад. Хоҳар Уайт «девор»-и нубувватро ҳамчун қонуни Худо муайян мекунад.
“The prophet here describes a people who, in a time of general departure from truth and righteousness, are seeking to restore the principles that are the foundation of the kingdom of God. They are repairers of a breach that has been made in God’s law—the wall that He has placed around His chosen ones for their protection, and obedience to whose precepts of justice, truth, and purity is to be their perpetual safeguard.
«Паёмбар дар ин ҷо қавмеро тасвир мекунад, ки дар замони рӯйгардонии умумӣ аз ҳақиқат ва адолат, мекӯшанд он усулҳоеро барқарор намоянд, ки бунёди Малакути Худо мебошанд. Онҳо тармимкунандагони шикофе ҳастанд, ки дар шариати Худо ба вуҷуд оварда шудааст,—он деворе, ки Ӯ гирди баргузидагони Худ барои муҳофизати онҳо гузоштааст, ва итоат ба аҳкоми адолат, ростӣ ва покии он бояд барои онҳо ҳамеша ҳифзи пойдор бошад.»
“In words of unmistakable meaning the prophet points out the specific work of this remnant people who build the wall. ‘If thou turn away thy foot from the Sabbath, from doing thy pleasure on My holy day; and call the Sabbath a delight, the holy of the Lord, honorable; and shalt honor Him, not doing thine own ways, nor finding thine own pleasure, nor speaking thine own words: then shalt thou delight thyself in the Lord; and I will cause thee to ride upon the high places of the earth, and feed thee with the heritage of Jacob thy father: for the mouth of the Lord hath spoken it.’ Isaiah 58:13, 14.” Prophets and Kings, 678.
«Паёмбар бо суханоне, ки маънояшон ошкору бебаҳс аст, кори махсуси ин қавми бақияро, ки деворро бино мекунанд, нишон медиҳад. “Агар ту пои худро аз шанбе боздорӣ, аз он ки дар рӯзи муқаддаси Ман хости худро ба ҷо оварӣ; ва шанберо лаззат, муқаддаси Худовандро гиромӣ шуморӣ; ва Ӯро иззат намоӣ, ба роҳҳои худ наравӣ, хости худро наҷӯӣ ва суханони худро нагӯӣ: он гоҳ дар Худованд лаззат хоҳӣ бурд; ва Ман туро бар баландиҳои замин савор хоҳам кард, ва туро аз мероси падарат Яъқуб хоҳам хӯронид; зеро даҳони Худованд инро гуфтааст.” Ишаъё 58:13, 14.» Паёмбарон ва Подшоҳон, 678.
The beginning of the fourth generation of Adventism is marked by the publication of a book, as was the beginning of the third generation. The third generation began with the publication of W. W. Prescott’s, The Doctrine of Christ, and that generation ended with the publication of Questions on Doctrine. The Doctrine of Christ presented a gospel that was purposely void of the Millerite prophetic message. Questions on Doctrine presented a gospel that denied the work of sanctification that is accomplished by Christ. The Doctrine of Christ removed the light of the (chazon) vision of prophetic history, and Questions on Doctrine removed the light of the (Mareh) vision of Christ’s “appearance”.
Оғози насли чоруми адвентизм, чунон ки оғози насли сеюм низ буд, бо нашри як китоб муайян мегардад. Насли сеюм бо нашри китоби W. W. Prescott, The Doctrine of Christ, оғоз ёфт, ва он насл бо нашри Questions on Doctrine ба поён расид. The Doctrine of Christ башоратеро пешкаш намуд, ки қасдан аз паёми нубувватии миллерӣ холӣ карда шуда буд. Questions on Doctrine башоратеро пешкаш намуд, ки кори тақдисеро, ки аз ҷониби Масеҳ ба анҷом расонида мешавад, инкор мекард. The Doctrine of Christ нури рӯъёи (chazon)-и таърихи нубувватиро дур сохт, ва Questions on Doctrine нури рӯъёи (Mareh)-и «зоҳиршавии» Масеҳро дур сохт.
In between those two books the false latter rain message represented by the “women weeping for Tammuz” was developed. It was in that history that the “lie of 1931,” was promoted. That third generation (abomination) is also represented by the compromise of the third church of Pergamos. The symbol of compromise in the third church, identifies the work of seeking accreditation from the worldly institutions that dictated rules for theology and rules for medicine. It was in the third generation that the compromise of truth was accomplished, which included the introduction and emphasis on the use of Bibles that had been translated from corrupted manuscripts.
Дар миёни он ду китоб паёми бардурӯғи борони охирин, ки бо рамзи «заноне, ки барои Таммуз мегиристанд» ифода шудааст, ташаккул ёфт. Маҳз дар он таърих «дурӯғи соли 1931» тарғиб карда шуд. Он насли сеюм (макрӯҳият) ҳамчунин бо мусолиҳаи калисои сеюми Пергомос ифода мегардад. Рамзи мусолиҳа дар калисои сеюм кори ҷустуҷӯи аккредитатсия аз муассисаҳои дунявиро муайян мекунад, ки қоидаҳо барои илоҳиёт ва қоидаҳо барои тибро дикта менамуданд. Маҳз дар насли сеюм он мусолиҳаи ҳақиқат анҷом дода шуд, ки он ҳам ворид кардан ва ҳам таъкид бар истифодаи Китобҳои Муқаддасеро дар бар мегирифт, ки аз дастнависҳои таҳрифшуда тарҷума шуда буданд.
In 1957, the book Questions on Doctrine, represented a capitulation of the primary truth of the gospel. That truth being Jesus died to save us “from” sin, but he did not die to save us “in” sin. The Catholic and apostate Protestant teaching that a man cannot be obedient to God’s Word is Satan’s eternal argument. Man can, and must be obedient to God’s Word, even if Satan claims that “thou shall not surely die.” The fallen apostate Protestant view that men cannot overcome sin, and therefore men cannot be obedient to God’s law until Jesus magically transforms them into obedient robots at His second coming, was incorporated into the teachings of the book Questions on Doctrine.
Дар соли 1957, китоби Questions on Doctrine таслими ҳақиқати асосии Инҷилро ифода мекард. Он ҳақиқат ин аст, ки Исо мурд, то моро аз гуноҳ наҷот диҳад, аммо Ӯ намурд, то моро дар гуноҳ наҷот диҳад. Таълими католикӣ ва протестантии муртадона, ки инсон наметавонад ба Каломи Худо итоаткор бошад, далели абадии Шайтон аст. Инсон метавонад ва бояд ба Каломи Худо итоаткор бошад, ҳатто агар Шайтон иддао кунад, ки «ҳаргиз нахоҳӣ мурд». Назари суқуткарда ва муртадонаи протестантӣ, ки инсонҳо наметавонанд бар гуноҳ ғолиб оянд, ва бинобар ин то замони он ки Исо дар омадани дуюми Худ онҳоро ба таври мӯъҷизавӣ ба роботҳои итоаткор табдил диҳад, наметавонанд ба шариати Худо итоат кунанд, ба таълимоти китоби Questions on Doctrine дохил карда шуд.
In 1957, the fourth generation of Laodicean Adventism began, and its untempered wall (law), had been established, thus providing the logic that will allow the twenty-five ancient men to bow to the sun at the conclusion of the time of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That untempered wall, which is the belief that keeping the law of God is impossible, is swept away when the “wall” of separation of Church and State is removed, at the soon-coming Sunday law. The Sunday law is the overflowing showers, or as Isaiah expresses it, it is the overflowing scourge, and that flood begins at the soon-coming Sunday law in the United States.
Дар соли 1957 насли чоруми адвентизми Лоудикия оғоз ёфт, ва девори ноандудаи он (қонун) барпо гардид; ҳамин тавр, мантиқе фароҳам омад, ки ба бисту панҷ марди қадим имкон хоҳад дод дар анҷоми замони мӯҳргузории саду чиҳилу чаҳор ҳазор ба офтоб саҷда оваранд. Он девори ноандуда, ки ҳамон эътиқодест, ки нигоҳ доштани шариати Худо ғайриимкон аст, замоне аз миён бурда мешавад, ки «девори» ҷудоии Калисо ва Давлат дар қонуни якшанбеи ба наздикӣ оянда бардошта шавад. Қонуни якшанбе боронҳои селосоро ташкил медиҳад, ё, чунон ки Ишаъё баён мекунад, тозиёнаи пуртуғён аст, ва он тӯфон дар Иёлоти Муттаҳида аз қонуни якшанбеи ба наздикӣ оянда оғоз меёбад.
At the Sunday law in the United States the enemy (the pope) comes in “as a flood” (the overflowing scourge), and it is then that “the ensign” is lifted up against him. It is then that the “untempered wall” that Laodicean Adventism erected upon the false application of “the daily” is swept away.
Дар замони қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида душман (папа) «мисли сел» (тозиёнаи лабрез) ворид мегардад, ва маҳз он вақт аст, ки «парчам» бар зидди ӯ барафрохта мешавад. Маҳз он вақт аст, ки «девори андованашуда»-е, ки адвентизми лаодикиягӣ бар татбиқи бардурӯғи «қурбонии доимӣ» бино карда буд, рӯфта мешавад.
According to their deeds, accordingly he will repay, fury to his adversaries, recompense to his enemies; to the islands he will repay recompense. So shall they fear the name of the Lord from the west, and his glory from the rising of the sun. When the enemy shall come in like a flood, the Spirit of the Lord shall lift up a standard against him. And the Redeemer shall come to Zion, and unto them that turn from transgression in Jacob, saith the Lord. As for me, this is my covenant with them, saith the Lord; My spirit that is upon thee, and my words which I have put in thy mouth, shall not depart out of thy mouth, nor out of the mouth of thy seed, nor out of the mouth of thy seed’s seed, saith the Lord, from henceforth and forever. Arise, shine; for thy light is come, and the glory of the Lord is risen upon thee. For, behold, the darkness shall cover the earth, and gross darkness the people: but the Lord shall arise upon thee, and his glory shall be seen upon thee. And the Gentiles shall come to thy light, and kings to the brightness of thy rising. Isaiah 59:18–60:3.
Мувофиқи аъмолашон, ҳамон тавр Ӯ подош хоҳад дод: хашм ба душманонаш, ҷазо ба бадхоҳонаш; ба ҷазираҳо низ подош хоҳад расонд. Ва онҳо аз ғарб аз номи Худованд хоҳанд тарсид, ва аз тулӯи офтоб аз ҷалоли Ӯ; вақте ки душман мисли сели пурзӯр хоҳад омад, Рӯҳи Худованд бар зидди ӯ парчаме хоҳад барафрошт. Ва Наҷотдиҳанда ба Сион хоҳад омад, ва назди онҳое ки аз гуноҳ дар Яъқуб рӯй мегардонанд, мегӯяд Худованд. Ва аммо Ман, ин аст аҳди Ман бо онҳо, мегӯяд Худованд: Рӯҳи Ман, ки бар туст, ва суханони Ман, ки дар даҳони ту ниҳодаам, аз даҳони ту, ва аз даҳони насли ту, ва аз даҳони насли насли ту дур нахоҳад шуд, мегӯяд Худованд, аз ҳоло ва то абад. Бархез, дурахш; зеро нури ту омадааст, ва ҷалоли Худованд бар ту тулӯъ кардааст. Зеро инак, торикӣ заминро хоҳад пӯшонид, ва зулмоти ғализ қавмҳоро; вале Худованд бар ту тулӯъ хоҳад кард, ва ҷалоли Ӯ бар ту намоён хоҳад шуд. Ва халқҳо сӯи нури ту хоҳанд омад, ва подшоҳон сӯи дурахши тулӯи ту. Ишаъё 59:18–60:3.
The Gentiles come to the light when God’s glory is upon His people, and this occurs when the enemy comes in as a flood. When that enemy comes in God lifts up a standard (ensign) against him. The glory of the Lord that is upon those people who the Gentiles respond to, is His character, and His character does not sin. It is a false peace and safety message that teaches that men and women cannot overcome sin. That message is a false latter rain message that is proclaimed during the time of the true latter rain message, which arrived on September 11, 2001. That false message is a false message concerning God’s law, which is the “wall.” That false doctrine is represented in the book Questions on Doctrine, that marked the arrival of Laodicean Adventism’s fourth and final generation.
Ғайрияҳудиён ба нур меоянд, ҳангоме ки ҷалоли Худо бар қавми Ӯ бошад, ва ин дар он вақт воқеъ мегардад, ки душман мисли сел ҳуҷум меоварад. Вақте ки он душман ворид мешавад, Худо бар зидди ӯ байрақе (нишоне) баланд мекунад. Ҷалоли Худованд, ки бар он қавме аст, ки ғайрияҳудиён ба онҳо посух медиҳанд, хислати Ӯст, ва хислати Ӯ гуноҳ намекунад. Он паёми сулҳ ва амнияти козиб аст, ки таълим медиҳад, ки мардон ва занон наметавонанд бар гуноҳ ғолиб оянд. Он паём паёми козиби борони охир аст, ки дар замони паёми ҳақиқии борони охир мавъиза мешавад, ки он 11 сентябри соли 2001 фаро расид. Он паёми козиб паёми козибест дар бораи шариати Худо, ки «девор» аст. Он таълими козиб дар китоби Questions on Doctrine таҷассум ёфтааст, ки расидани насли чаҳорум ва ниҳоии Адвентизми Лоудикиягиро нишон дод.
On September 11, 2001, the four rebellions of Laodicean Adventism arrived to test that final generation with the sins of their fathers. On that date God directed His people to return to Jeremiah’s old paths, that they might understand and accept the foundational message represented as Miller’s jewels. If they did so, they would find the latter rain, which Jeremiah called the “rest.” The call to return to the old paths was a repetition of the test that produced the rebellion of 1863.
11 сентябри соли 2001 чор исёнҳои адвентизми Лаодиқия омаданд, то он насли охирро бо гуноҳҳои падаронашон озмоиш кунанд. Дар он рӯз Худо қавми Худро ҳидоят намуд, то ба роҳҳои кӯҳани Ирмиё бозгарданд, то паёми асосиро, ки ба сурати ҷавоҳироти Миллер муаррифӣ шудааст, бифаҳманд ва бипазиранд. Агар онҳо чунин мекарданд, борони охирро, ки Ирмиё онро «оромӣ» номидааст, меёфтанд. Даъват ба бозгашт ба роҳҳои кӯҳан такрори он озмоише буд, ки исёни соли 1863-ро ба вуҷуд овард.
On September 11, 2001, which is Isaiah’s “day of the east and rough wind” the “song of the vineyard” was to be sung, by those who in Revelation chapter fourteen, verse three and also in chapter fifteen, verse three sing the song of Moses and the Lamb. That song is the Laodicean message that identifies that the former chosen people were then being passed by, for God was then in the process of giving His vineyard to men and women that would bring forth the intended fruits of the vineyard. That vineyard message is the message to Laodicea, which was the message presented by Jones and Waggoner at the rebellion of 1888.
Дар рӯзи 11-уми сентябри соли 2001, ки он «рӯзи шамоли шарқӣ ва шамоли сахт»-и Ишаъёст, бояд «суруди токзор» аз ҷониби онҳое суруда мешуд, ки дар Ваҳй, боби чордаҳум, ояти сеюм, ва низ дар боби понздаҳум, ояти сеюм, суруди Мусо ва Барраро месароянд. Он суруд паёми Лаодикия аст, ки муайян месозад, ки қавми баргузидаи собиқ дар он вақт канор гузошта мешуданд, зеро Худо он вақт дар ҳоли супурдани токзори Худ ба мардону заноне буд, ки меваҳои матлуби токзорро ба бор меоварданд. Он паёми токзор ҳамон паём ба Лаодикия аст, ки паёме буд, ки Ҷонс ва Ваггонер онро ҳангоми исёни соли 1888 пешниҳод карданд.
On September 11, 2001, the latter rain began, and in the debate of Habakkuk chapter two it identifies a class who presented the message of the two tables, for they had returned to Jeremiah’s old paths and were receiving the “rest and refreshing,” that Isaiah identifies is brought upon those whose methodology is “line upon line.” The debate they were involved in was in opposition to a false latter rain message, represented by the “women weeping for Tammuz,” which encouraged the sleeping Laodicean people with a peace and safety message.
11-уми сентябри соли 2001 борони охир оғоз ёфт, ва дар мубоҳисаи боби дуюми Ҳабаққуқ гурӯҳе муайян мегардад, ки паёми ду лавҳаро пешниҳод карданд, зеро онҳо ба роҳҳои қадимаи Ирмиё бозгашта буданд ва «оромӣ ва тароват»-ро қабул мекарданд, ки Ишаъё онро барои касоне мефаҳмонад, ки усули онҳо «сатр бар сатр» аст. Мубоҳисае, ки онҳо дар он ширкат доштанд, дар муқобили паёми бардурӯғи борони охир буд, ки бо «заноне, ки барои Таммуз гиря мекарданд» тасвир шудааст ва халқи хоболуди Лаодикияро бо паёми сулҳ ва амният рӯҳбаланд мекард.
The peace and safety message claims that it is impossible for men and women not to sin, and therefore God can and will only justify them “in” their sins. The scornful men claim their peace and safety message is the true message of justification by faith, that Jones and Waggoner presented, but it leaves off the truth that he who God justifies, He also sanctifies, for God did not die to save people in their sins, but from their sins.
Паёми «сулҳ ва амният» даъво мекунад, ки барои мардон ва занон гуноҳ накардан ғайриимкон аст, ва бинобар ин Худо онҳоро танҳо «дар» гуноҳҳояшон сафед хоҳад кард ва метавонад сафед кунад. Он мардони истеҳзокунанда даъво мекунанд, ки паёми «сулҳ ва амният»-и онҳо ҳамон паёми ҳақиқии сафедшавӣ ба воситаи имон аст, ки Ҷонс ва Ваггонер пешниҳод карда буданд, аммо он ин ҳақиқатро канор мегузорад, ки ҳар киро Худо сафед мекунад, ҳамчунин тақдис низ менамояд, зеро Худо намурд, то мардумро дар гуноҳҳояшон наҷот диҳад, балки аз гуноҳҳояшон.
September 11, 2001, marked the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand that concludes with one class receiving the seal of God, as represented by those who sigh and cry for the abominations in the church and in the land, and another class that have turned their backs upon the temple, where the final work of the third angel is being accomplished, and they are bowing to the sun. The history of the Millerites illustrates the history of the movement of the third angel, and in so doing the climax is about the message of the latter rain, and the experience it produces in those who choose to eat.
11 сентябри соли 2001 оғози давраи муҳр задани яксаду чилу чор ҳазорро нишон дод, ки он бо он анҷом меёбад, ки як гурӯҳ муҳри Худоро қабул мекунад, чунон ки аз ҷониби онҳое тасвир шудааст, ки барои нафратангезиҳо дар калисо ва дар замин нола ва фиғон мекунанд, ва гурӯҳи дигаре, ки ба маъбад, ҷое ки дар он кори ниҳоии фариштаи сеюм анҷом дода мешавад, пушт гардонидаанд, ва онҳо ба офтоб саҷда мекунанд. Таърихи миллеритҳо таърихи ҳаракати фариштаи сеюмро нишон медиҳад, ва бо ин кор авҷи он ба паёми борони охирин ва ба таҷрибае марбут аст, ки он дар онҳое ба вуҷуд меорад, ки интихоб мекунанд бихӯранд.
We will continue this study in the next article.
Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
“An unwillingness to yield up preconceived opinions, and to accept this truth, lay at the foundation of a large share of the opposition manifested at Minneapolis against the Lord’s message through Brethren Waggoner and Jones. By exciting that opposition Satan succeeded in shutting away from our people, in a great measure, the special power of the Holy Spirit that God longed to impart to them. The enemy prevented them from obtaining that efficiency which might have been theirs in carrying the truth to the world, as the apostles proclaimed it after the day of Pentecost. The light that is to lighten the whole earth with its glory was resisted, and by the action of our own brethren has been in a great degree kept away from the world.” Selected Messages, book 1, 235.
«Нохостани даст кашидан аз ақидаҳои пешакӣ пазируфташуда ва қабул намудани ин ҳақиқат, дар пояи қисми зиёди муқовимате қарор дошт, ки дар Миннеаполис бар зидди паёми Худованд тавассути бародарон Ваггонер ва Ҷонс зоҳир гардид. Бо барангехтани он муқовимат, Шайтон муваффақ шуд, ки аз қавми мо, ба андозаи зиёд, он қувваи махсуси Рӯҳулқудсро, ки Худо орзу дошт ба онҳо ато намояд, дур нигоҳ дорад. Душман онҳоро аз ба даст овардани он самаранокие боздошт, ки метавонист аз они онҳо бошад дар расонидани ҳақиқат ба ҷаҳон, чунон ки ҳаввориён онро пас аз рӯзи Пантикост мавъиза карданд. Нуре, ки бояд тамоми заминро бо ҷалоли худ равшан созад, муқовимат дида шуд, ва бо амали бародарони худи мо, ба дараҷаи зиёд аз ҷаҳон дур нигоҳ дошта шудааст». Selected Messages, book 1, 235.