In the eighty-first article in this series of articles on the book of Daniel we included a passage from Manuscript Releases, volume 20, 17–22, where Sister White clearly identifies that the teaching that “the daily,” represents Christ’s sanctuary had been given to Elders Prescott and Daniells by “angels that had been expelled from heaven.” She does not actually identify their false idea of “the daily,” as I have done, but the historical record is abundantly clear that this is what they were trying to establish as truth. They were seeking to rewrite portions of Uriah Smith’s book Daniel and the Revelation, that uphold the understanding of “the daily,” which she identifies in Early Writings, page seventy-four as the correct view.
Дар ҳаштоду якумин мақола дар ин силсилаи мақолаҳо оид ба китоби Дониёл мо порчаеро аз Manuscript Releases, ҷилди 20, саҳифаҳои 17–22, оварда будем, ки дар он Хоҳар Уайт ба таври равшан муайян мекунад, ки таълимоте, ки «ҳамешагӣ» маъбади Масеҳро ифода мекунад, ба пирон Прескотт ва Даниэллс аз ҷониби «фариштагоне, ки аз осмон ронда шуда буданд» дода шудааст. Ӯ дар асл андешаи бардурӯғи онҳоро дар бораи «ҳамешагӣ», чунон ки ман кардаам, мушаххас намекунад, вале сабти таърихӣ ба фаровонӣ равшан месозад, ки маҳз ҳамин чиз буд, ки онҳо мекӯшиданд онро ҳамчун ҳақиқат барқарор кунанд. Онҳо талош мекарданд, ки қисматҳое аз китоби Уриё Смит, Daniel and the Revelation, -ро аз нав нависанд, ки фаҳмиши «ҳамешагӣ»-ро дастгирӣ мекунанд, ки ӯ дар Early Writings, саҳифаи ҳафтоду чор, онро ҳамчун назари дуруст муайян мекунад.
W. W. Prescott had published a periodical magazine titled The Protestant, in which the sole theme was lifting up the false view of “the daily.” He and the General Conference president, A. G. Daniells became the satanic spearhead to continue Prescott’s efforts towards establishing the false doctrine as the orthodox view in Adventism, but while Ellen White was alive their success in the satanic effort was held in check. In 1931, Daniells reported that in the very year that the passage from Manuscript Releases was written (1910), that he (Daniells) had an interview with Sister White on the subject of “the daily,” and that she had led him to believe that he and Prescott’s view was correct.
У. У. Прескотт маҷаллаи давриееро бо номи The Protestant ба нашр расонда буд, ки дар он ягона мавзӯъ боло бардоштани назари бардурӯғ дар бораи «the daily» буд. Ӯ ва раиси Конфронси Генералӣ, А. Г. Даниэллс, ба нӯги найзаи шайтонӣ табдил ёфтанд, то талошҳои Прескоттро барои барқарор сохтани ин таълимоти бардурӯғ ҳамчун назари ортодоксӣ дар Адвентизм идома диҳанд; аммо то даме ки Эллен Уайт зинда буд, муваффақияти онҳо дар ин кӯшиши шайтонӣ маҳдуд нигоҳ дошта мешуд. Дар соли 1931, Даниэллс хабар дод, ки маҳз дар ҳамон соле ки он порча аз Manuscript Releases навишта шуда буд (1910), ӯ (Даниэллс) бо Сестра Уайт дар бораи мавзӯи «the daily» мулоқоте доштааст ва ӯ ӯро ба ин бовар овардааст, ки назари ӯ ва Прескотт дуруст будааст.
It is important to understand this history, for we are now beginning our consideration of the increase of knowledge that arrived in 1989, when the sacred reform lines and the last six verses of Daniel eleven were unsealed. To recognize the light that was produced with the collapse of the Soviet Union in fulfillment of verse forty of Daniel eleven, requires that “the daily,” and the prophetic history represented by “the daily” be correctly understood, for that history illustrates the repeat of that history in verses forty to forty-five of Daniel eleven. Those verses identify that the message that is unsealed in those verses are the “tidings of the east and north,” that bring about the final persecution of God’s people.
Муҳим аст, ки ин таърих фаҳмида шавад, зеро ҳоло мо баррасии афзоиши донишеро оғоз менамоем, ки дар соли 1989 ба миён омад, замоне ки хатҳои муқаддаси ислоҳот ва шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл муҳркушоӣ гардиданд. Барои шинохтани нуре, ки бо фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар иҷрои ояти чиҳилуми боби ёздаҳуми Дониёл ба вуҷуд омад, лозим аст, ки «қурбонии доимӣ» ва таърихи нубувватие, ки тавассути «қурбонии доимӣ» муаррифӣ мешавад, дуруст фаҳмида шавад, зеро он таърих такрори ҳамон таърихро дар оятҳои чиҳил то чиҳилу панҷуми боби ёздаҳуми Дониёл ба тасвир мекашад. Он оятҳо муайян месозанд, ки паёме, ки дар он оятҳо муҳркушоӣ мешавад, ҳамон «хабарҳо аз шарқ ва шимол» аст, ки таъқиби ниҳоии қавми Худоро ба амал меоварад.
But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:44, 45.
Вале хабарҳое аз шарқ ва аз шимол ӯро ба изтироб хоҳанд овард; бинобар ин ӯ бо ғазаби азим берун хоҳад рафт, то бисёронро ҳалок созад ва тамоман нобуд кунад. Ва ӯ хаймаҳои қасри худро миёни баҳрҳо бар кӯҳи муқаддаси ҷалол хоҳад бардошт; вале ӯ ба анҷоми худ хоҳад расид, ва ҳеҷ кас ӯро ёрӣ нахоҳад кард. Дониёл 11:44, 45.
The message of verse forty that was unsealed at the collapse of the Soviet Union in 1989, is the latter rain message that will cause the papacy (the king of the north), to “go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many.” “Tidings” is prophetically a message.
Паёми ояти чиҳилум, ки ҳангоми фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989 мӯҳраш кушода шуд, ҳамон паёми борони охир аст, ки боиси он хоҳад шуд, ки папагӣ (подшоҳи шимол) «бо ғазаби азим берун равад, то бисёреро ҳалок созад ва тамоман нобуд кунад». «Хабарҳо» аз лиҳози нубувватӣ як паём аст.
And how shall they preach, except they be sent? as it is written, How beautiful are the feet of them that preach the gospel of peace, and bring glad tidings of good things! Romans 10:15.
Ва чӣ гуна онҳо мавъиза хоҳанд кард, агар фиристода нашуда бошанд? чунон ки навишта шудааст: «Чӣ қадар зебо ҳастанд қадамҳои онҳое ки Инҷили сулҳро мавъиза мекунанд ва аз неъматҳои нек хушхабар меоранд!» Румиён 10:15.
The message of the latter rain is the message presented by God’s last-day watchmen, who sing the song of the vineyard and the song of Moses and the Lamb.
Паёми борони охирон ҳамон паёмест, ки онро посбонони айёми охирини Худо пешкаш менамоянд, ки суруди токзор ва суруди Мӯсо ва Барраро месароянд.
How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Isaiah 52:7, 8.
Чӣ гуна зебоянд бар кӯҳҳо пойҳои он ки башорати нек меоварад, ки сулҳро эълон мекунад; ки аз некӣ башорати нек меоварад, ки наҷотро эълон мекунад; ки ба Сион мегӯяд: Худои ту подшоҳӣ мекунад! Нигаҳбонони ту овози худро баланд хоҳанд кард; якҷоя бо овоз суруд хоҳанд хонд, зеро рӯ ба рӯ хоҳанд дид, вақте ки Худованд Сионро боз хоҳад баргардонд. Ишаъё 52:7, 8.
The “tidings” in verse forty-four of Daniel eleven enrage the man of sin, and the final papal bloodbath is accomplished. That message is the message of the third angel that swells to a loud cry at the soon coming Sunday law.
«Хабарҳо»-и ояти чилу чоруми Дониёл ёздаҳ марди гуноҳро ба хашм меоваранд, ва хунрезии ниҳоии папагӣ ба анҷом мерасад. Он паём — паёми фариштаи сеюм аст, ки ҳангоми қонуни рӯзи якшанбеи наздик ба нидои баланд вусъат меёбад.
“None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit sabbath, and the loud cry of ‘the third angel’ shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast.” Signs of the Times, November 8, 1899.
«Ҳеҷ кас маҳкум карда намешавад, то он даме ки нурро гирифта, ӯҳдадории аҳкоми чорумро дарк накарда бошад. Аммо вақте ки фармон содир гардад, ки шанбеи қалбакиро ба иҷро водор мекунад, ва нидои баландии “фариштаи сеюм” одамонро аз парастиши ҳайвон ва сурати вай огоҳ месозад, он гоҳ хатти ҷудокунанда миёни дурӯғ ва рост ба таври равшан кашида хоҳад шуд. Пас онҳое ки ҳанӯз ҳам ба осигӣ идома медиҳанд, нишони ҳайвонро хоҳанд гирифт». Signs of the Times, November 8, 1899.
The “tidings of the east and north” that enrages the papacy, swells to a loud cry at the Sunday law, and that message is the message of the latter rain that began on September 11, 2001. The expression “loud voice” is a prophetic term that represents an increasing power.
«Хабарҳои шарқ ва шимол», ки папстворо ба ғазаб меоварад, дар вақти қонуни якшанбе ба нидои баланд мерасад, ва он паём ҳамон паёми борони охир аст, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт. Ибораи «овози баланд» истилоҳи нубувватӣ аст, ки афзоиши қудратро ифода мекунад.
“The truth for this time, the third angel’s message, is to be proclaimed with a loud voice, meaning with increasing power, as we approach the great final test.” The 1888 Materials, 1710.
«Ҳақиқате, ки барои ин замон аст, паёми фариштаи сеюм, бояд бо овози баланд эълон карда шавад, яъне бо қудрати торафт афзоянда, ҳар қадар ки мо ба озмоиши бузурги ниҳоӣ наздик мешавем». The 1888 Materials, 1710.
The “tidings” of verse forty-four is the latter rain message just before human probation closes, as Michael stands up. It is the same latter rain message that arrived on September 11, 2001, but it swells to a loud cry, or a loud voice when the one hundred and forty-four thousand are sealed and the Holy Spirit is then poured out without measure. It is the same latter rain message that marked the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
«Хабар»-и ояти чиҳилу чор паёми борони охир аст, дуруст пеш аз он ки муҳлати имтиҳони башарӣ ба поён расад, ҳангоме ки Микоил бармехезад. Ин ҳамон паёми борони охир аст, ки 11 сентябри соли 2001 расид, аммо он ба нидои баланд, ё овози баланд вусъат меёбад, вақте ки яксаду чилу чор ҳазор мӯҳр карда мешаванд ва Рӯҳулқудс он гоҳ бе андоза рехта мешавад. Ин ҳамон паёми борони охир аст, ки давраи мӯҳр шудани яксаду чилу чор ҳазорро муайян намуд.
It is the latter rain message that has been counterfeited by a peace and safety message that is presented by Laodicean Adventism from the arrival of the “ass” until the arrival of the “lion”. The period between September 11, 2001, and the soon-coming Sunday law marks the spiritual death bed for Laodicean Adventism, and those that are judged after God’s house (Jerusalem) is judged, die in the same grave. The death bed for Laodicean Adventism is between the ass and the lion, and the message that is rejected and produces their death is the “tidings out of the “east” (a symbol of Islam) and the north (a symbol of the papacy). It is the same message, which is the third angel’s message.
Ин хабари борони охир аст, ки бо хабари сулҳ ва амният тақаллуб карда шудааст, ва онро Адвентизми Лоудикия аз замони омадани «хар» то замони омадани «шер» пешниҳод менамояд. Даврае, ки байни 11 сентябри соли 2001 ва қонуни рӯзи якшанбеи ба зудӣ оянда қарор дорад, бистари марги рӯҳонӣ барои Адвентизми Лоудикияро муайян мекунад, ва онҳое ки баъд аз он ки хонаи Худо (Ерусалим) доварӣ карда мешавад, доварӣ мегарданд, дар ҳамон қабр мемиранд. Бистари марг барои Адвентизми Лоудикия миёни хар ва шер аст, ва паёме, ки рад карда мешавад ва марги онҳоро ба вуҷуд меорад, «хабарҳо аз “шарқ” (рамзи Ислом) ва шимол (рамзи папагӣ)» мебошад. Ин ҳамон паём аст, ки паёми фариштаи сеюм мебошад.
The last six verses of Daniel eleven, that were unsealed at the time of the end in 1989, is the message of the latter rain, which is proclaimed in a time when a false latter rain message of “peace and safety” is being proclaimed. The testing of the latter rain first confronts God’s house, for that is where judgment begins, and it then confronts the other flock outside of God’s house. For this reason, it is essential to understand the “lie” that was introduced into Laodicean Adventism in the third generation, for while God pours out His Holy Spirit on those He is sealing, He simultaneously pours out strong delusion upon those who receive not the love of the truth.
Шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳ, ки дар замони охир, дар соли 1989, мӯҳраш кушода шуд, паёми борони охир аст, ки дар замоне эълон мегардад, ки паёми дурӯғини борони охир — «осоиштагӣ ва амният» — эълон мешавад. Санҷиши борони охир аввал бо хонаи Худо рӯ ба рӯ мегардад, зеро доварӣ аз ҳамон ҷо оғоз меёбад, ва сипас он бо рамаи дигари берун аз хонаи Худо рӯ ба рӯ мешавад. Аз ин сабаб, фаҳмидани «дурӯғе», ки дар насли сеюм ба адвентизми Лоудикия ворид карда шуд, бисёр муҳим аст; зеро ҳангоме ки Худо Рӯҳулқудси Худро бар онҳое мерезад, ки онҳоро мӯҳр мекунад, Ӯ ҳамзамон бар онҳое, ки муҳаббати ростиро напазируфтанд, фиреби қавӣ низ мерезад.
During the controversy of the first decade and a half of the twentieth century over “the daily,” one of the men who defended the correct Millerite position that “the daily” is a symbol of paganism, was F. C. Gilbert. Gilbert was a convert from Judaism and read and spoke perfect Hebrew. He defended the pioneer position in the book of Daniel based upon his understanding of the Hebrew language. In 1910, the very year that Sister White wrote the manuscript that was going to be buried for decades, which identified that Daniells’ and Prescott’s view of “the daily,” came from Satan’s angels, Gilbert had a personal interview with Sister White over the issue of “the daily.”
Дар ҷараёни баҳси якуним даҳаи аввали асри бистум дар бораи «ҳамешагӣ», яке аз мардоне, ки мавқеи дурусти миллерӣ-ро ҳимоя мекард, яъне ин ки «ҳамешагӣ» рамзи бутпарастист, Ф. С. Гилберт буд. Гилберт аз яҳудият рӯй оварда буд ва ибриро ба таври комил мехонд ва сухан мегуфт. Ӯ мавқеи пешоҳангонро дар китоби Дониёл бар асоси фаҳмиши худ аз забони ибрӣ ҳимоя мекард. Дар соли 1910, ҳамон соле ки Хоҳар Уайт дастнависеро навишт, ки мебоист барои даҳсолаҳо пинҳон бимонад ва муайян мекард, ки назари Даниэлс ва Прескотт дар бораи «ҳамешагӣ» аз фариштагони Шайтон сарчашма гирифтааст, Гилберт бо Хоҳар Уайт дар бораи масъалаи «ҳамешагӣ» мулоқоти шахсӣ анҷом дод.
We know he had an interview, for he immediately (the next day) wrote out a summary of the interview he had with Sister White. In 1931, A. G. Daniells made a claim that he had an interview with Sister White on the subject of “the daily” in the same year—1910. Daniells claimed Sister White left him no conclusion but that “the daily” was a symbol of Christ’s sanctuary ministry. But Daniells’ claim of an interview, was not only a “lie,” it is the “lie” of prophecy which produces strong delusion.
Мо медонем, ки ӯ мулоқоте дошт, зеро ӯ фавран (рӯзи дигар) хулосаи мулоқоте, ки бо Систер Уайт дошт, ба таври хаттӣ баён кард. Дар соли 1931, А. Г. Дэниелс даъво намуд, ки дар ҳамон сол — 1910 — ӯ бо Систер Уайт дар бораи мавзӯи «ҳамешагӣ» мулоқот доштааст. Дэниелс иддао кард, ки Систер Уайт барои ӯ ҷуз чунин хулосае боқӣ нагузошт, ки «ҳамешагӣ» рамзи хизмати Масеҳ дар маъбади осмонӣ аст. Аммо даъвои Дэниелс дар бораи чунин мулоқот на танҳо «дурӯғ» буд, балки он ҳамон «дурӯғ»-и нубувват аст, ки гумроҳии сахтро ба вуҷуд меоварад.
For those who may not have access to the 1843 and 1850 charts, it is important to understand that when the 1843 chart was published in 1842, the Millerites still believed the sanctuary that was to be cleansed in fulfillment of the twenty-three-hundred-year prophecy was the earth. When they published the 1850 chart, they then knew the sanctuary to be cleansed was the heavenly sanctuary. For this reason the 1843 chart has NO illustration of God’s sanctuary, but the 1850 chart DOES have an illustration of God’s sanctuary. This is important, for Daniells claimed that in his interview with Sister White that he showed her the 1843 chart, and he pointed out the sanctuary on the chart. That would have been impossible, for there is no sanctuary on the 1843 chart. His claim of an interview was a “lie.”
Барои онҳое ки шояд ба ҷадвалҳои соли 1843 ва 1850 дастрасӣ надошта бошанд, муҳим аст дарк намоянд, ки вақте ҷадвали 1843 дар соли 1842 нашр гардид, миллериён ҳанӯз бовар доштанд, ки маъбаде, ки бояд дар иҷрошавии пешгӯии ду ҳазору сесадсола пок карда шавад, ҳамин замин аст. Вақте ки онҳо ҷадвали 1850-ро нашр карданд, он вақт онҳо медонистанд, ки маъбаде, ки бояд пок карда шавад, маъбади осмонӣ аст. Ба ҳамин сабаб, ҷадвали 1843 ҲЕҶ гуна тасвири маъбади Худоро надорад, аммо ҷадвали 1850 воқеан тасвири маъбади Худоро дорад. Ин муҳим аст, зеро Даниеллс иддао кард, ки дар мулоқоташ бо Хоҳар Уайт ба ӯ ҷадвали 1843-ро нишон додааст ва маъбадро дар он ҷадвал ба ӯ ишора кардааст. Ин ғайриимкон мебуд, зеро дар ҷадвали 1843 ҳеҷ маъбаде нест. Иддаои ӯ дар бораи мулоқот «дурӯғ» буд.
When I was working through this history in 2009, and became aware that the men on both sides of the issue both claimed to have had an interview with Sister White on the subject of “the daily,” I emailed the Ellen White Estate and asked if they had access to the log book that recorded Sister White’s interviews in 1910. They replied that they still had the log book. The following is my email and the response from the Ellen White Estate.
Вақте ки ман дар соли 2009 ин таърихро меомӯхтам ва огоҳ шудам, ки мардони ҳар ду ҷониби ин масъала ҳар ду даъво доранд, ки бо хоҳар Уайт дар бораи мавзӯи «ҳамарӯза» мусоҳиба доштаанд, ман ба бойгонии Эллен Уайт паёми электронӣ фиристодам ва пурсидам, ки оё онҳо ба дафтари сабте, ки мусоҳибаҳои хоҳар Уайтро дар соли 1910 қайд мекард, дастрасӣ доранд ё не. Онҳо посух доданд, ки он дафтари сабт то ҳол назди онҳо ҳаст. Матни зерин паёми электронии ман ва ҷавоби бойгонии Эллен Уайт аст.
Monday, January 19, 2009
Душанбе, 19 январи соли 2009
To whom it may concern:
Ба ҳар кӣ дахл дорад:
I have heard that there is a log-book that recorded who had interviews with Sister White and what the interviews concerned. I am trying to verify or repudiate whether A. G. Daniells had an interview with Sister White in 1910 concerning the subject of the “daily.” I am aware that there is historical testimony that the interview took place, but I am wondering if there is any record in an official log-book that actually records this. At the same time, I have been told that F. C. Gilbert also had an interview with Sister White in 1910 on the subject of the “daily,” and would like to know if that can be confirmed by a log-book that was kept by her staff during that period. Perhaps there was no log-book, or perhaps if there was you do not release that information, or perhaps it may be beyond your ability to check it out for me even if it does exist. So, in any case I wanted to ask. Any help you could provide would be greatly appreciated.
Ман шунидаам, ки дафтаре вуҷуд доштааст, ки дар он сабт мешуд, кӣ бо хоҳар Уайт мусоҳиба доштааст ва он мусоҳибаҳо дар бораи чӣ будаанд. Ман кӯшиш дорам тасдиқ ё рад намоям, ки оё А. Г. Даниэлс дар соли 1910 бо хоҳар Уайт оид ба мавзӯи «ҳамешагӣ» мусоҳиба доштааст ё не. Ман огоҳам, ки шаҳодати таърихӣ вуҷуд дорад, ки он мусоҳиба баргузор шудааст, аммо мехоҳам бидонам, ки оё дар дафтари расмӣ ягон сабте ҳаст, ки воқеан инро қайд карда бошад. Ҳамзамон, ба ман гуфтаанд, ки Ф. С. Гилберт низ дар соли 1910 бо хоҳар Уайт оид ба мавзӯи «ҳамешагӣ» мусоҳиба доштааст, ва мехостам бидонам, ки оё инро метавон бо дафтари сабте, ки аз ҷониби кормандони ӯ дар он давра нигоҳ дошта мешуд, тасдиқ кард ё не. Шояд ҳеҷ гуна чунин дафтаре набуд, ё шояд агар буд, шумо ин маълумотро дастрас намекунед, ё шояд ҳатто агар он вуҷуд дошта бошад, санҷидани он барои ман берун аз имконияти шумост. Бинобар ин, дар ҳар сурат, хостам инро бипурсам. Ҳар гуна кумаке, ки шумо метавонистед пешниҳод кунед, бисёр қадр карда мешуд.
Dear Jeff,
Ҷеффи азиз,
Thank you for your email. We do have a fairly complete account of Ellen White’s itinerary, based upon her letters, diaries, and published appointments, but no “log-book” as such.
Ташаккур барои номаи электронии шумо. Мо, бар асоси мактубҳо, рӯзномаҳо ва таъйиноти нашршудаи Эллен Уайт, воқеан гузориши нисбатан мукаммале аз масири сафарҳои ӯ дорем, аммо ба маънои аслӣ ягон «дафтари сабт» надорем.
You have no doubt read about A G Daniells’ visit with Ellen White in vol. 6 of the EGW Biography, The Later Elmshaven Years, pp. 256, 257. We have found no independent record of this interview. We do have a letter from Elder Gilbert on June 1, 1910, indicating his plan to be in St. Helena (where Ellen White lived) on June 6-9. That is the extent of the supporting documentation that I am aware of.
Бешак, шумо дар бораи мулоқоти A G Daniells бо Ellen White дар ҷилди 6-уми тарҷумаи ҳоли EGW, The Later Elmshaven Years, саҳ. 256, 257, хондаед. Мо ҳеҷ гуна сабти мустақили ин мусоҳибаро наёфтаем. Аммо номае аз Elder Gilbert аз 1 июни соли 1910 дорем, ки нақшаи ӯро барои дар St. Helena (ҷое ки Ellen White зиндагӣ мекард) будан дар рӯзҳои 6–9 июн нишон медиҳад. Ин ҳамон ҳадди ҳуҷҷатгузории тасдиқкунандаест, ки ман аз он огоҳам.
God bless—Tim Poirier Vice Director Ellen G. White Estate
Худо баракат диҳад — Тим Пуариер, муовини мудири Ellen G. White Estate
There is no independent record of Daniells ever having an interview on the subject of “the daily,” but there is a letter from Gilbert identifying his intent to be at her home from the sixth to ninth of June, 1910.
Ҳеҷ гуна сабти мустақиле вуҷуд надорад, ки Даниэлс ягон бор дар бораи мавзӯи «қурбонии доимӣ» мусоҳиба дошта бошад, аммо номае аз Гилберт мавҷуд аст, ки нияти ӯро барои дар хонаи вай будан аз шашум то нӯҳуми июни соли 1910 муайян мекунад.
In the biography of Sister White, that the Ellen White estate references, where her grandson addresses the issue of Daniells’ interview he recorded Daniells’ claim concerning the fabricated interview of 1910:
Дар тарҷумаи ҳоли хоҳар Уайт, ки амволи Эллен Уайт ба он истинод мекунад, он ҷо ки набераи ӯ ба масъалаи мусоҳибаи Даниэллс мепардозад, ӯ иддаои Даниэллсро дар бораи мусоҳибаи сохтаги соли 1910 сабт кардааст:
“At one point a little later in the discussions, Elder Daniells, accompanied by W. C. White and C. C. Crisler, eager to get from Ellen White herself just what the meaning was of her Early Writings statement, went to her and laid the matter before her. Daniells took with him Early Writings and the 1843 chart. He sat down close to Ellen White and plied her with questions. His report of this interview was confirmed by W. C. White:
«Дар як марҳалае, андаке дертар дар рафти баҳсҳо, Пири Калисо Даниэллс, ҳамроҳ бо W. C. White ва C. C. Crisler, бо иштиёқи он ки аз худи Ellen White дақиқ бидонанд, ки маънои изҳороти вай дар Early Writings чӣ будааст, назди ӯ рафтанд ва ин масъаларо пеши ӯ гузоштанд. Даниэллс бо худ Early Writings ва нақшаи соли 1843-ро бурд. Ӯ ба Ellen White наздик нишаст ва пай дар пай ба ӯ саволҳо дод. Гузориши ӯ дар бораи ин мусоҳиба аз ҷониби W. C. White тасдиқ карда шуд:»
“‘I first read to Sister White the statement given above in Early Writings. Then I placed before her our prophetic chart used by our ministers in expounding the prophecies of Daniel and Revelation. I called her attention to the picture of the sanctuary and also to the 2300-year period as they appeared on the chart.
«Ман аввал ба хоҳар Уайт баёноти дар боло овардашударо аз китоби Early Writings хонда додам. Сипас ҷадвали пешгӯии моро, ки ходимони мо ҳангоми шарҳи пешгӯиҳои Дониёл ва Ваҳй аз он истифода мебурданд, пеши назари ӯ гузоштам. Ман диққати ӯро ба тасвири муқаддасгоҳ ва ҳамчунин ба давраи 2300-сола, чунон ки онҳо дар ҷадвал нишон дода шуда буданд, ҷалб намудам.
“‘I then asked if she could recall what was shown her regarding this subject.
«Пас ман пурсидам, ки оё ӯ метавонист ба хотир оварад он чиро, ки ба ӯ дар бораи ин мавзӯъ нишон дода шуда буд.»
“‘As I recall her answer, she began by telling how some of the leaders who had been in the 1844 movement endeavored to find new dates for the termination of the 2300-year period. This endeavor was to fix new dates for the coming of the Lord. This was causing confusion among those who had been in the Advent Movement.
«Ҳангоми ба ёд овардани ҷавоби ӯ, ӯ суханро аз он оғоз кард, ки чӣ гуна баъзе аз роҳбароне, ки дар ҳаракати соли 1844 буданд, кӯшиш менамуданд барои анҷоми давраи 2300-сола санаҳои нав пайдо кунанд. Ин кӯшиш барои муайян кардани санаҳои нави омадани Худованд буд. Ин амал дар миёни онҳое, ки дар Ҳаракати Адвент буданд, ошуфтагӣ ба вуҷуд меовард.
“‘In this confusion the Lord revealed to her, she said, that the view that had been held and presented regarding the dates was correct, and that there must never be another time set, nor another time message.
«Дар ин саргардонӣ Худованд ба ӯ ошкор намуд, — гуфт ӯ, — ки назаре, ки дар бораи санаҳо то он вақт нигоҳ дошта мешуд ва пешниҳод мегардид, дуруст буд, ва дигар ҳеҷ гоҳ набояд вақти дигаре муқаррар карда шавад, ва на паёми дигари вақт бошад.
“‘I then asked her to tell what had been revealed to her about the rest of the “daily”—the Prince, the host, the taking away of the “daily,” and the casting down of the sanctuary.
«Пас аз он ман аз ӯ хоҳиш кардам, то он чиро, ки ба вай дар бораи боқимондаи «ҳаррӯза» ошкор гардида буд, баён кунад, яъне дар бораи Шоҳзода, лашкар, бардошта шудани «ҳаррӯза» ва фурӯ афканда шудани муқаддасгоҳ.
“‘She replied that these features were not placed before her in vision as the time part was. She would not be led out to make an explanation of those points of the prophecy.
«Вай ҷавоб дод, ки ин хусусиятҳо дар рӯъё ба вай мисли қисми марбут ба вақт нишон дода нашуда буданд. Ӯ роҳнамун намешуд, то дар бораи он нуктаҳои нубувват тавзеҳоте баён намояд.
“‘The interview made a deep impression upon my mind. Without hesitation she talked freely, clearly, and at length about the 2300-year period, but regarding the other part of the prophecy she was silent.
«Мусоҳиба дар зеҳни ман таассуроти амиқе гузошт. Вай бе дудилагӣ озодона, равшан ва ба таври муфассал дар бораи давраи 2300-сола сухан гуфт, аммо дар бораи қисми дигари нубувват хомӯш монд.
“‘The only conclusion I could draw from her free explanation of the time and her silence as to the taking away of the “daily” and the casting down of the sanctuary was that the vision given her was regarding the time, and that she received no explanation as to the other parts of the prophecy.—DF 201b, AGD statement, Sept. 25, 1931.” Arthur White, Ellen G. White, volume 6, 257.
«Ягона хулосае, ки ман метавонистам аз шарҳи озоди ӯ дар бораи вақт ва аз сукути ӯ нисбат ба бардошта шудани “рӯзмарра” ва сарнагун шудани мақдас барорам, ин буд, ки рӯъёе, ки ба ӯ дода шуда буд, дар бораи вақт буд ва ӯ нисбат ба қисматҳои дигари нубувват ҳеҷ гуна шарҳе дарёфт накарда буд.—DF 201b, изҳороти AGD, 25 сентябри 1931». Артур Уайт, Ellen G. White, ҷилди 6, 257.
Daniells claimed he showed her the 1843 chart and asked her about the sanctuary that is not represented on the chart. He claimed he also took the book Early Writings and plied her with questions about what she meant when she clearly endorsed the pioneer understanding of the “the daily” and that the chart was directed by the hand of the Lord. Ellen White’s son, who was the father of Arthur L. White, the biographer that wrote the overview of this supposed event, had accepted Daniells’ and Prescott’s satanic view of “the daily,” and gave witness to Daniells’ claim of what he had heard in the interview. They were simply not careful with their fabricated story, for the 1843 chart does not represent a sanctuary that Daniells could have pointed to.
Даниэлс иддао мекард, ки вай ба ӯ ҷадвали соли 1843-ро нишон дода, дар бораи муқаддасгоҳе, ки дар он ҷадвал ифода наёфтааст, аз ӯ пурсидааст. Ӯ ҳамчунин иддао мекард, ки китоби Early Writings-ро гирифта, ӯро бо саволҳо пай дар пай зери фишор гузоштааст дар бораи он ки ӯ чӣ маъно дошт, вақте ки вай фаҳмиши пешқадамонро дар бораи «the daily» ошкоро тасдиқ мекард ва мегуфт, ки ҷадвал бо дасти Худованд роҳнамоӣ шудааст. Писари Эллен Уайт, ки падари Артур Л. Уайт — зиндагиноманависе, ки шарҳи умумии ин ҳодисаи ба истилоҳ рӯйдодаро навиштааст — буд, назари шайтонӣи Даниэлс ва Прескоттро дар бораи «the daily» пазируфта буд ва ба нафъи иддаои Даниэлс дар бораи он чизе ки дар мусоҳиба шунида буд, шаҳодат дод. Онҳо, ба таври сода, дар қиссаи сохтаи худ эҳтиёткор набуданд, зеро ҷадвали соли 1843 муқаддасгоҳеро ифода намекунад, ки Даниэлс метавонист ба он ишора кунад.
Another falsehood that is represented in the interview is the lie that the passage from Early Writings was a warning against “time setting.” The passage Daniells supposedly asked about is as follows:
Дигар дурӯғе, ки дар он мусоҳиба пешниҳод шудааст, ин дурӯғ аст, ки гӯё порчае аз «Навиштаҳои Аввал» ҳушдор бар зидди «муайян кардани вақт» будааст. Порчае, ки гӯё Даниелс дар бораи он пурсидааст, чунин аст:
“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.
«Ман дидаам, ки нақшаи соли 1843 бо дасти Худованд роҳнамоӣ шуда буд, ва онро набояд тағйир дод; ки рақамҳо ҳамон гуна буданд, ки Ӯ мехост; ки дасти Ӯ бар он буд ва хатогиро дар баъзе аз рақамҳо пинҳон дошта буд, то ҳеҷ кас онро дида натавонад, то даме ки дасти Ӯ бардошта шуд.
“Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘daily’; but in the confusion since 1844, other views have been embraced, and darkness and confusion have followed. Time has not been a test since 1844, and it will never again be a test.” Early Writings, 74, 75.
«Сипас ман дар бораи “рӯзмарра” (“daily”; Дониёл 8:12) дидам, ки калимаи “қурбонӣ” бо хиради инсонӣ илова шудааст ва ба матн тааллуқ надорад, ва Худованд фаҳмиши дурусти онро ба онҳое дод, ки нидои соати довариро эълон карданд. Вақте ки иттиҳод вуҷуд дошт, пеш аз соли 1844, қариб ҳама дар бораи фаҳмиши дурусти “рӯзмарра” муттаҳид буданд; аммо дар ошуфтагии баъд аз соли 1844, назарҳои дигар пазируфта шуданд, ва аз паи он торикӣ ва ошуфтагӣ омад. Вақт аз соли 1844 инҷониб озмоиш набуд ва дигар ҳеҷ гоҳ озмоиш нахоҳад буд». Early Writings, 74, 75.
Willie C. White, Sister White’s son, had accepted the false view of “the daily,” and his son Arthur sought to perpetuate the “lie” associated with the interview that never happened by attempting to suggest that the warning in the passage from Early Writings, was simply and exclusively a warning against time setting. That argument was invented in the 1930’s and becomes a primary part of the “lie.”
Уилли К. Уайт, писари хоҳари Уайт, назари бардурӯғи «қурбонии доимӣ»-ро пазируфта буд, ва писараш Артур кӯшиш кард, ки «дурӯғ»-и марбут ба мусоҳибае, ки ҳеҷ гоҳ сурат нагирифта буд, пойдор созад, бо талоши он ки чунин вонамуд кунад, ки ҳушдор дар порчаи иқтибосшуда аз Early Writings фақат ва танҳо ҳушдоре бар зидди таъйини вақт будааст. Ин далел дар солҳои 1930 сохта шуд ва ба бахши асосии «дурӯғ» табдил ёфт.
We will take up that argument in the next article.
Мо ин баҳсро дар мақолаи навбатӣ баррасӣ хоҳем кард.
“September 23d, the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.
«23-юми сентябр, Худованд ба ман нишон дод, ки Ӯ бори дувум дасти Худро дароз кардааст, то бақияи қавми Худро бозёфт намояд, ва дар ин айёми ҷамъоварӣ саъю кӯшиш бояд дучанд карда шавад. Дар замони парокандагӣ Исроил зарб хӯрда ва дарида буд; аммо акнун, дар замони ҷамъоварӣ, Худо қавми Худро шифо хоҳад дод ва захмҳои онҳоро хоҳад баст. Дар замони парокандагӣ, кӯшишҳое, ки барои паҳн кардани ҳақиқат ба амал меомаданд, таъсири бисёр андаке доштанд, бисёр кам ё ҳеҷ чизеро ба анҷом мерасониданд; аммо дар замони ҷамъоварӣ, вақте ки Худо дасти Худро барои ҷамъ овардани қавми Худ ниҳодааст, кӯшишҳо барои паҳн кардани ҳақиқат таъсири мақсуди худро хоҳанд дошт. Ҳама бояд дар ин кор муттаҳид ва ғайратманд бошанд. Ман дидам, ки барои ҳар касе нанг аст, агар ба замони парокандагӣ барои намунаҳое ишора кунад, то моро акнун, дар замони ҷамъоварӣ, идора намоянд; зеро агар Худо акнун барои мо бештар аз он чи он вақт кард, амал накунад, Исроил ҳаргиз ҷамъ оварда намешавад. Нашр шудани ҳақиқат дар як рӯзнома ҳамон қадар зарур аст, ки мавъиза шудани он.»
“The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.
«Худованд ба ман нишон дод, ки ҷадвали соли 1843 бо дасти Ӯ роҳнамоӣ шудааст, ва ҳеҷ қисми он набояд тағйир дода шавад; ва рақамҳо ҳамон гуна буданд, ки Ӯ мехост. Дасти Ӯ бар он буд ва як иштибоҳро дар баъзе аз рақамҳо пинҳон дошт, то ҳеҷ кас онро дида натавонад, то он даме ки дасти Ӯ бардошта шуд.
“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.
«Сипас ман дар бораи «Ҳаррӯза» дидам, ки калимаи «қурбонӣ» аз ҷониби ҳикмати инсонӣ илова шудааст ва ба матн тааллуқ надорад; ва Худованд назари дурусти онро ба онҳое ато кардааст, ки нидои соати довариро эълон карданд. Вақте ки ягонагӣ вуҷуд дошт, пеш аз соли 1844, қариб ҳама дар бораи фаҳмиши дурусти «Ҳаррӯза» муттаҳид буданд; аммо аз соли 1844, дар миёни ошуфтагӣ, назарҳои дигар пазируфта шуданд, ва аз пайи он торикӣ ва саргумӣ омад.» Review and Herald, November 1, 1850.