In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. And the Lord gave Jehoiakim king of Judah into his hand, with part of the vessels of the house of God: which he carried into the land of Shinar to the house of his god; and he brought the vessels into the treasure house of his god. Daniel 1:1, 2.
Дар соли сеюми подшоҳии Еҳӯёқим, подшоҳи Яҳудо, Набукаднасар, подшоҳи Бобил, ба Ерусалим омад ва онро муҳосира кард. Ва Худованд Еҳӯёқим, подшоҳи Яҳудоро, бо қисме аз зарфҳои хонаи Худо ба дасти ӯ супурд; ва ӯ онҳоро ба замини Шинъор, ба хонаи худои худ, бурд; ва зарфҳоро ба хазинахонаи худои худ даровард. Дониёл 1:1, 2
The books of Daniel and Revelation are the same book, and the same prophetic lines that are represented in the book of Daniel are taken up in the book of Revelation. The Revelation of Jesus Christ, represents the final prophetic message that is unsealed just before the close of probation.
Китобҳои Дониёл ва Ваҳй як китобанд, ва ҳамон хатҳои нубувватие, ки дар китоби Дониёл тасвир шудаанд, дар китоби Ваҳй идома меёбанд. Ваҳйи Исои Масеҳ паёми ниҳоии нубувватиро ифода мекунад, ки андаке пеш аз анҷоми муҳлати файз кушода мегардад.
Truths which in the past have been correctly understood from the book of Revelation but have been sealed up by custom and tradition, are still truth, and today they are being unsealed again by the Lion of the tribe of Judah, and those truths are now revealing their perfect fulfillment.
Ҳақиқатҳои Китоби Ваҳй, ки дар гузашта дуруст дарк шуда буданд, вале бо урфу одат ва анъана мӯҳр зада шуда буданд, ҳамоно ҳақиқатанд, ва имрӯз онҳо боз аз ҷониби Шери қабилаи Яҳудо кушода мешаванд, ва акнун он ҳақиқатҳо иҷрои комили худро ошкор месозанд.
Truths which in the past have been correctly understood from the book of Daniel but have been sealed up by custom and tradition, are still truth, and today they are being unsealed again by the Lion of the tribe of Judah, and those truths are now revealing their perfect fulfillment.
Ҳақиқатҳое, ки дар гузашта аз китоби Дониёл дуруст дарк карда шуда буданд, вале бо одат ва анъана мӯҳр зада шудаанд, ҳамоно ҳақиқатанд, ва имрӯз онҳо аз нав аз ҷониби Шери қабилаи Яҳудо кушода мешаванд, ва он ҳақиқатҳо акнун иҷрои комили худро ошкор месозанд.
Daniel is simply the first of the two books that represent the Revelation of Jesus Christ.
Дониёл танҳо китоби аввали он ду китобест, ки Ваҳйи Исои Масеҳро ифода мекунанд.
Jehoiakim is a symbol of the empowerment of the first message in a reform movement. He is also a symbol of the covenant, for the change of a name prophetically identifies the beginning of a covenant relationship. The covenant relationship that God enters into with a people who had formerly not been God’s covenant people, begins at the empowerment of the first message.
Еҳӯёқим рамзи қувватёбии паёми аввал дар як ҳаракати ислоҳотӣ мебошад. Ӯ ҳамчунин рамзи аҳд аст, зеро тағйири ном ба таври нубувватӣ оғози муносибати аҳдиро муайян мекунад. Муносибати аҳдӣ, ки Худо бо қавме барқарор мекунад, ки пештар қавми аҳди Худо набуданд, аз қувватёбии паёми аввал оғоз меёбад.
Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:10.
Шумо, ки як замон қавм набудед, аммо ҳоло қавми Худо ҳастед; ки раҳм наёфта будед, аммо ҳоло раҳм ёфтаед. 1 Петрус 2:10.
The symbol of a name being changed representing a covenant relationship is established by Abram’s name being changed to Abraham, Sarai’s name to Sarah, Jacob’s name to Israel and Saul to Paul. There are other witnesses to the symbol, but in chapter one of Daniel, Daniel’s name is changed to Belteshazzar, and Hananiah’s name is changed to Shadrach, Mishael’s to Meshach, and Azariah’s to Abednego.
Рамзи иваз гардидани ном, ки муносибати аҳдиро ифода мекунад, бо он муқаррар шудааст, ки номи Абром ба Иброҳим, номи Сорай ба Соро, номи Яъқуб ба Исроил ва Шоул ба Павлус иваз гардид. Шоҳидони дигари ин рамз низ ҳастанд, аммо дар боби якуми китоби Дониёл, номи Дониёл ба Белтешасар, номи Ҳананё ба Шадрак, номи Мишоил ба Мешак ва номи Азарё ба Абеднаҷӯ иваз карда мешавад.
When the Lord enters into a covenant relationship with a people, he is simultaneously passing by a former covenant people. Jehoiakim represents the covenant people who are being passed by and Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the covenant people that are then being chosen. When people enter into a covenant relationship, they are then tested as to whether they will uphold the terms of the covenant. The test is represented by the act of eating.
Вақте ки Худованд бо қавме ба муносибати аҳд дохил мешавад, ҳамзамон аз назди қавми пешини аҳд мегузарад. Еҳӯёқим қавми аҳдро намояндагӣ мекунад, ки аз назди онҳо гузашта мешавад, ва Дониёл, Ҳананё, Мишоил ва Азарё қавми аҳдро намояндагӣ мекунанд, ки пас аз он баргузида мешаванд. Ҳангоме ки мардум ба муносибати аҳд дохил мешаванд, он гоҳ озмуда мешаванд, ки оё шартҳои аҳдро риоя хоҳанд кард ё не. Ин озмоиш бо амали хӯрдан тасвир меёбад.
Adam and Eve failed the test with the act of eating, and when God first entered into a covenant with a chosen people, he began the relationship by testing them with manna. Ancient Israel ultimately failed that test, but in doing so they provided the first reference and first witness to the fact that a covenant test is not a singular test, but it is a testing process. By the tenth test, they were assigned to die in the wilderness over the next forty years. God then entered into covenant with Joshua and Caleb, thus providing witness that when the Lord enters into covenant with a chosen people, He is also passing by a former covenant people. At the end of ancient Israel, which was also the beginning of spiritual Israel, the last testing process for ancient Israel was the first testing process for spiritual Israel, and it was represented as the Bread of Heaven. It had been typified by the manna in the first covenant testing process.
Одам ва Ҳавво дар озмоиш бо амали хӯрдан ноком шуданд, ва ҳангоме ки Худо бори аввал бо қавми баргузидае аҳд баст, Ӯ ин муносибатро бо озмудани онҳо ба василаи манна оғоз намуд. Исроили қадим дар ниҳоят дар он озмоиш ноком гардид, аммо бо ин кор онҳо нахустин ишора ва нахустин шаҳодатро фароҳам оварданд, ки озмоиши аҳд озмоиши ягона нест, балки раванди озмоиш аст. Дар озмоиши даҳум, ба онҳо муқаррар шуд, ки дар тӯли чиҳил соли оянда дар биёбон бимиранд. Сипас Худо бо Еҳушаъ ва Колеб аҳд баст, ва ба ин васила шаҳодат дод, ки ҳангоме ки Худованд бо қавми баргузидае аҳд мебандад, Ӯ ҳамчунин аз назди қавми пешини аҳд мегузарад. Дар поёни Исроили қадим, ки ҳамчунин ибтидои Исроили рӯҳонӣ буд, охирин раванди озмоиш барои Исроили қадим аввалин раванди озмоиш барои Исроили рӯҳонӣ буд, ва он ҳамчун Нони Осмон муаррифӣ гардид. Он дар нахустин раванди озмоиши аҳд ба василаи манна ба сурати рамзӣ пешнамоиш ёфта буд.
In that testing process, which was both the first and the last testing process, Jesus identified the test of heavenly Bread when he said that those who are his covenant people must eat his flesh and drink his blood. He lost more disciples at that presentation than any other time in his ministry. That controversy in his ministry was the high point of the illustration of the covenant testing process, and Sister White comments at length upon the event in the Desire of Ages, where the title of the chapter is “The Crisis in Galilee”. The name Galilee means “a hinge,” or “a turning point,” and in the chapter, she outlines why the disciples turned away from him. They refused to apply his testimony of the requirement of eating his flesh and drinking his blood with the proper prophetic methodology. She identified that they held to customs and traditions of prophetic concepts that Satan had inculcated into ancient Israel’s biblical understanding. Those misunderstandings provided them with, what they thought, was an excuse to apply his words literally, instead of spiritually. She also points out that when those who “turned” away from Jesus (Galilee) who are identified in the sixth chapter of John (John 6:66), they walked with him no more forever.
Дар он раванди озмоиш, ки ҳам аввалин ва ҳам охирин раванди озмоиш буд, Исо озмоиши Нони осмониро муайян кард, вақте гуфт, ки касоне ки қавми аҳди Ӯ мебошанд, бояд гӯшти Ӯро бихӯранд ва хуни Ӯро бинӯшанд. Ӯ дар он пешниҳод нисбат ба ҳар вақти дигари хизмати Худ шогирдони бештарро аз даст дод. Он баҳс дар хизмати Ӯ нуқтаи авҷи тасвири раванди озмоиши аҳд буд, ва хоҳар Уайт дар «The Desire of Ages» дар бораи ин воқеа ба таври муфассал шарҳ медиҳад, ки унвони боб «The Crisis in Galilee» мебошад. Номи Ҷалил маънои «луқма» ё «нуқтаи гардиш»-ро дорад, ва дар он боб вай сабабҳои аз Ӯ рӯй гардондани шогирдонро баён мекунад. Онҳо аз татбиқ кардани шаҳодати Ӯ дар бораи зарурати хӯрдани гӯшти Ӯ ва нӯшидани хуни Ӯ бо усули дурусти набавии тафсир сар боз заданд. Вай муайян мекунад, ки онҳо ба расму ойинҳо ва суннатҳои мафҳумҳои набавие пойбанд буданд, ки Шайтон онҳоро дар фаҳмиши Китоби Муқаддаси Исроили қадим ҷой дода буд. Он нофаҳмиҳо ба онҳо он чиро фароҳам оварданд, ки ба гумони худ баҳонае буд, то суханони Ӯро ба таври ҳарфӣ, на рӯҳонӣ, татбиқ намоянд. Вай ҳамчунин таъкид мекунад, ки вақте онҳое ки аз Исо «рӯй гардонданд» (Ҷалил), ки дар боби шашуми Юҳанно муайян шудаанд (John 6:66), аз Ӯ абадан рӯй гардонданд, дигар ҳеҷ гоҳ бо Ӯ роҳ нарафтанд.
With the first as with the last covenant testing process of ancient Israel, we find that when God enters into a covenant relationship with a chosen people, He is simultaneously passing by the former covenant people. We also find that he tests those people, not with a singular test, but with a process of testing. We also see that the testing process is represented by something that is to be eaten. We also find that the food represents the Word of God, and that the test involves a choice between two types of food to eat. Do we eat of every tree that God has said we can eat of, or do we eat from the tree which we have been forbidden to eat? We also find that the choice of what to eat includes the test of how we eat the food offered.
Бо нахустин, ҳамчунон ки бо охирин, раванди имтиҳони аҳди Исроили қадим, мо мебинем, ки вақте Худо бо қавми баргузида ба муносибати аҳдӣ ворид мегардад, Ӯ ҳамзамон аз қавми пешини аҳд низ мегузарад. Ҳамчунин мебинем, ки Ӯ он қавмро на бо як имтиҳони ягона, балки бо як раванди имтиҳон меозмояд. Ҳамчунин мебинем, ки ин раванди имтиҳон бо чизе ифода шудааст, ки бояд хӯрда шавад. Ҳамчунин меёбем, ки ин ғизо Каломи Худоро ифода мекунад, ва имтиҳон интихоби миёни ду навъи ғизоест, ки бояд хӯрда шавад. Оё мо аз ҳар дарахте, ки Худо гуфтааст метавонем аз он бихӯрем, мехӯрем, ё аз он дарахте мехӯрем, ки аз хӯрдани он манъ шудаем? Ҳамчунин меёбем, ки интихоби он чи бояд хӯрда шавад, озмоиши он ки чӣ гуна ғизои пешниҳодшударо мехӯрем, низ дар бар мегирад.
At the end of spiritual Israel, in the time of the Millerite movement, the first message was empowered on August 11, 1840. Jehoiakim there represents the Protestants that are then being carried into Babylon to become her daughters. They were confronted with a test when the angel of Revelation ten descended and had a little book open in his hand. Just as Jehoiakim rebelled against Nebuchadnezzar’s demands, and was thereafter led into captivity, the Protestants refused to eat the food in the angel’s hand, based upon the traditions and customs they brought with them out of the Dark Ages.
Дар охири Исроили рӯҳонӣ, дар замони ҳаракати миллерӣ, паёми аввал 11 августи соли 1840 бо қудрат тақвият ёфт. Еҳӯёқим дар он ҷо протестантҳоро намояндагӣ мекунад, ки он вақт ба Бобил бурда мешаванд, то духтарони вай гарданд. Онҳо ҳангоме бо озмоише рӯ ба рӯ шуданд, ки фариштаи Ваҳйи даҳум нузул кард ва дар дасти худ китоби кучаке кушода дошт. Ҳамон тавре ки Еҳӯёқим бар зидди талаботи Набукаднесар исён кард ва баъд аз он ба асирӣ бурда шуд, протестантҳо низ, бар асоси суннатҳо ва урфу одатҳое ки аз Асрҳои Торикӣ бо худ оварда буданд, аз хӯрдани ғизое ки дар дасти фаришта буд, саркашӣ карданд.
By the spring of 1844, the testing process had reached a “turning point” for Jehoiakim and the Protestants, and just as in the first testing process for spiritual Israel, they “turned” and walked no more with Jesus. In that history Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the Millerites, who chose to eat the little book which was sweet in their mouth, but became bitter in their stomach.
То баҳори соли 1844, раванди озмоиш барои Еҳӯёқим ва протестантҳо ба як «нуқтаи гардиш» расида буд, ва ҳамон тавре ки дар нахустин раванди озмоиши Исроили рӯҳонӣ буд, онҳо «рӯй гардонданд» ва дигар бо Исо роҳ нарафтанд. Дар он таърих Дониёл, Ҳананёҳ, Мишоил ва Азарёҳ миллериёнро намояндагӣ мекунанд, ки интихоб карданд он китобчаи хурдро бихӯранд, ки дар даҳони онҳо ширин буд, аммо дар шиками онҳо талх гардид.
If we include Adam and Eve, we have four classic witnesses that the test is represented by the act of eating. We have several prophetic witnesses, that all have the signature of the first and the last. The witness of the test of manna is a first witness, and the test of the Bread of Heaven is both a first test for spiritual Israel, while also being the last witness for ancient Israel. The test of the little book is both the first and the last. It is the end of spiritual Israel’s wandering as the church in the wilderness, and it is the first of those who were chosen to be the final denominated people of God. The Millerites were the beginning of God’s denominated people, which were to be identified as the true horn of Protestantism. There are several witnesses to the testing process that begins when the first message is empowered.
Агар Одаму Ҳавворо низ дар бар гирем, мо чор шоҳиди классикӣ дорем, ки санҷиш тавассути амали хӯрдан ифода меёбад. Мо чандин шоҳиди нубувватӣ дорем, ки ҳамаи онҳо муҳри аввал ва охиринро доранд. Шоҳидии санҷиши манна шоҳиди аввал аст, ва санҷиши Нони Осмон ҳам барои Исроили рӯҳонӣ санҷиши аввал аст, дар айни ҳол барои Исроили қадим низ шоҳидии охирин мебошад. Санҷиши китоби хурд ҳам аввал аст ва ҳам охирин. Он анҷоми саргардонии Исроили рӯҳонӣ ҳамчун калисо дар биёбон аст, ва он аввалини касонест, ки баргузида шуданд, то қавми ниҳоии номгузоришудаи Худо бошанд. Миллериён оғози қавми номгузоришудаи Худо буданд, ки мебоист ҳамчун шохи ҳақиқии протестантизм шинохта мешуданд. Якчанд шоҳидон ба раванди санҷиш вуҷуд доранд, ки он ҳангоме оғоз меёбад, ки паёми аввал қувватманд гардонида мешавад.
In those processes of testing there arrives a “turning point”, where nearly all of the disciples turn away. At Joshua and Caleb’s testimony all Israel turned away and sought to return to Egypt. At the church in Galilee, the majority of disciples turned away. Because Jesus is the Alpha and Omega, the “turning point” that is represented at the end of the testing process is also illustrated at the beginning of the testing process. When the manna was first provided for ancient Israel, there were those that immediately turned away from the instructions. At Christ’s baptism He turned away and went into the wilderness. Sister White uses the symbol of a turning point in a very informative fashion.
Дар он равандҳои озмоиш лаҳзаи «нуқтаи гардиш» фаро мерасад, ки дар он қариб ҳамаи шогирдон рӯй мегардонанд. Ҳангоми шаҳодати Еҳушаъ ва Қолиб, тамоми Исроил рӯй гардонд ва кӯшид ба Миср бозгардад. Дар калисои Ҷалил, аксарияти шогирдон рӯй гардонданд. Азбаски Исо Алфо ва Омега аст, «нуқтаи гардиш»-е, ки дар анҷоми раванди озмоиш ифода меёбад, ҳамчунин дар оғози раванди озмоиш низ тасвир шудааст. Вақте ки манн аввалин бор барои Исроили қадим дода шуд, буданд касоне ки фавран аз дастурҳо рӯй гардонданд. Ҳангоми таъмиди Масеҳ, Ӯ рӯй гардонд ва ба биёбон рафт. Хоҳар Уайт рамзи нуқтаи гардишро ба тарзи бисёр пурмаълумот истифода мебарад.
“There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement. From that word we understand that the forces are now at work that will usher in the last great conflict between good and evil—between Satan, the prince of darkness, and Christ, the Prince of life. But the coming triumph for the men who love and fear God is as sure as that His throne is established in the heavens.” Bible Echo, August 26, 1895.
«Давраҳое ҳастанд, ки дар таърихи халқҳо ва Калисо нуқтаҳои гардиш ба шумор мераванд. Дар тадбири Худо, вақте ки ин буҳронҳои гуногун фаро мерасанд, нур барои ҳамон замон дода мешавад. Агар он пазируфта шавад, пешрафти рӯҳонӣ ба амал меояд; агар рад карда шавад, таназзули рӯҳонӣ ва ҳалокати комил аз пай меоянд. Худованд дар Каломи Худ кори ҳуҷумовари Инҷилро, чунон ки он дар гузашта пеш бурда шудааст ва дар оянда низ, то ба низои хотимавӣ, пеш бурда хоҳад шуд, ошкор кардааст, вақте ки қувваҳои шайтонӣ ҳаракати охирини аҷоиби худро ба ҷо хоҳанд овард. Аз ҳамон Калом мо мефаҳмем, ки акнун он қувваҳо дар амаланд, ки низои бузурги охиринро миёни некӣ ва бадӣ — миёни Шайтон, мири зулмот, ва Масеҳ, Мири ҳаёт — фаро хоҳанд расонд. Аммо пирӯзии оянда барои он одамоне, ки Худоро дӯст медоранд ва аз Ӯ метарсанд, ҳамон қадар яқин аст, ки тахти Ӯ дар осмонҳо устувор аст». Bible Echo, August 26, 1895.
When the manna was first given to ancient Israel, the light for that history was given. At Christ’s baptism the light for that history was given. On August 11, 1840 the light for that history was given. Each of those turning points mark the beginning of a testing process that ultimately ends at another turning point, when the former covenant people turn away and walk with Christ no more.
Ҳангоме ки манна бори нахуст ба Исроили қадим дода шуд, нур барои он таърих дода шуд. Ҳангоми таъмид гирифтани Масеҳ, нур барои он таърих дода шуд. Дар 11 августи соли 1840, нур барои он таърих дода шуд. Ҳар яке аз он нуқтаҳои гардиш оғози раванди озмоишеро нишон медиҳад, ки дар ниҳоят ба нуқтаи дигари гардиш поён меёбад, вақте ки қавми аҳди пешин рӯй мегардонанд ва дигар бо Масеҳ роҳ намераванд.
Because these various testing processes represent both a testing process for the former covenant people and also for the new covenant people, there are two conclusions of the testing process. The conclusion of the testing process, and therefore the final turning point for the Protestants in the Millerite history, was the spring of 1844. The conclusion of the testing process (in the Fall of 1844), or turning point for the Millerites themselves, came after the turning point for the former people of God.
Азбаски ин равандҳои гуногуни имтиҳон ҳам раванди имтиҳонро барои қавми аҳди пешин ва ҳам барои қавми аҳди нав ифода мекунанд, ду анҷоми раванди имтиҳон вуҷуд дорад. Анҷоми раванди имтиҳон, ва бинобар ин нуқтаи гардиши ниҳоӣ барои протестантҳо дар таърихи миллерӣ, баҳори соли 1844 буд. Анҷоми раванди имтиҳон (дар тирамоҳи соли 1844), ё нуқтаи гардиш барои худи миллеритҳо, пас аз нуқтаи гардиш барои қавми собиқи Худо фаро расид.
In the history of Christ, the testing process is identified by his twice cleansing the temple, once at the beginning of his ministry, and then again at the ending of his ministry.
Дар таърихи Масеҳ, раванди санҷиш бо он муайян карда мешавад, ки Ӯ маъбадро ду бор пок кард: як бор дар аввали хизмати Худ, ва боз як бор дар поёни хизмати Худ.
“When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.
«Вақте ки Исо хизмати оммавии Худро оғоз намуд, Ӯ Маъбадро аз беҳурматии куфромези он пок кард. Дар миёни охирин аъмоли хизмати Ӯ поксозии дуюми Маъбад буд. Ҳамин тавр, дар кори охирин барои огоҳонии ҷаҳон, ба калисоҳо ду даъвати ҷудогона дода мешавад. Хабари фариштаи дуюм чунин аст: “Бобил суқут кард, суқут кард, он шаҳри бузург, зеро ки ҳамаи халқҳоро аз шароби хашми зинои худ нӯшонид” (Ваҳй 14:8). Ва дар нидои баландои хабари фариштаи сеюм овозе аз осмон шунида мешавад, ки мегӯяд: “Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то ки дар гуноҳҳои вай шарик нашавед ва аз офатҳои вай насибе нагирадед. Зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо шароратҳои вайро ба ёд овардааст” (Ваҳй 18:4, 5).» Selected Messages, китоби 2, 118.
The testing process of the two temple cleansings of Christ is aligned with Malachi chapter three, in the writings of the Spirit of Prophecy.
Раванди имтиҳонии ду поксозии маъбади Масеҳ, дар навиштаҳои Рӯҳи Нубувват, бо боби сеюми Малокӣ мувофиқат мекунад.
“In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.
«Ҳангоми пок сохтани маъбад аз харидорон ва фурӯшандагони ҷаҳон, Исо рисолати Худро эълон намуд, то дилро аз палидии гуноҳ пок созад,—аз хоҳишҳои заминӣ, аз шаҳватҳои худпарастона, аз одатҳои бад, ки ҷонро фосид мегардонанд. Аз Малокӣ 3:1–3 иқтибос оварда шудааст». Орзуи асрҳо, 161.
The cleansing of God’s people represents the testing process that is repeatedly identified with several lines of prophecy. Every reference, beginning with Adam and Eve unto the Millerite history represents the cleansing of the one hundred and forty-four thousand.
Поксозии қавми Худо раванди имтиҳонро ифода мекунад, ки пайваста бо чандин хатҳои нубувват ҳамсон дониста мешавад. Ҳар ишорае, аз Одаму Ҳавво то ба таърихи Миллеритҳо, поксозии яксаду чилу чор ҳазорро ифода мекунад.
“In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.
«Дар рӯзҳои охирини таърихи ин замин, аҳди Худо бо қавми Ӯ, ки аҳкоми Ӯро риоя мекунанд, бояд таҷдид гардад». Review and Herald, February 26, 1914.
The cleansing process of the one hundred and forty-four thousand is the first reference in the book of Daniel, which is the first book of the two books that together represent the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before human probation closes. The cleansing process of the one hundred and forty-four thousand is also represented as the sealing process. When the first message of the cleansing, sealing process of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001, it was a turning point for the church and for the world. In Revelation chapter eighteen, the angel that lightens the world with his glory then arrived. Yet in Revelation eighteen, the angel is not represented as having anything to eat in his hand—but it is there. The little book is there. It can be easily recognized by those who choose to eat the methodology represented as “line upon line,” by the prophet Isaiah.
Раванди поксозии яксаду чилу чаҳор ҳазор нахустин ишора дар китоби Дониёл аст, ки аввалин китоби он ду китоб мебошад, ки якҷоя Ваҳйи Исои Масеҳро намояндагӣ мекунанд, ва ин Ваҳй андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳони инсонӣ мӯҳркушоӣ мегардад. Раванди поксозии яксаду чилу чаҳор ҳазор ҳамчунин ҳамчун раванди мӯҳргузорӣ нишон дода шудааст. Вақте ки паёми аввалини ин раванди поксозӣ ва мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, он барои калисо ва барои ҷаҳон нуқтаи гардиш буд. Дар боби ҳаждаҳуми Ваҳй фариштае, ки ҷаҳонро бо ҷалоли худ равшан месозад, он гоҳ расид. Бо вуҷуди ин, дар Ваҳй 18 фаришта тавре нишон дода нашудааст, ки дар дасти худ чизе барои хӯрдан дошта бошад,—аммо он дар он ҷост. Китобчаи хурд дар он ҷост. Онро онҳое, ки интихоб мекунанд усулеро, ки набии Ишаъё ҳамчун «сатр бар сатр» тасвир кардааст, бихӯранд, ба осонӣ шинохта метавонанд.
By laying “line upon line” we understand that when Christ descended on September 11, 2001, he also had a “little book” which had been represented as “manna”, the “bread of heaven” and the “little book”. But on September 11, 2001, the former chosen people, represented by Jehoiakim, chose to hold to the customs and traditions of Adventism, and then began their march into the captivity of Babylon which will be complete at the Sunday law.
Бо гузоштани «хат бар хат» мо дармеёбем, ки вақте Масеҳ дар 11 сентябри соли 2001 фуруд омад, Ӯ ҳамчунин «китобчае» дошт, ки ҳамчун «манна», «нони осмон» ва «китобча» муаррифӣ шуда буд. Аммо дар 11 сентябри соли 2001, қавми пештараи баргузида, ки бо Еҳӯёқим рамзгузорӣ шуда буд, интихоб кард, ки ба урфу одатҳо ва анъанаҳои Адвентизм часпида монад, ва сипас раҳпаймоии худро ба асорати Бобил оғоз намуд, ки он дар қонуни якшанбе комил хоҳад шуд.
“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
«Оё акнун ин сухан паҳн шудааст, ки гӯё ман эълон карда бошам, ки Ню-Йорк бояд бо мавҷи азими баҳр рӯфта шавад? Инро ман ҳаргиз нагуфтаам. Ман гуфтаам, ҳангоме ки ба биноҳои азиме, ки дар он ҷо қабат бар қабат боло мерафтанд, назар мекардам: “Чӣ манзараҳои даҳшатноке рӯй хоҳанд дод, вақте ки Худованд бархезад, то заминро сахт ба ларза оварад! Он гоҳ суханони Ваҳй 18:1–3 иҷро хоҳанд шуд.” Тамоми боби ҳаждаҳуми китоби Ваҳй огоҳӣ аз он чизест, ки бар замин хоҳад омад. Аммо ман дар бораи он чи махсусан бар Ню-Йорк хоҳад омад, нуре надорам, ҷуз ин ки медонам, рӯзе биноҳои азими он ҷо бо гардиш ва вожгунии қудрати Худо фурӯ хоҳанд афтод. Аз рӯи нуре, ки ба ман дода шудааст, медонам, ки харобӣ дар ҷаҳон аст. Як сухан аз ҷониби Худованд, як ламс аз қудрати азими Ӯ — ва ин сохтмонҳои азим фурӯ хоҳанд рехт. Манзараҳое ба амал хоҳанд омад, ки даҳшатнокии онҳоро мо тасаввур карда наметавонем.» Review and Herald, July 5, 1906.
When the “great buildings” of “New York” were “thrown down by the turning and overturning of God’s power,” on September 11, 2001, the light of the angel of Revelation eighteen filled the whole earth, for a turning point had come in the history of the earth beast of Revelation thirteen.
Вақте ки «биноҳои бузург»-и «Ню-Йорк» «ба василаи гардондан ва вожгун сохтани қудрати Худо фурӯ андохта шуданд», дар 11 сентябри соли 2001, нури фариштаи Ваҳйи ҳаждаҳум тамоми заминро пур кард, зеро дар таърихи ҳайвони заминии Ваҳйи сездаҳум нуқтаи гардише фаро расида буд.
“There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow.” Bible Echo, August 26, 1895.
«Дар таърихи халқҳо ва калисо давраҳое ҳастанд, ки нуқтаҳои гардиш ба шумор мераванд. Дар иродаи пешбарандаи Худо, ҳангоме ки ин бӯҳронҳои гуногун фаро мерасанд, нуре, ки барои он замон аст, дода мешавад. Агар он пазируфта шавад, пешрафти рӯҳонӣ ба амал меояд; агар рад карда шавад, таназзули рӯҳонӣ ва шикасти комил дар пай меояд.» Bible Echo, August 26, 1895.
When the light of the angel of Revelation eighteen arrived on September 11, 2001, those who received the light progressed spiritually and those who rejected the light declined spiritually, and began their rebellious journey onward to their final turning point of the Sunday law, where they forever make shipwreck of their profession as the messengers of the third angel. Those in Galilee that turned away and walked no more with Christ in John 6:66, were turning away from the light that had first arrived at his baptism, which is where the first message of that testing history was empowered. In Daniel chapter one, two classes of worshippers are illustrated in the history when the first message is empowered. Jehoiakim represents those that make shipwreck of faith, and Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the faithful.
Вақте ки нури фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳум 11 сентябри соли 2001 расид, онҳое ки нурро қабул карданд, аз ҷиҳати рӯҳонӣ пеш рафтанд, ва онҳое ки нурро рад карданд, аз ҷиҳати рӯҳонӣ таназзул карданд ва сафари исёнкоронаи худро ба сӯи нуқтаи ниҳоии гардиши худ — қонуни якшанбе — оғоз намуданд, ки дар он ҷо онҳо барои ҳамеша эътирофи худро ҳамчун паёмрасонони фариштаи сеюм барбод медиҳанд. Онҳое ки дар Ҷалил рӯй гардонида, дигар бо Масеҳ нарафтанд дар Юҳанно 6:66, аз нуре рӯй мегардониданд, ки аввалин бор ҳангоми таъмиди Ӯ расида буд, яъне ҳамон ҷое ки паёми аввали он таърихи имтиҳон бо қудрат пурзӯр гардонида шуд. Дар боби якуми Дониёл, дар таърихе ки паёми аввал бо қудрат пурзӯр мегардад, ду табақаи парастандагон ба тасвир кашида шудаанд. Еҳӯёқим намояндаи онҳост, ки киштии имонро шикаста, ҳалок месозанд, ва Дониёл, Ҳананё, Мишоил ва Азарё намояндагони амин мебошанд.
In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. And the Lord gave Jehoiakim king of Judah into his hand, with part of the vessels of the house of God: which he carried into the land of Shinar to the house of his god; and he brought the vessels into the treasure house of his god. And the king spake unto Ashpenaz the master of his eunuchs, that he should bring certain of the children of Israel, and of the king’s seed, and of the princes; Children in whom was no blemish, but well favoured, and skilful in all wisdom, and cunning in knowledge, and understanding science, and such as had ability in them to stand in the king’s palace, and whom they might teach the learning and the tongue of the Chaldeans. And the king appointed them a daily provision of the king’s meat, and of the wine which he drank: so nourishing them three years, that at the end thereof they might stand before the king. Now among these were of the children of Judah, Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: Unto whom the prince of the eunuchs gave names: for he gave unto Daniel the name of Belteshazzar; and to Hananiah, of Shadrach; and to Mishael, of Meshach; and to Azariah, of Abednego. But Daniel purposed in his heart that he would not defile himself with the portion of the king’s meat, nor with the wine which he drank: therefore he requested of the prince of the eunuchs that he might not defile himself. Daniel 1:1-8.
Дар соли сеюми подшоҳии Еҳӯёқим, подшоҳи Яҳудо, Набукаднесар, подшоҳи Бобил, ба Ерусалим омад ва онро муҳосира кард. Ва Худованд Еҳӯёқим, подшоҳи Яҳудоро, бо як қисми зарфҳои хонаи Худо ба дасти ӯ супурд; ва ӯ онҳоро ба замини Шинор, ба хонаи худои худ, бурд; ва зарфҳоро ба ганҷинахонаи худои худ даровард. Ва подшоҳ ба Ашфаноз, сардори хоҷасароёни худ, фармуд, ки баъзеро аз банӣ-Исроил, аз насли подшоҳӣ ва аз амирон биёварад; ҷавононеро, ки дар онҳо ҳеҷ айбе набошад, хушсурат бошанд, дар ҳар гуна ҳикмат моҳир, дар дониш фаҳмида, дар илм донишманд ва қобили он бошанд, ки дар қасри подшоҳ биистанд; ва то ба онҳо адабиёт ва забони калдониёнро биомӯзонанд. Ва подшоҳ барои онҳо ҳаррӯза аз таъоми подшоҳ ва аз шаробе ки ӯ менӯшид, ҳиссае муқаррар кард; ва онҳоро се сол парвариш мекарданд, то ки дар анҷоми он онҳо ба ҳузури подшоҳ биистанд. Ва аз миёни онҳо аз банӣ-Яҳудо Дониёл, Ҳананё, Мишоил ва Азарё буданд. Ва сардори хоҷасароён ба онҳо номҳо дод: ба Дониёл номи Белтешассарро дод, ба Ҳананё — Шадрак, ба Мишоил — Мешак ва ба Азарё — Абед-Наго. Аммо Дониёл дар дили худ қарор дод, ки бо ҳиссаи таъоми подшоҳ ва бо шаробе ки ӯ менӯшид, худро палид насозад; бинобар ин аз сардори хоҷасароён хоҳиш кард, ки худро палид насозад. Дониёл 1:1–8.
Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah were the children of Judah. They were made into eunuchs, thus representing the final generation of Adventism. Nebuchadnezzar, as many ancient kings, had the four Judean youths castrated, to remove any concerns the king might have when they served as slaves and interacted with the king’s wives and concubines.
Дониёл, Ҳананиё, Мишоил ва Азариё аз фарзандони Яҳудо буданд. Онҳоро хасӣ гардониданд; бинобар ин, онҳо насли охирини адвентизмро муаррифӣ мекунанд. Набукаднесар, чунон ки бисёре аз подшоҳони қадим мекарданд, он чор ҷавони яҳудиро ахта намуд, то ҳар гуна ташвишеро, ки подшоҳ метавонист ҳангоми хизмат кардани онҳо ҳамчун ғуломон ва муомила доштанашон бо занон ва суррияҳои подшоҳ дошта бошад, бартараф созад.
Symbolically it represents the final generation of Adventism, for there would be no more line of Judah after these four. Four is a symbol of worldwide, and thus represents the final generation of Seventh-day Adventists around the world who recognize September 11, 2001, as a fulfillment of God’s prophetic Word.
Ба таври рамзӣ ин насли ниҳоии адвентизмро ифода мекунад, зеро баъд аз ин чор нафар дигар ҳеҷ хатти Яҳудо нахоҳад буд. Чор рамзи ҷаҳонӣ будан аст, ва аз ин рӯ насли охирини Адвентистони Рӯзи Ҳафтумро дар саросари ҷаҳон ифода мекунад, ки 11 сентябри соли 2001-ро ҳамчун иҷрошавии Каломи нубувватии Худо эътироф мекунанд.
Those Seventh-day Adventists are the subject of God’s prophetic Word, for they are those called to be the one hundred and forty-four thousand. Yet their prophetic heritage began with the rebellion of their fathers, in 1863. That initial rebellion is almost impossible to recognize for it has been covered by the traditions and customs of four generations of escalating rebellion. Though difficult to recognize it must be seen and acknowledged, as Daniel ultimately does in Daniel chapter nine. He did so by recognizing the truth located in God’s prophetic Word.
Он Адвентистони рӯзи ҳафтум мавзӯи Каломи нубувватии Худо мебошанд, зеро онҳо ҳамон касонеанд, ки даъват шудаанд то яксаду чилу чаҳор ҳазор бошанд. Бо вуҷуди ин, мероси нубувватии онҳо бо исёни падаронашон, дар соли 1863, оғоз ёфт. Шинохтани он исёни ибтидоӣ қариб номумкин аст, зеро он бо суннатҳо ва одатҳои чор насли исёни рӯ ба афзоиш пӯшида шудааст. Ҳарчанд шинохтани он душвор аст, он бояд дида ва эътироф карда шавад, чунон ки Дониёл дар ниҳоят дар боби нӯҳуми китоби Дониёл мекунад. Ӯ инро бо шинохтани ҳақиқате, ки дар Каломи нубувватии Худо ҷой дорад, анҷом дод.
The rebellion that Daniel and the three worthies directly descended from, was their father’s refusal to remain separate from the heathen influences that surrounded them. In 1863, Laodicean Adventism returned to the biblical methodology of apostate Protestantism and Catholicism, to uphold their rejection of Miller’s identification of the “seven times” of Leviticus twenty-six. That rebellion for Daniel and the three worthies was represented by king Hezekiah.
Исёне, ки Дониёл ва он се ҷавони шоиста мустақиман аз он ба вуҷуд омаданд, сарпечии падари онҳо аз он буд, ки аз таъсироти бутпарастонае, ки онҳоро иҳота карда буданд, ҷудо бимонад. Дар соли 1863, Адвентизми Лаодикиявӣ ба усули библиявии протестантизми муртад ва католикизм бозгашт, то радкунии худро нисбат ба муайянсозии Миллер аз «ҳафт замон» дар Левиён бисту шаш устувор нигоҳ дорад. Он исён барои Дониёл ва он се ҷавони шоиста бо подшоҳ Ҳизқиё намояндагӣ мешуд.
King Hezekiah pled with the Lord not to die, and his prayer was answered when the Lord gave him another 15 years. In doing so, he then fathered Manasseh, one of the most wicked kings of Judah, but also the king that marks the beginning of the progressive seven-step conquering and enslavement of Judah. In 1856, the True Witness came to knock on Laodicean Adventism’s door, but they chose to live and not die to self. By 1863, they had rebuilt “Jericho” and started the escalating rebellion that ultimately prevented them from recognizing September 11, 2001 as the beginning of their three-step journey into the slavery of spiritual Babylon that ends at the Sunday law.
Подшоҳ Ҳизқиё ба Худованд илтиҷо кард, ки намирад, ва дуояш иҷобат ёфт, вақте ки Худованд ба ӯ боз понздаҳ соли дигар ато намуд. Бо ин кор, ӯ сипас Манашшеро ба дунё овард — яке аз бадкортарин подшоҳони Яҳудо, вале ҳамчунин он подшоҳе, ки оғози ғалабаю ба бандагӣ кашидани тадриҷии ҳафтмарҳилагии Яҳудоро нишон медиҳад. Дар соли 1856, Шоҳиди Ҳақиқӣ омад, то ба дари адвентизми Лоодикия тақ-тақ занад, аммо онҳо интихоб карданд, ки зиндагӣ кунанд ва ба нафси худ намиранд. То соли 1863, онҳо «Ериҳо»-ро аз нав бино карданд ва он исёни рӯ ба авҷро оғоз намуданд, ки дар ниҳоят онҳоро аз шинохтани 11 сентябри соли 2001 ҳамчун оғози сафари семарҳилагии онҳо ба сӯи ғуломии Бобили рӯҳонӣ, ки бо қонуни якшанбе анҷом меёбад, боздошт.
For king Hezekiah, 1863 came when his prayer to live was granted. The Lord provided a sign that his prayer had been accepted. God confirmed the prayer by moving the sun, and the Babylonians saw the activity of God in the heavens, though they knew not what it meant. The Babylonians then came to Jerusalem to find out about the God who had the power to control the sun. Instead of glorifying the God of Heaven, king Hezekiah, instead of dying to self, chose to glorify his temple and city instead of the God who had chosen to place His name in that temple and city.
Барои подшоҳ Ҳизқиё, соли 1863 фаро расид, вақте ки дуои ӯ барои зинда мондан иҷобат гардид. Худованд нишонае ато кард, ки дуои ӯ пазируфта шудааст. Худо ин дуоро бо ҷунбонидани офтоб тасдиқ намуд, ва бобилиён амали Худоро дар осмонҳо диданд, ҳарчанд намедонистанд, ки он чӣ маъно дорад. Сипас бобилиён ба Ерусалим омаданд, то дар бораи Худое маълумот ёбанд, ки қудрати идора кардани офтобро дошт. Ба ҷойи он ки Худои Осмонро ҷалол диҳад, подшоҳ Ҳизқиё, ба ҷойи он ки барои нафси худ бимирад, интихоб кард, ки маъбад ва шаҳри худро ҷалол диҳад, на Худоеро, ки баргузида буд, то номи Худро дар он маъбад ва он шаҳр қарор диҳад.
That rebellion brought the prophecy that children from his blood line would become slaves and eunuchs in Babylon. Those children were Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah, and represent the spiritual final generation of those Seventh-day Adventists that recognize September 11, 2001 as a turning point in the history of the nations of the world and of the church, when the light is given that is to test and seal the one hundred and forty-four thousand.
Он исён боис шуд, ки нубуввате содир гардад, ки фарзандоне аз насли хуни ӯ дар Бобил ғуломон ва хоҷасароён хоҳанд шуд. Он фарзандон Дониёл, Ҳананё, Мишоил ва Азарё буданд, ва онҳо насли ниҳоии рӯҳонии он Адвентистони рӯзи ҳафтумро намояндагӣ мекунанд, ки 11 сентябри соли 2001-ро ҳамчун нуқтаи гардиш дар таърихи миллатҳои ҷаҳон ва калисо мешиносанд, вақте ки он нур дода мешавад, ки бояд яксаду чилу чаҳор ҳазорро имтиҳон намояд ва мӯҳр занад.
In those days was Hezekiah sick unto death. And the prophet Isaiah the son of Amoz came to him, and said unto him, Thus saith the Lord, Set thine house in order; for thou shalt die, and not live. Then he turned his face to the wall, and prayed unto the Lord, saying, I beseech thee, O Lord, remember now how I have walked before thee in truth and with a perfect heart, and have done that which is good in thy sight. And Hezekiah wept sore. And it came to pass, afore Isaiah was gone out into the middle court, that the word of the Lord came to him, saying, Turn again, and tell Hezekiah the captain of my people, Thus saith the Lord, the God of David thy father, I have heard thy prayer, I have seen thy tears: behold, I will heal thee: on the third day thou shalt go up unto the house of the Lord. And I will add unto thy days fifteen years; and I will deliver thee and this city out of the hand of the king of Assyria; and I will defend this city for mine own sake, and for my servant David’s sake. And Isaiah said, Take a lump of figs. And they took and laid it on the boil, and he recovered. And Hezekiah said unto Isaiah, What shall be the sign that the Lord will heal me, and that I shall go up into the house of the Lord the third day? And Isaiah said, This sign shalt thou have of the Lord, that the Lord will do the thing that he hath spoken: shall the shadow go forward ten degrees, or go back ten degrees? And Hezekiah answered, It is a light thing for the shadow to go down ten degrees: nay, but let the shadow return backward ten degrees. And Isaiah the prophet cried unto the Lord: and he brought the shadow ten degrees backward, by which it had gone down in the dial of Ahaz. At that time Berodachbaladan, the son of Baladan, king of Babylon, sent letters and a present unto Hezekiah: for he had heard that Hezekiah had been sick. And Hezekiah hearkened unto them, and shewed them all the house of his precious things, the silver, and the gold, and the spices, and the precious ointment, and all the house of his armour, and all that was found in his treasures: there was nothing in his house, nor in all his dominion, that Hezekiah shewed them not. Then came Isaiah the prophet unto king Hezekiah, and said unto him, What said these men? and from whence came they unto thee? And Hezekiah said, They are come from a far country, even from Babylon. And he said, What have they seen in thine house? And Hezekiah answered, All the things that are in mine house have they seen: there is nothing among my treasures that I have not shewed them. And Isaiah said unto Hezekiah, Hear the word of the Lord. Behold, the days come, that all that is in thine house, and that which thy fathers have laid up in store unto this day, shall be carried into Babylon: nothing shall be left, saith the Lord. And of thy sons that shall issue from thee, which thou shalt beget, shall they take away; and they shall be eunuchs in the palace of the king of Babylon. Then said Hezekiah unto Isaiah, Good is the word of the Lord which thou hast spoken. And he said, Is it not good, if peace and truth be in my days? And the rest of the acts of Hezekiah, and all his might, and how he made a pool, and a conduit, and brought water into the city, are they not written in the book of the chronicles of the kings of Judah? And Hezekiah slept with his fathers: and Manasseh his son reigned in his stead. 2 Kings 20:1–21.
Дар он айём Ҳизқиё то ба марг бемор шуд. Ва Ишаъёи набӣ, писари Омӯс, назди ӯ омада, ба ӯ гуфт: «Худованд чунин мегӯяд: хонаи худро ба тартиб биёр, зеро ки хоҳӣ мурд ва зинда нахоҳӣ монд». Он гоҳ рӯи худро сӯйи девор гардонида, ба Худованд дуо кард ва гуфт: «Илтиҷо дорам, эй Худованд, акнун ба ёд ор, ки чӣ гуна ман пеши Ту бо ростӣ ва бо дили комил роҳ рафтаам ва он чиро, ки дар назари Ту некӯст, ба ҷо овардаам». Ва Ҳизқиё сахт гирист. Ва воқеъ шуд, ки пеш аз он ки Ишаъё аз саҳни миёна берун равад, каломи Худованд бар ӯ нозил шуда, гуфт: «Бозгард ва ба Ҳизқиё, пешвои қавми Ман, бигӯ: Худованд, Худои Довуд, падари ту, чунин мегӯяд: дуои туро шунидам, ашкҳои туро дидам; инак, туро шифо хоҳам дод; дар рӯзи сеюм ба хонаи Худованд хоҳӣ баромад. Ва понздаҳ сол бар рӯзҳои ту хоҳам афзуд; ва туро ва ин шаҳрро аз дасти подшоҳи Ошур хоҳам раҳонид; ва ин шаҳрро ба хотири Худ ва ба хотири бандаи Худ Довуд ҳимоят хоҳам кард». Ва Ишаъё гуфт: «Пораи анҷир биёред». Ва онро гирифта, бар думбал ниҳоданд, ва ӯ шифо ёфт. Ва Ҳизқиё ба Ишаъё гуфт: «Нишона чӣ хоҳад буд, ки Худованд маро шифо хоҳад дод ва ман дар рӯзи сеюм ба хонаи Худованд хоҳам баромад?» Ва Ишаъё гуфт: «Ин аст нишонае, ки аз ҷониби Худованд хоҳӣ дошт, ки Худованд он чиро, ки гуфтааст, ба ҷо хоҳад овард: оё соя даҳ дараҷа пеш равад, ё даҳ дараҷа пас баргардад?» Ва Ҳизқиё ҷавоб дод: «Барои соя осон аст, ки даҳ дараҷа поён равад; на, балки бигзор соя даҳ дараҷа ақиб баргардад». Ва Ишаъёи набӣ сӯйи Худованд нидо кард; ва Ӯ сояро даҳ дараҷа ба ақиб баргардонд, аз он дараҷаҳое ки дар соати офтобии Оҳоз поён рафта буд. Дар он вақт Барӯдакбаладон, писари Баладон, подшоҳи Бобил, ба Ҳизқиё номаҳо ва ҳадия фиристод, зеро шунида буд, ки Ҳизқиё бемор шуда буд. Ва Ҳизқиё онҳоро пазируфт ва тамоми хонаи ашёи гаронбаҳои худро ба онҳо нишон дод: нуқра ва тилло, атриёт ва равғани гаронбаҳо, ва тамоми хонаи аслиҳаи худро, ва ҳар он чи дар хазинаҳояш ёфт мешуд; дар хонаи ӯ ва дар тамоми салтанати ӯ чизе набуд, ки Ҳизқиё ба онҳо нишон надода бошад. Он гоҳ Ишаъёи набӣ назди подшоҳ Ҳизқиё омада, ба ӯ гуфт: «Ин мардум чӣ гуфтанд? Ва аз куҷо назди ту омаданд?» Ва Ҳизқиё гуфт: «Аз кишвари дуре назди ман омадаанд, яъне аз Бобил». Ва ӯ гуфт: «Дар хонаи ту чӣ дидаанд?» Ва Ҳизқиё ҷавоб дод: «Ҳамаи он чиро, ки дар хонаи ман аст, дидаанд; дар миёни хазинаҳои ман чизе нест, ки ба онҳо нишон надода бошам». Ва Ишаъё ба Ҳизқиё гуфт: «Каломи Худовандро бишнав. Инак, рӯзҳо меоянд, ки ҳар он чи дар хонаи туст, ва он чи падаронат то ба имрӯз захира кардаанд, ба Бобил бурда хоҳад шуд; чизе боқӣ нахоҳад монд, мегӯяд Худованд. Ва аз писаронат, ки аз ту ба дунё хоҳанд омад, ва онҳоро хоҳӣ зоид, хоҳанд гирифт; ва онҳо дар қасри подшоҳи Бобил хоҷасаро хоҳанд шуд». Он гоҳ Ҳизқиё ба Ишаъё гуфт: «Каломи Худованд, ки гуфтӣ, некӯст». Ва гуфт: «Оё нек нест, агар дар рӯзҳои ман сулҳу ростӣ бошад?» Ва бақияи корҳои Ҳизқиё, ва тамоми қудрати ӯ, ва чӣ гуна ҳавз ва наҳре сохт ва обро ба шаҳр даровард, оё дар китоби таърихи подшоҳони Яҳудо навишта нашудааст? Ва Ҳизқиё бо падарони худ оромид; ва Манашше, писари ӯ, ба ҷояш подшоҳӣ кард. 2 Подшоҳон 20:1–21.
The next verse says:
Ояти навбатӣ мегӯяд:
Manasseh was twelve years old when he began to reign, and reigned fifty and five years in Jerusalem. And his mother’s name was Hephzibah. 2 Kings 21:1.
Манассиёҳ дувоздаҳсола буд, ҳангоме ки ба подшоҳӣ оғоз кард, ва панҷоҳу панҷ сол дар Ерусалим подшоҳӣ намуд. Ва номи модараш Ҳефзибо буд. 4 Подшоҳон 21:1.
What would have been the result if king Hezekiah had accepted the Lord’s will, and simply got his house in order and died? He was given fifteen extra years, and three years later wicked Manasseh was born. What would have happened in 1856, if Adventism had accepted the transition from Philadelphia unto Laodicea and got their house in order and left the foundational truths of William Miller intact? I suppose we will never know the answer to that question, but what we do know is that “Daniel purposed in his heart that he would not defile himself with the portion of the king’s meat, nor with the wine which he drank.”
Агар подшоҳ Ҳизқиё иродаи Худовандро пазируфта, фақат хонаи худро ба тартиб меовард ва мемурд, натиҷа чӣ мешуд? Ба ӯ понздаҳ соли иловагӣ дода шуд, ва се сол баъд аз он шарири Манассеҳ таваллуд ёфт. Дар соли 1856 чӣ мешуд, агар адвентизм гузаришро аз Филаделфия ба Лоудикия пазируфта, хонаи худро ба тартиб меовард ва ҳақоиқи бунёдии Вилям Миллерро солим боқӣ мегузошт? Гумон мекунам, ки мо ҳеҷ гоҳ ҷавоби он саволро нахоҳем донист, аммо он чиро медонем, ин аст, ки «Дониёл дар дили худ қасд кард, ки худро бо ҳиссаи таоми подшоҳ, ё бо шаробе ки ӯ менӯшид, палид насозад.»
We will continue Daniel chapter one in the next article.
Мо дар мақолаи навбатӣ боби якуми Дониёлро идома хоҳем дод.