In the history of the movement of both the first and third angel, the message can be summarized by the second angel’s message.
Дар таърихи ҳаракати ҳам фариштаи якум ва ҳам фариштаи сеюм, паёмро метавон бо паёми фариштаи дуюм хулоса кард.
And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Revelation 14:8.
Ва фариштаи дигаре аз паси ӯ омада, мегуфт: «Бобил афтод, афтод, он шаҳри бузург, зеро ки ҳамаи халқҳоро аз шароби ғазаби зинои худ нӯшонид». Ваҳй 14:8.
The second angel identifies the triple application of prophecy, for those who wish to see. The second angel is presenting a prophetic message, and the message is that Babylon has twice fallen. It identifies Babylon as that “great city” which is identified in chapters seventeen and eighteen as Modern Babylon. Modern Babylon has twice fallen, and her fall was produced because she made all nations “drink of the wrath of her fornication.” Her fornication was accomplished with the kings of the earth. That relationship allowed her to employ the strength of the kings she committed fornication with to carry out her “wrath,” which is the persecution she brings upon God’s faithful people.
Фариштаи дуюм барои онҳое ки мехоҳанд бубинанд, татбиқи сегонаи нубувватро муайян месозад. Фариштаи дуюм паёми нубувватиро пешкаш мекунад, ва он паём ин аст, ки Бобил ду бор суқут кардааст. Он Бобилро ҳамчун он «шаҳри бузург» муаррифӣ мекунад, ки дар бобҳои ҳабдаҳ ва ҳаждаҳ ҳамчун Бобили Модерн муайян шудааст. Бобили Модерн ду бор суқут кардааст, ва суқути вай ба он сабаб ба амал омад, ки вай ҳамаи халқҳоро аз «шароби ғазаби зинои худ» нӯшонид. Зинои вай бо подшоҳони замин анҷом дода шуд. Он муносибат ба вай имкон дод, ки барои иҷрои «ғазаби» худ, ки ҳамон таъқиботест, ки вай бар сари қавми вафодори Худо меоварад, аз қудрати подшоҳоне ки бо онҳо зино карда буд, истифода барад.
Wine is a doctrine, and the doctrine that she leads all nations to drink of, is the false doctrine that claims that worshipping the sun will produce peace. All nations accept the “mark” of her authority, which is the worship of the sun, as represented by Sunday worship. The acceptance of all nations of that “mark,” is brought about by the power of the United States, but it is done so in the time of the escalating warfare being brought upon planet earth by the third Woe of Islam. The nations accept the “wine” of her wrath, based upon a promise of “peace and safety.”
Шароб таълимот аст, ва он таълимоте ки вай ҳамаи халқҳоро ба нӯшидани он мебарад, ҳамон таълимоти дурӯғин аст, ки даъво мекунад парастиши офтоб сулҳ ба вуҷуд меоварад. Ҳамаи халқҳо «аломати» қудрати ӯро, ки парастиши офтоб аст, чунон ки дар ибодати рӯзи якшанбе таҷассум ёфтааст, мепазиранд. Пазируфтани он «аломат» аз ҷониби ҳамаи халқҳо ба воситаи қудрати Иёлоти Муттаҳида ба амал оварда мешавад, аммо ин кор дар замони ҷанги рӯ ба афзоише анҷом меёбад, ки бар сайёраи замин тавассути вои сеюми Ислом оварда мешавад. Халқҳо «шароби» ғазаби ӯро бар асоси ваъдаи «сулҳ ва амният» мепазиранд.
“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
«Оё акнун чунин сухан паҳн шудааст, ки гӯё ман эълон карда бошам, ки Ню-Йоркро мавҷи азими баҳр хоҳад рӯфт? Ман ҳеҷ гоҳ инро нагуфтаам. Ман гуфтаам, вақте ки ба биноҳои азиме, ки дар он ҷо қомат меафрозанд, ошёна бар ошёна, менигаристам: “Чӣ манзараҳои даҳшатноке рух хоҳанд дод, вақте ки Худованд бархезад, то заминро сахт ба ларза оварад! Он гоҳ суханони Ваҳй 18:1–3 ба иҷро хоҳанд расид.” Тамоми боби ҳаждаҳуми китоби Ваҳй ҳушдорест дар бораи он чи бар замин хоҳад омад. Аммо дар хусуси он чи махсусан бар Ню-Йорк хоҳад омад, ба ман рӯшноии вижае дода нашудааст, ҷуз ин ки медонам, рӯзе биноҳои азими он ҷо бо гардиш ва вожгунсозии қудрати Худо фурӯ хоҳанд рехт. Аз рӯшноие ки ба ман дода шудааст, медонам, ки ҳалокат дар ҷаҳон аст. Як калима аз ҷониби Худованд, як ламс аз қудрати азими Ӯ, ва ин сохтмонҳои муҳташам фурӯ хоҳанд афтод. Манзараҳое рух хоҳанд дод, ки даҳшатнокии онҳоро мо наметавонем тасаввур кунем». Review and Herald, July 5, 1906.
The second angels’ message was repeated on September 11, 2001, when the great buildings of New York City were thrown down by a touch of God’s hand.
Паёми фариштаи дуюм 11-уми сентябри соли 2001 такрор карда шуд, вақте ки биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк бо ламси дасти Худо фурӯ рехта шуданд.
“The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).
Пайғамбар мегӯяд: «Фариштаи дигареро дидам, ки аз осмон нозил мешуд, ва қудрати бузург дошт; ва замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардид. Ва ӯ бо овози пурқувват нидо карда, гуфт: Бобили бузург афтод, афтод, ва маскани девҳо гардид» (Ваҳй 18:1, 2). Ин ҳамон паём аст, ки аз ҷониби фариштаи дуюм дода шуда буд. Бобил афтодааст, «зеро ки ҳамаи халқҳоро аз шароби хашми зинокории худ нӯшонидааст» (Ваҳй 14:8). Он шароб чист? — Таълимоти ботили ӯ. Ӯ ба ҷаҳон ба ҷойи Шанбеи аҳкоми чаҳорум шанбеи ботил додааст ва он дурӯғеро такрор кардааст, ки Шайтон нахуст ба Ҳавво дар Адан гуфта буд, — ҷовидонагии табиии ҷон. Ӯ хатоҳои ҳамгунеро бисёр паҳн кардааст, «ва аҳкоми одамонро ҳамчун таълимот меомӯзонад» (Матто 15:9).
“When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.
«Ҳангоме ки Исо хизмати оммавии Худро оғоз намуд, Ӯ Маъбадро аз беҳурматсозии куфромези он пок кард. Аз ҷумлаи охирин аъмоли хизмати Ӯ поксозии дуюми Маъбад буд. Ҳамин тавр, дар кори охирин барои огоҳонии ҷаҳон, ба калисоҳо ду даъвати ҷудогона дода мешавад. Паёми фариштаи дуюм чунин аст: “Бобил суқут кард, суқут кард, он шаҳри бузург, зеро ки ҳамаи халқҳоро аз шароби ғазаби зинои худ нӯшонид” (Ваҳй 14:8). Ва дар нидои пурқуввати паёми фариштаи сеюм овозе аз осмон шунида мешавад, ки мегӯяд: “Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то ки дар гуноҳҳои вай шарик нагардед, ва то ки аз балоҳои вай насибе наёбед. Зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо бадиҳои вайро ба ёд овардааст” (Ваҳй 18:4, 5).» Selected Messages, book 2, 118.
Between September 11, 2001, and the soon-coming Sunday law in the United States, the first three verses of Revelation eighteen are fulfilled, for it is at the Sunday law, that the call out of Babylon begins.
Дар байни 11 сентябри соли 2001 ва қонуни якшанбеи ба наздикӣ оянда дар Иёлоти Муттаҳида, се ояти аввали Ваҳй боби ҳаждаҳум ба амал меоянд, зеро маҳз дар вақти қонуни якшанбе даъвати берун омадан аз Бобил оғоз меёбад.
“Revelation 18 points to the time when, as the result of rejecting the threefold warning of Revelation 14:6–12, the church will have fully reached the condition foretold by the second angel, and the people of God still in Babylon will be called upon to separate from her communion. This message is the last that will ever be given to the world; and it will accomplish its work. When those that ‘believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness’ (2 Thessalonians 2:12), shall be left to receive strong delusion and to believe a lie, then the light of truth will shine upon all whose hearts are open to receive it, and all the children of the Lord that remain in Babylon will heed the call: ‘Come out of her, My people’ (Revelation 18:4).” The Great Controversy, 389, 390.
«Ваҳй 18 ба он замон ишора мекунад, ки дар натиҷаи рад кардани огоҳии сеқабатаи Ваҳй 14:6–12, калисо ба пуррагӣ ба он ҳолате хоҳад расид, ки фариштаи дуюм пешгӯӣ карда буд, ва қавми Худо, ки ҳанӯз дар Бобил ҳастанд, даъват хоҳанд шуд, ки аз шарикати ӯ ҷудо шаванд. Ин паём охирин паёмест, ки ҳаргиз ба ҷаҳон дода хоҳад шуд; ва он кори худро ба анҷом хоҳад расонд. Вақте ки онҳое, ки «ба ростӣ имон наоварданд, балки аз ноинсофӣ лаззат бурданд» (2 Таслӯникиён 2:12), вогузошта хоҳанд шуд, то гумроҳии сахтро бипазиранд ва ба дурӯғ имон оваранд, он гоҳ нури ростӣ бар ҳамаи онҳое хоҳад дурахшид, ки дилҳояшон барои пазируфтани он кушода аст, ва ҳамаи фарзандони Худованд, ки дар Бобил боқӣ мондаанд, ба ин даъват гӯш хоҳанд дод: «Аз вай берун оед, эй қавми Ман» (Ваҳй 18:4).» Муборизаи Бузург, 389, 390.
At the soon-coming Sunday law the former covenant people will receive strong delusion. From September 11, 2001, until the strong delusion is poured out at the Sunday law the second angel’s message is repeated, and the rejection represents the rejection of “the threefold warning of Revelation fourteen, verses six through twelve.” In this sense, the three angels are represented by the message of the second angel. The second angel’s message is Babylon is fallen, is fallen, and the second angel’s message is placed between the first and third message.
Дар қонуни якшанбеи ба наздикӣ фарооянда қавми аҳди пешин фиреби сахтро хоҳанд пазируфт. Аз 11 сентябри соли 2001 то замоне ки фиреби сахт дар қонуни якшанбе рехта шавад, паёми фариштаи дуюм такрор мегардад, ва рад кардани он рад кардани «огоҳии сегонаи Ваҳй боби чордаҳ, оятҳои шаш то дувоздаҳ»-ро ифода менамояд. Ба ин маъно, се фаришта ба воситаи паёми фариштаи дуюм муаррифӣ мешаванд. Паёми фариштаи дуюм ин аст: Бобил суқут кард, суқут кард, ва паёми фариштаи дуюм дар миёни паёми якум ва сеюм қарор дода шудааст.
The pronouncement of the first voice in Revelation chapter eighteen, is a repetition of the second angel’s message, but it represents a rejection of all three angels of Revelation fourteen. The second angel’s message represents all three messages, and it possesses the signature of Alpha and Omega, for it was proclaimed in the history of the movement of the first angel, and then will be again in the movement of the third angel. The message identifies that Babylon has twice fallen, and in this prophetic sense it is identifying a “triple application of prophecy.”
Эълони овози аввал дар боби ҳаждаҳуми Ваҳй такрори паёми фариштаи дуюм аст, аммо он рад кардани ҳар сеи фариштагони Ваҳй боби чордаҳумро ифода мекунад. Паёми фариштаи дуюм ҳар се паёмро намояндагӣ мекунад, ва он мӯҳри Алфа ва Омегаро дар бар дорад, зеро он дар таърихи ҳаракати фариштаи аввал эълон гардида буд, ва сипас боз дар ҳаракати фариштаи сеюм хоҳад шуд. Ин паём муайян месозад, ки Бобил ду бор суқут кардааст, ва дар ин маънои нубувватӣ он «татбиқи сегонаи нубувват»-ро нишон медиҳад.
The first two times Babylon fell, as represented by Babel and Babylon, represent the final fall of modern Babylon. The twofold pronouncement of Babylon’s fall is bookended by the first and last message of the three angels. The structure of the three angels possesses the signature of Alpha and Omega, for the first message is identified as the “everlasting gospel,” which by definition means it is the eternal gospel, or the same gospel message for all time. The message of the third angel is the gospel message that warns against receiving the mark of the beast, so the first message and the third message, which are the first and the last messages, are the same messages, for both are the gospel.
Ду маротибае ки Бобил суқут кард, чунон ки дар Бобил ва Бобул таҷассум ёфтааст, суқути ниҳоии Бобили муосирро ифода менамояд. Эълони дукаратаи суқути Бобил бо паёми аввал ва охирини се фаришта иҳота шудааст. Сохтори паёмҳои се фаришта нишони Алфа ва Омегаро дар худ дорад, зеро паёми аввал ҳамчун «Инҷили ҷовидонӣ» муаррифӣ шудааст, ки мувофиқи таъриф маънои онро дорад, ки он Инҷили абадист, ё ҳамон як паёми Инҷил барои тамоми замонҳо. Паёми фариштаи сеюм он паёми Инҷил аст, ки аз гирифтани нишони ҳайвон ҳушдор медиҳад; бинобар ин паёми аввал ва паёми сеюм, ки паёми аввалин ва охирин мебошанд, як паёманд, зеро ҳар ду Инҷил мебошанд.
Alpha and Omega placed His signature of “Truth” upon the three messages, for the Hebrew word translated as “truth,” was created by the Wonderful Linguist by combining the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. “Thirteen” as a symbol represents rebellion, and it is in the second message that the rebellion of Babylon, as represented by her false doctrines and fornication, is identified. As already noted, the second message also contains the signature of Alpha and Omega, for the message that was proclaimed in Millerite history to announce the opening of the judgment is repeated in the movement of the third angel to identify the close of judgment.
Алфо ва Омего имзои Худро, яъне «Ҳақиқат»-ро, бар ин се паём ниҳод, зеро калимаи ибронӣ, ки ба «ҳақиқат» тарҷума шудааст, аз ҷониби Он Забондонِ Аҷоиб бо ҳам пайвастани ҳарфи аввал, сездаҳум ва охирини алифбои ибронӣ сохта шудааст. «Сездаҳ» ҳамчун рамз исьёнро ифода мекунад, ва маҳз дар паёми дуюм исьёни Бобил, чунон ки бо таълимоти дурӯғини вай ва зинои вай ифода ёфтааст, муайян карда мешавад. Чунон ки аллакай қайд гардид, паёми дуюм низ имзои Алфо ва Омегоро дар бар дорад, зеро он паёме, ки дар таърихи миллерӣ барои эълони кушода шудани доварӣ мавъиза шуда буд, дар ҳаракати фариштаи сеюм такрор мешавад, то баста шудани довариро муайян намояд.
The fall of Babel in Genesis chapter eleven, is the first reference of the fall of Babylon, and the witness of Nimrod’s highhanded rebellion contains the signature of the first angel’s message. As demonstrated in previous articles all three messages of the three angels are also located within the first angel. In the message of the first angel the expression, “fear God,” represents the first message, and the expression, “give Him glory,” represents the second angel’s message. The third message is found in the first, when it announces that “the hour of His judgment is come.”
Суқути Бобил дар боби ёздаҳуми Ҳастӣ нахустин ишора ба суқути Бобилон аст, ва шаҳодати исёни худсаронаи Нимруд нишонаи хоси паёми фариштаи аввалро дар бар дорад. Чунон ки дар мақолаҳои пешин нишон дода шудааст, ҳар се паёми се фаришта низ дар дохили паёми фариштаи аввал ҷой доранд. Дар паёми фариштаи аввал, ибораи «аз Худо битарсед» паёми аввалро ифода мекунад, ва ибораи «Ӯро ҷалол диҳед» паёми фариштаи дуюмро ифода менамояд. Паёми сеюм дар паёми аввал ёфт мешавад, он ҷо ки эълон мекунад: «соати доварии Ӯ фаро расидааст».
In Nimrod’s fall, which is the first fall of Babylon, the three steps of the three angels is also identified. It is represented by the expression “go to.”
Дар суқути Нимрӯд, ки суқути аввалини Бобил аст, се қадами се фаришта низ муайян карда мешавад. Ин бо ибораи «биравед ба» ифода ёфтааст.
And the whole earth was of one language, and of one speech. And it came to pass, as they journeyed from the east, that they found a plain in the land of Shinar; and they dwelt there. And they said one to another, Go to, let us make brick, and burn them throughly. And they had brick for stone, and slime had they for morter. And they said, Go to, let us build us a city and a tower, whose top may reach unto heaven; and let us make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth. And the Lord came down to see the city and the tower, which the children of men builded. And the Lord said, Behold, the people is one, and they have all one language; and this they begin to do: and now nothing will be restrained from them, which they have imagined to do. Go to, let us go down, and there confound their language, that they may not understand one another’s speech. So the Lord scattered them abroad from thence upon the face of all the earth: and they left off to build the city. Therefore is the name of it called Babel; because the Lord did there confound the language of all the earth: and from thence did the Lord scatter them abroad upon the face of all the earth. Genesis 11:1–9.
Ва тамоми замин як забон ва як гуфтор дошт. Ва чунин воқеъ шуд, ки ҳангоме ки онҳо аз шарқ кӯч мекарданд, дар замини Шинар саҳрое ёфтанд ва дар он ҷо сокин шуданд. Ва ба якдигар гуфтанд: «Биёед, хишт бисозем ва онро хуб пазем». Ва хишт барои онҳо ба ҷойи санг буд, ва қатрон барои онҳо ба ҷойи лойи бинокорӣ. Ва гуфтанд: «Биёед, барои худ шаҳре ва бурҷе бино кунем, ки қуллааш ба осмон расад; ва барои худ номе барорем, мабодо бар рӯи тамоми замин пароканда шавем». Ва Худованд фуруд омад, то шаҳр ва бурҷро, ки фарзандони одам бино мекарданд, бубинад. Ва Худованд гуфт: «Инак, ин қавм як аст, ва ҳамаи онҳо як забон доранд; ва ин аст оғози кори онҳо; ва акнун ҳеҷ чизе аз онҳо боздошта нахоҳад шуд, ҳар он чиро ки қасди ба ҷо оварданаш кунанд. Биёед, фуруд оем ва дар он ҷо забони онҳоро ошуфта созем, то сухани якдигарро нафаҳманд». Пас Худованд онҳоро аз он ҷо бар рӯи тамоми замин пароканда сохт; ва онҳо аз бино кардани шаҳр бозистоданд. Бинобар ин номи он ҷо Бобил хонда шуд, зеро ки Худованд дар он ҷо забони тамоми заминро ошуфта сохт; ва аз он ҷо Худованд онҳоро бар рӯи тамоми замин пароканда кард. Ҳастӣ 11:1–9.
The first fall of Babylon, represented as Babel, is expressed in “go to,” three times. The three angels are all represented in the first angel. Daniel chapter one also represents the first angel’s message, and as previously identified in these articles, the three-step testing process of the everlasting gospel is found in step one, when Daniel refused to eat the Babylonian diet, and chose instead to give glory to God. His first test was the test of the first angel who descended in Millerite history on August 11, 1840 with a little book, which John was commanded to eat.
Суқути аввали Бобил, ки дар симои Бобил нишон дода шудааст, бо ибораи «биёед», се бор баён мегардад. Ҳар се фаришта дар фариштаи аввал намояндагӣ шудаанд. Боби якуми Дониёл низ паёми фариштаи аввалро намояндагӣ мекунад, ва чунон ки пештар дар ин мақолаҳо муайян гардидааст, раванди сеқадамаи озмоиши Инҷили абадӣ дар қадами аввал ёфт мешавад, ҳангоме ки Дониёл аз хӯрдани ғизои Бобил сарпечӣ кард ва ба ҷойи он интихоб намуд, ки Худоро ҷалол диҳад. Озмоиши аввалини ӯ озмоиши фариштаи аввал буд, ки дар таърихи Миллерӣ 11 августи соли 1840 бо китоби кӯчаке нозил гардид, ки ба Юҳанно амр шуда буд онро бихӯрад.
He was then given a visual test of ten days, which demonstrated a distinction between those who ate the Babylonian diet, and those who, like Daniel, chose to eat pulse. The second test produced two classes, just as did the arrival of the second angel in 1844. That second test was followed by the test at the end of three years, where Nebuchadnezzar manifested his judgment, as represented by the arrival of the third angel on October 22, 1844.
Сипас ба ӯ санҷиши аёнии даҳрӯза дода шуд, ки фарқиятро миёни онҳое, ки таоми Бобилро мехӯрданд, ва онҳое, ки, мисли Дониёл, хӯрдани лӯбиёгиҳоро интихоб карданд, ошкор намуд. Санҷиши дуюм ду синфро ба вуҷуд овард, ҳамон тавре ки омадани фариштаи дуюм дар соли 1844 низ чунин кард. Пас аз он санҷиши дуюмро санҷише дар анҷоми се сол пайравӣ кард, ки дар он Набукаднесар доварии худро зоҳир намуд, чунон ки инро омадани фариштаи сеюм дар 22 октябри соли 1844 намояндагӣ мекунад.
After the flood Noah was instructed to build altars and when doing so he was never to cut or trim the rocks he used, nor was he to use mortar for his altar. The rebel Nimrod used bricks and mortar, counterfeiting the altar of the covenant relationship that had been directed to be employed by those who repopulated the earth. The first “go to” in Nimrod’s testimony represents a “covenant of death” that was formed in rebellion to the first message. The second “go to” represents the construction of a tower (a Church) and a city (a State). The second “go to” in Nimrod’s testimony was the combination of Church and State, which is the fornication of the second angel’s message. The third “go to” represented the judgment of scattering the people and confounding the language.
Пас аз тӯфон ба Нӯҳ дастур дода шуд, ки қурбонгоҳҳо бисозад, ва ҳангоми ин кор ӯ ҳаргиз набояд сангҳои истифодамекардаашро метарошид ё ҳамвор мекард, ва барои қурбонгоҳи худ низ набояд аз маҳлул истифода мебурд. Нимрӯди исёнгар хишт ва маҳлулро ба кор бурд ва ба ин васила қурбонгоҳи муносибати аҳдро, ки амр шуда буд аз ҷониби онҳое, ки заминро аз нав аҳолинишин мекарданд, истифода шавад, қалбакӣ сохт. Нахустин «биёед» дар шаҳодати Нимрӯд «аҳди марг»-ро ифода мекунад, ки дар исён бар зидди паёми аввал ташкил ёфт. Дувумин «биёед» сохтани бурҷе (як Калисо) ва шаҳре (як Давлат)-ро ифода мекунад. Дувумин «биёед» дар шаҳодати Нимрӯд ҳамоиши Калисо ва Давлат буд, ки он зинокории паёми фариштаи дувум аст. Севумин «биёед» ҳукми пароканда сохтани мардум ва ошуфта гардондани забонро ифода мекард.
The first fall of Babylon typifies the first angel’s message, and the second fall of Babylon in the two manifestations that establish the elements of modern Babylon’s fall, typifies the second angel’s message. It does so for the fall of Babylon as recorded in the book of Daniel represents a beginning and an ending, as does the second angel’s message which is proclaimed in the beginning and ending of Adventism. Sister White specifically identified that the judgment brought upon Belshazzar had been typified by the judgment that was brought upon Nebuchadnezzar.
Суқути аввалини Бобил паёми фариштаи аввалро намунавор ифода мекунад, ва суқути дуввуми Бобил дар ду зуҳуроте, ки унсурҳои суқути Бобили муосирро барқарор месозанд, паёми фариштаи дуввумро намунавор ифода мекунад. Инчунин чунин аст, зеро суқути Бобил, чунон ки дар китоби Дониёл сабт шудааст, оғоз ва анҷомро намояндагӣ мекунад, ҳамон тавре ки паёми фариштаи дуввум дар оғоз ва анҷоми Адвентизм эълон мегардад. Хоҳар Уайт ба таври мушаххас нишон додааст, ки доварие, ки бар Балшасар оварда шуд, намунаи доварие буд, ки бар Набукаднесар оварда шуда буд.
“To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, . . . to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.
«Ба ҳокими охирини Бобил, чунон ки ба таври рамзӣ ба нахустини он, ҳукми Нозири илоҳӣ расид: “Эй подшоҳ, ... ба ту гуфта мешавад: подшоҳӣ аз ту гирифта шудааст.” Дониёл 4:31». Анбиё ва Подшоҳон, 533.
The second fall of Babylon has the signature of Alpha and Omega, as does the second angel’s message. The signature is represented by the fall of the first and the last kings of Babylon. Nebuchadnezzar’s judgment and fall is represented as “seven times,” which is a reference to the “seven times” of Leviticus twenty-six, and the “scattering” in Nimrod’s judgment and fall is also a reference to the “seven times” of Leviticus twenty-six. Belshazzar’s judgment and fall is represented by the fiery letters that add up to twenty-five hundred and twenty, also identifying a reference to the “seven times,” of Leviticus twenty-six.
Суқути дуюми Бобил, чунон ки паёми фариштаи дуюм низ, имзои Алфа ва Омегаро дорад. Ин имзо тавассути суқути подшоҳи аввал ва охирини Бобил ифода меёбад. Доварӣ ва суқути Набукаднесар ҳамчун «ҳафт замон» тасвир шудааст, ки ишорае ба «ҳафт замон»-и Левизод 26 мебошад; ҳамчунин «парокандагӣ» дар доварӣ ва суқути Нимрӯд низ ишорае ба «ҳафт замон»-и Левизод 26 аст. Доварӣ ва суқути Белшасар ба воситаи ҳарфҳои оташине ифода ёфтааст, ки ҷамъашон ду ҳазору панҷсаду бист мешавад ва ин низ ишорае ба «ҳафт замон»-и Левизод 26-ро муайян мекунад.
A “triple application of prophecy” is established by the first two witnesses that identify and establish the characteristics of the third and final fulfillment. With the three falls of Babylon, the very message that identifies the fall of Babylon, also identifies the rule which the triple application of prophecy is based upon. The first two falls of Babylon identify the prophetic characteristics of the third and final fall.
«Истифодаи сегонаи нубувват» ба воситаи ду шоҳиди аввал барқарор мегардад, ки хусусиятҳои иҷроиши сеюм ва ниҳоиро муайян ва собит менамоянд. Бо се суқути Бобил, худи ҳамон паёме, ки суқути Бобилро муайян мекунад, ҳамчунин он қоидаеро муайян месозад, ки истифодаи сегонаи нубувват бар он асос ёфтааст. Ду суқути аввали Бобил хусусиятҳои нубувватии суқути сеюм ва ниҳоиро муайян менамоянд.
The Millerite history is repeated to the very letter in the history of Future for America. In Millerite history a compilation of rules which William Miller became familiar with, and employed to establish the framework of truth he used to present the message of the first angel, was a waymark of that history. A “triple application of prophecy” is one of the rules that has been compiled in these last days to establish the framework of truth in which the message of the third angel is identified.
Таърихи миллеритӣ дар таърихи Future for America айнан, ҳарф ба ҳарф, такрор мешавад. Дар таърихи миллеритӣ маҷмӯае аз қоидаҳо, ки Вилям Миллер бо онҳо ошно гардида буд ва онҳоро барои барқарор сохтани чаҳорчӯбаи ҳақиқате, ки бо он паёми фариштаи якумро пешниҳод мекард, ба кор мебурд, яке аз аломатҳои роҳии он таърих буд. «Татбиқи сегонаи нубувват» яке аз он қоидаҳост, ки дар ин рӯзҳои охир гирд оварда шудааст, то чаҳорчӯбаи ҳақиқатеро барқарор намояд, ки дар он паёми фариштаи сеюм муайян карда мешавад.
The three manifestations of Rome, combined with the three manifestations of Babylon’s fall, are closely related, but have distinctions. The whore of Tyre, or Babylon, who commits fornication with the kings of the earth is one flesh with them, but she reigns over those kings as Jezebel reigned over king Ahab. Modern Rome is the beast of Revelation seventeen that the whore of Modern Babylon rides upon and reigns over.
Се зуҳуроти Рум, ки бо се зуҳуроти суқути Бобил якҷо шудаанд, бо ҳам робитаи наздик доранд, вале фарқиятҳо низ доранд. Фоҳишаи Сур, ё Бобил, ки бо подшоҳони замин зино мекунад, бо онҳо як ҷисм аст, аммо бар он подшоҳон ҳукмронӣ мекунад, чунон ки Изобал бар подшоҳ Аҳъоб ҳукмронӣ мекард. Руми муосир ҳамон ҳайвони Ваҳйи боби ҳабдаҳум аст, ки фоҳишаи Бобили муосир бар он савор мешавад ва бар он ҳукмронӣ мекунад.
We will continue this study in the next article.
Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
“Then my eyes were taken from the glory, and I was pointed to the remnant on the earth. The angel said to them, ‘Will ye shun the seven last plagues? Will ye go to glory and enjoy all that God has prepared for those who love Him and are willing to suffer for His sake? If so, ye must die that ye may live. Get ready, get ready, get ready. Ye must have a greater preparation than ye now have, for the day of the Lord cometh, cruel both with wrath and fierce anger, to lay the land desolate and to destroy the sinners thereof out of it. Sacrifice all to God. Lay all upon His altar—self, property, and all, a living sacrifice. It will take all to enter glory. Lay up for yourselves treasure in heaven, where no thief can approach or rust corrupt. Ye must be partakers of Christ’s sufferings here if ye would be partakers with Him of His glory hereafter.’
«Сипас чашмони ман аз ҷалол бардошта шуданд, ва ба ман бақияи бар рӯйи замин нишон дода шуд. Фаришта ба онҳо гуфт: “Оё шумо аз ҳафт балои охирин канора хоҳед ҷуст? Оё ба ҷалол хоҳед рафт ва аз ҳамаи он чи Худо барои онҳое муҳайё кардааст, ки Ӯро дӯст медоранд ва ба хотири Ӯ ранҷ кашидан мехоҳанд, баҳраманд хоҳед шуд? Агар чунин бошад, бояд бимиред, то зинда гардед. Тайёр шавед, тайёр шавед, тайёр шавед. Шумо бояд омодагии бузургтаре аз он чи ҳоло доред, дошта бошед, зеро ки рӯзи Худованд меояд, бераҳм, ҳам бо ғазаб ва ҳам бо хашми шадид, то заминро вайрону валангор созад ва гуноҳкорони онро аз он нобуд намояд. Ҳама чизро барои Худо қурбон кунед. Ҳама чизро бар қурбонгоҳи Ӯ бигузоред — худ, молу мулк, ва ҳамаро, ҳамчун қурбонии зинда. Барои дохил шудан ба ҷалол, ҳама чиз лозим хоҳад буд. Барои худ ганҷе дар осмон андӯхта кунед, ки ба он ҷо ҳеҷ дузде наздик шуда наметавонад ва ҳеҷ занге онро фосид намесозад. Шумо бояд дар ин ҷо шарикони азобҳои Масеҳ бошед, агар хоҳед, ки баъдан бо Ӯ дар ҷалоли Ӯ шарик гардед.”»
“Heaven will be cheap enough, if we obtain it through suffering. We must deny self all along the way, die to self daily, let Jesus alone appear, and keep His glory continually in view. I saw that those who of late have embraced the truth would have to know what it is to suffer for Christ’s sake, that they would have trials to pass through that would be keen and cutting, in order that they may be purified and fitted through suffering to receive the seal of the living God, pass through the time of trouble, see the King in His beauty, and dwell in the presence of God and of pure, holy angels.
«Осмон ба қадри кофӣ арзон хоҳад буд, агар мо онро ба воситаи ранҷу азоб ба даст оварем. Мо бояд дар тамоми роҳ нафсро инкор намоем, ҳар рӯз нисбат ба нафс бимирем, бигзорем танҳо Исо зоҳир гардад ва ҷалоли Ӯро пайваста пеши назар нигоҳ дорем. Ба ман нишон дода шуд, ки онҳое ки вақтҳои охир ҳақиқатро пазируфтаанд, бояд маънои ранҷ кашиданро ба хотири Масеҳ бишиносанд; ки онҳо бояд аз озмоишҳое бигзаранд, ки сахт ва бурранда хоҳанд буд, то ки ба воситаи ранҷу азоб пок гардонида шуда, барои қабул кардани мӯҳри Худои зинда, гузаштан аз замони тангӣ, дидани Подшоҳ дар ҳусни Ӯ ва сокин шудан дар ҳузури Худо ва фариштагони поку муқаддас мувофиқ гардонида шаванд.»
“As I saw what we must be in order to inherit glory, and then saw how much Jesus had suffered to obtain for us so rich an inheritance, I prayed that we might be baptized into Christ’s sufferings, that we might not shrink at trials, but bear them with patience and joy, knowing what Jesus had suffered that we through His poverty and sufferings might be made rich. Said the angel, ‘Deny self; ye must step fast.’ Some of us have had time to get the truth and to advance step by step, and every step we have taken has given us strength to take the next. But now time is almost finished, and what we have been years learning, they will have to learn in a few months. They will also have much to unlearn and much to learn again. Those who would not receive the mark of the beast and his image when the decree goes forth, must have decision now to say, Nay, we will not regard the institution of the beast.” Early Writings, 67.
«Вақте ки ман дидам, ки барои вориси ҷалол гардидан мо бояд чӣ гуна бошем, ва баъд дидам, ки Исо барои ба даст овардани чунин мероси ғанӣ барои мо чӣ қадар азоб кашидааст, ман дуо кардам, то мо дар азобҳои Масеҳ таъмид ёбем, то дар вақти озмоишҳо ақиб накашем, балки онҳоро бо сабр ва шодӣ таҳаммул намоем, зеро медонем, ки Исо чӣ қадар азоб кашид, то мо ба василаи камбағалӣ ва азобҳои Ӯ сарватманд гардем. Фаришта гуфт: “Аз худ инкор намоед; шумо бояд зуд қадам занед.” Баъзе аз мо вақт доштем, ки ҳақиқатро қабул кунем ва қадам ба қадам пеш равем, ва ҳар қадаме ки бардоштем, ба мо қувват медод, то қадами дигарро бардорем. Аммо акнун вақт қариб ба анҷом расидааст, ва он чиро ки мо солҳои зиёд меомӯхтем, онҳо маҷбур хоҳанд буд дар чанд моҳ биомӯзанд. Онҳо ҳамчунин бисёр чизҳоро бояд аз худ дур созанд ва бисёр чизҳоро аз нав биомӯзанд. Онҳое ки ҳангоми баромадани фармон нахоҳанд пазируфт тамғаи ҳайвон ва сурати онро, бояд ҳоло қатъият дошта бошанд, то бигӯянд: Не, мо муассисаи ҳайвонро ба эътибор нахоҳем гирифт». Навиштаҳои аввалия, 67.