Daniel chapter one, represents the first angel’s message of Revelation chapter fourteen. Jehoiakim symbolically identifies that it is the empowerment of the first angel’s message, not its arrival at the “time of the end.” All prophets are identifying the “last days” of the investigative judgment, so the chapter is representing September 11, 2001, when the testing process of the one hundred and forty-four thousand began. In Malachi chapter three, that process has been represented as a cleansing process when a messenger prepares the way for the messenger of the covenant to come suddenly to his temple. The messenger that prepares the way, who is also the “voice” that cries in the wilderness is also a test, which is part of the cleansing process. In Malachi chapter three, the hundred and forty-four thousand are represented as the sons of Levi. The sons of Levi represent those who stood with the messenger Moses, in the rebellion of the golden calf which represented the image of the beast.
Боби якуми Дониёл паёми фариштаи якуми Ваҳй боби чордаҳумро муаррифӣ мекунад. Еҳӯёқим ба таври рамзӣ муайян месозад, ки ин қувватёбии паёми фариштаи якум аст, на омадани он дар «вақти интиҳо». Ҳамаи анбиё «рӯзҳои охир»-и доварии таҳқиқиро муайян мекунанд, бинобар ин ин боб 11 сентябри соли 2001-ро муаррифӣ мекунад, замоне ки раванди озмоиши як саду чилу чор ҳазор оғоз ёфт. Дар Малокӣ боби сеюм, он раванд ҳамчун раванди поксозӣ муаррифӣ шудааст, вақте ки қосиде роҳро барои Қосиди аҳд омода месозад, то ки ногаҳон ба маъбади Худ биёяд. Қосиде, ки роҳро омода мекунад, ва ҳамчунин «овоз»-ест, ки дар биёбон нидо мекунад, худ низ озмоиш аст, ки ҷузъе аз раванди поксозӣ мебошад. Дар Малокӣ боби сеюм, як саду чилу чор ҳазор ҳамчун писарони Левӣ муаррифӣ шудаанд. Писарони Левӣ онҳоеро муаррифӣ мекунанд, ки дар исёни гӯсолаи тиллоӣ, ки сурати ҳайвонро муаррифӣ мекард, бо қосид Мӯсо истода буданд.
Passing the test of the image of the beast, is another biblical illustration of the second of the three tests that make up the cleansing process. The sons of Levi must pass that test before they are sealed.
Гузаштан аз имтиҳони сурати ҳайвон, намунаи дигари Китоб Муқаддас аз дувуми он се имтиҳонест, ки раванди поксозиро ташкил медиҳанд. Писарони Левӣ бояд пеш аз он ки мӯҳр карда шаванд, аз он имтиҳон гузаранд.
The sealing of Ezekiel chapters eight and nine, is another illustration of the cleansing process that began on September 11, 2001. In chapter eight, those in Jerusalem who ultimately bow down to the sun, represent the four generations of Laodicean Adventism. In chapter nine, those who receive the seal are sighing and crying for the abominations that are taking place within Jerusalem. Jerusalem is God’s church.
Мӯҳргузории бобҳои ҳаштум ва нӯҳуми Ҳизқиёл намунаи дигари раванди поксозист, ки аз 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт. Дар боби ҳаштум, онҳое ки дар Ерусалим дар ниҳоят ба офтоб саҷда мекунанд, чор насли адвентизми Лаодикияро ифода менамоянд. Дар боби нӯҳум, онҳое ки мӯҳрро қабул мекунанд, аз зишткориҳое ки дар дохили Ерусалим ба амал меоянд, оҳу нола мекунанд. Ерусалим калисои Худост.
The three angels’ messages are also an illustration of the cleansing process. The three messages represent a three-step testing process, and it is required that the sons of Levi pass the first test to even be involved with the second test. The third test is a different type of test, for it represents a test that identifies whether the sons of Levi successfully passed the first two tests. It is a prophetic litmus test. The first test is a dietary test (in spiritual terms), for it is passed or failed, based upon whether the sons of Levi accept the message provided by the Holy Spirit through Elijah, the messenger that prepares the way for the messenger of the covenant.
Паёмҳои се фаришта инчунин тасвири раванди поксозӣ мебошанд. Ин се паём раванди озмоиши сеқадамиро ифода мекунанд, ва зарур аст, ки писарони Левӣ аз озмоиши аввал гузаранд, то умуман дар озмоиши дуюм иштирок дошта бошанд. Озмоиши сеюм навъи дигари озмоиш аст, зеро он озмоишеро ифода мекунад, ки муайян месозад, оё писарони Левӣ ду озмоиши аввалро бомуваффақият гузаштаанд ё не. Он санҷиши пешгӯёнаи лакмусист. Озмоиши аввал озмоиши ғизоист (ба маънои рӯҳонӣ), зеро он вобаста ба он гузашта ё ноком мешавад, ки оё писарони Левӣ паёмеро, ки Рӯҳи Муқаддас ба воситаи Илёс — он паёмоваре ки роҳро барои паёмовари аҳд омода месозад — мерасонад, қабул мекунанд ё не.
The first verse of the book of Revelation emphasizes the seriousness of that message. It purposely identifies that the message which the human messenger, represented as John, sends to the churches, was given to him by Gabriel, who received it from Christ, who in turn received it from the Father. The message of Elijah possesses the authority of divinity, and to reject the message of John, or Elijah, or the “voice crying in the wilderness”, is to reject the Revelation of Jesus Christ.
Ояти аввали китоби Ваҳй ҷиддияти он паёмро таъкид мекунад. Он қасдан муайян месозад, ки паёме, ки қосиди башарӣ, ки ба сурати Юҳанно муаррифӣ шудааст, ба калисоҳо мефиристад, ба ӯ аз ҷониби Ҷабраил дода шудааст, ки онро аз Масеҳ гирифта буд, ва Масеҳ, дар навбати Худ, онро аз Падар гирифта буд. Паёми Илёс дорои ҳокимияти илоҳист, ва рад кардани паёми Юҳанно, ё Илёс, ё «овозе нидокунанда дар биёбон», рад кардани Ваҳйи Исои Масеҳ аст.
The second test is a visual test, for once the sons of Levi have eaten the message of Elijah, that was in the hand of the angel that descended to lighten the earth with his glory, they have accepted the biblical methodology that allows them to rightly discern the signs of the times. That methodology allows the sons of Levi to recognize that those signs of the times are demonstrating that church and state are coming together in the United States, in fulfillment of the image of the beast test. More importantly, those signs of the times, when placed within the context of the sacred reform lines, are the essence of Alpha and Omega, the beginning illustrating the ending. The sacred reform lines identify that God’s people must do all in their power to cooperate in the work of preparing themselves for the seal of God.
Санҷиши дуюм санҷиши аёнӣ аст, зеро ҳамин ки писарони Левӣ паёми Илёсро, ки дар дасти фариштае буд, ки нозил шуд, то заминро бо ҷалоли худ мунаввар гардонад, хӯрданд, онҳо усулшиносии Китоби Муқаддасро пазируфтаанд, ки ба онҳо имкон медиҳад аломатҳои замонро ба таври дуруст ташхис намоянд. Он усулшиносӣ ба писарони Левӣ имкон медиҳад, ки дарк кунанд, ин аломатҳои замон нишон медиҳанд, ки калисо ва давлат дар Иёлоти Муттаҳида ба ҳам меоянд, дар иҷрошавии санҷиши сурати ҳайвон. Аз ин ҳам муҳимтар, ин аломатҳои замон, вақте ки дар доираи хатҳои муқаддаси ислоҳот ҷой дода мешаванд, моҳияти Алфа ва Омега мебошанд, ки оғоз анҷомро тасвир мекунад. Хатҳои муқаддаси ислоҳот муайян месозанд, ки қавми Худо бояд ҳар он чиро, ки дар қудраташон аст, ба ҷо оваранд, то дар кори омода сохтани худ барои мӯҳри Худо ҳамкорӣ намоянд.
Wherefore, my beloved, as ye have always obeyed, not as in my presence only, but now much more in my absence, work out your own salvation with fear and trembling. For it is God which worketh in you both to will and to do of his good pleasure. Do all things without murmurings and disputings: That ye may be blameless and harmless, the sons of God, without rebuke, in the midst of a crooked and perverse nation, among whom ye shine as lights in the world. Philippians 2:12–15.
Бинобар ин, эй маҳбубони ман, чунон ки ҳамеша итоат намудаед, на танҳо дар ҳузури ман, балки ҳоло боз ҳам бештар дар ғайбати ман, наҷоти худро бо тарс ва ларз ба амал оваред. Зеро Худост, ки ҳам ирода кардан ва ҳам амал намуданро барои хушнудии неки Худ дар шумо ба амал меоварад. Ҳама чизро бе ғурунҷу баҳс анҷом диҳед, то ки беайб ва бегуноҳ бошед, фарзандони Худо, бе маломат, дар миёни насли каҷраву фасодзадае, ки дар он миён шумо чун чароғҳо дар ҷаҳон медурахшед. Филиппиён 2:12–15.
Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah, four in number, represent Seventh-day Adventists around the world, who recognize September 11, 2001 as the identification of the descent of the angel of Revelation eighteen, and they choose to take the hidden manna that is in his hand and eat it. The hidden manna that is to be eaten, as the apostle Paul just cited, represents God (the hidden manna), that works within His people to do His will and good pleasure. Paul represents the messenger to the Philadelphians, and to reject his message was death. Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent those who choose to eat the hidden manna.
Дониёл, Ҳананё, Мишоил ва Азарё — чор нафар — адвентистони рӯзи ҳафтумро дар саросари ҷаҳон муаррифӣ мекунанд, ки 11 сентябри соли 2001-ро ҳамчун муайяншавии фуруд омадани фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳ мешиносанд, ва интихоб мекунанд, ки маннаи ниҳониеро, ки дар дасти ӯст, бигиранд ва онро бихӯранд. Маннаи ниҳоние, ки бояд хӯрда шавад, чунон ки расули Павлус ҳамин ҳоло иқтибос овард, Худоро (маннаи ниҳонӣ) ифода мекунад, ки дар даруни қавми Худ амал менамояд, то ирода ва ризомандии некӯи Худро ба ҷо оранд. Павлус намояндаи паёмовар ба аҳли Филаделфия аст, ва рад кардани паёми ӯ марг буд. Дониёл, Ҳананё, Мишоил ва Азарё онҳоеро муаррифӣ мекунанд, ки интихоб мекунанд маннаи ниҳониро бихӯранд.
Now among these were of the children of Judah, Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: Unto whom the prince of the eunuchs gave names: for he gave unto Daniel the name of Belteshazzar; and to Hananiah, of Shadrach; and to Mishael, of Meshach; and to Azariah, of Abednego. But Daniel purposed in his heart that he would not defile himself with the portion of the king’s meat, nor with the wine which he drank: therefore he requested of the prince of the eunuchs that he might not defile himself. Daniel 1:6–8.
Ва аз миёни фарзандони Яҳудо буданд Дониёл, Ҳананё, Мишоил ва Азариё; ва сардори хоҷасароён ба онҳо номҳо дод: ва Дониёлро Балташассар номид; ва Ҳананёро Шадрак; ва Мишоилро Мешак; ва Азариёро Абед-Наго. Аммо Дониёл дар дили худ қарор дод, ки худро бо ҳиссаи таъоми подшоҳ ва бо шаробе ки ӯ менӯшид, палид насозад; бинобар ин аз сардори хоҷасароён хоҳиш кард, ки худро палид насозад. Дониёл 1:6–8.
Daniel determines that he desires to eat the message that was brought down out of heaven on September 11, 2001, and also to refuse the message represented as the diet and drink of Babylon. Ashpenaz had selected which of the Judean captives should be brought before the king.
Дониёл қарор мекунад, ки ӯ мехоҳад паёмеро бихӯрад, ки 11 сентябри соли 2001 аз осмон нозил карда шуд, ва ҳамчунин паёмеро, ки ба сурати таъом ва нӯшокии Бобил муаррифӣ гардидааст, рад намояд. Ашфаназ интихоб карда буд, ки кадоме аз асирони Яҳудо ба ҳузури подшоҳ оварда шаванд.
And the king spake unto Ashpenaz the master of his eunuchs, that he should bring certain of the children of Israel, and of the king’s seed, and of the princes; Children in whom was no blemish, but well favoured, and skilful in all wisdom, and cunning in knowledge, and understanding science, and such as had ability in them to stand in the king’s palace, and whom they might teach the learning and the tongue of the Chaldeans. Daniel 1:4, 5.
Ва подшоҳ ба Ашфаназ, сарвари хасагон, фармуд, ки баъзе аз банӣ-Исроил, аз насли подшоҳ ва аз миронро биёварад; ҷавононеро, ки дар онҳо ҳеҷ айбе набошад, балки хушсимо бошанд, дар ҳар гуна ҳикмат моҳир, дар дониш доно, дар илм фаҳманда, ва дорои қобилияте, ки битавонанд дар қасри подшоҳ биистанд, ва онҳоро таълим диҳанд адабиёт ва забони калдониёнро. Дониёл 1:4, 5.
If we follow the chain of command identified in Revelation chapter one, and verse one, Nebuchadnezzar had instructed Ashpenaz to select the children who fulfilled the prediction that Isaiah had proclaimed to Hezekiah. Ashpenaz took the message and then gave it to Melzar, the prince of the eunuchs. Nebuchadnezzar represents the heavenly father; Ashpenaz represents Christ and Melzar represents Gabriel. Ashpenaz knew which children to select, and he knew Daniel would make the right dietary decision, before he brought him before the king.
Агар мо силсилаи фармондеҳиро, ки дар Ваҳй, боби якум ва ояти якум муайян шудааст, пайравӣ кунем, Набукаднесар ба Ашфаназ дастур дода буд, ки он писаронро интихоб намояд, ки пешгӯии Ишаъё, ки ӯ ба Ҳизқиё эълон карда буд, дар бораи онҳо иҷро мешуд. Ашфаназ ин хабарро гирифта, сипас онро ба Мелзар, сардори хоҷасароён, расонид. Набукаднесар Падари Осмониро намояндагӣ мекунад; Ашфаназ Масеҳро намояндагӣ мекунад ва Мелзар Ҷабраилро намояндагӣ мекунад. Ашфаназ медонист, ки кадом писаронро бояд интихоб кунад, ва пеш аз он ки Дониёлро назди подшоҳ биёрад, медонист, ки ӯ қарори дуруст оид ба парҳез хоҳад гирифт.
Now God had brought Daniel into favour and tender love with the prince of the eunuchs. And the prince of the eunuchs said unto Daniel, I fear my lord the king, who hath appointed your meat and your drink: for why should he see your faces worse liking than the children which are of your sort? then shall ye make me endanger my head to the king. Daniel 1:9, 10.
Ва Худо Дониёлро дар назари сардори хоҷасароён ба илтифот ва меҳрубонии нозук даровард. Ва сардори хоҷасароён ба Дониёл гуфт: «Ман аз оғоям подшоҳ метарсам, ки ӯ хӯрок ва нӯшокии шуморо муқаррар кардааст; зеро чаро ӯ бояд чеҳраҳои шуморо аз ҷавононе, ки ҳамсинну ҳамқисми шумо ҳастанд, бадтар бинад? Он гоҳ шумо сабаб мешавед, ки ман сари худро назди подшоҳ ба хатар андозам». Дониёл 1:9, 10.
Melzar here identifies the first step of the three angels’ messages. The first step is to fear God, as illustrated by Melzar’s fear of Nebuchadnezzar. The Hebrew word “truth” that was created by bringing together the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet has previously been demonstrated in these articles to represent the three-step testing process of the three angels. In doing so, it was established upon several witnesses that the first angel’s message contained all three of the three tests that are represented by the three angels’ messages. The first angel’s message is identified as the everlasting gospel, defining it as the same gospel from the days of Adam through to the Second Coming of Christ.
Дар ин ҷо Малзар қадами аввали паёмҳои се фариштаро муайян мекунад. Қадами аввал тарсидан аз Худост, чунон ки дар тарси Малзар аз Набукаднесар нишон дода шудааст. Калимаи ибрии «ҳақиқат», ки бо пайвастани ҳарфи аввал, сенздаҳум ва охирини алифбои ибрӣ сохта шудааст, қаблан дар ин мақолаҳо нишон дода шуда буд, ки раванди озмоиши сесатҳии се фариштаро ифода мекунад. Бо ин роҳ, бар асоси чандин шоҳидон собит гардида буд, ки паёми фариштаи аввал ҳар се озмоиши серо, ки бо паёмҳои се фаришта ифода шудаанд, дар бар мегирад. Паёми фариштаи аввал ҳамчун Инҷили ҷовидонӣ муайян карда мешавад ва ҳамин тавр онро ҳамон Инҷил мешуморад, ки аз рӯзҳои Одам то Бозомадани Дуюми Масеҳ яксон аст.
And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters. Revelation 14:6, 7.
Ва ман фариштаи дигареро дидам, ки дар миёнаи осмон парвоз мекард ва Инҷили ҷовидониро дошт, то онро ба сокинони замин, ба ҳар миллату қабила ва забону қавм мавъиза намояд, Ва бо овози баланд мегуфт: Аз Худо битарсед ва Ӯро ҷалол диҳед; зеро соати доварии Ӯ фаро расидааст; ва ба Ӯ, ки осмон ва замин ва баҳр ва чашмаҳои обҳоро офарид, саҷда кунед. Ваҳй 14:6, 7.
The first step of the first angel’s message is the fear of God. The second step is to give him glory and the third is the arrival of the hour of his judgment. In relation to the other two angels’ messages, the first angel’s message is, “fear God.” The second angel’s message then announces the fall of Babylon, and whether in the Millerite movement of the first angel, or the movement of the third angel the call out of Babylon is where the manifestation of the outpouring of the Holy Spirit is accomplished. In that period of time, whether it is represented as the Midnight Cry, the loud cry, or the latter rain those proclaiming the message glorify God. The second angel’s message is where God is given glory, and that period of time leads to a point in time where the investigative judgment began in the Millerite history, or the judgment of the whore of Babylon which takes place in the Sunday law crisis.
Қадами аввали паёми фариштаи аввал — тарсидан аз Худост. Қадами дувум — Ӯро ҷалол додан аст, ва қадами сеюм — фаро расидани соати доварии Ӯ. Дар иртибот бо паёмҳои ду фариштаи дигар, паёми фариштаи аввал ин аст: «Аз Худо битарсед». Сипас паёми фариштаи дувум суқути Бобилро эълон мекунад, ва хоҳ дар ҳаракати миллеритии фариштаи аввал бошад, хоҳ дар ҳаракати фариштаи сеюм, даъват ба берун омадан аз Бобил ҳамон ҷое аст, ки зуҳури рехтани Рӯҳулқудс ба амал меояд. Дар он фосилаи замон, хоҳ он ҳамчун Нидои Нимашаб, нидои баланд, ё борони охирин муаррифӣ гардад, онҳое ки паёмро эълон мекунанд, Худоро ҷалол медиҳанд. Паёми фариштаи дувум ҳамон ҷое аст, ки дар он ба Худо ҷалол дода мешавад, ва он фосилаи замон ба нуқтае аз вақт мерасонад, ки дар таърихи миллеритӣ доварии таҳқиқотӣ оғоз ёфт, ё ба доварии фоҳишаи Бобил, ки дар бӯҳрони қонуни якшанбе ба вуқӯъ меояд.
Melzar’s fear represents the first angel’s message, and it begins the dietary testing of ten days, which the number ten also signifies a test. Melzar’s expression of fearing the king, was the same as Daniel fearing God more than the king, and purposing in his heart not to be defiled with the diet of Babylon. The period of time that the testing of Daniel and the three worthies was three years, thus representing the three steps of the three angels’ messages.
Тарси Мелзар паёми фариштаи аввалро ифода мекунад, ва он озмоиши парҳезии даҳрӯзаро оғоз менамояд, ки рақами даҳ низ озмоишро ифода мекунад. Изҳори тарси Мелзар аз подшоҳ ҳамонанд буд ба тарси Дониёл аз Худо бештар аз подшоҳ, ва ба он ки дар дили худ қарор дод бо ғизои Бобил худро палид насозад. Давраи вақте ки озмоиши Дониёл ва се ҷавони шоиста идома дошт, се сол буд; бинобар ин, он се қадами паёмҳои се фариштаро намояндагӣ мекунад.
And the king appointed them a daily provision of the king’s meat, and of the wine which he drank: so nourishing them three years, that at the end thereof they might stand before the king. Daniel 1:5.
Ва подшоҳ барои онҳо рӯзона аз таоми подшоҳ ва аз шаробе ки ӯ менӯшид, ҳиссае муқаррар кард; ва онҳоро се сол парвариш менамуд, то ки дар анҷоми он пеши подшоҳ ҳозир шаванд. Дониёл 1:5.
Daniel chapter one represents the empowerment of the first angel’s message, and there marks the beginning of the dietary test, which in Millerite history was represented by the eating of the little book. The testing period for Daniel and the three worthies was accomplished in the initial ten days, of those three years. Ten is a symbol of a testing process as represented by ancient Israel when they rejected the tenth test represented by the message of Joshua and Caleb. It is also represented in the time of persecution in the church of Smyrna.
Боби якуми китоби Дониёл қудратманд гардидани паёми фариштаи аввалро ифода менамояд, ва дар он ҷо оғози озмоиши парҳезӣ қайд мегардад, ки дар таърихи миллеритӣ бо хӯрдани китоби хурд тасвир ёфта буд. Давраи озмоиши Дониёл ва он се ҷавони барҷаста дар даҳ рӯзи аввали он се сол ба анҷом расонида шуд. Даҳ рамзи ҷараёни озмоиш аст, чунон ки дар Исроили қадим, ҳангоме ки онҳо озмоиши даҳумро, ки бо паёми Еҳушаъ ва Колеб ифода мешуд, рад карданд, нишон дода шудааст. Ин ҳамчунин дар замони таъқибот дар калисои Смирно таҷассум ёфтааст.
Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:10.
Аз он чизҳое ки хоҳӣ кашид, ҳеҷ матарс; инак, иблис баъзеро аз шумо ба зиндон хоҳад андохт, то озмуда шавед; ва шумо даҳ рӯз мусибат хоҳед дошт: то дами марг амин бош, ва Ман ба ту тоҷи ҳаётро хоҳам дод. Ваҳй 2:10.
The counsel to the church of Smyrna was to not fear the testing process, for if they feared God, He would reward their godly fear with a crown of life. That godly fear is represented by Daniel’s desire to eat the heavenly manna.
Панд ба калисои Смирно ин буд, ки аз раванди озмоиш натарсанд, зеро агар аз Худо битарсанд, Ӯ тарси худотарсонаи онҳоро бо тоҷи ҳаёт мукофот хоҳад дод. Он тарси худотарсона бо хоҳиши Дониёл барои хӯрдани маннои осмонӣ ифода шудааст.
Then said Daniel to Melzar, whom the prince of the eunuchs had set over Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah, Prove thy servants, I beseech thee, ten days; and let them give us pulse to eat, and water to drink. Then let our countenances be looked upon before thee, and the countenance of the children that eat of the portion of the king’s meat: and as thou seest, deal with thy servants. So he consented to them in this matter, and proved them ten days. Daniel 1:10–14.
Пас Дониёл ба Малзар, ки сардори хоҷасароён ӯро бар Дониёл, Ҳананё, Мишоил ва Азарё таъйин карда буд, гуфт: «Лутфан, бандагонатро даҳ рӯз биозмой; ва бигзор ба мо лӯбиёгиҳо барои хӯрдан ва об барои нӯшидан диҳанд. Он гоҳ симои мо ва симои он ҷавононеро, ки аз ҳиссаи таоми подшоҳ мехӯранд, пеши ту бубинанд; ва чунон ки мебинӣ, бо бандагонат амал намо». Пас ӯ дар ин кор ба сухани онҳо розӣ шуд ва онҳоро даҳ рӯз озмуд. Дониёл 1:10–14.
The first test was to fear God, as illustrated by Melzar and Daniel purposing in his heart to not defile himself with Babylonian food and drink. The second element of the first angel’s message is to give God glory, which represents a visual manifestation of the effects of the diet. At the end of ten days, Daniel and the three worthies glorified God by their physical appearance.
Озмоиши аввал ин буд, ки аз Худо тарсанд, чунон ки дар мавриди Мелзар ва Дониёл нишон дода шудааст, вақте ки ӯ дар дили худ қарор дод, ки худро бо таому нӯшокии Бобил палид насозад. Унсури дуюми паёми фариштаи аввал ин аст, ки ба Худо ҷалол диҳанд, ки он зуҳури намоёни таъсироти парҳезро ифода мекунад. Дар анҷоми даҳ рӯз, Дониёл ва он се ҷавони баргузида бо намуди зоҳирии ҷисмонии худ Худоро ҷалол доданд.
And at the end of ten days their countenances appeared fairer and fatter in flesh than all the children which did eat the portion of the king’s meat. Thus Melzar took away the portion of their meat, and the wine that they should drink; and gave them pulse. As for these four children, God gave them knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams. Daniel 1:15–17.
Ва дар анҷоми даҳ рӯз чеҳраҳои онҳо назар ба ҳамаи он ҷавононе ки аз ҳиссаи таоми подшоҳ мехӯрданд, зеботар ва аз ҷиҳати ҷисм пуртар намудор шуд. Пас Малсар ҳиссаи таоми онҳоро ва шароберо ки бояд менӯшиданд, аз онҳо гирифт; ва ба онҳо лӯбиё дод. Ва дар бораи ин чор ҷавон, Худо ба онҳо дониш ва маҳорат дар ҳар гуна адаб ва ҳикмат ато кард; ва Дониёл дар ҳамаи рӯъёҳо ва хобҳо фаҳмиш дошт. Дониёл 1:15–17.
The four children passed the first test of diet, which is where Adam and Eve fell, and which represented the first test Christ addressed immediately after His baptism. Christ’s baptism was the empowerment of the first message in his prophetic line. It empowered and endorsed the message proclaimed by the “voice in the wilderness”. Then, as with Daniel and the three worthies, Christ was tested upon diet for forty days, as was Daniel for ten days. Daniel and Christ were typifying the test of the hidden manna in the angel’s hand that descended on September 11, 2001. Two tests would follow for Christ, and for Daniel. The second test was where Daniel and the three worthies glorified God by their countenances. The test that followed the dietary test for Christ also represented glory.
Он чор кӯдак аз озмоиши аввали ғизо гузаштанд, ки ҳамон ҷо Одам ва Ҳавво суқут карданд, ва ки озмоиши аввалеро намояндагӣ мекард, ки Масеҳ фавран пас аз таъмиди Худ ба он рӯ ба рӯ гардид. Таъмиди Масеҳ қудратбахшии паёми аввал дар хатти нубувватии Ӯ буд. Он паёмеро, ки аз ҷониби «овозе дар биёбон» эълон мешуд, қудрат бахшид ва тасдиқ намуд. Сипас, чунон ки бо Донёл ва се ҷавонмарди шоиста буд, Масеҳ дар масъалаи ғизо барои чиҳил рӯз озмуда шуд, ҳамон тавре ки Донёл барои даҳ рӯз озмуда шуда буд. Донёл ва Масеҳ озмоиши манни ниҳониеро намунавӣ менамуданд, ки дар дасти фариштае буд, ки дар 11 сентябри соли 2001 нозил шуд. Барои Масеҳ ва барои Донёл ду озмоиши дигар дар пай меомад. Озмоиши дуюм ҳамон ҷо буд, ки Донёл ва се ҷавонмарди шоиста бо симои худ Худоро ҷалол доданд. Озмоише, ки барои Масеҳ пас аз озмоиши ғизоӣ омад, низ ҷалолро намояндагӣ мекард.
And the devil said unto him, If thou be the Son of God, command this stone that it be made bread. And Jesus answered him, saying, It is written, That man shall not live by bread alone, but by every word of God. And the devil, taking him up into an high mountain, showed unto him all the kingdoms of the world in a moment of time. And the devil said unto him, All this power will I give thee, and the glory of them: for that is delivered unto me; and to whomsoever I will I give it. If thou therefore wilt worship me, all shall be thine. And Jesus answered and said unto him, Get thee behind me, Satan: for it is written, Thou shalt worship the Lord thy God, and him only shalt thou serve. Matthew 4:3–8.
Ва иблис ба Ӯ гуфт: «Агар Ту Писари Худо бошӣ, ба ин санг амр фармо, то нон гардад». Ва Исо ба ӯ дар ҷавоб гуфт: «Навишта шудааст: “Инсон на танҳо бо нон зиндагӣ мекунад, балки бо ҳар каломи Худо”». Ва иблис Ӯро ба кӯҳи бисёр баланд бурда, дар як лаҳза ҳамаи мамолики ҷаҳонро ба Ӯ нишон дод. Ва иблис ба Ӯ гуфт: «Тамоми ин қудрат ва ҷалоли онҳоро ба Ту хоҳам дод, зеро он ба ман супурда шудааст; ва ба ҳар кӣ хоҳам, онро медиҳам. Пас, агар Ту маро саҷда кунӣ, ҳамааш аз они Ту хоҳад шуд». Ва Исо дар ҷавоб ба ӯ гуфт: «Аз пеши Ман дур шав, эй шайтон, зеро навишта шудааст: “Худованд Худои худро саҷда намо, ва танҳо Ӯро ибодат кун”». Матто 4:3–8.
After Christ passed the test of diet, Satan then offered the “glory” of all the kingdoms of the world, and Christ instead chose to glorify the King of all kings. Adam and Eve failed the first test, and immediately sought to hide their countenances with fig leaves, for they no longer demonstrated the glory of God, as represented by the robe of light they had previously worn. When Daniel and the three worthies passed the dietary test, they were then given “knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams.”
Пас аз он ки Масеҳ озмоиши парҳезро паси сар кард, Шайтон он гоҳ «ҷалол»-и ҳамаи подшоҳии ҷаҳонро ба Ӯ пешкаш намуд, вале Масеҳ ба ҷои он интихоб кард, ки Подшоҳи подшоҳонро ҷалол диҳад. Одам ва Ҳавво дар озмоиши аввал ноком шуданд ва дарҳол кӯшиданд, ки симоҳои худро бо баргҳои анҷир пинҳон созанд, зеро онҳо дигар ҷалоли Худоро, ки бо ҷомаи нур, ки пештар дар бар доштанд, намояндагӣ мешуд, зоҳир намекарданд. Вақте ки Дониёл ва он се ҷавони баргузида аз озмоиши парҳез гузаштанд, пас ба онҳо «дониш ва маҳорат дар ҳар навъ таълим ва ҳикмат» дода шуд; «ва Дониёл дар фаҳмиши ҳамаи рӯъёҳо ва хобҳо соҳибидрок буд.»
They passed the second test, which was a visual test that had been administered by Melzar. In Millerite history, the second angel’s message marked the distinction between those who accepted and those who rejected the message of the “voice” crying in the wilderness, as represented by William Miller. Prophetically the Millerite movement then became the visible and only true horn of Protestantism, and those who rejected the message and movement became the daughters of Rome. They had chosen to eat the diet and drink the wine of Babylon, as opposed to the little book. At the end of three years, Daniel and the worthies were brought in to be judged by Nebuchadnezzar.
Онҳо аз озмоиши дуюм гузаштанд, ки озмоиши зоҳирӣ буд ва аз ҷониби Мелзар баргузор гардида буд. Дар таърихи миллеритӣ, паёми фариштаи дуюм ҷудоиро миёни онҳое, ки паёми «овоз»-и нидокунанда дар биёбонро, ки бо Уилям Миллер ифода мешуд, пазируфтанд, ва онҳое, ки онро рад карданд, нишон дод. Аз лиҳози нубувватӣ, ҳаракати миллеритӣ он гоҳ шохи намоён ва ягонаи ҳақиқии протестантизм гардид, ва онҳое, ки паём ва ҳаракатро рад карданд, духтарони Рум шуданд. Онҳо бар он шуданд, ки ба ҷойи китоби кучак, ғизоро бихӯранд ва шароби Бобилро бинӯшанд. Дар охири се сол, Дониёл ва он мардони шоиста барои доварӣ назди Набукаднесар оварда шуданд.
Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king enquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:18–21.
Акнун дар охири он рӯзҳое ки подшоҳ гуфта буд, ки онҳоро биёранд, сарвари хасагон онҳоро ба ҳузури Набукаднесар овард. Ва подшоҳ бо онҳо сухан гуфт; ва дар миёни ҳамаи онҳо ҳеҷ касе мисли Дониёл, Ҳананё, Мишоил ва Азарё ёфт нашуд; бинобар ин онҳо пеши подшоҳ меистоданд. Ва дар ҳар кори ҳикмат ва фаҳме ки подшоҳ аз онҳо мепурсид, онҳоро даҳ бор беҳтар аз ҳамаи ҷодугарон ва мунаҷҷимоне ки дар тамоми мамлакати ӯ буданд, меёфт. Ва Дониёл то соли аввали подшоҳ Қӯруш боқӣ монд. Дониёл 1:18–21.
Daniel and the three worthies passed the test of “ten” days, and then were found to be “ten” times wiser than all the others when they passed their final exam/test.
Дониёл ва он се ҷавонмарди баргузида аз имтиҳони «даҳ» рӯз гузаштанд, ва пас аз он, ҳангоме ки аз озмоиши ниҳоии худ гузаштанд, маълум шуд, ки онҳо аз ҳамаи дигарон «даҳ» баробар донотаранд.
Daniel chapter one, is the first reference to the first angel’s message in the book that consists of the books of Daniel and Revelation. It possesses the identical characteristics as the first angel of Revelation chapter fourteen. It upholds the truth first mentioned in Revelation’s first verse, for Nebuchadnezzar gave a message to Ashpenaz, who in turn gave the message to Melzar, who then interacted with Daniel. The Father gave a message to Christ, who in turn gave the message to Gabriel, who then interacted with John.
Боби якуми Дониёл нахустин ишора ба паёми фариштаи аввал дар он китобест, ки аз китобҳои Дониёл ва Ваҳй иборат аст. Он дорои ҳамон хусусиятҳои айнист, ки фариштаи аввали боби чордаҳуми Ваҳй дорад. Он ҳақиқатеро, ки нахуст дар ояти якуми Ваҳй зикр шудааст, устувор медорад; зеро Набукаднесар ба Ашфаноз паём дод, ки ӯ дар навбати худ он паёмро ба Мелзар дод, ва сипас ӯ бо Дониёл муомила намуд. Падар ба Масеҳ паём дод, ки Ӯ дар навбати худ он паёмро ба Ҷабраил дод, ва сипас ӯ бо Юҳанно муомила намуд.
The message that is conveyed, which is the message that is now being unsealed, identifies the communication process of the Father to His church. The first thing the Father chooses to identify for His church, is the three-step testing process of the three angels. God’s prophetic Word has very carefully detailed the process with several lines of prophecy, and also with the history of the Millerites. These truths are an essential element of the hidden manna that was in the angel’s hand, when he descended on September 11, 2001.
Паёме, ки расонида мешавад ва айни ҳол мӯҳраш кушода мегардад, ҷараёни иртиботи Падарро бо калисои Ӯ муайян месозад. Аввалин чизе, ки Падар барои калисои Худ ихтиёр мекунад муайян созад, раванди сеқадамаи озмоиши се фаришта мебошад. Каломи нубувватии Худо ин равандро бо чандин хатҳои нубувват ва ҳамчунин бо таърихи миллериён бисёр дақиқ баён кардааст. Ин ҳақиқатҳо ҷузъи муҳими манни ниҳоне мебошанд, ки дар дасти фаришта буд, ҳангоме ки ӯ 11 сентябри соли 2001 фуруд омад.
It is impossible to participate, and therefore to pass the second test, if you have not passed the first test. This truth was clearly represented in the history of Christ and the Millerites. Daniel chapter two is the second test, by which as Sister White states, “our eternal destiny will be decided.” She further states that it is the test we must “pass, before we are sealed.” That test is now almost finished.
Агар кас аз озмоиши аввал нагузашта бошад, иштирок кардан ва, бинобар ин, аз озмоиши дуюм гузаштан ғайриимкон аст. Ин ҳақиқат дар таърихи Масеҳ ва миллериён ба таври равшан таҷассум ёфта буд. Боби дуюми китоби Дониёл озмоиши дуюм аст, ки, чунон ки Хоҳар Уайт баён мекунад, «тақдири абадии мо аз рӯи он ҳал хоҳад шуд». Ӯ ҳамчунин мегӯяд, ки ин ҳамон озмоишест, ки мо бояд «аз он бигзарем, пеш аз он ки мӯҳр карда шавем». Он озмоиш ҳоло қариб ба анҷом расидааст.
Daniel chapter two, is about the test of the image of the beast, and it is only fitting that the chapter is about a great image, and that it was only because Daniel had passed the dietary test, and been blessed with “ten times” more “understanding” and “wisdom” that he could recognize that test. As with the warning of the test in the writings of Ellen White, the image test in Daniel chapter two is a test representing life or death consequences.
Боби дуюми Дониёл дар бораи имтиҳони сурати ҳайвон аст, ва комилан муносиб аст, ки ин боб дар бораи як ҳайкали бузург бошад, ва ин танҳо ба сабаби он буд, ки Дониёл аз имтиҳони парҳез гузашта, бо «даҳ маротиба» бештар «фаҳм» ва «ҳикмат» баракат ёфта буд, ки ӯ тавонист он имтиҳонро бишиносад. Чунон ки дар ҳушдори имтиҳон дар навиштаҳои Эллен Уайт низ дида мешавад, имтиҳони сурат дар боби дуюми Дониёл имтиҳоне аст, ки паёмадҳои ҳаёт ё мамотро ифода мекунад.
For this cause the king was angry and very furious, and commanded to destroy all the wise men of Babylon. And the decree went forth that the wise men should be slain; and they sought Daniel and his fellows to be slain. Daniel 2:12, 13.
Аз ин сабаб подшоҳ ба ғазаб омада, сахт ба хашм омад ва фармон дод, ки ҳамаи ҳакимони Бобил нобуд карда шаванд. Ва ҳукм содир шуд, ки ҳакимон кушта шаванд; ва Дониёл ва ёронашро низ ҷустуҷӯ мекарданд, то кушта шаванд. Дониёл 2:12, 13.
There are a few other prophetic issues in Daniel chapter one we need to address, and we will continue with those issues in the next article.
Дар боби якуми китоби Дониёл боз чанд масъалаи дигари нубувватӣ ҳаст, ки мо бояд онҳоро баррасӣ кунем, ва дар мақолаи оянда ба баррасии он масъалаҳо идома хоҳем дод.
“I saw a company who stood well-guarded and firm, giving no countenance to those who would unsettle the established faith of the body. God looked upon them with approbation. I was shown three steps—the first, second, and third angels’ messages. Said my accompanying angel, ‘Woe to him who shall move a block or stir a pin of these messages. The true understanding of these messages is of vital importance. The destiny of souls hangs upon the manner in which they are received.’ I was again brought down through these messages, and saw how dearly the people of God had purchased their experience. It had been obtained through much suffering and severe conflict. God had led them along step by step, until He had placed them upon a solid, immovable platform. I saw individuals approach the platform and examine the foundation. Some with rejoicing immediately stepped upon it. Others commenced to find fault with the foundation. They wished improvements made, and then the platform would be more perfect, and the people much happier. Some stepped off the platform to examine it and declared it to be laid wrong. But I saw that nearly all stood firm upon the platform and exhorted those who had stepped off to cease their complaints; for God was the Master Builder, and they were fighting against Him. They recounted the wonderful work of God, which had led them to the firm platform, and in union raised their eyes to heaven and with a loud voice glorified God. This affected some of those who had complained and left the platform, and they with humble look again stepped upon it.
«Ман гурӯҳеро дидам, ки хуб муҳофизатшуда ва устувор меистоданд ва ба касоне, ки мехостанд имони барқароршудаи ҷамоатро ноором созанд, ҳеҷ рӯйи хуш нишон намедоданд. Худо бар онҳо бо ризомандӣ назар мекард. Ба ман се қадам нишон дода шуд — паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм. Фариштаи ҳамроҳи ман гуфт: “Вой бар ҳоли ҳар касе ки аз ин паёмҳо сангеро ҷойиваз кунад ё сӯзанеро ба ҷунбиш оварад. Фаҳмиши дурусти ин паёмҳо аҳаммияти ҳаётан муҳим дорад. Тақдири ҷонҳо ба тарзи қабул шудани онҳо вобаста аст.” Бори дигар маро тавассути ин паёмҳо поён оварданд, ва ман дидам, ки қавми Худо таҷрибаи худро то чӣ андоза гарон харидаанд. Он тавассути ранҷи бисёр ва муборизаи сахт ба даст омада буд. Худо онҳоро қадам ба қадам роҳнамоӣ карда буд, то он даме ки онҳоро бар рӯи як суффаи мустаҳкам ва ноҷунбон қарор дода буд. Ман дидам, ки баъзе ашхос ба суффа наздик шуда, таҳкурсиро меомӯхтанд. Баъзеҳо бо шодӣ дарҳол бар он қадам ниҳоданд. Дигарон ба эрод гирифтан аз таҳкурсӣ оғоз карданд. Онҳо мехостанд, ки ислоҳоте ворид карда шавад, ва он гоҳ суффа комилтар мегардид ва мардум хеле хушбахттар мешуданд. Баъзеҳо аз суффа поён шуданд, то онро бисанҷанд, ва эълон карданд, ки он нодуруст гузошта шудааст. Аммо ман дидам, ки қариб ҳама бар суффа устувор меистоданд ва онҳоеро, ки аз он поён шуда буданд, насиҳат мекарданд, ки аз шикоятҳои худ даст кашанд; зеро Худо Устоди Бинокор буд, ва онҳо бар зидди Ӯ меҷангиданд. Онҳо кори аҷоиби Худоро, ки онҳоро ба сӯи он суффаи устувор оварда буд, бозгӯ мекарданд ва бо якдилӣ чашмони худро ба осмон боло мебардоштанд ва бо овози баланд Худоро ҷалол медоданд. Ин ба баъзе аз онҳое, ки шикоят карда, суффаро тарк намуда буданд, таъсир кард, ва онҳо бо нигоҳи фурӯтанона боз бар он қадам ниҳоданд.»
“I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The [rending] of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.
«Маро ба сӯйи мавъизаи омадани аввали Масеҳ боз равона карданд. Юҳанно бо рӯҳ ва қудрати Илёс фиристода шуд, то роҳи Исоро омода созад. Онҳое ки шаҳодати Юҳанноро рад карданд, аз таълимоти Исо баҳрае набурданд. Мухолифати онҳо ба паёме, ки омадани Ӯро пешгӯӣ мекард, онҳоро ба ҷое гузошт, ки наметавонистанд ба осонӣ қавитарин далелро, ки Ӯ Масеҳ буд, қабул намоянд. Шайтон онҳоеро, ки паёми Юҳанноро рад карда буданд, ба он бурд, ки боз ҳам пештар рафта, Масеҳро рад кунанд ва маслуб созанд. Бо ин кор онҳо худро дар ҷое қарор доданд, ки наметавонистанд баракати рӯзи Пантикостро қабул кунанд, ки он ба онҳо роҳи дохил шудан ба муқаддасгоҳи осмониро меомӯзонд. [Дарида шудани] пардаи маъбад нишон дод, ки қурбониҳо ва ойинҳои яҳудӣ дигар пазируфта нахоҳанд шуд. Қурбонии бузург тақдим гардида, қабул шуда буд, ва Рӯҳулқудсе, ки дар рӯзи Пантикост нозил шуд, фикрҳои шогирдонро аз муқаддасгоҳи заминӣ ба муқаддасгоҳи осмонӣ бурд, ки дар он ҷо Исо бо хуни Худ ворид шуда буд, то бар шогирдонаш манфиатҳои кафорати Худро фурӯ резад. Аммо яҳудиён дар торикии комил вогузошта шуданд. Онҳо тамоми нуреро, ки метавонистанд дар бораи нақшаи наҷот дошта бошанд, аз даст доданд ва ҳанӯз ҳам ба қурбониҳо ва ҳадияҳои беҳудаи худ таваккал мекарданд. Муқаддасгоҳи осмонӣ ҷойи муқаддасгоҳи заминиро гирифта буд, вале онҳо аз ин тағйирот ҳеҷ огоҳӣ надоштанд. Аз ин рӯ, онҳо наметавонистанд аз шафоати Масеҳ дар ҷои муқаддас баҳраманд шаванд.»
“Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 258–261.
«Бисёре аз ҷараёни кори яҳудиён, ки Масеҳро рад карданд ва бар салиб кашиданд, бо даҳшат менигаранд; ва ҳангоме ки таърихи таҳқир ва озори нангини Ӯро мехонанд, гумон мекунанд, ки Ӯро дӯст медоранд ва агар дар ҷои Петрус мебуданд, мисли ӯ Ӯро инкор намекарданд, ё мисли яҳудиён Ӯро бар салиб намекашиданд. Аммо Худое ки дилҳои ҳамаро мехонад, он муҳаббатеро, ки онҳо даъво доштанд нисбат ба Исо эҳсос мекунанд, ба озмоиш овардааст. Тамоми осмон бо амиқтарин таваҷҷуҳ пазируфтани паёми фариштаи аввалро тамошо мекард. Аммо бисёре, ки даъво мекарданд Исоро дӯст медоранд ва ҳангоми хондани қиссаи салиб ашк мерехтанд, башорати хуши омадани Ӯро масхара карданд. Ба ҷои он ки паёмро бо шодӣ бипазиранд, онро фиреб эълон намуданд. Онҳо касонеро, ки зуҳури Ӯро дӯст медоштанд, бад медиданд ва аз калисоҳо берун карданд. Онҳое ки паёми аввалро рад карданд, аз паёми дуюм фоида гирифта натавонистанд; ҳамчунин аз нидои нимашаб, ки мебоист онҳоро омода созад, то бо имон ҳамроҳи Исо ба муқаддастарини макони муқаддаси осмонӣ дохил шаванд, баҳра набурданд. Ва бо рад кардани он ду паёми пешин, фаҳмиши худро чунон торик кардаанд, ки дар паёми фариштаи сеюм, ки роҳи даромадан ба муқаддастаринро нишон медиҳад, ҳеҷ нуреро дида наметавонанд. Ман дидам, ки ҳамчунон ки яҳудиён Исоро бар салиб кашиданд, калисоҳои номӣ низ ин паёмҳоро бар салиб кашидаанд; ва бинобар ин, онҳо аз роҳи даромадан ба муқаддастарин ҳеҷ дониш надоранд ва аз шафоати Исо дар он ҷо баҳра гирифта наметавонанд. Монанди яҳудиён, ки қурбониҳои бефоидаи худро меоварданд, онҳо низ дуоҳои бефоидаи худро ба он мақоме мебаранд, ки Исо онро тарк кардааст; ва шайтон, ки аз ин фиреб хушнуд аст, сурати диндорона ба худ мегирад ва афкори ин масеҳиёни ба зоҳир имондорро ба сӯи худ мекашад, бо қудрати худ, бо аломатҳои худ ва мӯъҷизаҳои дурӯғини худ амал карда, то онҳоро дар доми худ устувор гардонад». Early Writings, 258–261.