All ye inhabitants of the world, and dwellers on the earth, see ye, when he lifteth up an ensign on the mountains; and when he bloweth a trumpet, hear ye. Isaiah 18:3.
Эй ҳамаи сокинони ҷаҳон, ва аҳли замин, бубинед, ҳангоме ки Ӯ бар кӯҳҳо аломате барафрозад; ва ҳангоме ки карнай навозад, бишнавед. Ишаъё 18:3.
The messenger represented as Elijah proclaiming the message represented by Moses is slain in the streets by a beast that ascends from the bottomless pit. After being trampled down for a period represented by the “curse” of Moses which is the “scattering” of Leviticus twenty-six the Holy Spirit enters into their dead bodies through God’s Word. They then stand up and thereafter ascend up into heaven. A message that is represented as in heaven is the everlasting gospel of the three angels.
Фариштае, ки ҳамчун Илёс тасвир шудааст ва паёмеро, ки Мусо рамзи он аст, эълон мекунад, аз ҷониби ҳайвоне, ки аз вартаи беҳад боло меояд, дар кӯчаҳо кушта мешавад. Пас аз он ки барои муддате, ки бо «лаънати» Мусо, яъне «парокандагии» Аҳбар 26, рамзгузорӣ шудааст, поймол карда мешаванд, Рӯҳулқудс ба воситаи Каломи Худо ба ҷасадҳои мурдаи онҳо дохил мешавад. Он гоҳ онҳо бармехезанд ва баъд аз он ба осмон сууд мекунанд. Паёме, ки ҳамчун дар осмон тасвир шудааст, Инҷили ҷовидонаи се фаришта мебошад.
And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people. Revelation 14:6.
Ва фариштаи дигареро дидам, ки дар миёни осмон парвоз мекард ва Инҷили ҷовидонаро дошт, то онро ба сокинони замин, ва ба ҳар миллату қабила ва забону қавм мавъиза намояд. Ваҳй 14:6.
Before Elijah and Moses ascend into heaven they first would stand upon their feet.
Пеш аз он ки Илёс ва Мусо ба осмон сууд намоянд, онҳо аввал бар пойҳои худ хоҳад истод.
And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.
Ва пас аз се рӯзю ним Рӯҳи ҳаёт аз ҷониби Худо ба онҳо даромад, ва онҳо бар пойҳои худ истоданд; ва тарси азиме бар онҳое фурӯ афтод, ки онҳоро медиданд. Ва онҳо овози бузургеро аз осмон шуниданд, ки ба онҳо мегуфт: «Ба ин ҷо боло оед». Ва онҳо дар абре ба осмон сууд карданд; ва душманонашон онҳоро диданд. Ваҳй 11:11, 12.
Every prophet agrees with the other prophets and they all come together in the book of Revelation. The book of Ezekiel teaches that when the Spirit enters into men they stand upon their feet.
Ҳар як пайғамбар бо дигар пайғамбарон мувофиқат мекунад ва ҳамаи онҳо дар китоби Ваҳй ба ҳам меоянд. Китоби Ҳизқиёл таълим медиҳад, ки вақте Рӯҳ ба инсонҳо дохил мешавад, онҳо бар пойҳои худ меистанд.
And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me when he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. Ezekiel 2:1, 2.
Ва Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, бар поҳои худ биист, ва Ман бо ту сухан хоҳам гуфт». Ва ҳангоме ки Ӯ бо ман сухан мегуфт, рӯҳ ба ман дохил шуд ва маро бар поҳоям бархезонд, то сухангӯяндаро ба ман бишнавам. Ҳизқиёл 2:1, 2.
Ezekiel represents God’s people in the “last days” who are dead, yet they hear God speak, and the reception of God’s Word brings the presence of the Holy Spirit and they then stand upon their feet. Those in Revelation who have been slain and left in the street to be trampled down for twelve hundred and sixty symbolic days also hear God’s Word, which conveys the Holy Spirit into their hearts and minds and they stand upon their feet. Ezekiel informs us what the Word of God is that they hear, which in turn brings the entire movement represented by Moses and Elijah that has been dead in the streets back to life, and causes them to stand.
Ҳизқиёл халқи Худоро дар «рӯзҳои охир» ифода мекунад, ки мурдаанд, вале сухани Худоро мешунаванд, ва пазируфтани Каломи Худо ҳузури Рӯҳулқудсро меоварад, ва он гоҳ онҳо бар пойҳои худ меистанд. Онҳое ки дар Ваҳй кушта шуда, дар кӯча гузошта шудаанд, то барои ҳазору дусаду шаст рӯзи рамзӣ поймол гарданд, онҳо низ Каломи Худоро мешунаванд, ки Рӯҳулқудсро ба дилҳо ва зеҳнҳои онҳо мерасонад, ва онҳо бар пойҳои худ меистанд. Ҳизқиёл ба мо мефаҳмонад, ки он Каломи Худо, ки онҳо мешунаванд, чист; ҳамон Калом, дар навбати худ, тамоми ҳаракатеро, ки Мусо ва Илёс намояндагӣ мекунанд ва дар кӯчаҳо мурда буд, боз ба ҳаёт меоварад ва онҳоро водор месозад, ки бархезанд.
The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones, And caused me to pass by them round about: and, behold, there were very many in the open valley; and, lo, they were very dry. And he said unto me, Son of man, can these bones live? And I answered, O Lord God, thou knowest. Again he said unto me, Prophesy upon these bones, and say unto them, O ye dry bones, hear the word of the Lord. Thus saith the Lord God unto these bones; Behold, I will cause breath to enter into you, and ye shall live: And I will lay sinews upon you, and will bring up flesh upon you, and cover you with skin, and put breath in you, and ye shall live; and ye shall know that I am the Lord. So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:1–14.
Дасти Худованд бар ман буд, ва маро дар рӯҳи Худованд берун бурда, дар миёни водие фуруд овард, ки пур аз устухонҳо буд. Ва маро гирдогирди онҳо гузаронид; ва инак, дар водии кушод онҳо бисёр бағоят зиёд буданд; ва инак, онҳо бағоят хушк буданд. Ва Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, оё ин устухонҳо зинда шуда метавонанд?» Ва ман ҷавоб додам: «Эй Худованди Парвардигор, Ту медонӣ». Боз ба ман гуфт: «Бар ин устухонҳо нубувват намо ва ба онҳо бигӯ: эй устухонҳои хушк, каломи Худовандро бишнавед. Худованди Парвардигор ба ин устухонҳо чунин мегӯяд: инак, Ман рӯҳ ба шумо дохил хоҳам кард, ва шумо зинда хоҳед шуд. Ва бар шумо пайҳо хоҳам ниҳод, ва бар шумо гӯшт хоҳам рӯёнд, ва шуморо бо пӯст хоҳам пӯшонид, ва дар шумо рӯҳ хоҳам гузошт, ва шумо зинда хоҳед шуд; ва хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам». Пас ман, чунон ки ба ман амр шуда буд, нубувват намудам; ва ҳангоме ки нубувват менамудам, садое бархост, ва инак, ларзише падид омад, ва устухонҳо ба ҳам омаданд, ҳар устухон ба устухони худ. Ва ҳангоме ки нигаристам, инак, бар онҳо пайҳо ва гӯшт пайдо шуд, ва пӯст онҳоро аз боло пӯшонид; аммо дар онҳо рӯҳ набуд. Он гоҳ Ӯ ба ман гуфт: «Ба бод нубувват намо, эй писари одам, нубувват намо ва ба бод бигӯ: Худованди Парвардигор чунин мегӯяд: эй рӯҳ, аз чор бод биё ва бар ин кушташудагон бидам, то зинда шаванд». Пас ман, чунон ки Ӯ ба ман амр фармуда буд, нубувват намудам, ва рӯҳ ба онҳо дохил шуд, ва онҳо зинда шуданд ва бар пойҳои худ бархостанд, лашкари бағоят бузурге. Сипас Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, ин устухонҳо тамоми хонадони Исроил мебошанд: инак, онҳо мегӯянд: “Устухонҳои мо хушк шудааст, ва умеди мо нобуд гаштааст; мо аз ҳам ҷудо шудаем”. Бинобар ин нубувват намо ва ба онҳо бигӯ: Худованди Парвардигор чунин мегӯяд: инак, эй қавми Ман, Ман қабрҳои шуморо хоҳам кушод, ва шуморо аз қабрҳоятон берун хоҳам овард, ва шуморо ба замини Исроил хоҳам даровард. Ва ҳангоме ки қабрҳои шуморо мекушоям, эй қавми Ман, ва шуморо аз қабрҳоятон берун меоварам, хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам. Ва рӯҳи Худро дар шумо хоҳам ниҳод, ва шумо зинда хоҳед шуд, ва шуморо дар замини худатон хоҳам ҷой дод; он гоҳ хоҳед донист, ки Ман, Худованд, инро гуфтаам ва онро ба амал овардаам», мегӯяд Худованд. Ҳизқиёл 37:1–14.
Daniel and John represent God’s one hundred and forty-four thousand in the “last days” who have been symbolically killed and resurrected. John in the boiling oil, Daniel in the lion’s den. The movement that was an offspring of its Laodicean mother is symbolically slain and thereafter resurrected, thus becoming the eighth that is of the seven. It is the resurrection of the sixth church, which was Philadelphia that becomes the eighth, though it is not a church but a movement. At the end of a period where they remain unburied, that they might be trampled down by those that are celebrating their deaths, they stand upon their feet as a mighty army. They stand up because they hear a message from God’s Word. Any corpse that has been in the street for over three years has rotted away to the point that all that would remain would be bones.
Дониёл ва Юҳанно саду чилу чор ҳазор нафари Худоро дар «рӯзҳои охир» намояндагӣ мекунанд, ки ба таври рамзӣ кушта шуда, зинда гардидаанд. Юҳанно дар равғани ҷӯшон, Дониёл дар хонаи шерон. Он ҳаракате, ки аз модари Лаодикияи худ ба вуҷуд омада буд, ба таври рамзӣ кушта мешавад ва баъд аз он зинда мегардад, ва ҳамин тавр ҳаштумест, ки аз ҳафт аст. Ин эҳёи калисои шашум аст, ки Филаделфия буд ва ҳаштумина мегардад, ҳарчанд он калисо нест, балки ҳаракат аст. Дар поёни даврае, ки онҳо дафнношуда мемонанд, то аз ҷониби онҳое, ки марги онҳоро ҷашн мегиранд, поймол карда шаванд, онҳо ҳамчун лашкари азим бар пои худ меистанд. Онҳо бармехезанд, зеро паёмеро аз Каломи Худо мешунаванд. Ҳар ҷасаде, ки зиёда аз се сол дар кӯча монда бошад, то ба дараҷае пӯсида меравад, ки он чи боқӣ мемонад, танҳо устухонҳо хоҳанд буд.
“The dry bones need to be breathed upon by the Holy Spirit of God, that they may come into action, as by a resurrection from the dead.” Bible Training School, December 1, 1903.
«Ба устухонҳои хушк лозим аст, ки Рӯҳи Муқаддаси Худо бар онҳо бивазад, то онҳо ба ҳаракат оянд, чунонки бо эҳёе аз миёни мурдагон». Bible Training School, December 1, 1903.
We are required to participate in the work of resurrecting ourselves. We do this by reading, hearing and keeping the things which are written.
Мо вазифадорем, ки дар кори эҳё кардани худамон ширкат варзем. Мо инро бо хондан, шунидан ва нигоҳ доштани он чизҳое ки навишта шудаанд, ба ҷо меоварем.
“A revival of true godliness among us is the greatest and most urgent of all our needs. To seek this should be our first work.” Selected Messages, book 1, 121.
«Эҳёи парҳезгории ҳақиқӣ дар миёни мо бузургтарин ва таъҷилитарин аз ҳамаи эҳтиёҷоти мост. Талош барои ин бояд нахустин кори мо бошад». Selected Messages, китоби 1, 121.
The prophetic “Word” that produces this resurrection from a Laodicean experience unto the experience of Philadelphia comes from a message found in the books of Daniel and Revelation.
«Калом»-и нубувватӣ, ки ин эҳёро аз таҷрибаи Лаодикия ба таҷрибаи Филаделфия ба вуҷуд меоварад, аз паёме сарчашма мегирад, ки дар китобҳои Дониёл ва Ваҳй ёфт мешавад.
“When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience.” Testimonies to Ministers, 112–114.
«Ҳангоме ки китобҳои Дониёл ва Ваҳй беҳтар фаҳмида шаванд, имондорон таҷрибаи динии тамоман дигар хоҳанд дошт». Testimonies to Ministers, 112–114.
The experience of the legal religion of Laodicea is changed by a life-giving message. The message of the Revelation of Jesus Christ is the message of His creative power, which most certainly is the power of God unto salvation for everyone that believes.
Тәҷрибаи дини қонуниятгаронаи Лоадиқия бо паёми ҳаётбахш дигаргун мешавад. Паёми Ваҳйи Исои Масеҳ паёми қудрати офаринандаи Ӯст, ки бе ҳеҷ шакке қудрати Худо барои наҷоти ҳар касест, ки имон меоварад.
“What power must we have from God that icy hearts, having only a legal religion, should see the better things provided for them—Christ and His righteousness! A life-giving message was needed to give life to the dry bones.” Manuscript Releases, volume 12, 205.
«Чӣ қудрате бояд аз ҷониби Худо дошта бошем, то дилҳои яхбаста, ки танҳо дине қонунӣ доранд, чизҳои беҳтареро, ки барои онҳо муҳайё гардидааст,—Масеҳ ва адолати Ӯ,—бубинанд! Паёме ҳаётбахш лозим буд, то ба устухонҳои хушк ҳаёт бахшад». Manuscript Releases, volume 12, 205.
The legal religion is a backslidden religion as represented by Adventism’s departure from the foundations in 1863 and onward.
Дини қонунгароёна динест аз роҳ баргашта, чунон ки ин дар дуршавии Адвентизм аз таҳкурсӣ аз соли 1863 ва баъд аз он таҷассум ёфтааст.
“I lay down my pen and lift up my soul in prayer, that the Lord would breathe upon his backslidden people, which are as dry bones, that they may live.” General Conference Bulletin, February 4, 1893.
«Қалами худро як сӯ мегузорам ва ҷонамро дар дуо боло мебардорам, то ки Худованд бар қавми рӯйгардонидаи Худ, ки мисли устухонҳои хушканд, нафас дамад, то онҳо зинда шаванд». General Conference Bulletin, February 4, 1893.
Jesus is “the faithful witness” in the Revelation.
Исо дар Ваҳй «шоҳиди амин» аст.
And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God. Revelation 3:14.
Ва ба фариштаи калисои Лӯдикиён бинавис; Инҳоро Омин, шоҳиди амин ва ҳақиқӣ, ибтидои офариниши Худо мегӯяд. Ваҳй 3:14.
Sister White informs us that it is Jesus who is the “faithful witness” that presents a “straight testimony” to the Laodiceans who are dead in trespasses and sin, and that just as with the message to the valley of dead dry bones, the message causes a shaking.
Хоҳар Уайт моро огоҳ месозад, ки ин Исо аст, ки «шоҳиди содиқ» мебошад ва ба лаодикиён, ки дар хатоҳо ва гуноҳ мурдаанд, «шаҳодати рост» пешкаш мекунад, ва ҳамин тавр, чунон ки бо паёме ба водии устухонҳои хушки мурда буд, ин паём ларзишеро ба вуҷуд меоварад.
“I asked the meaning of the shaking I had seen and was shown that it would be caused by the straight testimony called forth by the counsel of the True Witness to the Laodiceans. This will have its effect upon the heart of the receiver, and will lead him to exalt the standard and pour forth the straight truth. Some will not bear this straight testimony. They will rise up against it, and this is what will cause a shaking among God’s people.
«Ман маънои он таконеро, ки дида будам, пурсидам, ва ба ман нишон дода шуд, ки он аз шаҳодати росте ба вуҷуд меояд, ки бо машварати Шоҳиди Ҳақиқӣ ба Лоудиқиён барангехта шудааст. Ин бар дили қабулкунанда таъсири худро хоҳад гузошт ва ӯро ба боло бардоштани меъёр ва баён кардани ҳақиқати рост роҳнамоӣ хоҳад кард. Баъзеҳо ин шаҳодати ростро таҳаммул нахоҳанд кард. Онҳо бар зидди он бармехезанд, ва ҳамин аст он чи ки дар миёни қавми Худо таконе ба вуҷуд хоҳад овард.
“I saw that the testimony of the True Witness has not been half heeded. The solemn testimony upon which the destiny of the church hangs has been lightly esteemed, if not entirely disregarded. This testimony must work deep repentance; all who truly receive it will obey it and be purified.
«Ман дидам, ки шаҳодати Шоҳиди Ҳақиқӣ ҳатто нисфаш ҳам ба эътибор гирифта нашудааст. Он шаҳодати ҷиддие, ки сарнавишти калисо бар он овезон аст, сабук шумурда шудааст, агар тамоман нодида гирифта нашуда бошад. Ин шаҳодат бояд тавбаи амиқе ба амал оварад; ҳамаи онҳое ки онро ба ҳақиқат мепазиранд, ба он итоат хоҳанд кард ва пок хоҳанд шуд.
“Said the angel, ‘List ye!’ Soon I heard a voice like many musical instruments all sounding in perfect strains, sweet and harmonious. It surpassed any music I had ever heard, seeming to be full of mercy, compassion, and elevating, holy joy. It thrilled through my whole being. Said the angel, ‘Look ye!’ My attention was then turned to the company I had seen, who were mightily shaken. I was shown those whom I had before seen weeping and praying in agony of spirit. The company of guardian angels around them had been doubled, and they were clothed with an armor from their head to their feet. They moved in exact order, like a company of soldiers. Their countenances expressed the severe conflict which they had endured, the agonizing struggle they had passed through. Yet their features, marked with severe internal anguish, now shone with the light and glory of heaven. They had obtained the victory, and it called forth from them the deepest gratitude and holy, sacred joy.
«Фаришта гуфт: “Гӯш андозед!” Ба зудӣ овозе шунидам, монанди овози созҳои бисёри мусиқӣ, ки ҳама якҷоя бо оҳангҳои комил, ширин ва ҳамоҳанг садо медоданд. Он аз ҳар мусиқие, ки ман то он вақт шунида будам, болотар буд ва чунин менамуд, ки пур аз раҳм, шафқат ва шодии боло-баранда ва муқаддас аст. Он тамоми вуҷуди маро ба ларза овард. Фаришта гуфт: “Назар кунед!” Он гоҳ диққати ман ба он гурӯҳе равона карда шуд, ки дида будам, ва онҳо ба сахтӣ такон ёфта буданд. Ба ман онҳое нишон дода шуданд, ки қаблан дида будам бо гиря ва дар дуо бо азоби рӯҳ машғул буданд. Шумораи фариштагони муҳофиз, ки гирди онҳо буданд, дучанд шуда буд, ва онҳо аз сар то по бо зиреҳе пӯшида буданд. Онҳо бо тартиби дақиқ, мисли гурӯҳи сарбозон, ҳаракат мекарданд. Чеҳраҳои онҳо аз он набардии шадиде, ки аз сар гузаронда буданд, аз он муборизаи ҷонкоҳе, ки паси сар карда буданд, шаҳодат медод. Бо вуҷуди ин, симоҳои онҳо, ки бо азоби шадиди ботинӣ нишонагузор шуда буданд, акнун бо нур ва ҷалоли осмон медурахшиданд. Онҳо пирӯзиро ба даст оварда буданд, ва ин аз онҳо сипосгузории амиқтарин ва шодии муқаддас ва мукаддасро бармеангехт.»
“The numbers of this company had lessened. Some had been shaken out and left by the way. The careless and indifferent, who did not join with those who prized victory and salvation enough to perseveringly plead and agonize for it, did not obtain it, and they were left behind in darkness, and their places were immediately filled by others taking hold of the truth and coming into the ranks. Evil angels still pressed around them, but could have no power over them.
Шумораи ин гурӯҳ кам шуда буд. Баъзеҳо аз ҷояшон ҷунбонида шуда, дар роҳ монда буданд. Онҳое ки бепарво ва бетафовут буданд, ва бо касоне ки ғалаба ва наҷотро ба қадре гаронбаҳо мешумориданд, ки барои он бо устуворӣ илтиҷо ва ҷонкоҳӣ мекарданд, ҳамроҳ намешуданд, онро ба даст наоварданд; ва онҳо дар торикӣ қафо монданд, ва ҷойҳои онҳо дарҳол аз ҷониби дигароне пур карда шуд, ки ҳақиқатро қабул намуда, ба сафи онҳо дохил мешуданд. Фариштагони шарир ҳанӯз ҳам гирди онҳо фишор меоварданд, аммо ҳеҷ қудрате бар онҳо дошта наметавонистанд.
“I heard those clothed with the armor speak forth the truth with great power. It had effect. Many had been bound; some wives by their husbands, and some children by their parents. The honest who had been prevented from hearing the truth now eagerly laid hold upon it. All fear of their relatives was gone, and the truth alone was exalted to them. They had been hungering and thirsting for truth; it was dearer and more precious than life. I asked what had made this great change. An angel answered, ‘It is the latter rain, the refreshing from the presence of the Lord, the loud cry of the third angel.’” Early Writings, 270, 271.
«Ман шунидам, ки онҳое ки бо зиреҳ пӯшида буданд, бо қудрати бузург ҳақиқатро эълон мекарданд. Ин таъсири худро мерасонд. Бисёре баста шуда буданд; баъзе занон аз ҷониби шавҳаронашон, ва баъзе кӯдакон аз ҷониби падару модаронашон. Ростдилоне ки аз шунидани ҳақиқат боздошта шуда буданд, акнун онро бо шавқи зиёд қабул мекарданд. Ҳар гуна тарс аз хешовандонашон аз байн рафта буд, ва танҳо ҳақиқат барои онҳо боло бардошта мешуд. Онҳо барои ҳақиқат гурусна ва ташна буданд; он барои онҳо аз ҳаёт азизтар ва гаронбаҳотар буд. Ман пурсидам, ки сабаби ин тағйироти бузург чӣ буд. Фариштае ҷавоб дод: “Ин борони охир аст, таровате аз ҳузури Худованд, нидои баландии фариштаи сеюм.”» Early Writings, 270, 271.
The straight testimony to Laodicea that raises up an army after a severe shaking is the message to the valley of dead dry bones, and those bones represent the message of Moses and the messenger Elijah that were slain in the street on July 18, 2020 by a beast from the bottomless pit.
Шаҳодати ростине ба Лодиқия, ки пас аз як такони сахт лашкареро бармехезонад, ҳамон паём ба водии устухонҳои хушки мурда аст, ва он устухонҳо паёми Мусо ва расул Илёсро ифода мекунанд, ки 18 июли соли 2020 дар кӯча аз ҷониби ҳайвони аз чоҳи бепоён баромада кушта шуданд.
“A straight testimony must be borne to our churches and institutions, to arouse the sleeping ones.’
«Ба калисоҳо ва муассисаҳои мо бояд шаҳодати ростин дода шавад, то хуфтагон бедор карда шаванд».
“When the word of the Lord is believed and obeyed, steady advancement will be made. Let us now see our great need. The Lord cannot use us until he breathes life into the dry bones. I heard the words spoken: ‘Without the deep moving of the Spirit of God upon the heart, without its life-giving influence, truth becomes a dead letter.’” Review and Herald, November 18, 1902.
«Ҳангоме ки каломи Худованд бо имон пазируфта шуда, итоат карда мешавад, пешрафти устувор ба амал хоҳад омад. Бигзор акнун эҳтиёҷи бузурги худро бубинем. Худованд наметавонад моро ба кор барад, то даме ки Ӯ ба устухонҳои хушк ҳаёт надамада бошад. Ман суханони гуфташударо шунидам: “Бе таъсири амиқи Рӯҳи Худо бар дил, бе нуфузи ҳаётбахши он, ҳақиқат ба ҳарфи мурда табдил меёбад.”» Review and Herald, November 18, 1902.
We have shown that the four waymarks that represent the history of the seven thunders are represented in every reform line. In connection with that is the fact that in each reform line each of the four waymarks represent the same prophetic theme. With Moses the theme at each of the four waymarks typifying the seven thunders was the covenant with a chosen people. With David it was the ark of God. With Christ it was death and resurrection. With the Millerites it was the day for a year principle.
Мо нишон додем, ки чор нишонае, ки таърихи ҳафт раъдро ифода мекунанд, дар ҳар як хатти ислоҳот муаррифӣ шудаанд. Дар иртибот бо ин, воқеият чунин аст, ки дар ҳар як хатти ислоҳот ҳар яке аз ин чор нишона ҳамон як мавзӯи нубувватиро ифода менамояд. Дар мавриди Мӯсо, мавзӯъ дар ҳар яке аз ин чор нишона, ки ҳафт раъдро рамзӣ месохтанд, аҳд бо қавми баргузида буд. Дар мавриди Довуд, он сандуқи Худо буд. Дар мавриди Масеҳ, он марг ва эҳё буд. Дар мавриди миллериён, он усули як рӯз барои як сол буд.
With Future for America, it is Islam. Islam on September 11, 2001. It was again Islam on July 18, 2020 with the failed prediction, the first disappointment and the beginning of a tarrying time. The third waymark that produces a mighty army that stands up is the message of the four winds, which represents Islam, the “angry horse” of Bible prophecy.
Барои Future for America, он Ислом аст. Ислом дар 11 сентябри соли 2001. Бори дигар он Ислом буд дар 18 июли соли 2020, бо пешгӯии ноком, ноумедии аввал ва оғози вақти таъхир. Саввумин waymark, ки лашкари азимеро ба вуҷуд меоварад, ки бармехезад, паёми чор бод аст, ки Исломро ифода мекунад, «аспи хашмгин»-и нубуввати Китоби Муқаддас.
“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
«Фариштагон чор бодро нигоҳ медоранд, ки ба сурати аспи хашмгине тасвир шудааст, ки мехоҳад аз банд раҳо шуда, бар рӯи тамоми замин тохта гузарад ва дар роҳи худ ҳалокат ва марг оварад.
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.
«Оё мо дар худи остонаи ҷаҳони абадӣ хоб хоҳем кард? Оё мо кунд ва сард ва мурда хоҳем буд? Эй кош, дар калисоҳои мо Рӯҳ ва нафаси Худо ба қавми Ӯ дамида мешуд, то ки онҳо бар пои худ биистанд ва зиндагӣ кунанд. Мо бояд бубинем, ки роҳ танг аст ва дарвоза низ танг аст. Аммо ҳангоме ки мо аз он дарвозаи танг мегузарем, фарохии он ҳадду канор надорад». Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.
Immediately after Elijah and Moses stand up, they are lifted up to heaven as an ensign.
Дарҳол пас аз он ки Илёс ва Мусо бармехезанд, онҳо ҳамчун аломат ба осмон бардошта мешаванд.
And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:12.
Ва онҳо овози бузургеро аз осмон шуниданд, ки ба онҳо мегуфт: «Ба ин ҷо боло оед». Ва онҳо дар абре ба осмон сууд карданд; ва душманонашон онҳоро диданд. Ваҳй 11:12.
We will address the ensign represented by Moses and Elijah in the next article.
Мо дар мақолаи навбатӣ ба нишонае, ки бо Мусо ва Илёс муаррифӣ шудааст, хоҳем пардохт.