Five Hidden Months
Панҷ моҳи пинҳон
The message of Islam as represented by verse ten was presented in connection with the time set forth in verse fifteen by Josiah Litch in 1838. At that point there were elements of the prophecy that were hidden from Litch’s view. By August 1, 1840, Litch published a more thorough presentation, based upon what had been revealed to him after 1838 from the message of “five months.” In 1838 part of Revelation nine’s message of “five months” had been hidden from Litch. The hidden portion of the prophecy of five months was unsealed to Litch before 1840, and the unsealing produced the manifestation of the power of God from 1840 to 1844.
Паёми ислом, ки дар ояти даҳум тасвир ёфтааст, соли 1838 аз ҷониби Ҷосайя Литч дар робита бо вақти дар ояти понздаҳум баёншуда пешниҳод гардид. Дар он замон ҷанбаҳое аз ин пешгӯӣ аз назари Литч пинҳон буданд. То 1-уми августи соли 1840 Литч баёни муфассалтареро ба нашр расонд, ки бар он чи пас аз соли 1838 аз паёми «панҷ моҳ» ба ӯ ошкор шуда буд, асос меёфт. Соли 1838 бахше аз паёми «панҷ моҳ»-и боби нуҳуми китоби Ваҳй барои Литч пӯшида буд. Пеш аз соли 1840 муҳри бахши пинҳони пешгӯии панҷ моҳ барои Литч кушода шуд ва ин муҳркушоӣ боиси зуҳури қудрати Худо аз соли 1840 то соли 1844 гардид.
The five months of verse five was hidden until 2026. When Elisabeth came out of five months of hiding, she was joined by Mary. Mary aligns the five months of hiding with the parable of the ten virgins, for, unlike Elisabeth, Mary was a pregnant virgin and Elisabeth was a pregnant woman beyond the age to bear children. Both were miracle births in their own way, but Mary was a virgin. All the prophets speak of the end of the world, and the virgins represented by Mary in the latter days are the five wise virgins who make up the Philadelphian movement of the third angel who are numbered as one hundred and forty-four thousand. Elisabeth and Mary meet in the sixth month after Elisabeth’s five months of hiding. The five months of verse five was hidden until 2026.
Панҷ моҳи ояти панҷум то соли 2026 ниҳон монда буд. Вақте ки Элисобаъ пас аз панҷ моҳ аз пинҳоннишинӣ берун омад, Марям ба ӯ пайваст. Марям панҷ моҳи пинҳоннишиниро бо масали даҳ бокира мутобиқ месозад, зеро, бар хилофи Элисобаъ, Марям бокираи ҳомиладор буд ва Элисобаъ зани ҳомиладоре буд, ки аз синни фарзандоварӣ гузашта буд. Ҳар ду таваллуд ба навъи худ муъҷизавӣ буданд, аммо Марям бокира буд. Ҳамаи пайғамбарон дар бораи анҷоми ҷаҳон сухан мегӯянд ва бокирагоне, ки Марям дар рӯзҳои охир рамзи онҳост, ҳамон панҷ бокираи доноянд, ки ҷунбиши филаделфиягии фариштаи сеюмро ташкил медиҳанд ва шумораашон саду чилу чор ҳазор аст. Элисобаъ ва Марям дар моҳи шашум, пас аз панҷ моҳи пинҳоннишинии Элисобаъ, бо ҳам вомехӯранд. Панҷ моҳи ояти панҷум то соли 2026 ниҳон монда буд.
When John was born, Mary returned to Nazareth, and Zacharias was no longer dumb. Mary was with Elisabeth until the door closed at the Sunday law, when prophecy speaks. Zacharias is the alpha waymark that is made dumb and also the omega waymark who speaks at the birth of his son. Zacharias is at the beginning and the ending, representing both the first and third angels. Elisabeth is the second angel’s message, and Mary is the midnight cry message that joins Elisabeth at the end of the five months of hiding.
Вақте ки Юҳанно таваллуд шуд, Марям ба Носира баргашт ва Закарё дигар гунг набуд. Марям то он даме бо Элисобаъ буд, ки ҳангоми қонуни рӯзи якшанбе дар баста шуд, вақте ки пешгӯӣ ба сухан медарояд. Закарё нишонаи роҳи алфа аст, ки гунг карда мешавад, ва ҳамчунин нишонаи роҳи омега аст, ки ҳангоми таваллуди писараш ба сухан медарояд. Закарё дар ибтидо ва интиҳо қарор дорад ва тимсоли ҳам фариштаи якум ва ҳам фариштаи сеюм аст. Элисобаъ паёми фариштаи дуюм аст ва Марям паёми нидои нисфи шаб аст, ки дар поёни панҷ моҳи пинҳоннишинӣ ба Элисобаъ мепайвандад.
Noah’s family of eight was hidden in the ark for five months, and then the ark rested on Mount Ararat. The midnight cry joined the second angel at Exeter and continued until the door closed on October 22, 1844, in fulfillment of the parable of the ten virgins. Mary joined Elisabeth at Exeter and continued until the birth of John.
Хонаводаи ҳаштнафараи Нӯҳ панҷ моҳ дар киштӣ пинҳон буд ва сипас киштӣ бар кӯҳи Арарат қарор гирифт. Нидои нисфи шаб дар Эксетер ба фариштаи дуюм пайваст ва то баста шудани дар рӯзи 22-юми октябри соли 1844 идома ёфт ва ба ин васила масали даҳ бокира ба иҷро расид. Марям дар Эксетер ба Элисобаъ ҳамроҳ шуд ва то таваллуди Яҳё ҳамроҳи ӯ монд.
The message that was hidden from Litch in 1838 was the message of “five months.” The hiding of five months is represented by eight people in the ark; it is Elisabeth hiding during her first five months of pregnancy. It was the Lord holding His hand over the five months in 1838, until He removed His hand from the five months, allowing Litch to publish the date ten days before its fulfillment. When the message of five months is unsealed in the latter days, as it is now being set forth, you are at the six days of the Exeter camp meeting, from the 12th to 17th of August, 1844, that were followed by sixty-six days to the closed door of October 22, 1844. There were seventy-two days, but when they are placed in a prophetic line and the waymarks are then isolated, it can be seen that the sign of the siege represented by the Exeter camp meeting was six days that were followed by sixty-six days until the closed door. Prophetically the period is represented as 6 6 6.
Паёме, ки соли 1838 аз Литч пинҳон дошта шуд, паёми «панҷ моҳ» буд. Пинҳон доштани панҷ моҳ бо ҳашт нафаре, ки дар киштӣ буданд, тасвир мешавад; ин пинҳон шудани Элисобаъ дар панҷ моҳи аввали ҳомиладории ӯст. Худованд буд, ки соли 1838 дасти Худро бар панҷ моҳ нигоҳ дошт, то он даме ки дасти Худро аз болои панҷ моҳ бардошт ва ба Литч имкон дод, ки санаро даҳ рӯз пеш аз таҳаққуқи он нашр кунад. Вақте ки дар рӯзҳои охир муҳри паёми панҷ моҳ кушода мешавад, чунон ки ҳоло баён мегардад, шумо дар шаш рӯзи ҷамъомади хаймавии Эксетер, аз 12 то 17 августи соли 1844, қарор доред, ки аз паси онҳо то дари бастаи 22 октябри соли 1844 шасту шаш рӯз меомад. Муддат ҳафтоду ду рӯз буд, аммо вақте ки ин рӯзҳо дар як хатти нубувват ҷой дода мешаванд ва сипас нишонаҳои роҳ ҷудо карда мешаванд, метавон дид, ки аломати муҳосира, ки бо ҷамъомади хаймавии Эксетер тасвир ёфтааст, шаш рӯз буд, ки аз паси онҳо то дари баста шасту шаш рӯз меомад. Аз назари нубувват, ин давра ба сурати 6 6 6 ифода меёбад.
The history of the siege as represented by Exeter unto October 22 is represented by Cain’s sixth generation Lamech. The door is closed just after the prophecy of five months is unsealed. It closes progressively, but the progression for Adventism began at 9/11, and it ends at the siege. When the siege arrives, you will manifest the character of either Lamech of Cain or Lamech of Seth. The number of that history for Lamech of Cain is 6 6 6, and the number for Lamech of Seth and the church triumphant is 7 7 7.
Таърихи муҳосира, чунон ки дар фосилаи аз Эксетер то 22 октябр нишон дода шудааст, дар симои Ломак — насли шашуми Қобил — таҷассум меёбад. Дарҳол пас аз кушода шудани муҳри пешгӯӣ дар бораи панҷ моҳ, дар баста мешавад. Он тадриҷан баста мешавад, аммо барои адвентизм ин раванд аз 11 сентябр оғоз ёфт ва бо муҳосира ба анҷом мерасад. Вақте ки муҳосира фаро мерасад, шумо ё хислати Ломаки авлоди Қобилро ё хислати Ломаки авлоди Шетро зоҳир хоҳед кард. Адади он таърих барои Ломаки авлоди Қобил 6 6 6 аст ва адад барои Ломаки авлоди Шет ва калисои пирӯз 7 7 7 аст.
The manifestation of the two characters represented by the two Lamechs and by 666 or 777 begins with the events that propel Adventism into the public’s attention as the question is raised about why Adventists were silent about the warning of the fireballs of Nashville. The escalating controversy becomes a visual demonstration in advance of the closed door of the soon-coming Sunday law that was typified by the animals ascending the ramp into the ark. The escalating visual warning was also typified by the experience of Elijah on Mount Carmel and by the Millerite movement of 1844.
Зуҳури ду навъи хислат, ки ду Ломак ва рақамҳои 666 ё 777 рамзи онҳо мебошанд, бо рӯйдодҳое оғоз меёбад, ки адвентизмро ба маркази таваҷҷуҳи ҷомеа меоранд, дар ҳоле ки саволе матраҳ мегардад, ки чаро адвентистҳо дар бораи ҳушдори марбут ба кураҳои оташини Нашвилл сукут карда буданд. Ин баҳсу мунозираи торафт шиддатёбанда пеш аз баста шудани дари қонуни ба зудӣ ҷоришавандаи рӯзи якшанбе ба намоиши аёние табдил меёбад, ки тимсоли пешакии он ҳайвонҳое буданд, ки аз нишеброҳа боло рафта, ба киштӣ медаромаданд. Ҳамчунин, таҷрибаи Илёс дар кӯҳи Кармил ва ҷунбиши миллерчиёни соли 1844 тимсолҳои пешакии ин ҳушдори аёнии торафт шиддатёбанда буданд.
The Prophetic Structure of the Siege
Сохтори пешгӯёнаи муҳосира
The prophetic structure of a siege that ends at the destruction of the city represents a period of time that begins with a sign and ends with a sign. It represents a period of time and a point in time. The period of the formation of the image is represented in a variety of ways. Every prophetic structure of this nature in the inspired testimony is typifying the image of the beast testing time that culminates with the mark of the beast.
Сохтори пешгӯёнаи муҳосирае, ки бо нобудшавии шаҳр анҷом меёбад, давраи вақтеро ифода мекунад, ки бо аломате оғоз ёфта, бо аломате анҷом меёбад. Он ҳам як давраи вақт ва ҳам як лаҳзаи муайяни замонро ифода мекунад. Давраи ташаккули сурат бо роҳҳои гуногун ифода меёбад. Ҳар як сохтори пешгӯёнаи ин навъ дар шаҳодати илҳомёфта тимсоли давраи озмоиши марбут ба сурати ҳайвони ваҳшӣ мебошад, ки бо тамғаи ҳайвони ваҳшӣ ба авҷи худ мерасад.
“The ‘image to the beast’ represents that form of apostate Protestantism which will be developed when the Protestant churches shall seek the aid of the civil power for the enforcement of their dogmas. The ‘mark of the beast’ still remains to be defined.” The Great Controversy, 445.
“‘Сурати ҳайвони ваҳшӣ’ он шакли протестантизми аз имон баргаштаро ифода мекунад, ки ҳангоме ташаккул хоҳад ёфт, ки калисоҳои протестантӣ барои таҳмили ақоиди худ аз ҳокимияти давлатӣ ёрӣ хоҳанд хост. Маънои ‘тамғаи ҳайвони ваҳшӣ’ ҳанӯз бояд муайян карда шавад.” Муборизаи бузург, 445.
The period of time represents the formation of the image to and of the beast; the mark of the beast is enforced when the image that has been forming reaches the point where it can speak a Sunday law into existence. The mark of Rome’s authority was typified by Nebuchadnezzar when Jerusalem was destroyed. Whether Babylon or Rome, the structure of the siege is emphasizing the king of the north in the latter days. The siege of Orhan from 1333 unto 1337 and the four years from July 27, 1449 unto the siege of Constantinople in 1453 not only typify the period from August 11, 1840 unto October 22, 1844, but the sieges also emphasize the role of Islam as the children of the east wind of Bible Prophecy. The theme of the king of the north (Babylon or Rome) and the east wind is the “tidings out of the east and out of the north” in Daniel 11:45.
Ин давраи вақт ташаккули суратеро ифода мекунад, ки барои ҳайвони ваҳшӣ ва ба сурати он сохта мешавад; тамғаи ҳайвони ваҳшӣ замоне маҷбуран ҷорӣ карда мешавад, ки сурати дар ҳоли ташаккул ба марҳилае мерасад, ки метавонад бо сухани худ қонуни рӯзи якшанберо ба вуҷуд оварад. Тамғаи ҳокимияти Рум ҳангоми хароб шудани Ерусалим ба воситаи Набукаднесар ба таври тимсолӣ нишон дода шуд. Хоҳ Бобил бошад, хоҳ Рум, сохтори муҳосира бар подшоҳи шимол дар айёми охир таъкид мекунад. Муҳосираи Орҳон аз соли 1333 то соли 1337 ва чор сол аз 27 июли соли 1449 то муҳосираи Константинопол дар соли 1453 на танҳо тимсоли давраи аз 11 августи соли 1840 то 22 октябри соли 1844 мебошанд, балки ин муҳосираҳо ҳамчунин нақши исломро ҳамчун фарзандони боди шарқии нубуввати Китоби Муқаддас таъкид мекунанд. Мавзуи подшоҳи шимол (Бобил ё Рум) ва боди шарқӣ ҳамон «хабарҳо аз шарқ ва аз шимол» дар Дониёл 11:45 аст.
But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. Daniel 11:44.
Аммо хабарҳо аз шарқ ва аз шимол ӯро ба изтироб хоҳанд овард: бинобар ин ӯ бо ғазаби азим берун хоҳад омад, то бисёриҳоро ҳалок кунад ва ба куллӣ маҳв созад. Дониёл 11:44.
The four years from July 27, 1449, unto the siege of Constantinople in 1453 identify not only a four-year period, but combined with the death of John Palaiologos in 1448, the period is also represented by five years.
Фосилаи чорсола аз 27 июли соли 1449 то муҳосираи Константинопол дар соли 1453 на танҳо як давраи чорсоларо нишон медиҳад, балки бо дарназардошти марги Иоанн Палеолог дар соли 1448, ин давра ҳамчун давраи панҷсола низ ифода меёбад.
The structure is represented in both destructions of Jerusalem and in Noah’s flood. It is in the first Passover in Egypt when it was required that the destroying angel see the sign of blood on the door that led Pharaoh and his host into the sea until the east winds were released and the waters closed the door of entrance into the promised land. The structure is in the alpha history of the church of Pergamos from 313 unto the first Sunday law in 321, and it is in the omega history of Pergamos from the decree of Justinian in 533 unto the Sunday law of 538. With Pergamos, the sign is either an edict or a decree, but both begin a period that culminates at a Sunday law.
Ин сохтор ҳам дар ҳар ду харобшавии Ерусалим ва ҳам дар тӯфони Нӯҳ таҷассум ёфтааст. Он дар нахустин иди Фисҳ дар Миср низ дида мешавад, ҳангоме ки лозим буд фариштаи ҳалоккунанда аломати хунро бар дар бубинад, ки фиръавн ва лашкари ӯро ба баҳр бурд, то замоне ки бодҳои шарқӣ раҳо карда шуданд ва обҳо дари вуруд ба сарзамини ваъдашударо бастанд. Ин сохтор дар таърихи алфаи калисои Перғомус аз соли 313 то нахустин қонуни рӯзи якшанбе дар соли 321 ва дар таърихи омегаи Перғомус аз ҳукмномаи Юстиниан дар соли 533 то қонуни рӯзи якшанбе дар соли 538 низ дида мешавад. Дар мавриди Перғомус, аломат ё фармон аст ё ҳукмнома, аммо ҳар ду давраеро оғоз мекунанд, ки бо қонуни рӯзи якшанбе ба авҷи худ мерасад.
The structure of Ezekiel’s siege and destruction of Jerusalem was from 587 BC unto 586 BC: two years when considering the time inclusively and 1.5 years when considering the time exclusively. Another siege structure of prophecy is also represented by two years in the campaign of Panium that included the battle of Panium in 200 BC and the siege of Sidon in 198 BC. The death of Ezekiel’s wife aligns with the death of Lamech, the death of John Palaiologos and the battle of Panium.
Сохтори муҳосира ва харобшавии Ерусалим дар пешгӯии Ҳизқиёл давраи аз соли 587 то соли 586 пеш аз милодро фаро мегирифт: ду сол ҳангоми ҳисоби фарогири вақт ва 1,5 сол ҳангоми ҳисоби ғайрифарогири вақт. Сохтори дигари муҳосира дар пешгӯӣ низ бо ду соли лашкаркашии Паниум ифода меёбад, ки набарди Паниум дар соли 200 пеш аз милод ва муҳосираи Сидӯн дар соли 198 пеш аз милодро дар бар мегирифт. Марги ҳамсари Ҳизқиёл бо марги Ломак, марги Иоанн Палеолог ва набарди Паниум мутобиқат дорад.