“By the decree enforcing the institution of the papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.
«Бо фармони иҷборӣ гардондани муассисаи папагӣ бар хилофи қонуни Худо, миллати мо худро комилан аз росткорӣ ҷудо хоҳад кард. Вақте ки протестантизм дасти худро аз болои он варта дароз карда, дасти қудрати Румро хоҳад гирифт; вақте ки ӯ аз болои он ҷарӣ дароз шуда, бо спиритизм дастфишорӣ хоҳад кард; вақте ки, зери таъсири ин иттиҳоди сегона, кишвари мо ҳар як асли Конститутсияи худро ҳамчун ҳукумате протестантӣ ва ҷумҳуриявӣ рад хоҳад кард ва барои паҳн намудани дурӯғҳо ва фиребҳои папагӣ тадбир хоҳад андешид, он гоҳ мо метавонем бидонем, ки вақти амалиёти шигифтангези Шайтон фаро расидааст ва анҷом наздик аст.»
“As the approach of the Roman armies was a sign to the disciples of the impending destruction of Jerusalem, so may this apostasy be a sign to us that the limit of God’s forbearance is reached, that the measure of our nation’s iniquity is full, and that the angel of mercy is about to take her flight, never to return. The people of God will then be plunged into those scenes of affliction and distress which prophets have described as the time of Jacob’s trouble. The cries of the faithful, persecuted ones ascend to heaven. And as the blood of Abel cried from the ground, there are voices also crying to God from martyrs’ graves, from the sepulchers of the sea, from mountain caverns, from convent vaults: ‘How long, O Lord, holy and true, dost Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth?’
«Чунон ки наздик омадани лашкарҳои Рум барои шогирдон нишонаи вайроншавии наздикшавандаи Ерусалим буд, ҳамчунин ин иртидод метавонад барои мо нишоне бошад, ки ҳадди таҳаммулпазирии Худо расидааст, ки миқёси шарорати қавми мо пур шудааст, ва ки фариштаи раҳмат наздик аст парвози худро анҷом диҳад ва дигар ҳеҷ гоҳ бознагардад. Пас қавми Худо ба он манзараҳои азобу тангдилӣ фурӯ хоҳанд рафт, ки анбиё онҳоро ҳамчун замони тангии Яъқуб тавсиф кардаанд. Фиғонҳои мӯъминони вафодор, ки таъқиб шудаанд, ба осмон боло меравад. Ва чунон ки хуни Ҳобил аз замин нидо мекард, инчунин овозҳое низ ҳастанд, ки аз гӯрҳои шаҳидон, аз мақбараҳои баҳр, аз ғорҳои кӯҳистон, аз таҳхонаҳои дайрҳо ба сӯи Худо нидо мекунанд: “То ба кай, эй Худованди муқаддас ва ҳақ, Ту доварӣ намекунӣ ва хуни моро аз сокинони замин интиқом намеситонӣ?”»
“The Lord is doing His work. All heaven is astir. The Judge of all the earth is soon to arise and vindicate His insulted authority. The mark of deliverance will be set upon the men who keep God’s commandments, who revere His law, and who refuse the mark of the beast or of his image.
«Худованд кори Худро ба ҷо меоварад. Тамоми осмон дар ҳаракат аст. Довари тамоми замин ба зудӣ бархоста, иқтидори таҳқиршудаи Худро сафед хоҳад кард. Нишони раҳоӣ бар мардуме ниҳода хоҳад шуд, ки аҳкоми Худоро нигоҳ медоранд, қонуни Ӯро гиромӣ медоранд ва аз гирифтани нишони ҳайвони ваҳшӣ ё сурати ӯ сарпечӣ мекунанд.
“God has revealed what is to take place in the last days, that His people may be prepared to stand against the tempest of opposition and wrath. Those who have been warned of the events before them are not to sit in calm expectation of the coming storm, comforting themselves that the Lord will shelter His faithful ones in the day of trouble. We are to be as men waiting for their Lord, not in idle expectancy, but in earnest work, with unwavering faith. It is no time now to allow our minds to be engrossed with things of minor importance. While men are sleeping, Satan is actively arranging matters so that the Lord’s people may not have mercy or justice. The Sunday movement is now making its way in darkness. The leaders are concealing the true issue, and many who unite in the movement do not themselves see whither the undercurrent is tending. Its professions are mild and apparently Christian, but when it shall speak it will reveal the spirit of the dragon. It is our duty to do all in our power to avert the threatened danger. We should endeavor to disarm prejudice by placing ourselves in a proper light before the people. We should bring before them the real question at issue, thus interposing the most effectual protest against measures to restrict liberty of conscience. We should search the Scriptures and be able to give the reason for our faith. Says the prophet: ‘The wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand.’” Testimonies, volume 5, 451, 452.
«Худо ошкор кардааст, ки дар рӯзҳои охир чӣ воқеъ хоҳад шуд, то ки қавми Ӯ барои истодан бар зидди тӯфони мухолифат ва ғазаб омода бошанд. Онҳое ки аз воқеаҳои пешорӯяшон огоҳ карда шудаанд, набояд бо интизори орому осудаи тӯфони оянда биншинанд ва худро бо он тасаллӣ диҳанд, ки Худованд дар рӯзи тангӣ содиқони Худро паноҳ хоҳад дод. Мо бояд мисли касоне бошем, ки интизори Худованди худ ҳастанд,—на бо интизории бекорона, балки дар меҳнати ҷиддӣ, бо имони матин ва бетағйир. Ҳоло вақт нест, ки бигузорем зеҳни мо ба чизҳои дорои аҳаммияти ҷузъӣ машғул гардад. Дар ҳоле ки одамон дар хобанд, Шайтон фаъолона корҳоро ба тарзе ба тартиб медарорад, ки қавми Худованд раҳм ё адолат наёбанд. Ҳаракати якшанбе ҳоло дар торикӣ роҳи худро пеш мебарад. Пешвоён масъалаи ҳақиқиро пинҳон медоранд, ва бисёре аз онҳое ки ба ин ҳаракат мепайванданд, худ намебинанд, ки ҷараёни пинҳонӣ ба куҷо майл дорад. Эътирофҳои он мулоим ва зоҳиран масеҳӣ мебошанд, аммо вақте ки сухан гӯяд, рӯҳи аждаҳоро ошкор хоҳад кард. Вазифаи мост, ки барои дафъ кардани хатари таҳдидкунанда ҳар он чиро, ки дар қудрати мост, анҷом диҳем. Мо бояд кӯшиш намоем, ки бо дар нури дуруст назди мардум қарор додани худ таассубро безарар гардонем. Мо бояд масъалаи воқеии мавриди баҳсро пеши назари онҳо биёрем ва ба ин тарз муассиртарин эътирозро бар зидди тадбирҳое, ки озодии виҷдонро маҳдуд месозанд, ба миён гузорем. Мо бояд Навиштаҳоро биҷӯем ва тавонем сабаби имони худро баён кунем. Набӣ мегӯяд: “Бадкорон бадӣ хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз бадкорон нахоҳад фаҳмид; аммо хирадмандон хоҳанд фаҳмид.” Testimonies, volume 5, 451, 452.»
When the “Sunday movement” “shall speak it will reveal the spirit of the dragon.” The four paragraphs identify that at the Sunday law the United States “will disconnect herself fully from righteousness.” At the Sunday law “the time has come for the marvelous working of Satan.” At the Sunday law the threefold union is accomplished. At the Sunday law the United States “repudiates every principle of its Constitution as a Protestant republican government”, and they also “make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions.” That Sunday law is a “sign to us that the limit of God’s forbearance is reached, that the measure of our nation’s iniquity is full, and that the angel of mercy is about to take her flight, never to return.” That sign was typified by the warning given by Jesus identifying the abomination of desolation spoken of by Daniel the prophet. It is there that the prayer given by the martyrs of the fifth seal ask, “How long, O Lord, holy and true, dost Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth?” is accomplished. It is also at that waymark that the foolish and wise virgins manifest their characters.
Ҳангоме ки «ҳаракати якшанбе» «ба сухан дарояд, он рӯҳи аждаҳоро ошкор хоҳад кард». Чаҳор банди матн муайян месозанд, ки ҳангоми қонуни якшанбе Иёлоти Муттаҳида «худро комилан аз росткорӣ ҷудо хоҳад кард». Ҳангоми қонуни якшанбе «вақти амали шигифтангези Шайтон фаро расидааст». Ҳангоми қонуни якшанбе иттиҳоди сегона анҷом меёбад. Ҳангоми қонуни якшанбе Иёлоти Муттаҳида «ҳар як усули Конститутсияи худро ҳамчун ҳукумати ҷумҳуриявии протестантӣ рад мекунад», ва ҳамчунин «барои паҳн кардани дурӯғҳо ва фиребҳои папавӣ шароит фароҳам меоваранд». Он қонуни якшанбе «нишонаест барои мо, ки ҳадди таҳаммули Худо расидааст, ки андозаи шарорати қавми мо пур шудааст, ва ки фариштаи марҳамат дар арафаи парвоз кардан аст, то ҳаргиз бознагардад». Он нишона ба воситаи огоҳие, ки Исо дода буд ва дар он вай зиштии вайрониро, ки Дониёли набӣ дар бораи он сухан гуфта буд, муайян кард, намунапардозӣ шуда буд. Маҳз дар он ҷо дуое, ки шаҳидони мӯҳри панҷум мегӯянд, ба иҷро мерасад: «То ба кай, эй Худованди муқаддас ва ростин, доварӣ намекунӣ ва хуни моро аз сокинони замин интиқом намегирӣ?» Ҳамчунин маҳз дар ҳамон нишонаи роҳ бокирагони нодон ва доно хислатҳои худро зоҳир месозанд.
At the Sunday law, the United States “repudiates every principle of its Constitution.” The period of time when this work was accomplished began with the Patriot Act in 2001. 2001 until the Sunday law represents a progressive work of repudiating the Constitution. That progressive work corresponds to the line of prophecy where the formation of the image of the beast is accomplished. The line of the image of the beast may appear a bit more complicated, but the complication is worth understanding. What complicates the line of the image of the beast is that it represents two lines.
Ҳангоми қонуни якшанбе, Иёлоти Муттаҳидаи Амрико «ҳар як принсипи Конститутсияи худро рад мекунад». Давраи вақт, ки дар он ин кор анҷом дода шуд, бо Қонуни Патриот дар соли 2001 оғоз ёфт. Аз соли 2001 то қонуни якшанбе як кори тадриҷии рад кардани Конститутсияро ифода мекунад. Ин кори тадриҷӣ ба хатти нубувват мувофиқат мекунад, ки дар он ташаккули сурати ҳайвон ба анҷом мерасад. Хатти сурати ҳайвон метавонад андаке мураккабтар намояд, аммо ин мураккабӣ сазовори фаҳмидан аст. Он чи хатти сурати ҳайвонро мураккаб месозад, ин аст, ки он ду хатро намояндагӣ мекунад.
For the earth beast the two lines are the horns of Republicanism and Protestantism. Those two horns come together into a church-state relationship and thus fulfill the formation of the image of the beast. The line of the formation of the image of the beast therefore has two lines within the one line, for the Republican and Protestant horns run parallel to one another through history, but their individual lines also have their own prophetic testimony to bear. One prophetic line, with two parallel subjects, is more complicated than simply marking the waymarks of political actions that represent the speaking associated with the Constitution.
Барои ҳайвони заминӣ, он ду хат шохҳои ҷумҳурихоҳӣ ва протестантизм мебошанд. Он ду шох ба ҳам омада, ба муносибати калисо ва давлат ворид мешаванд ва ба ин васила ташаккули сурати ҳайвонро ба анҷом мерасонанд. Аз ин рӯ, хати ташаккули сурати ҳайвон дар дохили як хат ду хатро дар бар мегирад, зеро шохҳои ҷумҳурихоҳӣ ва протестантӣ дар тӯли таърих баробари якдигар ҷорӣ мешаванд, аммо хатҳои ҷудогонаи онҳо низ шаҳодати нубувватии худро доранд, ки бояд адо намоянд. Як хати нубувватӣ, бо ду мавзӯи мувозӣ, аз он ки танҳо аломатҳои роҳии амалҳои сиёсиро, ки сухан гуфтанро вобаста ба Конститутсия ифода мекунанд, муайян кардан бошад, мураккабтар аст.
The two lines of Republican and Protestant horns is further complicated by the prophetic fact that within the Republican horn is the history of the struggle between proslavery Democrats, and antislavery Republicans; and further that within the Protestant horn there is a continual testing process that follows the wise and the foolish virgins within the history of the Protestant horn. Still, it is highly important to settle into these truths.
Ду хатти шохҳои ҷумҳурихоҳӣ ва протестантӣ боз ҳам бештар аз ин воқеияти нубувватӣ мураккаб мегардад, ки дар дохили шохи ҷумҳурихоҳӣ таърихи мубориза миёни демократҳои тарафдори ғуломдорӣ ва ҷумҳурихоҳони зидди ғуломдорӣ ҷой дорад; ва боз ҳам ин ки дар дохили шохи протестантӣ раванди пайвастаи имтиҳон вуҷуд дорад, ки дар таърихи шохи протестантӣ аз паси бокирагони доно ва нодон меравад. Бо вуҷуди ин, дар ин ҳақоиқ устувор шудан бисёр муҳим аст.
Within the line represented by the earth beast’s two horns is the parallel illustration of either forming a character of Christ or a character of Satan, which equates to either forming an image of Christ or an image of the beast, for in this context the “beast” represents a created being in contrast with the Creator. The formation of these attributes is accomplished internally among all men, for when probation closes there are only two classes. The formation is also accomplished externally with the alliance between the papal power and the United Nations.
Дар дохили хатте, ки онро ду шохи ҳайвони заминӣ ифода мекунанд, тасвири мувозии он мавҷуд аст, ки ё ташаккул додани хислати Масеҳ аст ё хислати Шайтон; ва ин баробар аст ба ё ба вуҷуд овардани сурати Масеҳ ё сурати ҳайвон, зеро дар ин замина «ҳайвон» мавҷуди офаридашударо дар муқобили Офаридгор намояндагӣ мекунад. Ташаккули ин сифатҳо дарунӣ дар миёни ҳамаи одамон анҷом меёбад, зеро вақте ки муҳлати имтиҳон ба поён мерасад, танҳо ду гурӯҳ боқӣ мемонанд. Ин ташаккул ҳамчунин ба таври зоҳирӣ тавассути иттифоқи байни қудрати папагӣ ва Созмони Милали Муттаҳид анҷом меёбад.
So, the testing time for the formation of the image of the beast began in 2001, and it ends at the Sunday law in the United States. In that period of time the prophetic history of the earth beast’s two horns illustrates an internal and external controversy within their respective horns, whether it be religious or political, and also a struggle between the two horns themselves.
Пас, замони озмоиш барои ташаккули сурати ҳайвон дар соли 2001 оғоз ёфт, ва он бо қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида ба поён мерасад. Дар он фосилаи замонӣ таърихи нубувватии ду шохи ҳайвони заминӣ як ҷанҷоли дохилӣ ва хориҷиро дар дохили шохҳои мувофиқи онҳо, хоҳ динӣ бошад хоҳ сиёсӣ, инчунин муборизаеро миёни худи он ду шох низ ба тасвир мекашад.
The Sunday law in the United States represents the warning to flee which Jesus identified as “the abomination of desolation.” The Sunday law in the United States is the conclusion of the period that began in 2001. The Patriot Act was the “abomination of desolation spoken of by Daniel”, and identified by Jesus as a sign to flee from a coming destruction.
Қонуни рӯзи якшанбе дар Иёлоти Муттаҳидаи Амрико он ҳушдорро дар бораи гурехтан ифода мекунад, ки Исо онро «макруҳии харобӣ» муайян кардааст. Қонуни рӯзи якшанбе дар Иёлоти Муттаҳидаи Амрико анҷоми давраест, ки дар соли 2001 оғоз ёфт. Санади Patriot ҳамон «макруҳии харобие» буд, ки «Дониёл дар бораи он гуфтааст» ва онро Исо ҳамчун аломате барои гурехтан аз харобии оянда муайян кардааст.
The Patriot Act includes the prophetic light of 1888, and the Blair Bill. The Patriot Act then also prophetically contains the typification of the Sunday law, so the period from 2001 begins with a Sunday law as typified by 1888—Blair Bill, 2001—Patriot Act, and it ends with the Sunday law.
Қонуни Patriot дар бар мегирад нури нубувватии соли 1888 ва лоиҳаи қонуни Blair-ро. Пас, Қонуни Patriot ҳамчунин ба таври нубувватӣ намунасозии қонуни якшанберо дар бар мегирад; бинобар ин, даврае, ки аз соли 2001 оғоз меёбад, бо қонуни якшанбе оғоз мешавад, чунон ки аз ҷониби 1888 — лоиҳаи қонуни Blair, 2001 — Қонуни Patriot намунасозӣ шудааст, ва он бо қонуни якшанбе анҷом меёбад.
The warning to flee the cities in 2001, typifies the warning to flee from Babylon at the Sunday law. The judgment brought upon the United States at the Sunday law typifies the judgment brought upon the entire world when Michael stands up and human probation closes. Christ’s signature as Alpha and Omega is repeatedly represented within the truths represented by the Blair Bill in 1888, and all that 1888 represents, repeating in 2001.
Огоҳӣ барои аз шаҳрҳо гурехтан дар соли 2001, намунаи огоҳист барои гурехтан аз Бобил ҳангоми қонуни якшанбе. Доварие, ки бар Иёлоти Муттаҳида дар замони қонуни якшанбе оварда мешавад, намунаи довариест, ки бар тамоми ҷаҳон оварда мешавад, вақте ки Михаил бармехезад ва муҳлати имтиҳони инсонӣ ба поён мерасад. Имзои Масеҳ ҳамчун Алфа ва Омега пайдарпай дар дохили ҳақиқатҳое, ки тавассути Қонуни Блэр дар соли 1888 ва тамоми он чи 1888 ифода мекунад, намояндагӣ мешаванд, ки дар соли 2001 такрор мегарданд.
2001, which was typified by 1888, represents not only the sign to flee as represented by the abomination of desolation, but it was also represented by 66 AD and the siege of Cestius. The siege of Titus in 70 AD represents the Sunday law in the United States. The Sunday law in the United States is represented by the year 321 and the first Sunday law of Constantine, and 538 represents when the last nation of the earth succumbs to the mark of the beast.
Соли 2001, ки соли 1888 тимсолан онро пешнамоӣ мекард, на танҳо аломати гурезро, ки бо макруҳии вайронкунанда муаррифӣ шудааст, ифода менамояд, балки он ҳамчунин бо соли 66 милодӣ ва муҳосираи Сестий низ муаррифӣ гардидааст. Муҳосираи Титус дар соли 70 милодӣ қонуни якшанберо дар Иёлоти Муттаҳида намояндагӣ мекунад. Қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида бо соли 321 ва нахустин қонуни якшанбеи Константин намояндагӣ мешавад, ва соли 538 замонеро ифода мекунад, ки дар он охирин халқи рӯи замин ба нишони ҳайвони ваҳшӣ таслим мегардад.
2001 is 1888, Cestius and the year 66 AD. The Sunday law is Titus and the years 70 and 321. 2001 is also the baptism of Jesus, and His descent in Revelation chapter ten on August 11, 1840. All these symbols contribute to the line of the Constitution.
2001 соли 1888, Сестий ва соли 66-и милодӣ аст. Қонуни якшанбе Титус ва солҳои 70 ва 321 мебошад. 2001 инчунин таъмиди Исо ва фуруд омадани Ӯ дар Ваҳй боби даҳум, дар 11 августи соли 1840 аст. Ҳамаи ин рамзҳо ба хатти Конститутсия саҳм мегузоранд.
The prophetic history of the United States runs parallel to the history of Adventism. In 1798 the papacy received its deadly wound, and 1798 was the time of the end when the portion of the prophecies of Daniel that related to the history of the first and second angels of Revelation fourteen was unsealed. There in 1798, Adventism’s prophetic beginning is marked, and in 1798 the earth-beast with lamblike horns became the sixth kingdom of Bible prophecy.
Таърихи нубувватии Иёлоти Муттаҳидаи Амрико ба таърихи адвентизм мувозӣ ҷараён мегирад. Дар соли 1798 папагӣ захми марговари худро гирифт, ва 1798 замони охир буд, вақте ки он қисми нубувватҳои Дониёл, ки ба таърихи фариштаи якум ва дуюми Ваҳй боби чордаҳ тааллуқ дошт, кушода шуд. Ҳамон ҷо, дар соли 1798, оғози нубувватии адвентизм нишонгузорӣ мегардад, ва дар соли 1798 ҳайвони заминӣ бо шохҳои монанди барра подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас гардид.
1798 was preceded by three prophetic waymarks associated with the line of the earth beast, and therefore with the speaking of the United States, and the Constitution of the United States. Those three waymarks were the Declaration of Independence, spoken in 1776, then the Constitution in 1789, and then the Alien and Sedition Acts of 1798.
Соли 1798-ро се аломати роҳи нубувватӣ пешгузашта буд, ки бо хати ҳайвони заминӣ вобастаанд, ва бинобар ин бо сухан гуфтани Иёлоти Муттаҳида ва бо Конститутсияи Иёлоти Муттаҳида алоқаманд мебошанд. Он се аломати роҳ Эъломияи Истиқлолият буданд, ки дар соли 1776 гуфта шуд, сипас Конститутсия дар соли 1789, ва баъд Қонунҳои Бегонагон ва Фитнаангезӣ дар соли 1798.
Those three waymarks address the prophetic line of the Constitution and mark the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy. The Sunday law is the end of the sixth kingdom of Bible prophecy’s reign, and therefore there must be of prophetic necessity three waymarks that precede the end, as typified by the three waymarks that preceded the beginning.
Он се нишонаи роҳӣ ба хати нубувватии Конститутсия дахл доранд ва оғози подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддасро нишон медиҳанд. Қонуни якшанбе поёни ҳукмронии подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас аст, ва бинобар ин, аз рӯи зарурати нубувватӣ, бояд се нишонаи роҳие мавҷуд бошанд, ки пеш аз он поён меоянд, чунон ки бо намунаи он се нишонаи роҳие, ки пеш аз оғоз буданд, муаррифӣ шудааст.
In 2001, at the fall of the towers, the Patriot Act, is typified by the Blair Bill of 1888, along with the manifest rebellion of Adventism’s leadership at the Minneapolis General Conference. A rebellion which an angel told Sister White was typified by the rebellion against Moses by Korah, Dathan and Abiram is also typified by the baptism of Christ in 27 AD, the restraint of Islam on August 11, 1840 and the Declaration of Independence in 1776, as well as the “abomination of desolation, spoken by Daniel the prophet” as a sign to flee from the coming wrath, as represented by Cestius and 66 AD.
Дар соли 2001, ҳангоми суқути манораҳо, «Қонуни Патриот» бо Билл-и Блэр аз соли 1888, ҳамроҳ бо ошкоро исён кардани роҳбарияти Адвентизм дар Конфронси Генералии Миннеаполис, тимсол меёбад. Исёне, ки фариштае ба хоҳар Уайт гуфта буд, ки он бо исёни Қӯраҳ, Дотон ва Обиром бар зидди Мусо тимсол меёбад, ҳамчунин бо таъмиди Масеҳ дар соли 27 милодӣ, бо маҳдуд гардидани Ислом дар 11 августи соли 1840 ва бо Эъломияи Истиқлолият дар соли 1776 низ тимсол меёбад, инчунин бо «макруҳии вайроние, ки Дониёли набӣ дар бораи он сухан гуфтааст» ҳамчун аломате барои фирор кардан аз ғазаби оянда, чунонки аз ҷониби Сестий ва соли 66 милодӣ ифода шудааст.
If you can still remember that the line of prophecy we are now considering is the line of the Constitution of the United States, all of the aforementioned prophetic lines contribute to and establish the prophetic theme represented by the line of the Constitution. Yet the line which appears to be the most interconnected line is the line of the formation of the image of the beast. The image of the beast is an image of the papal beast, which is represented as a beast with a woman reigning over the beast, which is the combination of church and state with the church in control of the relationship. In order for the United States to form an image to the beast, apostate Protestantism must so control the government to the point where the government will pass and enforce religious statutes, and ultimately the Sunday law.
Агар ҳанӯз ба ёд оварда тавонед, ки хатти нубуввате, ки ҳоло баррасӣ мекунем, хатти Конститутсияи Иёлоти Муттаҳида аст, пас ҳамаи хатҳои нубувватии дар боло зикршуда ба мавзӯи нубувватие, ки бо хатти Конститутсия ифода мешавад, саҳм мегузоранд ва онро устувор месозанд. Аммо хатте, ки ба назар мерасад аз ҳама бештар бо дигарон пайваст аст, хатти ташаккули сурати ҳайвон аст. Сурати ҳайвон сурати ҳайвони папист, ки ҳамчун ҳайвоне тасвир шудааст, ки зане бар он ҳукмронӣ мекунад, мебошад; ва ин ҳамон иттиҳоди калисо ва давлат аст, ки дар он калисо ин муносибатро таҳти назорати худ дорад. Барои он ки Иёлоти Муттаҳида барои ҳайвон сурате бисозад, протестантизми муртад бояд ҳукуматро то ба он дараҷа идора кунад, ки ҳукумат қонунҳои динӣ, ва дар ниҳоят қонуни якшанберо, қабул ва татбиқ намояд.
As the process of forming the image of the beast is accomplished, the Constitution, written with a premier principle which Thomas Jefferson penned as “separation of church and state,” is to be overturned. When the Protestant horn has the power to direct the Republican horn to enforce religious mandates, the very heart of the Constitution is torn apart, thus you have the prophetic relationship between the line of the Constitution and the line of the image of the beast.
Ҳангоме ки раванди ташаккули сурати ҳайвон ба анҷом мерасад, Сарқонун, ки бо принсипи асосие навишта шудааст, ки Томас Ҷефферсон онро «ҷудоии калисо ва давлат» ифода намудааст, бояд барҳам дода шавад. Вақте ки шохи протестантӣ қудрат меёбад, то шохи ҷумҳуриявиро водор созад, ки фармонҳои диниро ҷорӣ намояд, худи дили Сарқонун пора-пора карда мешавад; бинобар ин, ту муносибати нубувватиро миёни хатти Сарқонун ва хатти сурати ҳайвон дорӣ.
The period where the image of the beast is formed began in 2001, with the Patriot Act, and it ends at the Sunday law, when the mark of the beast is enforced. During that period the latter rain is sprinkled, for the latter rain begins to fall when the mighty angel of Revelation eighteen descends and lightens the earth with His glory, which, according to Sister White, would occur when the great buildings of New York City were brought down by a touch of the Lord.
Даврае, ки дар он сурати ҳайвон ташаккул меёбад, соли 2001 бо Қонуни Патриот оғоз ёфт ва бо қонуни якшанбе ба анҷом мерасад, вақте ки нишони ҳайвон ҷорӣ мегардад. Дар давоми он давра борони охирин фурӯ мерезад, зеро борони охирин ба рехтан оғоз мекунад, вақте ки фариштаи қавии Ваҳй боби ҳаждаҳум нозил мешавад ва заминро бо ҷалоли Худ равшан месозад, ки, мувофиқи гуфтаи хоҳар Уайт, ҳангоме рӯй хоҳад дод, ки биноҳои азими шаҳри Ню-Йорк бо ламси Худованд фурӯ оварда шаванд.
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
«Борони охирин бояд бар қавми Худо фуруд ояд. Фариштаи қудратманде бояд аз осмон нозил шавад, ва тамоми замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардад». Review and Herald, April 21, 1891.
The period of the sprinkling of the latter rain represents a period of time when the wheat and tares of Adventism’s last generation are being sifted and purged. That sifting and purging ends at the Sunday law, and the wise virgins who possess the oil when the crisis of the Sunday law arrives, are sealed and then the Holy Spirit is poured out without measure until Michael stands up and human probation closes.
Давраи пошхӯрии борони охирзамон як фосилаи вақтро ифода мекунад, ки дар он гандум ва алафҳои бегонаи насли охирини адвентизм аз ғалбер гузаронида шуда, пок карда мешаванд. Он ғалберкунӣ ва поксозӣ бо қонуни якшанбе ба анҷом мерасад, ва бокирагони хирадманде, ки ҳангоми фаро расидани буҳрони қонуни якшанбе равғанро дар ихтиёр доранд, мӯҳр карда мешаванд, ва сипас Рӯҳулқудс бе андоза рехта мешавад, то он даме ки Микоил бархезад ва муҳлати имтиҳони инсон ба поён расад.
During the formation of the image of the beast in the United States the latter rain will be sprinkling, and during the formation of the image of the beast in the world the latter rain will be poured out without measure.
Дар вақти ташаккули сурати ҳайвон дар Иёлоти Муттаҳида, борони охирон қатра-қатра хоҳад борид; ва дар вақти ташаккули сурати ҳайвон дар ҷаҳон, борони охирон беандоза рехта хоҳад шуд.
In 2001 the testing of the Laodicean Seventh-day Adventist church began, as typified by the Protestants of August 11, 1840, and by ancient Israel when Christ was baptized.
Соли 2001 санҷиши калисои Лоодикиягии Адвентистҳои рӯзи ҳафтум оғоз ёфт, чунонки инро протестантҳо дар 11 августи соли 1840 ва Исроили қадим ҳангоми таъмид гирифтани Масеҳ ба таври намунавӣ пешакӣ нишон дода буданд.
“The time of test is just upon us, for the loud cry of the third angel has already begun in the revelation of the righteousness of Christ, the sin-pardoning Redeemer. This is the beginning of the light of the angel whose glory shall fill the whole earth.” Selected Messages, book 1, 362.
«Вақти озмоиш ҳоло бар сари мост, зеро нидои баланди фариштаи сеюм аллакай дар ошкоршавии адолати Масеҳ, Наҷотдиҳандаи омурзандаи гуноҳ, оғоз ёфтааст. Ин оғози нури он фариштаест, ки ҷалолаш тамоми заминро пур хоҳад кард». Selected Messages, book 1, 362.
The final testing process for the former covenant people begins when the light of the angel of Revelation eighteen begins to present His message. His message is also represented in the first three verses of chapter eighteen of Revelation, and those three verses were, according to Sister White fulfilled when the great buildings of New York City came down.
Раванди ниҳоии имтиҳон барои мардуми пешини аҳд аз он вақт оғоз мегардад, ки нури фариштаи Ваҳйи ҳаждаҳум ба ироаи паёми Ӯ оғоз мекунад. Паёми ӯ ҳамчунин дар се ояти аввали боби ҳаждаҳуми Ваҳй тасвир ёфтааст, ва он се оят, мувофиқи гуфтаи хоҳар Уайт, вақте иҷро шуданд, ки биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк фурӯ рехтанд.
The testing process then began, as represented by John in chapter ten of Revelation. The test was whether you would take the little book that was in the angel’s hand, and then eat it. During this testing period, while the latter rain is being sprinkled it is falling only upon those who choose to take the little book and eat it.
Сипас раванди имтиҳон оғоз ёфт, чунон ки Юҳанно дар боби даҳуми Китоби Ваҳй онро тасвир мекунад. Имтиҳон аз он иборат буд, ки оё ту он китоби хурдро, ки дар дасти фаришта буд, мегирӣ ва баъд онро мехӯрӣ. Дар ҷараёни ин давраи имтиҳон, ҳангоме ки борони охирин фурӯ мерехт, он танҳо бар онҳое фурӯ мерехт, ки интихоб мекарданд китоби хурдро гирифта бихӯранд.
“Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.
«Бисёре аз мардум то ҳадди зиёд натавонистаанд борони аввалро қабул намоянд. Онҳо ҳамаи он баракатҳоеро, ки Худо ба ин васила барои эшон муҳайё кардааст, ба даст наовардаанд. Онҳо умед доранд, ки ин камбудӣ бо борони охирин ҷуброн хоҳад шуд. Вақте ки фаровонтарин изофаи файз ато хоҳад гардид, онҳо ният доранд, ки дилҳои худро барои қабули он боз намоянд. Онҳо ба иштибоҳи даҳшатноке роҳ медиҳанд. Коре, ки Худо бо додани нури Худ ва маърифати Худ дар дили инсон оғоз кардааст, бояд пайваста идома ёбад. Ҳар як шахс бояд зарурати шахсии худро дарк намояд. Дил бояд аз ҳар гуна палидӣ холӣ гардида, барои сокин шудани Рӯҳ пок карда шавад. Шогирдони аввалин маҳз ба воситаи иқрор ва тарки гуноҳ, ба воситаи дуои ҷиддӣ ва бахшидани хештан ба Худо, худро барои фурӯрезиши Рӯҳи Муқаддас дар Рӯзи Пантикост омода сохтанд. Ҳамин кор, аммо ба дараҷаи бештар, бояд ҳоло анҷом дода шавад. Он вақт намояндаи инсонӣ фақат мебоист баракатро талаб намояд ва мунтазири Худованд бошад, то ки Ӯ кореро, ки ба ӯ дахл дорад, ба камол расонад. Ин Худост, ки корро оғоз кардааст, ва Ӯ кори Худро ба анҷом хоҳад расонд ва инсонро дар Исои Масеҳ комил хоҳад гардонид. Аммо набояд нисбат ба файзе, ки бо борони аввал рамзгузорӣ шудааст, ҳеҷ гуна беэътиноӣ бошад. Танҳо онҳое, ки мувофиқи нуре ки доранд зиндагӣ мекунанд, нури бештар хоҳанд гирифт. Агар мо ҳар рӯз дар зоҳир сохтани фазилатҳои фаъоли масеҳӣ пешрафт накунем, зуҳуроти Рӯҳи Муқаддасро дар борони охирин нахоҳем шинохт. Он метавонад бар дилҳои атрофи мо фурӯ резад, вале мо онро на хоҳем шинохт ва на қабул хоҳем кард». Testimonies to Ministers, 506, 507.
Those who ate the message of 2001 were receiving a message appropriate for that period, but they were to be tested in order to manifest if they truly internalized the message into an experience prepared for the seal of God. In that period the latter rain is therefore represented as sprinkling, for the wheat and tares are still together. Therefore, Sister White says, “It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” When the wise are separated from the foolish, the latter rain is then poured out without measure, as it was at Pentecost, which typifies the Sunday law.
Онҳое ки паёми соли 2001-ро хӯрданд, паёмееро, ки барои он давра муносиб буд, қабул мекарданд, вале мебоист озмуда шаванд, то зоҳир гардад, ки оё онҳо дар ҳақиқат он паёмро ба таҷрибае, ки барои муҳри Худо омода шудааст, дарунӣ кардаанд ё не. Бинобар ин, дар он давра борони охир ҳамчун пошидан тасвир мешавад, зеро гандум ва алафҳои бегона ҳанӯз бо ҳаманд. Аз ин рӯ, хоҳар Уайт мегӯяд: «Шояд он бар дилҳои гирду атрофи мо фуруд ояд, аммо мо онро на ташхис хоҳем дод ва на қабул хоҳем кард». Вақте ки доноён аз нодонон ҷудо мешаванд, он гоҳ борони охир беандоза рехта мешавад, чунон ки дар Пантикост буд, ки он қонуни якшанберо тимсол мекунад.
“Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.
«Боз ҳам, ин масалҳо таълим медиҳанд, ки пас аз доварӣ дигар муҳлати озмоиш нест. Вақте ки кори Инҷил ба анҷом мерасад, фавран пас аз он ҷудоӣ миёни некон ва бадон ба вуқӯъ меояд, ва сарнавишти ҳар ду гурӯҳ то абад муайян мегардад.» Christ’s Object Lessons, 123.
The period of the sprinkling of the latter rain, followed by a period when the latter rain is poured out without measure, are also illustrated as two periods where judgment is accomplished upon God’s people. The first period of judgment upon God’s people began with the house of God on September 11, 2001, and at the Sunday law judgment is then accomplished for God’s other flock who are responding to or rejecting the loud cry of the third angel that begins at the Sunday law in the United States, and ends when Michael stands up, and human probation closes.
Давраи пошида шудани борони охирин, ки пас аз он даврае фаро мерасад, ки дар он борони охирин беандоза рехта мешавад, ҳамчунин ҳамчун ду даврае тасвир мегарданд, ки дар онҳо доварӣ бар қавми Худо ба анҷом мерасад. Давраи якуми доварӣ бар қавми Худо аз хонаи Худо 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, ва дар ҳукми қонуни якшанбе он гоҳ доварӣ барои рамаи дигари Худо, ки ба фарёди баландии фариштаи сеюм, ки дар қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад, вокуниш нишон медиҳанд ё онро рад мекунанд, ба анҷом мерасад, ва он ҳангоме поён меёбад, ки Микоил бармехезад ва муҳлати озмоиши инсон баста мешавад.
The two periods of the latter rain, which are also the two periods of the judgment which begins with the house of God, and then moves to God’s other flock, are also the two periods of the formation of the image of the beast.
Ду давраи борони охир, ки ҳамчунин ду давраи доварӣ мебошанд, ки аз хонаи Худо оғоз ёфта, сипас ба сӯи рамаи дигари Худо мегузарад, ҳамчунин ду давраи ташаккули сурати ҳайвони ваҳшӣ низ ҳастанд.
Within the first of those two prophetic periods, when judgment is brought upon God’s church and also the United States, is the very same history where the Republican horn and the Protestant horn are both judged. Right where Laodicean Adventism is spewed out of the mouth of the Lord, the United States fills its probationary cup, and national ruin is brought upon the nation, and Satan then appears and begins his marvelous work. The one hundred and forty-four thousand are sealed and lifted up as an ensign at the Sunday law.
Дар дохили аввали он ду давраи нубувватӣ, вақте ки доварӣ бар калисои Худо ва ҳамчунин бар Иёлоти Муттаҳида оварда мешавад, маҳз ҳамон таърихест, ки дар он шохи ҷумҳурихоҳ ва шохи протестантӣ ҳар ду мавриди доварӣ қарор мегиранд. Ҳамон ҷо, ки Адвентизми Лаодикиявӣ аз даҳони Худованд қай карда берун андохта мешавад, Иёлоти Муттаҳида косаи муҳлати имтиҳони худро пур месозад, ва харобии миллӣ бар он миллат оварда мешавад, ва он гоҳ Шайтон зоҳир шуда, кори аҷоиби худро оғоз менамояд. Яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор мӯҳр зада мешаванд ва дар замони қонуни якшанбе ҳамчун парчам боло бардошта мешаванд.
We are informed that it is impossible to give any idea of “the experience of the people of God who shall be alive upon the earth when celestial glory and a repetition of the persecutions of the past are blended.”
Ба мо маълум карда шудааст, ки додани ҳар гуна тасаввуроте дар бораи «таҷрибаи халқи Худо, ки ҳангоме ки ҷалоли осмонӣ ва такрори таъқиботҳои гузашта бо ҳам омехта мешаванд, бар рӯи замин зинда хоҳанд буд», ғайриимкон аст.
“Satan is a diligent Bible student. He knows that his time is short, and he seeks at every point to counterwork the work of the Lord upon this earth. It is impossible to give any idea of the experience of the people of God who shall be alive upon the earth when celestial glory and a repetition of the persecutions of the past are blended. They will walk in the light proceeding from the throne of God. By means of the angels there will be constant communication between heaven and earth. And Satan, surrounded by evil angels, and claiming to be God, will work miracles of all kinds, to deceive, if possible, the very elect. God’s people will not find their safety in working miracles, for Satan will counterfeit the miracles that will be wrought. God’s tried and tested people will find their power in the sign spoken of in Exodus 31:12–18. They are to take their stand on the living word: ‘It is written.’ This is the only foundation upon which they can stand securely. Those who have broken their covenant with God will in that day be without God and without hope.” Testimonies, volume 9, 16.
«Шайтон донишҷӯи кӯшои Китоби Муқаддас аст. Ӯ медонад, ки вақташ кӯтоҳ аст, ва дар ҳар маврид мекӯшад, ки ба кори Худованд бар рӯи ин замин муқобилат намояд. Тасаввур додани таҷрибаи қавми Худо, ки ҳангоми омехта шудани ҷалоли осмонӣ ва такрори таъқиботҳои гузашта зинда бар рӯи замин хоҳанд буд, ғайриимкон аст. Онҳо дар нуре, ки аз тахти Худо содир мешавад, роҳ хоҳанд рафт. Ба василаи фариштагон миёни осмон ва замин робитаи доимӣ вуҷуд хоҳад дошт. Ва Шайтон, ки бо фариштагони шарир иҳота шудааст ва даъво мекунад, ки Худост, ҳар гуна мӯъҷизаҳо ба амал хоҳад овард, то, агар имкон бошад, ҳатто баргузидагонро фиреб диҳад. Қавми Худо амнияти худро дар ба амал овардани мӯъҷизаҳо нахоҳанд ёфт, зеро Шайтон мӯъҷизаҳоеро, ки ба амал оварда хоҳанд шуд, тақлид хоҳад кард. Қавми озмудашуда ва санҷидашудаи Худо қудрати худро дар аломате хоҳанд ёфт, ки дар Хуруҷ 31:12–18 зикр шудааст. Онҳо бояд бар Каломи зинда мавқеи худро ишғол намоянд: “Навишта шудааст.” Ин ягона таҳкурсиест, ки бар он метавонанд ба таври устувор биистанд. Онҳое ки аҳди худро бо Худо шикастаанд, дар он рӯз бе Худо ва бе умед хоҳанд буд.» Testimonies, volume 9, 16.
The repetition of the persecutions of the past begins at the Sunday law in the United States, for Satan begins his marvelous work at that time, and the wise virgins who have already been “tried and tested,” will then “walk in the light proceeding from the throne of God.” This will be accomplished through the work of angels, for “by means of the angels there will be constant communication between heaven and earth.”
Такрори таъқиботҳои гузашта аз қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад, зеро Шайтон дар он вақт кори аҷоиби худро оғоз мекунад, ва бокирагони доное, ки аллакай «санҷида ва озмуда шудаанд», он гоҳ «дар нуре, ки аз тахти Худо содир мешавад, роҳ хоҳанд рафт». Ин ба воситаи хизмати фариштагон ба анҷом хоҳад расид, зеро «ба василаи фариштагон байни осмон ва замин муоширати доимӣ вуҷуд хоҳад дошт».
“The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.
«Масеҳшудагоне, ки назди Худованди тамоми замин меистанд, ҳамон мақомеро доранд, ки як замон ба Шайтон ҳамчун карруби соябон дода шуда буд. Ба воситаи мавҷудоти муқаддасе, ки тахти Ӯро иҳота мекунанд, Худованд бо сокинони замин пайваста иртиботро нигоҳ медорад. Равғани тиллоӣ файзеро ифода мекунад, ки Худо бо он чароғҳои имондоронро таъмин месозад, то ки онҳо на ларзанду хомӯш гарданд. Агар ин равғани муқаддас аз осмон дар паёмҳои Рӯҳи Худо рехта намешуд, василаҳои шарорат бар одамон ба таври комил ҳукмронӣ мекарданд.»
“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.
«Худоро мо беҳурмат месозем, вақте ки паёмҳоеро, ки Ӯ ба мо мефиристад, қабул намекунем. Бо ҳамин мо равғани тиллоиро, ки Ӯ мехост ба ҷонҳои мо бирезад, то ба онҳое ки дар торикӣ ҳастанд расонида шавад, рад мекунем. Вақте ки нидо хоҳад омад: “Инак, домод меояд; барои пешвоз гирифтани ӯ берун оед”, онҳое ки равғани муқаддасро қабул накардаанд, ки файзи Масеҳро дар дилҳои худ нигоҳ надоштаанд, мисли бокирагони нодон хоҳанд фаҳмид, ки барои пешвози Парвардигори худ омода нестанд. Онҳо дар худ қудрате надоранд, ки он равғанро ба даст оваранд, ва ҳаёти онҳо хароб мегардад. Аммо агар аз Рӯҳи Муқаддаси Худо дархост карда шавад, агар мо, чунон ки Мусо илтиҷо кард, зорӣ намоем: “Ҷалоли Худро ба ман нишон деҳ”, муҳаббати Худо дар дилҳои мо рехта хоҳад шуд. Тавассути қубурҳои тиллоӣ, равғани тиллоӣ ба мо расонида хоҳад шуд. “На бо қудрат ва на бо нерӯ, балки бо Рӯҳи Ман, мегӯяд Худованди лашкарҳо”. Бо қабул кардани шуоъҳои дурахшони Офтоби Адолат, фарзандони Худо ҳамчун чароғҳо дар ҷаҳон медурахшанд». Review and Herald, July 20, 1897.
The wise are those who are sealed in Revelation chapter seven and Ezekiel chapter nine, and who are contrasted with the foolish who dishonor the Lord, by refusing “the communications he sends.” The foolish are those “who have broken their covenant with God who will in that day be without God and without hope.” Those two classes were tested and brought to a point where they manifested their character based upon whether they accepted or rejected the message of the hour. The message of the hour since September 11, 2001 has been the message of the latter rain.
Ҳакимон онҳоянд, ки дар Ваҳй боби ҳафтум ва Ҳизқиёл боби нӯҳум мӯҳр зада шудаанд, ва онҳо дар муқобили аблаҳоне гузошта шудаанд, ки бо рад намудани «пайғомҳое ки Ӯ мефиристад» Худовандро беҳурмат месозанд. Аблаҳон онҳоянд, «ки аҳди худро бо Худо шикастаанд ва дар он рӯз бе Худо ва бе умед хоҳанд буд». Он ду табақа озмуда шуданд ва ба нуқтае расонида шуданд, ки хислати худро бар асоси он ки оё паёми соатро қабул карданд ё рад намуданд, зоҳир сохтанд. Паёми соат аз 11 сентябри соли 2001 инҷониб паёми борони охир буд.
The message of the latter rain is recognized by the methodology of line upon line as set forth in Isaiah chapter twenty-eight. The methodology of line upon line is God’s appointed method of biblical study, and therefore to reject that methodology is not only to reject the message represented through the application of line upon line, from here a little and there a little, it is also to reject the Giver of the methodology.
Паёми борони охир бо василаи усули «хат бар хат», чунон ки дар боби бистуҳаштуми китоби Ишаъё баён шудааст, шинохта мешавад. Усули «хат бар хат» усули таъиннамудаи Худост барои омӯзиши Китоби Муқаддас, ва бинобар ин рад кардани он усул на танҳо рад кардани паём аст, ки тавассути татбиқи «хат бар хат», андаке аз ин ҷо ва андаке аз он ҷо, муаррифӣ мегардад, балки инчунин рад кардани Атокунандаи он усул низ ҳаст.
Because of the inspired parameters revealed in the testing process that leads to the sealing of the one hundred and forty-four thousand, it is apparent that the only way a child of God can navigate through the history where “celestial glory and a repetition of the persecutions of the past are blended,” is to be in an experience where the light from the throne of God can be recognized. It must be recognized, or it is useless, and we are lost.
Аз рӯи чорчӯбаҳои илҳомбахше, ки дар ҷараёни озмоише ошкор шудаанд, ки ба мӯҳр зада шудани яксаду чилу чаҳор ҳазор мерасонад, равшан аст, ки ягона роҳе, ки фарзанди Худо метавонад аз миёни он таърих бигзарад, ки дар он «ҷалоли осмонӣ ва такрори таъқиботҳои гузашта дарҳам омехта шудаанд», ин аст, ки дар чунин таҷрибае бошад, ки дар он нур аз тахти Худо шинохта шавад. Он бояд шинохта шавад, вагарна бефоида аст, ва мо ҳалок мешавем.
“We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. [Isaiah 61:11 quoted.] The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.
«Мо набояд мунтазири борони охирин бошем. Он бар ҳамаи онҳое меояд, ки шабнами файз ва боронҳои файзеро, ки бар мо фурӯ мерезанд, дарк намуда, қабул мекунанд. Вақте ки мо пора-пораҳои нурро ҷамъ меоварем, вақте ки марҳаматҳои яқини Худоро, ки дӯст медорад мо ба Ӯ таваккал намоем, қадр мекунем, он гоҳ ҳар як ваъда иҷро хоҳад шуд. [Ишаъё 61:11 иқтибос шудааст.] Тамоми замин бояд аз ҷалоли Худо пур гардад». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.
In the period that began when the angel of Revelation eighteen fills the whole earth with His glory, beginning on September 11, 2001, the latter rain has only come “upon” those “who” have “recognized and appropriated the dew and showers of grace that” is “falling upon us.” The “great mistake” identified earlier by Sister White, was when the foolish virgins thought they could wait until the latter rain was poured out without measure, for then they thought they could catch up. Not so, only those who are growing in their understanding of God’s prophetic Word receive more light.
Дар он даврае, ки аз замоне оғоз ёфт, ки фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳум тамоми заминро бо ҷалоли Худ пур мекунад, яъне аз 11 сентябри соли 2001 сар карда, борони охирин танҳо «бар» онҳое омадааст, «ки» «шабнам ва боронҳои файзро, ки» «бар мо нозил мешавад», «шинохта ва азони худ гардонидаанд». «Хатои бузург», ки пештар аз ҷониби Хоҳар Уайт муайян шуда буд, ҳамин буд, ки бокирагони нодон гумон мекарданд, ки метавонанд то он вақт интизор шаванд, ки борони охирин бе андоза рехта шавад; зеро он гоҳ фикр мекарданд, ки метавонанд ба дигарон расанд. Чунин нест; танҳо онҳое ки дар фаҳмиши худ аз Каломи нубувватии Худо рушд мекунанд, нури бештар қабул менамоянд.
As we conclude this article, the point I wish to identify is in connection with the purpose of the testing time we are now in. If we are to “walk in the light proceeding from the throne of God” in the time when the persecutions of the past are repeated, we will need to master the prophetic Word in advance of the crisis.
Ҳангоме ки ин мақоларо ба анҷом мерасонем, нуктае, ки мехоҳам муайян созам, ба мақсади замони озмоише, ки ҳоло дар он қарор дорем, вобаста аст. Агар мо дар он замоне, ки таъқиботҳои гузашта такрор мешаванд, «дар нуре, ки аз тахти Худо содир мешавад, роҳ равем», лозим меояд, ки Каломи нубувватиро пеш аз фаро расидани бӯҳрон ба хубӣ аз худ кунем.
In chapter one, Daniel and the three worthies had already perfected their education before they went in to be tested by Nebuchadnezzar. For forty days Christ opened the prophetic Word to the understanding of the disciples in advance of the ten days where the disciples perfected their unity. Then came Pentecost, which typifies the Sunday law.
Дар боби якум Дониёл ва он се марди шоиста пеш аз он ки барои имтиҳон назди Набукаднесар дароянд, аллакай таълими худро комил гардонида буданд. Масеҳ дар тӯли чиҳил рӯз Каломи нубувватиро ба фаҳмиши шогирдон кушод, пеш аз он даҳ рӯзе ки дар он шогирдон ягонагии худро ба камол расониданд. Сипас Пантикост фаро расид, ки рамзи қонуни якшанбе мебошад.
In Daniel chapter three, Shadrach, Meshach and Abednego informed Nebuchadnezzar they needed no extra time, for they were already settled as to what they were to do in the Sunday law testing time. Their faithfulness was magnified when they walked in the furnace with Christ, and the message they had already settled into before the test was carried to all the then-known world by all the visiting dignitaries that witnessed the miracle in the furnace.
Дар боби сеюми китоби Дониёл, Шадрак, Мешак ва Абеднаго ба Набукаднесар хабар доданд, ки ба онҳо ҳеҷ мӯҳлати иловагӣ лозим нест, зеро онҳо аллакай нисбати он чи бояд дар замони санҷиши қонуни якшанбе анҷом диҳанд, қарор гирифта буданд. Вафодории онҳо вақте бузургтар зоҳир гардид, ки бо Масеҳ дар кӯраи оташ роҳ мерафтанд, ва паёме, ки онҳо пеш аз озмоиш аллакай дар он устувор шуда буданд, ба воситаи ҳамаи мансабдорони меҳмоне, ки мӯъҷизаи дар кӯраи оташ рӯйдодаро диданд, ба тамоми ҷаҳони он замон маълум расонида шуд.
We will continue these thoughts in the next article.
Мо ин андешаҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.