Барои Петрус Кӯҳи Тағйири Сурати Масеҳ миёни Паниюм ва салиб воқеъ шуд, ва дар хатти дигар, Петрус миёни таъмиди Масеҳ дар оғози хизмати Ӯ ва каме пас аз вуруди зафармандона дар анҷоми хизмати Ӯ қарор дорад. Он се аломати роҳ — таъмид, кӯҳ ва анҷоми вуруди зафармандона — бо он се боре ишора шудаанд, ки Падари Осмонӣ сухан гуфт. Бори сеюм, дар Юҳанно 12, замоне аст, ки юнониён Исоро меҷустанд. Таъмид 9/11 аст; кӯҳ дар таърихи Паниюм то қонуни якшанбеи ояти шонздаҳум аст. Барои Петрус ин Паниюм буд, сипас кӯҳ то анҷоми вуруди зафармандона, ки каме пеш аз он буд, ки Масеҳ бори дуюм ҷалол ёбад.
Акнун ҷони Ман ба изтироб омадааст; ва чӣ гӯям? Эй Падар, Маро аз ин соат раҳоӣ деҳ; аммо барои ҳамин Ман ба ин соат омадаам. Эй Падар, исми Худро ҷалол деҳ. Пас овозе аз осмон омад, ки мегуфт: «Ҳам онро ҷалол додаам, ва боз ҷалол хоҳам дод». Бинобар ин, мардум, ки дар он ҷо истода буданд ва онро шуниданд, мегуфтанд, ки раъд зад; дигарон мегуфтанд: «Фариштае бо Ӯ сухан гуфт». Исо дар ҷавоб гуфт: «Ин овоз на барои Ман омад, балки барои шумо. Акнун доварии ин ҷаҳон аст; акнун мири ин ҷаҳон берун андохта хоҳад шуд. Ва Ман, агар аз замин боло бардошта шавам, ҳамаро назди Худ хоҳам кашид». Ӯ инро гуфт, ишора намуда ба он ки ба чӣ гуна марг хоҳад мурд. Юҳанно 12:27–33.
Хате, ки бо Ибодатиён боби бисту се ва мавсими Пантикост иҳота шудааст, нишонаи оғозиеро дорад, ки аз се қадам иборат буда, аз паси он панҷ рӯз меояд, ва нишонаи анҷомие низ дорад, ки айни ҳамон хусусиятҳоро дорост. Дар миёни он нишонаҳо, сӣ рӯз давраи коҳинонро ифода мекунад, ки дар иди карнайҳо ба анҷом мерасад. Иди карнайҳо, суъуди Масеҳ баъд аз чиҳил рӯз таълим додани шогирдонаш рӯ ба рӯ пас аз эҳёи Ӯ, ва рӯзи каффора се қадами анҷоми хатро дар Ибодатиён боби бисту се ифода мекунанд. Аз паси он се қадам панҷ рӯз меояд, ҳам то Пантикост ва ҳам то иди Хаймаҳо. Бори сеюм, ки Падари Осмонӣ сухан гуфт, андаке пеш аз он буд, ки юнониён, ки намояндаи онҳоянд, ки дар қонуни якшанбе аз Бобил даъват карда мешаванд, дар ҷустуҷӯи дидор бо Исо буданд. Андаке пеш аз қонуни якшанбе, Исо боло бардошта шудани парчамро бар салиб муайян месозад. Замин дар 9/11 бо ҷалоли Ӯ мунаввар гардид ва дар қонуни якшанбе боз мунаввар мегардад.
Қайсарияи Филиппӣ, ки Панюм аст, соати сеюм мебошад; ва Қайсарияи Маритима соати нӯҳуми салиб аст, ҳангоме ки даъват ба берун омадан аз Бобил садо медиҳад. Пеш аз салиб, ҳангоми будан дар таърихи нубувватии Панюм, Петрус бар кӯҳ аст, вале ҳанӯз пеш аз анҷоми вуруди зафармандона. Панюм то салиби ояти шонздаҳум идома меёбад. Петрус дар Панюм каме пеш аз таърихи сеқадамаи иди карнаҳои Левиён бисту сеюм — сууд ва кафорат — қарор дорад. Петрус дар сӣ рӯзи дастури махсуси коҳин аст.
Шимъӯн дар Пониюм Петрус мегардад, ва пеш аз вуруди зафармандона бар кӯҳ як қадам дорад. Вуруди зафармандона масали даҳ бокираро тасвир мекунад. Танҳо панҷ нафар ба никоҳ дохил мешаванд, ва панҷ рӯзе, ки миёни нишонаи сегона ва Пантикост аст, оғози вуруди зафармандона мебошад. Он аз иди карнайҳо оғоз меёбад, аммо он нишона аз як таркиби се нишона иборат аст. Ҳамчун як нишонаи ягона, онҳо ҳамла бар Нашвиллро бо иди карнайҳо муайян мекунанд. Паёми Нидои Нимашаб нав тасдиқ хоҳад шуд, ва роҳпаймоии панҷ бокираи доно раванде оғоз мекунад, ки ба марг, дафн ва эҳёи салиб, яъне қонуни якшанбе, мебарад.
Петрус дар Паниум қарор дорад, ҳангоме ки ӯ пешгӯии тӯбҳои оташи Нашвиллро ислоҳ мекунад, ва пеш аз он ки иди карнайҳо ҳангоми ба иҷро расидани он пешгӯӣ садо диҳад. Ӯ аз рӯи зарурати нубувватӣ бояд нахуст ба кӯҳ биравад, зеро кӯҳ пеш аз вуруди зафармандона буд. Пеш аз он ки Иброҳим ба кӯҳ биравад, номи ӯ иваз карда шуд, ва номи Петрус низ дар Паниум, пеш аз он ки ӯ ба кӯҳ биравад, иваз карда шуд. Кӯҳ озмоиши Петрус аст пеш аз он ки пешгӯии тӯбҳои оташи Нашвилл ба иҷро расад. Ба иҷро расидан озмоиши сеюм ва ҳалкунанда аст, ки дар он хислат ё ҳамчун шодӣ ва ё ҳамчун шарм зоҳир мегардад.
Хати соли 457 то милод миёни Рафия ва Паниум ба анҷом мерасад; аҳди боби ҳабдаҳуми Ҳастӣ бо Рафия мувофиқат мекунад, ва аҳди боби шонздаҳуми Матто 16 бо Паниум мувофиқат мекунад. Аз Паниум, Петрус ба кӯҳ меравад, чунон ки Иброҳим ба қурбонии Исҳоқ рафта буд. Кӯҳи хати Петрус бо кӯҳи замони Иброҳим мувофиқат мекунад.
Нишонаи роҳи Иброҳим аз се рӯз иборат буд. Ҳангоми вуруди тантанавӣ, ду шогирд фиристода шуданд, то хареро биёранд, ки Масеҳро бардорад; ва дар қатори Иброҳим, сафари серӯзаи ӯ бо интихоби ду хизматгор ва харе оғоз меёбад, то ҳезумро барои қурбонии Исҳоқ барад. Сафари ҳаштрӯза ё шашрӯзаи Петрус ба кӯҳ, барои Иброҳим се рӯз буд. Петрус дар Паниюм пеш аз кӯҳ ва пеш аз кушода шудани хар аст, ки оғози вуруд ба Ерусалим мебошад, ва ҳамин ҷоест, ки се рӯзи Иброҳим оғоз ёфт. Дар вуруди тантанавӣ Масеҳ бар Кӯҳи Зайтун истод ва бар Ерусалим гирист; ҳамин тавр анҷоми муносибати аҳдӣ миёни Худо ва Исроили қадимаи айнӣ нишон дода шуд. Кӯҳи Петрус пеш аз вуруди тантанавӣ аст; кӯҳи Масеҳ дар ҷараёни вуруди тантанавӣ аст; ва кӯҳи Иброҳим дар анҷоми вуруд аст.
Соли 2026 интихоботи миёнамӯҳлат аст, вақте ки соли дусаду панҷоҳуми подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас ҳукмронии пурҷалоли худро ҷашн мегирад. Он ҷашн, ҳамчун як нуқтаи миёнаи нубувватӣ, бо Антиохуси Бузург дар соли 207 то милод мутобиқат мекунад, яъне нуқтаи миёна байни Рафия ва Паниум, ки анҷоми дусаду панҷоҳ солро аз соли 457 то милод нишон медиҳад.
Вақте ки мо он чор силсиларо, ки аз боби ёздаҳ то боби бисту ду иборатанд ва то ба имрӯз кушода шудаанд, баррасӣ мекунем, (шояд намунаҳои дигаре низ ҳастанд) акнун мо он бобҳоро дар китоби «Орзуи Аҳрор» мавриди назар қарор медиҳем. Боби ёздаҳум «Таъмид» аст, ва боби бисту дуюм «Зиндонӣ шудан ва марги Яҳё» мебошад. Яҳё дар оғоз ва анҷом қарор дорад, ва боби ҳабдаҳум, ки боби миёна аст, «Ниқӯдимус» мебошад.
«Ниқӯдимус назди Худованд омада буд, то гумон карда, бо Ӯ ба баҳс дарояд, аммо Исо усулҳои асосии ҳақиқатро ошкор сохт. Ӯ ба Ниқӯдимус гуфт: На дониши назариявӣ он чизест, ки ту бештар ба он ниёз дорӣ, балки эҳёи рӯҳонӣ. Ту на ба он ниёз дорӣ, ки кунҷковиат қонеъ гардад, балки ба он ки дили нав ёбӣ. Ту бояд ҳаёти нави аз боло омадаро қабул намоӣ, пеш аз он ки битавонӣ чизҳои осмониро дарк кунӣ. То вақте ки ин тағйирот ба амал наояд ва ҳама чизро нав насозад, барои ту аз он ки бо Ман дар бораи қудрати Ман ё рисолати Ман баҳс кунӣ, ҳеҷ нафъи наҷотбахше нахоҳад буд.»
«Ниқӯдимус мавъизаи Яҳёи Таъмиддиҳандаро дар бораи тавба ва таъмид шунида буд, ки мардумро ба Сӯи Он Яке ишора мекард, ки бо Рӯҳулқудс таъмид хоҳад дод. Худи ӯ низ эҳсос карда буд, ки дар миёни яҳудиён норасоии рӯҳоният вуҷуд дорад ва онҳо, ба андозаи зиёд, зери нуфузи таассуб ва ҳирси дунявӣ қарор доранд. Ӯ умед дошт, ки бо омадани Масеҳ вазъи чизҳо беҳтар хоҳад шуд. Аммо паёми дили инсонро кофтуковкунандаи Таъмиддиҳанда натавонист дар ӯ эътиқод ба гуноҳро ба вуҷуд оварад. Ӯ фарисии сахтгир буд ва аз аъмоли неки худ ифтихор мекард. Ӯ барои хайрхоҳӣ ва саховатмандии худ дар дастгирии хизмати маъбад бисёр мӯҳтарам шумурда мешуд ва худро аз илтифоти Худо дар амон меҳисобид. Ӯ аз фикри салтанате ба ҳарос афтод, ки барои ӯ, дар ҳолати кунунии худ, аз ҳад пок буд, то онро бубинад». Орзуи Асоҳо, 171.
Нуқтаи миёна дар «Орзуи асрҳо» дар шахсияти Никодимус дида мешавад, ки ӯ даъвати охирин ба Адвентизмро дар хати мӯҳр задани саду чиҳилу чаҳор ҳазор намояндагӣ мекунад. Ӯ як табақаро намояндагӣ мекунад, ки паёми пешгоми Масеҳро шуниданд, аммо аз ҳолати Лаодикияии худ бехабар буданд.
«Дар мусоҳиба бо Ниқӯдимус, Исо нақшаи наҷот ва рисолати Худро ба ҷаҳон ошкор сохт. Дар ҳеҷ яке аз нутқҳои баъдии Худ Ӯ кори лозимаро, ки бояд дар дилҳои ҳамаи онҳое ба амал оварда шавад, ки Подшоҳии Осмонро ба мерос хоҳанд гирифт, ба ин андоза пурра ва қадам ба қадам баён накардааст. Дар ибтидои хизматгузории Худ Ӯ ҳақиқатро ба як узви Шӯрои Синедриён, ба он зеҳне, ки бештар аз ҳама қобили қабул буд, ва ба як муаллими таъйиншудаи халқ кушод. Аммо пешвоёни Исроил нурро истиқбол накарданд. Ниқӯдимус ҳақиқатро дар дили худ пинҳон дошт, ва дар давоми се сол самари зоҳирӣ андаке ба назар мерасид». The Desire of Ages, 176.
Паёми Яҳё ва таъмиди Масеҳ аз ҷониби ӯ паёми фариштаи аввалро дар бораи тарсидан аз Худо намояндагӣ мекарданд. Паёми Яҳё паёми Лоадиқия дар бораи сафедшавӣ ба василаи имон буд, ва он паём ҳангоми таъмиди Масеҳ қувват ёфт; ҳамон тавре ки паёми Ҷоунс ва Ваггонер паём ба Лоадиқия дар соли 1888 буд. Таъмиди Масеҳ ва соли 1888 ба таври пешнамуд омадани паём ба Лоадиқияро дар 9/11 ифода мекарданд, ки он дар миёнаи фосилаи байни Рафия ва Паниум ба анҷом мерасад.
Никодим маънои «ғалабаи мардум»-ро дорад, ва сафедшавӣ ба воситаи имон ҳамон паёми мӯҳркунанда аст, ки бо паёми Яҳё омад, дар таъмид қувват ёфт ва бо мулоқоти шабонаи Никодим бо Масеҳ муайян гардид. Боби бисту дувум марги Яҳёро тавсиф мекунад, ки дар натиҷаи он шогирдонаш нишонаро, ки боло бардошта хоҳад шуд ва ҳамаи одамонро ба сӯи Худ хоҳад кашид, шинохтанд. Таъмид ҳам 9/11 буд ва ҳам аз 18 июли соли 2020 то 31 декабри соли 2023, зеро таъмид маргро (2020), дафнро (сеюним рӯз) ва эҳёро (31 декабри соли 2023) тасвир мекунад. Сипас мулоқоти нисфишабӣ меояд, ки дар он ғалабаи мардум ҳамчун аз нав таваллуд ёфтан, аз кӯрии Лоудикия ба сӯи биниши бисту-бисти як филаделфиягӣ, нишон дода мешавад. Сипас аъмоли Масеҳ ҳамчун боло бардоштани нишона баён карда мешаванд.
Барои Иброҳим аъмоли Масеҳ дар хатти Юҳанно бо қурбонии Исҳоқ мувофиқат мекунад. Барои Петрус ин хат дар Қайсария назди баҳр, Қайсарияи Маритима, дар соати нӯҳум ба анҷом мерасад, ки дар он ҷо салиб ҳамаи одамонро ба ғалабаи сафедшавӣ ба воситаи имон даъват мекунад, ки ин паёми фариштаи сеюм аст. Паёми фариштаи сеюм паёми войи сеюми Ислом аст, ки дар 9/11, дар нахустин рӯёрӯии Билъом бо хари Ислом, фаро расид; сипас дучандшавии зарбаҳо бар зидди замини ҷалолёфтаи айнӣ дар 7 октябри соли 2023; ва баъд зарбаи дуюм дар Нэшвилл, ҳангоме ки Билъом хари Исломро аз миёни токзорҳои замини ҷалолёфтаи қадимаи айнӣ ва муосири рӯҳонӣ роҳнамоӣ мекунад. Зарбаи сеюм заминларзаи қонуни наздикояндаи якшанбе мебошад. Дар он ҷо Исҳоқ тақдим карда мешавад; дар он ҷо шогирдони Юҳанно, ки рамзи анбӯҳи бузурганд, ки ба онҳо ҷомаҳои сафеди шаҳодат дода мешаванд, аъмоли байрақро шуниданд ва диданд. Нуқтаҳои миёнаи Ҳастӣ, Матто ва «Орзуи асрҳо» муҳргузории яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор ва даъват шудани халқҳои ғайрияҳудиро муайян мекунанд.
Шарҳе ки Масеҳ ба Ниқӯдимус дод, аз амали бод буд, ҳарчанд амали он дида намешавад.
«Ниқӯдимус ҳанӯз дар ҳайрат буд, ва Исо барои равшан сохтани маънои суханони Худ бодро мисол овард: “Бод ба ҳар ҷо, ки хоҳад, мевазад, ва ту овози онро мешунавӣ, аммо намедонӣ, ки аз куҷо меояд ва ба куҷо меравад; ҳамчунин ҳар касе ки аз Рӯҳ таваллуд ёфтааст.”»
«Шамол дар миёни шохаҳои дарахтон шунида мешавад ва баргҳо ва гулҳоро ба хишир-хишир меорад; аммо худ ноаён аст, ва ҳеҷ кас намедонад, ки аз куҷо меояд ва ба куҷо меравад. Ҳамин тавр аст амали Рӯҳулқудс бар дил. Онро бештар аз ҳаракатҳои шамол шарҳ додан мумкин нест. Шахс шояд натавонад вақти дақиқ ё ҷойи дақиқро бигӯяд, ё ҳамаи ҳолатҳоро дар ҷараёни тавба пайгирӣ намояд; вале ин исбот намекунад, ки ӯ тавба накардааст. Бо воситае, ки мисли шамол ноаён аст, Масеҳ пайваста бар дил амал мекунад. Оҳиста-оҳиста, шояд барои қабулкунанда ноогоҳона, таъсироте ба вуҷуд меоянд, ки майл доранд ҷонро ба сӯи Масеҳ ҷалб намоянд. Инҳо метавонанд тавассути тааммул дар бораи Ӯ, тавассути хондани Навиштаҳо, ё тавассути шунидани калом аз воизи зинда қабул карда шаванд. Ногоҳ, чун Рӯҳ бо даъвати мустақимтар меояд, ҷон худро бо шодмонӣ ба Исо таслим мекунад. Бисёриҳо инро тавбаи ногаҳонӣ меноманд; аммо он натиҷаи дилҷӯии тӯлонии Рӯҳи Худост,—раванди сабурона ва давомдор.»
«Ҳарчанд бод худ ноаён аст, вай натиҷаҳое ба вуҷуд меоварад, ки дида ва эҳсос карда мешаванд. Ҳамин тавр, амали Рӯҳ бар ҷон дар ҳар як амали касе ошкор хоҳад шуд, ки қудрати наҷотбахши онро эҳсос кардааст. Вақте ки Рӯҳи Худо дили касро соҳиб мешавад, он зиндагиро дигаргун месозад. Андешаҳои гуноҳолуд дур андохта мешаванд, аъмоли бад рад карда мешаванд; муҳаббат, фурӯтанӣ ва осоиштагӣ ҷойи хашм, ҳасад ва низоъро мегиранд. Шодӣ ҷойи ғамгиниро мегирад, ва чеҳра нури осмонро инъикос мекунад. Ҳеҷ кас дастеро, ки бори гаронро мебардорад, намебинад, ва нуруро, ки аз саҳнҳои боло нозил мешавад, мушоҳида намекунад. Баракат он гоҳ меояд, ки ҷон ба воситаи имон худро ба Худо таслим месозад. Он гоҳ ҳамон қуввае, ки ҳеҷ чашми инсонӣ онро дида наметавонад, мавҷуди наве ба сурати Худо меофарад». The Desire of Ages, 172, 173.
Дар 11/9 борони охирин оғоз кард, ки пошидан гирад. Дар 11/9 Ислом, ки дар нубуввати Китоби Муқаддас ҳамчун «боди шарқӣ» муаррифӣ шудааст, фаро расид, дар ҳоле ки мӯҳргузории як саду чиҳилу чор ҳазор оғоз ёфт. Борони охирин, ки паёмиест муаррифишуда ҳамчун «равғани тиллоӣ», ки аз ду қубури тиллоии Закарё нозил мешавад, даъвати Адвентистони рӯзи ҳафтуми Лоудикияро ба тавба оғоз кард. Боди Рӯҳулқудс кори худро оғоз намуд, то ҳамаи чизҳои навишташударо таълим диҳад ва паёми роҳҳои кӯҳани Ирмиёро ба кор барад, то ба дилҳои Лоудикиёни кӯр сухан гӯяд. Кори Рӯҳулқудс, ки ба Ниқӯдимус нишон дода шудааст, ба таври муфассалтар тавзеҳ медиҳад, он «қадам ба қадам», «кореро, ки бояд дар дилҳои ҳамаи онҳое ба анҷом расонида шавад, ки вориси Подшоҳии Осмон хоҳанд шуд». Ин раванд аз ҷониби Масеҳ ба кори бод монанд карда шудааст, ва ин раванд дар давраи «боди шарқӣ», ки дар 11/9 фаро расид, рух медиҳад. Ишаъё ба ҳамин давра низ бо истилоҳи боди сахт ишора мекунад.
Дар андоза, вақте ки он мерӯяд, Ту бо он баҳс хоҳӣ кард; Ӯ боди сахти Худро дар рӯзи боди шарқӣ бозмедорад. Пас, ба ҳамин васила гуноҳи Яъқуб пок карда хоҳад шуд; ва тамоми самари ин ҳамон аст, ки гуноҳи ӯ бардошта шавад; вақте ки ӯ ҳамаи сангҳои қурбонгоҳро мисли сангҳои оҳаке, ки пора-пора кӯфта шудаанд, мегардонад, бешаҳои муқаддас ва бутҳо дигар барпо нахоҳанд монд. Ишаъё 27:8, 9.
Ҳамаи анбиё дар айёми охир бо якдигар мувофиқат мекунанд, ва «боди сахт»-и Ишаъё ҳамон бодҳои фитнаи Юҳанно аст, ки ҳангоми мӯҳргузории саду чилу чаҳор ҳазор нигоҳ дошта мешаванд. Боди сахти Ишаъё ҳамон боди шарқист, ки дар шаҳодати Ишаъё «боздошта» шудааст ва дар шаҳодати Юҳанно низ нигоҳ дошта мешавад. Бодҳои фитнаи Юҳанно то замоне нигоҳ дошта мешаванд, ки қавми Худо мӯҳр гардонда шаванд, ва боди шарқии Ишаъё ҳамчун даврае муайян карда мешавад, ки дар он «гуноҳи Яъқуб» «каффора карда мешавад». Калимаи ибрии «каффора карда мешавад» маънои кафорат ёфтанро дорад. Мӯҳргузории Юҳанно ҳамон чизест, ки дар боби нӯҳуми Ҳизқиёл омадааст, ва ҳамон аст, ки каффора шудани гуноҳи Яъқуб мебошад. Фариштае, ки аз миёни Уршалим мегузарад ва бар пешонии касоне, ки оҳу нола мекунанд, аломат мегузорад, ҳамон фариштаест, ки аз «шарқ» боло меояд.
Ва баъд аз ин чизҳо чор фариштаро дидам, ки бар чор кунҷи замин истода буданд ва чор боди заминро нигоҳ медоштанд, то бод бар замин, на бар баҳр ва на бар ҳеҷ дарахте навазад. Ва фариштаи дигареро дидам, ки аз ҷониби шарқ боло меомад ва мӯҳри Худои зиндаро дошт; ва ӯ бо овози баланд ба он чор фаришта, ки ба онҳо дода шуда буд ба замин ва баҳр осеб расонанд, нидо карда, гуфт: «Ба замин ва ба баҳр ва ба дарахтон осеб нарасонед, то вақте ки мо бандагони Худои худро бар пешониҳошон мӯҳр занем». Ваҳй 7:1–3.
Фаришта Масеҳ аст, ва Ӯ дар поёни чиҳил рӯзи таълим додани шогирдон рӯ ба рӯ, дар мавсими Пантикост, сууд кард; ва Ӯ дар иди карнайҳо, дар Левизабон бисту се, дар поёни сӣ рӯзи таълими рӯ ба рӯ бо коҳиноне, ки бо рақами сӣ муаррифӣ мешаванд, сууд мекунад.
Соли 2026 интихоботи миёнамуҳлат аст, ва ин интихобот аллакай ҳамчун аломатҳои роҳи нубувватӣ тасдиқ гардидааст. Агар демократҳо интихоботи соли 2020-ро надуздида буданд, Трамп муаммои Румро иҷро намекард. Муаммои Рум он аст, ки он ҳаштум аст ва аз он ҳафт мебошад. Ин муаммо Трампро ҳамчун намояндаи сурати ҳайвон муайян мекунад, ки ҳамеша ҳаштум бармеояд, вале аз он ҳафт мебошад. Дар Дониёл 7, се шохи даҳ шохи Руми бутпараст мебоист бардошта мешуданд, то шохи хурд боло ояд. Дар он ҷо Руми папавӣ ҳамчун ҳаштумин дар миёни ҳафт шохи дигар баромад, аммо он аз Руми бутпараст пайдо гардид, зеро мебоист аз он ҳафт бошад. Дар Дониёл 8 империяи Модо-Форс бо ду шох намояндагӣ шуда буд, сипас Юнон як шохи ягона буд, ки чун шикаста шуд, чор шох ба вуҷуд овард; бинобар ин, пеш аз он ки Рум бирасад, ҳафт шох вуҷуд доранд, ва шохи хурди Рум ҳаштум аст. Шоҳидони дигари ин воқеият низ ҳастанд, ки Рум ҳамеша ҳаштум бармеояд ва аз он ҳафт мебошад, аммо нуқтаи асосии истиноди ин муаммо боби ҳабдаҳуми Ваҳй аст.
Ва ин аст ақле ки ҳикмат дорад. Он ҳафт сар ҳафт кӯҳанд, ки зан бар онҳо нишастааст. Ва ҳафт подшоҳ ҳастанд: панҷ афтодаанд, ва яке ҳаст, ва дигаре ҳанӯз наомадааст; ва ҳангоме ки биёяд, бояд муддати кӯтоҳе бимонад. Ва ҳайвоне ки буд, ва нест, ҳамон ҳаштум аст, ва аз ҷумлаи он ҳафт аст, ва ба ҳалокат меравад. Ваҳй 17:9–11.
Интихоботи дуздидашудаи соли 2020 як интихоботро ҳамчун нишонаи роҳии нубувват муайян намуд. Шоҳиди дуввуми ин воқеият дар Президенти Картер аст. Рейган нахустини он президентҳое буд, ки ба Трамп мебаранд, то вай ҳаштум гардад, ки аз миёни он ҳафт аст, зеро ӯ сурати Румро ташкил медиҳад. Рейган аввалини силсилаи ҳашт президент аз замони охир дар соли 1989 буд. Соли 1989 дар Дониёл боби ёздаҳ, оятҳои 1 то 4, иҷро гардид, ва он шаҳодати сарватмандтарин президентро пеш мегузорад. Пеш аз Рейган бадтарин Президент дар таърих то ҳамон вақт буд. Картер мансабро тарк кард, дар ҳоле ки буҳрони Ислом ҳалношуда боқӣ монд. Пас аз чиҳилу ҳафт сол, Трамп акнун мушкилеро ҳал мекунад, ки Демократ Картер барои Рейган боқӣ гузошта буд. Азбаски аввалин ва алфа, Рейган, як ҷумҳурихоҳ буд, ки ҷумҳурихоҳеро дар анҷом ва омега намунавор месохт, Трамп низ бояд буҳрони Исломеро ба мерос мегирифт, ки аз ҷониби президенти пешини демократ ба вуҷуд оварда шуда буд, ки бо зарурати нубувватӣ бояд то он замон бадтарин президент дар таърих мебуд. Обама, албатта, ҳамаи он хусусиятҳои нубувватиро иҷро кард, ва Байден низ чунин кард. Барои он ки Рейган намунаи охирин бошад, ӯ бояд на танҳо ҳаштум, балки шашумро низ намунавор месохт. Бо ин кор, Шери қабилаи Яҳудо бояд интихоботҳоро идора мекард, то пешрафти президентҳои нокомро, ки дар ҳар ду ҳолат пеш аз Трамп омада буданд, таъмин намояд. Интихоботҳо нишонаи роҳии нубувватанд, ва соли 2026 интихоботи миёнамӯҳлат барои президентест, ки ҳаштум аст ва аз миёни он ҳафт мебошад.
Хати дусаду панҷоҳсолаи Иёлоти Муттаҳида аз соли 1776 оғоз ёфта, дар соли 2026 ба анҷом мерасад. Хати дусаду панҷоҳсолаи соли 457 то милод дар соли 207 то милод, миёни оятҳои ёздаҳ ва понздаҳ, яъне миёни ҷангҳои Рафия ва Паниюм, ба анҷом расид. Рафия ба таври нубувватӣ бо аҳди хатнаи Ҳастӣ 17 мувофиқ аст, ва Паниюм ба таври нубувватӣ бо аҳди саду чилу чор ҳазор нафари Матто 16 мувофиқ аст. Соли 2026 бо соли 207 то милод мувофиқат мекунад, миёни оятҳои ёздаҳ ва понздаҳ — миёни Рафия ва Паниюм, ки ҳамчунин миёни аҳди аввали Худо бо қавми баргузида ва аҳди охирини Худо бо қавми баргузида мебошад.
Хатҳои дусаду панҷоҳсолае, ки дар миёнаи соли 207 то м. ва соли 2026 ба поён мерасанд, бо хати дусаду панҷоҳсолаи таъқибот, ки ҳангоми сӯхтани шаҳри Рум дар соли 64 оғоз ёфт, мувофиқат мекунанд. Аз ҳамон ҷо, ҳафт соли огоҳӣ аз ҳалокати наздик, ба воситаи марде аҷиб, ба сокинони Ерусалим эълон карда шуд. Вақте ки соли ҳафтод фаро расид ва Ерусалим хароб гардид, калисои Худо пароканда шуд ва онҳо Инҷилро ба тамоми ҷаҳон паҳн карданд. Дар ҳамон замоне ки калисои Эфсӯс паёми Пантикостии эҳёро эълон мекард, таъқиботе, ки бо калисои Смирно ифода мешавад, оғоз ёфт, зеро аз рӯйи зарурати нубувватӣ он ду калисо мебоист барои муддате ба таври мувозӣ ҷараён меёфтанд. Павлус роҳбари калисои нубувватии Эфсӯс буд, вале ӯ дар бораи ҳар ду таърих навиштааст.
Таъқиботҳо ва ранҷу мусибатҳое ки бар сари ман дар Антиёхия, Иқония ва Лустро омаданд; чӣ гуна таъқиботҳоро ман таҳаммул кардам, вале Худованд маро аз ҳамаи онҳо раҳоӣ дод. Оре, ҳамаи онҳое ки мехоҳанд дар Масеҳ Исои ҳаёти парҳезгорона ба сар баранд, таъқиб хоҳанд ёфт. 2 Тимотиюс 3:11, 12.
А.Т. Ҷонс давраи дусаду панҷоҳсоларо муайян мекунад, ки аз соли 64 оғоз ёфта, бо Фармони Милан дар соли 313 анҷом меёбад. Дар тӯли он солҳо таъқибот бар зидди халқи Худо аз ҷониби Руми бутпараст идома дошт, аммо паём ба калисои Смирно даҳ рӯзро муайян кардааст, ки сахттарин таъқиботи ҳамон давраро намояндагӣ мекунанд.
Аз он чизҳое, ки хоҳӣ кашид, ҳаросон мабош; инак, иблис баъзеро аз шумо ба зиндон хоҳад андохт, то ки озмуда шавед; ва даҳ рӯз мусибат хоҳед дошт: то ба марг вафодор бош, ва Ман ба ту тоҷи ҳаётро хоҳам дод. Ваҳй 2:10.
Он давраи таъқиботе, ки аз ҷониби Император Диоклетиан рамзӣ шудааст, даҳ сол идома дошт: аз соли 303 оғоз ёфта, дар соли 313 ба анҷом расид, замоне ки Император Константини Бузург ҳукмронӣ мекард, чунон ки ӯ ҳангоми аввалин қонуни якшанбе дар соли 321 низ ҳукмрон буд, ва ҳангоме ки ӯ дар соли 330 Румро ба шарқ ва ғарб тақсим кард. Соли 313 ба таври нубувватӣ бо ақди никоҳи дипломатӣ дар Милан ишора гардида буд, вақте ки Император Константин (ҳокими Ғарб) издивоҷи хоҳари яктарафаи худ, Флавия Юлия Констансияро, бо Лициний — императоре, ки қисми шарқии (ё ба зудӣ шарқӣ мегардидаи) Империяи Румро идора мекард, тадбир намуд. Ин издивоҷ ба таври рамзӣ ҳангоме ба поён расид, ки Константин дар соли 330 подшоҳиро ба шарқ ва ғарб тақсим кард.
Давраи 250-солаи Нерон бо як давраи ҳафтсола оғоз мешавад, ки бо муҳосирае оғоз ва анҷом меёбад, ки анҷоми ҷаҳонро ба таври намунавӣ ифода мекунад. Дар поёни ин давра даҳ соли мушаххаси таъқибот вуҷуд дошт. Ин давра дар замони Эфсӯс оғоз ёфт, сипас таърихи Смирноро дар бар гирифт, то ба калисои созишкоронаи Константин, вақте ки калисои Пергамус дар соли 313 ба миён омад.
Он ҳабдаҳ сол аз 313 то 330 муодили худро дар таърихи Рафия ва Паниюм меёбанд, ки дар он ҷо ҷанги соли 217 то милод ва ҷанги соли 200 то милодро ҳабдаҳ сол аз ҳам ҷудо мекунад. Дар ҷанги Рафия Птолемей пирӯз шуд, аммо ӯ то замони ҷанги Паниюм аллакай даргузашта ва аз миён рафта буд. Бо вуҷуди ин, ӯ аз соли 221 то милод то соли 204 то милод ҳабдаҳ сол ҳукмронӣ кард. Се хатти 250-сола, ки бо се шумораи ҳабдаҳ ба ҳам пайваста шудаанд, баррасии онро ногузир месозанд, ки 313 бо 2026 мувофиқат мекунад.
313 гузариши равшане аз таъқибот ба созиш буд; бинобар ин, 313 ҳамчун рамзи тағйироте бо хусусияти муайяни нубувватӣ муайян мегардад, ки онро гузариш аз Смирно ба Пергамос тамсил мекард. Қадами аввал бо издивоҷи дипломатие муаррифӣ шуд, ки ҳабдаҳ сол баъд бо талоқ анҷом ёфт. Қадами дувум аввалин қонуни якшанбе буд. Илҳом ба мо хабар медиҳад, ки қонуни якшанбе пеш аз худ бо раванди тадриҷии қадам ба қадам пешомада мешавад, ки қонунҳои якшанберо дар бар мегирад, ки пеш аз он Қонуни якшанбе меоянд, ки ҳамчун маҷбур сохтани ту ба риояи якшанбе ва ҳамчунин таъқибот кардани ту барои риояи шанбеи рӯзи ҳафтуми Худо муайян шудааст.
«Агар хонанда бихоҳад василаҳоеро, ки дар муборизаи наздикулвуқӯъ ба кор бурда хоҳанд шуд, дарк намояд, бар ӯст, ки танҳо сабти он василаҳоеро пайгирӣ кунад, ки Рум дар асрҳои гузашта барои ҳамон мақсад ба кор бурдааст. Агар ӯ бихоҳад бидонад, ки папистҳо ва протестантҳо, чун муттаҳид шаванд, бо касоне ки ақоид ва таълимоти онҳоро рад мекунанд, чӣ гуна рафтор хоҳанд кард, бигзор рӯҳияеро бубинад, ки Рум нисбат ба шанбе ва ҳомиёни он зоҳир намудааст.»
«Фармонҳои шоҳона, шӯроҳои умумӣ ва муқаррароти калисо, ки бо қудрати дунявӣ пуштибонӣ мешуданд, он марҳилаҳое буданд, ки ба воситаи онҳо иди бутпарастона ба мақоми иззат дар ҷаҳони масеҳӣ расид. Аввалин тадбири оммавие, ки риояи рӯзи якшанберо ҳатмӣ мегардонд, қонуне буд, ки Константин қабул кард. (A.D. 321.) Ин фармон аз сокинони шаҳрҳо талаб мекард, ки дар «рӯзи муҳташами офтоб» истироҳат намоянд, аммо ба сокинони деҳот иҷозат медод, ки ба корҳои кишоварзии худ идома диҳанд. Ҳарчанд дар асл қонуни бутпарастона буд, пас аз он ки император ба таври зоҳирӣ масеҳиятро пазируфт, он аз ҷониби ӯ ба иҷро дароварда шуд». The Great Controversy, 573, 574.
Фармони Милан дар соли 313 он «фармони шоҳона» буд, ки баъди он «шӯроҳои умумӣ ва оинномаҳои калисоӣ, ки бо қудрати дунявӣ дастгирӣ мешуданд, қадамҳо буданд.» Инҳо қадамҳои пайдарпайе буданд, ки ба аввалин қонуни якшанбе дар соли 321 оварда расониданд. Яке аз он қадамҳо «оинномаҳои калисоӣ» мебошад, монанди риояи якшанбе, ки «бо қудрати дунявӣ дастгирӣ мешуданд.» Давраи соли 1888 як силсила қонунҳои якшанберо муайян мекунад, ки аз ҷониби сенатор Блэр ба Сенат пешниҳод шуданд, аммо ба ҳеҷ ҷо нарасиданд; вале дар ҳамон таърих чандин иёлот қонунҳои якшанбеи аз ҷониби иёлот иҷрошавандаро қабул мекарданд. Ин ду шоҳид соли 313-ро ҳамчун як аломати роҳ муайян мекунанд, ки дар он «фармонҳои шоҳона», монанди як фармони иҷроия, гузаришеро дар таърихи ҳайвони замин нишон медиҳанд, ки таъин шудааст мисли аждаҳо сухан гӯяд.
Ҳангоме ки Иёлоти Муттаҳида чун аждаҳо сухан мегӯяд, он ҳамчун подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас ба анҷом мерасад, ва инро бо ҳамон гуна сухан гуфтан ба ҷо меорад, ки дар оғози ҳукмронии худ ҳамчун подшоҳии шашум гуфта буд. Дар соли 1798, Иёлоти Муттаҳида Қонунҳои «Alien and Sedition»-ро қабул кард, ки намунаи пешакии қонуни якшанбе буданд. Қонунҳои «Alien and Sedition»-и соли 1798 қадами сеюми аз се қадам буданд, ки дар соли 1776 бо Эъломияи Истиқлолият оғоз ёфта, баъдан бо Конститутсия дар соли 1789 идома ёфтанд. Ин се қадам бо солҳои 313, 321 ва 330 мутобиқат доранд.
1776, 1789 ва 1798 ҳама амалҳое буданд, ки ҳамчун сухан гуфтан муайян мешаванд, зеро илҳом ба мо мефаҳмонад, ки «сухан гуфтани миллат амали мақомоти қонунгузор ва судии он аст». 313, 321 ва 330 ҳама нишонаҳои роҳе мебошанд, ки бо Константини Бузург алоқаманданд. Поёни Исроили қадимаи ҳарфӣ, ҳам подшоҳии шимолӣ ва ҳам ҷанубӣ, ҳамчун талоқ рамзгузорӣ шудааст, ки ҳамин чизро 330 ифода менамояд. Талоқе миёни шарқ ва ғарб дар издивоҷе, ки ҳабдаҳ сол пештар, дар издивоҷи Фармони Милан оғоз ёфта буд. Дар қонуни якшанбе Иёлоти Муттаҳида ҷоми замони имтиҳонии худро пур хоҳад кард ва аз Худо нисбат ба мақсади пешгӯёнаи худ талоқ дода хоҳад шуд, чунон ки онро замини ҷористаи аз шир ва асал барои Исроили қадима намуна мегардонад. Илҳом мегӯяд, ки иртидоди миллӣ аз паси харобии миллӣ меояд. Ин ҳангоме рӯй медиҳад, ки Худо замини ҷалолмандро талоқ медиҳад, чунон ки соли 330 онро ифода мекунад. Аз издивоҷи 313 то нахустин дар як силсилаи қонунҳои якшанбеи рӯ ба шиддат дар 321 то талоқи 330. 1776 бо 313 мутобиқат мекунад, ва 1789 бо 321 мутобиқат мекунад ва 1798 бо 330 мутобиқат мекунад.
330 ҳамчунин иҷрошавии 360 сол аз ҷанги Аксиум дар соли 31 то м. мебошад. Аксиум монеаи сеюми Рум буд ва аз ин рӯ қонуни якшанберо намудагӣ мекунад, ки дар он Руми муосир монеаҳои дуюм ва сеюми худро мағлуб месозад. Дар аломати роҳии 330 ҷанги Паний ба ҷанги Аксиум ҳамроҳ мешавад. Ҷанги Рафия дар соли 217 то м. бо ҷанги Украина дар соли 2014 мутобиқат мекунад; сипас дар соли 2015 Трамп нахустин маъракаи президентии худро оғоз намуд; дар соли 2020 ҳар ду шохи ҳайвони заминӣ кушта шуданд; дар соли 2023 ҳар дуи онҳо эҳё гардиданд. Дар соли 2024 озмоиши асосҳо оғоз ёфт ва дар соли 2025 иттиҳоди нубувватии президенти ҳаштум ва ҳамтои папавии ӯ бо маросимҳои мутақобили савгандёдкунии онҳо нишонгузорӣ гардид.
Мо ин чизҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.