We are considering the covenant of Abram, and have not yet addressed the element of the prophecy of Abram that has a direct connection with the opening verses of the book of Joel. Abram’s prophecy of 400 years of bondage along with Paul’s 430 years produces the prophetic structure that aligns with the 1290 years of Daniel 12:11. The 1290-year prophecy of verse eleven is the omega prophetic period of Abram and Paul’s 430-year line. This truth is an element of what is unsealed in the latter days that separates the wise and the wicked.
Мо аҳди Абромро баррасӣ мекунем, ва ҳанӯз ба он унсури пешгӯии Абром, ки бо оятҳои аввали китоби Юил иртиботи мустақим дорад, напардохтаем. Пешгӯии Абром дар бораи 400 соли бандагӣ, ҳамроҳ бо 430 соли Павлус, сохтори пешгӯёнаеро ба вуҷуд меорад, ки бо 1290 соли Дониёл 12:11 мутобиқат мекунад. Пешгӯии 1290-солаи ояти ёздаҳум давраи пешгӯёнаи омегаи хатти 430-солаи Абром ва Павлус мебошад. Ин ҳақиқат яке аз унсурҳои он чизест, ки дар рӯзҳои охир кушода мешавад ва доноёнро аз бадкорон ҷудо месозад.
Connected with the omega prophecy of 430 years was the symbol of “four generations,” identifying a period of probationary time for the nation which held God’s chosen people in bondage. For Moses it was Egypt, for the one hundred and forty-four thousand, who sing the song of Moses, it is the history of the United States from 1798 unto the Sunday law. The United States, represented as the “earth beast” in Revelation thirteen begins as a lamb and ends speaking as a dragon. Joseph, a symbol of the Lamb, represents the period of relative peace in Egypt, until there was a new Pharaoh and the bondage began. Thus, the nation that is judged in the fourth generation, which was Egypt for Moses, is the United States. The remnant is judged at the Sunday law as typified by the plagues that culminated for the Hebrews with blood on their doorpost, and thereafter with the nation of Egypt at the Red Sea. Joseph and Moses represent a good Pharaoh and a bad Pharaoh, which for the United States is first the lamb, and then the dragon.
Вобаста ба пешгӯии омегавии 430 сол рамзи «чаҳор насл» низ буд, ки давраи вақти имтиҳонӣ барои он миллатеро муайян мекард, ки қавми баргузидаи Худоро дар бандагӣ нигоҳ медошт. Барои Мусо он Миср буд; барои яксаду чилу чор ҳазор нафар, ки суруди Мусоро месароянд, он таърихи Иёлоти Муттаҳида аз соли 1798 то қонуни якшанбе мебошад. Иёлоти Муттаҳида, ки дар Ваҳй боби сездаҳ ҳамчун «ваҳшии замин» тасвир шудааст, ҳамчун барра оғоз мекунад ва анҷомаш ба сухан гуфтан чун аждаҳо мерасад. Юсуф, ки рамзи Барра аст, он давраи осоиштагии нисбии Мисрро намояндагӣ мекунад, то вақте ки фиръавни наве бархост ва бандагӣ оғоз ёфт. Пас, миллате ки дар насли чорум доварӣ мешавад, ва он барои Мусо Миср буд, Иёлоти Муттаҳида аст. Бақия дар қонуни якшанбе доварӣ мешавад, чунон ки инро балоҳое, ки барои ибриён бо хун бар сутунҳои дари хонаҳояшон ба авҷ расид ва баъдтар барои миллати Миср дар Баҳри Сурх, намунавор нишон медиҳанд. Юсуф ва Мусо фиръавни нек ва фиръавни бадро намояндагӣ мекунанд, ки барои Иёлоти Муттаҳида аввал барра ва сипас аждаҳо мебошад.
Abram’s prophecy of judgment in the fourth generation included the fact that the close of probation is progressive, for within Moses’ fulfillment of Abram’s prophecy; not only did probation close for Egypt, but there was still time left for the Amorites to fill up their cup of probationary time—after Egypt had filled theirs. The Red Sea for Egypt was the Sunday law for the United States, and then “every other country on the globe” will “follow the example” of the United States, as represented by the Amorites post-Egypt close of probation.
Пешгӯии Ибром дар бораи доварӣ дар насли чаҳорум ин воқеиятро низ дар бар мегирифт, ки анҷоми муҳлати имтиҳон тадриҷӣ аст; зеро дар иҷрои пешгӯии Ибром тавассути Мусо на танҳо муҳлати имтиҳон барои Миср ба поён расид, балки ҳанӯз барои амӯриён вақт боқӣ монд, то ҷоми замони имтиҳонии худро пур кунанд,—баъд аз он ки Миср ҷоми худро пур карда буд. Баҳри Сурх барои Миср ҳамон қонуни якшанбе барои Иёлоти Муттаҳида буд, ва сипас «ҳар кишвари дигари рӯйи замин» «ба намунаи» Иёлоти Муттаҳида «пайравӣ хоҳад кард», чунон ки инро амӯриён пас аз анҷоми муҳлати имтиҳони Миср муаррифӣ мекунанд.
The Amorites are one of the ten tribes that identify the world from the river of Egypt to the river of Babylon, in Abram’s covenant, and the Amorites therefore represent the nations of the world, who close their individual probation as nations, after the Sunday law in the United States. The Amorites are the biblical symbol of judgment closing upon the world, and it happens in the third and fourth generation. The Red Sea is the symbol of the close of probation for the United States, and the Amorites represent the nations progressively closing their probation until human probation closes. Therefore, the Amorites are a symbol of the period of the Sunday law crisis at the Red Sea unto the deliverance of the east wind, when the path of deliverance is opened to God’s people.
Амӯриён яке аз даҳ қабилаанд, ки ҷаҳонро аз дарёи Миср то дарёи Бобил, дар аҳди Абром, муайян месозанд; бинобар ин, амӯриён миллатҳои ҷаҳонро намояндагӣ мекунанд, ки муҳлати имтиҳони ҷудогонаи худро ҳамчун миллатҳо пас аз қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида ба поён мерасонанд. Амӯриён рамзи китобии онанд, ки доварӣ бар ҷаҳон баста мешавад, ва ин дар насли сеюм ва чорум воқеъ мегардад. Баҳри Сурх рамзи баста шудани муҳлати имтиҳон барои Иёлоти Муттаҳида аст, ва амӯриён миллатҳоро намояндагӣ мекунанд, ки тадриҷан муҳлати имтиҳони худро мебанданд, то он даме ки муҳлати имтиҳони башарият пурра баста шавад. Аз ин рӯ, амӯриён рамзи давраи буҳрони қонуни якшанбе аз Баҳри Сурх то раҳоии боди шарқӣ мебошанд, ҳангоме ки роҳи раҳоӣ барои қавми Худо кушода мешавад.
But Abram’s prophecy not only addresses the fourth generation in terms of the United States as Egypt, and the world as the Amorites, it more importantly places the generation of God’s people who cross the Red Sea as a “fourth generation.” When we dredge up, what we can dredge up, from the understanding of “four generations” in Abram’s first step of three steps, we will consider the second and third steps of Abraham’s covenant. The second step is chapter seventeen, and the third step is of course—chapter twenty-two.
Аммо пешгӯии Абром на танҳо ба насли чаҳорум аз лиҳози Иёлоти Муттаҳида ҳамчун Миср ва ҷаҳон ҳамчун Амӯриён ишора мекунад, балки муҳимтар аз он, насли қавми Худоро, ки аз Баҳри Сурх мегузаранд, ҳамчун «насли чаҳорум» ҷой медиҳад. Вақте ки мо он чиро, ки метавонем, аз фаҳмиши «чор насл» дар қадами аввали Абром аз се қадам берун кашем, қадамҳои дуюм ва сеюми аҳди Иброҳимро баррасӣ хоҳем кард. Қадами дуюм боби ҳабдаҳум аст, ва қадами сеюм, албатта,— боби бисту дуюм.
In Daniel chapter twelve, three prophetic periods are identified, and they all represent prophetic time that ceased in 1844. Those three periods are unsealed in the latter days, and those three periods represent the increase of knowledge that befalls God’s people in the latter days. Christ as the man in linen, sets forth the first of the three prophetic periods in verse seven, and in so doing, He aligns Himself with the angel of Revelation ten, who stands not upon the water, but upon the earth and the sea.
Дар боби дувоздаҳуми Дониёл се давраи нубувватӣ муайян шудаанд, ва ҳамаи онҳо замони нубувватиро ифода мекунанд, ки дар соли 1844 ба поён расид. Он се давра дар айёми охир кушода мешаванд, ва он се давра афзоиши донишеро ифода мекунанд, ки бар сари қавми Худо дар айёми охир меояд. Масеҳ, ҳамчун Он Марди либоси катонӣ дар ояти ҳафт, нахустини он се давраи нубувватиро баён мекунад, ва бо ин амал Худро бо фариштаи Ваҳй боби даҳум ҳамоҳанг месозад, ки на бар об, балки бар замин ва баҳр меистад.
And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.
Ва он фариштае ки дидам бар баҳр ва бар замин истода буд, дасти худро сӯи осмон бардошт, ва ба Ӯ, ки то абад зистааст, ки осмон ва он чиро ки дар он аст, ва замин ва он чиро ки дар он аст, ва баҳр ва он чиро ки дар он аст, офаридааст, қасам ёд кард, ки дигар вақт нахоҳад буд. Ваҳй 10:5, 6.
In verse seven of chapter twelve the man in linen also swears by Him that lives forever.
Дар ояти ҳафтуми боби дувоздаҳум марди либоси катонӣ низ ба Ӯ, ки то абад зинда аст, қасам мехӯрад.
And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth forever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.
Ва шунидам он марди катонпӯшро, ки бар болои обҳои дарё буд, вақте ки дасти рости худ ва дасти чапи худро сӯи осмон бардошт, ва ба Он ки то абад зинда аст, қасам хӯрд, ки ин барои як замон, ва замонҳо, ва нисфи замон хоҳад буд; ва ҳангоме ки пароканда сохтани қудрати қавми муқаддасро ба анҷом расонад, ҳамаи ин чизҳо ба итмом хоҳанд расид. Дониёл 12:7.
We are informed by inspiration that the same line of prophecy located in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation, and the Millerite understanding is that these two descriptions are parallel passages of Christ. Christ as the Angel with the little book, identifying the end of the application of prophetic time in 1844 in the book of Revelation, and Christ as the Man in linen in the book of Daniel, identifying that when the Sunday law in the United States arrives, all the marvels of Daniel’s final vision would be finished. Within that sacred history, which precedes and culminates at the Sunday law, God’s people were to be scattered for a period represented by the symbol of 1260. The period of scattering that precedes the Sunday law is set forth in Revelation chapter eleven where Moses and Elijah are slain and are dead in the street for three and a half days, which is a symbol of 1260.
Ба мо аз тариқи илҳом маълум гардонида шудааст, ки ҳамон хатти нубуввате, ки дар китоби Дониёл ҷойгир аст, дар китоби Ваҳй идома меёбад, ва фаҳмиши Миллеритӣ ин аст, ки ин ду тавсиф порчаҳои мутавозии Масеҳ мебошанд. Масеҳ ҳамчун Фариштае, ки китоби хурдро дар даст дорад, дар китоби Ваҳй анҷоми татбиқи вақти нубувватиро дар соли 1844 муайян месозад, ва Масеҳ ҳамчун Марде, ки либоси катонӣ дар бар дорад, дар китоби Дониёл муайян месозад, ки вақте қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида фаро расад, ҳамаи аҷоиби рӯъёи охирини Дониёл ба анҷом хоҳанд расид. Дар дохили он таърихи муқаддасе, ки пеш аз қонуни якшанбе воқеъ мешавад ва ба он мунтаҳӣ мегардад, қавми Худо бояд барои муддате, ки бо рамзи 1260 ифода шудааст, пароканда гардонида мешуданд. Давраи парокандагие, ки пеш аз қонуни якшанбе меояд, дар боби ёздаҳуми китоби Ваҳй баён шудааст, ки дар он Мӯсо ва Илёс кушта мешаванд ва барои се рӯзу ним дар кӯча мурда мехобанд, ки ин рамзи 1260 мебошад.
In verse seven, the man in linen identifies that when the scattering of the power of the holy people has finished its three-and-a-half days, the “marvels” that befall God’s people of the latter days shall be finished. We closed the last article with Sister White’s commentary on Zechariah chapter three. The first sentence stated, “Zechariah’s vision of Joshua and the Angel applies with peculiar force to the experience of God’s people in the closing scenes of the great day of atonement.” In the chapter, and in the inspired commentary of Sister White upon the chapter, the one hundred and forty-four thousand are the “men wondered at.” The “wonders” of Daniel’s last vision that are completed by the Sunday law, are the “wonders” associated with the sealing of God’s people.
Дар ояти ҳафтум, марди либоси катонӣ муайян мекунад, ки ҳангоме ки пароканда шудани қудрати қавми муқаддас пас аз сеюним рӯзи худ ба анҷом расад, «аҷоибе», ки бар сари қавми Худо дар айёми охир меоянд, ба поён хоҳанд расид. Мо мақолаи гузаштагонаро бо шарҳи хоҳар Уайт бар боби сеюми Закарьё ба анҷом расондем. Ҷумлаи аввал чунин мегуфт: «Рӯъёи Закарьё дар бораи Еҳушаъ ва Фаришта бо қувваи хос ба таҷрибаи қавми Худо дар манзараҳои хотимавии рӯзи бузурги кафорат татбиқ мегардад.» Дар ин боб ва дар шарҳи илҳомбахши хоҳар Уайт бар ин боб, саду чиҳилу чаҳор ҳазор ҳамон «мардони мӯҷиби ҳайрат» мебошанд. «Аҷоиб»-и рӯъёи охирини Дониёл, ки тавассути қонуни рӯзи якшанбе ба анҷом мерасанд, ҳамон «аҷоиб»-е мебошанд, ки бо мӯҳргузории қавми Худо алоқаманданд.
Daniel chapter twelve provides the light that seals the one hundred and forty-four thousand in the latter days. That light is represented by three prophetic periods, that were all identified and established as truth in the Millerite history. The three periods are presented in three verses and are three pillars which hold up the structure of truth. The structure of truth is held up with a three-step process. That process of three steps, is represented within the passage of nine verses (4–12), by the three verses which present prophetic time. Those three prophetic periods, when approached from the foundational Millerite understanding, produce three symbolic periods that are defined in agreement with the Millerite understanding, but do not apply the element of time.
Боби дувоздаҳуми Дониёл нуреро фароҳам меоварад, ки саду чиҳилу чаҳор ҳазорро дар рӯзҳои охир мӯҳр мезанад. Он нур бо се давраи пешгӯёна ифода шудааст, ки ҳамаи онҳо дар таърихи миллеритӣ муайян гардида ва ҳамчун ҳақиқат барқарор шуда буданд. Ин се давра дар се оят пешниҳод шудаанд ва се сутунанд, ки сохтори ҳақиқатро барпо медоранд. Сохтори ҳақиқат бо раванде сеқадамӣ барпо дошта мешавад. Он раванди сеқадамӣ дар дохили порчаи иборат аз нӯҳ оят (4–12), ба воситаи он се ояте ифода шудааст, ки замони пешгӯёнаро пешниҳод мекунанд. Ин се давраи пешгӯёна, вақте аз нуқтаи назари фаҳмиши бунёдии миллеритӣ баррасӣ мешаванд, се давраи рамзиро ба вуҷуд меоранд, ки мутобиқи фаҳмиши миллеритӣ муайян гардидаанд, аммо унсури вақтро татбиқ намекунанд.
The three periods are located within the very passage of Scripture that defines ‘the process of prophecy being sealed up—and then unsealed,’ including the classic biblical description of a threefold testing process. The nine verses that begin with Daniel being told to seal up his book, are the very verses where the three periods are set forth, and in those nine verses the purification process that is accomplished when truth is unsealed is expressed as “purified, made white and tried.” The three periods in the three verses are the increase of knowledge, at the time of the end, in the latter days, that represent the final testing and sealing process of God’s covenant people. That history is where the symbolic “marvels” that befall God’s people in the latter days are set forth. Please read this paragraph again.
Се давра дар худи ҳамон порчаи Навиштаҷот ҷой гирифтаанд, ки «раванди муҳр шудан ва сипас кушода шудани нубувват»-ро муайян мекунад, ва он ҳамчунин тавсифи классикии библиявии як раванди сегонаи имтиҳонро дар бар мегирад. Он нӯҳ ояте, ки бо амри ба Дониёл додашуда барои муҳр кардани китоби худ оғоз меёбанд, ҳамон оятҳое ҳастанд, ки дар онҳо ин се давра баён шудаанд; ва дар он нӯҳ оят раванди поксозие, ки ҳангоми кушода шудани ҳақиқат анҷом меёбад, бо ибораи «поксохта, сафед гардонида ва озмуда» ифода шудааст. Ин се давра дар он се оят ҳамон афзоиши донишанд, ки дар вақти охир, дар айёми охирин, воқеъ мешавад ва раванди ниҳоии имтиҳон ва муҳргузории қавми аҳди Худоро ифода менамояд. Ҳамон таърихест, ки дар он «аҷоиб»-и рамзие, ки дар айёми охирин бар сари қавми Худо меоянд, баён шудаанд. Лутфан ин порчаро бори дигар бихонед.
The three periods, in the three verses in the passage of nine verses, represent the climax of the book of Daniel, and the climax represented there is the climax of the internal prophetic line; it is the story of how a rock gets “cut” out of a mountain, without hands, which is the story of the remnant. That internal line is represented in chapters ten and twelve, and the climax of the external line of prophecy is in the closing verses of chapter eleven, and the first few verses of Daniel twelve.
Се давра, ки дар се оят дар он порчаи иборат аз нӯҳ оят омадаанд, авҷи китоби Дониёлро ифода мекунанд, ва авҷе, ки дар он ҷо тасвир шудааст, авҷи хатти ботинии нубувват аст; ин достони он аст, ки чӣ гуна санге бидуни дастҳо аз кӯҳе «бурида» мешавад, ки ин ҳамон достони бақияи содиқ аст. Он хатти ботинӣ дар бобҳои даҳум ва дувоздаҳум ифода ёфтааст, ва авҷи хатти берунии нубувват дар оятҳои хотимавии боби ёздаҳум ва чанд ояти аввали Дониёл дувоздаҳум ҷой дорад.
Those three periods are also the climax of the visions of both the Ulai and Hiddekel river’s testimony, and the three verses include a prophetic period that represents the climatic fulfillment of the covenant time prophecy that provides both Abram and Paul as witnesses. Jesus, as the Man in linen is in verse seven, walking upon the water. In verse eleven two voices, which are also the voice of Christ, Abram and Paul stand to testify. In verse twelve the history of the sealing of God’s people is represented, for the one hundred and forty-four thousand are virgins, and virgins experience the parable of the ten virgins, and the blessing in verse twelve is upon those who wait. Those who wait in the parable, and who are “blessed,” are those who receive the garment that allows them to enter into the marriage, when the door is closed.
Он се давра ҳамчунин авҷи рӯъёҳои шаҳодати ҳар ду — дарёи Улай ва дарёи Ҳиддиқал — мебошанд, ва он се оят як давраи нубувватиро дар бар мегиранд, ки иҷрои авҷгирифтаи нубуввати замонии аҳдро ифода мекунад, ки Ибром ва Павлусро ҳар дуро ҳамчун шоҳид пеш меорад. Исо, ҳамчун Он Марди либоси катонӣ, дар ояти ҳафт бар рӯи об қадам мезанад. Дар ояти ёздаҳ ду овоз, ки ҳамчунин овози Масеҳ мебошанд, Ибром ва Павлус ба шаҳодат истодаанд. Дар ояти дувоздаҳ таърихи муҳр задани қавми Худо намояндагӣ шудааст, зеро саду чилу чор ҳазор бокира мебошанд, ва бокираҳо масали даҳ бокираро таҷриба мекунанд, ва баракат дар ояти дувоздаҳ бар онҳост, ки мунтазиранд. Онҳое ки дар масал мунтазиранд ва ки «муборак» мебошанд, ҳамонҳоянд, ки ҷомаро мегиранд, ки ба онҳо иҷозат медиҳад, то ба ақди никоҳ дароянд, ҳангоме ки дар баста мешавад.
In verse seven, Jesus is walking upon the water, which produces fear, but Peter determines to believe and begins to walk and give God glory, but Peter is often a symbol of both classes, and the glory is turned back to fear, as his hour of judgment arrived. The first period located in verse seven, represents the first angel’s message. Jesus is upon the waters, a symbol of fear and the first angel. Then Jesus identifies a period where He will glorify His people in advance of the judgment of the Sunday law. All three elements of the three angels are within verse seven, for verse seven is the first of three verses that represent the three angels.
Дар ояти ҳафтум Исо бар рӯи об роҳ меравад, ки ин тарсро ба вуҷуд меоварад, аммо Петрус тасмим мегирад, ки имон оварад, ва оғоз мекунад роҳ рафтан ва Худоро ҷалол додан; вале Петрус бисёр вақт рамзи ҳар ду синф аст, ва ҷалол боз ба тарс табдил меёбад, зеро соати доварии ӯ фаро расида буд. Давраи аввале, ки дар ояти ҳафтум ҷойгир аст, паёми фариштаи аввалро намояндагӣ мекунад. Исо бар рӯи обҳост, ки рамзи тарс ва фариштаи аввал аст. Сипас Исо давраеро муайян мекунад, ки дар он Ӯ қавми Худро пеш аз доварии қонуни якшанбе ҷалол хоҳад дод. Ҳар се унсури се фаришта дар дохили ояти ҳафтум ҳастанд, зеро ояти ҳафтум нахустини се оятест, ки се фариштаро намояндагӣ мекунанд.
Verse eleven provides a ‘doubling’ with its omega testimony to the alpha voices of Abram and Paul. Their “doubled” voices merge to set forth the covenant time prophecy, and verse eleven fulfills the prophecy as the omega, by identifying the prophetic period that concludes with the fall of Babylon in 1798, and thus typifies the fall of Babylon when Michael stands up in the latter days. In verse eleven we have a doubling of prophets, and a period that represents two falls of Babylon, thus representing the second angel’s message that announced that, “Babylon is fallen is fallen.”
Ояти ёздаҳум бо шаҳодати омегавии худ нисбат ба овозҳои алфавии Абром ва Павлус як «дуқабатшавӣ»-ро фароҳам меоварад. Овозҳои «дуқабатшуда»-и онҳо ба ҳам мепайванданд, то нубуввати замони аҳдро баён намоянд, ва ояти ёздаҳум ин нубувватро ҳамчун омега ба иҷро мерасонад, бо муайян сохтани давраи нубувватие, ки бо суқути Бобил дар соли 1798 анҷом меёбад, ва ба ин васила суқути Бобилро ҳангоми бархостани Микоил дар айёми охир тимсол месозад. Дар ояти ёздаҳум мо дуқабатшавии анбиё ва давраеро дорем, ки ду суқути Бобилро намояндагӣ мекунад; бинобар ин он хабари фариштаи дуюмро намояндагӣ менамояд, ки эълон кард: «Бобил суқут кард, суқут кард».
Verse seven is the first angel’s message, and verse eleven is the second angel’s message and verse twelve, which is Daniel 12*12 or Daniel 144, is about the distinction between the wise and foolish, which is accomplished in the judgment process that ends with the manifestation of character at the crisis of judgment. Verse twelve is the third angel’s message identifying how the world is divided into two classes, and the counterpart of the third angel’s external portrayal of that very division, is the internal division of the third angel represented in verse twelve. Verse seven, eleven and twelve are the message of the three angels and the verses are the light that is unsealed in the latter days. These three verses unsealing in the latter days aligns with Revelation chapter ten.
Ояти ҳафтум паёми фариштаи аввал аст, ва ояти ёздаҳум паёми фариштаи дуюм аст, ва ояти дувоздаҳум, ки Дониёл 12*12 ё Дониёл 144 мебошад, дар бораи тафриқа миёни доноён ва аблаҳон аст, ки он дар ҷараёни доварӣ анҷом меёбад ва бо зуҳури хислат дар буҳрони доварӣ ба анҷом мерасад. Ояти дувоздаҳум паёми фариштаи сеюм аст, ки нишон медиҳад ҷаҳон чӣ гуна ба ду синф ҷудо мешавад, ва ҳамтои тасвири зоҳирии ин ҷудоии айнан ҳамон, ки ба фариштаи сеюм тааллуқ дорад, ҷудоии ботинии фариштаи сеюм аст, ки дар ояти дувоздаҳум муаррифӣ шудааст. Оятҳои ҳафтум, ёздаҳум ва дувоздаҳум паёми се фаришта мебошанд, ва ин оятҳо он нур мебошанд, ки дар айёми охир кушода мешавад. Кушода шудани ин се оят дар айёми охир бо Ваҳй боби даҳум мутобиқат дорад.
Christ as the mighty angel, as well as the Lion of the tribe of Judah in chapter ten, cried as a “lion” and His roar produced seven thunders which were sealed up, as was Daniel chapter ten. They are parallel passages. For this reason, the three periods in chapter twelve, are also the seven thunders of Revelation ten.
Масеҳ ҳамчун фариштаи қавӣ, ҳамчунин ҳамчун Шери қабилаи Яҳудо дар боби даҳум, чун «шер» нидо кард, ва ғарриши Ӯ ҳафт раъдро ба вуҷуд овард, ки онҳо мӯҳр зада шуданд, чунон ки боби даҳуми Дониёл низ чунин буд. Инҳо порчаҳои мутанозир мебошанд. Ба ин сабаб, он се давра дар боби дувоздаҳум, инчунин ҳамон ҳафт раъди Ваҳйи боби даҳум мебошанд.
The “seven thunders” are simply another expression of Christ as Alpha and Omega, for the primary symbolism of the “seven thunders,’ is that it represents a “delineation of events” which took place from 1798 unto 1844 that is repeated in “future events” that “will be disclosed in their order” in the history of the one hundred and forty-four thousand. The “seven thunders” are therefore a symbol of Alpha and Omega; who is also the beginning and the ending; the first and the last, the foundation and the temple; the cornerstone and the capstone—the seven thunders.
«Ҳафт раъд» танҳо як таъбири дигари Масеҳ ҳамчун Алфа ва Омега мебошанд, зеро рамзшиносии асосии «ҳафт раъд» ин аст, ки он «тасвири пайдарпайи воқеаҳо»-еро ифода мекунад, ки аз соли 1798 то 1844 ба вуқӯъ пайвастаанд ва дар «воқеаҳои оянда» такрор мешаванд, ки «ба тартиби худ ошкор хоҳанд шуд» дар таърихи саду чилу чаҳор ҳазор. Пас, «ҳафт раъд» рамзи Алфа ва Омега мебошанд; ки Ӯ ҳамчунин ибтидо ва интиҳо; аввалин ва охирин, таҳкурсӣ ва маъбад; санги кунҷ ва санги тоҷгузор — ҳафт раъд аст.
The light of the three symbolic periods in Daniel twelve must align with the light of the seven thunders, for they are the identical prophetic line. In the first period Christ holds both hands to heaven, as He does with one hand in Revelation ten. In Revelation ten, His hand becomes the symbol of the end of the application of prophetic time, marking the transition from prophetic time periods to simply prophetic periods. That transition of the major prophetic rule employed by the Millerites, was typified by the major transition from literal to spiritual in the time of Christ.
Нури се давраи рамзӣ дар Дониёл боби дувоздаҳ бояд бо нури ҳафт раъд мутобиқ бошад, зеро онҳо ҳамон як хатти айнии набувватӣ мебошанд. Дар давраи аввал Масеҳ ҳар ду дасти Худро ба осмон мебардорад, ҳамчунон ки дар Ваҳй боби даҳ бо як даст мекунад. Дар Ваҳй боби даҳ дасти Ӯ рамзи анҷоми татбиқи вақти набувватӣ мегардад ва гузаришро аз давраҳои вақти набувватӣ ба танҳо давраҳои набувватӣ нишон медиҳад. Он гузариши қоидаи асосии набувватӣ, ки аз ҷониби миллериён ба кор бурда мешуд, ба василаи гузариши бузург аз ҳарфӣ ба рӯҳонӣ дар замони Масеҳ тимсол шуда буд.
The apostle Paul was raised up to establish the major prophetic rule connected to the prophetic line of a chosen people. At the very beginning of spiritual Israel, a major prophetic rule is established that redefines the very covenant itself. From then on to be a child of Abraham, it was to be a child of Abraham by faith, not blood. That prophetic principle was put in place primarily through the pen of Paul, who in this regard typified Christ in Revelation chapter ten, changing and ending the prophetic application of time in 1844.
Ҳавворӣ Павлус бархост, то қоидаи бузурги нубувватиро, ки бо хати нубувватии қавми баргузида алоқаманд аст, барқарор намояд. Дар худи оғози Исроили рӯҳонӣ қоидаи бузурги нубувватие барқарор карда мешавад, ки худи аҳдро аз нав таъриф мекунад. Аз он пас, фарзанди Иброҳим будан ин буд, ки инсон ба воситаи имон фарзанди Иброҳим бошад, на аз рӯи хун. Ин принсипи нубувватӣ пеш аз ҳама тавассути қалами Павлус муқаррар карда шуд, ки дар ин ҷиҳат Масеҳро дар боби даҳуми Ваҳй тимсол мекард ва татбиқи нубувватии вақтро дар соли 1844 тағйир дода, ба поён расонд.
The covenant with mankind is represented by the rainbow and the Ark of Noah represents a period of time, before and after the flood, when there was no distinctly identified chosen people. The calling of Abraham represented a major and significant change in the prophetic relation of God with mankind. The covenant made with Abraham represented a major shift in line of covenant history, and in doing so it typified the major shift from literal to spiritual in the days of Paul, and from time application to no time application in 1844.
Аҳд бо инсоният тавассути камони абрӣ ифода меёбад, ва киштии Нӯҳ як давраи вақтро таҷассум мекунад — пеш ва баъд аз тӯфон, вақте ки ҳанӯз қавми баргузидаи ба таври равшан муайяншуда вуҷуд надошт. Даъвати Иброҳим тағйироти бузург ва муҳимро дар муносибати нубувватии Худо бо инсоният ифода мекард. Аҳде, ки бо Иброҳим баста шуд, як гардиши бузургро дар ҷараёни таърихи аҳд ифода менамуд, ва бо ин он гузариши бузургро аз зоҳирӣ ба рӯҳонӣ дар айёми Павлус, ва аз татбиқи замонӣ ба бе татбиқи замонӣ дар соли 1844 намунавӣ месохт.
The first shift in God’s covenant with mankind was the Garden, and the pronounced change was the restrictions upon the tree of life and it also produced a change of clothing, from spiritual light to literal lambskin. The next major shift in covenant history is the flood, which Noah represents, as did Adam in the first major covenant shift. Then the shift to a chosen people with Abram, that led to Moses, who introduces the prophetic principles that a day represents a year. That principle is valid until 1844, when there was another major covenant shift. At the great epochs of covenant history there is always a major shift in a principle of God’s prophetic Word. That shift during the history of the one hundred and forty-four thousand is that Alpha Omega is the Truth. Alpha and omega is the principle that the end is always illustrated with the beginning in God’s Word. Attached to that principle of alpha and omega, is the threefold structure of the Hebrew word “truth.”
Аввалин тағйир дар аҳди Худо бо инсоният боғи Адан буд, ва тағйири ошкоршуда маҳдудиятҳое буд бар дарахти ҳаёт, ва он ҳамчунин боиси тағйири либос гардид — аз нури рӯҳонӣ ба пӯсти воқеии барра. Тағйири навбатии бузург дар таърихи аҳд тӯфон аст, ки Нӯҳ онро намояндагӣ мекунад, ҳамчунон ки Одам дар аввалин тағйири бузурги аҳд намояндагӣ мекард. Сипас гузариш ба қавми баргузида бо Абром, ки ба Мусо расонд, ва ӯ усулҳои нубувватиро муаррифӣ мекунад, ки як рӯз намояндаи як сол аст. Он усул то соли 1844 эътибор дорад, вақте ки боз як тағйири бузурги аҳд ба вуқӯъ омад. Дар давраҳои азими таърихи аҳд ҳамеша як тағйири бузург дар яке аз усулҳои Каломи нубувватии Худо вуҷуд дорад. Он тағйир дар давраи таърихи яксаду чилу чор ҳазор ин аст, ки Алфа Омега Ҳақиқат аст. Алфа ва Омега он усулест, ки поён ҳамеша бо ибтидо дар Каломи Худо тасвир карда мешавад. Ба он усули Алфа ва Омега сохтори сегонаи калимаи ибронии «ҳақиқат» пайваст аст.
The major prophetic shift during the history of the remnant is directly represented in each of the major covenant histories, and so too in other lines of truth. The “key” that is laid upon Eliakim in Isaiah 22:22 is the same key given to Peter at Panium in Matthew sixteen. That key is given to the Philadelphian church, and it was William Miller who was given the key that allowed him to connect with the very day for a year principle that had been recorded by Moses during the history of Moses, which typified the history of the Millerites. Miller’s connection with Moses prophecy was represented by Paul’s connection with Abram’s prophecy. And why shouldn’t Miller connect with Moses, Moses salvation in an ark had connected with Noah salvation in an ark in order to tie both covenants together. The shifts of prophetic application that begin in Eden identify that a major revelation of prophetic light is identified in the history of the final covenant people—the one hundred and forty-four thousand. I contend that the major prophetic shift is represented with the seven thunders, which are directly connected with the three periods in Daniel chapter twelve and these are only recognized when applying the principles of alpha and omega upon a line upon line application that stands upon the three-step structure of truth.
Гузариши бузурги нубувватӣ дар ҷараёни таърихи бақия бевосита дар ҳар як аз таърихҳои асосии аҳд намояндагӣ мешавад, ва ҳамчунин дар дигар хатҳои ҳақиқат. «Калид»-е ки бар Илиқим дар Ишаъё 22:22 ниҳода мешавад, ҳамон калидест, ки ба Петрус дар Панюм дар Матто боби шонздаҳум дода шуд. Он калид ба калисои Филоделфия дода мешавад, ва маҳз Вилям Миллер буд, ки ба ӯ он калид дода шуд, ки ба воситаи он тавонист бо асли як рӯз баробар ба як сол пайванд ёбад, аслеро, ки Мусо дар ҷараёни таърихи худ сабт намуда буд, ва он таърих намунаи таърихи миллеритҳо буд. Пайванди Миллер бо нубуввати Мусо бо пайванди Павлус бо нубуввати Абром намояндагӣ шуда буд. Ва чаро Миллер набояд бо Мусо пайванд меёфт, дар сурате ки наҷоти Мусо дар киштӣ бо наҷоти Нӯҳ дар киштӣ пайванд ёфта буд, то ҳар ду аҳдро бо ҳам бипайвандад. Гузаришҳои татбиқи нубувватӣ, ки аз Адан оғоз меёбанд, муайян месозанд, ки ваҳйи бузурги нури нубувватӣ дар таърихи қавми аҳди ниҳоӣ — яксаду чилу чор ҳазор — шинохта мешавад. Ман бар он назарам, ки он гузариши бузурги нубувватӣ бо ҳафт раъд намояндагӣ мешавад, ки бевосита бо се давраи боби дувоздаҳуми Дониёл пайваст ҳастанд, ва инҳо танҳо ҳангоме шинохта мешаванд, ки усулҳои алфа ва омега бар татбиқи хат бар хат ба кор бурда шаванд, татбиқе ки бар сохтори сесатҳии ҳақиқат устувор аст.
In the verses that immediately precede the announcement that “time is no longer,” Christ introduced the seven thunders, which, as with the truths of Daniel twelve—were sealed up. The context for the man in linen holding up both hands in chapter twelve is the unsealing of the book of Daniel, and the context for Christ the Lion in Revelation ten is the sealing up of the seven thunders. Sister White aligns the sealing of the seven thunders with the sealing up of Daniel’s book.
Дар оятҳое, ки бевосита пеш аз эълони он ки «дигар вақт нест» омадаанд, Масеҳ ҳафт раъдро муаррифӣ намуд, ки онҳо низ, ҳамон тавре ки ҳақоиқи Дониёл дувоздаҳ, мӯҳр зада шуда буданд. Мазмуни марди либоси катонӣ, ки дар боби дувоздаҳ ҳар ду дасти худро боло мебардорад, кушода шудани китоби Дониёл аст; ва мазмуни Масеҳ — Шери дар Ваҳй даҳ — мӯҳр зада шудани ҳафт раъд аст. Хоҳар Уайт мӯҳр задани ҳафт раъдро бо мӯҳр зада шудани китоби Дониёл ҳамоҳанг месозад.
“After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
«Пас аз он ки ин ҳафт раъд овозҳои худро бароварданд, ба Юҳанно, чунон ки ба Дониёл дар бораи китоби хурд, чунин дастур дода мешавад: “Он чиро, ки ҳафт раъд гуфтанд, мӯҳр кун.” Инҳо ба рӯйдодҳои оянда дахл доранд, ки ба тартиби худ ошкор хоҳанд шуд». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, ҷилди 7, 971.
The seven thunders are defined by Revelation ten and the Spirit of Prophecy and by the history of the Millerites from 1840 through to 1844, which is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand. In the same passage it states, “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. It was not best for the people to know these things, for their faith must necessarily be tested. In the order of God most wonderful and advanced truths would be proclaimed.” The Millerites did not understand that they were to be confronted by two disappointments, for their lack of understanding was designed to test them. The Millerites did not suspect any “advanced truths” which is to say, they did not expect any “major prophetic shifts” in covenant history.
Ҳафт раъд ба воситаи Ваҳйи даҳум, Рӯҳи Нубувват ва таърихи миллерчиён аз соли 1840 то 1844 муайян карда мешаванд, ки он дар таърихи саду чилу чор ҳазор такрор мегардад. Дар ҳамон порча инчунин гуфта шудааст: «Нури махсусе, ки ба Юҳанно дода шуд ва дар ҳафт раъд баён гардид, тасвири ҳодисаҳое буд, ки зери паёмҳои фариштаи якум ва дуюм ба вуқӯъ меомаданд. Барои мардум донистани ин чизҳо беҳтар набуд, зеро имони онҳо ҳатман бояд озмуда мешуд. Дар тартиби Худо ҳақоиқи бисёр аҷоиб ва пешрафта эълон карда мешуданд». Миллерчиён намефаҳмиданд, ки бояд бо ду ноумедӣ рӯ ба рӯ шаванд, зеро ҳамин норасоии фаҳмиши онҳо барои озмудани онҳо тарҳрезӣ шуда буд. Миллерчиён ҳеҷ «ҳақоиқи пешрафта»-ро гумон намекарданд, яъне онҳо ҳеҷ «тағйироти бузурги нубувватӣ»-ро дар таърихи аҳд интизор набуданд.
Even though “it was not best for the” Millerite “people to know these things,” the one hundred and forty-four thousand are tested with the same history, but not by innocently misunderstanding the history, but for not understanding a history you are required to know. It is the same test, only reversed. John in Revelation ten, is first and foremost representing the one hundred and forty-four thousand and only secondarily, the Millerite movement of the first and second angels. This is recognized when you see John informed in advance of his eating the little book that it would be sweet and then bitter. It was not best for the Millerites to know what that meant, but John represents a people who know in advance what happens when the Millerites ate the little book.
Ҳарчанд «барои» халқи «миллеритӣ» «донистани ин чизҳо беҳтарин набуд», он яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор бо ҳамон таърих озмуда мешаванд, аммо на ба воситаи нофаҳмии бегуноҳонаи таърих, балки барои нафаҳмидани таърихе ки аз шумо талаб мешавад онро бидонед. Ин ҳамон озмоиш аст, фақат ба таври баръакс. Юҳанно дар Ваҳй боби даҳ, пеш аз ҳама яксаду чиҳилу чаҳор ҳазорро намояндагӣ мекунад ва танҳо дар марҳилаи дуюм, ҳаракати миллеритии фариштагони якум ва дуюмро. Ин вақте шинохта мешавад, ки шумо мебинед Юҳанно пешакӣ дар бораи хӯрдани китобчаи хурд огоҳ карда мешавад, ки он аввал ширин ва сипас талх хоҳад буд. Барои миллеритҳо беҳтарин набуд, ки маънои он чӣ буд бидонанд, аммо Юҳанно халқеро намояндагӣ мекунад, ки пешакӣ медонанд, ҳангоме ки миллеритҳо китобчаи хурдро хӯрданд, чӣ воқеъ мегардад.
And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.
Ва ман назди фаришта рафта, ба ӯ гуфтам: «Он китобчаи хурдро ба ман бидеҳ». Ва ӯ ба ман гуфт: «Онро бигир ва бихӯр; ва он шиками туро талх хоҳад кард, аммо дар даҳонат мисли асал ширин хоҳад буд». Ва ман он китобчаи хурдро аз дасти фаришта гирифта, онро хӯрдам; ва он дар даҳони ман мисли асал ширин буд; ва ҳамин ки онро хӯрдам, шиками ман талх гардид. Ваҳй 10:9, 10.
John is told in advance of the bitter-sweet experience of 1840 unto 1844, the history represented in chapter ten. That experience represented so clearly in verses nine and ten is also distinctly identified in verses two through four.
Ба Юҳанно пешакӣ дар бораи таҷрибаи талху ширини солҳои 1840 то 1844, яъне таърихе, ки дар боби даҳум тасвир шудааст, гуфта мешавад. Он таҷрибае, ки дар оятҳои нӯҳум ва даҳум бисёр равшан нишон дода шудааст, ҳамчунин дар оятҳои дуюм то чоруми бебаҳс муайян карда мешавад.
And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:2–4.
Ва ӯ дар дасташ китоби кӯчаке кушода дошт; ва пои рости худро бар баҳр, ва пои чапи худро бар замин ниҳод, Ва бо овози баланд нидо кард, чунон ки шер наъра мезанад; ва ҳангоме ки нидо кард, ҳафт раъд овозҳои худро баён намуданд. Ва ҳангоме ки ҳафт раъд овозҳои худро баён намуданд, ман мехостам бинависам; ва овозе аз осмон шунидам, ки ба ман мегуфт: «Он чизҳоеро, ки ҳафт раъд баён намуданд, мӯҳр намо, ва онҳоро манавис». Ваҳй 10:2–4.
The “seven thunders” represent “a delineation of events” that would transpire under the first and second angels, and also “future events which will be disclosed in their order.” The “seven thunders” represent the truth that the history of the Millerites is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand, and the truths which were unsealed at the time of the end in 1798 and onward, represent an unsealing of truth in the latter days of God’s people. Jesus in Revelation ten, aligns with Jesus in Daniel twelve. In both passages the sealing and unsealing of testing truth in the latter days is set forth.
«Ҳафт раъд» «баёни рӯйдодҳо»-ро ифода мекунад, ки зери фариштагони якум ва дуюм ба вуқӯъ мепайвастанд, ва ҳамчунин «рӯйдодҳои ояндаро, ки ба тартиби худ ошкор хоҳанд шуд». «Ҳафт раъд» ҳақиқатеро ифода мекунад, ки таърихи миллеритҳо дар таърихи яксаду чилу чор ҳазор такрор мешавад, ва ҳақиқатҳое ки дар вақти охир аз соли 1798 ва баъд аз он муҳркушоӣ шуданд, муҳркушоии ҳақиқатро дар айёми охири қавми Худо ифода менамоянд. Исо дар Ваҳй боби даҳум, бо Исо дар Дониёл боби дувоздаҳум мутобиқат дорад. Дар ҳар ду порча, мӯҳр кардан ва муҳркушоии ҳақиқати озмоишӣ дар айёми охир баён шудааст.
Some might argue that Jesus is speaking in verse seven, but that Gabriel is speaking to Daniel in verses eleven and twelve, but it can also be understood that Jesus is speaking in all three passages. In either side of the issue, it is the voice of Christ that speaks through Daniel and the three prophetic periods in chapter twelve are the words of Christ, and He sets forth the three periods in the structure of truth. All three periods are sealed up, making them one threefold symbol.
Баъзеҳо мумкин аст баҳс кунанд, ки Исо дар ояти ҳафт сухан мегӯяд, аммо Ҷабраил дар оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ ба Дониёл сухан мегӯяд; лекин ҳамчунин метавон онро чунин фаҳмид, ки Исо дар ҳар се порча сухан мегӯяд. Дар ҳар ду ҷониби ин масъала, овозе ки ба воситаи Дониёл сухан мегӯяд, овози Масеҳ аст, ва се давраи нубувватӣ дар боби дувоздаҳ каломи Масеҳ мебошанд, ва Ӯ ин се давраро дар сохтори ҳақиқат баён менамояд. Ҳар се давра мӯҳр зада шудаанд, ва онҳоро як рамзи сегона месозанд.
Verse seven addresses the finishing of the wonders, identifying the final work of Christ in the Most Holy Place as He blots out the sins of, and seals the one hundred and forty-four thousand. The first verse identifies the “wonders” and the last of the three verses also identifies the “wonders” as those who are blessed for waiting and experiencing a first disappointment. The period in the middle identifies the rebellion of mankind during the Sunday law crisis, while also identifying the period that leads to the Sunday law as a period of preparation for the one hundred and forty-four thousand. All the verses are directly identifying “what shall befall” Daniel’s people “in the latter days.” All three verses speak to the theme of the purification of the one hundred and forty-four thousand. The first period aligns with the third period and the middle period represents the rebellion of the entire world as they march to Armageddon.
Ояти ҳафтум ба анҷом ёфтани аҷоибот ишора мекунад ва кори ниҳоии Масеҳро дар Қудси Қудсҳо муайян месозад, ҳангоме ки Ӯ гуноҳҳои саду чилу чаҳор ҳазорро маҳв менамояд ва онҳоро муҳр мезанад. Ояти якум «аҷоибот»-ро муайян мекунад, ва охирини ин се оят низ «аҷоибот»-ро ҳамчун онҳое муайян мекунад, ки барои интизор шудан ва аз сар гузаронидани ноумедии аввал муборак мебошанд. Давраи миёна исёни инсониятро дар ҷараёни бӯҳрони қонуни якшанбе муайян мекунад, ва ҳамчунин давраеро муайян месозад, ки ба қонуни якшанбе мебарад, ҳамчун давраи омодагӣ барои саду чилу чаҳор ҳазор. Ҳамаи ин оятҳо бевосита муайян мекунанд, ки «бар сари» қавми Дониёл «дар айёми охир» чӣ хоҳад омад. Ҳар се оят дар бораи мавзӯи поксозии саду чилу чаҳор ҳазор сухан мегӯянд. Давраи аввал бо давраи сеюм мувофиқат мекунад, ва давраи миёна исёни тамоми ҷаҳонро ифода мекунад, дар ҳоле ки онҳо ба сӯи Ҳармиҷидӯн пеш мераванд.
If those three periods are also the seven thunders, then the three verses must identify “future events, which will be [disclosed] in their order,” and those “future events” would align with the “delineation of events that transpired under the first and second angels” from 1840 to 1844. There are several truths which this movement has accepted that are distinctly different that the pioneer understanding, yet all those truths agree with the pioneer understanding. There has been a major prophetic shift from the Millerites to now. The day for a year principle is the classic example, but there are others. An example of a major prophetic shift is represented in connection with the seven thunders.
Агар он се давра ҳамон ҳафт раъд бошанд, пас он се оят бояд «воқеаҳои ояндаро, ки [ошкор] хоҳанд шуд ба тартиби худ» муайян созанд, ва он «воқеаҳои оянда» бо «баёни воқеаҳое, ки дар замони фариштаи якум ва дуюм ба амал омаданд» аз соли 1840 то 1844 мувофиқат хоҳанд кард. Якчанд ҳақиқатҳо ҳастанд, ки ин ҳаракат онҳоро пазируфтааст ва онҳо аз фаҳмиши пешоҳангон ба таври равшан фарқ мекунанд, вале ҳамаи он ҳақиқатҳо бо фаҳмиши пешоҳангон мувофиқат доранд. Аз давраи Миллериён то имрӯз як тағйироти бузурги нубувватӣ ба амал омадааст. Қоидаи як рӯз баробари як сол намунаи классикии он аст, аммо дигарҳо низ ҳастанд. Намунаи як тағйироти бузурги нубувватӣ дар иртибот бо ҳафт раъд нишон дода мешавад.
After John was told in the last verse of chapter ten that he must prophesy again, thus emphasizing that the history of chapter ten represented both the movement of the Millerites and the one hundred and forty-four thousand, he was given a rod to measure the temple, but he was told to leave off the courtyard.
Баъд аз он ки дар ояти охирини боби даҳум ба Юҳанно гуфта шуд, ки ӯ бояд боз нубувват кунад ва ба ин васила таъкид гардид, ки таърихи боби даҳ ҳам ҳаракати Миллериён ва ҳам яксаду чилу чор ҳазорро намояндагӣ мекард, ба ӯ асое дода шуд, то маъбадро чен кунад, аммо ба ӯ гуфта шуд, ки саҳни ҳавлиро вогузорад.
And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.
Ва ба ман найе дода шуд, монанди асо; ва фаришта истода, мегуфт: Бархез ва маъбади Худо, ва қурбонгоҳ, ва онҳоеро, ки дар он саҷда мекунанд, чен намо. Аммо саҳни берунии маъбадро канор бигузор ва онро чен макун; зеро он ба халқҳо дода шудааст; ва онҳо шаҳри муқаддасро чиҳилу ду моҳ поймол хоҳанд кард. Ваҳй 11:1, 2.
When measuring the temple in post-1844, John is told to leave off the Gentiles who are represented as the courtyard. This illustration in 1844 was identifying that God had just chosen a new covenant bride, and a distinction was then made with His bride and the courtyard. Sister White is clear that the courtyard represents the Gentiles and the temple is God’s chosen people, just read the chapter, The Outer Court, in the Desire of Ages.
Ҳангоми чен кардани маъбад дар давраи баъд аз соли 1844, ба Юҳанно гуфта мешавад, ки ғайрияҳудиёнро, ки ҳамчун саҳни берунӣ тасвир шудаанд, канор гузорад. Ин тасвир дар соли 1844 нишон медод, ки Худо нав арӯси аҳди наверо баргузида буд, ва он гоҳ миёни арӯси Ӯ ва саҳни берунӣ фарқ гузошта шуд. Хоҳар Уайт ба равшанӣ баён мекунад, ки саҳни берунӣ намояндаи ғайрияҳудиён аст ва маъбад — қавми баргузидаи Худост; танҳо боби «Саҳни берунӣ»-ро дар китоби «Орзуи асрҳо» бихонед.
John is illustrating the Millerites, who had just become God’s chosen people in 1844. A distinction was placed between the Millerites, who had just experienced the bitter-sweet message and the rest of the professed Christian world, represented as Gentiles.
Юҳанно миллерчиёнро тасвир мекунад, ки дар соли 1844 тоза халқи баргузидаи Худо гардида буданд. Байни миллерчиён, ки тоза паёми талху ширинро аз сар гузаронида буданд, ва боқии ҷаҳони эътирофкунандаи масеҳӣ, ки ҳамчун ғайрияҳудиён тасвир шудааст, тафовуте гузошта шуд.
The foundation was laid from 1840 until the first disappointment, and the temple was finished during the proclamation of the Midnight Cry. Then came the great disappointment and John is told to rise and measure, but leave off the Gentiles. John is illustrating the opening of the judgment, and for this reason inspiration applies the measuring of John in the verses as the symbol of the investigative judgment. What we have just set forth about John as a symbol of measuring is in agreement with typical Adventist understanding, but in this movement, there was a major shift of understanding the symbol.
Аз соли 1840 то ноумедии аввал таҳкурсӣ гузошта шуд, ва маъбад дар вақти эълони Нидои Нимашаб ба анҷом расид. Сипас ноумедии бузург фаро расид, ва ба Юҳанно гуфта мешавад, ки бархезад ва чен кунад, аммо ғайрияҳудиёнро вогузорад. Юҳанно кушодашавии довариро тасвир мекунад, ва аз ҳамин сабаб илҳом ченкунии Юҳанноро дар ин оятҳо ҳамчун рамзи доварии тафтишотӣ татбиқ менамояд. Он чиро, ки мо ҳоло дар бораи Юҳанно ҳамчун рамзи чен кардан баён кардем, бо фаҳмиши маъмулии адвентистӣ мувофиқ аст, аммо дар ин ҳаракат дар фаҳмиши ин рамз тағйироти бузурге ба вуҷуд омад.
In agreement with Millerite understanding, we came to see that within the history of the Millerites as represented by John in chapter ten, was also a prediction of a parallel movement that would become the one hundred and forty-four thousand. We recognized if you took the measurements of the Millerite history, and left off the time of the Gentiles, you could see the very temple John was measuring.
Мутобиқи фаҳмиши миллеритӣ, мо ба ин дарёфт расидем, ки дар доираи таърихи миллеритҳо, ки аз ҷониби Юҳанно дар боби даҳум тасвир шудааст, ҳамчунин пешгӯии як ҳаракати мувозӣ вуҷуд дошт, ки ба яксаду чилу чор ҳазор табдил меёфт. Мо дарк кардем, ки агар андозаҳои таърихи миллеритиро бигиред ва замони халқҳоро канор гузоред, метавонед ҳамон маъбадеро, ки Юҳанно чен мекард, бубинед.
We came to see one 2520-year time prophecy ending in 1798 and the other in 1844, thus revealing a forty-six-year period that Christ built the Millerite temple. John identified the courtyard as Gentiles and there is a prophetic “times of the Gentiles.”
Мо омадем бубинем, ки як пешгӯии замонии 2520-сола дар соли 1798 ва дигаре дар соли 1844 ба анҷом мерасад, ва ба ин васила давраи чиҳилу шашсоларо ошкор месозад, ки Масеҳ дар он маъбади миллериро бино кард. Юҳанно саҳни беруниро ҳамчун халқҳои ғайрияҳудӣ муайян намуд, ва як «замонҳои ғайрияҳудиён»-и пешгӯёна вуҷуд дорад.
And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.
Ва онҳо ба дами шамшер хоҳанд афтод, ва ба асорат ба ҳамаи халқҳо бурда хоҳанд шуд; ва Уршалим аз ҷониби халқҳои ғайрияҳудӣ поймол хоҳад гардид, то даме ки замонҳои халқҳои ғайрияҳудӣ ба анҷом расанд. Луқо 21:24.
The “times” of the Gentiles is plural, and represent the two periods that both literal and spiritual Israel was trampled down. The last of the two trampling downs of paganism followed by papalism, ended in 1798. In spite of what may be claimed, the “times of the Gentiles” ended in 1798, with the arrival of the first angel. John was to start measuring in 1798, and nothing before. He was placed in the history of 1844, so to leave off the period that ended in 1798, was to leave off the courtyard, and in so doing you reveal the forty-six years when the Millerite temple was raised up by the Messenger of the Covenant. Many associated truths are derived from this application, but I am simply using this as an example of light which is different than pioneer understanding, but it is light that does not contradict the original truths, but no longer applies time.
«Замонҳо»-и халқҳо ба шакли ҷамъ омадааст ва ду давраеро ифода мекунад, ки дар онҳо ҳам Исроили айнӣ ва ҳам Исроили рӯҳонӣ поймол карда шуданд. Охирини ин ду поймолшавӣ — бутпарастӣ, ки пас аз он папагарӣ омад — дар соли 1798 ба анҷом расид. Бар хилофи ҳар он чи мумкин аст иддао шавад, «замонҳои халқҳо» дар соли 1798, бо омадани фариштаи аввал, ба поён расиданд. Юҳанно бояд аз соли 1798 ба чен кардан оғоз менамуд, ва на пеш аз он. Ӯ дар таърихи соли 1844 ҷой дода шуд; пас, канор гузоштани он даврае ки дар соли 1798 анҷом ёфт, маънои канор гузоштани саҳнро дошт, ва бо ин амал шумо чилу шаш солеро ошкор месозед, ки дар онҳо маъбади миллерӣ аз ҷониби Пайғомбари Аҳд барафрохта шуд. Аз ин татбиқ бисёр ҳақиқатҳое, ки бо он вобастаанд, бармеоянд, аммо ман фақат инро ҳамчун намунае аз нуре истифода мебарам, ки аз фаҳмиши пешқадамон фарқ мекунад, вале он нурест, ки ба ҳақиқатҳои аслӣ мухолифат намекунад, аммо дигар вақтро татбиқ намесозад.
That particular truth was recognized before 9/11, but was really established deeply post-9/11. The truth of John measuring the temple cannot be separated from the seven thunders, for it is the very same passage. There is a truth about the application of the seven thunders that was sealed up until the period where the “wonders” of Daniel chapter twelve are accomplished. The application of the “seven thunders” that was unsealed post-July 2023 aligns perfectly, or should I say it complements the three verses of Daniel twelve in a profound way.
Ҳамин ҳақиқати мушаххас пеш аз 11 сентябр шинохта шуда буд, аммо дар ҳақиқат пас аз 11 сентябр амиқан устувор гардид. Ҳақиқати он ки Юҳанно маъбадро чен мекунад, аз ҳафт раъд ҷудо карда намешавад, зеро ин айнан ҳамон порча аст. Дар бораи татбиқи ҳафт раъд ҳақиқате вуҷуд дорад, ки то даврае мӯҳр шуда буд, ки дар он «аҷоибот»-и боби дувоздаҳуми Дониёл ба анҷом мерасад. Татбиқи «ҳафт раъд», ки пас аз июли соли 2023 кушода шуд, комилан мувофиқат мекунад, ё бигзор бигӯям, ки он се ояти Дониёли дувоздаҳро ба таври амиқ такмил медиҳад.
Sister White employs the word complement, not the word compliment to describe the relation of the books of Daniel and Revelation. Complement, which means “to bring to perfection,” is what the two prophetic books do for one another. The seven thunders, when unsealed in Daniel chapter twelve post-July 2023, bring the message therein to perfection. What opens up the seven thunders is the principle of alpha and omega in conjunction with the structure of truth.
Хоҳар Уайт барои тавсифи муносибати китобҳои Дониёл ва Ваҳй калимаи complement-ро ба кор мебарад, на калимаи compliment-ро. Complement, ки маънояш «ба камол расонидан» аст, ҳамон чизест, ки ин ду китоби нубувватӣ барои якдигар анҷом медиҳанд. Ҳафт раъд, ҳангоме ки дар боби дувоздаҳуми Дониёл пас аз июли соли 2023 мӯҳрашон кушода мешавад, паёми дар он ҷойдоштаро ба камол мерасонанд. Он чизе ки ҳафт раъдро мекушояд, принсипи алфа ва омега дар пайвастагӣ бо сохтори ҳақиқат аст.
The “times” of the Gentiles was fulfilled in 1798, and represents two periods’ of 1260 years when paganism and then papalism trampled down the sanctuary and the host. When measuring the temple, we are to leave off the courtyard, and the courtyard stretches to 1798, but post-1844, time is no longer. Today the 1260 years simply represent a period of time that identifies the distinction between the temple and the courtyard. For this reason, from July 18, 2020 unto July of 2023 the trampling down was accomplished. To measure the temple today, in conjunction with the seven thunders that represent a delineation of events that transpired under the first and second angels’ messages, is the work assigned to John. “Our great work” is to “combine” the messages of the three angels, thus identifying a prophetic work that had not been done in prior covenant history, and is very rarely done even now. When we leave off the courtyard representing the times of the Gentiles, we are leaving off the 1260 years of papal persecution that ended at the time of the end in 1798.
«Замонҳо»-и халқҳо дар соли 1798 ба анҷом расид ва ду давраи 1260-соларо ифода мекунад, ки дар онҳо нахуст бутпарастӣ ва сипас папият муқаддасгоҳ ва лашкарро поймол карданд. Ҳангоме ки маъбадро чен мекунем, бояд саҳнро канор гузорем, ва саҳн то соли 1798 тӯл мекашад, вале баъд аз соли 1844 дигар вақт нест. Имрӯз 1260 сол танҳо як давраи вақтро ифода мекунад, ки фарқияти байни маъбад ва саҳнро муайян месозад. Аз ҳамин сабаб, аз 18 июли соли 2020 то моҳи июли соли 2023 поймол кардан анҷом ёфт. Имрӯз чен кардани маъбад, дар иртибот бо ҳафт раъд, ки таҷзияи рӯйдодҳоеро ифода мекунанд, ки зери паёмҳои фариштаи якум ва дуюм ба вуқӯъ пайвастанд, ҳамон корест, ки ба Юҳанно вогузор шудааст. «Кори бузурги мо» он аст, ки паёмҳои се фариштаро «муттаҳид» созем, ва ба ин васила кори нубувватиро муайян намоем, ки дар таърихи аҳди пешин анҷом дода нашуда буд ва ҳатто ҳоло низ хеле кам анҷом дода мешавад. Вақте ки мо саҳнро, ки замонҳои халқҳоро ифода мекунад, канор мегузорем, мо 1260 соли таъқиби папиро, ки дар замони интиҳо дар соли 1798 ба анҷом расид, канор мегузорем.
The temple that was erected over forty-six years in Millerite history identifies a temple that is erected from July of 2023, until just before the Sunday law. That history is the period of the seven thunders “future events,” that “will be”, not might be, “disclosed in their order.”
Маъбаде, ки дар таърихи миллерӣ дар давоми чилу шаш сол бино карда шуд, маъбадеро муайян мекунад, ки аз моҳи июли соли 2023 то андак пеш аз қонуни якшанбе бино мегардад. Он таърих давраи ҳафт раъд — «ҳодисаҳои оянда» — аст, ки «дар тартиби худ» на шояд, балки ҳатман, «ошкор хоҳанд шуд».
When we combine the history of the first angel, with that of the second, we find the history begins with an alpha disappointment and ends with an omega disappointment. When we align the prophetic waymarks in the history of the first angel from 1840 unto April 19, 1844, with the waymarks of the second angel who arrived at that time and continued until the arrival of the third on October 22, 1844—we have two periods that both begin and end with the arrival of an angel. The history of the first unto the second illustrates the history of the second to the third.
Вақте ки мо таърихи фариштаи аввалро бо таърихи фариштаи дуюм якҷо менамоем, мебинем, ки таърих бо ноумедии алфа оғоз ёфта, бо ноумедии омега анҷом меёбад. Вақте ки мо нишонаҳои нубувватиро дар таърихи фариштаи аввал аз соли 1840 то 19 апрели соли 1844 бо нишонаҳои фариштаи дуюм, ки дар ҳамон вақт омад ва то расидани фариштаи сеюм дар 22 октябри соли 1844 идома ёфт, мутобиқ месозем, — мо ду давраро дар ихтиёр дорем, ки ҳар ду ҳам бо омадани як фаришта оғоз меёбанд ва ҳам бо омадани як фаришта анҷом меёбанд. Таърихи аз фариштаи аввал то дуюм таърихи аз фариштаи дуюм то сеюмро нишон медиҳад.
A prophetic witness that this is a valid application is found in the alpha and omega of the application. Two parallel lines applied together and the beginning and the ending of both lines identifies the arrival of an angel. Then when they are combined line upon line together into one line, the beginning marks the first disappointment and the ending marks the great disappointment. A further proof is found in the principles of alpha and omega that identifies the end as greater than the beginning. An alpha disappointment that ends with the great omega disappointment identifies the lesser and greater element of alpha and omega.
Шаҳодати нубувватӣ бар он ки ин татбиқ дуруст аст, дар алфа ва омегаи ин татбиқ пайдо мешавад. Ду хати мувозӣ, ки якҷо татбиқ шудаанд, ва ибтидо ва интиҳои ҳар ду хат, фаро расидани як фариштаро муайян месозанд. Сипас, вақте ки онҳо хат бар хат якҷо ба як хат муттаҳид мешаванд, ибтидо ноумедии аввалро нишон медиҳад ва интиҳо ноумедии бузургро нишон медиҳад. Далели дигар дар усулҳои алфа ва омега пайдо мешавад, ки интиҳоро аз ибтидо бузургтар муайян мекунад. Ноумедии алфа, ки бо ноумедии бузурги омега анҷом меёбад, унсури хурдтар ва бузургтари алфа ва омегаро муайян мекунад.
When we begin at April 19, 1844, (the arrival of the second angel that leads to the arrival of the third on October 22, 1844); and we then also begin the second line on August 11, 1840, which ends at April 19, 1844, we find the disappointment of April 19, 1844 is both the alpha and omega of the prophetic line which is produced by combining the prophetic line of the first and second angels.
Вақте ки мо аз 19 апрели соли 1844 оғоз мекунем (омадани фариштаи дуюм, ки ба омадани фариштаи сеюм дар 22 октябри соли 1844 мебарад); ва пас инчунин хати дуюмро аз 11 августи соли 1840 оғоз мекунем, ки дар 19 апрели соли 1844 ба поён мерасад, меёбем, ки ноумедии 19 апрели соли 1844 ҳам алфа ва ҳам омегаи хати нубувватист, ки аз якҷо кардани хати нубувватии фариштаи якум ва дуюм ба вуҷуд меояд.
At the end of the period, you have the third angel arriving along with the second angel, thus typifying 9/11, and the two voices of the mighty angel of Revelation chapter eighteen. The two voices are both the second and third angel’s messages, and those two angels touched each other on October 22, 1844, and they meet again when the two histories are brought together line upon line. Brought together in this fashion they represent the history of the first disappointment unto the great disappointment, and the waymark in the middle of that history in the time of the Millerites was the Exeter camp meeting where two classes of worshippers were manifested, representing the rebellion of the foolish virgins in the parable, and identifying the middle waymark as rebellion.
Дар охири он давра, шумо фариштаи сеюмро мебинед, ки ҳамроҳи фариштаи дуюм меояд, ва ба ин васила 9/11-ро, инчунин ду овози фариштаи қавии боби ҳаждаҳуми Ваҳйро намунавор нишон медиҳад. Он ду овоз ҳам паёми фариштаи дуюм ва ҳам паёми фариштаи сеюм мебошанд, ва он ду фаришта 22 октябри соли 1844 ба ҳам расиданд, ва боз ҳамдигарро мулоқот мекунанд, вақте ки он ду таърих сатр бар сатр бо ҳам оварда мешаванд. Вақте ки онҳо ба ин тарз бо ҳам оварда мешаванд, таърихи аз ноумедии аввал то ноумедии бузургро ифода мекунанд, ва аломати роҳ дар миёни он таърих, дар замони миллеритҳо, ҷамъомади хаймавии Эксетер буд, ки дар он ду табақаи ибодаткунандагон зоҳир гардиданд, ки исёни бокирагони аблаҳро дар масал намояндагӣ мекарданд ва аломати миёнаро ҳамчун исён муайян месохтанд.
The seven thunders represent the history of the first and second angel’s messages combined line upon line, which then identifies a history from the first disappointment to the great disappointment in the history of the one-hundred and forty-four thousand. The understanding of what that history represents prophetically aligns identically with the message represented in Daniel twelve as being sealed up until the time of the end.
Ҳафт раъд таърихи паёмҳои фариштаи якум ва дуюмро, ки бо ҳам «сатр бар сатр» пайваста шудаанд, ифода мекунанд; ва ин, баъдан, дар таърихи саду чилу чаҳор ҳазор, як давраро аз ноумедии аввал то ноумедии бузург муайян месозад. Фаҳмиши он чи ин таърих ба таври нубувватӣ ифода мекунад, ба таври комилан мувофиқ бо паёме ҳамоҳанг аст, ки дар Дониёл боби дувоздаҳум ҳамчун мӯҳрзада то вақти охир тасвир шудааст.
We will continue this study in the next article, but I will leave the portion of Daniels last vision which only addresses Daniel’s illustration of God’s people in the latter days. Note in the context of the rule of first mention, that in verse one Daniel is in a class who understands the vision. The first thing mentioned in the vision is an illustration of Daniel as the wise who understand, and the last nine verses are all about the wise who understand on the twenty-second day.
Мо ин таҳқиқро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод, аммо ман он қисми охирини рӯъёи Дониёлро, ки фақат ба тасвири Дониёл дар бораи қавми Худо дар айёмҳои охир дахл дорад, боқӣ мегузорам. Дар доираи қоидаи зикри нахустин диққат диҳед, ки дар ояти якум Дониёл дар ҷумлаи онҳое қарор дорад, ки рӯъёро мефаҳманд. Нахустин чизе, ки дар ин рӯъё зикр мешавад, тасвири Дониёл ҳамчун яке аз хирадмандоне аст, ки мефаҳманд; ва нӯҳ ояти охирин ҳамагӣ дар бораи хирадмандоне мебошанд, ки дар рӯзи бисту дуюм мефаҳманд.
In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision.
Дар соли сеюми Куруш, подшоҳи Форс, ба Дониёл, ки номаш Белтешатсар хонда мешуд, чизе ошкор карда шуд; ва он чиз рост буд, вале вақти муайяншуда дароз буд; ва ӯ он чизро фаҳмид, ва маънои рӯъёро дарк кард.
In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold
Дар он рӯзҳо ман, Дониёл, се ҳафтаи пурра мотамдор будам. Нони лазизе нахӯрдам, гӯшт ва шароб ба даҳонам надаромад, ва умуман худро равған накардам, то он ки се ҳафтаи комил ба анҷом расид. Ва дар рӯзи бисту чоруми моҳи якум, ҳангоме ки ман дар канори дарёи бузург, яъне Ҳиддакал, будам; он гоҳ чашмони худро боло бардоштам ва нигаристам, ва инак
a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.
марде муайяне, ки либоси катон дар бар дошт ва миёнаш бо тиллои ноби Ӯфоз баста шуда буд; баданаш низ мисли забарҷад буд, ва рӯяш чун намуди барқ, ва чашмонаш мисли чароғҳои оташ, ва бозуҳояш ва пойҳояш ба ранг мисли биринҷи сайқалёфта, ва овози суханонаш мисли овози анбӯҳи мардум.
And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.
Ва ман, Дониёл, танҳо ин рӯъёро дидам; зеро мардоне ки бо ман буданд, рӯъёро надиданд; аммо ларзиши азиме бар онҳо афтод, ба тавре ки гурехтанд, то худро пинҳон кунанд. Пас ман танҳо мондам, ва ин рӯъёи азимро дидам, ва дар ман ҳеҷ қуввате намонд; зеро ҳусни ман дар ман ба фасод табдил ёфт, ва ман ҳеҷ қувватеро нигоҳ надоштам.
Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me,
Вале овози суханони ӯро шунидам; ва чун овози суханони ӯро шунидам, ба хоби гароне бар рӯям афтодам, ва рӯям сӯи замин буд. Ва инак, дасте ба ман расид, ки маро бар зонуҳоям ва бар кафи дастонам бардошт. Ва ӯ ба ман гуфт,
O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent.
Эй Дониёл, эй марди бағоят маҳбуб, каломеро, ки ба ту мегӯям, бифаҳм, ва рост бархез; зеро акнун ман назди ту фиристода шудаам.
And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me,
Ва ҳангоме ки ӯ ин суханро ба ман гуфт, ман ларзон бархостам. Он гоҳ ӯ ба ман гуфт,
Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia.
Натарс, эй Дониёл; зеро аз рӯзи аввал, ки дилатро бар он ниҳодӣ, то бифаҳмӣ ва пеши Худои худ худро фурӯтан созӣ, суханонат шунида шуданд, ва ман ба сабаби суханонат омадаам. Аммо мири подшоҳии Форс бисту як рӯз ба ман муқовимат кард; вале инак, Микоил, яке аз мирони сарвар, ба ёрии ман омад; ва ман он ҷо назди подшоҳони Форс мондам.
Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days.
Алҳол омадаам, то ба ту фаҳмонам, ки дар рӯзҳои охир ба қавми ту чӣ воқеъ хоҳад шуд; зеро ки рӯъё ҳанӯз барои рӯзҳои бисёр аст.
And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me,
Ва чун ин суханонро ба ман гуфт, рӯямро ба замин ниҳодам ва гунг шудам. Ва инак, касе монанди шабоҳати писарони одам ба лабонам даст расонид; он гоҳ даҳонамро кушода, сухан гуфтам ва ба он ки пеши ман меистод, гуфтам,
O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord?
Эй оғои ман, ба сабаби ин рӯъё дардҳоям бар ман бозгаштанд, ва ман ҳеҷ қуввате дар худ нигоҳ надоштаам. Зеро чӣ гуна бандаи ин оғои ман метавонад бо ин оғои ман сухан гӯяд?
for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said,
зеро ки дар ҳаққи ман, дарҳол дар ман ҳеҷ қуввате боқӣ намонд, ва ҳатто нафасе низ дар ман намонд. Пас боз касе, ки ба шабоҳати одам буд, омад ва ба ман даст расонд, ва маро қувват бахшид, Ва гуфт,
O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. …
Эй марди бисёр маҳбуб, натарс; осоиш бар ту бод; қавӣ бош, оре, қавӣ бош. Ва ҳангоме ки ӯ ба ман сухан гуфт, ман қувват гирифтам ва гуфтам: Бигзор оғоям сухан гӯяд, зеро ту маро қувват бахшидӣ. …
But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.
Вале ту, эй Дониёл, ин суханонро пинҳон дор ва китобро то замони охир мӯҳр намо; бисёрон ба ҳар сӯ давутоғ хоҳанд кард, ва дониш афзун хоҳад шуд.
Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?
Пас ман, Дониёл, нигаристам, ва инак, ду нафари дигар истода буданд: яке дар ин тарафи соҳили дарё, ва дигаре дар он тарафи соҳили дарё. Ва яке ба он марди либоси катонӣ дар бардошта, ки бар рӯи обҳои дарё буд, гуфт: «То анҷоми ин аҷоиб чӣ қадар вақт хоҳад буд?»
And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.
Ва ман он мардеро, ки либоси катонӣ дар бар дошт ва бар обҳои дарё буд, шунидам, ҳангоме ки дасти рости худ ва дасти чапи худро сӯи осмон бардошт ва ба Номе ки то абад зинда аст, қасам ёд кард, ки ин барои як замон, ду замон ва ниме аз замон хоҳад буд; ва ҳангоме ки пароканда сохтани қудрати қавми муқаддасро ба анҷом расонад, ҳамаи ин чизҳо ба анҷом хоҳанд расид.
And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things?
Ва ман шунидам, вале нафаҳмидам; пас гуфтам: «Эй Худованди ман, анҷоми ин чизҳо чӣ хоҳад буд?»
And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand.
Ва ӯ гуфт: «Ба роҳи худ бирав, эй Дониёл; зеро ин суханон то вақти интиҳо баста ва мӯҳр шудаанд. Бисёре пок хоҳанд шуд, ва сафед гардонда хоҳанд шуд, ва озмуда хоҳанд шуд; аммо шарирон шарорат хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид; аммо доноён хоҳанд фаҳмид.»
And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days.
Ва аз вақте ки қурбонии доимӣ бардошта шавад ва макрӯҳи вайронӣ барпо гардад, як ҳазору дусаду навад рӯз хоҳад буд.
Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days.
Хушо он касест, ки интизорӣ мекашад ва ба ҳазору сесаду сию панҷ рӯз мерасад.
But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 10:1–18; 12:4–13.
Вале ту ту ба роҳи худ бирав то ба интиҳо; зеро ту ором хоҳӣ гирифт, ва дар қуръаи худ дар охири айём бархоҳӣ хест. Дониёл 10:1–18; 12:4–13.