The internal omega capstone test that follows the external alpha foundation test of 2024, requires a definition of the “storehouse,” and of the “meat” that is kept in the storehouse. The test is prophetic, and has an internal and external line of truth. Are the jewels James White’s remnant, or are they the truths if God’s Word? They are both.
Санҷиши дохилии ниҳоии омега, ки пас аз санҷиши берунии таҳкурсии алфаи соли 2024 меояд, таърифи «анбор» ва «ғизо»-еро, ки дар анбор нигоҳ дошта мешавад, талаб мекунад. Ин санҷиш набавист ва хатти дохилӣ ва берунии ҳақиқат дорад. Оё ҷавоҳирот бақияи Яъқуб Уайт аст, ё ҳақиқатҳои Каломи Худо? Онҳо ҳар дуянд.
At 9/11, God’s people were called to eat the little book and return to Jeremiah’s old paths, where the foundations were then laid. At 9/11, it was seen that when John, in Revelation chapter eleven was told to measure, he was told to measure two things. He was told to measure both the temple, and the worshippers therein. He was told to leave off the courtyard of the 1,260 years of the Gentiles trampling down the sanctuary and host. The sanctuary and the host are the temple and the worshippers therein.
Дар вақти 9/11, қавми Худо даъват шуданд, ки китоби хурдро бихӯранд ва ба роҳҳои қадимаи Ирмиё баргарданд, ки дар он ҷо таҳкурсӣ он вақт гузошта шуда буд. Дар 9/11 дида шуд, ки вақте ба Юҳанно, дар боби ёздаҳуми Ваҳй, гуфта шуд, ки чен кунад, ба ӯ гуфта шуд, ки ду чизро чен кунад. Ба ӯ гуфта шуд, ки ҳам маъбад ва ҳам ибодаткунандагони даруни онро чен кунад. Ба ӯ гуфта шуд, ки саҳни ҳавлии 1,260 соли поймол кардани қудс ва лашкар аз ҷониби халқҳо ғайрияҳудро канор гузорад. Қудс ва лашкар ҳамон маъбад ва ибодаткунандагони даруни он мебошанд.
In 2023, the same angel that had descended at 9/11 descended again, unsealing the message of the Midnight Cry, and then in 2024 the external foundational test of whether the symbol of Rome still establishes the vision as it had for the Millerites.
Дар соли 2023, ҳамон фариштае, ки дар 9/11 нозил шуда буд, боз нозил гардид ва паёми Нидои Нимашабро аз мӯҳр кушод, ва сипас дар соли 2024 санҷиши берунаи бунёдӣ дар бораи он ки оё рамзи Рум ҳанӯз ҳам рӯъёро, чунон ки барои Миллеритҳо барқарор карда буд, барқарор месозад.
The “open windows” of heaven identify the arrival of the internal omega test of the temple and the call to “return.” The test requires identifying two symbols. When the third angel arrived in 1844, and then again at 9/11, John is told to measure the temple and the worshippers therein, thus identifying a prophetic work of measuring the temple and worshippers in 2023. Malachi raises the question of what is the “storehouse,” and what is the “meat?” These same questions in Miller’s dream would be, what is “the casket,” and what is “the jewels.”
«Равзанаҳои кушода»-и осмон расидани имтиҳони дохилии омегаи маъбад ва даъватро ба «бозгаштан» муайян месозанд. Ин имтиҳон шинохтани ду рамзро талаб мекунад. Вақте ки фариштаи сеюм дар соли 1844 омад, ва сипас боз дар 11-уми сентябр, ба Юҳанно гуфта мешавад, ки маъбад ва парастандагони дар он бударо чен кунад; ҳамин тавр кори нубувватии чен кардани маъбад ва парастандагон дар соли 2023 муайян карда мешавад. Малоҳӣ ин саволро ба миён меорад, ки «анборхона» чист, ва «хӯрок» чист? Ҳамин саволҳо дар хоби Миллер чунин мебуданд: «сандуқча» чист, ва «ҷавоҳирот» чист?
Miller’s dream identifies the open windows of heaven as the point where the church triumphant in Revelation nineteen is raised up in white linen to ride upon the white horses of the army of the Lord of hosts. The open windows are where Malachi’s blessing or curse is poured out. Miller’s open window is where the rubbish is removed and the jewels are gathered into the casket.
Хоби Миллер тирезаҳои кушодаи осмонро ҳамчун ҳамон нуқта муайян мекунад, ки дар он ҷо калисои пирӯзманд дар Ваҳй боби нуздаҳум дар катони сафед бардошта мешавад, то бар аспҳои сафеди лашкари Худованди лашкарҳо савор гардад. Тирезаҳои кушода он ҷое ҳастанд, ки баракат ё лаънати Малокӣ фурӯ рехта мешавад. Тирезаи кушодаи Миллер он ҷое аст, ки ахлот бардошта дур карда мешавад ва ҷавоҳирот ба қуттӣ ҷамъ оварда мешавад.
The first reference to the windows of heaven is in the story of Noah, and when those windows were opened, there was rain for forty days and forty nights. When the windows are opened eight souls are on the ark. The baptism at the Red Sea introduced forty years of wandering until the Jordan was crossed. When Christ was later baptized at that very spot, He was driven into the wilderness for forty days. When He was resurrected, as typified by His baptism He taught the disciples for forty days before He ascended to heaven.
Аввалин ишора ба равзанаҳои осмон дар достони Нуҳ аст, ва ҳангоме ки он равзанаҳо кушода шуданд, чиҳил рӯз ва чиҳил шаб борон борид. Вақте ки равзанаҳо кушода мешаванд, ҳашт ҷон бар киштӣ ҳастанд. Таъмид дар Баҳри Сурх чиҳил соли саргардониро оғоз бахшид, то даме ки Урдун убур карда шуд. Вақте ки баъдтар Масеҳ дар ҳамон макон таъмид гирифт, Ӯ ба биёбон барои чиҳил рӯз бурда шуд. Вақте ки Ӯ эҳё шуд, чунон ки тавассути таъмиди Ӯ пешнамоӣ гардида буд, Ӯ пеш аз суъуд ба осмон шогирдонро чиҳил рӯз таълим дод.
When the church changes from the church militant unto the church triumphant, thirty-year-old king David will reign for forty years. The church triumphant is represented with a prophet, a priest and a king. The prophet who was thirty years old when he began his ministry of twenty-two years was Ezekiel, and he began that ministry, when the heavens were opened.
Вақте ки калисо аз калисои мубориз ба калисои зафарманд табдил меёбад, подшоҳ Довуд, ки сӣсола аст, чиҳил сол салтанат хоҳад кард. Калисои зафарманд бо пайғамбар, коҳин ва подшоҳ намояндагӣ мешавад. Пайғамбаре, ки ҳангоме ки хизмати бисту дусолаи худро оғоз кард, сӣсола буд, Ҳизқиёл буд; ва ӯ он хизматро замоне оғоз кард, ки осмонҳо кушода шуданд.
Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.
Ва дар соли сиюм, дар моҳи чорум, дар рӯзи панҷуми моҳ, ҳангоме ки ман дар миёни асирон назди рӯди Кобар будам, осмонҳо кушода шуданд, ва ман рӯъёҳои Худоро дидам. Ҳизқиёл 1:1.
At thirty years old Joseph began to reign as priest and he was confronted with the east wind of Islam bringing an escalating crisis that allowed Egypt, the dragon that lieth in the sea, to implement a one-world government. In that crisis Joseph gathered the meat into the storehouses.
Юсуф дар сисолагӣ ба ҳукмронӣ ҳамчун коҳин оғоз намуд, ва ӯ бо боди шарқии Ислом, ки буҳрони рӯ ба афзоишро меовард, рӯ ба рӯ гардид; буҳроне, ки ба Миср — аждаҳое, ки дар баҳр мехобад, — имкон дод, то ҳукумати ягонаи ҷаҳониро ҷорӣ намояд. Дар он буҳрон Юсуф ғизоро ба анборҳо ҷамъ овард.
In July of 2023, a voice was heard in the wilderness, then the Lion of the tribe of Judah began to unseal the message of the Midnight Cry. In 2024, the foundational external alpha test separated two classes, and the process of unsealing continued. Now in 2026, the temple internal omega test that will once again separate two classes has arrived.
Дар моҳи июли соли 2023 овозе дар биёбон шунида шуд; сипас Шери қабилаи Яҳудо ба кушодани муҳрҳои паёми Фиғони Нимашаб оғоз намуд. Дар соли 2024, имтиҳони асосии зоҳирии алфа ду табақаро аз ҳам ҷудо кард, ва раванди кушодани муҳрҳо идома ёфт. Ҳоло, дар соли 2026, имтиҳони дохилии маъбади омега, ки бори дигар ду табақаро аз ҳам ҷудо хоҳад кард, фаро расидааст.
The sacred week that Christ, as the Messenger of the Covenant, confirmed the covenant with many is the courtyard, and the holy place. October 22, 1844 until Michael stands up (as He did at the end of that sacred week when Stephen was stoned) is the Most Holy Place. The spring feasts were fulfilled in the sacred week, and are the alpha of the feasts, and the fall feasts of the trumpets on the first day, the day of Atonement on the tenth day, and then the feast of tabernacles from the fifteenth to twenty-second day are the omega of the feasts.
Ҳафтаи муқаддасе, ки дар он Масеҳ, ҳамчун Фиристодаи Аҳд, аҳдро бо бисёриҳо устувор гардонид, ҳавлӣ ва Ҷои Муқаддас аст. Аз 22 октябри соли 1844 то он даме ки Микоил бархезад (чунонки Ӯ дар анҷоми ҳамон ҳафтаи муқаддас, вақте ки Истефанус сангсор карда шуд, бархост) Қудси Муқаддасҳост. Идҳои баҳорӣ дар он ҳафтаи муқаддас ба иҷро расиданд ва онҳо алфаи идҳо мебошанд; ва идҳои тирамоҳӣ — карнайҳо дар рӯзи якум, Рӯзи Кафорат дар рӯзи даҳум, ва сипас Иди Сукна аз рӯзи понздаҳум то бисту дуюм — омегаи идҳо мебошанд.
“In like manner the types which relate to the second advent must be fulfilled at the time pointed out in the symbolic service. Under the Mosaic system the cleansing of the sanctuary, or the great Day of Atonement, occurred on the tenth day of the seventh Jewish month (Leviticus 16:29–34), when the high priest, having made an atonement for all Israel, and thus removed their sins from the sanctuary, came forth and blessed the people. So it was believed that Christ, our great High Priest, would appear to purify the earth by the destruction of sin and sinners, and to bless His waiting people with immortality. The tenth day of the seventh month, the great Day of Atonement, the time of the cleansing of the sanctuary, which in the year 1844 fell upon the twenty-second of October, was regarded as the time of the Lord’s coming. This was in harmony with the proofs already presented that the 2300 days would terminate in the autumn, and the conclusion seemed irresistible.
Ба ҳамон тавр, тимсолҳое, ки ба омадани дуюм марбутанд, бояд дар вақте ки дар хизмати рамзӣ муайян гардидааст, иҷро шаванд. Дар низоми Мӯсоӣ поксозии муқаддасгоҳ, ё Рӯзи бузурги Каффора, дар рӯзи даҳуми моҳи ҳафтуми яҳудӣ ба амал меомад (Leviticus 16:29–34), вақте ки саркоҳин, пас аз он ки барои тамоми Исроил каффора ба ҷо оварда, ва ба ин васила гуноҳҳои онҳоро аз муқаддасгоҳ дур мекард, берун омада, халқро баракат медод. Ҳамин тавр бовар карда мешуд, ки Масеҳ, Саркоҳини бузурги мо, зоҳир хоҳад шуд, то заминро бо несту нобуд сохтани гуноҳ ва гуноҳкорон пок намояд, ва қавми мунтазири Худро бо ҷовидонзиндагӣ баракат диҳад. Рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум, Рӯзи бузурги Каффора, замони поксозии муқаддасгоҳ, ки дар соли 1844 ба бисту дуюми октябр мувофиқ меомад, ҳамчун вақти омадани Худованд пазируфта мешуд. Ин бо далелҳое, ки қаблан пешниҳод гардида буданд, мувофиқат дошт, ки 2300 рӯз дар тирамоҳ ба анҷом мерасиданд, ва ин хулоса раднопазир менамуд.
“In the parable of Matthew 25 the time of waiting and slumber is followed by the coming of the bridegroom. This was in accordance with the arguments just presented, both from prophecy and from the types. They carried strong conviction of their truthfulness; and the ‘midnight cry’ was heralded by thousands of believers.
«Дар масали Матто 25 давраи интизорӣ ва хоболудӣ бо омадани домод пайравӣ мешавад. Ин мувофиқи далелҳое буд, ки ҳоло пешниҳод гардиданд, ҳам аз нубувват ва ҳам аз рамзҳо. Онҳо дар бораи ҳаққонияти худ итминони қавӣ ба вуҷуд оварданд; ва “нидои нимишаб” аз ҷониби ҳазорон имондорон эълон гардид.»
“Like a tidal wave the movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused. Fanaticism disappeared before this proclamation like early frost before the rising sun. Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God. It was similar in character to those seasons of humiliation and returning unto the Lord which among ancient Israel followed messages of reproof from His servants. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits. There was persevering prayer and unreserved consecration to God.” The Great Controversy, 400.
«Чун мавҷи пурзӯри баҳр ин ҳаракат саросари заминро фаро гирифт. Аз шаҳр ба шаҳр, аз деҳа ба деҳа, ва то ба ҷойҳои дурдасти кишвар расид, то он даме ки қавми интизорбудаи Худо комилан бедор гардид. Фанатизм дар пеши ин эълон мисли шабнами барвақтӣ пеши офтоби тулӯъкунанда нопадид шуд. Имондорон диданд, ки шубҳа ва ҳайрати онҳо бартараф шудааст, ва умеду далерӣ дилҳои онҳоро ба ҳаракат овард. Ин кор аз он ифротҳое озод буд, ки ҳамеша ҳангоме зоҳир мешаванд, ки ҳаяҷони инсонӣ бе таъсири идоракунандаи Калом ва Рӯҳи Худо вуҷуд дорад. Он аз рӯи хусусият ба он давраҳои фурӯтанӣ ва бозгашт сӯи Худованд монанд буд, ки дар миёни Исроили қадим пас аз паёмҳои мазаммат аз ҷониби хизматгорони Ӯ ба амал меомад. Он аломатҳоеро дар худ дошт, ки кори Худоро дар ҳар аср нишон медиҳанд. Дар он шодии каме аз ҳад эҳсосӣ буд, балки бештар тафтиши амиқи дил, иқрори гуноҳ ва тарки ҷаҳон. Омодагӣ барои мулоқот бо Худованд бори рӯҳҳои пуризтироб буд. Дуои пойдор ва тақдиси комилу бечунучаро ба Худо вуҷуд дошт». «The Great Controversy», 400.
The spring feasts were fulfilled in the sacred week, and the early or alpha rain was then poured out at Pentecost, thus typifying the outpouring of the latter rain in the fall feasts. Those spring feasts are set forth in Leviticus 23, verses one through twenty-two. The fall feasts are in verses 23 to 44. 2300 years brings you to 1844. Twenty-two verses for the spring feasts and twenty-two verses for the fall feasts. Two sets of twenty-two in chapter twenty-three.
Идҳои баҳорӣ дар ҳафтаи муқаддас ба иҷро расиданд, ва борони барвақт ё алфа он гоҳ дар Пантикост рехта шуд, ва ба ин васила рехта шудани борони охиринро дар идҳои тирамоҳӣ тимсол намуд. Он идҳои баҳорӣ дар Ибодат 23, оятҳои як то бисту ду баён шудаанд. Идҳои тирамоҳӣ дар оятҳои 23 то 44 мебошанд. 2300 сол шуморо ба 1844 мерасонад. Бисту ду оят барои идҳои баҳорӣ ва бисту ду оят барои идҳои тирамоҳӣ. Ду маҷмӯаи бисту дутоӣ дар боби бисту сеюм.
The feast of trumpets was a warning that judgment would occur in ten days, and the feast of tabernacles was a celebration of joy for sins that were forgiven on the Day of Atonement. The Sabbath and eighth day after the feast represent the earth’s thousand-year Sabbath rest.
Иди карнайҳо ҳушдоре буд, ки доварӣ пас аз даҳ рӯз воқеъ хоҳад шуд, ва иди хаймаҳо ҷашни шодӣ барои гуноҳоне буд, ки дар Рӯзи Каффорат бахшида шуда буданд. Шанбе ва рӯзи ҳаштуми пас аз ид оромии шанбегии ҳазорсолаи заминро ифода мекунанд.
But, beloved, be not ignorant of this one thing, that one day is with the Lord as a thousand years, and a thousand years as one day. 2 Peter 3:8.
Лекин, эй маҳбубон, аз ин як чиз бехабар набошед, ки назди Худованд як рӯз мисли ҳазор сол аст, ва ҳазор сол мисли як рӯз. 2 Peter 3:8.
The first angel announced the opening of the judgment, and at that prophetic level, 1798, which was Daniel’s “time of the end,” is the fulfillment of the feast of trumpets, but on August 11, 1840, the unsealed message of the first angel of 1798, was empowered with the fulfillment of the prophecy of the second woe. Islam is part of the warning of the feast of trumpets, that announces the approaching day of judgment.
Фариштаи аввал оғози довариро эълон намуд, ва дар он сатҳи нубувватӣ, соли 1798, ки «замони охир»-и Дониёл буд, иҷрои иди карнайҳо мебошад; аммо 11 августи соли 1840 паёми кушодашудаи фариштаи аввал, ки ба соли 1798 тааллуқ дошт, бо иҷрои нубуввати войи дуюм қувват бахшида шуд. Ислом қисми ҳушдори иди карнайҳо мебошад, ки рӯзи наздикшавандаи довариро эълон мекунад.
For those who are willing to see, the fall feasts of trumpets and tabernacles represent alpha and omega feasts, with judgment in the middle. It is not an accident that these feasts are identified in Leviticus twenty-three. Twenty-three is the symbol of the atonement. It is not an accident that the first feast is on the first day of the seventh month and that the last feast ends on the twenty-second day. The feast of trumpets is the first letter of the Hebrew alphabet, the day of Atonement is middle letter and the feast of tabernacles is the twenty-second letter of the Hebrew alphabet.
Барои онҳое ки омодаанд бубинанд, идҳои тирамоҳии карнайҳо ва хаймаҳо идҳои алфа ва омега-ро ифода мекунанд, бо доварӣ дар миён. Тасодуфӣ нест, ки ин идҳо дар Ибодот боби бисту се муайян шудаанд. Бисту се рамзи каффора аст. Тасодуфӣ нест, ки иди аввал дар рӯзи якуми моҳи ҳафтум аст ва иди охир дар рӯзи бисту дуюм анҷом меёбад. Иди карнайҳо ҳарфи аввали алифбои ибронӣ аст, Рӯзи Каффора ҳарфи миёна аст, ва Иди Хаймаҳо ҳарфи бисту дуюми алифбои ибронӣ аст.
Chapter twenty-three, verses 23 through 44 of Leviticus is twenty-two verses set within the “framework of truth.” The tenth day in the middle identifies a test, for ten is a symbol of a test, and the day of Atonement is where the rebellion of the lost is registered and resolved, and that rebellion is represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. The middle letter of the Hebrew word truth is the thirteenth, and it aligns with the tenth day of the seventh month, and as a waymark it possesses the prophetic attributes of the Hebrew alphabet and specific day. Ten plus thirteen is twenty-three. Seventy is the sum of 10 times 7, and the tenth day of the seventh month also equates to seventy, which is a symbol of the end of probation.
Боби бисту сеюм, оятҳои 23 то 44-и Аҳбори Левизодагон аз бисту ду оят иборат аст, ки дар дохили «чаҳорчӯбаи ҳақиқат» ҷой гирифтаанд. Рӯзи даҳум, ки дар миёна қарор дорад, озмоишеро муайян мекунад, зеро даҳ рамзи озмоиш аст, ва рӯзи Кафорат он ҷоест, ки дар он исёни гумшудагон сабт ва ҳал карда мешавад, ва он исён бо ҳарфи сездаҳуми алифбои ибронӣ ифода мегардад. Ҳарфи миёнаи калимаи ибронӣ «ҳақиқат» ҳарфи сездаҳум аст, ва он бо рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум мувофиқат мекунад, ва ҳамчун аломати роҳ он дорои хусусиятҳои пешгӯёнаи алифбои ибронӣ ва он рӯзи муайян мебошад. Даҳ ҷамъ бар сездаҳ бисту се мешавад. Ҳафтод ҳосили 10 зарби 7 аст, ва рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум низ ба ҳафтод баробар аст, ки рамзи поёни давраи имтиёз мебошад.
Then came Peter to him, and said, Lord, how oft shall my brother sin against me, and I forgive him? till seven times? Jesus saith unto him, I say not unto thee, Until seven times: but, Until seventy times seven. Matthew 18:21, 22.
Он гоҳ Петрус назди Ӯ омада, гуфт: «Худовандо, бародарам чанд бор бар зидди ман гуноҳ кунад, ва ман ӯро биомурзам? Оё то ҳафт бор?» Исо ба ӯ гуфт: «Ба ту намегӯям: То ҳафт бор, балки: То ҳафтод бор ҳафт бор». Матто 18:21, 22.
Four hundred and ninety years were cut off for ancient Israel. Those years were cut off from the twenty-three hundred years and were represented as seventy weeks, so Jesus identified that the limit of probationary time is four hundred and ninety, that is represented by “seventy” weeks in Daniel nine.
Барои Исроили қадим чорсаду навад сол муқаррар карда шуда буд. Ин солҳо аз ду ҳазору сесад сол ҷудо карда шуда, ба сурати ҳафтод ҳафта ифода ёфта буданд; бинобар ин, Исо муайян намуд, ки ҳадди вақти имтиёз чорсаду навад сол аст, ки дар Дониёл боби нӯҳ ба воситаи «ҳафтод» ҳафта ифода шудааст.
Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.
Ҳафтод ҳафта бар қавми ту ва бар шаҳри муқаддаси ту муқаррар карда шудааст, то ки исён ба анҷом расад, ва ба гуноҳон хотима дода шавад, ва барои шарорат кафорат ба амал ояд, ва адолати ҷовидонӣ оварда шавад, ва рӯъё ва нубувват мӯҳр гардад, ва Қуддуси муқаддастарин тадҳин карда шавад. Дониёл 9:24.
The Hebrew word translated as “cut off” is only used in this verse in the Old Testament, and it means “determined or decreed.” It is different than the word typically employed that is translated as “cut off,” which is based on Abram cutting the offerings in the first step of the covenant in Genesis fifteen. It was “determined” and “decreed” that Israel would have four hundred and ninety years of probationary time, and then they would be cut off as God’s covenant people. Two different “cut offs;” one that represents the period as a probationary period that was “cut off” of a larger number by the number seventy, and when Joel’s “new wine” is “cut off” from their mouths, probation closes. Seventy represents the close of probation.
Калимаи ибрие, ки ба тарзи «бурида шудан» тарҷума шудааст, дар Аҳди Қадим танҳо дар ҳамин оят ба кор рафтааст, ва маънои он «муайяншуда ё фармудашуда» мебошад. Он аз калимае фарқ мекунад, ки маъмулан истифода мешавад ва ба тарзи «бурида шудан» тарҷума мегардад, ки бар асоси он аст, ки Абром дар қадами аввали аҳд дар Ҳастӣ понздаҳ қурбониҳоро бурид. «Муайян» ва «фармуда» шуда буд, ки Исроил чорсаду навад соли муҳлати озмоишӣ хоҳад дошт, ва сипас онҳо ҳамчун қавми аҳди Худо бурида хоҳанд шуд. Ду навъи гуногуни «бурида шудан»; яке, ки ин муддатро ҳамчун давраи озмоишӣ намояндагӣ мекунад, ки ба воситаи шумораи ҳафтод аз шумораи бузургтаре «бурида шуда» буд, ва ҳангоме ки «шароби нав»-и Юил аз даҳони онҳо «бурида мешавад», муҳлати имтиёз ба поён мерасад. Ҳафтод анҷоми муҳлати имтиёзро ифода мекунад.
The fall feasts possess the three steps of the Hebrew word “truth.” The fall feasts begin in Leviticus 23:23, the middle waymark of the Day of Atonement is the tenth day and the thirteenth letter, equating to 23, and the feast of Tabernacles ends on the twenty-second day, and then a high Sabbath that follows the feast, and the passage ends at 23:44.
Идҳои тирамоҳӣ се марҳилаи калимаи ибрии «ҳақиқат»-ро дар бар мегиранд. Идҳои тирамоҳӣ аз Ибодат 23:23 оғоз меёбанд, аломати миёнаи рӯзи Кафорат рӯзи даҳум ва ҳарфи сездаҳум аст, ки ба 23 баробар мешавад, ва иди Хаймаҳо дар рӯзи бисту дуюм ба анҷом мерасад, ва сипас шанбеи олие, ки пас аз ид меояд, ва порча дар 23:44 ба анҷом мерасад.
Leviticus means the Levitical priesthood. The spring feasts are represented in chapter 23:1–22, then the fall feasts are represented in 23:23–44. The spring feasts are represented by twenty-two verses, and the Hebrew alphabet is twenty-two letters. The fall feasts are also set forth in twenty-two verses. The feast of trumpets announces the approach of judgment at the Day of Atonement. Then the feast of Tabernacles lasts for seven days, that ends on the twenty-second day of the seventh month. The first of the seven days was a ceremonial Sabbath, as was the eighth day, which was the day after the seven-day feast. The first and eighth day make the eighth day a symbol of the eighth that is of the seven.
Левит маънои коҳиноти левиро дорад. Идҳои баҳорӣ дар боби 23:1–22 тасвир шудаанд, сипас идҳои тирамоҳӣ дар 23:23–44 тасвир гардидаанд. Идҳои баҳорӣ бо бисту ду оят ифода ёфтаанд, ва алифбои ибронӣ бисту ду ҳарф дорад. Идҳои тирамоҳӣ низ дар бисту ду оят баён шудаанд. Иди карнайҳо наздикшавии довариро дар Рӯзи Каффора эълон мекунад. Сипас Иди Хаймаҳо ҳафт рӯз давом мекунад, ки дар рӯзи бисту дуюми моҳи ҳафтум ба поён мерасад. Рӯзи аввали ин ҳафт рӯз шанбеи маросимӣ буд, ҳамчунон ки рӯзи ҳаштум низ буд, ки рӯзи баъд аз иди ҳафтрӯза буд. Рӯзи аввал ва рӯзи ҳаштум рӯзи ҳаштумро рамзи ҳаштуми аз ҳафт мегардонанд.
Speak unto the children of Israel, saying, The fifteenth day of this seventh month shall be the feast of tabernacles for seven days unto the Lord. On the first day shall be an holy convocation: ye shall do no servile work therein. Seven days ye shall offer an offering made by fire unto the Lord: on the eighth day shall be an holy convocation unto you; and ye shall offer an offering made by fire unto the Lord: it is a solemn assembly; and ye shall do no servile work therein. … Also in the fifteenth day of the seventh month, when ye have gathered in the fruit of the land, ye shall keep a feast unto the Lord seven days: on the first day shall be a sabbath, and on the eighth day shall be a sabbath. Leviticus 23:34–36, 39.
Ба фарзандони Исроил сухан ронда, бигӯ: рӯзи понздаҳуми ин моҳи ҳафтум иди хаймаҳо барои ҳафт рӯз ба ҳузури Худованд бошад. Дар рӯзи аввал маҷлиси муқаддас бошад; ҳеҷ кори хизматиро дар он анҷом надиҳед. Ҳафт рӯз қурбонии оташин ба Худованд тақдим намоед; дар рӯзи ҳаштум барои шумо маҷлиси муқаддас бошад; ва қурбонии оташин ба Худованд тақдим намоед: он анҷумани ботантана аст; ва ҳеҷ кори хизматиро дар он анҷом надиҳед. … Ҳамчунин, дар рӯзи понздаҳуми моҳи ҳафтум, вақте ки ҳосили заминро ҷамъ овардаед, ба Худованд барои ҳафт рӯз ид нигоҳ доред: дар рӯзи аввал шанбе бошад, ва дар рӯзи ҳаштум шанбе бошад. Ибодат 23:34–36, 39.
The eighth-day ceremonial Sabbath, represents the Sabbath of the millennium, which follows the feast of Tabernacles. Ancient Israel’s wandering in the wilderness for forty years is commemorated by living in booths during the days of the feast of Tabernacles, and it represents not only the outpouring of the latter rain, but the time of Jacob’s trouble, when angels have led God’s faithful into the hills and mountains for protection.
Шанбеи маросимии рӯзи ҳаштум Шанбеи ҳазорсоларо ифода мекунад, ки пас аз иди Хаймаҳо фаро мерасад. Саргардонии Исроили қадим дар биёбон ба муддати чиҳил сол бо зистан дар хаймаҳо дар айёми иди Хаймаҳо ёдоварӣ мегардад, ва он на танҳо рехта шудани борони охирро ифода мекунад, балки замони тангии Яъқубро низ, вақте ки фариштагон содиқони Худоро барои ҳифз ба теппаҳо ва кӯҳҳо раҳнамоӣ кардаанд.
“In the time of trouble, we all fled from the cities and villages, but were pursued by the wicked, who entered the houses of the saints with the sword. They raised the sword to kill us, but it broke, and fell as powerless as a straw. Then we all cried day and night for deliverance, and the cry came up before God. The sun came up, and the moon stood still. The streams ceased to flow. Dark heavy clouds came up, and clashed against each other. But there was one clear place of settled glory, from whence came the voice of God like many waters, which shook the heavens, and the earth. The sky opened and shut, and was in commotion. The mountains shook like a reed in the wind, and cast out ragged rocks all around. The sea boiled like a pot, and cast out stones upon the land. And as God spake the day and hour of Jesus’ coming, and delivered the everlasting covenant to his people, he spake one sentence, and then paused, while the words were rolling through the earth. The Israel of God stood with their eyes fixed upwards, listening to the words as they came from the mouth of Jehovah, and rolled through the earth like peals of loudest thunder. It was awfully solemn. At the end of every sentence, the saints shouted, Glory! Hallelujah! Their countenances were lighted up with the glory of God; and they shone with the glory as Moses’ face did when he came down from Sinai. The wicked could not look on them for the glory. And when the never-ending blessing was pronounced on those who had honored God, in keeping his Sabbath holy, there was a mighty shout of victory over the Beast, and over his Image.
«Дар вақти мусибат, ҳамаи мо аз шаҳрҳо ва деҳот гурехтем, вале шарирон моро таъқиб мекарданд, ва ба хонаҳои муқаддасон бо шамшер дохил мешуданд. Онҳо шамшерро бардоштанд, то моро бикушанд, аммо он шикаст ва афтод, ва мисли коҳе комилан бенеру монд. Он гоҳ ҳамаи мо рӯзу шаб барои халосӣ нидо мекардем, ва он нидо ба ҳузури Худо баромад. Офтоб баромад, ва моҳ бозистод. Ҷӯйҳо аз равон шудан монданд. Абрҳои тираи ғализ бархостанд, ва ба ҳам бархӯрданд. Аммо як макони софе аз ҷалоли устувор вуҷуд дошт, ки аз он ҷо овози Худо, мисли овози обҳои бисёр, меомад, ки осмонҳо ва заминро ба ларза меовард. Осмон кушода ва баста мешуд, ва дар изтироб буд. Кӯҳҳо мисли найе дар бод меларзиданд, ва сангҳои пора-пораро ба ҳар сӯ меафканданд. Баҳр мисли дег меҷӯшид, ва бар замин сангҳо мепартофт. Ва ҳангоме ки Худо рӯз ва соати омадани Исо ро баён мекард, ва аҳди ҷовидониро ба қавми Худ месупурд, Ӯ як ҷумла мегуфт, ва баъд таваққуф мекард, дар ҳоле ки он суханон дар саросари замин танин меандохтанд. Исроили Худо бо чашмони ба боло дӯхташуда меистоданд, ба суханоне ки аз даҳони Яҳува мебаромаданд ва мисли ғуруши баландтарин раъд дар саросари замин танин меандохтанд, гӯш медоданд. Он саҳна ба таври даҳшатноке ҷиддӣ ва пурҳайбат буд. Дар поёни ҳар ҷумла, муқаддасон нидо мекарданд: «Ҷалол! Ҳалелуёҳ!» Чеҳраҳояшон бо ҷалоли Худо мунаввар шуда буд; ва онҳо бо он ҷалол медурахшиданд, чунон ки рӯи Мусо ҳангоме ки аз Сино фуруд омад, медурахшид. Шарирон аз барои он ҷалол наметавонистанд ба онҳо бингаранд. Ва вақте ки баракати бепоён бар онҳое эълон гардид, ки Худоро эҳтиром намуда, рӯзи шанбеи Ӯро муқаддас нигоҳ дошта буданд, бар Ҳайвон ва бар Сурати ӯ фарёди азими пирӯзӣ бархост.»
“Then commenced the jubilee, when the land should rest.” Review and Herald, July 21, 1851.
«Пас иди ибтили ҷашни юбилей фаро расид, вақте ки замин бояд ором мегирифт». Review and Herald, July 21, 1851.
Jesus returns and the earth rests for one thousand years, as typified by the seventh-year Sabbath of the land and the jubilee. In verse three, of Leviticus twenty-three the seventh-day Sabbath for man is identified as the introduction of the chapter that ends with the eighth, that is of the seven, and represents the seventh-year-Sabbath for the land resting.
Исои Масеҳ бозмегардад ва замин ба муддати ҳазор сол оромӣ меёбад, чунон ки ин ба воситаи шанбеи соли ҳафтуми замин ва юбилей пешакӣ нишон дода шудааст. Дар ояти сеюми боби бисту сеюми китоби Ибодат, шанбеи рӯзи ҳафтум барои инсон ҳамчун муқаддимаи он бобе муайян мешавад, ки бо ҳаштумин — яъне аз миёни ҳафт — анҷом меёбад ва шанбеи соли ҳафтумро, ки замин дар он оромӣ меёбад, ифода мекунад.
And the Lord spake unto Moses, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, Concerning the feasts of the Lord, which ye shall proclaim to be holy convocations, even these are my feasts. Six days shall work be done: but the seventh day is the sabbath of rest, an holy convocation; ye shall do no work therein: it is the sabbath of the Lord in all your dwellings. Leviticus 23:1–3.
Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт: «Ба банӣ-Исроил сухан бигӯ ва ба онҳо бигӯ: Дар бораи идҳои Худованд, ки онҳоро ҳамчун анҷуманҳои муқаддас эълон хоҳед кард, инҳоянд идҳои Ман. Шаш рӯз кор карда шавад; вале рӯзи ҳафтум шанбеи оромии комил, анҷумани муқаддас аст; дар он ҳеҷ коре накунед: он шанбеи Худованд аст дар ҳамаи масканҳои шумо». Ибодат 23:1–3.
The alpha of chapter twenty-three is the seventh-day Sabbath, and the omega of the chapter is the thousand years of the earth being empty, which has been typified by the seventh-year Sabbath for the land and the jubilee. The alpha of the chapter is the spring feasts that begins with the seventh-day Sabbath and ends in verse twenty-two; whereas, the omega of the chapter ends on the twenty-second day of the seventh month, followed by the eighth day ceremonial Sabbath that represents the seventh-year Sabbath of the land.
Алфаи боби бисту сеюмин Шанбеи рӯзи ҳафтум аст, ва омегаи ин боб ҳазор соли холӣ будани замин аст, ки намунаи он дар Шанбеи соли ҳафтум барои замин ва дар юбилей пешакӣ нишон дода шудааст. Алфаи боб идҳои баҳорист, ки аз Шанбеи рӯзи ҳафтум оғоз ёфта, дар ояти бисту дуюм ба анҷом мерасад; ҳол он ки омегаи боб дар рӯзи бисту дуюми моҳи ҳафтум ба поён мерасад ва баъд аз он Шанбеи маросимии рӯзи ҳаштум меояд, ки Шанбеи соли ҳафтум барои заминро ифода мекунад.
Verses one to twenty-two represent Christ’s work as the Heavenly High Priest in the holy place; verses twenty-three to forty-four represent His work in the Most Holy Place. Leviticus is a symbol of the priests, and it represents Christ High Priestly ministry. The alpha Sabbath of the seventh-day reaches back to creation, and the omega seventh-year Sabbath reaches to the Earth made new. Leviticus twenty-three historically spans from creation to re-creation.
Оятҳои як то бисту ду кори Масеҳро ҳамчун Саркоҳини Осмонӣ дар ҷои муқаддас ифода мекунанд; оятҳои бисту се то чилу чор кори Ӯро дар Қудс-ул-ақдос ифода мекунанд. Китоби Левӣ рамзи коҳинон аст ва хизмати саркоҳинонаи Масеҳро ифода мекунад. Шанбеи алфаи рӯзи ҳафтуми ҳафта то офариниш бозмегардад, ва шанбеи омегаи соли ҳафтум то замини навшуда мерасад. Левӣ бисту се аз лиҳози таърихӣ аз офариниш то бозофариниш доман мекашад.
The joy or shame of the prophetic message is a symbol of those who have the message of the Midnight Cry or a counterfeit. Until this truth is factored into the narrative, the issue that produces the shame is missed. Those who possess the genuine oil, will not miss this point. The joy is represented by those whose sins have been removed, and they are presented by those who are celebrating the feast of tabernacles.
Шодмонӣ ё шармандагии паёми нубувватӣ рамзи онҳост, ки паёми Нидои Нисфишаб ё як тақаллубро доранд. То он даме ки ин ҳақиқат дар ривоят ба ҳисоб гирифта нашавад, масъалае, ки шармандагиро ба вуҷуд меорад, аз назар дур мемонад. Онҳое ки равғани ҳақиқиро дар ихтиёр доранд, ин нуктаро аз даст нахоҳанд дод. Шодмонӣ ба воситаи онҳое ифода меёбад, ки гуноҳҳояшон бардошта шудаанд, ва онҳоро касоне намояндагӣ мекунанд, ки ҷашни хаймаҳоро таҷлил менамоянд.
And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory as of the only begotten of the Father,) full of grace and truth. John 1:14.
Ва Калом ҷисм гардид ва миёни мо сокин шуд, (ва мо ҷалоли Ӯро дидем, ҷалолеро, ки чун ягоназодаи Падар аст,) пур аз файз ва ростӣ. Юҳанно 1:14.
The Greek word translated as “dwelt” means “to tabernacle.” Jesus became flesh and tabernacled with us. He took our human nature, our tabernacle, our tent, our booth, our flesh. Peter said it this way:
Калимаи юноние, ки ба «иқомат кард» тарҷума шудааст, маънои «хайманишинӣ кардан»-ро дорад. Исои Масеҳ ҷисм гардид ва дар миёни мо хайманишинӣ кард. Ӯ табиати инсонии моро, хаймаи моро, чодари моро, кулбаи моро, ҷисми моро ба Худ гирифт. Петрус инро чунин баён кардааст:
Yea, I think it meet, as long as I am in this tabernacle, to stir you up by putting you in remembrance; Knowing that shortly I must put off this my tabernacle, even as our Lord Jesus Christ hath shewed me. 2 Peter 1:13, 14.
Бале, то даме ки дар ин хайма ҳастам, салоҳ медонам, ки шуморо бо ёдрас кардан бедор созам; зеро медонам, ки ба зудӣ ин хаймаи худро тарк хоҳам кард, чунон ки Худованди мо Исои Масеҳ ба ман нишон додааст. 2 Петрус 1:13, 14.
Paul said it this way:
Павлус инро чунин гуфт:
For we know that if our earthly house of this tabernacle were dissolved, we have a building of God, an house not made with hands, eternal in the heavens. For in this we groan, earnestly desiring to be clothed upon with our house which is from heaven: If so be that being clothed we shall not be found naked. For we that are in this tabernacle do groan, being burdened: not for that we would be unclothed, but clothed upon, that mortality might be swallowed up of life. 2 Corinthians 5:1–4.
Зеро мо медонем, ки агар хонаи заминии ин хаймаи мо вайрон гардад, мо бинои аз Худо дорем, хонае ки бо дастҳо сохта нашудааст, абадӣ дар осмонҳо. Зеро дар ин мо нола мекунем, бо иштиёқи зиёд орзу дорем, ки бо хонаи худ, ки аз осмон аст, пӯшида шавем; агар, воқеан, пӯшида шуда, бараҳна ёфт нашавем. Зеро мо, ки дар ин хайма ҳастем, зери бор нола мекунем; на аз он сабаб ки мехоҳем либос аз тан барканем, балки мехоҳем бар он либоси дигар пӯшида шавем, то ки мирандагӣ аз ҷониби ҳаёт фурӯ бурда шавад. 2 Қӯринтиён 5:1–4.
The feast of tabernacles is symbolic of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is accomplished when the windows of heaven are opened. When the sins of the one hundred and forty-four thousand are removed, the Holy Spirit will be poured out without measure upon the church triumphant. Judgment is finished for the one hundred and forty-four thousand and they that are sealed go forth to proclaim the loud cry of the third angel under the power of the Holy Spirit as represented with the feast of Tabernacle’s.
Иди хаймаҳо рамзи мӯҳр задани яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор аст, ки ҳангоме ба анҷом мерасад, ки равзанахои осмон кушода мешаванд. Вақте ки гуноҳҳои яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор бардошта мешаванд, Рӯҳулқудс беандоза бар калисои ғолиб рехта хоҳад шуд. Доварӣ барои яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор ба поён мерасад, ва онҳое ки мӯҳр зада шудаанд, бо қудрати Рӯҳулқудс, чунон ки дар Иди Хаймаҳо муҷассам гардидааст, берун мераванд, то нидои пурқуввати фариштаи сеюмро эълон намоянд.
Our body is a temple, and a tent, which is a tabernacle. Those who gathered to Jerusalem to celebrate the feast of tabernacles, were celebrating that their sins had been blotted out. Moses was used to raise the tabernacle in the wilderness, and the feast of tabernacles at the end was celebrated by living in booths in the wilderness, for Jesus always illustrates the end with the beginning.
Бадани мо маъбад аст, ва хаймае, ки маскан аст. Онҳое ки барои ҷашн гирифтани иди хаймаҳо ба Ерусалим ҷамъ меомаданд, ҷашн мегирифтанд, ки гуноҳҳояшон маҳв гардидааст. Мусо барои барпо кардани маскан дар биёбон истифода шуд, ва иди хаймаҳо дар анҷом бо зистан дар хаймаҳо дар биёбон ҷашн гирифта мешуд, зеро Исо ҳамеша анҷомро бо ибтидо тасвир мекунад.
Wherefore, holy brethren, partakers of the heavenly calling, consider the Apostle and High Priest of our profession, Christ Jesus; Who was faithful to him that appointed him, as also Moses was faithful in all his house. For this man was counted worthy of more glory than Moses, inasmuch as he who hath builded the house hath more honour than the house. For every house is builded by some man; but he that built all things is God. And Moses verily was faithful in all his house, as a servant, for a testimony of those things which were to be spoken after; But Christ as a son over his own house; whose house are we, if we hold fast the confidence and the rejoicing of the hope firm unto the end. Hebrews 3:1–6.
Пас, эй бародарони муқаддас, ки дар даъвати осмонӣ шарик ҳастед, ба Расул ва Саркоҳини эътирофи мо, Масеҳи Исо, диққат намоед; Ӯ ба Он Касе ки Ӯро таъйин кард, вафодор буд, чунон ки Мусо низ дар тамоми хонаи Ӯ вафодор буд. Зеро Ин Шахс сазовори ҷалоли бештар аз Мусо шумурда шуд, ба ҳамон андозае ки бинокунандаи хона аз худи хона иззати бештар дорад. Зеро ҳар хона аз ҷониби касе бино карда мешавад; аммо Он Касе ки ҳама чизро бино кардааст, Худост. Ва Мусо, дар ҳақиқат, дар тамоми хонаи Ӯ ҳамчун хизматгор вафодор буд, барои шаҳодати он чизҳое ки баъдтар гуфта мешуданд; аммо Масеҳ ҳамчун Писар бар хонаи Худ; ва хонаи Ӯ мо ҳастем, агар ҷасорат ва ифтихори умедро то охир устувор нигоҳ дорем. Ибриён 3:1–6.
Moses was the faithful servant that God used to erect the tabernacle temple, but Christ as the High Priest and Apostle hath more honor than the servant Moses. Every house, from Moses’ tabernacle temple, to Solomon’s temple, to Herod’s forty-six-year remodeled temple, the human temple with its 46 chromosomes and the Millerite temple of 1798 unto 1844 were all built by God. In the prophetic line of the various manifestations of temples, that would begin in the Garden of Eden, then after sin, at the gate of the Garden, then after the flood at altars unto Moses; the three primary waymarks are Moses, Christ and the one hundred and forty-four thousand.
Мусо он бандаи вафодоре буд, ки Худо ӯро барои барпо намудани хаймаи ибодатгоҳ ба кор бурд, вале Масеҳ, ҳамчун Саркоҳин ва Расул, аз банда Мусо шарафи бештар дорад. Ҳар хона, аз хаймаи ибодатгоҳи Мусо, то маъбади Сулаймон, то маъбади аз нав сохташудаи Ҳиродус, ки чиҳилу шаш сол таъмир гардид, маъбади инсонӣ бо 46 хромосомаи он, ва маъбади Миллеритӣ аз соли 1798 то 1844, ҳамаашон аз ҷониби Худо бино шудаанд. Дар хати нубувватии зуҳуроти гуногуни маъбадҳо, ки аз Боғи Адан оғоз меёбад, сипас баъд аз гуноҳ назди дарвозаи Боғ, ва баъд аз тӯфон дар қурбонгоҳҳо то замони Мусо; се аломати асосӣ инҳоянд: Мусо, Масеҳ ва саду чилу чор ҳазор.
Moses and Christ represent the alpha and omega of ancient Israel, and together they represent the combination of humanity and Divinity, which is also represented by the one hundred and forty-four thousand. At the arrival of the third angel, in Revelation chapter eleven, John is told to measure the temple, and at the arrival of that same angel at 9/11, John is told to measure the temple again. In both cases he is told to leave off the courtyard of 1,260 days. In 2023, the same angel arrived, and God’s people are now called to measure the temple. The 1,260 days, or three days and a half ended in 2023, and from that point until just before the Sunday law the temple is to be raised. 2024 marked the laying of the foundations, and it saw the rebellion manifested as a group which “despised the day of small things,” protesting Miller’s identification of the symbol that establishes the vision.
Мусо ва Масеҳ алфа ва омегаи Исроили қадимро намояндагӣ мекунанд, ва якҷо онҳо иттиҳоди инсоният ва Илоҳиятро намояндагӣ менамоянд, ки онро ҳамчунин яксаду чилу чор ҳазор намояндагӣ мекунанд. Ҳангоми расидани фариштаи сеюм, дар боби ёздаҳуми Ваҳй, ба Юҳанно гуфта мешавад, ки маъбадро чен кунад, ва ҳангоми расидани ҳамон фаришта дар 9/11, ба Юҳанно боз гуфта мешавад, ки маъбадро чен кунад. Дар ҳар ду ҳолат ба ӯ гуфта мешавад, ки саҳни 1,260 рӯзаро берун гузорад. Дар соли 2023, ҳамон фаришта расид, ва акнун халқи Худо даъват мешаванд, ки маъбадро чен кунанд. 1,260 рӯз, ё се рӯз ва ним, дар соли 2023 ба анҷом расиданд, ва аз он нуқта то каме пеш аз қонуни якшанбе маъбад бояд барафрошта шавад. Соли 2024 оғози гузоштани таҳкурсиро нишон дод, ва он исёнро ҳамчун гурӯҳе ошкор намуд, ки «рӯзи чизҳои хурдро хор мешумориданд», ва бар зидди муайянсозии Миллер аз он рамзе, ки рӯъёро барпо мекунад, эътироз менамуданд.
Moreover the word of the Lord came unto me, saying, The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it; and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto you. For who hath despised the day of small things? for they shall rejoice, and shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven; they are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth. Zechariah 4:8–10.
Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: «Дастҳои Зеруббобил таҳкурсии ин хонаро гузоштаанд; дастҳои ӯ низ онро ба анҷом хоҳанд расонд; ва ту хоҳӣ донист, ки Худованди лашкарҳо маро назди шумо фиристодааст. Зеро кист, ки рӯзи чизҳои хурдро ҳақир шуморад? Зеро онҳо шод хоҳанд шуд, ва шоқулро дар дасти Зеруббобил бо он ҳафт хоҳанд дид; онҳо чашмони Худованданд, ки дар тамоми замин ба ҳар сӯ мегарданд». Закарё 4:8–10.
To reject Miller’s identification that it is Rome that establishes the vision, is to reject the foundations, and it is “to despise the day of small things.” The Millerite movement was the alpha movement of the first and second angels’ and the movement of the one hundred and forty-four thousand is the omega movement of the third angel. It is twenty-two times more powerful than the alpha. In this prophetic sense the foundations of the Millerite movement is “the day of small things.” To despise any foundational truth represented upon Habakkuk’s two tables, is to die, for the vision that is established in verse fourteen of Daniel eleven is the same vision Solomon identified.
Рад кардани муайянкунии Миллер, ки ин Рум аст, ки рӯъёро барқарор месозад, маънои рад кардани бунёдҳоро дорад, ва ин ҳамон аст, ки «рӯзи чизҳои хурдро хор шумурдан». Ҳаракати миллерӣ ҳаракати алфаи фариштагони якум ва дуюм буд, ва ҳаракати яксаду чилу чор ҳазор ҳаракати омегаи фариштаи сеюм аст. Он бисту ду маротиба аз алфа пурқувваттар аст. Ба ин маънои нубувватӣ, бунёдҳои ҳаракати миллерӣ «рӯзи чизҳои хурд» мебошанд. Хор шумурдани ҳар як ҳақиқати бунёдӣ, ки бар ду ҷадвали Ҳабаққуқ ифода шудааст, ба марг меоварад, зеро рӯъёе, ки дар ояти чордаҳуми Дониёл ёздаҳ барқарор шудааст, ҳамон рӯъёест, ки Сулаймон муайян кардааст.
Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.
Ҳар ҷо ки рӯъё нест, қавм ҳалок мешавад; аммо касе ки шариатро нигоҳ медорад, хушо ба ҳоли ӯ. Масалҳо 29:18.
The capstone vision is marvelous, for it identifies that the foundational cornerstone is also the capstone, but with twenty-two times more power. The alpha foundational test of 2024 was the external intellectual sealing message and the omega temple test of 2026 is the internal spiritual sealing message. One identifies the image and mark of the beast and the other the image and mark of God. That omega internal test is represented by the two symbols of Miller’s dream that must be defined in the context of the events of the latter days. What is the storehouse? and what is the meat?
Рӯи ҷомабанд аҷоиб аст, зеро он муайян месозад, ки санги кунҷии таҳкурсӣ ҳамзамон худи рӯи ҷомабанд низ мебошад, вале бо қудрате бисту ду баробар бештар. Озмоиши асосии алифои соли 2024 паёми муҳри берунаи зеҳнӣ буд, ва озмоиши маъбади омегаи соли 2026 паёми муҳри ботинии рӯҳонӣ мебошад. Яке тасвир ва нишони ҳайвонро муайян мекунад, ва дигаре тасвир ва нишони Худоро. Он озмоиши ботинии омега бо ду рамзи хоби Миллер ифода меёбад, ки бояд дар заминаи рӯйдодҳои рӯзҳои охир таъриф карда шаванд. Анбор чист? ва ғизо чист?
We will continue these things in the next article.
Мо ин масъалаҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
A Jewish marriage in Jesus’ time unfolded in three major phases, often spread over months or a year. The first step was the legal marriage, called the betrothal, at which point the marriage is legally established, but the bride and groom remain separated, while the groom returned to his father’s house to prepare a place for his bride. This is why Mary, Joseph’s wife was called his wife, even before they lived together. Unfaithfulness in this period of time was considered adultery.
Издивоҷи яҳудиён дар замони Исо дар се марҳилаи асосӣ сурат мегирифт, ки аксаран дар тӯли чанд моҳ ё як сол тӯл мекашид. Қадами аввал издивоҷи қонунӣ буд, ки хостгорӣ номида мешуд; дар ин марҳила издивоҷ аз лиҳози қонунӣ барқарор мегардид, аммо арӯсу домод аз ҳам ҷудо мемонданд, дар ҳоле ки домод ба хонаи падараш бозмегашт, то барои арӯси худ ҷойе омода созад. Аз ҳамин сабаб Марям, зани Юсуф, ҳатто пеш аз он ки онҳо бо ҳам зиндагӣ кунанд, зани ӯ номида мешуд. Бевафоӣ дар ин давра зино ҳисобида мешуд.
The waiting period was uncertain and could be days, weeks or months. The uncertainty is an essential element of the parable. The father might wait for up to a year, to confirm the brides celibacy. The groom did not announce the exact day or hour of his return, for it was his father’s decision to decide when, so the bride knew the wedding was coming—but not when. This uncertainty was intentional, and until the father commanded the groom to go and get his bride everything involved tarried.
Давраи интизорӣ номуайян буд ва метавонист рӯзҳо, ҳафтаҳо ё моҳҳо давом кунад. Ин номуайянӣ унсури муҳими ин масал аст. Падар метавонист то як сол мунтазир шавад, то покдомании арӯсро тасдиқ намояд. Домод рӯзи дақиқ ё соати бозгашти худро эълон намекард, зеро ин қарори падараш буд, ки муайян кунад кай, бинобар ин арӯс медонист, ки тӯй фаро мерасад, аммо намедонист кай. Ин номуайянӣ қасдан буд, ва то он даме ки падар ба домод амр намедод, ки рафта арӯси худро бигирад, ҳар он чи ба ин вобаста буд, ба таъхир меафтод.
When the father said, “go and get your bride,” the groom would come at night, with friends, shouting and blowing a trumpet. It would always occur at night to avoid travelling long distances in the heat of the day, which can be oppressive in land of Israel. Torches and oil were required, for there were no street lights, and the procession could last hours. The actual ritual expression in the ancient Hebrew marriages that was proclaimed during the processions was, “Behold the bridegroom cometh!”
Вақте ки падар мегуфт: «Бирав ва арӯси худро биёр», домод шабона бо дӯстонаш меомад, нидо бардошта ва карнай навохта. Ин ҳамеша шабона рух медод, то аз сафарҳои дуру дароз дар гармии рӯз, ки дар замини Исроил метавонад тоқатфарсо бошад, пешгирӣ шавад. Машъалҳо ва равған лозим буданд, зеро чароғҳои кӯча вуҷуд надоштанд, ва роҳпаймоӣ метавонист соатҳо давом кунад. Ибораи воқеии маросимӣ дар издивоҷҳои қадимаи ибриён, ки дар ҷараёни ин роҳпаймоиҳо эълон карда мешуд, чунин буд: «Инак, домод меояд!»
The virgins (bridesmaids) in the parable were not random women, they were the bride’s attendants, waiting with her, expected to join the procession, and responsible to be ready at any hour and to carry their own oil to light the path to the groom’s house. The torches burned fast, so it was a necessity to bring extra oil, in case of a long journey. There was no communal sharing of the oil.
Духтарони бокира (ҳамроҳдухтарон) дар масал занони тасодуфӣ набуданд; онҳо хизматгорони арӯс буданд, ки ҳамроҳи ӯ мунтазир меистоданд, интизор мерафт, ки ба корвони арӯсӣ ҳамроҳ шаванд, ва вазифадор буданд, ки дар ҳар соат омода бошанд ва равғани худро ҳамроҳ дошта бошанд, то роҳро ба хонаи домод равшан созанд. Машъалҳо зуд месӯхтанд, бинобар ин, барои ҳолати сафари тӯлонӣ, овардани равғани изофӣ як зарурат буд. Дар мавриди равған ҳеҷ гуна саҳмгузории умумӣ вуҷуд надошт.
The delay is normal in the ancient procession and marriage and was not a problem culturally. Delays were expected, and falling asleep was normal. The distinction is not in the sleeping, but in the preparation, not the wakefulness. The foolish virgins didn’t plan for a delay as the wise ones did. Everyone would sleep for the period from the legal betrothal to the consummation may take a year.
Таъхир дар ҷараёни қадимии маросими ақди никоҳ ва издивоҷ амри муқаррарӣ буд ва аз назари фарҳангӣ мушкиле ба шумор намерафт. Таъхирҳо интизор мешуданд, ва ба хоб рафтан амри табиӣ буд. Фарқият на дар хоб рафтан, балки дар омодагӣ аст, на дар бедор мондан. Бокираҳои нодон, бар хилофи бокираҳои доно, барои таъхир нақша накашида буданд. Ҳама дар он даврае, ки аз ақди қонунии никоҳ то анҷоми ниҳоии он тӯл мекашид, мехобиданд, зеро он метавонад як сол идома ёбад.
Once the procession reached the groom’s house, the marriage feast began and the door was shut permanently and late arrivals were not admitted. This was not cruelty—it was custom, for anyone knocking later after the door was shut meant they were not part of the procession.
Пас аз он ки корвон ба хонаи домод расид, зиёфати арӯсӣ оғоз мегардид ва дар баста мешуд ва дигар ҳаргиз боз намегардид, ва деромадагонро дохил намекарданд. Ин бераҳмӣ набуд — ин расм буд, зеро ҳар касе ки баъдтар, пас аз баста шудани дар, тақ-тақ мекард, маънои онро дошт, ки ӯ аз аҳли он корвон набуд.
Jesus wasn’t inventing imagery, and He provided no explanation of this parable as He often did. He did not need to provide an explanation, for all these cultural details were fully understood by His audience. Jesus was identifying a literal Eastern marriage, not abstraction.
Исо тасвиреро ихтироъ намекард, ва Ӯ барои ин масал ҳеҷ шарҳе надод, чунон ки бисёр вақт чунин мекард. Ӯ ба додани шарҳ ниёзе надошт, зеро ҳамаи ин ҷузъиёти фарҳангӣ барои шунавандагони Ӯ комилан фаҳмо буданд. Исо издивоҷи воқеии шарқиро дар назар дошт, на як абстраксия.
The details are upheld fully from the Hebrew testimony, as well as the historians of the Roman and Greek periods.
Тафсилот пурра боқӣ мемонанд, ҳам аз шаҳодати ибронӣ ва ҳам аз таърихнигорони давраҳои румӣ ва юнонӣ.
The Mishnah (2nd century AD, but preserving pre-70 AD Temple-era customs)
Мишна (асри II милодӣ, вале русуму ойинҳои давраи Маъбадро то соли 70 милодӣ ҳифзкарда)
The Talmud (later compilation, but quoting earlier practice)
Талмуд (маҷмӯаи дертар, вале иқтибосовар аз амалияи пешин)
Josephus (1st century Jewish historian)
Юсуфус (таърихнигори яҳудии асри I)
Rabbinic wedding liturgy and legal discussions
Литургия ва баҳсҳои ҳуқуқии тӯйи раббонӣ
Greco-Roman observers of Judea
Нозирони юнонию румии Яҳудоия
Josephus does not give a neat “wedding manual,” but the legal and cultural details he assumes align exactly with the Mishnah/Talmud descriptions. The Mishnah is the key source.
Юсуфус «дастури никоҳи» мураттаберо пешкаш намекунад, аммо тафсилоти ҳуқуқӣ ва фарҳангие, ки ӯ пешфарз мегирад, дақиқан бо тавсифҳои Мишна/Талмуд мувофиқат мекунанд. Манбаи калидӣ Мишна мебошад.
The parable landed so hard on a 1st-century Jewish listener, for nothing in Matthew 25 needed explaining. The midnight arrival was normal, the lamps and oil were obvious necessities, and a delay between the legal marriage betrothal and the midnight procession was expected, and the shut door was standard operating procedure! The virgins who were excluded, were ashamed, and to the Jewish audience of Jesus’ period, the foolish virgin’s shame was absolutely deserved. Fully knowing the ritual, Jesus’ audience would have no sympathy for the foolish virgins, for everyone knew the preparation was an absolute responsibility for any virgin that was asked to be in the procession. These truths were so obvious to the Jewish audience that Jesus never needed to provide any explanation of the parable.
Ин масал ба шунавандаи яҳудии асри якум чунон сахт таъсир мекард, зеро дар Матто 25 ҳеҷ чиз ба шарҳ ниёз надошт. Омадани нисфишабона амри маъмул буд, чароғҳо ва равған чизҳои ошкоро зарурӣ буданд, ва таъхир миёни ақди қонунии никоҳ ва роҳпаймоии нисфишабона амри интизоршаванда буд, ва дари баста тартиби маъмулӣ ба шумор мерафт! Бокирагоне ки берун монданд, шарманда буданд, ва барои шунавандагони яҳудии давраи Исо, шарми бокирагони нодон комилан сазовор буд. Азбаски шунавандагони Исо маросимро ба хубӣ медонистанд, онҳо ба бокирагони нодон ҳеҷ ҳамдардӣ намекарданд, зеро ҳама медонистанд, ки омодагӣ масъулияти мутлақи ҳар бокирае буд, ки барои иштирок дар он роҳпаймоӣ даъват мешуд. Ин ҳақиқатҳо барои шунавандагони яҳудӣ он қадар ошкор буданд, ки Исо ҳаргиз ниёз надошт, ки барои ин масал ҳеҷ шарҳе диҳад.