“We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.
«Мо бояд барои худ бидонем, ки масеҳият аз чӣ иборат аст, ҳақиқат чист, он имоне ки мо қабул кардаем кадом аст, ва қоидаҳои Китоби Муқаддас кадомҳоянд — қоидаҳое, ки аз олии мақом ба мо дода шудаанд». The 1888 Materials, 403.
For several years Future for America has identified that the seven churches of Revelation not only represent the history of modern Israel from the time of the apostles until the end of the world, but that the seven churches also represent ancient Israel from the time of Moses until the stoning of Stephen. The pioneers of Adventism did not teach this truth, but they understood and employed the principles that establish this truth. Jesus identifies the end from the beginning and ancient Israel represents modern Israel. Therefore, any truth that is part of the prophetic characteristics of modern Israel also existed in ancient Israel.
Дар тӯли чанд сол Future for America муайян кардааст, ки ҳафт калисои Ваҳй на танҳо таърихи Исроили муосирро аз замони ҳаввориён то охири ҷаҳон намояндагӣ мекунанд, балки ин ҳафт калисо ҳамчунин Исроили қадимро аз замони Мусо то сангсор шудани Истефанус намояндагӣ мекунанд. Пешравони Адвентизм ин ҳақиқатро таълим надоданд, аммо онҳо усулҳоеро дарк мекарданд ва ба кор мебурданд, ки ин ҳақиқатро собит месозанд. Исо поёнро аз ибтидо муайян мекунад, ва Исроили қадим намояндаи Исроили муосир аст. Бинобар ин, ҳар ҳақиқате, ки бахше аз хусусиятҳои нубувватии Исроили муосир аст, дар Исроили қадим низ вуҷуд дошт.
Before Millerite history the traditional Christian view of the seven churches was that they represented the actual churches in Asia minor during the time of John. The traditional view also understood that the counsel to the individual churches may also be understood to represent specific counsel to various churches throughout Christian history, and also that the very same counsel and warnings is for individual Christians. They also understood that the seven churches represent seven periods of church history from the time of the disciples until the end of the world. These perspectives pre-dated the Millerite history. Those four recognitions of the seven churches that make up the traditional view that pre-dated William Miller were and are based upon the “historicist” interpretation of the Bible. It is that methodology that God’s angels led William Miller to adopt.
Пеш аз таърихи миллеритӣ, назари анъанавии масеҳӣ дар бораи ҳафт калисо ин буд, ки онҳо калисоҳои воқеиро дар Осиёи Хурд дар замони Юҳанно намояндагӣ мекарданд. Назари анъанавӣ ҳамчунин чунин мефаҳмид, ки насиҳат ба ҳар як калисои алоҳида метавонад ҳамчунин ҳамчун насиҳати мушаххас ба калисоҳои гуногун дар тамоми таърихи масеҳият фаҳмида шавад, ва низ он ки ҳамин насиҳат ва огоҳиҳо барои масеҳиёни алоҳида низ мебошанд. Онҳо ҳамчунин мефаҳмиданд, ки ҳафт калисо ҳафт давраи таърихи калисоро аз замони шогирдон то охири ҷаҳон намояндагӣ мекунанд. Ин дидгоҳҳо пеш аз таърихи миллеритӣ вуҷуд доштанд. Ин чаҳор шинохти ҳафт калисо, ки назари анъанавии пеш аз Уилям Миллер мавҷудбударо ташкил медоданд ва то имрӯз ҳам ташкил медиҳанд, бар тафсири «таърихгароёна»-и Китоби Муқаддас асос ёфта буданд ва ҳастанд. Маҳз ҳамин усул буд, ки фариштагони Худо Уилям Миллерро ба пазируфтани он роҳнамоӣ карданд.
“The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.
«Ҳафт калисои Осиё таърихи Калисои Масеҳ аст дар ҳафт сурати он, бо ҳамаи печутобҳо ва гардишҳояш, бо тамоми шукуфоӣ ва мусибатҳояш, аз айёми ҳаввориён то ба охири ҷаҳон. Ҳафт мӯҳр таърихи амалҳо ва муомилоти қудратҳо ва подшоҳони замин нисбат ба калисо, ва ҳифзи Худо аз қавми Худ дар ҳамон айём аст. Ҳафт карнай таърихи ҳафт доварии вижа ва сангинест, ки бар замин, ё бар мамлакати Рум, фиристода шудаанд. Ва ҳафт коса ҳафт балои охиринанд, ки бар Руми папавӣ фиристода шудаанд. Бо инҳо воқеаҳои бисёри дигар низ омехтаанд, ки чун ҷӯйҳои фаръӣ дар онҳо бофта шудаанд ва рӯди бузурги нубувватро пур месозанд, то он ки ҳамааш моро ба уқёнуси абадият мерасонад.»
“This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.
«Ин, ба назари ман, нақшаи пешгӯии Юҳанно дар китоби Ваҳй аст. Ва ҳар касе ки мехоҳад ин китобро бифаҳмад, бояд дониши амиқ аз қисматҳои дигари каломи Худо дошта бошад. Суратҳо ва истиораҳое, ки дар ин пешгӯӣ ба кор рафтаанд, ҳамагӣ дар худи ҳамин китоб шарҳ дода нашудаанд, балки бояд дар дигар анбиё ёфта шаванд ва дар порчаҳои дигари Навиштаҳо тавзеҳ гарданд. Пас, равшан аст, ки Худо омӯзиши тамоми онро дар назар доштааст, то ҳатто барои ба даст овардани дониши равшан аз ҳар як қисмат.» William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.
Sister White agrees with and upholds the “historicist” view held by Miller, but she added a deeper insight to the book of Revelation than Miller saw, for Miller had not recognized the sanctuary as it truly is. He understood the sanctuary to be the earth. Sister White recognized that when Jesus presented the predictions represented in the book of Revelation, that Christ was doing so in conjunction with His work as the heavenly High Priest.
Хоҳар Уайт бо назари «таърихгароёна»-е, ки Миллер онро қабул дошт, мувофиқат мекунад ва онро дастгирӣ менамояд, аммо вай ба китоби Ваҳй назаре амиқтар аз он чи Миллер дида буд, илова кард, зеро Миллер муқаддасгоҳро чунон ки дар ҳақиқат ҳаст, дарк накарда буд. Ӯ муқаддасгоҳро замин мефаҳмид. Хоҳар Уайт дарк намуд, ки вақте Исо пешгӯиҳои дар китоби Ваҳй тасвиршударо пешниҳод мекард, Масеҳ инро дар пайванди кори Худ ҳамчун Саркоҳини осмонӣ анҷом медод.
When John turns and sees Christ, He is walking among the candlesticks in priestly garments, and the candlesticks are located in the holy place, and therefore in the history after His ascension, but before He moved into the Most Holy Place in 1844. Miller could not have understood the significance of this reality. Neither would have Tyndale, Luther or John Wycliffe or any of the early reformers. Truth is progressive, shining brighter and still brighter unto the perfect day.
Вақте ки Юҳанно бармегардад ва Масеҳро мебинад, Ӯ дар миёни шамъдонҳо бо либосҳои коҳинона қадам мезанад, ва шамъдонҳо дар ҷои муқаддас ҷой гирифтаанд; бинобар ин, ин ба таърих баъд аз суъуди Ӯ, вале пеш аз он ки Ӯ дар соли 1844 ба Ҷои Аз Ҳама Муқаддас даромад, тааллуқ дорад. Миллер наметавонист аҳамияти ин воқеиятро дарк карда бошад. Ҳамчунин Тиндейл, Лютер ё Ҷон Уиклиф ва ё ҳеҷ яке аз ислоҳгарони нахустин низ онро дарк карда наметавонистанд. Ҳақиқат тадриҷан ошкор мегардад, торафт бештар ва бештар медурахшад то ба рӯзи комил.
“The great principle so nobly advocated by Robinson and Roger Williams, that truth is progressive, that Christians should stand ready to accept all the light which may shine from God’s holy word, was lost sight of by their descendants. The Protestant churches of America,—and those of Europe as well,—so highly favored in receiving the blessings of the Reformation, failed to press forward in the path of reform. Though a few faithful men arose, from time to time, to proclaim new truth and expose long-cherished error, the majority, like the Jews in Christ’s day or the papists in the time of Luther, were content to believe as their fathers had believed and to live as they had lived. Therefore religion again degenerated into formalism; and errors and superstitions which would have been cast aside had the church continued to walk in the light of God’s word, were retained and cherished. Thus the spirit inspired by the Reformation gradually died out, until there was almost as great need of reform in the Protestant churches as in the Roman Church in the time of Luther. There was the same worldliness and spiritual stupor, a similar reverence for the opinions of men, and substitution of human theories for the teachings of God’s word.” The Great Controversy, 297.
«Принсипи бузурге, ки Робинсон ва Роҷер Вилямс онро бо чунин наҷобат ҳимоят мекарданд, яъне он ки ҳақиқат тадриҷан ошкор мешавад ва масеҳиён бояд ҳамеша омода бошанд, ки ҳар нуре, ки аз Каломи муқаддаси Худо медурахшад, бипазиранд, аз назари ворисони онҳо дур монд. Калисоҳои протестантии Амрико,—ва ҳамчунин калисоҳои Аврупо,—ки дар дарёфти баракатҳои Ислоҳот чунин бисёр имтиёз ёфта буданд, натавонистанд дар роҳи ислоҳот пеш раванд. Ҳарчанд гоҳ-гоҳе чанд марди содиқ бармехостанд, то ҳақиқати навро эълон кунанд ва иштибоҳи деринро фош созанд, аксарият, монанди яҳудиён дар айёми Масеҳ ё папистҳо дар замони Лютер, қонеъ буданд, ки чунон имон оваранд, ки падаронашон имон оварда буданд, ва чунон зиндагӣ кунанд, ки онҳо зиндагӣ карда буданд. Аз ин рӯ, дин боз ба шаклпарастӣ фурӯ ғалтид; ва хатоҳо ва хурофоте, ки агар калисо ба роҳ рафтан дар нури Каломи Худо идома медод, канор андохта мешуданд, нигоҳ дошта ва азиз шумурда шуданд. Ба ин тартиб, рӯҳе, ки Ислоҳот онро илҳом бахшида буд, тадриҷан хомӯш гардид, то он ҷо ки дар калисоҳои протестантӣ қариб ҳамон андоза ба ислоҳот эҳтиёҷ падид омад, ки дар Калисои Румӣ дар замони Лютер. Ҳамон дунявият ва карахтии рӯҳонӣ вуҷуд дошт, ҳамчунин арҷгузории монанд ба ақидаҳои одамон, ва ба ҷойи таълимоти Каломи Худо гузоштани назарияҳои башарӣ». «Муборизаи Бузург», 297.
If the fact that truth develops progressively throughout history is not recognized, then the significance of any new light in this final generation may very well be impossible to recognize. Once a person ceases to understand the progressive nature of “truth,” they automatically begin to rely upon traditions, customs and fallen human guidance.
Агар ин воқеият эътироф карда нашавад, ки ҳақиқат дар тӯли таърих тадриҷан инкишоф меёбад, пас аҳамияти ҳар гуна нури нав дар ин насли охирин ба хубӣ метавонад тамоман шинохтанашаванда гардад. Ҳангоме ки шахс фаҳмиши табиати тадриҷии «ҳақиқат»-ро аз даст медиҳад, ӯ худ ба худ ба суннатҳо, расму одатҳо ва роҳнамоии инсонии афтода такя карданро оғоз мекунад.
The methodology that Miller employed is a waymark that runs through the entire prophetic line which presents a testimony of the development of biblical truth that began with the apostles. Yet in the waymark represented by Miller, we find a beginning that demands a counterpart at the end. Most never understand these realities, but not so with Satan.
Усуле ки Миллер ба кор бурд, як аломати роҳест, ки дар тамоми хатти набувват ҷорӣ буда, шаҳодатеро дар бораи инкишофи ҳақиқати Китоби Муқаддас, ки бо ҳаввориён оғоз ёфт, пешниҳод менамояд. Бо вуҷуди ин, дар аломати роҳе, ки бо Миллер муаррифӣ шудааст, мо оғозиеро меёбем, ки дар анҷом ҳамтоеро тақозо мекунад. Аксарият ҳаргиз ин воқеиятҳоро дарк намекунанд, аммо бо Шайтон чунин нест.
Satan has resisted the truth and its development from his rebellion in heaven onward. When it reached the point in history that the reformers began to distinctly understand how to study the Bible, Satan did as he always does and he introduced counterfeits. The historical evidence of his work of counterfeiting the truth identifies that Jesuits such as Ribera and Louis de Alcazar focused their counterfeit methodology specifically against the book of Revelation. The corrupted methodology that is called “preterism” began in the second and third centuries with two primary representatives of that false methodology. One was Eusebius of Caesarea (260–339), and Victorinus of Pettau (died circa 304). Both of these early historical figures promoted the methodology suggesting the book of Revelation was fulfilled during the time of the Roman Empire by such historical figures as the infamous emperor Nero.
Шайтон аз айёми исёни худ дар осмон ба ин сӯ ба ҳақиқат ва ба пешрафти он муқовимат кардааст. Вақте ки дар ҷараёни таърих кор ба он ҷо расид, ки ислоҳгарон ба таври равшан дарк кардан гирифтанд, ки Китоби Муқаддасро чӣ гуна бояд омӯхт, Шайтон, чунон ки ҳамеша мекунад, тақлидҳоро ворид намуд. Далелҳои таърихии кори ӯ дар таҳрифи ҳақиқат нишон медиҳанд, ки йезуитоне чун Рибера ва Луис де Алкасар методологияи тақлибии худро махсусан бар зидди китоби Ваҳй равона карда буданд. Методологияи фосиде, ки «претеризм» номида мешавад, дар асрҳои дуюм ва сеюм бо ду намояндаи асосии ин методологияи козиб оғоз ёфт. Яке аз онҳо Евсевии Қайсария (260–339) буд, ва дигаре Викторинии Петтау (вафот тақрибан соли 304). Ҳар дуи ин шахсиятҳои аввали таърихӣ методологияеро тарғиб мекарданд, ки пешниҳод менамуд китоби Ваҳй дар замони Империяи Рум тавассути чунин шахсиятҳои таърихӣ, аз ҷумла императори бадном Нерон, иҷро шудааст.
In the nineteenth century John Darby (1800–1882) from the United Kingdom introduced another satanic methodology which was also inserted to the foot notes of the Trojan horse Bible called the Scofield Reference Bible which we have previously identified. “Dispensationalism” is a theological framework that divides history and God’s interaction with humanity into distinct periods, or ‘dispensations,’ in which God administers His plan in different ways. I note this at this point for this is one of the falsehoods that was introduced to the movement of Future for America by voices from the same area Darby had propagated his satanic ideas. Darby’s ideas that attacked Future for America were accompanied by the philosophy of the so-called modern-day “woke” movement which promotes the same anarchy represented by the French Revolution and the same licentiousness represented by Sodom and Gomorrah.
Дар асри нуздаҳум Юҳанно Дарби (1800–1882) аз Подшоҳии Муттаҳида як усули дигари шайтонӣ ҷорӣ намуд, ки он ҳамчунин ба эзоҳоти поёнии Инҷили аспи Троян, ки «Scofield Reference Bible» ном дорад ва мо қаблан онро муайян карда будем, ворид карда шуд. «Диспенсатсионализм» як чорчӯби илоҳиётӣ аст, ки таърих ва муносибати Худо бо инсониятро ба давраҳои ҷудогона, ё «диспенсатсияҳо», тақсим мекунад, ки дар онҳо Худо нақшаи Худро ба тарзҳои гуногун идора менамояд. Ман инро дар ҳамин ҷо зикр мекунам, зеро ин яке аз он дурӯғҳое буд, ки ба ҳаракати Future for America аз ҷониби садоҳое ворид карда шуд, ки аз ҳамон минтақае баромада буданд, ки Дарби андешаҳои шайтонпарастонаи худро дар он паҳн карда буд. Андешаҳои Дарби, ки ба Future for America ҳамла мекарданд, бо фалсафаи ҳаракати ба истилоҳ муосири «woke» ҳамроҳ буданд, ки ҳамон бетартибиро, ки Инқилоби Фаронса намояндагӣ мекард, ва ҳамон фисқу фуҷуреро, ки Садӯм ва Амӯро намояндагӣ мекарданд, тарғиб менамояд.
Today the theologians of modern Adventism employ a system of dissecting the truths of the Bible based upon a two-fold system of biblical interpretation they employ to undermine and deny both the Bible and the Spirit of Prophecy. They identify men as either experts in biblical languages or as experts in biblical history. Thus, the theologians of Adventism today control the minds of Laodicean Adventism either by interpreting God’s Word based upon a fallen man’s understanding of history or fallen man’s understanding of language. These modern manifestations of error which have been often used to attack the message you are now reading will be addressed further in these articles when we consider the symbolism of the French Revolution. Satan is alive, and he knows his time is short. The last rule of Miller’s rules, number fourteen concludes with the following paragraph.
Имрӯз илоҳиётшиносони адвентизми муосир низоме аз пора-пора сохтани ҳақиқатҳои Китоби Муқаддасро ба кор мебаранд, ки бар пояи як низоми дуҷонибаи тафсири библиявӣ қарор дорад; онҳо онро барои суст гардондан ва инкор кардани ҳам Китоби Муқаддас ва ҳам Рӯҳи Нубувват истифода мебаранд. Онҳо одамонро ё ҳамчун мутахассисони забонҳои библиявӣ ва ё ҳамчун мутахассисони таърихи библиявӣ муайян мекунанд. Бинобар ин, илоҳиётшиносони адвентизми имрӯз тафаккури адвентизми Лоудикияро ё тавассути тафсир кардани Каломи Худо бар асоси фаҳмиши таърихи инсони суқуткарда, ё бар асоси фаҳмиши забони инсони суқуткарда зери назорат мегиранд. Ин зуҳуроти муосири иштибоҳ, ки бисёр вақт барои ҳамла кардан ба паёме, ки шумо ҳоло мехонед, истифода шудаанд, дар ин мақолаҳо ба таври муфассалтар баррасӣ хоҳанд шуд, вақте ки мо рамзшиносии Инқилоби Фаронсаро баррасӣ мекунем. Шайтон зинда аст, ва ӯ медонад, ки вақти вай кӯтоҳ аст. Қоидаи охирини қоидаҳои Миллер, яъне қоидаи чордаҳум, бо банди зерин анҷом меёбад.
“The divinity taught in our schools is always founded on some sectarian creed. It may do to take a blank mind and impress it with this kind, but it will always end in bigotry. A free mind will never be satisfied with the views of others. Were I a teacher of youth in divinity, I would first learn their capacity and mind. If these were good, I would make them study the Bible for themselves, and send them out free to do the world good. But if they had no mind, I would stamp them with another’s mind, write bigot on their forehead, and send them out as slaves!” William Miller, Miller’s Works, volume 1, 24.
«Илоҳиётшиносие, ки дар мактабҳои мо таълим дода мешавад, ҳамеша бар ягон эътиқодномаи фирқавӣ бунёд ёфтааст. Шояд мувофиқ бошад, ки зеҳни холиро гирифта, онро бо ин навъ нақш зананд, аммо ин ҳамеша ба таассуб меанҷомад. Зеҳни озод ҳаргиз аз назароти дигарон қонеъ нахоҳад шуд. Агар ман омӯзгори ҷавонон дар илоҳиёт мебудам, аввал қобилият ва зеҳни онҳоро меомӯхтам. Агар инҳо нек мебуданд, онҳоро водор мекардам, ки Китоби Муқаддасро барои худ омӯзанд, ва онҳоро озодона мефиристодам, то ба ҷаҳон некӣ расонанд. Аммо агар онҳо ҳеҷ зеҳне намедоштанд, ман онҳоро бо зеҳни каси дигар муҳр мезадам, бар пешониашон «мутаассиб» менавиштам, ва онҳоро ҳамчун ғуломон мефиристодам!» William Miller, Miller’s Works, volume 1, 24.
In the period just after John the Revelator lived, and in the days of the Reformation, Satan was actively producing false prophetic methodology to confuse and destroy true biblical analysis. What is sometimes missed in these historical facts is that all those satanic methodologies were aimed directly at no other book than the book of Revelation. That was the subject of each of these promoters of satanic confusion. The book of Revelation has always been Satan’s target. Satan knows it is the book of Revelation that he must war against. When we recognize this fact, we can then recognize another unseen reality, that is obscured by another significant truth.
Дар даврае ки андаке баъд аз замони зиндагии Юҳаннои Ваҳйнавис буд, ва низ дар айёми Ислоҳот, Шайтон фаъолона усулҳои бардурӯғи тафсири нубувватро ба вуҷуд меовард, то таҳлили ҳақиқии Китоби Муқаддасро ба иштибоҳ андозад ва нобуд созад. Он чи гоҳе дар ин воқеиятҳои таърихӣ аз назар пинҳон мемонад, ин аст, ки ҳамаи он усулҳои шайтонӣ бевосита на ба ҳеҷ китоби дигар, балки танҳо ба китоби Ваҳй равона шуда буданд. Мавзӯи ҳар яке аз ин таблиғгарони ошуфтагии шайтонӣ ҳамин китоб буд. Китоби Ваҳй ҳамеша ҳадафи Шайтон будааст. Шайтон медонад, ки маҳз китоби Ваҳй аст, ки ӯ бояд бар зидди он ҷанг барад. Вақте ки мо ин ҳақиқатро дарк мекунем, он гоҳ метавонем воқеияти дигари нонамоёнро низ бишносем, ки тавассути ҳақиқати дигари муҳим пӯшида гардидааст.
The false methodology of the Jesuits was intended to prevent a clear understanding that the pope of the Roman church is the antichrist of Bible prophecy. Every single Protestant reformer came to recognize and identify this truth. Therefore, when the accurate history of men such as Ribera and Louis de Alcazar have been publicly presented in the past through word and publication the history men such as Ribera and Louis de Alcazar was used for the purpose of demonstrating the satanic efforts to prevent a correct understanding of the “man of sin.” The written or spoken testimonies exposing the purpose of the introduction of these satanic methodologies are correct as far as they go, but Satan was attempting to cover up more than simply the biblical proofs that identify the antichrist as the pope of Rome.
Методологияи бардурӯғи иезуитҳо ба он равона шуда буд, ки фаҳмиши равшанеро дар бораи он ки папаи калисои Рум ҳамон зиддимасеҳи пешгӯии Китоби Муқаддас аст, пешгирӣ намояд. Ҳар як ислоҳгари протестантӣ ин ҳақиқатро шинохт ва муайян кард. Бинобар ин, ҳар гоҳе ки дар гузашта таърихи дақиқи чунин шахсон, мисли Рибера ва Луис де Алказар, ба таври оммавӣ тавассути сухан ва нашр пешниҳод карда мешуд, таърихи чунин шахсон, мисли Рибера ва Луис де Алказар, бо мақсади нишон додани талошҳои шайтонӣ барои пешгирӣ кардани фаҳмиши дурусти «марди гуноҳ» истифода мегардид. Шаҳодатҳои хаттӣ ё шифоҳие, ки ҳадафи ҷорӣ намудани ин методологияҳои шайтонӣ را фош мекунанд, то он ҷое ки мерасанд, дурустанд, аммо Шайтон мекӯшид бештар аз танҳо далелҳои Китоби Муқаддасро, ки зиддимасеҳро ҳамчун папаи Рум муайян мекунанд, пинҳон созад.
There are truths in the book of Revelation that have been covered up with the confusion produced by these false systems of biblical interpretation that are outside the subject of the man whose number is six, six, six. One of those truths is most definitely the truth represented when the seven churches are understood in their fullest development. There are truths located within the seven churches that speak directly to the history that got under way on September 11, 2001 and ends in the Sunday law crisis. Satan has been seeking to keep this light buried, and he invented the satanic methodologies to obscure several gems of truth located in the book of Revelation, not only the identification of the pope of Rome as the antichrist.
Дар китоби Ваҳй ҳақиқатҳое ҳастанд, ки бо сардаргумие пӯшида шудаанд, ки ин низомҳои козиби тафсири Китоби Муқаддас, ки берун аз мавзӯи он марде мебошанд, ки шумораи ӯ шашсад ва шасту шаш аст, ба вуҷуд овардаанд. Яке аз он ҳақиқатҳо, бешубҳа, он ҳақиқатест, ки вақте ҳафт калисо дар рушди комили худ фаҳмида мешаванд, ифода меёбад. Дар дохили ҳафт калисо ҳақиқатҳое ҷой доранд, ки бевосита ба таърихе сухан мегӯянд, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт ва дар буҳрони қонуни якшанбе ба анҷом мерасад. Шайтон мекӯшид, ки ин нурро пинҳон нигоҳ дорад, ва ӯ усулшиносиҳои шайтонӣеро ихтироъ кард, то чандин гавҳари ҳақиқатро, ки дар китоби Ваҳй ҷой доранд, пӯшида созад, на танҳо муайян кардани попи Рум ҳамчун зиддимасеҳ.
Before “the man of sin” was revealed in 538, men such as Eusebius and Victorinus attacked the book of Revelation in an attempt to obscure the rise of the papal power. Later in history Christ fulfilled His promise to Thyatira and brought forth the morning star of the reformation (Wycliffe), and Satan thereafter brought forth two prominent historical figures to champion and carry on his satanic work. The long-drawn-out war over the development of truth that reaches its climax when the secret of the book of Revelation is unsealed, (just before the close of probation) includes light from the seven churches that Miller never recognized, nor did Sister White, but it can be easily shown that both Miller and the Spirit of Prophecy uphold the new light, for new light never contradicts old light.
Пеш аз он ки «марди гуноҳ» дар соли 538 ошкор гардад, мардоне чун Евсевий ва Викторинус ба китоби Ваҳй ҳамла бурданд, то бархостани қудрати папавиро пинҳон созанд. Баъдтар дар таърих Масеҳ ваъдаи Худро ба Тиатира иҷро намуд ва ситораи субҳи ислоҳотро (Уиклиф)-ро ба миён овард, ва аз он пас Шайтон ду шахсияти барҷастаи таърихиро ба майдон овард, то кори шайтонӣи ӯро пуштибонӣ намуда, идома диҳанд. Ҷанги тӯлонӣ бар сари рушди ҳақиқат, ки ба авҷи худ ҳангоме мерасад, ки сирри китоби Ваҳй кушода мешавад, (андаке пеш аз анҷоми муҳлати имтиёз) нури ҳафт калисоро дар бар мегирад, ки Миллер ҳаргиз онро дарк накардааст ва Хоҳар Уайт низ накардааст, аммо ба осонӣ метавон нишон дод, ки ҳам Миллер ва ҳам Рӯҳи Нубувват нури навро дастгирӣ мекунанд, зеро нури нав ҳеҷ гоҳ ба нури кӯҳна мухолифат намекунад.
“It is a fact that we have the truth, and we must hold with tenacity to the positions that cannot be shaken; but we must not look with suspicion upon any new light which God may send, and say, Really, we cannot see that we need any more light than the old truth which we have hitherto received, and in which we are settled. While we hold to this position, the testimony of the True Witness applies to our cases its rebuke, ‘And knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’ Those who feel rich and increased with goods and in need of nothing, are in a condition of blindness as to their true condition before God, and they know it not.” Review and Herald, August 7, 1894.
«Ин ҳақиқатест, ки мо ҳақиқатро дорем, ва мо бояд бо устувории қавӣ ба мавқеъҳое часпем, ки онҳоро такон додан мумкин нест; аммо мо набояд ба ҳар нури наве, ки Худо метавонад бифиристад, бо шубҳа назар кунем ва бигӯем: Дар ҳақиқат, мо наметавонем бубинем, ки ба мо аз он ҳақиқати куҳнае, ки то ба ҳол қабул кардаем ва дар он устувор гардидаем, нури бештаре лозим бошад. То даме ки мо ба ин мавқеъ часпидаем, шаҳодати Шоҳиди Ҳақиқӣ маломаташро ба ҳолатҳои мо татбиқ мекунад: “Ва намедонӣ, ки ту бадбахт ва бечора ва камбағал ва кӯр ва урён ҳастӣ.” Онҳое ки худро сарватманд ва аз неъматҳо афзуда ва ба ҳеҷ чиз муҳтоҷ намешуморанд, нисбат ба ҳолати ҳақиқии худ дар пеши Худо дар вазъияти кӯрӣ қарор доранд, ва инро намедонанд». Review and Herald, August 7, 1894.
The primary test for new light is whether it contradicts established truth, and whether it upholds the foundational truths.
Санҷиши асосии нури нав ин аст, ки оё он ба ҳақиқати устуворгашта мухолифат мекунад ё не, ва оё ҳақоиқи бунёдиро нигоҳ медорад ё не.
“When the power of God testifies as to what is truth, that truth is to stand forever as the truth. No after suppositions, contrary to the light God has given are to be entertained. Men will arise with interpretations of Scripture which are to them truth, but which are not truth. The truth for this time, God has given us as a foundation for our faith. He Himself has taught us what is truth. One will arise, and still another, with new light which contradicts the light that God has given under the demonstration of His Holy Spirit.” Selected Messages, book 1, 162.
«Вақте ки қудрати Худо дар бораи он чи ҳақиқат аст шаҳодат медиҳад, он ҳақиқат бояд ҷовидона ҳамчун ҳақиқат устувор бимонад. Ҳеҷ гуна фарзияҳои баъдӣ, ки бар хилофи нуре ҳастанд, ки Худо додааст, набояд пазируфта шаванд. Одамон бо тафсирҳои Навиштаҳо бармехезанд, ки барои худи онҳо ҳақиқат мебошанд, вале ҳақиқат нестанд. Худо ҳақиқати барои ин замонро ба мо ҳамчун таҳкурсии имони мо додааст. Худи Ӯ ба мо омӯхтааст, ки ҳақиқат чист. Касе бармехезад, ва боз дигаре низ, бо нури наве, ки ба нуре, ки Худо зери зоҳиршавии Рӯҳулқудси Худ додааст, мухолифат мекунад». Selected Messages, book 1, 162.
Satan has had the book of Revelation as his target of attack from the time John recorded the messages contained therein. Jesus said:
Шайтон аз замоне ки Юҳанно паёмҳои дар он сабтшударо навишт, китоби Ваҳйро ҳадафи ҳамлаи худ қарор додааст. Исо гуфт:
But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:16, 17.
Аммо чашмони шумо муборак аст, зеро ки мебинанд; ва гӯшҳои шумо, зеро ки мешунаванд. Зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки бисёр анбиё ва одилон орзу доштанд он чиро, ки шумо мебинед, бубинанд, вале онро надиданд; ва он чиро, ки шумо мешунавед, бишнаванд, вале онро нашуниданд. Матто 13:16, 17.
The blessing attached to seeing and hearing is the blessing of understanding the message of the Revelation of Jesus Christ. When John represented those in the “last days” who see and hear the message he fell down to worship the angel Gabriel, who immediately informed John not to do it.
Баракате, ки ба дидан ва шунидан вобаста аст, баракати фаҳмидани паёми Ваҳйи Исои Масеҳ мебошад. Вақте ки Юҳанно намояндаи онҳое буд, ки дар «рӯзҳои охир» паёмро мебинанд ва мешунаванд, ӯ ба замин афтод, то ба фаришта Ҷаброил саҷда кунад, ки ӯ фавран Юҳанноро огоҳ кард, ки ин корро накунад.
And I John saw these things, and heard them. And when I had heard and seen, I fell down to worship before the feet of the angel which showed me these things. Then saith he unto me, See thou do it not: for I am thy fellowservant, and of thy brethren the prophets, and of them which keep the sayings of this book: worship God. Revelation 22:8, 9.
Ва ман, Юҳанно, ин чизҳоро дидам ва шунидам. Ва ҳангоме ки шунидаму дидам, пеши пойҳои фариштае, ки ин чизҳоро ба ман нишон дод, афтодам, то саҷда кунам. Он гоҳ ӯ ба ман гуфт: «Зинҳор, чунин макун; зеро ман ҳамхидмати ту ҳастам ва ҳам аз бародарони ту — анбиё, ва аз касоне ки суханони ин китобро риоят мекунанд; Худоро саҷда кун». Ваҳй 22:8, 9.
Gabriel and John are both created beings, who are only to worship the Creator. Many prophets and righteous men, including angels have desired to “see” and “hear” the message of the Midnight Cry when it is repeated at the end of the world.
Ҷабраил ва Юҳанно ҳарду махлуқоти офаридашуда мебошанд, ки бояд танҳо ба Офаридгор саҷда намоянд. Бисёр анбиё ва мардони одил, аз ҷумла фариштагон, орзу кардаанд, ки паёми Нидои Нисфи Шабро, ҳангоме ки он дар охири ҷаҳон такрор мешавад, «бубинанд» ва «бишнаванд».
“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.
Масеҳ гуфт: “Чашмони шумо муборак аст, зеро мебинад; ва гӯшҳои шумо, зеро мешунавад. Зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки бисёр анбиё ва одилон орзу доштанд он чиро, ки шумо мебинед, бубинанд, вале надиданд; ва он чиро, ки шумо мешунавед, бишнаванд, вале нашуниданд” [Matthew 13:16, 17]. Мубораканд чашмоне, ки он чизҳоро диданд, ки дар солҳои 1843 ва 1844 дида шуданд.
“The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.
«Паём дода шуд. Ва дар такрор кардани ин паём набояд ҳеҷ таъхире бошад, зеро аломатҳои замон дар ҳоли иҷро шудананд; кори хотимавӣ бояд анҷом ёбад. Кори бузурге дар муддати кӯтоҳ анҷом дода хоҳад шуд. Ба зудӣ бо таъйини Худо паёме дода хоҳад шуд, ки ба нидои баланд табдил хоҳад ёфт. Он гоҳ Дониёл дар қисми худ хоҳад истод, то шаҳодати худро диҳад». Manuscript Releases, volume 21, 437.
What righteous men (John) and their fellow servants (angels) desired to see was the final fulfillment of the Midnight Cry at the end of Adventism when the earth would be lightened by God’s glory. That final manifestation of power in the latter rain is brought about by the unsealing of the Revelation of Jesus Christ.
Он чизе ки одилон (Юҳанно) ва ҳамхидматони онҳо (фариштагон) орзу доштанд бубинанд, иҷрои ниҳоии Нидои Нимашаб дар поёни Адвентизм буд, ҳангоме ки замин аз ҷалоли Худо равшан мегардид. Ин зуҳури ниҳоии қудрат дар борони охирин ба воситаи кушода шудани мӯҳри Ваҳйи Исои Масеҳ ба амал меояд.
Of which salvation the prophets have inquired and searched diligently, who prophesied of the grace that should come unto you: Searching what, or what manner of time the Spirit of Christ which was in them did signify, when it testified beforehand the sufferings of Christ, and the glory that should follow. Unto whom it was revealed, that not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into. Wherefore gird up the loins of your mind, be sober, and hope to the end for the grace that is to be brought unto you at the revelation of Jesus Christ. 1 Peter 1:10–13.
Дар бораи ин наҷот анбиё, ки аз файзе ки бояд бар шумо ояд нубувват мекарданд, бо ҷидду ҷаҳд пурсуҷӯ ва таҳқиқ намуданд; ва меҷустанд, ки Рӯҳи Масеҳ, ки дар онҳо буд, ба кадом вақт ё ба чӣ гуна замон ишора менамуд, ҳангоме ки пешакӣ аз азобҳои Масеҳ ва аз ҷалоле ки баъд аз он хоҳад омад шаҳодат медод. Ва бар онҳо ошкор карда шуд, ки на ба худашон, балки ба мо онҳо ин чизҳоро хизмат мекарданд, ки ҳоло ба шумо аз ҷониби онҳое хабар дода шудааст, ки бо Рӯҳулқудси аз осмон фиристодашуда ба шумо башорат додаанд; чизҳое ки фариштагон орзу доранд ба онҳо назар афкананд. Бинобар ин, камари ақли худро бибандед, ҳушёр бошед, ва то ба охир ба он файзе умед бандед, ки дар вақти зоҳир шудани Исои Масеҳ ба шумо оварда хоҳад шуд. 1 Петрус 1:10–13.
The prophets, righteous men and angels have desired to live in the time when the “grace” or the power of God, is poured out during the final fulfillment of the Midnight Cry. That “grace,” which is God’s creative power is brought to men when the Revelation of Jesus Christ is unsealed. Satan knows that the avenue to convey the creative power of God unto His people is accomplished by the message that is unsealed in the book of Revelation, and it has therefore been his supreme effort to confuse, suppress and cover up the light contained in the book of Revelation. That light is not simply the identification of the man of sin, for that truth has been fully documented by all the Protestant reformers centuries ago.
Пайғамбарон, мардони одил ва фариштагон орзу доштанд, ки дар замоне зиндагӣ кунанд, ки «файз», яъне қудрати Худо, дар ҷараёни иҷрои ниҳоии Нидои Нимашаб рехта мешавад. Он «файз», ки ҳамон қудрати офаринандаи Худост, ба одамон он гоҳ расонида мешавад, ки Ваҳйи Исои Масеҳ кушода гардад. Шайтон медонад, ки роҳи расонидани қудрати офаринандаи Худо ба қавми Ӯ ба василаи паёме анҷом меёбад, ки дар китоби Ваҳй кушода шудааст; бинобар ин, кӯшиши олии ӯ ҳамеша ин будааст, ки нуреро, ки дар китоби Ваҳй мавҷуд аст, ошуфта, фурӯ нишонда ва пинҳон созад. Он нур фақат шинохтани марди гуноҳ нест, зеро он ҳақиқат садсолаҳо пеш аз ҷониби ҳамаи ислоҳгарони протестантӣ ба таври комил ҳуҷҷатгузорӣ шудааст.
I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. And I turned to see the voice that spake with me. And being turned, I saw seven golden candlesticks; And in the midst of the seven candlesticks one like unto the Son of man, clothed with a garment down to the foot, and girt about the paps with a golden girdle. His head and his hairs were white like wool, as white as snow; and his eyes were as a flame of fire; And his feet like unto fine brass, as if they burned in a furnace; and his voice as the sound of many waters. And he had in his right hand seven stars: and out of his mouth went a sharp twoedged sword: and his countenance was as the sun shineth in his strength. And when I saw him, I fell at his feet as dead. And he laid his right hand upon me, saying unto me, Fear not; I am the first and the last: I am he that liveth, and was dead; and, behold, I am alive for evermore, Amen; and have the keys of hell and of death. Write the things which thou hast seen, and the things which are, and the things which shall be hereafter. Revelation 1:10–19.
Ман дар рӯзи Худованд дар Рӯҳ будам, ва аз пушти сар овози баланде, мисли садои карнай, шунидам, ки мегуфт: Ман Алфа ва Омега, аввалин ва охирин ҳастам; ва он чиро, ки мебинӣ, дар китобе бинавис ва онро ба ҳафт калисое ки дар Осиё ҳастанд, бифирист: ба Эфсӯс, ва ба Смирно, ва ба Пергамос, ва ба Тиётира, ва ба Сардис, ва ба Филаделфия, ва ба Лаодикия. Ва ман баргаштам, то овозеро, ки бо ман сухан мегуфт, бубинам. Ва чун баргаштам, ҳафт чароғдони тиллоиро дидам; ва дар миёни ҳафт чароғдон Касеро дидам, ки монанди Писари Одам буд, либоси дарозе то по дар бар дошт ва бар сина бо камарбанди тиллоӣ баста шуда буд. Сараш ва мӯйҳояш сафед буданд, мисли пашм, чун барф сафед; ва чашмонаш мисли шӯълаи оташ буданд; ва пойҳояш монанди мисли соф, чунон ки дар кӯра гудохта бошанд; ва овозаш мисли садои обҳои бисёр буд. Ва дар дасти рости Худ ҳафт ситора дошт; ва аз даҳонаш шамшери тези дудама берун меомад; ва рӯяш мисли офтоб буд, вақте ки бо қуввати худ медурахшад. Ва чун Ӯро дидам, назди пойҳояш мисли мурда афтодам. Ва Ӯ дасти рости Худро бар ман ниҳода, ба ман гуфт: Натарс; Ман аввалин ва охирин ҳастам: Ман Он Зинда ҳастам, ва мурда будам; ва инак, то абадзинда ҳастам, Омин; ва калидҳои дӯзах ва мамотро дорам. Пас, он чиро, ки дидаӣ, ва он чиро, ки ҳаст, ва он чиро, ки баъд аз ин воқеъ хоҳад шуд, бинавис. Ваҳй 1:10–19.
While Adventism upheld the “historicist” methodology they recognized that all the churches of Revelation two and three are repeated in the final church. Unfortunately, at the end of the nineteenth century Satan was already closing Adventism’s eyes to the sacred methodology, the protection of, and the practice of being an essential part of their responsibility as “the depositaries of the great truths of prophecy.” Even as the methodology was being set aside in Adventism, there were still those who applied the sacred methodology. We use the book, Story of the Seer of Patmos as a witness to the fact that applying all the churches to the history of Laodicea is a valid application of prophecy. The following are excerpts from that book that make the point I am referring to.
Дар ҳоле ки Адвентизм усули «таърихгаро»-ро нигоҳ медошт, онҳо дарк мекарданд, ки ҳамаи калисоҳои Ваҳйи бобҳои ду ва се дар калисои охирин такрор мешаванд. Мутаассифона, дар поёни асри нуздаҳум Шайтон аллакай чашмони Адвентизмро ба рӯи он усули муқаддас, ҳифзи он ва амалияи он, ки бахши ҷудонопазири масъулияти онҳо ҳамчун «амонатдорони ҳақиқатҳои бузурги нубувват» буд, мебаст. Ҳатто вақте ки ин усул дар Адвентизм канор гузошта мешуд, боз ҳам касоне буданд, ки он усули муқаддасро ба кор мебурданд. Мо аз китоби Story of the Seer of Patmos ҳамчун шаҳодате истифода мебарем бар он ки татбиқ кардани ҳамаи калисоҳо ба таърихи Лаодикия татбиқи дурусти нубувват аст. Матни зер иқтибосҳоест аз он китоб, ки нуктаеро, ки ман ба он ишора дорам, баён мекунанд.
“It should be remembered that, as the experience of Ephesus, Smyrna, and Pergamos, will be repeated in the last church before the second coming of Christ, so the history of Thyatira will have its counterpart in the last generation.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.
«Бояд дар хотир дошт, ки чунон ки таҷрибаи Эфсӯс, Смирно ва Перғомус дар калисои охирин пеш аз омадани дуюми Масеҳ такрор хоҳад шуд, ҳамон тавр таърихи Тиётиро низ дар насли охирин ҳамтои худ хоҳад буд». Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.
Haskell correctly points out that the experience of the first four churches is repeated, or as he says, “will have its counterpart in the last generation.”
Ҳаскел дуруст ишора мекунад, ки таҷрибаи чор калисои аввал такрор мешавад, ё чунон ки ӯ мегӯяд, «дар насли охирини муқобили худро хоҳад дошт».
“He applied the test, but all pointed forward to the year 1843 as the time when the world must welcome its Saviour. The condition of the people at the first advent of Christ was now repeated.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75.
«Ӯ санҷишро татбиқ кард, аммо ҳама чиз ба соли 1843 ҳамчун замоне ишора мекард, ки ҷаҳон бояд Наҷотдиҳандаи худро истиқбол намояд. Ҳолати мардум ҳангоми омадани аввали Масеҳ акнун такрор мешуд». Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75.
Haskell was speaking of William Miller identifying 1843 as the Second Coming of Christ, and identifies that the conditions of the first advent was repeated in the time of the Millerites. Haskell was correct, and Sister White confirms that Miller himself was represented by John the Baptist.
Ҳаскелл дар бораи он сухан мегуфт, ки Вилям Миллер соли 1843-ро ҳамчун замони Омадани Дуюми Масеҳ муайян карда буд, ва нишон медиҳад, ки шароитҳои омадани аввал дар замони миллериён такрор шуданд. Ҳаскелл дуруст буд, ва хоҳар Уайт тасдиқ мекунад, ки худи Миллер аз ҷониби Яҳёи Таъмиддиҳанда намояндагӣ карда шуда буд.
“As John the Baptist heralded the first advent of Jesus and prepared the way for His coming, so William Miller and those who joined with him proclaimed the second advent of the Son of God.” Early Writings, 229.
«Чунон ки Яҳёи Таъмиддиҳанда омадани нахустини Исоро башорат дода, роҳи омадани Ӯро муҳайё сохт, ҳамчунин Вилям Миллер ва онҳое ки бо ӯ ҳамроҳ шуданд, омадани дуввуми Писари Худоро мавъиза карданд». Early Writings, 229.
Haskel even identifies that during the history of Pergamos, (the third church representing the compromise of Christianity with idolatry), the history of Sardis, the fifth church was repeated.
Ҳатто Ҳаскел низ муайян мекунад, ки дар ҷараёни таърихи Пергамос (калисои сеюм, ки созиши масеҳиятро бо бутпарастӣ ифода мекунад), таърихи Сардис, яъне калисои панҷум, такрор гардид.
“There was a time in the history of Pergamos, when Christianity thought Paganism was dead; but in reality, the religion which was apparently vanquished, had conquered. Paganism baptized, stepped into the church. In the days of Sardis this history was repeated.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75, 76.
«Дар таърихи Пергамос замоне буд, ки масеҳият гумон мекард бутпарастӣ мурдааст; аммо дар воқеият, дине ки зоҳиран мағлуб шуда буд, ғолиб омада буд. Бутпарастӣ, ки таъмид гирифта буд, ба калисо ворид шуд. Дар айёми Сардис ин таърих такрор гардид». Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75, 76.
Sardis was the church of the Reformation that woke up and protested against the satanic fallacies of the papacy, but before their work was finished, they had already began returning to Rome. They thought as did the church of Pergamos that papalism was dead, but in reality, it was still living. Haskell also identifies that upon the remnant church shines “the accumulated rays of all past ages.”
Сардис калисои Ислоҳот буд, ки бедор шуда, бар зидди иштибоҳҳои шайтонӣ ва гумроҳиҳои папаият эътироз намуд, аммо пеш аз он ки кори онҳо ба анҷом расад, онҳо аллакай ба бозгашт сӯи Рум оғоз карда буданд. Онҳо, мисли калисои Пергамус, мепиндоштанд, ки папаият мурдааст, вале дар асл он ҳанӯз зинда буд. Ҳаскелл инчунин таъйин мекунад, ки бар калисои бақия «шуоъҳои ҷамъшудаи ҳамаи асрҳои гузашта» медурахшанд.
“Upon this last church—the remnant,—shine the accumulated rays of all past ages.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.
«Бар ин калисои охирин, — бар бақия, — шуоъҳои ҷамъомадаи ҳамаи асрҳои гузашта медурахшанд». Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.
I am not suggesting that Haskell recognized that the progressive history represented by the seven churches, was also fulfilled in the history of ancient Israel, but he certainly upholds that truth when he writes that “the accumulated rays of all past ages” “shine” upon “the last church.” Ancient Israel is included in the “rays of” “past ages.” And though he upholds the principles necessary to recognize the symbolism of the seven churches in ancient Israel’s history, I am uncertain how deeply he recognized the parallels represented in those symbols. I am also certain he did not recognize an even more important aspect of the histories represented by the seven churches, an aspect we are leading to.
Ман пешниҳод намекунам, ки Ҳаскелл дарк карда бошад, ки таърихи пайдарпайе, ки тавассути ҳафт калисо ифода шудааст, ҳамчунин дар таърихи Исроили қадим низ иҷро гардидааст; аммо ӯ, бешак, он ҳақиқатро тасдиқ мекунад, ҳангоме ки менависад, ки «шуоъҳои ҷамъшудаи ҳамаи асрҳои гузашта» бар «калисои охирин» «метобанд». Исроили қадим дар ҷумлаи «шуоъҳои» «асрҳои гузашта» дарбар гирифта шудааст. Ва гарчанде ки ӯ усулҳои заруриро барои шинохтани рамзияти ҳафт калисо дар таърихи Исроили қадим тасдиқ мекунад, ман мутмаин нестам, ки то чӣ андоза амиқ ӯ таносубҳое, ки дар он рамзҳо ифода шудаанд, дарк карда буд. Ҳамчунин ман мутмаинам, ки ӯ як ҷанбаи боз ҳам муҳимтари таърихҳоеро, ки тавассути ҳафт калисо ифода шудаанд, дарк накарда буд — ҷанбае, ки мо ба сӯйи он равона мешавем.
We will address this truth in our next article.
Мо ин ҳақиқатро дар мақолаи навбатии худ баррасӣ хоҳем кард.