We have been forewarned that “old controversies” would be revived in the last days.
Ба мо пешакӣ огоҳӣ дода шудааст, ки дар рӯзҳои охир «баҳсҳои кӯҳна» аз нав зинда хоҳанд шуд.
“In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising.” Selected Messages, book 2, 109.
«Дар таърих ва нубувват Каломи Худо низои тӯлонӣ ва давомдори миёни ҳақиқат ва гумроҳиро тасвир мекунад. Ин низоъ ҳанӯз ҳам идома дорад. Он чизҳое ки пештар буданд, боз такрор хоҳанд шуд. Баҳсҳои кӯҳна аз нав эҳё хоҳанд гардид, ва назарияҳои нав пайваста ба миён хоҳанд омад». Selected Messages, book 2, 109.
Invariably those old controversies were a satanic attempt to undermine the role of Modern Rome, for it is papal Rome of the last days who establishes the vision. There are several examples of this fact in the history of Adventism. The first was the controversy between the Protestants and the Millerites as represented upon the 1843 pioneer chart. The only reference on the sacred 1843 pioneer chart, which “was directed by the Lord and should not be altered,” that was not a direct reference to a prophetic truth of God’s word, was the representation of the controversy of the Millerites with the Protestants of that period. The Protestants identified the “robbers of thy people” of Daniel chapter eleven, verse fourteen as Antiochus Epiphanes, while the Millerites knew it was Rome.
Бешубҳа, он баҳсҳои қадим кӯшиши шайтонӣ буданд барои суст гардондани нақши Руми Муосир, зеро маҳз Руми папавии айёми охир рӯъёро барқарор месозад. Дар таърихи адвентизм чандин намунаи ин воқеият вуҷуд дорад. Аввалинаш баҳси миёни протестантҳо ва миллеритҳо буд, чунон ки дар ҷадвали пешоҳангони соли 1843 нишон дода шудааст. Ягона ишорае дар ҷадвали муқаддаси пешоҳангони соли 1843, ки «аз ҷониби Худованд роҳнамоӣ шуда буд ва набояд тағйир дода шавад», ва ишораи мустақим ба як ҳақиқати нубувватии Каломи Худо набуд, тасвири баҳси миллеритҳо бо протестантҳои он давра буд. Протестантҳо «ғоратгарони қавми туро»-и Дониёл боби ёздаҳ, ояти чордаҳро Антиохус Эпифанес мешумориданд, дар ҳоле ки миллеритҳо медонистанд, ки он Рум аст.
“164 Death of Antiochus Epiphanes, who of course, stood not up against the Prince of Princes, as he had been 164 yrs. dead before the Prince of Princes was born.” 1843 Pioneer Chart.
«164 Марги Антиохус Епифанес, ки, албатта, бар зидди Шоҳи шоҳон барнахост, зеро ӯ 164 сол пеш аз таваллуд шудани Шоҳи шоҳон мурда буд». Ҷадвали Пионерии 1843.
Thereafter there was the controversy between James White and Uriah Smith over the correct identification of the “king of the north” in Daniel chapter eleven. James was correct in identifying the “king of the north” in the final verses of Daniel eleven as papal Rome, or as I call it modern Rome. Smith argued the “king of the north” of Daniel chapter eleven, verse thirty-six was atheistic France.
Баъдан миёни Ҷеймс Уайт ва Уриё Смит дар бораи дуруст муайян кардани «подшоҳи шимол» дар боби ёздаҳуми китоби Дониёл баҳс ба миён омад. Ҷеймс дар муайян кардани «подшоҳи шимол» дар оятҳои охирини Дониёл 11 ҳамчун Руми папагӣ, ё чунон ки ман онро меномам, Руми муосир, ҳақ буд. Смит баҳс мекард, ки «подшоҳи шимол» дар Дониёл 11:36 Фаронсаи атеистӣ буд.
“VERSE 36. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done.
«Ояти 36. Ва подшоҳ мувофиқи иродаи худ амал хоҳад кард; ва худро боло хоҳад бардошт, ва худро аз ҳар худое бузургтар хоҳад шумурд, ва бар зидди Худои худоён суханони шигифтангез хоҳад гуфт, ва то ба анҷом расидани ғазаб комёб хоҳад шуд; зеро он чи муқаррар шудааст, ба амал хоҳад омад.
“The king here introduced cannot denote the same power which was last noticed; namely, the papal power; for the specifications will not hold good if applied to that power.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.
«Подшоҳе, ки дар ин ҷо муаррифӣ мешавад, наметавонад ҳамон қуввае бошад, ки охирин бор ёдоварӣ шуд; яъне қудрати папагӣ; зеро агар ин мушаххасот ба он қувва татбиқ карда шаванд, дуруст намебароянд». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.
Smith inserted his own “private interpretation” when he stated, “The king here introduced cannot denote the same power which was last noticed; namely, the papal power; for the specifications will not hold good if applied to that power.” God’s Word never fails, and it is grammatically incorrect to use a human proposition to deny the clear grammatical structure of the passage. The verse says “and the king” which demands that the king being identified is the same king represented in the previous passage. There is no evidence of a new king, and Smith affirms the “same power which was last noticed” was the “papal power.” He acknowledges in his book that from verse thirty-one through verse thirty-five is the papal power, and with no grammatical evidence identifying a new king in verse thirty-six, he simply argues that the verses following verse thirty-five do not represent the prophetic characteristics of the papal power. He therefore inserts his opinion about France.
Смит ҳангоми изҳор доштани суханони зерин «тафсири хусусии» худро ворид намуд: «Подшоҳе, ки дар ин ҷо зикр шудааст, наметавонад ҳамон қуввае бошад, ки бори охир ёд гардид; яъне, қудрати папагӣ; зеро агар мушаххасот ба он қувва татбиқ карда шаванд, мувофиқ нахоҳанд омад». Каломи Худо ҳаргиз хато намекунад, ва аз ҷиҳати дастурӣ нодуруст аст, ки барои инкори сохтори равшани дастурии ин порча аз як пешниҳоди инсонӣ истифода бурда шавад. Оят мегӯяд: «ва подшоҳ», ки ин тақозо мекунад подшоҳе, ки муайян карда мешавад, ҳамон подшоҳе бошад, ки дар порчаи пешин муаррифӣ гардидааст. Ҳеҷ далеле дар бораи подшоҳи нав вуҷуд надорад, ва Смит тасдиқ мекунад, ки «ҳамон қуввае, ки бори охир ёд гардид» «қудрати папагӣ» буд. Ӯ дар китоби худ эътироф мекунад, ки аз ояти сию як то ояти сию панҷ қудрати папагӣ дар назар аст, ва бо вуҷуди он ки ҳеҷ далели дастурие вуҷуд надорад, ки дар ояти сию шаш подшоҳи наверо муайян созад, ӯ танҳо баҳс мекунад, ки оятҳои баъд аз ояти сию панҷ хусусиятҳои нубувватии қудрати папагиро ифода намекунанд. Бинобар ин, ӯ андешаи худро дар бораи Фаронса ворид месозад.
When Smith addresses verse forty, the faulty prophetic platform he has erected with his private interpretation forces him to identify a three way war, that by his conjectures identifies the king of the south as Egypt, who in the verse “pushes” against France, and Turkey he identifies as the king of the north who also comes against France. That added human interpretation builds a prophetic model that has Smith identifying a literal Armageddon, where Turkey marches to Jerusalem, marking the close of human probation as Michael stands up. Many books in Adventism’s history have been written correctly identifying the fallacy of such an application.
Ҳангоме ки Смит ба ояти чиҳилум муроҷиат мекунад, пояи нодурусти пешгӯйие, ки ӯ бо тафсири хусусии худ бино кардааст, ӯро водор месозад, ки ҷанги сеҷонибаро муайян намояд; ҷанге, ки тибқи фарзияҳои ӯ подшоҳи ҷанубро Миср мешиносонад, ки дар он оят бар зидди Фаронса «тела медиҳад», ва Туркияро ӯ ҳамчун подшоҳи шимол муайян мекунад, ки ӯ низ бар зидди Фаронса меояд. Ин тафсири иловагии инсонӣ намунаи пешгӯйиеро бино мекунад, ки дар он Смит Армагеддони аслиро муайян мекунад, ки дар он Туркия ба сӯи Ерусалим раҳсипор мешавад ва поёни муҳлати имтиҳони инсонро нишон медиҳад, вақте ки Микоил бармехезад. Дар таърихи адвентизм китобҳои зиёде навишта шудаанд, ки нодурустии чунин татбиқро ба дурустӣ муайян кардаанд.
It is not the purpose of this article to address the fruits of Uriah Smith’s private interpretation, but simply to identify the controversy that ensued when he began to promote his private interpretation, for as James White opposed his fallacious view it became another line of controversy in Adventism where the correct identification of Rome was attacked by a false application.
Мақсади ин мақола баррасии натиҷаҳои тафсири хусусии Урия Смит нест, балки танҳо муайян намудани он баҳсест, ки вақте ӯ ба тарғиби тафсири хусусии худ оғоз кард, ба миён омад; зеро вақте Ҷеймс Уайт ба назари ғалатандешонаи ӯ муқобил баромад, ин дар адвентизм ба як самти дигари баҳс табдил ёфт, ки дар он шинохти дурусти Рум тавассути татбиқи бардурӯғ мавриди ҳамла қарор гирифт.
There was also the long-drawn-out controversy over “the daily” in the book of Daniel, when Laodicean Adventism adopted the apostate Protestant view identifying “the daily” in the book of Daniel as Christ’s sanctuary ministry, in contradiction to the established foundational truth that “the daily” was a symbol of pagan Rome.
Ҳамчунин баҳси тӯлонӣ ва кашолёфтае дар бораи «қурбонии доимӣ» дар китоби Дониёл вуҷуд дошт, ҳангоме ки адвентизми лодиқиёнӣ назари муртадонаи протестантиро пазируфт, ки «қурбонии доимӣ»-ро дар китоби Дониёл ҳамчун хизмати Масеҳ дар муқаддасгоҳ муайян мекард, дар мухолифат бо ҳақиқати поягузори собитшудае, ки «қурбонии доимӣ» рамзи Руми бутпараст буд.
“Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘daily’; but in the confusion since 1844, other views have been embraced, and darkness and confusion have followed. Time has not been a test since 1844, and it will never again be a test.” Early Writings, 74.
«Сипас ман дар бораи «ҳамарӯза» (Дониёл 8:12) дидам, ки калимаи «қурбонӣ» бо хиради инсонӣ илова шудааст ва ба матн тааллуқ надорад, ва ки Худованд фаҳмиши дурусти онро ба онҳое дод, ки нидои соати довариро эълон карданд. Вақте ки ягонагӣ вуҷуд дошт, пеш аз соли 1844, қариб ҳамаи онҳо дар бораи «ҳамарӯза» дар назари дуруст муттаҳид буданд; аммо дар саргардонӣ аз соли 1844 инҷониб, назарҳои дигар пазируфта шудаанд, ва торикӣ ва ошуфтагӣ аз пайи он омадаанд. Вақт аз соли 1844 инҷониб озмоиш набудааст, ва дигар ҳеҷ гоҳ озмоиш нахоҳад шуд». Early Writings, 74.
At the time of the end, in 1989, when the last six verses of Daniel eleven were unsealed, the king of the north was then recognized to be papal Rome, just as James White previously identified in his controversy with Uriah Smith. White had applied the methodology of “line upon line” as he addressed Smith’s fallacy. White argued if the last power represented in Daniel two, and the last power represented in Daniel seven, and the last power represented in Daniel eight were all Rome, then upon three lines of witnesses the power who comes to his end in Daniel eleven is Rome, not Smith’s claim that it is Turkey.
Дар замони интиҳо, дар соли 1989, вақте ки шаш ояти охирини боби ёздаҳи Дониёл кушода шуданд, подшоҳи шимол он вақт ҳамчун Рими папавӣ шинохта шуд, ҳамон тавре ки Ҷеймс Уайт пештар дар баҳси худ бо Уриё Смит муайян карда буд. Уайт, ҳангоми баррасии иштибоҳи Смит, усули «сатр бар сатр»-ро ба кор бурд. Уайт далел меовард, ки агар қудрати охирине, ки дар боби дуюми Дониёл тасвир шудааст, ва қудрати охирине, ки дар боби ҳафтуми Дониёл тасвир шудааст, ва қудрати охирине, ки дар боби ҳаштуми Дониёл тасвир шудааст, ҳамаашон Рим бошанд, пас бар асоси се хатти шоҳидон, қудрате ки дар боби ёздаҳи Дониёл ба анҷоми худ мерасад, Рим аст, на он тавре ки Смит даъво мекард, ки он Туркия бошад.
The prophetic movement of the third angel which began in 1989, was confronted shortly after September 11, 2001 with a controversy over Joel chapter one. Within the first five verses, two witnesses, first of generations, then of insects identify a progressive destruction brought upon Adventism by Rome. The “drunkards” in prophecy according to Isaiah are the “scornful men which rule Jerusalem.” They awake in the fourth and final generation. The progressive destruction is a spiritual destruction for it is addressing Jerusalem of the last days, and from the rebellion of 1863 onward the Laodicean Seventh-day Adventists progressively imbibed in the doctrines of Rome.
Ҳаракати нубувватии фариштаи сеюм, ки дар соли 1989 оғоз ёфт, чанде пас аз 11 сентябри соли 2001 бо баҳсе дар бораи боби якуми китоби Юил рӯ ба рӯ гардид. Дар панҷ ояти аввал, ду шоҳид — аввал наслҳо, сипас ҳашарот — вайроншавии тадриҷиро, ки Рум бар Адвентизм овардааст, муайян месозанд. «Мастон» дар нубувват, мувофиқи Ишаъё, ҳамон «мардони истеҳзокунандае» мебошанд, ки «бар Уршалим ҳукмронӣ мекунанд». Онҳо дар насли чорум ва ниҳоӣ бедор мешаванд. Ин вайроншавии тадриҷӣ вайроншавии рӯҳонист, зеро он Уршалими айёми охирро мавриди хитоб қарор медиҳад, ва аз замони исёни соли 1863 ба баъд, адвентистони ҳафтӯзаи Лоадикия тадриҷан аз таълимоти Рум нӯшиданд.
The word of the Lord that came to Joel the son of Pethuel. Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land. Hath this been in your days, or even in the days of your fathers? Tell ye your children of it, and let your children tell their children, and their children another generation. That which the palmerworm hath left hath the locust eaten; and that which the locust hath left hath the cankerworm eaten; and that which the cankerworm hath left hath the caterpillar eaten. Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine, for it is cut off from your mouth. Joel 1:1–5.
Каломи Худованд, ки бар Юил ибни Фатуил нозил шуд. Инро бишнавед, эй пирон, ва гӯш фаро диҳед, эй ҳамаи сокинони замин. Оё чунин чизе дар рӯзгори шумо, ё ҳатто дар рӯзгори падарони шумо, воқеъ шудааст? Аз он ба фарзандони худ ҳикоят кунед, ва фарзандони шумо ба фарзандони худ, ва фарзандони онҳо ба насли дигар. Он чиро, ки малахча боқӣ гузошт, малах хӯрд; ва он чиро, ки малах боқӣ гузошт, кирми хазанда хӯрд; ва он чиро, ки кирми хазанда боқӣ гузошт, кирми баргхор хӯрд. Бедор шавед, эй мастон, ва гиря кунед; ва нола кунед, эй ҳамаи майнӯшон, ба сабаби шароби тоза, зеро он аз даҳони шумо гирифта шудааст. Юил 1:1–5.
After the great buildings of New York City came down, it was understood that the latter rain then began to “sprinkle”, and that the controversy of Habakkuk chapter two, that was fulfilled in Millerite history, was once again under way. The controversy was over correct prophetic methodology.
Пас аз фурӯ рехтани биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк, чунин фаҳмида шуд, ки борони охирон он гоҳ ба «пошидан» оғоз кард ва баҳси Ҳабаққуқ боби дуюм, ки дар таърихи миллеритӣ ба иҷро расида буд, бори дигар оғоз ёфт. Ин баҳс дар бораи методологияи дурусти нубувватӣ буд.
I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Yea also, because he transgresseth by wine, he is a proud man, neither keepeth at home, who enlargeth his desire as hell, and is as death, and cannot be satisfied, but gathereth unto him all nations, and heapeth unto him all people. Habakkuk 2:1–5.
Ман бар бурҷи посбонии худ хоҳам истод, ва бар манора қоим хоҳам шуд, ва нигоҳ хоҳам кард, то бубинам, ки Ӯ ба ман чӣ хоҳад гуфт, ва ман ҳангоми маломат шуданам чӣ ҷавоб хоҳам дод. Ва Худованд ба ман ҷавоб дода, гуфт: рӯъёро бинавис ва онро бар лавҳаҳо равшан сабт намо, то ҳар кӣ онро бихонад, битавонад бидавад. Зеро рӯъё ҳанӯз барои вақти муайян аст, вале дар анҷом сухан хоҳад гуфт ва дурӯғ нахоҳад буд; агарчи таъхир кунад, мунтазири он бош, зеро он ҳатман хоҳад омад, ва дер нахоҳад кард. Инак, ҷони касе ки мағрур шудааст, дар ӯ рост нест; аммо одил ба имони худ зиндагӣ хоҳад кард. Ҳамчунин, азбаски ӯ ба шароб хиёнат мекунад, вай марди мутакаббир аст ва дар хона намемонад; ӯ хоҳиши худро мисли дӯзах вусъат медиҳад, ва мисли марг аст ва сер намешавад, балки ҳамаи халқҳоро назди худ гирд меоварад ва ҳамаи қавмҳоро назди худ ҷамъ мекунад. Ҳабаққуқ 2:1–5.
The testing of Habakkuk two typified the testing of the movement of the one hundred and forty-four thousand which began when the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended on September 11, 2001. Then a controversy began between those who stood upon the foundations of Adventism represented upon the 1843 pioneer chart, and those who in Habakkuk transgress “by wine” and who were the “drunkards” of Joel who then “awoke,” only to have the “new wine” cut off from their “mouth.”
Санҷиши Ҳабаққуқ ду рамзан санҷиши ҳаракати саду чилу чаҳор ҳазорро ифода мекард, ки он ҳангоме оғоз ёфт, ки фариштаи қудратманди Ваҳй, боби ҳаждаҳ, дар 11 сентябри соли 2001 нозил шуд. Он гоҳ миёни онҳое, ки бар пояҳои адвентизм, ки дар харитаи пешоҳангони соли 1843 тасвир ёфтааст, истода буданд, ва онҳое, ки дар Ҳабаққуқ «ба василаи шароб» таҷовуз мекунанд ва «майнӯшон»-и Юъил буданд, ки он гоҳ «бедор шуданд», танҳо барои он ки «шароби нав» аз «даҳони» онҳо бурида шавад, ихтилофе оғоз ёфт.
The Hebrew word “reproved” in verse one means “argued with”. The argument given to the Millerite watchmen was represented upon the 1843 pioneer chart which was produced in May of 1842 in fulfillment of these verses. One class who lived by their faith was in controversy over the prophetic present truth message for that period, with another class who transgressed by wine. Those are Joel’s drunkards who awake to find the wine, a symbol of doctrine, is cut off from their mouths. They are Isaiah’s drunkards of Ephraim who rule Jerusalem and are unable to understand the book that is sealed.
Калимаи ибриии «сарзаниш кард» дар ояти аввал маънои «баҳс кард»-ро дорад. Далеле, ки ба посбонони миллеритӣ дода шуд, дар ҷадвали пешсафонаи соли 1843, ки дар моҳи майи 1842 ба амал омадани иҷрои ҳамин оятҳо таҳия гардида буд, таҷассум ёфта буд. Як гурӯҳе, ки бо имони худ зиндагӣ мекарданд, дар бораи паёми ҳақиқати ҳозираи нубувватӣ барои он давра бо гурӯҳи дигаре, ки бо шароб таҷовуз мекард, дар баҳс буданд. Онҳо мастони Юъил мебошанд, ки бедор шуда мебинанд, ки шароб, ки рамзи таълимот аст, аз даҳонашон бурида шудааст. Онҳо мастони Эфроими Ишаъё мебошанд, ки бар Уршалим ҳукмронӣ мекунанд ва қодир нестанд китоби муҳршударо дарк намоянд.
Woe to the crown of pride, to the drunkards of Ephraim, whose glorious beauty is a fading flower, which are on the head of the fat valleys of them that are overcome with wine! Behold, the Lord hath a mighty and strong one, which as a tempest of hail and a destroying storm, as a flood of mighty waters overflowing, shall cast down to the earth with the hand. The crown of pride, the drunkards of Ephraim, shall be trodden under feet. . .. Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. . .. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Isaiah 28:1–3, 14; 29:9–12.
Вой бар тоҷи такаббур, бар мастони Эфроим, ки зебоии пуршукӯҳи онҳо мисли гуле пажмурда мешавад, ва бар сари водиҳои фарбеҳони касоне аст, ки аз май мағлуб шудаанд! Инак, Худованд касе тавонову пуриқтидор дорад, ки мисли тӯфони жола ва боди ҳалокатбор, мисли селоби обҳои нерӯманди лабрез, онро бо даст бар замин хоҳад афканд. Тоҷи такаббур, мастони Эфроим, зери пойҳо поймол хоҳад шуд.... Дар ҷои худ бимонед ва дар ҳайрат афтед; нола кунед ва фарёд занед: онҳо мастанд, вале на аз май; меланганд, вале на аз нӯшокии қавӣ.... Бинобар ин, эй мардони истеҳзокор, ки бар ин қавме, ки дар Уршалим аст, ҳукмронӣ мекунед, каломи Худовандро бишнавед. Зеро ки Худованд бар шумо рӯҳи хоби амиқро рехтааст, ва чашмони шуморо бастааст; анбиё ва сардорони шуморо, яъне бинандагонро, пӯшонидааст. Ва тамоми рӯъё барои шумо мисли суханони китоби муҳршуда гардидааст, ки онро ба касе донишманд медиҳанд ва мегӯянд: «Илтимос, инро бихон». Вале ӯ мегӯяд: «Наметавонам, зеро ки он муҳр шудааст». Ва китобро ба касе медиҳанд, ки донишманд нест, ва мегӯянд: «Илтимос, инро бихон». Вале ӯ мегӯяд: «Ман донишманд нестам». Ишаъё 28:1–3, 14; 29:9–12.
The argument of Habakkuk between the drunkards of Ephraim and those who walk by faith in God’s prophetic Word is specifically identified as the argument over correct versus incorrect methodology in Isaiah’s testimony, for Isaiah identifies that it is the methodology of “line upon line” that causes the drunkards to stumble and enter into a covenant of death.
Баҳси Ҳабаққуқ миёни майзадагони Эфроим ва онҳое ки бо имон ба Каломи нубувватии Худо роҳ мераванд, ба таври мушаххас ҳамчун баҳс дар бораи методологияи дуруст бар зидди методологияи нодуруст дар шаҳодати Ишаъё муайян карда мешавад; зеро Ишаъё нишон медиҳад, ки маҳз методологияи «сатр бар сатр» аст, ки майзадагонро ба лағзиш меоварад ва онҳоро ба аҳди марг дохил месозад.
But they also have erred through wine, and through strong drink are out of the way; the priest and the prophet have erred through strong drink, they are swallowed up of wine, they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean. Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves. Isaiah 28:7–15.
Лекин онҳо низ аз шароб гумроҳ шудаанд, ва аз нӯшокии сахт аз роҳ берун рафтаанд; коҳин ва набӣ аз нӯшокии сахт гумроҳ шудаанд, онҳо аз шароб фурӯ бурда шудаанд, аз нӯшокии сахт аз роҳ берун рафтаанд; онҳо дар рӯъё гумроҳ мешаванд, дар доварӣ пешпо мехӯранд. Зеро ҳамаи дастархонҳо аз қай ва палидӣ пур шудаанд, ба тавре ки ҳеҷ ҷои поке нест. Ӯ ба кӣ донишро таълим хоҳад дод? ва ба кӣ фаҳмиши таълимро хоҳад бахшид? ба онҳое ки аз шир ҷудо шудаанд, ва аз синаҳо канда шудаанд. Зеро ҳукм бояд бар ҳукм бошад, ҳукм бар ҳукм; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке ин ҷо, ва андаке он ҷо: Зеро Ӯ бо лабҳои лакнатзада ва бо забони дигар ба ин қавм сухан хоҳад гуфт. Ба онҳое ки Ӯ гуфта буд: Ин аст оромие, ки бо он шумо метавонед хастаро ором кунед; ва ин аст таровате: вале онҳо нахостанд бишнаванд. Аммо каломи Худованд барои онҳо ҳукм бар ҳукм, ҳукм бар ҳукм; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке ин ҷо, ва андаке он ҷо буд; то ки онҳо раванд, ва ба ақиб афтанд, ва шикаста шаванд, ва ба дом афтанд, ва гирифта шаванд. Бинобар ин каломи Худовандро бишнавед, эй мардони истеҳзокунанда, ки бар ин қавме ки дар Ерусалим аст, ҳукмронӣ мекунед. Азбаски шумо гуфтаед: Мо бо марг аҳд бастааем, ва бо дӯзах созиш кардаем; вақте ки тозиёнаи селобвор бигзарад, он ба мо нахоҳад расид: зеро мо дурӯғро паноҳгоҳи худ гардондаем, ва дар зери ботил худро пинҳон кардаем. Ишаъё 28:7–15.
Isaiah then identifies what God placed into the controversy of Habakkuk that would bring judgment upon the drunkards, and it was the foundation stone, the “seven times” of Leviticus twenty-six, which was the first time prophecy that Gabriel and the angels led William Miller to understand.
Он гоҳ Ишаъё муайян мекунад, ки Худо ба баҳси Ҳабаққуқ чӣ чизро ворид намуд, ки бар майнӯшон доварӣ меовард, ва он санги асос буд — «ҳафт маротиба»-и Левӣ бисту шаш, ки он аввалин пешгӯии замонӣ буд, ки Ҷабраил ва фариштагон Вилям Миллерро ба фаҳмидани он раҳнамоӣ карданд.
Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:16–18.
Пас бинобар ин чунин мегӯяд Парвардигор Худо: Инак, Ман дар Сион санге барои бунёд мениҳам, санги озмудашуда, санги гаронбаҳои кунҷӣ, бунёди устувор; ҳар кӣ имон оварад, шитоб нахоҳад кард. Ва довариро ба ресмон ва адолатро ба шоқул хоҳам гузошт; ва жола паноҳгоҳи дурӯғро рӯфта хоҳад бурд, ва обҳо ҷои пинҳониро зери об хоҳанд кард. Ва аҳди шумо бо марг бекор хоҳад шуд, ва созишномаи шумо бо дӯзах пойдор нахоҳад монд; ҳангоме ки тозиёнаи селосо гузарад, он гоҳ шумо аз он поймол хоҳед шуд. Ишаъё 28:16–18.
Shortly after the Lord led His people back to the old paths, beginning on September 11, 2001 there was a group who had been participating in the movement who determined that the four insects of Joel represented Islam of the third woe. When the methodology of “line upon line” had been opened up to God’s people in that final generation, a key prophetic rule was recognized. That rule is the triple application of prophecy, and the group that determined the four generations of Joel represented Islam of the third woe, incorrectly applied the rule of a triple application of prophecy to uphold their incorrect application.
Чанде пас аз он ки Худованд қавми Худро ба роҳҳои қадим бозгардонд, аз 11 сентябри соли 2001 сар карда, гурӯҳе буд, ки дар ин ҳаракат иштирок мекард ва ба хулоса омад, ки чор ҳашароти Юил исломро аз войи сеюм намояндагӣ мекунанд. Вақте ки усули «сатр бар сатр» барои қавми Худо дар он насли охирин кушода шуда буд, як қоидаи калидии нубувват шинохта гардид. Он қоида татбиқи сегонаи нубувват аст, ва гурӯҳе ки муайян кард, ки чор насли Юил исломро аз войи сеюм намояндагӣ мекунанд, ин қоидаи татбиқи сегонаи нубувватро нодуруст ба кор бурд, то татбиқи нодурусти худро устувор нигоҳ дорад.
Then in the 2014 time period Satan was allowed into this movement with the homosexual “woke” agenda out of Great Britain and Australia that based its attack upon a false interpretation of the history represented in Daniel chapter eleven verses one through fifteen. The pro-homosexual leaders who infiltrated and attacked this movement ultimately claimed that Adventism needed to apologize to the pope of Rome, for supposedly making false accusations against the antichrist, the pope of Rome. The purpose of this attack was to slay the movement, and primarily to produce confusion on the very passage (Daniel 11:1–15) where “the robbers of thy people” are identified.
Сипас, дар давраи замонии соли 2014 ба Шайтон иҷозат дода шуд, ки бо барномаи ҳамҷинсгароёнаи «woke», ки аз Британияи Кабир ва Австралия баромада буд, ба ин ҳаракат дохил шавад; барномае ки ҳамлаи худро бар тафсири бардурӯғи таърихе бино намуда буд, ки дар Дониёл боби ёздаҳум, оятҳои як то понздаҳ тасвир ёфтааст. Роҳбарони тарафдори ҳамҷинсгароӣ, ки ба ин ҳаракат нуфуз карда, ба он ҳамла оварданд, дар ниҳоят иддао карданд, ки адвентизм бояд аз попи Рум узр пурсад, зеро гӯё нисбат ба зиддимасеҳ, яъне попи Рум, айбдоркуниҳои дурӯғин пеш оварда бошад. Ҳадафи ин ҳамла он буд, ки ҳаракат кушта шавад, ва пеш аз ҳама, дар бораи худи ҳамон порча (Дониёл 11:1–15), ки дар он ҷо «ғоратгарони қавми ту» муайян карда мешаванд, сардаргумӣ ба вуҷуд оварда шавад.
All these controversies were an attempt by Satan to confuse the symbol of papal Rome. There is nothing new under the sun, according to the wisest man who ever lived. Today the controversy is again based upon the identification of Rome, symbolized as “the robbers of thy people”. The new and private interpretation claims “the robbers of thy people” is the United States, and in doing so they are evidently unaware that this is the identical controversy as the very first controversy between the Millerites and Protestants, and the old saying attributed to sixteenth century author John Heywood that states, “There are none so blind as those who will not see.” Another variation of his phrase is “None so deaf as those who will not hear.” Most probably don’t know this phrase is attributed to Heywood, nor do they understand that the phrase of Heywood was derived from the Bible passages such as found in Jeremiah, Isaiah and quoted by Jesus in the New Testament.
Ҳамаи ин баҳсҳо кӯшиши Шайтон буданд, то рамзи Руми папавиро дарҳам биандозад. Ба гуфтаи хирадмандтарин марде, ки то ба ҳол зистааст, зери офтоб ҳеҷ чизи наве нест. Имрӯз низ баҳс бори дигар бар асоси муайян кардани Рум, ки ҳамчун «ғоратгарони қавми ту» рамзгузорӣ шудааст, бино ёфтааст. Тафсири нав ва хусусӣ иддао мекунад, ки «ғоратгарони қавми ту» Иёлоти Муттаҳида аст, ва бо чунин гуфтан онҳо, ошкоро, огоҳ нестанд, ки ин айнан ҳамон баҳсест, ки аввалин баҳс миёни миллеритҳо ва протестантҳо буд; ва низ аз он мақоли куҳане, ки ба нависандаи асри шонздаҳум Ҷон Ҳейвуд нисбат дода мешавад ва мегӯяд: «Ҳеҷ кас он қадар кӯр нест, мисли онҳое ки намехоҳанд бубинанд». Варианти дигари ибораи ӯ чунин аст: «Ҳеҷ кас он қадар кар нест, мисли онҳое ки намехоҳанд бишнаванд». Эҳтимолан бештари онҳо намедонанд, ки ин ибора ба Ҳейвуд нисбат дода мешавад, ва ҳамчунин намефаҳманд, ки ибораи Ҳейвуд аз порчаҳои Китоби Муқаддас, монанди он чи дар Ирмиё, Ишаъё омадааст ва аз ҷониби Исо дар Аҳди Ҷадид иқтибос шудааст, гирифта шудааст.
Hear now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not. Jeremiah 5:21.
Акнун инро бишнавед, эй қавми аҳмақ ва беақл, ки чашмҳо доранд ва намебинанд; гӯшҳо доранд ва намешунаванд. Ирмиё 5:21.
It is Daniel’s “wicked” and Matthew’s “foolish virgins” that do not understand the “increase of knowledge”. The increase of knowledge in 1989 was primarily the recognition that the last six verses of Daniel chapter eleven identify the final rise and fall of papal, or as I labeled it Modern Rome. The verses identify the United States, but only the relation of the United States to the papal power. The “wicked” and “foolish” are contrasted with the “wise”, and the wise of the last days do have understanding of the increase of knowledge in 1989. The foolish are those who have eyes, but do not see, and ears and do not hear.
Маҳз «шарирон»-и Дониёл ва «бокираҳои нодон»-и Матто ҳастанд, ки «афзоиши дониш»-ро намефаҳманд. Афзоиши дониш дар соли 1989 пеш аз ҳама шинохти он буд, ки шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл бархостани ниҳоӣ ва суқути ниҳоии ҳокимияти папавиро, ё чунон ки ман онро Руми Муазир номида будам, муайян месозанд. Ин оятҳо Иёлоти Муттаҳидаро муайян мекунанд, аммо танҳо муносибати Иёлоти Муттаҳида бо қудрати папавиро. «Шарирон» ва «нодонон» дар муқобили «ҳушмандон» гузошта шудаанд, ва ҳушмандон дар рӯзҳои охир дар бораи афзоиши дониш дар соли 1989 фаҳмиш доранд. Нодонон касоне ҳастанд, ки чашм доранд, вале намебинанд, ва гӯш доранд, вале намешунаванд.
Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:8–10.
Ва овози Худовандро шунидам, ки мегуфт: «Киро бифиристам, ва кист, ки барои Мо биравад?» Он гоҳ гуфтам: «Инак, ман ҳозирам; маро бифирист». Ва Ӯ гуфт: «Бирав ва ба ин қавм бигӯ: “Шунида, бишнавед, вале нафаҳмед; ва дида, бубинед, вале дарк накунед”. Дили ин қавмро фарбеҳ гардон, ва гӯшҳои онҳоро гарон соз, ва чашмҳои онҳоро бибанд; мабодо бо чашмони худ бубинанд, ва бо гӯшҳои худ бишнаванд, ва бо дили худ бифаҳманд, ва руҷӯъ намоянд, ва шифо ёбанд». Ишаъё 6:8–10.
The people being addressed in Isaiah chapter six, are those who profess to be in the “present truth” message that arrived on September 11, 2001, for Isaiah six marks the passage as occurring when “the earth is full of the glory of the Lord”. The earth was lightened with God’s glory when the angel of Revelation eighteen descended when the great buildings of New York City were thrown down by a touch from God.
Мардуми мавриди хитоб дар боби шашуми Ишаъё, онҳоянд, ки даъво доранд дар паёми «ҳақиқати ҳозира», ки 11 сентябри соли 2001 расид, қарор доранд; зеро Ишаъё 6 ин порчаро ҳамчун воқеае нишон медиҳад, ки ҳангоме рух медиҳад, ки «замин аз ҷалоли Худованд пур аст». Замонате ки фариштаи Ваҳй 18 нозил гардид, замин ба ҷалоли Худо мунаввар шуд, вақте ки биноҳои азими шаҳри Ню-Йорк бо ламсе аз ҷониби Худо фурӯ афканда шуданд.
In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. And the posts of the door moved at the voice of him that cried, and the house was filled with smoke. Isaiah 6:1–4.
Дар соле ки подшоҳ Уззиё вафот кард, ман низ Худовандро дидам, ки бар тахте нишаста буд, баланд ва сарфароз; ва домани ҷомаи Ӯ маъбадро пур мекард. Болотар аз он серафимҳо меистоданд: ҳар яке шаш бол дошт; бо дутои онҳо рӯи худро мепӯшонд, ва бо дутои онҳо пойҳои худро мепӯшонд, ва бо дутои онҳо парвоз мекард. Ва яке ба дигаре нидо карда, мегуфт: «Қуддус, қуддус, қуддус аст Худованди лашкарҳо; тамоми замин аз ҷалоли Ӯ пур аст». Ва остонаҳои дар аз овози нидокунанда ба ларза омаданд, ва хона аз дуд пур шуд. Ишаъё 6:1–4.
Sister White connects the angel’s proclamation with the event that marks when the angel of Revelation chapter eighteen fills the earth with his glory.
Хоҳар Уайт эълони фариштаро бо он воқеае мепайвандад, ки оғозгари он аст, ки фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳум заминро бо ҷалоли худ пур месозад.
“When God was about to send Isaiah with a message to His people, He first permitted the prophet to look in vision into the holy of holies within the sanctuary. Suddenly the gate and the inner veil of the temple seemed to be uplifted or withdrawn, and he was permitted to gaze within, upon the holy of holies, where even the prophet’s feet might not enter. There rose before him a vision of Jehovah sitting upon a throne high and lifted up, while the train of His glory filled the temple. Around the throne were seraphim, as guards about the great King, and they reflected the glory that surrounded them. As their songs of praise resounded in deep notes of adoration, the pillars of the gate trembled, as if shaken by an earthquake. With lips unpolluted by sin, these angels poured forth the praises of God. ‘Holy, holy, holy, is the Lord of hosts,’ they cried; ‘the whole earth is full of His glory.’ [See Isaiah 6:1–8.]
«Вақте ки Худо ният дошт Ишаъёро бо паёме назди қавми Худ фиристад, Ӯ аввал ба ин набӣ иҷозат дод, ки дар рӯъё ба муқаддастарини муқаддасот дар дохили муқаддасгоҳ назар афканад. Ногоҳ дарвоза ва пардаи дарунии маъбад гӯё бардошта ё канор кашида шуданд, ва ба ӯ иҷозат дода шуд, ки ба дарун, ба муқаддастарини муқаддасот, назар кунад, он ҷое ки ҳатто поҳои набӣ наметавонистанд ворид шаванд. Пеши назари ӯ рӯъёи Яҳува падид омад, ки бар тахте баланд ва барафрошта нишаста буд, ва домани ҷалоли Ӯ маъбадро пур мекард. Гирди тахт серафимон буданд, чун посбонон гирди Подшоҳи азим, ва онҳо ҷалолеро, ки онҳоро иҳота мекард, инъикос менамуданд. Вақте ки сурудҳои ситоиши онҳо бо оҳангҳои амиқи саҷда садо медоданд, сутунҳои дарвоза ба ларза меомаданд, гӯё ки аз заминларза ҷунбонда мешуданд. Ин фариштагон бо лабоне, ки гуноҳ онҳоро наёлӯда буд, ҳамду санои Худоро фурӯ мерехтанд. “Қуддус, қуддус, қуддус аст Худованди лашкарҳо”, нидо мекарданд онҳо; “тамоми замин аз ҷалоли Ӯ пур аст”. [Нигаред ба Ишаъё 6:1–8.]»
“The seraphim around the throne are so filled with reverential awe as they behold the glory of God, that they do not for an instant look upon themselves with admiration. Their praise is for the Lord of hosts. As they look into the future, when the whole earth shall be filled with His glory, the triumphant song is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of hosts.’” Gospel Workers, 21.
«Сарофимоне, ки гирди тахт ҳастанд, аз ҳашмати ҷалоломези Худо ҳангоми дидани ҷалоли Ӯ чунон пур аз тарсу эҳтироми муқаддасанд, ки ҳатто барои як лаҳза ҳам ба худ бо мафтуният наменигаранд. Ситоиши онҳо барои Худованди лашкарҳост. Вақте ки онҳо ба оянда менигаранд, замоне ки тамоми замин аз ҷалоли Ӯ пур хоҳад шуд, суруди зафармандона аз яке ба дигаре бо нағмаи хушоҳанг танин меандозад: “Қуддус, қуддус, қуддус аст Худованди лашкарҳо.”» Gospel Workers, 21.
Isaiah, representing God’s people during the sealing time that began on September 11, 2001, was given a message to carry to a people who had eyes, but did not choose to see, and ears, but did not choose to hear. Jesus, as Alpha and Omega, illustrates the end of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand with the beginning. At the end there will again be a messenger represented by Isaiah who carries a message to a people who choose not to see and hear. That message will produce the final purging of the one hundred and forty-four thousand. The message is the words of Truth, that are brought from God’s prophetic testimony. That prophetic testimony is the “vision” that is established by the power symbolized as “the robbers of thy people”.
Ишаъё, ки намояндаи қавми Худо дар давраи муҳргузорӣ буд, ки аз 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, паёме гирифт, то онро ба қавме расонад, ки чашм доштанд, вале интихоб намекарданд, ки бубинанд, ва гӯш доштанд, вале интихоб намекарданд, ки бишнаванд. Исо, ҳамчун Алфа ва Омега, анҷоми давраи муҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазорро бо оғози он нишон медиҳад. Дар анҷом боз фиристодае хоҳад буд, ки бо Ишаъё ифода мешавад ва паёмеро ба қавме мерасонад, ки интихоб мекунанд, ки набинанд ва нашнаванд. Он паём поксозии ниҳоии яксаду чилу чаҳор ҳазорро ба вуҷуд хоҳад овард. Он паём калимоти Ҳақиқат аст, ки аз шаҳодати нубувватии Худо оварда мешавад. Он шаҳодати нубувватӣ ҳамон «рӯъё» аст, ки бо қудрате, ки ҳамчун «ғоратгарони қавми ту» рамз шудааст, барқарор мегардад.
In the next article we will take each of these controversies and lay them over each other in a line-upon-line fashion. The Millerite line, the Smith and White line, the “daily” line, the “king of the north” in 1989 line, the insects of Joel line and the current controversy. Six old controversies, which when viewed line-upon-line clearly uphold the truth of the first controversy which is represented upon the 1843 pioneer chart. That truth being that Rome is “the robbers of thy people”, who exalt themselves, and who fall, and establish the vision.
Дар мақолаи навбатӣ мо ҳар яке аз ин баҳсҳоро мегирем ва онҳоро бар якдигар ба тарзи «сатр бар сатр» меорем. Хатти Миллеритҳо, хатти Смит ва Уайт, хатти «қурбонии ҳамешагӣ», хатти «подшоҳи шимол» дар соли 1989, хатти ҳашароти Юил ва баҳси кунунӣ. Шаш баҳси кӯҳна, ки ҳангоме бо усули «сатр бар сатр» дида шаванд, ба таври равшан ҳақиқати баҳси аввалро, ки бар харитаи пешоҳангони соли 1843 тасвир шудааст, тасдиқ менамоянд. Он ҳақиқат ин аст, ки Рум «ғоратгарони қавми ту» аст, ки худро боло мебардоранд, ва суқут мекунанд, ва рӯъёро барқарор месозанд.
“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.
«Ман дидам, ки ҷадвали соли 1843 бо дасти Худованд роҳнамоӣ шуда буд, ва он набояд тағйир дода шавад; ки рақамҳо ҳамон гуна буданд, ки Ӯ мехост; ки дасти Ӯ бар он буд ва иштибоҳеро дар баъзе аз рақамҳо пинҳон медошт, то ҳеҷ кас онро дида натавонад, то даме ки дасти Ӯ бардошта шуд». Early Writings, 74.
To reject the truths upon that chart is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy, and the chart identifies that it is Rome, not the United States, who establishes “the vision”, which is the vision that Solomon instructs us that without that “vision”, God’s people will perish.
Рад кардани ҳақиқатҳое, ки дар он ҷадвал омадаанд, ҳамзамон рад кардани нуфузи Рӯҳи Нубувват аст; ва он ҷадвал муайян месозад, ки «рӯъё»-ро Рум, на Иёлоти Муттаҳида, барқарор мекунад, яъне ҳамон рӯъёе, ки Сулаймон ба мо таълим медиҳад, ки бе он «рӯъё» қавми Худо ҳалок хоҳанд шуд.
“Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.
«Шайтон аст... пайваста қалбакиро пеш меорад, то аз ҳақиқат дур созад. Фиреби охирини маҳз Шайтон ин хоҳад буд, ки шаҳодати Рӯҳи Худоро бетаъсир гардонад. “Дар ҷое ки рӯъё нест, қавм ҳалок мешаванд” (Масалҳо 29:18). Шайтон бо ҳилагарии бисёр, ба роҳҳои гуногун ва ба воситаи василаҳои гуногун амал хоҳад кард, то эътимоди қавми бақияи Худоро ба шаҳодати ҳақиқӣ муталотим созад.»
“There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.
«Нисбат ба Шаҳодатҳо кинае барангехта хоҳад шуд, ки шайтонист. Амалкардҳои Шайтон чунин хоҳанд буд, ки имони калисоҳоро ба онҳо мутазалзил созанд, ба ин сабаб: Шайтон наметавонад чунин роҳи равшане барои ворид кардани фиребҳои худ ва бастани ҷонҳо дар гумроҳиҳои худ дошта бошад, агар ҳушдорҳо, мазамматҳо ва пандҳои Рӯҳи Худо риоя карда шаванд». Selected Messages, book 1, 48.
“One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.
«Он ки зери зоҳирро мебинад ва дилҳои ҳамаи одамонро мехонад, дар бораи онҳое ки нури бузург доштанд, мегӯяд: “Онҳо аз сабаби ҳолати ахлоқӣ ва рӯҳонии худ на андӯҳгинанд ва на ба ҳайрат афтодаанд.” Оре, онҳо роҳҳои худро баргузидаанд, ва ҷонашон аз аъмоли зишти худ лаззат мебарад. “Ман низ фиребҳои онҳоро баргузида, тарсҳояшонро бар сарашон хоҳам овард; зеро вақте ки даъват кардам, ҳеҷ кас ҷавоб надод; вақте ки сухан гуфтам, онҳо нашуниданд; балки дар пеши назари Ман бадӣ карданд ва он чиро интихоб намуданд, ки Ман аз он хушнуд набудам.” “Худо ба онҳо гумроҳии қавӣ хоҳад фиристод, то ки ба дурӯғ имон оваранд,” зеро онҳо “муҳаббати ростиро қабул накарданд, то наҷот ёбанд,” “балки аз ноинсофӣ ҳаловат бурданд.” Ишаъё 66:3, 4; 2 Таслӯникиён 2:11, 10, 12.»
“The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.
«Устоди осмонӣ пурсид: “Кадом фиреби пурзӯртар метавонад зеҳнро гумроҳ созад аз ин вонамуд, ки шумо бар таҳкурсии дуруст бино мекунед ва Худо корҳои шуморо қабул мекунад, ҳол он ки дар воқеият шумо бисёр чизҳоро мувофиқи сиёсати дунявӣ ба амал меоваред ва бар зидди Яҳува гуноҳ мекунед? Оҳ, ин фиреби бузург аст, як гумроҳии дилфиреб, ки ақлҳоро ба тасарруф мегирад, вақте ки одамоне, ки замоне ҳақиқатро шинохта буданд, сурати худотарсиро ба ҷойи рӯҳ ва қудрати он хато мегиранд; вақте ки онҳо гумон мекунанд, ки сарватманданд, аз неъматҳо афзун шудаанд ва ба ҳеҷ чиз ниёз надоранд, дар ҳоле ки дар воқеият ба ҳама чиз эҳтиёҷ доранд.”» Шаҳодатҳо, ҷилди 8, 249, 250.