We closed the last article identifying that all three of the angels of Revelation fourteen have a message in their hands. The second and third angel are identified as having a “parchment,” with them as they descend with their message. Each angel represents a message, and the arrival of each message causes an effect. The first angel arrived in 1798. That message was unsealed and there was an increase of knowledge concerning the impending judgment. That increase of knowledge produced two classes of worshippers. When the second angel arrived the message of the Protestants’ fall was unsealed and there was an increase of knowledge and two classes were produced. When the Midnight Cry message arrived on October 22, 1844, it was unsealed at Exeter camp meeting and there was an increase of knowledge and two classes of virgins were produced. When the third angel arrived on October 22, 1844 the message of the third angel and all that it represents was unsealed and there was an increase of knowledge and two classes were produced.
Мо мақолаи гузашта бо муайян кардани он анҷом додем, ки ҳар сеи фариштагони Ваҳйи боби чордаҳум паёме дар дасти худ доранд. Фариштаи дуюм ва сеюм ҳамчун касоне муайян шудаанд, ки ҳангоми фуруд омадан бо паёми худ «тӯмор»-е ҳамроҳи худ доранд. Ҳар як фаришта намояндаи як паём аст, ва омадани ҳар як паём таъсире ба вуҷуд меоварад. Фариштаи аввал дар соли 1798 омад. Он паём мӯҳркушода шуд ва донише дар бораи доварии наздикшаванда афзоиш ёфт. Он афзоиши дониш ду гурӯҳи парастишкунандагонро ба вуҷуд овард. Вақте ки фариштаи дуюм омад, паёми суқути протестантҳо мӯҳркушода шуд ва афзоиши дониш ба амал омад ва ду гурӯҳ ба вуҷуд оварда шуданд. Вақте ки паёми Нидои Нимашаб 22 октябри соли 1844 фаро расид, он дар ҷамъомади хаймавии Эксетер мӯҳркушода шуд ва афзоиши дониш ба амал омад ва ду гурӯҳи бокирагон ба вуҷуд оварда шуданд. Вақте ки фариштаи сеюм 22 октябри соли 1844 омад, паёми фариштаи сеюм ва ҳамаи он чи онро намояндагӣ мекунад мӯҳркушода шуд ва афзоиши дониш ба амал омад ва ду гурӯҳ ба вуҷуд оварда шуданд.
Another characteristic that can be found in the angels has to do with the empowerment of the angel’s messages. The message of the second angel was empowered by the message of the Midnight Cry, as the previous article showed, but the Midnight Cry is not represented by a singular angel, it is represented by many angels. The history that corresponded to the second angel and the Midnight Cry shows that the second angel’s message was empowered when the Midnight cry joined with it. In the same book we are told:
Хусусияти дигариеро, ки дар фариштагон метавон ёфт, ба қувватёбии паёмҳои фаришта вобаста аст. Паёми фариштаи дуюм, чунон ки мақолаи пешин нишон дод, бо паёми Нидои Нимашаб қувват ёфт, аммо Нидои Нимашабро на як фариштаи ягона, балки фариштагони бисёр намояндагӣ мекунанд. Таърихе, ки ба фариштаи дуюм ва Нидои Нимашаб мувофиқат мекард, нишон медиҳад, ки паёми фариштаи дуюм ҳангоме қувват ёфт, ки Нидои Нимашаб бо он ҳамроҳ гардид. Дар ҳамон китоб ба мо гуфта мешавад:
“I saw angels hurrying to and fro in heaven. They were descending to earth, and again ascending to heaven, preparing for the fulfillment of some important event. Then I saw another mighty angel commissioned to descend to earth, and unite his voice with the third angel, and give power and force to his message. Great power and glory were imparted to the angel, and as he descended, the earth was lightened with his glory. The light which went before and followed after this angel, penetrated everywhere, as he cried mightily, with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. The message of the fall of Babylon, as given by the second angel, is again given, with the addition of the corruptions which have been entering the churches since 1844. The work of this angel comes in at the right time, and joins in the last great work of the third angel’s message, as it swells into a loud cry. And the people of God are fitted up everywhere to stand in the hour of temptation which they are soon to meet. I saw a great light resting upon them, and they united in the message, and fearlessly proclaimed with great power the third angel’s message.
«Ман фариштагонро дидам, ки дар осмон саросемавор ба ҳар сӯ мерафтанд. Онҳо ба замин фуруд меомаданд ва боз ба осмон сууд мекарданд, то барои амалӣ шудани рӯйдоде муҳиму бузург омодагӣ бинанд. Сипас ман фариштаи дигари пуриқтидореро дидам, ки супориш гирифта буд ба замин фуруд ояд, овози худро бо фариштаи сеюм як созад ва ба паёми ӯ қуввату таъсир бахшад. Ба он фаришта қудрат ва ҷалоли азим ато карда шуд, ва ҳангоме ки ӯ фуруд меомад, замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардид. Нуре, ки пешопеши ин фаришта мерафт ва аз паси ӯ меомад, ба ҳар ҷо нуфуз мекард, дар ҳоле ки ӯ бо тамоми қувват, бо овози баланд, нидо мекард ва мегуфт: Бобили бузург афтод, афтод, ва маскани девҳо, ва паноҳгоҳи ҳар рӯҳи палид, ва қафаси ҳар мурғи нопоку нафратовар шудааст. Паёми суқути Бобил, чунон ки аз ҷониби фариштаи дуюм дода шуда буд, боз такрор мешавад, бо иловаи фасодҳое ки аз соли 1844 ба ин ҷониб ба калисоҳо ворид гардидаанд. Хидмати ин фаришта дар вақти муносиб оғоз меёбад ва ба кори охирини бузурги паёми фариштаи сеюм ҳамроҳ мешавад, дар ҳоле ки он ба як фарёди баланд вусъат меёбад. Ва қавми Худо дар ҳар ҷо омода мегарданд, то дар соати озмоише ки ба зудӣ бо он рӯ ба рӯ хоҳанд шуд, устувор биистанд. Ман нури бузургеро дидам, ки бар онҳо қарор дошт, ва онҳо бо ин паём ҳамовоз шуданд ва паёми фариштаи сеюмро бо қудрати бузург ва бебокона эълон мекарданд.»
“Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound every where, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message, and joined it, as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844. The glory of God rested upon the patient, waiting saints, and they fearlessly gave the last solemn warning, proclaiming the fall of Babylon, and calling upon God’s people to come out of her; that they might escape her fearful doom.” Spiritual Gifts, volume 1, 193, 194.
«Фариштагон фиристода шуданд, то ба он фариштаи қавӣ аз осмон мадад расонанд, ва ман овозҳоеро шунидам, ки гӯё дар ҳама ҷо садо медоданд: Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то дар гуноҳҳои вай шарик нашавед ва аз балоҳои вай насиб наёбед; зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо бадиҳои вайро ба ёд овардааст. Ин паём гӯё замимае ба паёми сеюм буд ва ба он пайваст, чунон ки нидои нимашаб дар соли 1844 ба паёми фариштаи дуюм пайваст. Ҷалоли Худо бар муқаддасони пуртоқату мунтазир қарор дошт, ва онҳо бебокона охирин огоҳии ҷиддиро мерасониданд, суқути Бобилро эълон мекарданд ва қавми Худоро даъват менамуданд, ки аз вай берун оянд, то аз сарнавишти даҳшатноки вай раҳо ёбанд». Spiritual Gifts, volume 1, 193, 194.
The Midnight Cry joined the second angel, and the angel of Revelation eighteen joins the third angel, and when he joins the third angel, he is repeating the joining of the Midnight Cry and the second angel in the beginning of Adventism. Based upon two witnesses, the second and third angel, every angel’s message has a secondary message that empowers it. These two witnesses teach that when the first angel’s message arrived in history, there had to come a point thereafter where that message was empowered by a secondary message. This was of course also true of the first angel. In the first paragraph of the long passage, we just set forth, Sister White identifies the same characteristics to the first angel as John assigns to the angel of Revelation eighteen when she states, “I was told that his mission was to lighten the earth with his glory, and warn man of the coming wrath of God.” It is clear in the passage she is referring to the first angel.
Нидои нисфи шаб ба фариштаи дуюм ҳамроҳ шуд, ва фариштаи Ваҳйи ҳаждаҳ ба фариштаи сеюм ҳамроҳ мешавад; ва ҳангоме ки ӯ ба фариштаи сеюм ҳамроҳ мегардад, ӯ ҳамроҳшавии Нидои нисфи шаб ва фариштаи дуюмро дар оғози Адвентизм такрор мекунад. Бар асоси ду шоҳид — фариштаи дуюм ва сеюм — ҳар паёми фаришта дорои паёми дуюмдараҷаест, ки ба он қудрат мебахшад. Ин ду шоҳид таълим медиҳанд, ки вақте паёми фариштаи аввал дар таърих зоҳир шуд, баъд аз он ҳатман бояд лаҳзае фаро мерасид, ки он паём ба воситаи як паёми дуюмдараҷа қувват мебардошт. Ин, албатта, нисбат ба фариштаи аввал низ рост буд. Дар банди аввали порчаи тӯлоние, ки мо ҳозир баён намудем, хоҳар Уайт ҳамон хусусиятҳоро ба фариштаи аввал нисбат медиҳад, ки Юҳанно ба фариштаи Ваҳйи ҳаждаҳ нисбат медиҳад, вақте ки ӯ мегӯяд: «Ба ман гуфта шуд, ки рисолати ӯ ин буд, ки заминро бо ҷалоли худ мунаввар созад ва инсонро аз ғазаби ояндаи Худо огоҳ намояд». Равшан аст, ки дар он порча вай ба фариштаи аввал ишора мекунад.
The first angel’s message arrived in 1798, and it was thereafter empowered on August 11, 1840, when the Ottoman supremacy ceased. At that point the mighty angel of Revelation ten came down out of heaven and placed one foot on the land and one on the sea. He represents the empowerment of the first angel, and this is what identifies the work of the first angel as the same work as the angel of Revelation eighteen. Both were to lighten the earth with their glory, but the angel of Revelation eighteen joins the third angel, just as the Midnight Cry joined the second angel and just as the angel that descended in Revelation ten joined the first angel.
Паёми фариштаи якум дар соли 1798 расид, ва баъдтар, 11 августи соли 1840, вақте ки ҳукмронии усмонӣ поён ёфт, қувватманд гардонида шуд. Дар ҳамон вақт фариштаи қавии Ваҳй боби даҳум аз осмон фуруд омад ва як пои худро бар хушкӣ ва пои дигарашро бар баҳр гузошт. Ӯ қувватманд гардонидани фариштаи якумро ифода мекунад, ва маҳз ҳамин аст, ки кори фариштаи якумро ҳамчун ҳамон коре муайян месозад, ки кори фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳум аст. Ҳар ду бояд заминро бо ҷалоли худ равшан месохтанд, аммо фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳум ба фариштаи сеюм ҳамроҳ мешавад, ҳамон тавре ки Нидои Нимашаб ба фариштаи дуюм ҳамроҳ шуд ва ҳамон тавре ки фариштае, ки дар Ваҳй боби даҳум фуруд омад, ба фариштаи якум ҳамроҳ шуд.
Therefore, when the first angel arrived, a message was unsealed that produced two classes of worshippers. When the first angel’s message was empowered by the angel of Revelation ten, he had in his hand a little book that he commanded John to eat, identifying that he brought a message, unsealed it and it produced two classes of worshippers. When the second angel, Midnight Cry and third angel arrived there was a message unsealed that tested and produced two classes of worshippers.
Пас, вақте ки фариштаи аввал омад, паёме кушода шуд, ки ду синфи парастандагонро ба вуҷуд овард. Вақте ки паёми фариштаи аввал бо қудрати фариштаи Ваҳйи даҳум тақвият ёфт, ӯ дар дасти худ китобчае дошт, ки ба Юҳанно амр кард онро бихӯрад, ва ин муайян месозад, ки ӯ паёме овард, онро кушод ва он ду синфи парастандагонро ба вуҷуд овард. Вақте ки фариштаи дуюм, Нидои Нисфи Шаб, ва фариштаи сеюм омаданд, паёме кушода шуд, ки озмоиш кард ва ду синфи парастандагонро ба вуҷуд овард.
The passage we are addressing emphasizes by comparing the history of Christ with the history of the Millerites that the sequential testing process that took place in the Millerite history also took place in the days of Christ, which was the end of ancient Israel. If a sequential testing process took place at the beginning of spiritual Israel and at the end of ancient Israel, then there will be a sequential testing process at the end of spiritual Israel, as there was at the beginning of ancient Israel.
Порчае, ки мо ба он муроҷиат мекунем, бо муқоисаи таърихи Масеҳ бо таърихи миллериён таъкид менамояд, ки раванди пайдарпайи имтиҳон, ки дар таърихи миллериён ба амал омад, ҳамчунин дар рӯзҳои Масеҳ низ ба амал омад, ки он поёни Исроили қадим буд. Агар раванди пайдарпайи имтиҳон дар оғози Исроили рӯҳонӣ ва дар поёни Исроили қадим ба амал омада бошад, пас дар поёни Исроили рӯҳонӣ низ раванди пайдарпайи имтиҳон хоҳад буд, ҳамчунон ки дар оғози Исроили қадим буд.
In Millerite history this would represent five unsealing’s that tested and produced two classes of worshippers from 1798 until October 22, 1844. The passage clearly teaches that if you fail a test, you will not pass the next test, for you wont even try. It is also clear that in the time of Christ the testing process concludes with the former chosen covenant people being in total darkness in regards to the plan of salvation. Daniel and John represent those who listen to the voice behind them, those who passed through a progressive testing process that required individual investigation of each new truth that was unsealed.
Дар таърихи миллерӣ ин панҷ кушода шудани мӯҳрҳоро ифода менамояд, ки аз соли 1798 то 22 октябри соли 1844 ду гурӯҳи ибодаткунандагонро озмуд ва ба вуҷуд овард. Ин порча ба таври равшан таълим медиҳад, ки агар шумо дар як озмоиш ноком шавед, озмоиши баъдиро нахоҳед гузашт, зеро ҳатто кӯшиш ҳам нахоҳед кард. Ҳамчунин равшан аст, ки дар замони Масеҳ раванди озмоиш бо он анҷом меёбад, ки қавми аҳди пешин, ки баргузида шуда буданд, нисбат ба нақшаи наҷот дар зулмоти комил қарор доранд. Дониёл ва Юҳанно намояндаи онҳое мебошанд, ки ба овози пушти сарашон гӯш медиҳанд, онҳое ки аз миёни як раванди пешравандаи озмоиш гузаштаанд, ки таҳқиқи шахсии ҳар як ҳақиқати наверо, ки мӯҳраш кушода мешуд, талаб мекард.
The books of Daniel and Revelation are one book, and Daniel and John are the two witnesses of that one book. One witness is the beginning of the book, and the other witness is the end of the book. Both witnesses suffered death and resurrection symbolically; one was persecuted by the Medo-Persian kingdom, (typifying the United States) and the other persecuted by Rome, (typifying the papacy). John is being persecuted because he is a Sabbath-keeper in agreement with Daniel being persecuted for refusing to change his worship practices. Together they represent those at the end of the world who are persecuted for refusing to accept the worship of Sunday in place of the seventh-day Sabbath.
Китобҳои Дониёл ва Ваҳй як китобанд, ва Дониёл ва Юҳанно ду шоҳиди ҳамон як китоб мебошанд. Як шоҳид ибтидои китоб аст, ва шоҳиди дигар анҷоми китоб. Ҳар ду шоҳид ба таври рамзӣ марг ва эҳёро аз сар гузарониданд; яке аз ҷониби салтанати Модо-Форс таъқиб карда шуд, (ки намунаи Иёлоти Муттаҳида мебошад) ва дигаре аз ҷониби Рум, (ки намунаи папагӣ мебошад), таъқиб карда шуд. Юҳанно таъқиб мешавад, зеро ӯ нигоҳдорандаи шанбе аст, ки ин бо Дониёл мувофиқат дорад, ки барои саркашӣ аз тағйир додани амалҳои ибодатии худ таъқиб карда мешуд. Онҳо якҷоя онҳоеро намояндагӣ мекунанд, ки дар охири ҷаҳон барои саркашӣ аз пазируфтани ибодати рӯзи якшанбе ба ҷойи шанбеи рӯзи ҳафтум таъқиб мешаванд.
The people represented by Daniel and John have been or will be those that are sealed, for when Daniel was placed in the lion’s den for not obeying the king’s “decree,” the king sealed the stone, in order that the purpose might not be changed. Daniel was sealed for eternity, because the king’s decree and also the authority of his seal could not be changed, according to the laws of the Medes and Persians. The king’s seal was placed upon a stone and the door was shut. The door is shut at the Sunday law, and no man can open that door, just as the door was shut on October 22, 1844. This was a simple illustration of the importance of considering not only the prophetic events that are set forth in a prophecy, but also the importance of applying the circumstances surrounding the prophet when he is illustrated within the story.
Онҳое ки ба воситаи Дониёл ва Юҳанно намояндагӣ шудаанд, ҳамон касоне будаанд ё хоҳанд буд, ки мӯҳр зада мешаванд; зеро вақте ки Дониёл барои итоат накардан ба «фармони» подшоҳ ба хонаи шерон андохта шуд, подшоҳ сангро мӯҳр зад, то ки мақсад дигар карда нашавад. Дониёл барои абадият мӯҳр зада шуд, зеро ҳам фармони подшоҳ ва ҳам қудрати мӯҳри ӯ, мувофиқи қонунҳои Модиян ва Форсҳо, тағйир дода намешуд. Мӯҳри подшоҳ бар санге гузошта шуд ва дар баста шуд. Дар вақти қонуни якшанбе дар баста мешавад, ва ҳеҷ кас наметавонад он дарро боз кунад, ҳамон тавре ки дар 22 октябри соли 1844 дар баста шуд. Ин танҳо як намунаи соддае буд аз аҳамияти он ки на танҳо воқеаҳои нубувватиро, ки дар як нубувват баён шудаанд, ба назар гирем, балки ҳамчунин аҳамияти татбиқ кардани ҳолатҳои гирду атрофи пайғамбарро, вақте ки ӯ дар дохили ҳикоя тасвир шудааст.
Yet this is also an illustration of the power of considering the beginning (the book of Daniel) with the end (the book of Revelation) together as two witnesses of the same prophecy, for two witnesses are what is required to establish a biblical fact. The predicted events and the illustration of the prophets’ activities in connection with the prophecy are both inspired.
Аммо ин ҳамчунин намунае аз қудрати он аст, ки ибтидо (китоби Дониёл) ва анҷом (китоби Ваҳй)-ро якҷо ҳамчун ду шоҳиди як пешгӯии ягона баррасӣ намоем, зеро барои собит сохтани як ҳақиқати Китоби Муқаддас ду шоҳид лозим аст. Ҳам рӯйдодҳои пешгӯишуда ва ҳам тасвири фаъолияти анбиё дар иртибот бо он пешгӯӣ ҳар ду илҳомёфта мебошанд.
All scripture is given by inspiration of God, and is profitable for doctrine, for reproof, for correction, for instruction in righteousness: That the man of God may be perfect, thoroughly furnished unto all good works. 2 Timothy 3:16, 17.
Ҳамаи Навиштаҷот бо илҳоми Худо дода шудааст ва барои таълим, барои сарзаниш, барои ислоҳ, барои тарбия дар адолат судманд аст, то ки одами Худо комил гардад ва барои ҳар амали нек ба таври комил муҳайё бошад. 2 Тимотиюс 3:16, 17.
If the predicted events of the Bible are illustrating the end of the world, then the illustration of the prophet and his surroundings when he receives and testifies of the prediction are an illustration of the end of the world. Therefore, when a prophet’s surroundings and activities are prophetically illustrated—the prophet is an illustration of God’s people at the end of the world. With that understanding in place, when we bring the line of Malachi’s Elijah prediction together with the lines of Revelation fourteen and eighteen, they all testify of the history of the final warning message—but their testimony is two-fold.
Агар воқеаҳои пешгӯишудаи Китоби Муқаддас анҷоми ҷаҳонро ба тасвир меоранд, пас тасвири пайғамбар ва муҳити ӯ дар он ҳангом, ки вай пешгӯиро қабул мекунад ва дар бораи он шаҳодат медиҳад, низ тасвири анҷоми ҷаҳон аст. Бинобар ин, вақте ки муҳит ва фаъолияти пайғамбар ба таври нубувватӣ ба тасвир оварда мешаванд, худи пайғамбар тасвири қавми Худо дар охири ҷаҳон мебошад. Бо дарназардошти ин фаҳмиш, вақте ки мо хатти пешгӯии Илёси Малокиро бо хатҳои Ваҳй 14 ва 18 якҷо меорем, ҳамаи онҳо дар бораи таърихи паёми ниҳоии ҳушдор шаҳодат медиҳанд, аммо шаҳодати онҳо дуҷиҳата аст.
The message consists of predicted events that are external to God’s people and a secondary testimony consists of the prophet’s experience while receiving and proclaiming the message. The prophetic concept of two prophetic lines representing the external and internal of the same history was recognized and put into the public record by the pioneers of Adventism. The classic example of this application by the pioneers, in my mind, is when they identify that the seven churches of Revelation and the seven seals of Revelation are parallel histories that identify the internal and external history of the church. The seals represent the external history the churches the internal.
Паём аз воқеаҳои пешгӯишудае иборат аст, ки берун аз қавми Худо мебошанд, ва шаҳодати дуввумдараҷа аз таҷрибаи пайғамбар ҳангоми қабул кардан ва эълон намудани паём иборат аст. Мафҳуми нубувватӣ дар бораи ду хатти нубувватӣ, ки зоҳирӣ ва ботинии ҳамон як таърихро намояндагӣ мекунанд, аз ҷониби пешвоёни нахустини адвентизм шинохта шуд ва дар сабти оммавӣ ҷой дода шуд. Ба назари ман, намунаи классикии ин татбиқ аз ҷониби пешвоён он аст, ки онҳо муайян мекунанд, ки ҳафт калисои Ваҳй ва ҳафт мӯҳри Ваҳй таърихҳои мувозӣ мебошанд, ки таърихи ботинӣ ва зоҳирии калисоро муайян месозанд. Мӯҳрҳо таърихи зоҳириро намояндагӣ мекунанд, калисоҳо — ботиниро.
The Elijah message of Malachi, Revelation chapters fourteen and eighteen identify the same final warning message that is also addressed as “the Revelation of Jesus Christ” in chapter one of Revelation. In chapter one God the Father gave the message to Christ, who then gave it to Gabriel, who then gave it to John who then sent it to the churches. Elijah’s message, as well as the messages represented in Revelation chapters one, fourteen and eighteen are the very same message.
Паёми Илёсиё, ки дар Малокӣ омадааст, ва бобҳои чордаҳуму ҳаждаҳуми Ваҳй ҳамон як паёми ниҳоии ҳушдордиҳандаро муайян мекунанд, ки дар боби аввали Ваҳй низ ҳамчун «Ваҳйи Исои Масеҳ» ном бурда шудааст. Дар боби аввал Худои Падар ин паёмро ба Масеҳ дод, ва Ӯ онро ба Ҷабраил дод, ва ӯ онро ба Юҳанно дод, ва Юҳанно онро ба калисоҳо фиристод. Паёми Илёс, инчунин паёмҳое, ки дар бобҳои якум, чордаҳум ва ҳаждаҳуми Ваҳй муаррифӣ шудаанд, айнан як паём мебошанд.
And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.
Ва арвоҳи анбиё ба анбиё мутеъ мебошанд. Зеро Худо муаллифи бетартибӣ нест, балки сулҳ аст, чунон ки дар ҳамаи калисоҳои муқаддасон. 1 Қӯринтиён 14:32, 33.
It is always the same message, for the “prophets are subject to the prophets.” The word translated as “subject” in the verses means, “to subordinate; reflexively to obey: – be under obedience (obedient), put under, subdue unto, (be, make) subject (to, unto), be (put) in subjection (to, under), submit self unto.” All the prophets agree with each other and are in subjection to one another or the message they gave would produce confusion.
Ин ҳамеша ҳамон як паём аст, зеро «анбиё ба анбиё тобеъанд». Калимае, ки дар ин оятҳо ба «тобеъанд» тарҷума шудааст, чунин маъно дорад: «тобеъ кардан; ба таври бозгаштӣ итоат намудан: — таҳти итоат будан (итоаткор будан), зери тасарруф гузоштан, мутеъ сохтан, (будан, гардонидан) тобеъ (ба, назди), дар итоат (ба, зери) будан, худро таслим кардан». Ҳамаи анбиё бо якдигар мувофиқанд ва ба якдигар тобеъ мебошанд; вагарна паёме, ки додаанд, сардаргумӣ ба вуҷуд меовард.
All the prophetic illustrations of the final warning message represent the same message. It is the Lord’s design that those who are considered the “wise” in the parable of the ten virgins, who are also called the “wise” that “understand” “the increase of knowledge” when the book of Daniel is unsealed; it is the Lord’s will that the “wise” recognize the special message when it is unsealed. That recognition is accomplished by applying the methodology of biblical study that is specifically identified within the Bible itself. That methodology is accomplished in agreement with Isaiah twenty-eight through the process of bringing the various prophetic lines that address a biblical subject together in parallel to one another in order to establish the correct prophetic events.
Ҳамаи тасвирҳои нубувватии паёми ҳушдори ниҳоӣ ҳамон як паёмро ифода мекунанд. Ин тарҳи Худованд аст, ки онҳое, ки дар масали даҳ бокира «хирадмандон» шумурда мешаванд, ва низ ҳамонҳое мебошанд, ки ҳангоми кушода шудани китоби Дониёл бо «афзоиши дониш» «мефаҳманд», — иродаи Худованд чунин аст, ки «хирадмандон» паёми махсусро ҳангоми кушода шудани он бишносанд. Ин шинохт ба воситаи татбиқи усули омӯзиши Китоби Муқаддас, ки худи Китоби Муқаддас онро ба таври махсус муайян мекунад, ба амал меояд. Ин усул, мувофиқи Ишаъё бисту ҳашт, тавассути раванди ба ҳам овардани хатҳои гуногуни нубувватӣ, ки ба як мавзӯи Китоби Муқаддас дахл доранд, ва ба якдигар ба таври мувозӣ муқобил гузоштани онҳо, иҷро мегардад, то воқеаҳои дурусти нубувватӣ муайян карда шаванд.
I solicit your patience as we conclude this article here and will continue these thoughts in the next article.
Аз шумо сабру таҳаммул хоҳиш менамоям, зеро мо ин мақоларо дар ҳамин ҷо ба поён мерасонем ва ин андешаҳоро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.