The probationary war of angels, that began with Lucifer in the third heaven represented in Revelation chapter twelve, typifies the probationary war of men and angels, that ends in the first heaven. When Satan and his angels were cast out of the third heaven, Satan opened a new battle front in the garden of Eden. As in the war of the third heaven with Lucifer, God also instituted a period of probation for mankind. The war in the first heaven that begins in earnest at the soon-coming Sunday law represents the end of probationary time for mankind.
Ҷанги санҷишии фариштагон, ки бо Люсифер дар осмони сеюм оғоз ёфт ва дар боби дувоздаҳуми Ваҳй тасвир шудааст, намунаи ҷанги санҷишии одамон ва фариштагон аст, ки дар осмони якум ба анҷом мерасад. Вақте ки шайтон ва фариштагони ӯ аз осмони сеюм ронда шуданд, шайтон дар боғи Адан ҷабҳаи нави ҷангро кушод. Чунон ки дар ҷанги осмони сеюм бо Люсифер буд, Худо барои инсоният низ давраи санҷишро муқаррар намуд. Ҷанг дар осмони якум, ки ба таври ҷиддӣ бо қонуни якшанбеи наздикшаванда оғоз меёбад, анҷоми замони санҷиширо барои инсоният ифода мекунад.
In Revelation chapters twelve and thirteen the dragon, the beast and the false prophet are represented. Customarily, those three powers are understood to represent primarily past history of those three powers, but John was told to write the “things that will be,” and the entire book of Revelation speaks of the “last days,” so we are employing the biblical principle that the end is illustrated by the beginning, and applying the symbols of Revelation as present, not past truth.
Дар бобҳои дувоздаҳум ва сенздаҳуми Ваҳй аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козиб муаррифӣ шудаанд. Одатан он се қудрат пеш аз ҳама ҳамчун намояндаи таърихи гузаштаи ҳамон се қудрат фаҳмида мешаванд, аммо ба Юҳанно гуфта шуд, ки «он чиро, ки баъд аз ин хоҳад шуд» бинависад, ва тамоми китоби Ваҳй дар бораи «рӯзҳои охир» сухан мегӯяд; бинобар ин мо усули Китоби Муқаддасро ба кор мебарем, ки анҷом бо оғоз тасвир карда мешавад, ва рамзҳои Ваҳйро ҳамчун ҳақиқати ҳозира, на гузашта, татбиқ менамоем.
Satan has been identified in both the war he began in the third heaven, and the first battle that he brought to men in the garden of Eden as employing “hypnotism” to convey his corrupted communications in order to accomplish his warfare.
Шайтон ҳам дар ҷанге, ки ӯ дар осмони сеюм оғоз намуд, ва ҳам дар нахустин набард, ки ӯ дар боғи Адан назди одамон овард, чунин шинохта шудааст, ки барои расондани паёмҳои фасодёфтаи худ, то ҷанги худро ба анҷом расонад, аз «гипноз» истифода бурдааст.
“Satan tempted the first Adam in Eden, and Adam reasoned with the enemy, thus giving him the advantage. Satan exercised his power of hypnotism over Adam and Eve, and this power he strove to exercise over Christ. But after the word of Scripture was quoted, Satan knew that he had no chance of triumphing.
«Шайтон Одами аввалро дар Адан васваса кард, ва Одам бо душман баҳс намуд, ва ба ин васила ба ӯ бартарӣ дод. Шайтон қувваи гипнозии худро бар Одам ва Ҳавво ба кор бурд, ва ҳамин қувваро кӯшиш кард бар Масеҳ низ ба кор барад. Аммо пас аз он ки каломи Навишта иқтибос карда шуд, Шайтон дарёфт, ки ҳеҷ имкони ғолиб омадан надорад.
“Men and women are not to study the science of how to take captive the minds of those who associate with them. This is the science that Satan teaches. We are to resist everything of the kind. We are not to tamper with mesmerism and hypnotism—the science of the one who lost his first estate and was cast out of the heavenly courts.” Mind, Character and Personality, 713.
«Мардон ва занон набояд илми онро биомӯзанд, ки чӣ гуна ақли касонеро, ки бо онҳо муошират мекунанд, ба асорат дароранд. Ин ҳамон илмест, ки Шайтон таълим медиҳад. Мо бояд ба ҳар чизи аз ин навъ муқовимат намоем. Мо набояд бо мезмеризм ва гипноз сарукор дошта бошем — илми он касе, ки манзилати нахустини худро аз даст дод ва аз саҳнҳои осмонӣ ронда шуд». Mind, Character and Personality, 713.
The “science that Satan teaches” has been perfected by the globalist merchants, and is carried out through the “information super highway” in the “last days.” Satan is the father of lies, and the media giants, not only promote falsehoods, but they also screen out truth, they track those they deem as heretics, and they employ the most sophisticated form of hypnotism ever practiced in the history of planet earth. The war that began in the third heaven emphasizes this attribute of Satan’s warfare, in order that the faithful living when the war of the first heaven gets under way might be forewarned by foreknowledge. When we understand that the control center for the worldwide web, and the “information super highway” is managed and controlled in the United States, we have a view of what it means that the United States, calls fire down out of heaven and deceives the entire world. “Fire” in the book of Revelation represents a message.
«Илме, ки Шайтон таълим медиҳад», аз ҷониби тоҷирони ҷаҳонигаро ба камол расонида шудааст ва дар «рӯзҳои охир» ба воситаи «шоҳроҳи фавқулоддаи иттилоотӣ» амалӣ мегардад. Шайтон падари дурӯғ аст; ва бузургҷуссагони васоити ахбор на танҳо ботилро тарғиб мекунанд, балки ҳақиқатро низ аз филтр мегузаронанд, онҳо касонеро, ки ба назари худ мулҳид мешуморанд, пайгирӣ мекунанд ва мукаммалтарин шакли гипнозеро, ки дар тамоми таърихи сайёраи замин ҳаргиз ба кор бурда шудааст, истифода мебаранд. Ҷанге, ки дар осмони сеюм оғоз ёфт, ба ин хусусияти ҷанги Шайтон таъкид мекунад, то ки мӯъминоне, ки ҳангоми оғоз ёфтани ҷанги осмони аввал зинда хоҳанд буд, ба василаи дониши пешакӣ пешогоҳ гарданд. Вақте ки мо мефаҳмем, ки маркази назорати шабакаи умумиҷаҳонӣ ва «шоҳроҳи фавқулоддаи иттилоотӣ» дар Иёлоти Муттаҳида идора ва таҳти назорат аст, мо дарке аз он пайдо мекунем, ки чӣ маъно дорад, ки Иёлоти Муттаҳида аз осмон оташ фуруд меоварад ва тамоми ҷаҳонро фиреб медиҳад. «Оташ» дар китоби Ваҳй рамзи як паём аст.
The symbolism of Revelation chapter thirteen, and verse thirteen is drawn from the battle of mount Carmel where the prophets of Baal and the prophets of the groves, were unable to call fire down out of heaven to confirm that Baal and Ashtaroth were true gods. Baal, being a male deity and Ashtaroth a female deity represents the image of the beast, the unholy combination of church and state. They were the prophets of Jezebel, who was in an unholy relationship with Ahab. Those two prophetic witnesses of the image of the beast in the story of Mount Carmel, identify the role of the United States in first forming an image of the papal system in the United States, and thereafter in the world. The “fire” at Carmel was to be the evidence of who the true God really was. It represented a revelation from heaven identifying the true God, and the same issue exists when the United States calls fire down from heaven.
Рамзбандии Ваҳй боби сездаҳум, ва ояти сездаҳум, аз набард дар кӯҳи Кармил гирифта шудааст, ки дар он ҷо анбиёи Баал ва анбиёи ашераҳо натавонистанд оташро аз осмон фуруд оваранд, то тасдиқ кунанд, ки Баал ва Ашторот худоёни ҳақиқӣ мебошанд. Баал, ки илоҳи мардона буд, ва Ашторот, ки илоҳи занона буд, сурати ҳайвонро намояндагӣ мекунанд, яъне омезиши нопоки калисо ва давлат. Онҳо анбиёи Изобал буданд, ки ӯ бо Аҳъоб дар муносибати нопок қарор дошт. Он ду шоҳиди нубувватии сурати ҳайвон дар достони кӯҳи Кармил, нақши Иёлоти Муттаҳидаро муайян месозанд, ки аввал дар Иёлоти Муттаҳида сурати низоми папиро ба вуҷуд меоварад, ва баъд аз он дар ҷаҳон. «Оташ» дар Кармил мебоист далели он бошад, ки Худои ҳақиқӣ дар асл кист. Он ваҳйеро аз осмон намояндагӣ мекард, ки Худои ҳақиқиро муайян месохт, ва ҳамин масъала ҳамон вақт вуҷуд дорад, ки Иёлоти Муттаҳида оташро аз осмон фуруд меоварад.
In the book of Isaiah, the God who identifies the end from the beginning, addresses the very setting of Mount Carmel of old, and also the prophetic setting that is represented when the United States calls down fire out of heaven.
Дар китоби Ишаъё, Худое ки анҷомро аз ибтидо муайян месозад, ба ҳамон саҳнаи кӯҳи Кармили қадим муроҷиат мекунад, ва ҳамчунин ба саҳнаи нубувватие, ки ҳангоми он Иёлоти Муттаҳида аз осмон оташ фуруд меоварад, ишора менамояд.
Produce your cause, saith the Lord; bring forth your strong reasons, saith the King of Jacob. Let them bring them forth, and show us what shall happen: let them show the former things, what they be, that we may consider them, and know the latter end of them; or declare us things for to come. Show the things that are to come hereafter, that we may know that ye are gods: yea, do good, or do evil, that we may be dismayed, and behold it together. Behold, ye are of nothing, and your work of nought: an abomination is he that chooseth you. I have raised up one from the north, and he shall come: from the rising of the sun shall he call upon my name: and he shall come upon princes as upon mortar, and as the potter treadeth clay. Who hath declared from the beginning, that we may know? and beforetime, that we may say, He is righteous? yea, there is none that showeth, yea, there is none that declareth, yea, there is none that heareth your words. The first shall say to Zion, Behold, behold them: and I will give to Jerusalem one that bringeth good tidings. Isaiah 41:21–27.
«Даъвои худро пеш оред, — мегӯяд Худованд; — далелҳои қавии худро биёред, — мегӯяд Подшоҳи Яъқуб. Бигзор онҳо онҳоро пеш оваранд ва ба мо нишон диҳанд, ки чӣ воқеъ хоҳад шуд; бигзор чизҳои пешинаро нишон диҳанд, ки онҳо чӣ буданд, то мо онҳоро баррасӣ намоем ва анҷоми онҳоро бидонем; ё чизҳои ояндаро ба мо эълон кунанд. Чизҳоеро, ки баъд аз ин хоҳад омад, нишон диҳед, то бидонем, ки шумо худоён ҳастед; оре, некӣ кунед ё бадӣ кунед, то мо ба ҳайрат оем ва онро якҷоя бубинем. Инак, шумо аз ҳеҷ ҳастед, ва кори шумо аз нобудӣ аст; касе ки шуморо интихоб мекунад, макрӯҳ аст. Ман касеро аз шимол барангехтаам, ва ӯ хоҳад омад; аз баромадани офтоб номи Маро хоҳад хонд; ва бар мирон мисли бар лой хоҳад омад, ва чунон ки кулолгар гилро поймол мекунад. Кист, ки аз ибтидо эълон кардааст, то мо бидонем? ва аз пеш, то бигӯем: “Ӯ росткор аст”? Оре, ҳеҷ касе нест, ки нишон диҳад; оре, ҳеҷ касе нест, ки эълон кунад; оре, ҳеҷ касе нест, ки суханони шуморо бишнавад. Аввалин кас ба Сион хоҳад гуфт: “Инак, инак онҳо”; ва Ман ба Ерусалим муждаоваре хоҳам дод». Ишаъё 41:21–27.
In the war of the first heaven that gets under way at the soon-coming Sunday law, the United States, and also Satan himself, will be allowed to “produce” their “cause,” and they will call fire down from heaven in an attempt to prove that the god of Jezebel is the true God. The world will be forced to accept the mark of that god’s day of worship. The fire that is brought down from heaven, through the “information super highway” to all mankind is a work of “nought,” and he that chooses the message conveyed through that medium is an “abomination.”
Дар ҷанги осмони якум, ки бо қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда оғоз меёбад, ба Иёлоти Муттаҳида, инчунин ба худи Шайтон, иҷоза дода хоҳад шуд, ки «даъвои» худро «пеш оваранд», ва онҳо оташро аз осмон фуруд хоҳанд овард, то бикӯшанд исбот намоянд, ки худои Изобал Худои ҳақиқист. Ҷаҳон маҷбур карда хоҳад шуд, ки нишони рӯзи ибодати он худоро бипазирад. Оташе, ки аз осмон ба воситаи «шоҳроҳи фавқуттиллоотӣ» бар тамоми башар фуруд оварда мешавад, амали «ҳеҷ» аст, ва ҳар кӣ паёми ба воситаи он васила расонидашударо интихоб кунад, «кароҳат» аст.
In that warfare the one hundred and forty-four thousand, and thereafter the great multitude, will be God’s witnesses in the argument of who is the true God. The messages conveyed from both sides of the war are represented as “fire.” All the nations will be gathered to determine who is the true God, and there will be two classes of witnesses in order to establish the “truth.”
Дар он мубориза, як саду чиҳилу чор ҳазор ва баъд аз он анбӯҳи бузург, шоҳидони Худо дар баҳси он хоҳанд буд, ки Худои ҳақиқӣ кист. Паёмҳое, ки аз ҳар ду ҷониби ҷанг расонида мешаванд, ҳамчун «оташ» тасвир гардидаанд. Ҳамаи халқҳо ҷамъ оварда хоҳанд шуд, то муайян гардад, ки Худои ҳақиқӣ кист, ва барои исботи «ҳақиқат» ду синфи шоҳидон хоҳад буд.
Let all the nations be gathered together, and let the people be assembled: who among them can declare this, and show us former things? let them bring forth their witnesses, that they may be justified: or let them hear, and say, It is truth. Ye are my witnesses, saith the Lord, and my servant whom I have chosen: that ye may know and believe me, and understand that I am he: before me there was no God formed, neither shall there be after me. I, even I, am the Lord; and beside me there is no saviour. I have declared, and have saved, and I have showed, when there was no strange god among you: therefore ye are my witnesses, saith the Lord, that I am God. Isaiah 43:9–12.
Бигзор ҳамаи халқҳо ҷамъ оварда шаванд, ва қавмҳо гирд оянд: кист аз миёни онҳо, ки инро эълон карда тавонад, ва чизҳои пешинаро ба мо нишон диҳад? Бигзор шоҳидони худро пеш оваранд, то сафед шаванд; ё бигзор бишнаванд ва бигӯянд: «Ин ростӣ аст». «Шумо шоҳидони Ман ҳастед, мегӯяд Худованд, ва бандаи Ман, ки баргузидаам, то Маро бишносед ва ба Ман имон оваред, ва дарк кунед, ки Ман Ӯ ҳастам: пеш аз Ман ҳеҷ худое сохта нашуда буд, ва баъд аз Ман низ нахоҳад буд. Ман, яъне Ман, Худованд ҳастам; ва ғайр аз Ман наҷотдиҳандае нест. Ман эълон кардаам, ва наҷот додаам, ва нишон додаам, ҳангоме ки дар миёни шумо худои бегонае набуд; бинобар ин, шумо шоҳидони Ман ҳастед, мегӯяд Худованд, ки Ман Худо ҳастам». Ишаъё 43:9–12.
The final manifestation of Mount Carmel, has witnesses for Satan and witnesses for God. The demonstration is to prove who is the true God, but what are God’s faithful witnesses supposed to bear witness to?
Зуҳуроти ниҳоии Кӯҳи Кармил, барои Шайтон шоҳидон ва барои Худо шоҳидон дорад. Ин намоиш барои исботи он аст, ки Худои ҳақиқӣ кист, аммо шоҳидони вафодори Худо бояд ба чӣ шаҳодат диҳанд?
Thus saith the Lord the King of Israel, and his redeemer the Lord of hosts; I am the first, and I am the last; and beside me there is no God. And who, as I, shall call, and shall declare it, and set it in order for me, since I appointed the ancient people? and the things that are coming, and shall come, let them show unto them. Fear ye not, neither be afraid: have not I told thee from that time, and have declared it? ye are even my witnesses. Is there a God beside me? yea, there is no God; I know not any. They that make a graven image are all of them vanity; and their delectable things shall not profit; and they are their own witnesses; they see not, nor know; that they may be ashamed. Isaiah 44:6–9.
Чунин мегӯяд Худованд, Подшоҳи Исроил ва Раҳокунандаи ӯ, Худованди лашкарҳо: Ман Аввал ҳастам, ва Ман Охир ҳастам; ва ғайр аз Ман ҳеҷ Худое нест. Ва кист, ки монанди Ман бихонад, ва онро эълон намояд, ва барои Ман ба тартиб оварад, аз он замоне ки Ман қавми қадимро барқарор намудам? Ва чизҳоеро, ки меоянд ва хоҳад омад, бигзор ба онҳо нишон диҳанд. Натарсед ва ҳаросон нашавед; оё Ман аз он вақт ба ту нагуфтаам ва эълон накардаам? Шумо шоҳидони Ман ҳастед. Оё ғайр аз Ман Худое ҳаст? Оре, ҳеҷ Худое нест; Ман ҳеҷ касро намешиносам. Онҳое ки бути кандакоришударо месозанд, ҳамаашон ботиланд; ва чизҳои дилписанди онҳо фоида нахоҳанд расонд; ва онҳо худ шоҳидони хешанд; намебинанд ва намедонанд, то шарманда шаванд. Ишаъё 44:6–9.
The faithful in the final confrontation of Mount Carmel are to witness to the truth that God is the first and the last. He is the God that “appointed the ancient people,” in order to identify the “things that are coming.” God’s witnesses are to present the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before the final battle of Mount Carmel.
Вафодорон дар рӯёрӯии ниҳоии Кӯҳи Кармил бояд ба он ҳақиқат шаҳодат диҳанд, ки Худо Аввалин ва Охирин аст. Ӯ ҳамон Худоест, ки «қавми қадимро таъйин кардааст», то «чизҳое ки меоянд»-ро муайян созад. Шоҳидони Худо бояд Ваҳйи Исои Масеҳро, ки андаке пеш аз ҷанги ниҳоии Кӯҳи Кармил кушода мегардад, пешкаш намоянд.
Satan’s Mount Carmel message is represented as fire that comes down out of heaven.
Паёми кӯҳи Кармали Шайтон ҳамчун оташе тасвир мешавад, ки аз осмон фурӯд меояд.
And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, Revelation 13:13.
Ва ӯ мӯъҷизоти бузург ба амал меоварад, ба тавре ки дар пеши назари одамон аз осмон бар замин оташ фуруд меоварад, Ваҳй 13:13.
The verse is describing the miracles that the United States accomplishes through the modern science of hypnotism that is conveyed to mankind on “the information super highway.” But the verse is also speaking to the appearance of Satan himself when he personates Christ.
Ин оят муъҷизотеро тавсиф мекунад, ки Иёлоти Муттаҳида ба воситаи илми муосири гипноз, ки ба инсоният тавассути «шоҳроҳи бузурги иттилоотӣ» расонида мешавад, ба амал меоварад. Аммо ин оят ҳамчунин дар бораи зуҳури худи Шайтон сухан мегӯяд, ҳангоме ки ӯ худро ба ҷойи Масеҳ вонамуд мекунад.
“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.
«Фариштае, ки дар эълони паёми фариштаи сеюм ҳамроҳ мешавад, бояд тамоми заминро бо ҷалоли худ равшан созад. Дар ин ҷо амале пешгӯӣ шудааст, ки дорои фарогирии умумиҷаҳонӣ ва қудрате бесобиқа аст. Ҳаракати адвентии солҳои 1840–44 зуҳуроти пурҷалоли қудрати Худо буд; паёми фариштаи аввал ба ҳар истгоҳи миссионерӣ дар ҷаҳон расонда шуд, ва дар баъзе кишварҳо бузургтарин шавқу рағбати динӣ падид омад, ки аз замони Ислоҳоти асри шонздаҳум то кунун дар ягон сарзамин дида нашуда буд; аммо ҳамаи инро ҳаракати пуриқтидор зери ҳушдори охирини фариштаи сеюм фаро хоҳад гузашт.»
“The work will be similar to that of the Day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord: His going forth is prepared as the morning; and He shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ Hosea 6:3. ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for He hath given you the former rain moderately, and He will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ Joel 2:23. ‘In the last days, saith God, I will pour out of My Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ Acts 2:17, 21.
«Ин кор ба кори рӯзи Пантикост монанд хоҳад буд. Чунон ки «борони аввал» ҳангоми фурӯрехтани Рӯҳулқудс дар оғози мужда дода шуд, то ки сабзиши тухми гаронбаҳоро ба вуҷуд оварад, ҳамчунин «борони охир» дар анҷоми он барои расонидани ҳосил дода хоҳад шуд. «Пас хоҳем донист, агар ба донистани Худованд пайравӣ намоем: зуҳури Ӯ чун субҳ омода аст; ва Ӯ назди мо мисли борон хоҳад омад, мисли борони охир ва борони аввал бар замин». Ҳушаъ 6:3. «Пас, эй фарзандони Сион, шод бошед ва дар Худованд Худои худ хурсандӣ кунед; зеро Ӯ ба шумо борони аввалро ба андоза додааст, ва барои шумо боронро нозил хоҳад кард, яъне борони аввал ва борони охир». Юил 2:23. «Дар айёми охир, мегӯяд Худо, Ман аз Рӯҳи Худ бар ҳар башар хоҳам рехт». «Ва чунин хоҳад шуд, ки ҳар кӣ номи Худовандро бихонад, наҷот хоҳад ёфт». Аъмол 2:17, 21.»
“The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said: ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus.’ Acts 3:19, 20.
«Кори бузурги Инҷил набояд бо зуҳури камтари қудрати Худо аз он чи оғози онро тавсиф мекард, ба анҷом расад. Нубувватҳое, ки дар рехта шудани борони аввалин дар оғози Инҷил ба иҷро расиданд, боз дар борони охирин, ҳангоми анҷоми он, ба иҷро хоҳанд расид. Инҳоянд “айёми тароват”, ки ҳавворӣ Петрус ба онҳо чашм медӯхт, вақте гуфт: “Пас, тавба кунед ва руҷӯъ намоед, то гуноҳҳои шумо маҳв гарданд, ҳангоме ки айёми тароват аз ҳузури Худованд фаро расад; ва Ӯ Исоро хоҳад фиристод.” Аъмол 3:19, 20.»
“Servants of God, with their faces lighted up and shining with holy consecration, will hasten from place to place to proclaim the message from heaven. By thousands of voices, all over the earth, the warning will be given. Miracles will be wrought, the sick will be healed, and signs and wonders will follow the believers. Satan also works, with lying wonders, even bringing down fire from heaven in the sight of men. Revelation 13:13. Thus the inhabitants of the earth will be brought to take their stand.” The Great Controversy, 611, 612.
«Бандагони Худо, ки рӯяшон аз тақдиси муқаддас равшан гардида, медурахшад, аз ҷое ба ҷое мешитобанд, то паёми осмониро эълон намоянд. Ба воситаи ҳазорон овоз, дар саросари замин, ин ҳушдор дода хоҳад шуд. Муъҷизаҳо ба амал оварда хоҳанд шуд, беморон шифо хоҳанд ёфт, ва аломоту аҷоибҳо ба пайравони имондор хоҳад пайваст. Шайтон низ амал мекунад, бо муъҷизаҳои дурӯғин, ҳатто оташро аз осмон дар пеши назари одамон фуруд меоварад. Ваҳй 13:13. Ҳамин тавр сокинони замин водор карда хоҳанд шуд, ки мавқеи худро интихоб намоянд». «Муборизаи Бузург», 611, 612.
When we reach the time when Satan calls fire down out of heaven, “the inhabitants of earth will be brought to take their stand.” In that time, God’s witness “will hasten from place to place to proclaim the message from heaven. By thousands of voices, all over the earth, the warning will be given.” The work God’s witnesses accomplish “will be similar to that of the Day of Pentecost,” when the “angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory.” At Pentecost, fire was the symbol of the outpouring of the Holy Spirit, and fire is also the symbol of the outpouring of Satan’s unholy spirit.
Вақте ки мо ба он замон мерасем, ки шайтон оташро аз осмон фурӯ меорад, «сокинони замин водор карда хоҳанд шуд, ки мавқеи худро ишғол намоянд». Дар он вақт, шоҳиди Худо «аз ҷойе ба ҷое шитоб хоҳад кард, то паёмеро, ки аз осмон аст, эълон намояд. Ба воситаи ҳазорҳо овоз, дар тамоми рӯи замин, ин огоҳӣ дода хоҳад шуд». Коре, ки шоҳидони Худо анҷом хоҳанд дод, «монанди кори Рӯзи Пантикост хоҳад буд», вақте ки «фариштае, ки дар эълони паёми фариштаи сеюм ҳамроҳ мешавад, бояд тамоми заминро бо ҷалоли худ равшан гардонад». Дар Пантикост, оташ рамзи рехтани Рӯҳулқудс буд, ва оташ ҳамчунин рамзи рехтани рӯҳи нопоки шайтон аст.
After John represents the one hundred and forty-four thousand and the great multitude in Revelation chapter seven, he identifies the opening of the seventh and final seal. The final or seventh seal represents the unsealing of the Revelation of Jesus Christ, and the only prophecy in the book of Revelation that was to be unsealed just before probation closes. The seventh seal, the seven thunders and the Revelation of Jesus Christ are all symbols of the same truth, that is opened up just before probation closes. The Revelation of Jesus Christ emphasizes Christ’s character and creative power as the Alpha and Omega. The seven thunders identify the history where the one hundred and forty-four thousand are sealed, and the seventh seal identifies the outpouring of the Holy Spirit during the history when the two witnesses are resurrected and receive the creative power of the “truth” of God, that is conveyed from the Father, to the Son, to Gabriel, to the prophet unto those who choose to read, hear and keep the power contained therein.
Пас аз он ки Юҳанно дар боби ҳафтуми Ваҳй яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор ва ҷамоати бузургро муаррифӣ мекунад, ӯ кушода шудани мӯҳри ҳафтум ва ниҳоиро муайян месозад. Мӯҳри ниҳоӣ ё ҳафтум рамзи кушода шудани Ваҳйи Исои Масеҳ аст, ва ягона нубувват дар китоби Ваҳй мебошад, ки бояд андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳон кушода мегардид. Мӯҳри ҳафтум, ҳафт раъд ва Ваҳйи Исои Масеҳ ҳама рамзҳои як ҳақиқати ягонаанд, ки андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳон ошкор карда мешавад. Ваҳйи Исои Масеҳ хислати Масеҳ ва қудрати офаринандаи Ӯро ҳамчун Алфа ва Омега таъкид менамояд. Ҳафт раъд таърихеро муайян мекунанд, ки дар он яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор мӯҳр карда мешаванд, ва мӯҳри ҳафтум фурӯрезиши Рӯҳулқудсро дар ҷараёни ҳамон таърих муайян менамояд, вақте ки он ду шоҳид эҳё мешаванд ва қудрати офаринандаи «ҳақ»-и Худоро, ки аз Падар ба Писар, аз Писар ба Ҷабраил, ва аз ӯ ба пайғамбар расонда мешавад, дарёфт мекунанд, то ба онҳое бирасад, ки интихоб мекунанд онро бихонанд, бишнаванд ва қудрате, ки дар он нуҳуфтааст, нигоҳ доранд.
And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. Revelation 8:1–5.
Ва ҳангоме ки Ӯ муҳри ҳафтумро кушод, дар осмон тақрибан ним соат сукут ҳукмфармо шуд. Ва ман он ҳафт фариштаро дидам, ки дар ҳузури Худо меистоданд; ва ба онҳо ҳафт карнай дода шуд. Ва фариштаи дигаре омада, назди қурбонгоҳ истод, дар ҳоле ки маҷмари тиллоӣ дошт; ва ба ӯ бухури бисёр дода шуд, то онро бо дуоҳои ҳамаи муқаддасон бар қурбонгоҳи тиллоие ки пеши тахт буд, пешкаш намояд. Ва дуди бухур, ки бо дуоҳои муқаддасон буд, аз дасти фаришта ба ҳузури Худо боло рафт. Ва фаришта маҷмарро гирифта, онро аз оташи қурбонгоҳ пур кард ва бар замин афканд; ва овозҳо, ва раъдҳо, ва барқҳо, ва заминларзае ба амал омад. Ваҳй 8:1–5.
In the verses, “seven angels” “stood before God” with “seven trumpets.” Those seven trumpet angels have been correctly understood customarily to represent God’s judgments against Rome for the enforcement of Sunday worship. Pagan Rome, under Constantine, passed the first Sunday law in the year 321, and by the year 330, his empire was divided into east and west. From that point on the first four trumpets began to sound, and they represented the historical forces which were brought against his empire, and which by the year 476, left the city of Rome where it never again had another Roman ruling over the city, which was the symbol of Rome’s strength and glory. When the papacy passed the Sunday law at the Council of Orleans in the year 538, Mohammed was raised up to bring judgment against the Roman church, as represented by the fifth and sixth trumpets, which were also the first and second woe, and represented Islam. As correct as the traditional understanding of those trumpets are, they are defined in the passage where they are presented in Revelation nine as “plagues.”
Дар оятҳо «ҳафт фаришта» бо «ҳафт карнай» «пеши Худо истода буданд». Он ҳафт фариштаи карнайдор, тибқи фаҳмиши маъмули дуруст, ҳамчун намояндаи довариҳои Худо бар зидди Рум барои ҷорӣ намудани ибодати якшанбе фаҳмида шудаанд. Руми бутпараст, зери ҳукмронии Константин, дар соли 321 нахустин қонуни якшанберо қабул кард, ва то соли 330 империяи ӯ ба шарқ ва ғарб тақсим гардид. Аз ҳамон нуқта чаҳор карнайи аввал ба садо додан оғоз карданд, ва онҳо нерӯҳои таърихиро намояндагӣ мекарданд, ки бар зидди империяи ӯ ба кор бурда шуданд ва то соли 476 шаҳри Румро дар ҳолате гузоштанд, ки дигар ҳеҷ гоҳ ҳокими румӣ бар он шаҳр ҳукмронӣ накард, шаҳре ки рамзи қувват ва ҷалоли Рум буд. Вақте ки папагӣ дар Шӯрои Орлеан дар соли 538 қонуни якшанберо қабул кард, Муҳаммад барангехта шуд, то довариро бар зидди калисои Рум оварад, чунон ки карнайҳои панҷум ва шашум онро ифода мекунанд, ки ҳамчунин войи аввал ва дуюм буданд ва намояндаи Ислом буданд. Ҳарчанд фаҳмиши суннатии он карнайҳо дуруст аст, онҳо дар он порчае, ки дар Ваҳй боби нӯҳ пешниҳод шудаанд, ҳамчун «балоҳо» таъриф шудаанд.
And the rest of the men which were not killed by these plagues yet repented not of the works of their hands, that they should not worship devils, and idols of gold, and silver, and brass, and stone, and of wood: which neither can see, nor hear, nor walk: Neither repented they of their murders, nor of their sorceries, nor of their fornication, nor of their thefts. Revelation 9:20, 21.
Ва боқимондаи одамоне ки бо ин балоҳо кушта нашуданд, аз корҳои дастҳои худ тавба накарданд, то ки девҳоро ва бутҳои аз тилло, нуқра, мис, санг ва чӯб сохташударо, ки на дида метавонанд, на шунида, ва на роҳ раванд, парастиш накунанд. Ва аз қатлҳои худ, ва аз ҷодугариҳои худ, ва аз зинокориҳои худ, ва аз дуздиҳои худ низ тавба накарданд. Ваҳй 9:20, 21.
The perfect and final fulfillment of the seven trumpets is the seven last plagues of Revelation chapter sixteen. Even a casual survey of the prophetic characteristics of the seven trumpets of Revelation chapter nine demonstrates they possess parallel characteristics of the seven last plagues. The opening of the seventh seal takes place in the history when probation is about to close and the wrath of God, as represented by the seven last plagues, is about to be poured out.
Иҷрои комил ва ниҳоии ҳафт карнай — ҳафт балои охирини Ваҳй, боби шонздаҳ, мебошад. Ҳатто як баррасии содаи хусусиятҳои нубувватии ҳафт карнайи Ваҳй, боби нӯҳ, нишон медиҳад, ки онҳо хусусиятҳои мувозии ҳафт балои охиринро доро мебошанд. Кушода шудани мӯҳри ҳафтум дар он давраи таърихӣ воқеъ мегардад, ки дар он замон мӯҳлати имтиҳон наздик ба анҷом расидан аст ва ғазаби Худо, чунон ки бо ҳафт балои охирин ифода шудааст, наздик аст рехта шавад.
When Christ, as the Lion of the tribe of Judah, “opened the seventh seal” an angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand.” The outpouring of the Holy Spirit on Pentecost was preceded by the unified prayer of the believers that were assembled in Jerusalem.
Вақте ки Масеҳ, ҳамчун Шери қабилаи Яҳудо, «мӯҳри ҳафтумро кушод», фариштае омада, назди қурбонгоҳ истод, дар ҳоле ки маҷмари тиллоӣ дошт; ва ба ӯ бухури бисёре дода шуд, то онро бо дуоҳои ҳамаи муқаддасон бар қурбонгоҳи тиллоие, ки дар пеши тахт буд, тақдим намояд. Ва дуди бухур, ки ҳамроҳи дуоҳои муқаддасон буд, аз дасти фаришта ба ҳузури Худо боло рафт.» Фурӯрезиши Рӯҳулқудс дар Пантикостро дуои якдилонаи имондороне, ки дар Уршалим ҷамъ омада буданд, пешгузарӣ кард.
“A revival of true godliness among us is the greatest and most urgent of all our needs. To seek this should be our first work. There must be earnest effort to obtain the blessing of the Lord, not because God is not willing to bestow His blessing upon us, but because we are unprepared to receive it. Our heavenly Father is more willing to give His Holy Spirit to them that ask Him, than are earthly parents to give good gifts to their children. But it is our work, by confession, humiliation, repentance, and earnest prayer, to fulfill the conditions upon which God has promised to grant us His blessing. A revival need be expected only in answer to prayer.” Selected Messages, book 1, 121.
«Эҳёи тақводории ҳақиқӣ дар миёни мо бузургтарин ва фавритарин аз ҳамаи эҳтиёҷоти мост. Ҷустуҷӯи ин бояд кори аввалини мо бошад. Барои ба даст овардани баракати Худованд бояд кӯшиши ҷиддӣ ба харҷ дода шавад, на аз он сабаб ки Худо намехоҳад баракати Худро бар мо арзонӣ дорад, балки аз он сабаб ки мо барои қабул кардани он омода нестем. Падари осмонии мо барои ато кардани Рӯҳулқудси Худ ба онҳое ки аз Ӯ илтимос мекунанд, бештар омода аст аз он ки падарону модарони заминӣ барои додани ҳадияҳои нек ба фарзандони худ омодаанд. Аммо вазифаи мост, ки ба воситаи эътироф, фурӯтанӣ, тавба ва дуои ҷиддӣ, он шартҳоро ба ҷо оварем, ки Худо бар асоси онҳо ваъда додааст баракати Худро ба мо ато намояд. Эҳёро танҳо дар ҷавоб ба дуо метавон интизор шуд». Selected Messages, book 1, 121.
The opening of the seventh seal is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The sealing is initiated by prayer, but not simply by the activity of prayer, but by a specific prayer. The specific prayer is identified in the book of Daniel, which is of course, also the book of Revelation.
Кушода шудани мӯҳри ҳафтум мӯҳр задан ба яксаду чилу чор ҳазор нафарро муайян месозад. Ин мӯҳргузорӣ бо дуо оғоз меёбад, аммо на танҳо бо амали худи дуо, балки бо дуои мушаххасе. Он дуои мушаххас дар китоби Дониёл муайян шудааст, ки албатта, ҳамон китоби Ваҳй низ ҳаст.
John in the Revelation and Daniel in his book, represent the one hundred and forty-four thousand in the “last days.” In the “last days” those who are to be God’s witnesses during the battle of the first heaven will bear witness to the prophecy that is unsealed just before probation closes. This is represented as the seventh seal in the verses we are now considering. The prayers that come to the angel with the “golden censer” are represented by Daniel’s prayer in chapter nine of his book. That prayer is a specific prayer, which was outlined by Moses in connection with the prophecy of the “seven times.” The prayer is two-fold, and Daniel places the context of his two-fold prayer in the terms of “the curse” and “the oath” of Moses. The books of Daniel and Revelation are the same book, and the same lines of prophecy that are in the book of Daniel are taken up in the book of Revelation.
Юҳанно дар Ваҳй ва Дониёл дар китоби худ, рамзи он яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор дар «рӯзҳои охир» мебошанд. Дар «рӯзҳои охир» онҳое ки бояд дар ҷараёни ҷанги осмони аввал шоҳидони Худо бошанд, ба он нубуввате шаҳодат хоҳанд дод, ки андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз кушода мегардад. Ин дар оятҳое ки ҳоло баррасӣ мекунем, ҳамчун мӯҳри ҳафтум ба тасвир оварда шудааст. Дуоҳоеро, ки назди фаришта бо «мубаххари тиллоӣ» меоянд, дуои Дониёл дар боби нӯҳуми китоби ӯ ифода мекунад. Он дуо дуои мушаххас аст, ки Мусо онро дар иртибот бо нубуввати «ҳафт замон» баён намудааст. Он дуо дуҷониба аст, ва Дониёл муҳтавои дуои дуҷонибаи худро бо истилоҳҳои «лаънат» ва «қасам»-и Мусо ҷой медиҳад. Китобҳои Дониёл ва Ваҳй як китобанд, ва ҳамон хатҳои нубуввате, ки дар китоби Дониёл ҳастанд, дар китоби Ваҳй идома меёбанд.
The prayer that brings about the outpouring of holy fire in the movement of the mighty angel of Revelation eighteen, is Daniel’s prayer of the “seven times.” It is the prayer that brought the angel Gabriel down from heaven to explain the prophecies to Daniel. At the conclusion of his prayer, which covers the first twenty verses of Daniel nine, Gabriel came down about the time of the evening oblation. The prayers that ascend that the angel with the golden censer receives are prayers that ascend as the sun is setting, in the evening of “the last days.”
Дуое, ки боиси рехтани оташи муқаддас дар ҳаракати фариштаи қудратманди Ваҳйи ҳаждаҳум мегардад, ҳамон дуои Дониёл дар бораи «ҳафт замон» аст. Ин ҳамон дуое мебошад, ки фаришта Ҷаброилро аз осмон фуруд овард, то нубувватҳоро ба Дониёл шарҳ диҳад. Дар анҷоми дуои ӯ, ки бист ояти аввали Дониёл боби нуҳро дар бар мегирад, Ҷаброил наздики вақти қурбонии шомгоҳӣ фуруд омад. Дуоҳое, ки боло мераванд ва фаришта бо маҷмари тиллоӣ онҳоро қабул мекунад, дуоҳое мебошанд, ки ҳангоми фурӯ рафтани офтоб, дар шомгоҳи «рӯзҳои охир», боло мераванд.
And whiles I was speaking, and praying, and confessing my sin and the sin of my people Israel, and presenting my supplication before the Lord my God for the holy mountain of my God; Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. Daniel 9:20, 21.
Ва ҳанӯз ман сухан мегуфтам, дуо мекардем ва гуноҳи худро ва гуноҳи қавми худ Исроилро эътироф менамудам, ва илтиҷои худро ба ҳузури Худованд Худои худ барои кӯҳи муқаддаси Худои худ пешкаш мекардам; оре, ҳанӯз ман дар дуо сухан мегуфтам, ҳамон мард Ҷабраил, ки ӯро дар рӯъё дар ибтидо дида будам, бо парвози тез расида, маро тақрибан дар вақти қурбонии шом ламс намуд. Дониёл 9:20, 21.
Daniel’s prayer was a confession of not only his sins, but also the sins of God’s people. His prayer is the blueprint of the prayer of repentance connected with the “seven times” of Leviticus twenty-six.
Дуои Дониёл эътирофи на танҳо гуноҳҳои худи ӯ, балки ҳамчунин гуноҳҳои қавми Худо буд. Дуои ӯ намунаи аслии дуои тавбаест, ки бо «ҳафт вақт»-и Ибодат боби бисту шаш алоқаманд аст.
And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. Leviticus 26:39–42.
Ва онҳое ки аз шумо боқӣ мондаанд, дар заминҳои душманони худ аз гуноҳи хеш пажмурда хоҳанд шуд; ва ҳамчунин аз гуноҳҳои падарони худ, бо онҳо, пажмурда хоҳанд шуд. Агар онҳо ба гуноҳи худ ва ба гуноҳи падарони худ, бо хиёнате ки ба Ман хиёнат карданд, иқрор намоянд, ва низ ба он ки бар хилофи Ман рафтор карданд; Ва ба он ки Ман низ бар хилофи онҳо рафтор карда, онҳоро ба замини душманонашон овардам; пас агар дили номахтуни онҳо фурӯтан гардад, ва он гоҳ ҷазои гуноҳи худро бипазиранд: Он гоҳ Ман аҳди Худро бо Яъқуб ба ёд хоҳам овард, ва низ аҳди Худро бо Исҳоқ, ва низ аҳди Худро бо Иброҳим ба ёд хоҳам овард; ва заминро ба ёд хоҳам овард. Ибодат 26:39–42.
After Moses sets forth the punishment associated with the “seven times,” which he calls the “quarrel of” God’s “covenant,” he identifies what God’s people are to do if and when they become aware that they are slaves in the enemy’s land, such as Daniel was. They needed, as Daniel represented, to confess their sins, and also the sins of their fathers.
Пас аз он ки Мусо ҷазои марбут ба «ҳафт маротиба»-ро, ки онро «низои» аҳди Худо меномад, баён мекунад, ӯ муайян месозад, ки қавми Худо чӣ бояд бикунанд, агар ва ҳангоме ки огоҳ шаванд, ки онҳо дар замини душман ғуломанд, чунон ки Дониёл буд. Ба онҳо лозим буд, ҳамон тавре ки Дониёл намояндагӣ мекард, гуноҳҳои худро, ҳамчунин гуноҳҳои падарони худро эътироф намоянд.
When this specific prayer is offered by those called to be the one hundred and forty-four thousand, the angel with the golden censer will take “the censer, and” fill “it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake.” The holy fire that represents the message of “truth” in contrast with the counterfeit message of “fire”, that the United States and Satan call down out of heaven, takes place in the hour of the “earthquake” that is the Sunday law.
Ҳангоме ки ин дуои махсус аз ҷониби онҳое ба ҷо оварда мешавад, ки даъват шудаанд то аз ҷумлаи яксаду чилу чор ҳазор бошанд, фариштае, ки мабхараи тиллоӣ дорад, «мабхараро гирифта», онро «аз оташи қурбонгоҳ пур мекунад ва бар замин меандозад; ва овозҳо, ва раъдҳо, ва барқҳо, ва зилзилае ба амал омад». Оташи муқаддасе, ки паёми «ҳақиқат»-ро дар муқобили паёми қалбакии «оташ», ки Иёлоти Муттаҳида ва Шайтон аз осмон фуруд меоранд, ифода мекунад, дар соати он «зилзила», ки қонуни якшанбе аст, рӯй медиҳад.
In the book of Zechariah, we are informed that Zerubbabel laid both the foundation and the headstone of the temple in the history of the rebuilding of the temple and Jerusalem after the return from the slavery that Daniel was part of.
Дар китоби Закарьё ба мо хабар дода мешавад, ки Заруббобил ҳам таҳкурсӣ ва ҳам санги сари маъбадро дар таърихи аз нав бино шудани маъбад ва Ерусалим пас аз бозгашт аз асорате, ки Дониёл ҷузъи он буд, гузоштааст.
Then he answered and spake unto me, saying, This is the word of the Lord unto Zerubbabel, saying, Not by might, nor by power, but by my spirit, saith the Lord of hosts. Who art thou, O great mountain? before Zerubbabel thou shalt become a plain: and he shall bring forth the headstone thereof with shoutings, crying, Grace, grace unto it. Moreover the word of the Lord came unto me, saying, The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it; and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto you. For who hath despised the day of small things? for they shall rejoice, and shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven; they are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth. Zechariah 4:6–10.
Ва ӯ дар ҷавоби ман сухан ронда, гуфт: «Ин аст каломи Худованд ба Зеруббобил, ки мегӯяд: “На бо қувват ва на бо тавоноӣ, балки бо Рӯҳи Ман”, мегӯяд Худованди лашкарҳо. “Ту кистӣ, эй кӯҳи бузург? Пеши Зеруббобил ту ба ҳамворӣ табдил хоҳӣ ёфт; ва ӯ санги сарро бо нидоҳо берун хоҳад овард, дар ҳоле ки нидо мекунанд: ‘Файз, файз бар он!’” Ва каломи Худованд боз бар ман нозил шуда, гуфт: “Дастҳои Зеруббобил таҳкурсии ин хонаро гузоштаанд; дастҳои ӯ ҳамчунин онро ба анҷом хоҳанд расонд; ва ту хоҳӣ донист, ки Худованди лашкарҳо маро назди шумо фиристодааст. Зеро кист, ки рӯзи чизҳои хурдро ҳақир шумурда бошад? Зеро онҳо шод хоҳанд шуд ва шоқулро дар дасти Зеруббобил бо он ҳафт хоҳанд дид; онҳо чашмони Худованд ҳастанд, ки дар тамоми замин ба ҳар сӯ давутоғ мекунанд.” Закарьё 4:6–10.
Zerubbabel means “offspring of Babylon”, and is a symbol of the second angel’s message, which when combined with the message of the Midnight Cry, laid the “foundation” in the beginning movement of Adventism. Zerubbabel also represents the repetition of the second angel’s message in the ending movement of Adventism in the movement of Future for America, when the “headstone” is placed.
Заруббобил маънои «насли Бобил»-ро дорад ва рамзи паёми фариштаи дуюм аст, ки ҳангоме бо паёми Нидои Нимашаб якҷо гардид, дар ҳаракати ибтидоии адвентизм «таҳкурсӣ»-ро гузошт. Заруббобил ҳамчунин такрори паёми фариштаи дуюмро дар ҳаракати поёнии адвентизм, дар ҳаракати Future for America, намояндагӣ мекунад, вақте ки «санги саркунҷа» гузошта мешавад.
The world rejoiced over the two witnesses that had been slain in the valley of dead bones in the street that is the “information super highway.” When those two witnesses were brought back to life the world feared, and the heavens rejoiced. Zechariah, like all prophets, is identifying the “last days” when God’s people rejoice. Zechariah informs us that they rejoice at the resurrection of the two witnesses, when they see “those seven.” “Those seven” is the same Hebrew word translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. The movement of the first angel placed the foundation stone of Moses’ seven times, and that “truth” is also to be the headstone of the movement of the third angel, in spite of its rejection in 1863.
Ҷаҳон аз ду шоҳиде, ки дар водии устухонҳои мурда, дар кӯчае ки «шоҳроҳи фавқулмаълумот» аст, кушта шуда буданд, шодӣ кард. Вақте ки он ду шоҳид дубора ба ҳаёт оварда шуданд, ҷаҳон тарсид, ва осмонҳо шодӣ карданд. Закариё, мисли ҳамаи анбиё, «рӯзҳои охир»-ро муайян мекунад, замоне ки қавми Худо шодӣ мекунанд. Закариё ба мо хабар медиҳад, ки онҳо дар эҳёи он ду шоҳид, вақте ки «он ҳафт»-ро мебинанд, шодӣ мекунанд. «Он ҳафт» ҳамон вожаи ибронист, ки дар Левӣ бисту шаш ба сурати «ҳафт бор» тарҷума шудааст. Ҳаракати фариштаи аввал санги бунёдии «ҳафт бор»-и Мӯсоро гузошт, ва он «ҳақиқат», сарфи назар аз рад шудани он дар соли 1863, бояд санги сарикунҷаи ҳаракати фариштаи сеюм низ бошад.
When it is recognized and fulfilled, and acted upon with the appropriate two-fold prayer, the true fire will be cast to the earth, as it was at Pentecost.
Вақте ки он шинохта ва ба амал оварда шавад, ва бо дуои муносиби дугона бар он амал карда шавад, оташи ҳақиқӣ, чунон ки дар рӯзи Пантикост буд, бар замин андохта хоҳад шуд.
We will continue to address the opening of the seventh seal in the next article.
Мо дар мақолаи навбатӣ баррасии кушода шудани мӯҳри ҳафтумро идома хоҳем дод.