We have been setting forth the sequence of prophetic events that are identified by the hidden history of the seven thunders that is represented in Revelation chapters eleven through thirteen. We have not yet reached the point in the development of these events, where we will overlay the history of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism. Nor have we yet prepared a platform of understanding to pinpoint the role of Islam in the message of the Midnight Cry. There is, though, a very important truth connected with these events, that identifies what a person must do when they understand the truths that are being unsealed. The blessing of Revelation includes the responsibility of “keeping” those things that are written.
Мо пайдарпаии воқеаҳои нубувватиро баён намуда истодаем, ки онҳоро таърихи пинҳонии ҳафт раъд, ки дар Ваҳй бобҳои ёздаҳ то сездаҳ тасвир ёфтааст, муайян месозад. Мо ҳанӯз ба он марҳалае дар инкишофи ин воқеаҳо нарасидаем, ки дар он таърихи шохи протестантизм ва шохи ҷумҳурихоҳиро бар ҳам мутобиқ созем. Ва ҳамчунин мо ҳанӯз заминаи фаҳмеро омода накардаем, то нақши Исломро дар паёми Нидои Нимашаб дақиқ муайян намоем. Аммо ҳақиқати бисёр муҳиме ҳаст, ки бо ин воқеаҳо алоқаманд буда, он чиро муайян мекунад, ки шахс ҳангоми дарк намудани ҳақоиқи кушода шуда истода бояд анҷом диҳад. Баракати Ваҳй масъулияти «нигоҳ доштан»-и он чиро, ки навишта шудааст, дар бар мегирад.
The line of history that is being unsealed conveys the creative power of God to those who would hear, read and keep those things written therein. It is therefore time to break away from our consideration of Isaiah’s last prophetic narrative, and Revelation chapters eleven through thirteen in order to establish the significance of the “three and a half days” that Elijah and Moses were dead in the street of the information super highway, that runs through the valley of dead dry bones. What we will identify now, is the symbolism of “the wilderness.”
Хатти таърихе, ки муҳр аз он бардошта мешавад, қудрати офаринандаи Худоро ба онҳое мерасонад, ки он чи дар он навишта шудааст, бишнаванд, бихонанд ва нигоҳ доранд. Бинобар ин, акнун вақти он расидааст, ки аз баррасии мо дар бораи охирин ривояти нубувватии Ишаъё ва бобҳои ёздаҳум то сенздаҳуми Ваҳй ҷудо шавем, то аҳамияти «сеюним рӯз»-ро, ки Илёс ва Мусо дар кӯчаи шоҳроҳи фавқулиттилоотӣ, ки аз миёни водии устухонҳои хушки мурда мегузарад, мурда буданд, муайян кунем. Он чиро ки ҳоло муайян хоҳем кард, рамзияти «биёбон» аст.
In the last article we identified four prophetic witnesses of the sequence of events that are established by the hidden history of the seven thunders. The line of the image of Christ, the line of the two witnesses, the line of the image of the beast and the line of the counterfeit king of the north.
Дар мақолаи охирин мо чаҳор шоҳиди набавии пайдарпайии воқеаҳоро муайян кардем, ки аз ҷониби таърихи пинҳонии ҳафт раъд собит гардидаанд. Хати тасвири Масеҳ, хати ду шоҳид, хати тасвири ҳайвони ваҳшӣ ва хати подшоҳи қалбакии шимол.
The second half of the line of the counterfeit king of the north, begins with the empowerment of the papacy in 538. Then the papacy, the spiritual counterfeit king of the north, trampled down spiritual Jerusalem and spiritual Israel for twelve hundred and sixty years.
Нимаи дуюми хатти подшоҳи қалбакии шимол бо қудратёбии папагарӣ дар соли 538 оғоз меёбад. Сипас папагарӣ, яъне подшоҳи рӯҳонии қалбакии шимол, Ерусалими рӯҳонӣ ва Исроили рӯҳониро муддати ҳазору дусаду шаст сол поймол намуд.
And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.
Ва онҳо ба дами шамшер фурӯ хоҳанд афтод, ва ба асорат бурда шуда, ба миёни ҳамаи халқҳо хоҳанд рафт; ва Уршалим зери пои ғайрияҳудиён поймол хоҳад шуд, то замоне ки айёми ғайрияҳудиён ба анҷом расад. Луқо 21:24.
John was told to measure both the sanctuary and the host, but he was also told to leave out the courtyard, for it had been given to the Gentiles for twelve hundred and sixty years.
Ба Юҳанно гуфта шуд, ки ҳам муқаддасгоҳ ва ҳам лашкарро чен кунад, вале ба ӯ ҳамчунин фармуда шуд, ки саҳни берунаро вогузорад, зеро он барои як ҳазору дусаду шаст сол ба халқҳои ғайрияҳудӣ дода шуда буд.
And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.
Ва ба ман найе монанди асо дода шуд; ва фаришта истода, гуфт: «Бархез ва маъбади Худо, ва қурбонгоҳ, ва онҳоеро, ки дар он ҷо ибодат мекунанд, чен намо. Аммо саҳне ки берун аз маъбад аст, онро вогузор ва чен макун; зеро ки он ба халқҳо дода шудааст; ва шаҳри муқаддасро онҳо чиҳилу ду моҳ поймол хоҳанд кард». Ваҳй 11:1, 2.
John and Luke testify that the Gentiles “tread under foot” “Jerusalem,” for “forty and two months.” John identifies the duration, and Luke marks the conclusion of the history. These two witnesses are addressing the question of Daniel chapter eight, and verse thirteen.
Юҳанно ва Луқо шаҳодат медиҳанд, ки халқҳои ғайрияҳудӣ «Ӯршалим»-ро «поймол мекунанд» дар тӯли «чилу ду моҳ». Юҳанно давомнокиро муайян мекунад, ва Луқо анҷоми ин таърихро нишон медиҳад. Ин ду шоҳид ба масъалаи боби ҳаштуми Дониёл, ояти сездаҳум, муроҷиат мекунанд.
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.
Сипас шунидам, ки як муқаддас сухан мегуфт, ва муқаддаси дигар ба он муқаддасе ки сухан мегуфт, гуфт: «То ба кай ин рӯъё дар бораи қурбонии доимӣ ва гуноҳи харобкунанда хоҳад буд, то ки ҳам қудсгоҳ ва ҳам лашкар зери по поймол карда шаванд?» Дониёл 8:13.
The question about the duration that the sanctuary and host were to be trodden under foot, identifies two desolating powers that would accomplish the act of treading down Jerusalem, which in Daniel is represented as the “sanctuary” and also the “host.” The correct foundational understanding of this verse, as expressed by J. N. Andrews, is that the verse identifies two desolating powers, which trampled down both the sanctuary and the host. The first desolating power identified in the verse is paganism, and the second is papalism. The word “host,” is Daniel’s expression for what John identifies as the “worshippers” in the temple, that is in Jerusalem.
Савол дар бораи муддате, ки қудсгоҳ ва лашкар бояд поймол карда мешуданд, ду қудрати харобкунандаеро муайян месозад, ки амали поймол кардани Ерусалимро ба ҷо меоварданд, ки дар китоби Дониёл он ҳамчун «қудсгоҳ» ва инчунин «лашкар» тасвир шудааст. Фаҳмиши дурусти бунёдии ин оят, чунон ки Ҷ. Н. Эндрюс баён кардааст, ин аст, ки оят ду қудрати харобкунандаеро муайян мекунад, ки ҳам қудсгоҳ ва ҳам лашкарро поймол карданд. Нахустин қудрати харобкунандае, ки дар ин оят муайян шудааст, бутпарастӣ аст, ва дуввум папагарӣ. Калимаи «лашкар» ифодаи Дониёл барои он чизест, ки Юҳанно онро «парастандагон» дар маъбад, яъне дар Ерусалим, муайян мекунад.
“THERE ARE TWO ‘DESOLATIONS’ IN DANIEL 8.—This fact is made so plain by Josiah Litch that we present his words:
«ДУ «ХАРОБАГИҲО» ДАР ДОНИЁЛИ 8 ҲАСТ.—Ин ҳақиқатро Ҷозая Литч чунон равшан баён кардааст, ки мо суханони ӯро меорем:
“‘The daily sacrifice’ is the present reading of the English text. But no such thing as sacrifice is found in the original. This is acknowledged on all hands. It is a gloss or construction put on it by the translators. The true reading is, ‘the daily and the transgression of desolation,’ daily and transgression being connected together by “and;” the daily desolation and the transgression of desolation. They are two desolating powers, which were to desolate the sanctuary and the host.’—Prophetic Expositions, Volume 1, page 127.
«“Қурбонии ҳаррӯза” хондани феълии матни англисист. Аммо дар асл ҳеҷ чизе монанди қурбонӣ ёфт намешавад. Инро ҳама ҷонибҳо эътироф мекунанд. Он ҳошия ё таъбирест, ки тарҷумонҳо бар он ниҳодаанд. Хондани дуруст чунин аст: “ҳаррӯза ва исёни вайронагӣ”, ки “ҳаррӯза” ва “исён” бо “ва” ба ҳам пайвастаанд; вайронагии ҳаррӯза ва исёни вайронагӣ. Инҳо ду қудрати вайронкунандаанд, ки бояд муқаддасгоҳ ва лашкарро вайрон месохтанд.” —Prophetic Expositions, Volume 1, page 127.»
“It is plain that the sanctuary and the host were to be trodden under foot by the daily and the transgression of desolation. The careful reading of verse 13 settles this point. And this fact establishes another, viz.: that these two desolations are the two grand forms under which Satan has attempted to overthrow the worship and the cause of Jehovah. Mr. Miller’s remarks on the meaning of these two terms, and the course pursued by himself in ascertaining that meaning, is presented under the following head:
Рӯшан аст, ки муқаддасгоҳ ва лашкар бояд зери по карда мешуданд ба василаи қурбонии доимӣ ва гуноҳи вайронкунанда. Хониши бодиққати ояти 13 ин нуктаро ҳал мекунад. Ва ин воқеият воқеияти дигареро низ собит месозад, яъне: ин ду вайронгарӣ ду шакли бузурге мебошанд, ки таҳти онҳо Шайтон кӯшидааст ибодат ва кори Яҳуваро сарнагун созад. Мулоҳизаҳои ҷаноби Миллер дар бораи маънои ин ду истилоҳ ва роҳе, ки худи ӯ барои муайян кардани он маъно пай гирифтааст, зери сарлавҳаи зерин оварда мешаванд:
“THE TWO DESOLATIONS ARE PAGANISM AND PAPACY
«ДУ ВАЙРОНӢ БУТПАРАСТӢ ВА ПАПОИЯТ ҲАСТАНД»
“‘I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take way;’ he shall take away, ‘the daily;’ ‘from the time the daily shall be taken away’, etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally, I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, oh! how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is ‘the daily!’ Well now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ popery is meant. Well, what is it which hinders popery from being revealed? Why, it is paganism; well, then, ‘the daily’ must mean paganism.’—Second Advent Manual, page 66.” J. N. Andrews, The Sanctuary and the 2300 Days, 33, 34.
«“Ман хонданро идома додам ва ҳеҷ мавриди дигаре наёфтам, ки дар он ин [қурбонии доимӣ] ҷуз дар Дониёл ёфт шавад. Пас ман [бо ёрии як мувофиқатнома] он калимаҳоеро, ки бо он алоқаманд буданд, гирифтам: “дур карда шавад”; ӯ “қурбонии доимӣ”-ро дур хоҳад кард; “аз вақте ки қурбонии доимӣ дур карда шавад”, ва ғайра. Ман хонданро идома додам ва гумон мекардам, ки бар ин матн ҳеҷ нуре намеёбам; ниҳоят, ба 2 Таслӯникиён 2:7, 8 расидам. “Зеро сирри шарорат аллакай амал мекунад; фақат он касе ки акнун бозмедорад, боз хоҳад дошт, то он даме ки аз миён гирифта шавад, ва он гоҳ он шарир ошкор хоҳад шуд”, ва ғайра. Ва чун ба он матн расидам, оҳ! чӣ қадар равшан ва пурҷалол ҳақиқат зоҳир гардид! Ана он ҷост! Ин аст “қурбонии доимӣ!” Хуб, акнун, Павлус аз “он касе ки акнун бозмедорад”, ё монеъ мешавад, чӣ дар назар дорад? Аз “марди гуноҳ” ва “шарир” папият дар назар аст. Хуб, пас чӣ чиз аст, ки ошкор шудани папиятро бозмедорад? Албатта, бутпарастист; пас, “қурбонии доимӣ” бояд бутпарастӣ маъно диҳад.” — Second Advent Manual, page 66.» J. N. Andrews, The Sanctuary and the 2300 Days, 33, 34.
In fulfillment of the “seven times” of Leviticus twenty-six, paganism trampled down the sanctuary and host for twelve hundred and sixty years, and then papalism did the same work for an additional twelve hundred and sixty years. The papacy had trampled down Jerusalem for twelve hundred and sixty years according to Luke and John, until the papacy received its deadly wound in 1798. Subtracting twelve hundred and sixty years from 1798, arrives at 538. Subtracting twelve hundred and sixty years from 538, arrives at 723 BC, when Assyria, the literal king of the north at that time, took the northern kingdom of Israel into slavery.
Дар иҷрои «ҳафт замон»-и Левизод бисту шаш, бутпарастӣ дар тӯли як ҳазору дусаду шаст сол муқаддасгоҳ ва лашкарро поймол кард, ва сипас папагарӣ ҳамин амалро барои боз як ҳазору дусаду шаст соли иловагӣ анҷом дод. Папагӣ, мувофиқи Луқо ва Юҳанно, Ерусалимро дар тӯли як ҳазору дусаду шаст сол поймол карда буд, то он даме ки папагӣ дар соли 1798 захми марговари худро гирифт. Бо тарҳ кардани як ҳазору дусаду шаст сол аз 1798, ба 538 мерасем. Бо тарҳ кардани як ҳазору дусаду шаст сол аз 538, ба соли 723 то милод мерасем, вақте ки Ашшур, подшоҳи аслии шимол дар он замон, подшоҳии шимолии Исроилро ба асорат бурд.
John only refers to the twelve hundred and sixty years that the papacy trampled down the sanctuary and the host, but Luke addresses both periods of twelve hundred and sixty years that paganism and papalism trampled down Jerusalem, for he states “until the times of the Gentiles be fulfilled.” Luke identifies the trampling down of Jerusalem as more than a single “time”, for he calls it the fulfillment of the “times” of the Gentiles.
Юҳанно танҳо ба ҳазору дусаду шаст соле ишора мекунад, ки папагӣ муқаддасгоҳ ва лашкарро поймол намуд; аммо Луқо ба ҳар ду давраи ҳазору дусаду шастсолае муроҷиат мекунад, ки бутпарастӣ ва папагӣ Ерусалимро поймол карданд, зеро ӯ мегӯяд: «то замонҳои халқҳои ғайрияҳудӣ ба анҷом расанд». Луқо поймол шудани Ерусалимро беш аз як «замон» медонад, зеро онро анҷом ёфтани «замонҳо»-и халқҳои ғайрияҳудӣ меномад.
Of course, in 1856, Millerite Adventism became Laodicean, and seven years later they rejected the truth of the “seven times” of Leviticus twenty-six, so it is impossible for Adventism to see these simple biblical facts. The fact that I am identifying is that the hidden history of the seven thunders, which identifies three waymarks, and a period of time between the first and second waymark, and then a second period of time between the second and third waymark, is represented within the prophetic line of the counterfeit king of the north.
Албатта, дар соли 1856 адвентизми миллерӣ Лаодикия гардид, ва ҳафт сол баъд онҳо ҳақиқати «ҳафт замон»-и Левитус бисту шашро рад карданд; бинобар ин, барои адвентизм дидани ин воқеаҳои соддаи Китоби Муқаддас ғайриимкон аст. Нуктае, ки ман муайян месозам, ин аст, ки таърихи пинҳонии ҳафт раъд, ки се аломати роҳро муайян мекунад, ва як давраи вақтро миёни аломати роҳи аввал ва дуюм, ва сипас давраи дуюми вақтро миёни аломати роҳи дуюм ва сеюм, дар дохили хати нубувватии подшоҳи тақаллубии шимол муаррифӣ шудааст.
That line started in 723 BC, with the northern kingdom of Israel going into slavery at the hands of the king of Assyria, a literal king of the north. Then in 538, the spiritual king of the north was empowered, and he then trampled down spiritual Jerusalem for another twelve hundred and sixty years, until he received a deadly wound in 1798. From 723 BC, until 538, the powers that held Israel in subjection were always pagan powers.
Он хат аз соли 723 то милод оғоз ёфт, вақте ки подшоҳии шимолии Исроил бо дасти подшоҳи Ашшур, яъне подшоҳи воқеии шимол, ба асорат бурда шуд. Сипас, дар соли 538, подшоҳи рӯҳонии шимол қудрат ёфт, ва он гоҳ Ерусалими рӯҳониро барои боз як ҳазору дусаду шаст сол поймол намуд, то он ки дар соли 1798 захми марговар гирифт. Аз соли 723 то милод то соли 538, қудратҳое, ки Исроилро дар итоат нигоҳ медоштанд, ҳамеша қудратҳои бутпараст буданд.
The line of Christ identifies the anointing of the true king of the north at His baptism in the year 27, and twelve hundred and sixty prophetic days later, He was crucified. His disciples were then empowered to present the message of the true king of the north, until the stoning of Stephen in the year 34. The only time Christ did not walk in the entire twelve hundred and sixty days of His ministry, was when he rode into Jerusalem in the triumphal entry. He therefore trod down Jerusalem for twelve hundred and sixty days, as did His disciples after the cross. Both lines, the counterfeit king of the north and Christ, the true king of the north, trod down Jerusalem and the host for twelve hundred and sixty days.
Хати Масеҳ тадҳини подшоҳи ҳақиқии шимолро ҳангоми таъмиди Ӯ дар соли 27 муайян мекунад, ва пас аз як ҳазору дусаду шаст рӯзи нубувватӣ Ӯ маслуб карда шуд. Сипас ба шогирдони Ӯ қудрат дода шуд, то паёми подшоҳи ҳақиқии шимолро то сангсор шудани Истефанус дар соли 34 пешниҳод намоянд. Ягона вақте ки Масеҳ дар тамоми як ҳазору дусаду шаст рӯзи хизмати Худ роҳ нарафт, он ҳангоме буд, ки Ӯ дар вуруди зафармандона ба Ерусалим савор шуда даромад. Пас, Ӯ Ерусалимро тӯли як ҳазору дусаду шаст рӯз поймол намуд, ҳамон гуна ки шогирдонаш пас аз салиб низ чунин карданд. Ҳар ду хат—хатти подшоҳи қалбакии шимол ва хатти Масеҳ, подшоҳи ҳақиқии шимол—Ерусалим ва лашкарро тӯли як ҳазору дусаду шаст рӯз поймол намуданд.
Paganism was a counterfeit of the worship system of the earthly sanctuary service of the literal Jews, and papalism is a counterfeit of the heavenly sanctuary service of the spiritual Jews. Paganism’s twelve hundred and sixty years, was parallel to Christ’s twelve hundred and sixty days, and papalism’s twelve hundred and sixty years, was parallel to the disciples’ twelve hundred and sixty days.
Бутпарастӣ қалбакии низоми ибодати хизмати муқаддасгоҳи заминии яҳудиёни аслӣ буд, ва папизм қалбакии хизмати муқаддасгоҳи осмонии яҳудиёни рӯҳонӣ аст. Ҳазору дусаду шаст соли бутпарастӣ мутаносиб ба ҳазору дусаду шаст рӯзи Масеҳ буд, ва ҳазору дусаду шаст соли папизм мутаносиб ба ҳазору дусаду шаст рӯзи шогирдон буд.
Each of the two lines contain the identical prophetic structure of the hidden history of the seven thunders, that began to be publicly unsealed in July, 2023. The unsealing was accomplished in part by the recognition of the Millerite movement’s first disappointment. Their first disappointment ushered in a period of time, called the “tarrying time” in the parable of the ten virgins. The “tarrying time” ended at the Exeter, New Hampshire camp meeting, when the message of the Midnight Cry had been fully established. The Exeter camp meeting became the second waymark, which then ushered in a period of time where the message of the Midnight Cry was proclaimed, until the third waymark of judgment and the last disappointment arrived.
Ҳар яке аз ин ду хат сохтори яксону нубувватии таърихи пинҳони ҳафт раъдро дар бар мегирад, ки дар моҳи июли соли 2023 ба таври оммавӣ кушода шудан оғоз кард. Ин кушода шудан қисман ба воситаи шинохтани ноумедии аввали ҳаракати миллерӣ ба анҷом расид. Ноумедии аввали онҳо давраи замонеро оғоз бахшид, ки дар масали даҳ бокира «замони таъхир» номида шудааст. «Замони таъхир» дар ҷамъомади хаймавии Эксетер, Ню-Ҳэмпшир, ба анҷом расид, ҳангоме ки паёми Нидои Нисфи Шаб комилан устувор гардида буд. Ҷамъомади хаймавии Эксетер ба нишонаи дуюм табдил ёфт, ки баъдан давраи замонеро оғоз бахшид, ки дар он паёми Нидои Нисфи Шаб эълон карда мешуд, то он даме ки нишонаи сеюми доварӣ ва ноумедии охирин фаро расид.
The three waymarks were the first disappointment, the Midnight Cry message and the last disappointment. Those three waymarks align with the Hebrew word “truth” which represent the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet. The first and the last both being disappointments, represents the signature of Alpha and Omega.
Се нишона се аломати роҳ инҳо буданд: ноумедии аввал, паёми Нидои Нисфи Шаб ва ноумедии охирин. Ин се аломати роҳ бо калимаи ибронии «ҳақиқат» мувофиқат мекунанд, ки ҳарфҳои аввал, сездаҳум ва охирини алифбои ибриро намояндагӣ менамоянд. Аввалин ва охирин, ки ҳар ду ноумедиҳо мебошанд, имзои Алфа ва Омегаро ифода мекунанд.
There is no direct representation of twelve hundred and sixty days in the Millerite history, yet the Millerite history is the history of the first movement and therefore typifies the last movement. The history of the first disappointment in the last movement began on July 18, 2020, and it is illustrated in Revelation chapter eleven. In Revelation chapter eleven, the two witnesses are slain, marking the first disappointment in the last movement, that was typified by the first movement.
Дар таърихи миллеритӣ тасвири бевоситаи як ҳазору дусаду шаст рӯз вуҷуд надорад, вале таърихи миллеритӣ таърихи ҳаракати аввал аст ва бинобар ин намунаи ҳаракати охир мебошад. Таърихи нахустин ноумедӣ дар ҳаракати охир 18 июли соли 2020 оғоз ёфт, ва он дар боби ёздаҳуми китоби Ваҳй тасвир шудааст. Дар боби ёздаҳуми китоби Ваҳй, ду шоҳид кушта мешаванд, ки ин нишонаи нахустин ноумедӣ дар ҳаракати охир аст, ки онро ҳаракати аввал пешакӣ намунавор нишон дода буд.
In Revelation eleven the disappointment ushered in a period of twelve hundred and sixty days that their dead bodies were in the street, thus marking the tarrying time of the parable. At their resurrection they are lifted up as an ensign in the same hour as the judgment of the Sunday law. The history of the two witnesses includes a symbolic period of twelve hundred and sixty days.
Дар Ваҳй боби ёздаҳ ноумедӣ давраи ҳазору дусаду шаст рӯзеро оғоз намуд, ки ҷасадҳои мурдаи онҳо дар кӯча буданд; ҳамин тавр, замони таъхири масалро муайян сохт. Ҳангоми эҳёи онҳо, дар ҳамон соате ки доварии қонуни якшанбе фаро мерасад, онҳо ҳамчун аломат барафрохта мешаванд. Таърихи ду шоҳид як давраи рамзии ҳазору дусаду шаст рӯзро дар бар мегирад.
The details of the movement of the third angel in the hidden history of the seven thunders provides much more specification than the other parallel lines, but the line of the third angel, the line of the true king of the north, and the line of the counterfeit king of the north, all possess the same prophetic characteristics of a beginning point, followed by a period of time that reaches to a middle point, that is followed by a period of time that reaches to judgment at the end-point.
Ҷузъиёти ҳаракати фариштаи сеюм дар таърихи пинҳонии ҳафт раъд нисбат ба дигар хатҳои мувозӣ мушаххасоти хеле бештар фароҳам меорад, аммо хатти фариштаи сеюм, хатти подшоҳи ҳақиқии шимол, ва хатти подшоҳи қалбакии шимол, ҳамаи онҳо як хусусиятҳои пешгӯёнаи муштарак доранд: нуқтаи ибтидоӣ, ки аз паси он як давраи замон меояд ва то ба нуқтаи миёна мерасад, ва баъд аз он боз як давраи замон меояд, ки то ба доварӣ дар нуқтаи анҷом мерасад.
The twelve hundred and sixty days is a primary element of the hidden history of the seven thunders. The twelve hundred and sixty days is symbolized as a “wilderness” in Revelation chapter twelve.
Ҳазору дусаду шаст рӯз унсури асосии таърихи пинҳонии ҳафт раъд аст. Ҳазору дусаду шаст рӯз дар Ваҳй боби дувоздаҳ ҳамчун «биёбон» рамзгузорӣ шудааст.
And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.
Ва зан ба биёбон гурехт, он ҷо барои вай аз ҷониби Худо маконе муҳайё шудааст, то ки вайро дар он ҷо ҳазору дусаду шаст рӯз хӯронанд. Ваҳй 12:6.
The church fled into the wilderness to escape the treading down of the papal power for twelve hundred and sixty years. Verse fourteen provides another witness.
Калисо ба биёбон гурехт, то аз поймолкунии қудрати папагӣ барои як ҳазору дусаду шаст сол раҳо ёбад. Ояти чордаҳум шаҳодати дигаре низ меоварад.
And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:14.
Ва ба зан ду боли уқоби бузург дода шуд, то ба биёбон, ба макони худ парвоз кунад, он ҷо ки вай аз рӯи мор барои як замон, ва замонҳо, ва нисфи замон ғизо дода мешавад. Ваҳй 12:14.
The church fled from the persecution of the dragon and the papacy for twelve hundred and sixty years, and therefore the “wilderness” is a symbol of the twelve hundred and sixty days. That number occurs directly seven times in the books of Daniel and Revelation, but it is represented several other ways in the Scriptures. In each case, it represents the “seven times” of Leviticus twenty-six.
Калисо аз таъқиботи аждаҳо ва папагӣ ба муддати ҳазору дусаду шаст сол гурехт; бинобар ин, «биёбон» рамзи ҳазору дусаду шаст рӯз мебошад. Ин шумора бевосита ҳафт бор дар китобҳои Дониёл ва Ваҳй зикр шудааст, аммо дар Навиштаҳо он ба чандин тарзи дигар низ ифода ёфтааст. Дар ҳар маврид, он «ҳафт замон»-и Левизод 26-ро ифода мекунад.
Whether it was paganism trampling down the sanctuary and host from 723 BC to the year 538, or the papacy trampling down spiritual Jerusalem and the worshippers therein, it was an illustration of the scattering of God’s people, that was brought about by God’s people breaking the “sabbaths-of-the-land” covenant as represented in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. In chapter twenty-six it is called the quarrel of God’s covenant.
Чӣ дар он сурат, ки бутпарастӣ аз соли 723 то м. то соли 538 маъбад ва лашкарро поймол мекард, ва чӣ дар он сурат, ки папагӣ Ерусалими рӯҳонӣ ва парастандагони дар он бударо поймол менамуд, ин тасвири парокандашавии қавми Худо буд, ки дар натиҷаи шикастани аҳди «шанбеҳои замин» аз ҷониби қавми Худо ба вуҷуд омад, чунонки дар бобҳои бисту панҷ ва бисту шаши китоби Левӣ ифода ёфтааст. Дар боби бисту шаш он «моҷарои аҳди Худо» номида шудааст.
And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:25.
Ва Ман бар шумо шамшер хоҳам овард, ки интиқоми аҳди Маро бигирад; ва ҳангоме ки шумо дар дохили шаҳрҳои худ ҷамъ шавед, Ман ваборо миёни шумо хоҳам фиристод; ва шумо ба дасти душман таслим карда хоҳед шуд. Ибодат 26:25.
The rebellion against God’s covenant brought upon God’s people the slavery and scattering that is represented as the “quarrel of my covenant.” Without understanding the punishment, which Daniel calls Moses’ “curse” and “oath”, that is also called the “quarrel of my covenant,” blinds a person from seeing the deeper meaning of Christ’s work as represented in Daniel chapter nine. A consistent evaluation of God’s people who are in Laodicean blindness in the writings of Ellen White is that they cannot “reason from cause, to effect.” You may profess to understand the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages, but if you don’t know the “cause” of that trampling down you are blind.
Шӯриш бар зидди аҳди Худо бар қавми Худо он ғуломӣ ва парокандагиро овард, ки ҳамчун «низои аҳди Ман» тасвир шудааст. Бе дарк кардани он ҷазо, ки Дониёл онро «лаънат» ва «савганд»-и Мусо меномад, ва он низ «низои аҳди Ман» хонда мешавад, инсон аз дидани маънои амиқтари кори Масеҳ, тавре ки дар боби нӯҳуми Дониёл тасвир шудааст, кӯр мемонад. Арзёбии пайвастаи Эллен Уайт дар бораи қавми Худо, ки дар кӯрии Лаодиқия қарор доранд, ин аст, ки онҳо наметавонанд «аз сабаб ба натиҷа» мулоҳиза кунанд. Шояд шумо худро фаҳмандаи ҳазору дусаду шаст соли Асрҳои Торик вонамуд созед, аммо агар «сабаб»-и он поймолшавиро надонед, шумо кӯр ҳастед.
And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.
Ва ӯ аҳдро бо бисёре барои як ҳафта устувор хоҳад гардонид; ва дар миёнаи ҳафта қурбонӣ ва ҳадияро аз байн хоҳад бурд, ва ба сабаби фарогирии зиштиҳо онро вайрону хароб хоҳад сохт, ҳатто то анҷом, ва он чи муқаррар шудааст, бар вайроншуда фурӯ хоҳад рехт. Дониёл 9:27.
Christ’s confirmation of the covenant is directly associated with the “quarrel of His covenant.” The duration of the “curse” was twenty-five hundred and twenty years, and the duration of Christ confirming that very same covenant was twenty-five hundred and twenty days. In agreement with the Hebrew word “truth” which provides the structure of the hidden history of the seven thunders, the prophetic week that Christ was to confirm His covenant possessed three waymarks that are represented by the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet.
Тасдиқи аҳд аз ҷониби Масеҳ бевосита бо «низои аҳди Ӯ» алоқаманд аст. Давомнокии «лаънат» ду ҳазору панҷсаду бист сол буд, ва давомнокии он ки Масеҳ ҳамон аҳдро тасдиқ кард, ду ҳазору панҷсаду бист рӯз буд. Мувофиқи калимаи ибрии «ҳақиқат», ки сохтори таърихи пинҳонии ҳафт раъдро фароҳам меоварад, ҳафтаи нубувватие, ки Масеҳ мебоист аҳди Худро дар он тасдиқ кунад, дорои се аломати роҳ буд, ки бо ҳарфҳои аввал, сездаҳум ва охирини алифбои ибрӣ ифода шудаанд.
The first waymark of the week was His baptism, the second waymark was the cross and the last was the death of Stephen. To refuse to see the “seven times” of Leviticus twenty-six, as the heavenly angels led William Miller to see the “seven times,” eliminates the ability to fully see the very prophecy where Christ shed His blood and confirmed the very covenant that His literal ancient people had rejected. Everyone that is ultimately saved will have only a partial and incomplete understanding of “truth.” But no one gets saved that purposely refuses to see the “truth.” There is only one way to the Father, and that is through Jesus, and Jesus is the “truth.”
Нишонаи аввали ҳафта таъмиди Ӯ буд, нишонаи дуюм салиб буд ва нишонаи охирин марги Истефанус буд. Рад кардани дидани «ҳафт замон»-и Ибодатнома боби бисту шаш, чунон ки фариштагони осмонӣ Вилям Миллерро ҳидоят карданд, то «ҳафт замон»-ро бубинад, қобилияти комилан дидани ҳамон нубувватеро аз байн мебарад, ки дар он Масеҳ хуни Худро рехт ва ҳамон аҳдеро, ки қавми қадимии воқеии Ӯ рад карда буданд, тасдиқ намуд. Ҳар касе ки дар ниҳоят наҷот меёбад, танҳо фаҳмиши ҷузъӣ ва нокомили «ҳақиқат»-ро хоҳад дошт. Аммо ҳеҷ касе наҷот намеёбад, ки қасдан аз дидани «ҳақиқат» саркашӣ кунад. Ба сӯи Падар танҳо як роҳ ҳаст, ва он Исо аст, ва Исо «ҳақиқат» аст.
This is a worthwhile understanding to ponder, for it speaks to the covenant of Leviticus twenty-five and twenty-six. The “curse” of the “seven times” was brought upon ancient literal Israel through their unwillingness to implement the guidelines of allowing the land to rest, and of fulfilling the Jubilee instructions. It was a sin of omission. The curse was brought upon them for their omitting a work they were commanded to do, rather than because they had directly broken a commandment, such as thou shalt not kill or thou shalt not steal. They simply ignored the guidelines associated with allowing the land to rest. Adventists that simply do not accept the “seven times” (that the angels led William Miller to discover) because for whatever unsanctified reason, simply have never taken the time to truly investigate the truth, and are accomplishing the same type of rebellion of omission by disregarding the very same covenant information that ancient literal Israel disregarded. The beginning illustrates the ending.
Ин як фаҳмиши шоистае аст, ки бояд бар он тааммул кард, зеро он ба аҳди Ибодати Ловиён бобҳои бисту панҷ ва бисту шаш дахл дорад. «Лаънат»-и «ҳафт бор» бар Исроили қадими воқеӣ ба сабаби нохоҳамии онҳо дар татбиқ намудани дастурҳо оид ба он ки заминро оромӣ диҳанд ва низ дар иҷро намудани дастуроти Юбилей оварда шуд. Ин гуноҳи тарк буд. Лаънат бар онҳо оварда шуд, зеро кориеро, ки ба онҳо амр шуда буд анҷом диҳанд, тарк карданд, на ба он сабаб ки онҳо бевосита ҳукмеро шикаста буданд, мисли «накуш» ё «надузд». Онҳо фақат дастурҳои вобаста ба оромӣ додани заминро нодида гирифтанд. Адвентистоне, ки танҳо «ҳафт бор»-ро қабул намекунанд (ки фариштагон Вилям Миллерро ба кашфи он роҳнамоӣ карданд), зеро бо ҳар гуна сабаби ноқудс, танҳо ҳеҷ гоҳ барои таҳқиқи ҳақиқат ба таври ҷиддӣ вақт ҷудо накардаанд, айнан ҳамон гуна исёни таркро ба ҷо меоранд, зеро ҳамон маълумоти аҳдиро, ки Исроили қадими воқеӣ нодида гирифт, сарфи назар мекунанд. Оғоз анҷомро тасвир мекунад.
The twelve hundred and sixty days in Revelation twelve that is identified as a “wilderness,” is a symbol of the “seven times.” Both the twelve hundred and sixty days of Christ’s ministry, and the twelve hundred and sixty days of the disciple’s ministry represent the entire week that the covenant was being confirmed. Both the twelve hundred and sixty years that paganism trampled down God’s people, and the twelve hundred and sixty years that papalism trampled down God’s people, represent the entire “seven times” of the curse of Moses.
Ҳазору дусаду шаст рӯз дар Ваҳйи дувоздаҳ, ки ҳамчун «биёбон» муайян шудааст, рамзи «ҳафт замон» мебошад. Ҳам ҳазору дусаду шаст рӯзи хизмати Масеҳ ва ҳам ҳазору дусаду шаст рӯзи хизмати шогирдон тамоми он ҳафтаро намояндагӣ мекунанд, ки дар он аҳд тасдиқ мегардид. Ҳам ҳазору дусаду шаст соле, ки бутпарастӣ қавми Худоро поймол кард, ва ҳам ҳазору дусаду шаст соле, ки папизм қавми Худоро поймол кард, тамоми «ҳафт замон»-и лаънати Мӯсоро намояндагӣ мекунанд.
In Revelation eleven, after twelve hundred and sixty days, the dead bones are brought back to life in order to enter into covenant as the one hundred and forty-four thousand. But in order for them to accomplish that covenant relationship, they are required to fulfill the terms of the covenant, just as Daniel did in chapter nine. The terms of the covenant of the “seven times” contains specific directions for those who find themselves in the land of the enemy. When those who wake up to the reality that they have been scattered desire to return to the Lord, Leviticus twenty-six provides directions for how they are to return.
Дар Ваҳй боби ёздаҳ, баъд аз як ҳазору дусаду шаст рӯз, устухонҳои мурда аз нав зинда гардонида мешаванд, то ҳамчун саду чилу чор ҳазор ба аҳд дароянд. Аммо барои он ки ин муносибати аҳдиро ба анҷом расонанд, аз онҳо талаб карда мешавад, ки шартҳои аҳдро иҷро намоянд, ҳамон тавре ки Дониёл дар боби нӯҳ иҷро кард. Шартҳои аҳди «ҳафт замон» дастурҳои мушаххасеро барои онҳое дар бар мегиранд, ки худро дар замини душман меёбанд. Вақте ки онҳое, ки ба воқеияти пароканда шудани худ бедор мешаванд, хоҳони бозгашт ба сӯи Худованд мегарданд, Левизод бисту шаш дастур медиҳад, ки онҳо чӣ гуна бояд бозгарданд.
And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. Leviticus 26:39–42.
Ва ҳар кӣ аз шумо боқӣ мондааст, дар заминҳои душманонашон аз гуноҳи худ зору нотавон хоҳанд шуд; ва низ бо гуноҳҳои падаронашон ҳамроҳи онҳо зору нотавон хоҳанд шуд. Агар онҳо гуноҳи худро ва гуноҳи падарони худро, бо хиёнате ки ба Ман хиёнат кардаанд, иқрор намоянд, ва низ он ки ба Ман мухолифона рафтор кардаанд; ва агар Ман низ ба онҳо мухолифона рафтор карда, онҳоро ба замини душманонашон оварда бошам; пас, агар дили номахтуни онҳо фурӯтан гардад, ва онҳо он гоҳ ҷазои гуноҳи худро бипазиранд: Он гоҳ аҳди Худро бо Яъқуб ба ёд хоҳам овард, ва аҳди Худро бо Исҳоқ низ, ва аҳди Худро бо Иброҳим низ ба ёд хоҳам овард; ва заминро ба ёд хоҳам овард. Ибодат 26:39–42.
The expression “pine away” in the Scriptures means to be dissolved, corrupted and consumed away. To pine away is to deteriorate into dead dry bones. And the instruction identifies death, for it represents those that awaken to their condition as being “in your enemies land.”
Ибораи «зудуда гардидан» дар Навиштаҳо маънои пароканда шудан, фасод ёфтан ва батамом хӯрда шуданро дорад. Зудуда гардидан яъне ба устухонҳои хушки мурда табдил ёфтан аст. Ва ин таълимот маргро муайян месозад, зеро он онҳоеро, ки ба ҳолати худ бедор мешаванд, ҳамчун касоне муаррифӣ мекунад, ки «дар замини душманони шумо» мебошанд.
The last enemy that shall be destroyed is death. 1 Corinthians 15:26.
Душмани охирине, ки нест карда хоҳад шуд, мамот аст. 1 Қӯринтиён 15:26.
July 18, 2020, the first disappointment in the movement of the third angel took place. It has been typified by all the other first disappointments in the sacred prophetic reform lines. Ezekiel chapter thirty-seven identifies God’s people in the last days as having been dissolved, corrupted and consumed away until they were simply a valley of dead dry bones. They are in the enemy’s land, which is the land of death. In Revelation eleven, the two witnesses were slain and left in the street. All the prophets agree with each other. Moses is therefore speaking to those that are dead in the street that runs through Ezekiel’s valley. In their disappointed condition they are given instruction through Jeremiah.
18 июли соли 2020, аввалин ноумедӣ дар ҳаракати фариштаи сеюм ба вуқӯъ пайваст. Ин ноумедӣ аз ҷониби ҳамаи дигар ноумедиҳои аввал дар хатҳои муқаддаси ислоҳоти нубувватӣ рамзгузорӣ гардидааст. Ҳизқиёл боби сию ҳафт қавми Худоро дар рӯзҳои охир чунин муайян мекунад, ки онҳо пароканда, фасодзада ва пурра нобуд гардидаанд, то он ҷо ки фақат водии устухонҳои хушки мурда буданд. Онҳо дар замини душман мебошанд, ки он замини марг аст. Дар Ваҳй боби ёздаҳ, он ду шоҳид кушта шуданд ва дар кӯча гузошта шуданд. Ҳамаи анбиё бо якдигар мувофиқанд. Пас, Мусо ба онҳое сухан мегӯяд, ки дар он кӯчае мурдаанд, ки аз миёни водии Ҳизқиёл мегузарад. Дар ҳолати ноумедии худ, ба онҳо тавассути Ирмиё дастур дода мешавад.
Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.
Пас, чунин мегӯяд Худованд: агар бозгардӣ, Ман туро аз нав барқарор хоҳам кард, ва ту ба ҳузури Ман хоҳӣ истод; ва агар гаронбаҳоро аз пасту нопок ҷудо кунӣ, ту мисли даҳони Ман хоҳӣ буд; бигзор онҳо назди ту баргарданд, аммо ту назди онҳо барнагард. Ирмиё 15:19.
Jeremiah is informed that if he desires to speak for God, he must return, and in so doing he must separate the precious from the vile. The context of the passage identifies that the vile are those that he is not to return unto. When he is represented in the passage as being in his disappointed state, he identifies that he was alone.
Ба Ирмиё маълум гардонида мешавад, ки агар ӯ хоҳад ба номи Худо сухан гӯяд, бояд бозгардад, ва дар ин кор ӯ бояд гаронбаҳоро аз нописанд ҷудо намояд. Сиёқи ин порча муайян месозад, ки нописандон ҳамонҳоянд, ки ӯ набояд ба назди онҳо бозгардад. Вақте ки ӯ дар ин порча дар ҳолати дилшикастагии худ тасвир мешавад, ӯ баён медорад, ки танҳо буд.
I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Jeremiah 15:17.
Ман дар маҷлиси тамасхуркунандагон нанишастам ва шодӣ накардам; ман танҳо нишастам аз боиси дасти Ту, зеро ки маро аз хашм пур кардаӣ. Ирмиё 15:17.
Jeremiah was not seated in the “assembly of mockers,” for he was seated alone. He was not to return to the vile, who are the assembly of mockers. In 1863, Adventism began its return to the “assembly of mockers” when it returned to the biblical methodology of the daughters of Babylon in order to reject Moses’ “seven times.” But Jeremiah is more specifically speaking of the last days, than the Millerite history. When those in the valley of dead bones awaken to the fact that they are in the enemies’ land, they are never to return to those that rejoiced over their death in the street. That group can return unto Jeremiah, but he cannot return unto them.
Ирмиё дар «маҷлиси масхаракунандагон» нанишаст, зеро ӯ танҳо нишаста буд. Ба назди палидон, ки ҳамон маҷлиси масхаракунандагонанд, ӯ набояд бозмегашт. Дар соли 1863 адвентизм бозгашти худро ба «маҷлиси масхаракунандагон» оғоз кард, вақте ки ба методологияи библиявии духтарони Бобил баргашт, то «ҳафт маротиба»-и Мӯсоро рад намояд. Аммо Ирмиё мушаххастар дар бораи айёми охир сухан мегӯяд, на дар бораи таърихи миллерӣ. Вақте ки онҳое, ки дар водии устухонҳои хушканд, ба он ҳақиқат бедор мешаванд, ки дар замини душманон қарор доранд, онҳо ҳаргиз набояд ба назди онҳое бозгарданд, ки бар марги онҳо дар кӯча шодӣ карда буданд. Он гурӯҳ метавонад назди Ирмиё бозгардад, аммо ӯ наметавонад назди онҳо бозгардад.
But if they are to return, they also must fulfill the directions given by Moses that are directly associated with the “seven times.” Those that are dead in the street in Revelation eleven, are dead for three and a half days, which prophetically is the “wilderness.”
Аммо агар онҳо бояд бозгарданд, онҳо ҳамчунин бояд дастурҳоеро, ки Мусо додааст ва бевосита ба «ҳафт замон» вобастаанд, ба ҷо оваранд. Онҳое ки дар кӯча дар Ваҳй боби ёздаҳ мурдаанд, сеюним рӯз мурда мебошанд, ки ба таври нубувватӣ «биёбон» аст.
This is why the initial awakening of the dead is accomplished by a message that causes the bones to be formed together, but they are not yet alive. It takes the message of the four winds, which is the sealing message, to turn them into a mighty army. The first message that brings them together comes from a “voice.”
Аз ин рӯ, бедории ибтидоии мурдагон ба воситаи паёме ба амал меояд, ки устухонҳоро ба ҳам мепайвандад, аммо онҳо ҳанӯз зинда нестанд. Барои онҳоро ба лашкари азиме табдил додан, паёми чор бод лозим аст, ки ҳамон паёми мӯҳргузорӣ мебошад. Паёми аввале, ки онҳоро ба ҳам меоварад, аз «овоз» меояд.
Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain. Isaiah 40:1–4.
Тасаллӣ диҳед, тасаллӣ диҳед қавми Маро, мегӯяд Худои шумо. Ба Ерусалим суханони дилнавоз бигӯед ва ба ӯ нидо кунед, ки ҷанги ӯ ба анҷом расидааст, гуноҳи ӯ бахшида шудааст; зеро ӯ аз дасти Худованд барои ҳамаи гуноҳҳояш дучанд гирифтааст. Овози нидокунандае дар биёбон: роҳи Худовандро муҳайё кунед, дар саҳро барои Худои мо шоҳроҳеро рост созед. Ҳар водӣ баланд хоҳад шуд, ва ҳар кӯҳ ва теппа паст хоҳад гардид; ва каҷӣ рост хоҳад шуд, ва ҷойҳои ноҳамвор ҳамвор хоҳанд гардид. Ишаъё 40:1–4.
The voice comes from the wilderness, which is a symbol of the scattering of the “seven times.” That voice is in the wilderness, for Ezekiel was also taken to the valley of dead bones. He was testifying from the very valley, not from a distance.
Овоз аз биёбон меояд, ки рамзи парокандагии «ҳафт замон» аст. Он овоз дар биёбон аст, зеро Ҳизқиёл низ ба водии устухонҳои мурда бурда шуда буд. Ӯ аз худи ҳамон водӣ шаҳодат медод, на аз дур.
The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones. Ezekiel 37:1.
Дасти Худованд бар ман буд, ва маро дар рӯҳи Худованд берун бурд, ва маро дар миёни водие, ки пур аз устухонҳо буд, фуруд овард. Ҳизқиёл 37:1.
The valley is the wilderness of three and a half days. The promise of the voice is that Jerusalem’s iniquity is pardoned and that her warfare is finished. The promise is representing the sealing of the one hundred and forty-four thousand that is accomplished in the last days. But the pardoning of her iniquity is associated with her receiving “double” for all her sins. The remedy offered by Moses requires a confession of not only their iniquities, but also the iniquities of their fathers. If they will fulfill that command, their iniquity will be pardoned.
Водӣ биёбони сеюнимрӯзист. Ваъдаи овоз ин аст, ки гуноҳи Ерусалим бахшида шудааст ва ҷанги вай ба поён расидааст. Ин ваъда мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор нафарро ифода мекунад, ки дар рӯзҳои охир ба анҷом мерасад. Аммо бахшида шудани гуноҳи вай бо он вобаста аст, ки вай барои ҳамаи гуноҳҳои худ «дуқабата» гирифтааст. Чораи пешниҳодкардаи Мусо эътирофи на танҳо гуноҳҳои худи онҳоро, балки ҳамчунин гуноҳҳои падарони онҳоро талаб мекунад. Агар онҳо он амрро ба ҷо оваранд, гуноҳи онҳо бахшида хоҳад шуд.
We will continue these truths in the next article.
Мо ин ҳақиқатҳоро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.
Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Daniel 9:11–13.
Оре, тамоми Исроил шариати Туро вайрон кардааст, ва аз он рӯй гардонида, ба овози Ту гӯш надодааст; бинобар ин, лаънат бар мо рехта шудааст, ва инчунин он қасаме ки дар шариати Мусо, бандаи Худо, навишта шудааст, зеро ки мо бар зидди Ӯ гуноҳ кардаем. Ва Ӯ каломҳои Худро, ки бар зидди мо ва бар зидди доварони мо, ки моро доварӣ мекарданд, гуфта буд, устувор гардонид, ва бар сари мо мусибати азимеро овард; зеро ки дар зери тамоми осмон ончунон нашудааст, чунон ки бар Ерусалим шудааст. Чунон ки дар шариати Мусо навишта шудааст, тамоми ин мусибат бар сари мо омадааст; вале мо пеши ҳузури Худованд Худои худ дуо нагуфтем, то ки аз гуноҳҳои худ бозгардем ва ростии Туро дарк намоем. Донёл 9:11–13.