In 1856, formerly Philadelphian Millerite Adventism was identified by James and Ellen White as Laodicean. James White then began to promote the message of Laodicea to the movement through the Review and Herald. In the same publication, in the same year, increased light concerning the “seven times” of Leviticus twenty-six was also presented in a series of eight articles by Hiram Edson whom the Whites’ regarded so highly that they named their first son after him. The series ended with the promise that it would be completed in the future, but it never again surfaced. At the transition point of the movement of the first angel, from Philadelphia to Laodicea, the movement stumbled over the “seven times” of Leviticus twenty-six, representing the very first ‘time prophecy’ which the angels of God had led William Miller to recognize and proclaim.
Соли 1856 адвентизми миллерии, ки пештар филаделфиягӣ буд, аз ҷониби Ҷеймс ва Эллен Уайт ҳамчун Лаодикия шинохта шуд. Сипас Ҷеймс Уайт ба воситаи Review and Herald паёми Лаодикияро ба ин ҳаракат тарғиб карданро оғоз намуд. Дар ҳамон нашрия, дар ҳамон сол, нури бештар низ дар бораи «ҳафт замон»-и Ибодот боби бисту шашум дар як силсилаи ҳашт мақола аз ҷониби Ҳайрам Эдсон пешниҳод гардид, ки Уайтҳо ӯро то он дараҷа баланд қадр мекарданд, ки нахустин писари худро ба номи ӯ номгузорӣ карданд. Ин силсила бо ваъдае анҷом ёфт, ки дар оянда такмил хоҳад шуд, аммо дигар ҳеҷ гоҳ дубора падидор нагардид. Дар нуқтаи гузариши ҳаракати фариштаи аввал, аз Филаделфия ба Лаодикия, ин ҳаракат бар «ҳафт замон»-и Ибодот боби бисту шашум пешпо хӯрд, ки он нахустин «пешгӯии замонӣ»-ро муаррифӣ мекард, ки фариштагони Худо Вилям Миллерро ба шинохтан ва эълон кардани он роҳнамоӣ карда буданд.
The “seven times” was the chief corner-stone of the Millerite temple foundation. Every prophetic illustration of a sacred foundation is an illustration of Christ, for no other foundation can be laid than Christ.
«Ҳафт замон» санги асосии кунҷии бунёди маъбади миллеритӣ буд. Ҳар намунаи нубувватии бунёди муқаддас намунае аз Масеҳ аст, зеро ҳеҷ бунёди дигаре ғайр аз Масеҳ гузошта намешавад.
For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:11.
Зеро ҳеҷ кас наметавонад таҳкурсии дигаре гузорад, ҷуз он ки гузошта шудааст, ки он Исои Масеҳ аст. 1 Қӯринтиён 3:11.
Not only is Christ the foundation, He is also the foundation stone which the builders rejected and thereafter stumbled over. He is the stone that ultimately becomes the head of the corner. In Millerite history the “seven times” was the symbol of that corner stone.
На танҳо Масеҳ таҳкурсист, балки Ӯ ҳамчунин он санги асосист, ки бинокорон рад карданд ва баъд аз он бар он пешпо хӯрданд. Ӯ он сангест, ки дар ниҳоят сари гӯша мегардад. Дар таърихи Миллерӣ «ҳафт замон» рамзи он санги гӯша буд.
Christ confirmed the covenant with many for one week. The structure of the prophecy of “seven times” against the northern kingdom of Israel (that Hiram Edson had identified in the eight unfinished articles) reproduced the identical structure of the prophetic week that Christ confirmed the covenant in fulfillment of Daniel chapter nine, and verse twenty seven. The week that Christ was gathering Israel is the identical structure of the week that Christ scattered Israel. The scattering of ancient Israel was twenty-five hundred and twenty years, and the gathering of spiritual Israel was twenty-five hundred and twenty days. He gathered Israel to confirm the covenant and He scattered Israel, due to the quarrel of His covenant. To identify the “seven times” as the foundation stone of the Millerite temple is in perfect agreement with identifying Christ as the foundation stone. To reject that stone, is to reject Christ.
Масеҳ аҳдро бо бисёре барои як ҳафта тасдиқ намуд. Сохтори пешгӯии «ҳафт замон» бар зидди подшоҳии шимолии Исроил (ки Ҳирам Эдсон онро дар ҳашт мақолаи нотамом муайян карда буд) айнан ҳамон сохтори ҳафтаи пешгӯйиро такрор менамуд, ки дар он Масеҳ аҳдро ба иҷрои Дониёл боби нӯҳ, ояти бисту ҳафт тасдиқ кард. Ҳафтае, ки Масеҳ Исроилро ҷамъ меовард, айнан ҳамон сохтори ҳафтаест, ки Масеҳ Исроилро пароканда сохт. Парокандашавии Исроили қадим ду ҳазору панҷсаду бист сол буд, ва ҷамъ овардани Исроили рӯҳонӣ ду ҳазору панҷсаду бист рӯз буд. Ӯ Исроилро ҷамъ овард, то аҳдро тасдиқ намояд, ва Ӯ Исроилро пароканда сохт, ба сабаби ҷанҷоли аҳди Худ. Муайян кардани «ҳафт замон» ҳамчун санги асосии маъбади миллерӣ бо муайян кардани Масеҳ ҳамчун санги асосӣ комилан мувофиқ аст. Рад кардани он санг, рад кардани Масеҳ аст.
When Christ, in 1856, for the very first time in Christian history, stood knocking at the door of Laodicea, He was seeking to produce an increase of knowledge upon the stone of stumbling that the builders were about to set aside. Seven years later, or you might say, twenty-five hundred and twenty symbolic days later, Laodicean Adventism closed the door. Sadly, Adventism refused to see the increase of knowledge. A stone that you stumble over is a stone that you do not see, but it is still there.
Вақте ки Масеҳ, дар соли 1856, бори нахуст дар тамоми таърихи масеҳият, истода бар дари Лоадиқия мекӯфт, Ӯ дар талоши он буд, ки бар санги пешпо — ки бинокорон наздик буданд онро рад кунанд — афзоиши донишеро ба вуҷуд оварад. Ҳафт сол баъд, ё метавон гуфт, ду ҳазору панҷсаду бист рӯзи рамзӣ баъдтар, адвентизми Лоадиқиявӣ дарро баст. Бо таассуф, адвентизм аз дидани афзоиши дониш сарпечӣ кард. Санге, ки бар он пешпо мехӯрӣ, сангест, ки ту онро намебинӣ, аммо он ҳанӯз ҳам он ҷост.
My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.
Қавми Ман аз набудани дониш ҳалок мешавад; зеро ту донишро рад кардӣ, Ман низ туро рад хоҳам кард, то ки барои Ман коҳин набошӣ; азбаски шариати Худои худро фаромӯш кардаӣ, Ман низ фарзандони туро фаромӯш хоҳам кард. Ҳушаъ 4:6.
The curse of the “seven times,” against the southern kingdom of Judah began in 677 BC and ended on October 22, 1844, along with the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen. The “seven times” is part of the very prophecy that has been identified as the “foundation and central pillar” of the Advent movement. The foundation and central pillar of Adventism was fulfilled at the very same time as several other prophecies. The “seven times,” the twenty-three hundred days, Malachi chapter three, Daniel chapter seven, verse thirteen, and the Matthew twenty-five parable of the ten virgins all were fulfilled on October 22, 1844. The date of October 22, 1844, is the foundational date of the Advent movement, and connected with that date, there is only one command that was identified.
Лаънати «ҳафт замон» бар зидди подшоҳии ҷанубии Яҳудо дар соли 677 то м. оғоз ёфт ва 22 октябри соли 1844, ҳамзамон бо ду ҳазору сесад соли Дониёл боби ҳашт, ояти чордаҳ, ба анҷом расид. «Ҳафт замон» ҷузъе аз ҳамон пешгӯйиест, ки ҳамчун «таҳкурсӣ ва сутуни марказӣ»-и ҳаракати Адвент муайян шудааст. Таҳкурсӣ ва сутуни марказии Адвентизм маҳз дар ҳамон вақт бо якчанд пешгӯиҳои дигар низ иҷро гардид. «Ҳафт замон», ду ҳазору сесад рӯз, Малокӣ боби сеюм, Дониёл боби ҳафт, ояти сездаҳ, ва инчунин масали даҳ бокираи Матто боби бисту панҷум — ҳамаи инҳо 22 октябри соли 1844 иҷро гардиданд. Санаи 22 октябри соли 1844 санаи бунёдии ҳаракати Адвент мебошад, ва дар иртибот бо он сана танҳо як амр муайян карда шуда буд.
And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.
Ва он фариштае ки дидам бар баҳр ва бар замин истода буд, дасти худро сӯи осмон бардошт, ва ба Номе ки то абадулобод зинда аст қасам ёд кард, ки осмон ва он чиро ки дар он аст, ва замин ва он чиро ки дар он аст, ва баҳр ва он чиро ки дар он аст, офаридааст, ки дигар вақт нахоҳад буд. Ваҳй 10:5, 6.
Sister White identifies the angel of Revelation chapter ten, that stood upon the earth and sea, as Jesus Christ.
Хоҳар Уайт он фариштаи боби даҳуми Ваҳйро, ки бар замин ва баҳр истода буд, ҳамчун Исои Масеҳ муаррифӣ мекунад.
“The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
«Фариштаи қудратманде, ки Юҳанноро таълим дод, касе ҷуз Исои Масеҳ набуд. Гузоштани пои рости Худ бар баҳр ва пои чапи Худ бар хушкӣ нишон медиҳад он нақшеро, ки Ӯ дар манзараҳои поёнии муноқишаи бузург бо Шайтон анҷом медиҳад. Ин мавқеъ қудрат ва ҳокимияти олии Ӯро бар тамоми замин ифода мекунад». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, ҷилди 7, 971.
Christ took the position of standing upon the sea and earth to represent His supreme authority. He then lifted up His hand and commanded that “there should be time no longer.” Christ was entering into covenant with the Millerites and He gave them one command, just as He gave Abraham when he entered into covenant with him. He commanded Abraham to circumcise the male children. When he entered into covenant with a chosen people in the history of Moses, He gave many commands, and those commands included the direction that only the priests could touch the ark. He raised His hand and swore on October 22, 1844, that prophetic time should no longer be incorporated into biblical prophecies. Jesus had addressed the subject of “times and seasons” when He ascended to heaven in a cloud of angels, thus typifying the ascension of the two witnesses as the ensign. What He commanded then was about “times and seasons.”
Масеҳ мавқеи истодан бар баҳр ва заминро гирифт, то ҳокимияти олии Худро намояндагӣ намояд. Сипас Ӯ дасти Худро боло бардошт ва амр фармуд, ки «дигар вақт набошад». Масеҳ бо миллеритҳо ба аҳд медаромад ва ба онҳо як амр дод, чунон ки ба Иброҳим низ ҳангоми ба аҳд даромадан бо ӯ дода буд. Ӯ ба Иброҳим амр фармуд, ки фарзандони писарро хатна кунад. Вақте ки Ӯ дар таърихи Мусо бо қавми баргузида ба аҳд даромад, амрҳои бисёр дод, ва он амрҳо дастуреро низ дар бар мегирифтанд, ки фақат коҳинон метавонистанд ба сандуқ даст расонанд. Ӯ дасти Худро боло бардошт ва 22 октябри соли 1844 қасам хӯрд, ки вақти нубувватӣ дигар ба нубувватҳои Китоби Муқаддас дохил карда нашавад. Исо ҳангоми ба осмон дар абре аз фариштагон сууд карданаш, ба ин васила сууди ду шоҳидро ҳамчун алам рамзӣ намуда, дар бораи мавзӯи «замонҳо ва мавсимҳо» сухан гуфта буд. Он чи ки Ӯ он вақт амр фармуд, дар бораи «замонҳо ва мавсимҳо» буд.
When they therefore were come together, they asked of him, saying, Lord, wilt thou at this time restore again the kingdom to Israel? And he said unto them, It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in his own power. But ye shall receive power, after that the Holy Ghost is come upon you: and ye shall be witnesses unto me both in Jerusalem, and in all Judaea, and in Samaria, and unto the uttermost part of the earth. Acts 1:6–8.
Пас, вақте ки онҳо ҷамъ омада буданд, аз Ӯ пурсиданд ва гуфтанд: «Худовандо, оё дар ҳамин вақт подшоҳиро ба Исроил боз барқарор хоҳӣ кард?» Ва Ӯ ба онҳо гуфт: «Ба шумо дода нашудааст, ки вақтҳо ё мавсимҳоро донед, ки Падар онҳоро дар ихтиёри Худ ниҳодааст. Лекин, вақте ки Рӯҳулқудс бар шумо нозил гардад, қувват хоҳед ёфт; ва дар Уршалим, ва дар тамоми Яҳудо, ва Сомария, ва то канорҳои замин шоҳидони Ман хоҳед буд». Аъмол 1:6–8.
Jesus did not say that there were no times and seasons, for speaking through Solomon he had confirmed that there are “times and seasons.”
Исо нагуфт, ки замонҳо ва мавсимҳо вуҷуд надоранд; зеро Ӯ, ба воситаи Сулаймон сухан ронда, тасдиқ карда буд, ки «замонҳо ва мавсимҳо» ҳастанд.
To every thing there is a season, and a time to every purpose under the heaven: Ecclesiastes 3:1.
Барои ҳар чиз мавсиме ҳаст, ва барои ҳар мақсаде зери осмон вақте ҳаст: Воиз 3:1.
There are “times and seasons” within the biblical record that are testimonies to Palmoni, the “Wonderful Numberer”, but as of October 22, 1844, God’s people have been commanded to never again present a prophetic message that is hung upon time. The counsel of Jesus to the disciples just before He ascended represents the history just before His purified people are lifted up as an ensign in Revelation chapter eleven, and it agrees with the command He gave on October 22, 1844. At the foundational date of Adventism, Christ commanded that there were to be no more prophetic messages based upon time, and at His ascension which typified the ascension of the two witnesses in Revelation eleven he repeated that command.
Дар сабти Китоби Муқаддас «замонҳо ва мавсимҳо» ҳастанд, ки шаҳодате ба Палмоний, «Шуморандаи Аҷоиб», мебошанд; аммо аз 22 октябри соли 1844 ба ин сӯ, қавми Худо амр гирифтаанд, ки дигар ҳеҷ гоҳ паёми нубувватиро, ки бар вақт овехта шудааст, пешкаш накунанд. Насиҳати Исо ба шогирдон андаке пеш аз суъудаш таърихи замонеро муаррифӣ мекунад, ки андаке пеш аз он қавми покшудаи Ӯ ҳамчун парчам дар боби ёздаҳуми Ваҳй боло бардошта мешаванд, ва он бо амре, ки Ӯ дар 22 октябри соли 1844 дод, мувофиқат мекунад. Дар санаи бунёдии адвентизм, Масеҳ амр кард, ки дигар ҳеҷ паёми нубувватии бар вақт асосёфта набошад; ва ҳангоми суъуди Худ, ки намунаи суъуди ду шоҳид дар Ваҳй 11 буд, Ӯ он амрро такрор намуд.
“Let all our brethren and sisters beware of anyone who would set a time for the Lord to fulfill His word in regard to His coming, or in regard to any other promise He has made of special significance. ‘It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in His own power.’ False teachers may appear to be very zealous for the work of God, and may expend means to bring their theories before the world and the church; but as they mingle error with truth, their message is one of deception, and will lead souls into false paths. They are to be met and opposed, not because they are bad men, but because they are teachers of falsehood and are endeavoring to put upon falsehood the stamp of truth.” Testimonies to Ministers, 55.
«Бигзор ҳамаи бародарону хоҳарони мо аз ҳар касе, ки барои Худованд вақти муайян гузоштан хоҳад, то ки Ӯ каломи Худро дар бораи омадани Худ, ё дар бораи ҳар ваъдаи дигари дорои аҳамияти махсус, иҷро намояд, ҳушёр бошанд. “Ба шумо дода нашудааст, ки замонҳо ё мавсимҳоро бидонед, ки Падар онҳоро дар қудрати Худ қарор додааст.” Муаллимони козиб метавонанд чунин намоянд, ки барои кори Худо басо ғайратманданд, ва метавонанд воситаҳоеро сарф намоянд, то назарияҳои худро ба пеши ҷаҳон ва калисо оваранд; аммо чун онҳо ботилро бо ҳақиқат омехта месозанд, паёми онҳо паёми фиреб аст ва ҷонҳоро ба роҳҳои дурӯғин хоҳад бурд. Ба онҳо бояд рӯ ба рӯ шуд ва муқовимат кард, на аз он сабаб ки онҳо одамони баданд, балки аз он сабаб ки онҳо муаллимони ботиланд ва мекӯшанд бар ботил мӯҳри ҳақиқатро бигузоранд». Testimonies to Ministers, 55.
Sister White was clear that we will never have a message of time identifying anything of special significance, not simply His Second Coming. Time prophecy, which was the theme of the Millerite movement, ended on October 22, 1844, and the only command associated with that foundational date was that time should never be used in the presentation of God’s message again.
Хоҳар Уайт равшан баён кардааст, ки мо ҳеҷ гоҳ паёме дар бораи замон нахоҳем дошт, ки чизеро дорои аҳамияти махсус муайян кунад, на танҳо Омадани Дуюми Ӯро. Нубуввати замонӣ, ки мавзӯи ҳаракати миллерӣ буд, 22 октябри соли 1844 ба поён расид, ва ягона амре, ки бо он санаи бунёдӣ алоқаманд буд, ин буд, ки замон дигар ҳеҷ гоҳ дар пешниҳоди паёми Худо истифода нашавад.
In the beginning movement of the first angel, at the very point of the transition from Philadelphia to Laodicea, increased light was given upon the foundational truth of the Millerite movement. Seven years later, or twenty-five hundred and twenty symbolic days later, or a “wilderness” later, in 1863, the foundational stone of the “seven times” was set aside by the builders.
Дар оғози ҳаракати фариштаи якум, маҳз дар нуқтаи гузариш аз Филаделфия ба Лаодикия, нури афзун бар ҳақиқати бунёдии ҳаракати Миллерӣ ато гардид. Ҳафт сол баъд, ё пас аз ду ҳазору панҷсаду бист рӯзи рамзӣ, ё пас аз як «биёбон», дар соли 1863, санги бунёдии «ҳафт замон» аз ҷониби бинокорон канор гузошта шуд.
In the ending movement of the third angel, at the very point of transition from Laodicea to Philadelphia a test that includes a confession of the sins of the fathers is given. The test of the foundation for the fathers was the “seven times,” which was their foundation stone. Would the ending movement disregard the only command associated with the foundational date, as their father’s disregarded their foundational stone?
Дар марҳалаи хотимавии фариштаи сеюм, маҳз дар нуқтаи гузариш аз Лӯдӣкия ба Филаделфия, озмоише дода мешавад, ки эътирофи гуноҳҳои падаронро низ дар бар мегирад. Озмоиши таҳкурсӣ барои падарон «ҳафт замон» буд, ки санги бунёдии онҳо ба шумор мерафт. Оё ҳаракати хотимавӣ ягона амреро, ки бо таърихи бунёдӣ вобаста аст, нодида хоҳад гирифт, ҳамон тавре ки падаронашон санги бунёдии худро нодида гирифтанд?
Yes. They most certainly did that very thing. They repeated the sins of their fathers.
Бале. Онҳо, бешубҳа, айнан ҳамон корро карданд. Онҳо гуноҳони падарони худро такрор карданд.
Their fathers did not sin in the foundational date, for among other things they were still Philadelphians at that foundational date. Their fathers failed their foundational test when they transformed into Laodicea and rejected the “seven times” along with its increasing light.
Падарони эшон дар он санаи асосгузор гуноҳ накарданд, зеро, аз ҷумла, онҳо дар он санаи асосгузор ҳанӯз филаделфиён буданд. Падарони эшон дар имтиҳони асосгузори худ он гоҳ ноком шуданд, ки ба Лаодикия табдил ёфтанд ва «ҳафт замон»-ро ҳамроҳ бо нури рӯзафзуни он рад карданд.
Their foundational failure in 1863, was preceded by seven years of Christ knocking on the door of their Laodicean hearts. Seven years is symbolic of the “seven times” and of the “wilderness.” After the “wilderness” from 1856 to 1863, they failed their foundational test.
Нокомии асосии онҳо дар соли 1863 бо ҳафт соли дари дилҳои Лоодикиягии онҳоро кӯфтани Масеҳ пешӣ гирифта шуда буд. Ҳафт сол рамзи «ҳафт вақт» ва «биёбон» аст. Пас аз «биёбон» аз соли 1856 то 1863, онҳо дар санҷиши асосии худ ноком шуданд.
In the first disappointment of the movement of the third angel God’s people sinned, by rejecting the only command directly associated with the foundational date. They chose to incorporate time prediction into the prophetic message, when they knew better. In so doing they repeated the sin of Moses, neglecting to circumcise his son and the sin of Uzzah touching the ark, which he knew he was forbidden to do. The movement of the third angel did what they knew was not right! If anyone wishes to paint over that fact, then use the rest of the can of paint, to cover the truth that Moses, and Uzzah both sinned and manifested rebellion against God’s will as they typified the first disappointment of the very last of all the reform lines—the reform line that every reform line pointed forward to. The illustrations of the first disappointment in the reform lines bear the signature of Alpha and Omega, and the record therein is for the benefit of God’s people, even if God’s people refuse to be benefited thereby.
Дар ноумедии нахустини ҳаракати фариштаи сеюм қавми Худо гуноҳ карданд, зеро ягона амреро, ки бевосита бо санаи бунёдӣ алоқаманд буд, рад намуданд. Онҳо интихоб карданд, ки пешгӯии вақтро ба паёми нубувватӣ ворид созанд, дар ҳоле ки беҳтар медонистанд. Бо ин кор онҳо гуноҳи Мӯсо — беэътиноӣ кардан ба хатнаи писараш — ва гуноҳи Уззо — даст расондан ба сандуқ, ки медонист аз он манъ шудааст, —ро такрор карданд. Ҳаракати фариштаи сеюм он чиро анҷом дод, ки медонист дуруст нест! Агар касе хоҳад ин воқеиятро рӯйпӯш кунад, пас боқимондаи банкаи рангро низ истифода барад, то он ҳақиқатро ҳам бипӯшонад, ки ҳам Мӯсо ва ҳам Уззо гуноҳ карданд ва чун намунаҳои рамзии ноумедии нахустини охиринтарин аз ҳамаи хатҳои ислоҳот — ҳамон хати ислоҳоте, ки ҳар як хати ислоҳот ба сӯи он ишора мекард, — саркашӣ аз иродаи Худоро зоҳир намуданд. Тасвирҳои ноумедии нахустин дар хатҳои ислоҳот имзои Алфа ва Омегаро бар худ доранд, ва сабти он чи дар онҳост, барои манфиати қавми Худост, ҳатто агар қавми Худо нахоҳанд аз он баҳра гиранд.
The movement of the first angel was given a period of seven years, which is a symbol of the wilderness of the “seven times,” to accept the Laodicean message along with the light of the “seven times.” The curse of the “seven times” is the curse of being spewed out of the mouth of the Lord. In 1863, they repeated the work of rebuilding Jericho, a work that contained a “curse.” The seven years from 1856, to 1863, are a miniature illustration of the rebellion of the fathers of ancient Israel’s sin that brought upon them the curse of “seven times.” Modern Israel repeated the sins of their fathers in 1863.
Ҳаракати фариштаи якум ба муддати ҳафт сол дода шуд, ки ин рамзи биёбони «ҳафт вақт» мебошад, то паёми Лӯдӯқияро ҳамроҳ бо нури «ҳафт вақт» қабул намоянд. Лаънати «ҳафт вақт» лаънати аз даҳони Худованд қай карда шудан аст. Дар соли 1863 онҳо кори аз нав бино кардани Ериҳӯро такрор карданд, коре ки «лаънат»-ро дар бар дошт. Ҳафт соли аз 1856 то 1863 намунаи хурди исёни падарони Исроили қадим дар гуноҳе мебошад, ки лаънати «ҳафт вақт»-ро бар онҳо овард. Исроили муосир дар соли 1863 гуноҳҳои падарони худро такрор кард.
The movement of the third angel failed the test of the first disappointment as surely as did Moses and Uzzah. They were then slain in the streets for a “wilderness” period of three and a half days. They are now being formed into bodies by the sound of the Comforter. The sound of the Comforter is being given through the “voice” in the wilderness, and they are now being confronted with the test, not of time setting, but of the “seven times.” They already failed the test of time setting.
Ҳаракати фариштаи сеюм озмоиши ноумедии аввалро ҳамон гуна ноком гардид, чунон ки Мусо ва Уззо низ ноком гардида буданд. Он гоҳ онҳо барои як давраи «биёбон» ба муддати сеюним рӯз дар кӯчаҳо кушта шуданд. Акнун онҳо ба воситаи садои Тасаллобахш ба баданҳо шакл дода мешаванд. Садои Тасаллобахш ба воситаи «овоз» дар биёбон дода мешавад, ва онҳо акнун на бо озмоиши таъйини вақт, балки бо озмоиши «ҳафт замон» рӯ ба рӯ мегарданд. Онҳо аллакай аз озмоиши таъйини вақт ноком гузашта буданд.
They are not being tested as to whether they believe the “seven times” is a valid truth, for they have previously given testimony that they accept the “seven times” as a valid prophecy. They have confessed to believe the prophecy of twenty-five hundred and twenty years of scattering. But they may be unaware that there is a new testing light of the “seven times.” They are standing where their fathers stood in 1856. The new light is that the three and a half days of Revelation eleven, is not simply identifying the French Revolution, but it is now a present truth reality.
Онҳо аз ин ҷиҳат озмуда намешаванд, ки оё «ҳафт замон»-ро ҳақиқати дуруст мешуморанд ё не, зеро онҳо қаблан шаҳодат додаанд, ки «ҳафт замон»-ро пешгӯии дуруст қабул доранд. Онҳо иқрор кардаанд, ки ба пешгӯии ду ҳазору панҷсаду бист соли парокандагӣ имон доранд. Вале шояд онҳо бехабар бошанд, ки дар бораи «ҳафт замон» нури нави озмоишкунанда вуҷуд дорад. Онҳо дар ҳамон мавқеияте истодаанд, ки падаронашон дар соли 1856 истода буданд. Нури нав ин аст, ки сеюним рӯзи Ваҳй боби ёздаҳ на танҳо Инқилоби Фаронсаро муайян мекунад, балки ҳоло воқеияти ҳақиқати ҳозира низ мебошад.
Is the opening up of the hidden history of the seven thunders, and opening of the seventh seal actually two witnesses that identify that the Revelation of Jesus Christ is now being unsealed? If it is, is it actually true that the entire book of Revelation is speaking of the last days? If that is true, then does the three and a half days represent the tarrying time in the virgin’s parable? If it does, then does the remedy of the “seven times” actually represent a command that must be met by those who participated in the Nashville prediction of July 18, 2020?
Оё кушода шудани таърихи ниҳонии ҳафт раъд, ва кушода шудани муҳри ҳафтум, дар асл ду шоҳид ҳастанд, ки муайян месозанд, ки Ваҳйи Исои Масеҳ ҳоло аз муҳр кушода мешавад? Агар чунин бошад, оё дар ҳақиқат дуруст аст, ки тамоми китоби Ваҳй дар бораи рӯзҳои охир сухан мегӯяд? Агар ин дуруст бошад, пас оё сеюним рӯз вақти интизориро дар масали бокираҳо ифода мекунад? Агар чунин бошад, пас оё илоҷи «ҳафт бор» дар асл амреро ифода мекунад, ки бояд аз ҷониби онҳое ба ҷо оварда шавад, ки дар пешгӯии Нашвилл аз 18 июли соли 2020 иштирок доштанд?
Wow! There is a test for you! Do those that wake up and realize they are in the tarrying time, actually have to repent for their sins, and their father’s sins at the end of the three and a half days? Was it really a sin to disregard the command not to employ time in a prediction?
Во! Инак, барои шумост! Оё онҳое ки бедор мешаванд ва дарк мекунанд, ки дар вақти таъхир қарор доранд, дар охири сеюним рӯз дар ҳақиқат бояд барои гуноҳҳои худ ва гуноҳҳои падарони худ тавба кунанд? Оё воқеан сарфи назар кардани амр дар бораи он ки вақтро дар пешгӯӣ ба кор набаранд, гуноҳ буд?
For those who took the position that the failed prediction of Nashville was somehow God’s intended purpose, and who thereafter have attempted to uphold that claim, I would add another observation, beyond the sin of employing time in God’s prophecies. What happened with the false prediction of Nashville was not simply a manifestation of rebellion to Christ’s command in 1844, it was an action that told those outside of Adventism that the predictions found in the Spirit of Prophecy are faulty. It was a reproach upon the writings of the Spirit of Prophecy. It provides evidence for those in the world that the writings of Ellen White are as important as the writings of Joseph Smith, or of Nostradamus. The precious words of Ellen White were corrupted with the vile words of our rebellion. It wasn’t only a rebellion against Christ, who is the Word of God, it was simultaneously a rebellion against the Spirit of Prophecy. John was being persecuted in the isle that is called Patmos, not because he placed his human opinion above the Bible and Spirit of Prophecy, but because he obeyed those two witnesses.
Ба касоне ки чунин мавқеъро ихтиёр карданд, ки пешгӯии нокомшудаи Нашвилл ба гунае мақсади пешбиникардаи Худо будааст, ва баъдан кӯшиш намудаанд он иддаоро ҳимоят кунанд, ман илова бар гуноҳи ба кор бурдани вақт дар пешгӯиҳои Худо, мушоҳидаи дигареро низ меафзоям. Он чӣ бо пешгӯии бардурӯғи Нашвилл рӯй дод, танҳо зуҳури исён бар зидди амри Масеҳ дар соли 1844 набуд, балки амале буд, ки ба касони берун аз адвентизм мегуфт, ки пешгӯиҳои дар Рӯҳи Нубувват ёфтшаванда носаҳеҳанд. Ин нанге бар навиштаҳои Рӯҳи Нубувват буд. Он барои аҳли ҷаҳон далеле фароҳам меоварад, ки навиштаҳои Эллен Уайт ба ҳамон андоза аҳаммият доранд, ки навиштаҳои Ҷозеф Смит ё Нострадамус доранд. Суханони гаронбаҳои Эллен Уайт бо суханони палиди исёни мо олуда карда шуданд. Ин танҳо исён бар зидди Масеҳ, ки Каломи Худост, набуд; он ҳамзамон исён бар зидди Рӯҳи Нубувват низ буд. Юҳанно дар ҷазирае ки Патмос ном дорад таъқиб мешуд, на аз он сабаб ки андешаи инсонии худро аз Китоби Муқаддас ва Рӯҳи Нубувват болотар гузошта буд, балки аз он сабаб ки ба он ду шоҳид итоат мекард.
I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. Revelation 1:9.
Ман, Юҳанно, ки бародари шумо низ ҳастам ва шарики шумо дар мусибат, ва дар подшоҳӣ ва сабри Исои Масеҳ, дар ҷазирае будам, ки Патмос ном дорад, барои каломи Худо ва барои шаҳодати Исои Масеҳ. Ваҳй 1:9.
We repeated the sins of our father Moses at our first disappointment, and we need to confess this. We need to confess this for we are now at 1856. There is now new light about the “seven times,” just as there was then. We are now at the transition from Laodicea to Philadelphia as the beginning movement was at the transition of Philadelphia to Laodicea in 1856. In 1856, our fathers stopped the publication of the increase of knowledge concerning the “seven times.” We might not be able to stop the publication of that light, but we certainly can close the doors of our hearts against this light. We can pretend, as the original Seventh-day Adventist builders did, that the stone was not actually there, and continue to stumble over it. Our problem is that we don’t have over a century to put our heads in the sand, for the judgments are already beginning.
Мо гуноҳҳои падари худ Мӯсоро дар нахустин ноумедии худ такрор кардем, ва лозим аст, ки инро эътироф намоем. Лозим аст, ки инро эътироф кунем, зеро ҳоло мо дар соли 1856 қарор дорем. Ҳоло дар бораи «ҳафт замон» нури ҷадиде ҳаст, чунонки он вақт низ буд. Мо ҳоло дар гузариш аз Лудикия ба Филоделфия қарор дорем, ҳамон тавре ки ҳаракати ибтидоӣ дар соли 1856 дар гузариш аз Филоделфия ба Лудикия буд. Дар соли 1856 падарони мо интишори афзоиши донишро дар бораи «ҳафт замон» боздоштанд. Шояд мо натавонем интишори он нурро боздорем, аммо албатта метавонем дарҳои дилҳои худро бар зидди ин нур бибандем. Мо метавонем вонамуд кунем, чунонки бинокорони аслии Адвентистони рӯзи ҳафтум карданд, ки он санг дар воқеъ он ҷо набуд, ва бар он ҳамчунон пешпо хӯрем. Мушкили мо ин аст, ки барои ба қум фурӯ бурдани сарҳои худ беш аз як аср вақт надорем, зеро довариҳо аллакай оғоз ёфта истодаанд.
If we allow the Alpha and Omega to teach us with the principle that the end of a thing is illustrated by the beginning of a thing, we can easily see that Alpha and Omega is demonstrating that the prediction of Nashville was typified by our fathers. When we acknowledge this truth, we then will be confronted with the reality that since the prediction every effort to produce some type of human logic to justify the failed prediction was nothing more than a fig leaf. Then we will see that God has not been walking with us while we have been in the enemy’s land. He has been there, but only in the sense that He has been knocking on the doors of hearts, seeking entrance. If the fig leaf of human logic is removed, then we might also see that the denial, or the flawed human logic we have employed to justify the Nashville prediction, is evidence that we have been walking contrary to Christ.
Агар мо ба Алфа ва Омега иҷозат диҳем, ки моро бо он асл таълим диҳад, ки анҷоми чизе бо оғози он тасвир мегардад, мо ба осонӣ хоҳем дид, ки Алфа ва Омега нишон медиҳад, ки пешгӯии Нашвилл ба воситаи падарони мо пешнамоиш шуда буд. Вақте ки мо ин ҳақиқатро эътироф мекунем, он гоҳ бо ин воқеият рӯ ба рӯ хоҳем шуд, ки аз замони он пешгӯӣ ҳар кӯшише барои ба миён овардани гунае аз мантиқи инсонӣ ҷиҳати сафед кардани он пешгӯии ноком, ҷуз барги анҷир чизе набудааст. Он гоҳ хоҳем дид, ки Худо бо мо роҳ напаймудааст, дар ҳоле ки мо дар замини душман будаем. Ӯ он ҷо будааст, аммо танҳо ба он маъно, ки бар дарҳои дилҳо мекӯфт ва даромадан меҷуст. Агар барги анҷири мантиқи инсонӣ дур карда шавад, он гоҳ шояд мо низ бубинем, ки инкор, ё он мантиқи нодурусти инсоние, ки мо барои сафед кардани пешгӯии Нашвилл ба кор бурдаем, далели он аст, ки мо бар хилофи Масеҳ роҳ паймудаем.
In 1856, Philadelphian Adventism transformed into Laodicea, and they knew it. The Lord confirmed it through the words of the prophetess and her husband. Standing at the doors of those Laodicean hearts Christ offered to come in and sup with them. The food that He brought to dine upon was the foundation stone of the “seven times.” They refused.
Соли 1856, адвентизми Филоделфия ба Лоадиқия табдил ёфт, ва онҳо инро медонистанд. Худованд инро ба воситаи суханони он зан-пайғамбар ва шавҳари ӯ тасдиқ намуд. Масеҳ бар дарҳои он дилҳои Лоадиқия истода, пешниҳод мекард, ки дохил шуда, бо онҳо шом хӯрад. Таоме ки Ӯ барои он зиёфат оварда буд, санги бунёдии «ҳафт замон» буд. Онҳо рад карданд.
In 2023, the last movement is now transcending from Laodicea unto Philadelphia, for the eighth church is of the seven churches. The Lord Alpha and Omega has confirmed it through His word of “truth.” Christ is now standing at the door of those recently dead dry bones offering to come in and dine with them, and the meal He wishes to share with them is the identical meal He attempted to share with their fathers in 1856. It is not simply the nuts and bolts of the doctrine of the “seven times,” as it was for their fathers in 1856. No, it’s the bitter remedy of the “seven times,” and the remedy requires the type of humility that is often hard to swallow.
Дар соли 2023, ҳаракати охирин акнун аз Лаодикея ба Филаделфия мегузарад, зеро калисои ҳаштум аз миёни ҳафт калисо аст. Худованд, Алфа ва Омега, инро ба воситаи каломи «ростӣ»-и Худ тасдиқ намудааст. Масеҳ акнун назди дари он устухонҳои хушки тоза мурда истодааст ва пешниҳод мекунад, ки ворид шавад ва бо онҳо таом хӯрад; ва он таоме, ки Ӯ мехоҳад бо онҳо муштарак созад, ҳамон таоми айниест, ки Ӯ кӯшиш карда буд дар соли 1856 бо падарони онҳо муштарак созад. Ин танҳо ҷузъиёти техникии таълимоти «ҳафт замон» нест, чунонки барои падарони онҳо дар соли 1856 буд. Не, ин давои талхи «ҳафт замон» аст, ва ин даво он гуна фурӯтаниро талаб мекунад, ки фурӯ бурдани он бисёр вақт душвор аст.
The word of the Lord came again unto me, saying, Son of man, say unto the prince of Tyrus, Thus saith the Lord God; Because thine heart is lifted up, and thou hast said, I am a God, I sit in the seat of God, in the midst of the seas; yet thou art a man, and not God, though thou set thine heart as the heart of God. Behold, thou art wiser than Daniel; there is no secret that they can hide from thee. Ezekiel 28:1–3.
Ва каломи Худованд бори дигар бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй писари одам, ба мири Тирус бигӯ: Парвардигор Худо чунин мегӯяд: Азбаски дили ту мағрур шудааст, ва ту гуфтаӣ: “Ман худо ҳастам, бар курсии Худо, дар миёни баҳрҳо нишастаам”; валекин ту инсон ҳастӣ, на Худо, ҳарчанд дили худро мисли дили Худо қарор додаӣ. Инак, ту аз Дониёл донотар ҳастӣ; ҳеҷ сирре нест, ки аз ту пинҳон дошта тавонанд». Ҳизқиёл 28:1–3.
Perhaps those of us that participated in the Nashville prediction are wiser than Daniel?
Шояд онҳое аз мо, ки дар пешгӯии Нашвилл иштирок доштем, аз Дониёл донотаранд?
In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. And I set my face unto the Lord God, to seek by prayer and supplications, with fasting, and sackcloth, and ashes: And I prayed unto the Lord my God, and made my confession, and said, O Lord, the great and dreadful God, keeping the covenant and mercy to them that love him, and to them that keep his commandments; We have sinned, and have committed iniquity, and have done wickedly, and have rebelled, even by departing from thy precepts and from thy judgments: Neither have we hearkened unto thy servants the prophets, which spake in thy name to our kings, our princes, and our fathers, and to all the people of the land. O Lord, righteousness belongeth unto thee, but unto us confusion of faces, as at this day; to the men of Judah, and to the inhabitants of Jerusalem, and unto all Israel, that are near, and that are far off, through all the countries whither thou hast driven them, because of their trespass that they have trespassed against thee. O Lord, to us belongeth confusion of face, to our kings, to our princes, and to our fathers, because we have sinned against thee. To the Lord our God belong mercies and forgivenesses, though we have rebelled against him; Neither have we obeyed the voice of the Lord our God, to walk in his laws, which he set before us by his servants the prophets. Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem.
Дар соли аввали подшоҳии ӯ ман, Дониёл, аз рӯи китобҳо шумораи он солҳоро фаҳмидам, ки каломи Худованд дар бораи онҳо ба Ирмиёи набӣ нозил шуда буд, яъне ин ки Ӯ ҳафтод солро дар вайрониҳои Ерусалим ба анҷом хоҳад расонид. Ва рӯи худро сӯи Худованд Худо гардонидам, то бо дуо ва зориву тазарруъ, бо рӯза, палос ва хокистар Ӯро биҷӯям. Ва ба Худованд Худои худ дуо гуфтам ва иқрори гуноҳ кардам, ва гуфтам: Эй Худованд, Худои бузург ва ҳайбатнок, ки аҳд ва марҳаматро барои онҳое ки Ӯро дӯст медоранд ва аҳкоми Ӯро риоят мекунанд, нигоҳ медорӣ; мо гуноҳ кардаем, ва шарорат варзидаем, ва бадкорӣ намуда, исён кардаем, ҳатто аз аҳком ва аз довариҳои Ту рӯй гардондаем. Ва ба бандагони Ту, анбиё, ки ба номи Ту ба подшоҳони мо, мирони мо, падарони мо ва ба тамоми қавми ин замин сухан гуфтанд, гӯш надодем. Эй Худованд, адолат аз они Туст, аммо барои мо расвоии рӯй, чунон ки имрӯз аст, барои мардуми Яҳудо, барои сокинони Ерусалим ва барои тамоми Исроил, ҳам барои наздикон ва ҳам барои дурдастон, дар ҳамаи кишварҳое ки онҳоро ба он ҷо рондаӣ, ба сабаби хиёнате ки ба Ту хиёнат кардаанд. Эй Худованд, барои мо расвоии рӯй аст, барои подшоҳони мо, барои мирони мо ва барои падарони мо, зеро ки пеши Ту гуноҳ кардаем. Барои Худованд Худои мо марҳаматҳо ва омурзишҳост, ҳарчанд мо бар Ӯ исён кардаем; ва ба овози Худованд Худои худ итоат нанамудем, то дар шариатҳои Ӯ, ки ба воситаи бандагонаш анбиё пеши мо гузошта буд, роҳ равем. Оре, тамоми Исроил шариати Туро поймол карданд ва рӯй гардониданд, то ба овози Ту итоат накунанд; бинобар ин лаънат бар мо рехта шуд, ва ҳамчунин қасаме ки дар шариати Мусо, бандаи Худо, навишта шудааст, зеро ки мо пеши Ӯ гуноҳ кардем. Ва Ӯ суханони Худро, ки бар зидди мо ва бар зидди доварони мо, ки моро доварӣ мекарданд, гуфта буд, собит гардонид, ба ин ки бар сари мо мусибати азиме овард; зеро дар зери тамоми осмон он чи бар сари Ерусалим омадааст, мисли он ба ҷо оварда нашудааст.
As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Therefore hath the Lord watched upon the evil, and brought it upon us: for the Lord our God is righteous in all his works which he doeth: for we obeyed not his voice. And now, O Lord our God, that hast brought thy people forth out of the land of Egypt with a mighty hand, and hast gotten thee renown, as at this day; we have sinned, we have done wickedly. O Lord, according to all thy righteousness, I beseech thee, let thine anger and thy fury be turned away from thy city Jerusalem, thy holy mountain: because for our sins, and for the iniquities of our fathers, Jerusalem and thy people are become a reproach to all that are about us. Now therefore, O our God, hear the prayer of thy servant, and his supplications, and cause thy face to shine upon thy sanctuary that is desolate, for the Lord’s sake. O my God, incline thine ear, and hear; open thine eyes, and behold our desolations, and the city which is called by thy name: for we do not present our supplications before thee for our righteousnesses, but for thy great mercies. O Lord, hear; O Lord, forgive; O Lord, hearken and do; defer not, for thine own sake, O my God: for thy city and thy people are called by thy name. And whiles I was speaking, and praying, and confessing my sin and the sin of my people Israel, and presenting my supplication before the Lord my God for the holy mountain of my God; Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. Daniel 9:2–22.
Чунон ки дар шариати Мусо навишта шудааст, ҳамаи ин бало бар сари мо омад; вале мо назди Худованд Худои худ дуо наовардем, то аз гуноҳҳои худ баргардем ва ростии Туро бифаҳмем. Бинобар ин, Худованд бар ин бало нигаҳбон буд ва онро бар сари мо овард; зеро Худованд Худои мо дар ҳамаи аъмоле ки ба ҷо меоварад, одил аст; аммо мо ба овози Ӯ гӯш надодем. Ва алҳол, эй Худованд Худои мо, ки қавми Худро бо дасти қавӣ аз замини Миср берун овардӣ ва барои Худ номе ба даст овардӣ, чунон ки имрӯз аст, мо гуноҳ кардем, бадкорӣ намудем. Эй Худованд, аз рӯи тамоми адолати Худ, илтиҷо мекунам, бигзор хашм ва ғазаби Ту аз шаҳри Ту, Ерусалим, аз кӯҳи муқаддаси Ту, баргардад; зеро ба сабаби гуноҳҳои мо ва ба сабаби маъсиятҳои падарони мо, Ерусалим ва қавми Ту назди ҳамаи атрофиёни мо мояи нанг гардидаанд. Акнун, эй Худои мо, дуои бандаи Худ ва зориҳои ӯро бишнав, ва рӯи Худро бар қудсгоҳи вайронаи Худ дурахшон гардон, ба хотири Худованд. Эй Худои ман, гӯши Худро фуруд овар ва бишнав; чашмони Худро бикшо ва вайрониҳои моро ва он шаҳреро, ки ба номи Ту хонда мешавад, бубин; зеро мо зориҳои худро назди Ту на ба сабаби адолатҳои худ, балки ба сабаби марҳаматҳои бузурги Ту пешкаш мекунем. Эй Худованд, бишнав; эй Худованд, биомурз; эй Худованд, таваҷҷуҳ намо ва амал кун; таъхир макун, ба хотири Худат, эй Худои ман; зеро шаҳри Ту ва қавми Ту ба номи Ту хонда мешаванд. Ва ҳангоме ки ҳанӯз сухан мегуфтам, ва дуо мекардем, ва гуноҳи худро ва гуноҳи қавми худ Исроилро эътироф менамудам, ва зориамро назди Худованд Худои худ барои кӯҳи муқаддаси Худои худ пешкаш мекардам; бале, ҳангоме ки ҳанӯз дар дуо сухан мегуфтам, ҳамон мард Ҷабраил, ки ӯро дар рӯъё дар оғоз дида будам, бо парвози тез наздик шуда, дар вақти қурбонии шомгоҳӣ ба ман расид. Ва ӯ маро огоҳ сохт, ва бо ман сухан гуфт, ва гуфт: Эй Дониёл, акнун ман берун омадаам, то ба ту фаҳму идрок бидиҳам. Дониёл 9:2–22.