In the gospel of John, just after the Last Supper until Jesus goes to the Garden of Gethsemane there is a long narrative from chapter fourteen through the end of chapter seventeen. I intend to address these chapters in the next article. This article is the platform to build the understanding of those chapters upon. In terms of the reform line of Christ’s history the dialogue of Christ and His disciples in those chapters is just after the triumphal entry and just before the cross. Jesus entered Jerusalem, then had his final meal with the disciples, then the narrative takes place and he then goes to Gethsemane and at midnight that same day He is arrested and the seven step process that leads to the crucifixion began. He and the disciples were prophetically located just after the Exeter camp meeting and just before the Great Disappointment, in a history that is represented by the seventh month movement. In the narrative that begins just after the Last Supper the first thing Jesus says is:
Дар Инҷили Юҳанно, андаке пас аз Шоми Охирин то замоне ки Исо ба Боғи Ҷатсамонӣ меравад, ривояти тӯлоние вуҷуд дорад, аз боби чордаҳум то анҷоми боби ҳабдаҳум. Ман ният дорам, ки дар мақолаи оянда ба ин бобҳо бипардозам. Ин мақола заминаест барои бунёд кардани фаҳмиши он бобҳо. Аз нигоҳи хатти ислоҳоти таърихи Масеҳ, гуфтугӯи Масеҳ ва шогирдонаш дар он бобҳо дарҳол пас аз вуруди зафармандона ва каме пеш аз салиб воқеъ мегардад. Исо ба Ерусалим даромад, сипас бо шогирдон хӯроки охирини Худро хӯрд, баъд ин ривоят ба амал меояд ва пас аз он Ӯ ба Ҷатсамонӣ меравад, ва ҳамон рӯз, дар нисфи шаб, Ӯ дастгир мешавад ва раванди ҳафтқадамае, ки ба маслубшавӣ мебарад, оғоз мегардад. Ӯ ва шогирдон аз лиҳози нубувватӣ дар ҷойгоҳе қарор доштанд, ки андаке пас аз ҷамъомади урдугоҳи Эксетер ва каме пеш аз Ноумедии Бузург буд, дар таърихе, ки бо ҳаракати моҳи ҳафтум муаррифӣ мешавад. Дар ривояте, ки дарҳол пас аз Шоми Охирин оғоз мегардад, аввалин чизе ки Исо мегӯяд, ин аст:
Let not your heart be troubled: ye believe in God, believe also in me. John 14:1.
Дили шумо ошуфта нашавад; ба Худо имон доред, ба Ман низ имон доред. Юҳанно 14:1.
Knowing that a great disappointment was just hours ahead, Jesus sought to strengthen His disciples for the coming crisis. The hidden line of prophecy within the four waymarks that make up the events that are symbolized as the seven thunders is the history where these three steps of the narrative in the gospel of John takes place. That hidden line, within the seven thunders represents the history of the first disappointment to the last disappointment.
Исо медонист, ки танҳо чанд соат то ноумедии бузурге боқӣ мондааст, аз ин рӯ кӯшид шогирдони Худро барои бӯҳрони дарпешистода қувват бахшад. Хати ниҳонии нубувват дар дохили чор нишонае, ки рӯйдодҳои ба сурати ҳафт раъд рамзёфтаро ташкил медиҳанд, ҳамон таърихест, ки дар он ин се қадами ривоят дар Инҷили Юҳанно ба вуқӯъ меоянд. Он хати ниҳонӣ, дар дохили ҳафт раъд, таърихи аз ноумедии аввал то ноумедии охиринро ифода мекунад.
Just before Jesus informs them to “let not” their hearts “be troubled” Judas Iscariot had left the supper to go to the Sanhedrin for the third and final time. When he left the supper for his third meeting, he closed his probation.
Чанде пеш аз он ки Исо ба онҳо бигӯяд, ки дилҳояшон «мушавваш нашавад», Яҳудои Исқарьют зиёфатро тарк карда буд, то барои бори сеюм ва охирин назди Шӯрои Аъзоёни Дин биравад. Вақте ки ӯ барои мулоқоти сеюми худ зиёфатро тарк кард, давраи имтиёзаш баста шуд.
In the context of the hidden line within the symbol of the seven thunders the triumphal entry of Christ represents the Midnight Cry where two classes of worshippers are manifested. The waymark of the middle letter of the Hebrew that is employed to create the Hebrew word “truth,” is the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. Thirteen represents rebellion, and as a prophetic waymark it represents the Midnight Cry where the foolish virgins represent a manifestation of rebellion, as does Judas during the waymark of the triumphal entry.
Дар матни хатти ниҳоне, ки дар дохили рамзи ҳафт раъд ҷой дорад, вуруди зафармандонаи Масеҳ Фарёди Нимашабро муаррифӣ мекунад, ки дар он ду синфи парастандагон зоҳир мегарданд. Нишонаи роҳии ҳарфи миёнаи забони ибронӣ, ки барои сохтани калимаи ибрии «ҳақиқат» ба кор бурда мешавад, ҳарфи сенздаҳуми алифбои ибронӣ мебошад. Сенздаҳ исёнро ифода мекунад, ва ҳамчун нишонаи роҳии нубувватӣ он Фарёди Нимашабро муаррифӣ менамояд, ки дар он бокирагони нодон зуҳури исёнро ифода мекунанд, ҳамон тавре ки Яҳудо дар ҷараёни нишонаи роҳии вуруди зафармандона чунин мекунад.
“There have been and always will be tares among the wheat, the foolish virgins with the wise, those who have no oil in their vessels with their lamps. There was a covetous Judas in the church Christ formed on earth, and there will be Judases in the church in every stage of her history.” Signs of the Times, October 23, 1879.
«Дар миёни гандум ҳамеша алафҳои бегона буданд ва хоҳанд буд; бокираҳои нодон бо бокираҳои хирадманд, ва онҳое ки дар зарфҳои худ бо чароғҳояшон равған надоранд. Дар калисое ки Масеҳ бар замин бино кард, Яҳудои тамаъкоре буд, ва дар калисо дар ҳар марҳалаи таърихи он Яҳудоҳо хоҳанд буд». Signs of the Times, October 23, 1879.
When Judas returned the money, admitted his betrayal to Caiaphas and then to Christ, he then went to hang himself. As he was leaving the judgment hall he cried out, with the very words that represent the foolish virgin’s dilemma when they recognize they did not obtain the oil.
Вақте ки Яҳудо пулро бозгардонд, хиёнати худро назди Қайёфо ва сипас назди Масеҳ иқрор кард, баъд рафт, то худро ба дор овезад. Ҳангоме ки ӯ аз толори доварӣ берун мерафт, бо ҳамон суханоне нидо кард, ки мушкили бакираи аблаҳро ифода мекунанд, вақте ки онҳо дарк менамоянд, ки равғанро ба даст наовардаанд.
“Judas saw that his entreaties were in vain, and he rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late! He felt that he could not live to see Jesus crucified, and in despair went out and hanged himself.” Desire of Ages, 722.
«Яҳудо дид, ки илтиҷоҳои ӯ бенатиҷаанд, ва аз толор шитобон берун рафта, нидо мекард: Дер шуд! Дер шуд! Ӯ эҳсос мекард, ки наметавонад зинда бимонад, то маслуб шудани Исоро бинад, ва аз ноумедӣ берун рафта, худро ба дор овехт». Desire of Ages, 722.
Judas illustrates a false Midnight Cry message as “rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late!” The message always manifest two classes of worshippers, and just as in Millerite history the foolish virgins carry on after the true Midnight Cry message arrives with a false message. Thus, in Millerite history we have the movement that elected William Miller as the leader, while rejecting the third angel’s message and opposing the little flock that followed Christ into the Most Holy Place.
Яҳудо паёми дурӯғини «Нидои нимашаб»-ро чунин тасвир мекунад: «шитобон аз толор баромада, нидо мекард: “Акнун дер шудааст! Акнун дер шудааст!”» Ин паём ҳамеша ду синфи парастандагонро зоҳир месозад; ва ҳамон тавре ки дар таърихи миллерӣ бокирагони аблаҳ пас аз расидани паёми ҳақиқии «Нидои нимашаб» бо паёми дурӯғин идома медиҳанд. Бинобар ин, дар таърихи миллерӣ мо он ҳаракатеро дорем, ки Вилям Миллерро ҳамчун роҳбар интихоб кард, дар ҳоле ки паёми фариштаи сеюмро рад намуда, ба рамаи кӯчаке, ки аз паси Масеҳ ба Қудси Ақдас рафт, муқобилат мекард.
“My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.
«Андешаи ман ба оянда бурда шуд, вақте ки ин нидо дода хоҳад шуд: “Инак, Домод меояд; берун оед, то Ӯро пешвоз гиред.” Аммо баъзеҳо барои ба даст овардани равғане, ки барои пур кардани чароғҳои худ лозим аст, таъхир хоҳанд кард, ва хеле дер дармеёбанд, ки хислате, ки бо он равған ифода ёфтааст, интиқолпазир нест.» Review and Herald, February 11, 1896.
The third waymark of the hidden history, represents judgment and is represented by the last letter of the Hebrew alphabet. The letter is “Tav,” and when written it is shaped as a cross. The cross represents judgment.
Нишонаи сеюми таърихи пинҳонӣ рамзи доварист ва бо ҳарфи охирини алифбои ибронӣ ифода меёбад. Ин ҳарф «Тав» аст, ва ҳангоми навишта шудан шакли салибро дорад. Салиб рамзи доварист.
From the first disappointment in Millerite history until the Midnight Cry, or from the letter alpha until the thirteenth letter there is a waymark representing a period of time, which is identified as the tarrying time in the parable of the ten virgins, a tarrying time that is also in Habakkuk chapter two. From the Midnight Cry, or the thirteenth letter of rebellion unto the great disappointment, the last letter of the alphabet there is also a period of time which was called the “seventh month movement,” not because it lasted seven months, but because the message of the Midnight Cry identified that Christ would come on the tenth day of the seventh month of the Jewish calendar, which was the Day of Atonement.
Аз нахустин ноумедии таърихи миллеритӣ то Нидои Нимашаб, ё аз ҳарфи алиф то ҳарфи сездаҳум, як нишонае вуҷуд дорад, ки давраи муайяни замонро намояндагӣ мекунад; ва он ҳамчун вақти таъхир дар масали даҳ бокира муайян шудааст, замони таъхире, ки ҳамчунин дар боби дуюми Ҳабаққуқ низ омадааст. Аз Нидои Нимашаб, ё ҳарфи сездаҳуми исён, то ноумедии бузург, яъне ҳарфи охирини алифбо, боз ҳам як давраи замон вуҷуд дорад, ки «ҳаракати моҳи ҳафтум» номида мешуд; на аз он сабаб ки он ҳафт моҳ давом кардааст, балки аз он сабаб ки паёми Нидои Нимашаб муайян мекард, ки Масеҳ дар рӯзи даҳуми моҳи ҳафтуми тақвими яҳудиён, ки Рӯзи Кафорат буд, хоҳад омад.
The context for the narrative from John chapter fourteen until chapter eighteen begins in a period of time that typifies the seventh month movement of Millerite history. The burden of the narrative the gospel of John is to prepare the disciples for the coming crisis of the cross (the letter ‘Tav’). Christ therefore identifies that from His death until He ascends to His Father and returns would be for His disciples a period of sorrow, uncertainty and disappointment. As with the prophetic characteristics of all the first disappointments that are represented in the testimony of the reform lines, the disappointment involves a condition that is brought about by a disregard of a previously revealed important truth. Christ’s death on the cross was and is an important truth and He had told the disciples directly that He would be crucified and resurrected, but the crisis was so great, so overwhelming, that they forgot what they should have remembered.
Матни ривоят аз Юҳанно боби чордаҳум то боби ҳаждаҳум дар замоне оғоз меёбад, ки ҳаракати моҳи ҳафтуми таърихи миллериро намунавӣ ифода мекунад. Мавзӯи асосии ривоят дар Инҷили Юҳанно он аст, ки шогирдонро барои бӯҳрони ояндаи салиб (ҳарфи «Тав») омода созад. Бинобар ин, Масеҳ муайян месозад, ки аз марги Ӯ то замоне ки ба назди Падари Худ сууд кунад ва бозгардад, барои шогирдонаш давраи андӯҳ, номуайянӣ ва ноумедӣ хоҳад буд. Чунонки дар хусусиятҳои пешгӯёнаи ҳамаи ноумедиҳои аввал, ки дар шаҳодати хатҳои ислоҳотӣ ифода ёфтаанд, дида мешавад, ноумедӣ ҳолатеро дарбар мегирад, ки бар асари беэътиноӣ ба як ҳақиқати муҳими қаблан ошкоршуда ба вуҷуд меояд. Марги Масеҳ бар салиб ҳақиқати муҳим буд ва ҳаст, ва Ӯ ба шогирдон бевосита гуфта буд, ки маслуб ва эҳё хоҳад шуд, аммо бӯҳрон он қадар бузург, он қадар фарогир буд, ки онҳо он чиро, ки бояд ба ёд меоварданд, фаромӯш карданд.
“When Christ, the Hope of Israel, was hung upon the cross and was lifted up as He told Nicodemus He would be, the disciples’ hope died with Jesus. They could not explain the matter. They could not understand all that Christ had told them about it beforehand.” Faith and Works, 63.
«Вақте ки Масеҳ, Умеди Исроил, бар салиб овехта шуд ва, чунон ки ба Ниқӯдимус гуфта буд, боло бардошта шуд, умеди шогирдон ҳамроҳ бо Исо мурд. Онҳо ин воқеаро шарҳ дода наметавонистанд. Онҳо наметавонистанд ҳамаи он чиро, ки Масеҳ пешакӣ дар бораи ин ба онҳо гуфта буд, дарк намоянд». Faith and Works, 63.
The burden of the entire narrative in the four chapters of John we are addressing was Jesus preparing His disciples for the period of disappointment they would experience beginning at the midnight arrest of Jesus, until He returned from ascending to His Father. In the four chapters of John, that period of time when Christ was away from the disciples represents a tarrying time. Historically that period of time, which I am identifying as a tarrying time took place after the crisis of the cross. In the four chapters we are preparing to consider, they prophetically represent the tarrying time that begins with the first disappointment, not after the great disappointment of the cross.
Мақсади асосии тамоми ривоят дар чаҳор боби Юҳанно, ки мо ба онҳо муроҷиат мекунем, он буд, ки Исо шогирдони Худро барои давраи ноумедие омода созад, ки онҳо аз лаҳзаи дастгир шудани Ӯ дар нимашаб то замоне ки Ӯ аз суъуд кардан назди Падари Худ бозмегашт, аз сар мегузарониданд. Дар ин чаҳор боби Юҳанно он порчаи вақт, ки дар он Масеҳ аз шогирдон дур буд, давраи таваққуфро ифода мекунад. Аз ҷиҳати таърихӣ, он давраи вақт, ки ман онро давраи таваққуф мешиносам, пас аз буҳрони салиб воқеъ гардид. Аммо дар он чаҳор бобе, ки мо дар остонаи баррасии онҳо ҳастем, онҳо аз ҷиҳати нубувватӣ давраи таваққуферо намояндагӣ мекунанд, ки аз ноумедии аввал оғоз меёбад, на пас аз ноумедии бузурги салиб.
Why am I suggesting that the last disappointment that Christ was preparing His disciples for, was typifying the first disappointment which in Christ’s reform line was the death of Lazarus? This question needs to be resolved before we can see the narrative in the four chapters of John in the light which upholds the truths that are now being unsealed in connection with the hidden history of the seven thunders.
Чаро ман пешниҳод менамоям, ки охирин ноумедие, ки Масеҳ шогирдони Худро барои он омода месохт, намунаи рамзии нахустин ноумедӣ буд, ки дар хатти ислоҳоти Масеҳ марги Лаъзор ба шумор мерафт? Ин савол бояд ҳал карда шавад, пеш аз он ки мо тавонем ривояти дар чор боби Юҳанно бударо дар он нуре бубинем, ки ҳақиқатҳоеро устувор медорад, ки ҳоло дар иртибот бо таърихи ниҳонии ҳафт раъд кушода шуда истодаанд.
In the history of Christ, the period of time between the death and resurrection of Lazarus aligns with the tarrying time. Christ then goes to Jerusalem for His triumphal entry. Christ in John fourteen is speaking to His disciples during the history of what would be the seventh month movement that began when the tarrying time had already ended at the arrival of the message of the Midnight Cry that initiated the movement of the seventh month.
Дар таърихи Масеҳ, фосилаи замоне миёни марг ва эҳё шудани Лаъзор ба замони таъхир мувофиқат мекунад. Сипас Масеҳ барои вуруди зафармандонаи Худ ба Ерусалим меравад. Дар Юҳаннои чордаҳум, Масеҳ ба шогирдони Худ дар ҷараёни таърихе сухан мегӯяд, ки он ҳаракати моҳи ҳафтум мебуд; ҳаракате, ки пас аз он оғоз ёфт, ки замони таъхир аллакай бо расидани паёми Нидои Нимашаб, ки ҳаракати моҳи ҳафтумро оғоз намуд, ба анҷом расида буд.
To understand how the Hebrew word “truth” confirms the identification of the hidden history that has been unsealed from the symbolic history of the seven thunders requires some careful analysis of the message Christ was then giving to his disciples in John chapter fourteen through chapter seventeen. An example of the waymark of the great disappointment being employed to illustrate the waymark of the first disappointment can be recognized by the experience of the disciples on the road to Emmaus.
Барои фаҳмидани он ки калимаи ибронии «ҳақиқат» чӣ гуна мушаххассозии таърихи пинҳонеро, ки аз таърихи рамзии ҳафт раъд кушода шудааст, тасдиқ менамояд, таҳлили бодиққати паёме зарур аст, ки Масеҳ он вақт дар Инҷили Юҳанно, аз боби чордаҳум то боби ҳабдаҳум, ба шогирдони Худ медод. Намунаи он ки чӣ гуна аломати роҳи ноумедии бузург барои тавзеҳи аломати роҳи ноумедии аввал ба кор бурда мешавад, дар таҷрибаи шогирдон дар роҳи Эммаус дида мешавад.
What ended the tarrying time in Millerite history was the correction of the previously failed prediction of 1843. The work of Samuel Snow in developing the message that ushered in the seventh month movement that concluded with the Great Disappointment can be historically tracked, by following Samuel Snow’s growth in understanding through his published writings and his public presentations that lead up to the Exeter camp meeting. The inspired commentary approaches that development differently than simply the historical development of Snow’s ultimate message. Sister White informs us that the message was recognized when the Lord removed His hand from a mistake in the figures upon Habakkuk’s 1843 chart.
Он чиро ки дар таърихи Миллеритӣ замони таъхирро ба анҷом расонд, ислоҳи пешгӯии қаблан нокомшудаи соли 1843 буд. Кори Самуэл Сноу дар ташаккули паёме, ки ҳаракати моҳи ҳафтумро оғоз намуд ва бо Ноумедии Бузург анҷом ёфт, метавонад аз ҷиҳати таърихӣ пайгирӣ карда шавад, агар рушди фаҳмиши Самуэл Сноу тавассути навиштаҳои нашршудаи ӯ ва суханрониҳои оммавии ӯ, ки то ҷамъомади хаймавии Эксетер роҳ бурданд, пайгирӣ гардад. Шарҳи илҳомбахш ба он рушд ба гунаи дигар, на танҳо ҳамчун рушди таърихии паёми ниҳоии Сноу, назар мекунад. Хоҳар Уайт ба мо мефаҳмонад, ки он паём замоне шинохта шуд, ки Худованд дасти Худро аз як иштибоҳ дар рақамҳои рӯи ҷадвали соли 1843-и Ҳабаққуқ бардошт.
“I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.
«Ман дидам, ки қавми Худо бо шодии интизорӣ, дар ҷустуҷӯи Худованди худ буданд. Аммо Худо қасд дошт онҳоро биозмояд. Дасти Ӯ иштибоҳеро дар ҳисобу китоби давраҳои нубувватӣ пӯшонида буд. Онҳое ки мунтазири Худованди худ буданд, ин иштибоҳро дарнаёфтанд, ва донишмандтарин мардоне низ, ки ба он вақт муқобил буданд, натавонистанд онро бубинанд. Худо қасд дошт, ки қавми Ӯ бо ноумедӣ рӯ ба рӯ шаванд. Вақт гузашт, ва онҳое ки Наҷотдиҳандаи худро бо интизории шодмонона интизор буданд, ғамгин ва дилшикаста шуданд, дар ҳоле ки онҳое ки зуҳури Исоро дӯст намедоштанд, балки паёмро аз тарс пазируфта буданд, хурсанд шуданд, ки Ӯ дар вақти интизоршуда наомад. Эътирофи онҳо ба дил таъсир накарда буд ва зиндагиро пок нагардонида буд. Гузаштани он вақт ба хубӣ ҳисоб шуда буд, то чунин дилҳоро ошкор созад. Онҳо аввалин касоне буданд, ки баргашта, он ғамзадагон ва ноумедшудагонеро, ки ҳақиқатан зуҳури Наҷотдиҳандаи худро дӯст медоштанд, масхара карданд. Ман ҳикмати Худоро дар он дидам, ки қавми Худро меозмуд ва ба онҳо имтиҳони амиқе медод, то онҳоеро ошкор кунад, ки дар соати озмоиш ақибнишинӣ карда, бозпас мегарданд.»
“Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.
«Исо ва тамоми лашкари осмонӣ бо ҳамдардӣ ва муҳаббат ба онҳое назар мекарданд, ки бо интизории ширин орзуи дидани Ӯро доштанд, ки ҷонҳошон Ӯро дӯст медошт. Фариштагон бар гирди онҳо парвоз мекарданд, то онҳоро дар соати озмоишашон қувват бахшанд. Онҳое ки пазируфтани паёми осмониро сарфи назар карда буданд, дар торикӣ вогузошта шуданд, ва ғазаби Худо бар зидди онҳо аланга зад, зеро нуре, ки Ӯ аз осмон барояшон фиристода буд, қабул накарданд. Он содиқони ноумедшуда, ки наметавонистанд бифаҳманд, чаро Худовандашон наомад, дар торикӣ вогузошта нашуданд. Боз онҳоро ба Китобҳои Муқаддасашон роҳнамоӣ карданд, то давраҳои нубувватиро ҷустуҷӯ намоянд. Дасти Худованд аз рӯи рақамҳо бардошта шуд, ва хато фаҳмонда шуд. Онҳо диданд, ки давраҳои нубувватӣ то соли 1844 мерасанд, ва ҳамон далелҳое ки пеш оварда буданд, то нишон диҳанд, ки давраҳои нубувватӣ дар соли 1843 ба поён мерасанд, исбот мекарданд, ки онҳо дар соли 1844 анҷом меёбанд. Нур аз Каломи Худо бар мавқеи онҳо дурахшид, ва онҳо замони таъхирро дарёфтанд — “Агар он [руъё] таъхир кунад, мунтазири он бош.” Дар муҳаббати худ ба омадани наздики Масеҳ, онҳо таъхири руъёро аз назар дур дошта буданд, ки он барои ошкор сохтани мунтазирони ҳақиқӣ муқаррар шуда буд. Боз онҳо як нуқтаи замонӣ доштанд. Аммо ман дидам, ки бисёре аз онҳо наметавонистанд аз ноумедии сахти худ боло бароянд, то он дараҷаи ғайрат ва нерӯеро соҳиб шаванд, ки имонашонро дар соли 1843 нишон дода буд.»
“Satan and his angels triumphed over them, and those who would not receive the message congratulated themselves upon their farseeing judgment and wisdom in not receiving the delusion, as they called it. They did not realize that they were rejecting the counsel of God against themselves, and were working in union with Satan and his angels to perplex God’s people, who were living out the heaven-sent message.
«Шайтон ва фариштагони ӯ бар онҳо ғолиб омаданд, ва онҳое ки паёмро қабул намекарданд, худро ба сабаби дурандешӣ ва хиради худ, ки он фиребро, чунон ки онро меномиданд, напазируфтанд, таҳният мегуфтанд. Онҳо дарк намекарданд, ки машварати Худоро бар зидди худ рад мекунанд ва дар иттиҳод бо Шайтон ва фариштагони ӯ амал менамоянд, то халқи Худоро, ки паёми аз осмон фиристодашударо зиндагӣ мекарданд, саргардон созанд.»
“The believers in this message were oppressed in the churches. For a time, those who would not receive the message were restrained by fear from acting out the sentiments of their hearts; but the passing of the time revealed their true feelings. They wished to silence the testimony which the waiting ones felt compelled to bear, that the prophetic periods extended to 1844. With clearness the believers explained their mistake and gave the reasons why they expected their Lord in 1844. Their opposers could bring no arguments against the powerful reasons offered. Yet the anger of the churches was kindled; they were determined not to listen to evidence, and to shut the testimony out of the churches, so the others could not hear it. Those who dared not withhold from others the light which God had given them, were shut out of the churches; but Jesus was with them, and they were joyful in the light of His countenance. They were prepared to receive the message of the second angel.” Early Writings, 235–237.
«Имоноварони ин паём дар калисоҳо зери фишор қарор доштанд. Муддате онҳое ки паёмро қабул кардан намехостанд, аз тарс боздошта мешуданд, то эҳсосоти дилҳои худро ба амал наоранд; аммо гузаштани вақт ҳиссиёти ҳақиқии онҳоро ошкор сохт. Онҳо мехостанд шаҳодатеро хомӯш кунанд, ки мунтазирон худро маҷбур медиданд онро баён намоянд, яъне ин ки давраҳои нубувватӣ то соли 1844 идома меёфтанд. Имоноварон бо равшанӣ иштибоҳи худро шарҳ доданд ва сабабҳоеро баён карданд, ки чаро онҳо Худованди худро дар соли 1844 интизор буданд. Мухолифони онҳо бар зидди далелҳои қавии пешниҳодшуда ҳеҷ бурҳоне оварда наметавонистанд. Бо вуҷуди ин, ғазаби калисоҳо аланга зад; онҳо қатъан тасмим гирифтанд, ки ба далелҳо гӯш надиҳанд ва шаҳодатро аз калисоҳо берун нигоҳ доранд, то дигарон онро нашнаванд. Онҳое ки ҷуръат намекарданд нуре, ки Худо ба онҳо дода буд, аз дигарон дареғ доранд, аз калисоҳо хориҷ карда шуданд; аммо Исо бо онҳо буд, ва онҳо дар нури рӯйи Ӯ шодмон буданд. Онҳо омода шуда буданд, ки паёми фариштаи дуюмро қабул намоянд». Early Writings, 235–237.
The history just set forth describes, among other things the experience of July 18, 2020, yet the point I wish you to consider is that the understanding that is represented by the message of the Midnight Cry as given by Samuel Snow at the Exeter camp meeting is represented not by the historical work of Snow, but by the action of the Lord’s hand. His hand had covered a mistake and it was when He removed His hand that the Millerites could then understand their disappointment, and also understand that they had been in the period represented as the tarrying time.
Таърихе, ки ҳоло баён гардид, дар баробари чизҳои дигар, таҷрибаи 18 июли соли 2020-ро тавсиф мекунад; аммо нуктае, ки мехоҳам шумо ба он таваҷҷуҳ кунед, ин аст, ки фаҳмише, ки бо хабари Нидои Нимашаб, чунон ки онро Самуэл Сноу дар ҷамъомади хаймавии Эксетер пешниҳод кард, ифода шудааст, на бо кори таърихии Сноу, балки бо амали дасти Худованд ифода мегардад. Дасти Ӯ иштибоҳеро пӯшонида буд, ва вақте ки Ӯ дасти Худро бардошт, он гоҳ миллериён тавонистанд ноумедии худро дарк кунанд, ва ҳамчунин дарк намоянд, ки онҳо дар даврае будаанд, ки ҳамчун замони таъхир ифода шудааст.
The removing of His hand is a vital element of the disciples who were on the road to Emmaus. It typifies the end of the period known as the tarrying time and concludes with the understanding that is represented by the Midnight Cry message. Yet the illustration of Emmaus took place after the cross, which represents the Great Disappointment, not the first disappointment of the death of Lazarus.
Бардоштани дасти Ӯ унсури ҳаётан муҳими шогирдоне аст, ки дар роҳи Иммоус буданд. Ин анҷоми давраеро, ки ҳамчун замони интизорӣ маълум аст, ифода мекунад ва бо фаҳмише ба поён мерасад, ки онро паёми «Нидои Нисфи Шаб» намояндагӣ мекунад. Бо вуҷуди ин, намунаи Иммоус пас аз салиб рӯй дод, ки он рамзи Ноумедии Бузург аст, на ноумедии аввалини марги Лаъзор.
And, behold, two of them went that same day to a village called Emmaus, which was from Jerusalem about threescore furlongs. And they talked together of all these things which had happened. And it came to pass, that, while they communed together and reasoned, Jesus himself drew near, and went with them. But their eyes were holden that they should not know him. And he said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? Luke 24:13–16.
Ва инак, ду нафари онҳо дар ҳамон рӯз ба сӯи деҳае мерафтанд, ки Эммоус ном дошт ва аз Уршалим тақрибан шаст стадия дур буд. Ва онҳо дар бораи ҳамаи ин воқеаҳое ки рӯй дода буданд, бо ҳам гуфтугӯ мекарданд. Ва чунин воқеъ шуд, ки ҳангоме ки онҳо бо ҳам суҳбат мекарданд ва мулоҳиза менамуданд, худи Исо наздик омада, ҳамроҳи онҳо мерафт. Аммо чашмони онҳо баста шуда буд, то Ӯро нашиносанд. Ва Ӯ ба онҳо гуфт: «Ин чӣ гуфтугӯест, ки ҳангоми роҳ рафтан бо якдигар доред, ва чаро ғамгин ҳастед?» Луқо 24:13–16.
The word “eyes” in the passage represents vision, more than the actual organ of the eye. The word “holden” means strength. The disciples were unable to understand the vision of the cross for Christ had covered their ability to see the prophetic vision of the cross. Christ’s hand is a symbol of His strength. The sadness Jesus identified represented their great disappointment. After further discussion by the disappointed disciples, Christ began to speak.
Калимаи «чашмон» дар ин порча бештар аз узви воқеии чашм, биноӣ ва рӯъёро ифода мекунад. Калимаи «holden» маънои қувватро дорад. Шогирдон наметавонистанд рӯъёи салибро дарк намоянд, зеро Масеҳ қобилияти онҳоро барои дидани рӯъёи нубувватии салиб пӯшида буд. Дасти Масеҳ рамзи қуввати Ӯст. Ғаме, ки Исо муайян кард, ноумедии бузурги онҳоро ифода мекард. Пас аз муҳокимаи минбаъдаи шогирдони ноумед, Масеҳ ба сухан оғоз намуд.
Then he said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: Ought not Christ to have suffered these things, and to enter into his glory? And beginning at Moses and all the prophets, he expounded unto them in all the scriptures the things concerning himself. And they drew nigh unto the village, whither they went: and he made as though he would have gone further. But they constrained him, saying, Abide with us: for it is toward evening, and the day is far spent. And he went in to tarry with them. Luke 24:25–29.
Пас Ӯ ба онҳо гуфт: «Эй нодонон ва сустдилон дар имон овардан ба ҳар он чи анбиё гуфтаанд! Оё намебоист Масеҳ инҳоро азоб кашад ва ба ҷалоли Худ дохил шавад?» Ва аз Мӯсо ва ҳамаи анбиё оғоз намуда, дар тамоми Навиштаҳо он чиро, ки дар бораи Ӯ буд, ба онҳо тафсир кард. Ва онҳо ба он деҳае, ки сӯи он мерафтанд, наздик шуданд; ва Ӯ вонамуд кард, ки мехоҳад дуртар равад. Аммо онҳо Ӯро водор намуда, гуфтанд: «Бо мо бимон, зеро ки шом наздик аст ва рӯз хеле гузаштааст». Ва Ӯ даромад, то бо онҳо бимонад. Луқо 24:25–29.
Jesus instructed the disciples by employing the “historicist” methodology of biblical interpretation bringing the prophetic lines from Moses onward through sacred history to identify the history of the cross. Jesus used the lines of past prophetic history, which represent the old paths and the methodology of line upon line to instruct the disappointed disciples. When He appeared to travel on without them, they constrained him to come in and tarry with them. They were in the tarrying time, and Christ was about to remove His hand from their eyes. When His hand was removed the tarrying time would end, and as they rushed through the darkness back to Jerusalem and the eleven disciples, they typified the speed of the transmission of the message of the Midnight Cry.
Исо шогирдонро бо истифода аз усули «таърихгароёна»-и тафсири Китоби Муқаддас таълим дод, ва хатҳои нубувватиро аз замони Мусо ба ин сӯ, тавассути таърихи муқаддас, пеш бурд, то таърихи салибро муайян созад. Исо барои таълими шогирдони ноумед аз хатҳои таърихи нубувватии гузашта истифода бурд, ки роҳҳои қадима ва усули сатр бар сатрро ифода мекунанд. Вақте ки Ӯ вонамуд кард, ки бе онҳо роҳашро идома медиҳад, онҳо Ӯро маҷбур сохтанд, ки дарояд ва назди онҳо бимонад. Онҳо дар замони таъхир буданд, ва Масеҳ қариб буд дасти Худро аз чашмони онҳо бардорад. Вақте ки дасти Ӯ бардошта мешуд, замони таъхир ба поён мерасид, ва ҳангоме ки онҳо шитобон аз миёни торикӣ ба Ерусалим ва назди ёздаҳ шогирд бармегаштанд, онҳо суръати интиқоли паёми Нидои Нисфи Шабро рамзвор нишон медоданд.
And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it, and brake, and gave to them. And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight. Luke 24:31.
Ва ҳангоме ки Ӯ бо эшон бар сари дастархон нишаста буд, нонро гирифта, баракат дод ва пора карда, ба онҳо дод. Он гоҳ чашмони эшон кушода шуд, ва Ӯро шинохтанд; ва Ӯ аз пеши назарашон ғайб зад. Луқо 24:31.
Jesus removed His hand that had been holding their understanding of the prophetic vision and when he did so, they knew him. Jesus had brought them the message of the Midnight Cry and they received it while eating, for each message must be eaten. They immediately rushed “like a tidal wave across the land” to tell the eleven disciples.
Исо дасти Худро, ки фаҳмиши онҳо аз рӯъёи нубувватиро нигоҳ дошта буд, бардошт, ва чун чунин кард, онҳо Ӯро шинохтанд. Исо паёми Нидои Нимашабро ба онҳо оварда буд, ва онҳо онро ҳангоми хӯрок хӯрдан қабул карданд, зеро ҳар як паём бояд хӯрда шавад. Онҳо дарҳол «мисли мавҷи азиме, ки бар саросари замин фаро меравад», шитофтанд, то ба ёздаҳ шогирд хабар диҳанд.
And they said one to another, Did not our heart burn within us, while he talked with us by the way, and while he opened to us the scriptures? And they rose up the same hour, and returned to Jerusalem, and found the eleven gathered together, and them that were with them, Saying, The Lord is risen indeed, and hath appeared to Simon. And they told what things were done in the way, and how he was known of them in breaking of bread. And as they thus spake, Jesus himself stood in the midst of them, and saith unto them, Peace be unto you. But they were terrified and affrighted, and supposed that they had seen a spirit. And he said unto them, Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts? Behold my hands and my feet, that it is I myself: handle me, and see; for a spirit hath not flesh and bones, as ye see me have. And when he had thus spoken, he showed them his hands and his feet. And while they yet believed not for joy, and wondered, he said unto them, Have ye here any meat? And they gave him a piece of a broiled fish, and of an honeycomb. And he took it, and did eat before them. And he said unto them, These are the words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the psalms, concerning me. Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures. Luke 24:32–45.
Ва онҳо ба якдигар гуфтанд: «Оё дили мо дар даруни мо намесӯхт, ҳангоме ки Ӯ дар роҳ бо мо сухан мегуфт ва Навиштаҳоро бароямон мекушод?» Ва онҳо дар ҳамон соат бархоста, ба Ерусалим баргаштанд ва ёздаҳ нафарро, ки ҷамъ омада буданд, ва онҳоеро, ки бо эшон буданд, ёфтанд, ки мегуфтанд: «Худованд ҳаққатан эҳьё шудааст ва ба Шимъӯн зоҳир гардидааст». Ва онҳо низ аз воқеаҳои дар роҳ рухдода ва аз он ки чӣ гуна Ӯро ҳангоми шикастани нон шинохтанд, хабар доданд. Ва ҳангоме ки онҳо дар ин бора сухан мегуфтанд, худи Исо дар миёни онҳо истода, ба онҳо гуфт: «Салом бар шумо бод». Аммо онҳо ба ҳарос афтода ва тарсида, гумон карданд, ки рӯҳеро дидаанд. Ва Ӯ ба онҳо гуфт: «Чаро музтариб шудаед? Ва чаро дар дилҳои шумо андешаҳо бармехезанд? Дастҳои Маро ва пойҳои Маро бубинед, ки ин Ман худам ҳастам; Маро ламс кунед ва бубинед, зеро рӯҳ гӯшту устухон надорад, чунон ки мебинед, ки Ман дорам». Ва инро гуфта, дастҳо ва пойҳои Худро ба онҳо нишон дод. Ва ҳангоме ки онҳо ҳанӯз аз шодӣ бовар намекарданд ва дар ҳайрат буданд, Ӯ ба онҳо гуфт: «Оё дар ин ҷо чизе барои хӯрдан доред?» Ва онҳо ба Ӯ порчае аз моҳиёни бирён ва аз шонаи асал доданд. Ва Ӯ гирифта, дар пеши онҳо хӯрд. Ва ба онҳо гуфт: «Инҳоянд он суханоне ки, ҳангоме ки ҳанӯз бо шумо будам, ба шумо гуфтам, ки ҳар он чи дар Тавроти Мусо ва дар пайғамбарон ва дар Забур дар бораи Ман навишта шудааст, бояд ба амал ояд». Он гоҳ зеҳни онҳоро кушод, то Навиштаҳоро бифаҳманд. Луқо 24:32–45.
Just as with the disciples on the road to Emmaus, Jesus presents the message with the past sacred histories of the Bible to explain the history of His death and resurrection, and He did so by giving them an example of eating. God’s people must eat the message. In their uncertainty and sorrow, Jesus brings the tarrying time that took place from His death until His resurrection, ascension and return to a close by opening their understanding to the present truth message that was based upon the sacred histories of the past being brought together line upon line.
Чунон ки бо шогирдон дар роҳи Эммоус буд, Исо паёмро бо истифода аз таърихҳои муқаддаси гузаштаи Китоби Муқаддас пешкаш намуд, то таърихи марг ва эҳёи Худро шарҳ диҳад, ва ин корро бо додани намунае аз хӯрдан ба онҳо анҷом дод. Қавми Худо бояд паёмро бихӯранд. Дар миёни ноитминонӣ ва андӯҳи онҳо, Исо вақти дарангро, ки аз марги Ӯ то эҳё, сууд ва бозгашти Ӯ идома дошт, ба анҷом мерасонад, бо он ки фаҳмиши онҳоро ба паёми ҳақиқати ҳозира мекушояд, ки бар таърихҳои муқаддаси гузаштаи ба ҳам овардашуда — сатр бар сатр — асос ёфта буд.
Therefore, the two disciples on the road to Emmaus (representing the second angel that is joined and empowered by the message of the Midnight Cry) identify the tarrying time that followed the cross as the tarrying time that preceded the Midnight Cry. The disciple’s disappointment therefore represents the first disappointment in the prophetic line, not the great disappointment.
Бинобар ин, он ду шогирде, ки дар роҳи Аммавос буданд (ва фариштаи дуюмро, ки ба воситаи паёми Нидои Нимашаб ҳамроҳ ва қувват меёбад, намояндагӣ мекунанд), вақти таваққуферо, ки пас аз салиб фаро расид, ҳамчун вақти таваққуфе муайян месозанд, ки пеш аз Нидои Нимашаб буд. Пас, ноумедии он шогирдон ноумедии аввалро дар хатти нубувватӣ намояндагӣ мекунад, на ноумедии бузург.
The story of Emmaus is then repeated with the disappointed eleven disciples. Jesus joins them, instructs them of the fulfillment of the prophetic word through the methodology of “historicism” and then opens their understanding, while eating. The beginning of the story identifies the end of the story. Jesus then sets forth a third witness to the fact that the disappointment of the cross can be prophetically applied to the first disappointment. He provides the third witness to the structure of the history by telling them to tarry in Jerusalem until they receive power from on high.
Сипас саргузашти Аммаус бо ёздаҳ шогирди ноумед такрор мешавад. Исо ба онҳо ҳамроҳ мегардад, онҳоро дар бораи ба амал омадани каломи нубувватӣ тавассути усули «таърихгароӣ» таълим медиҳад ва баъд, ҳангоми хӯрок хӯрдан, фаҳмиши онҳоро мекушояд. Оғози ин саргузашт анҷоми онро муайян мекунад. Сипас Исо шоҳиди сеюмро бар он воқеият пеш мегузорад, ки ноумедии салиб метавонад ба таври нубувватӣ ба ноумедии аввал татбиқ карда шавад. Ӯ шоҳиди сеюмро ба сохтори ин таърих бо ин сухан фароҳам меорад, ки ба онҳо мегӯяд, дар Уршалим бимонанд, то даме ки қудратро аз аъло қабул намоянд.
And said unto them, Thus it is written, and thus it behoved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day: And that repentance and remission of sins should be preached in his name among all nations, beginning at Jerusalem. And ye are witnesses of these things. And, behold, I send the promise of my Father upon you: but tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high. And he led them out as far as to Bethany, and he lifted up his hands, and blessed them. And it came to pass, while he blessed them, he was parted from them, and carried up into heaven. And they worshipped him, and returned to Jerusalem with great joy: And were continually in the temple, praising and blessing God. Amen. Luke 24:46–53.
Ва ба онҳо гуфт: «Ҳамин тавр навишта шудааст, ва ҳамин тавр лозим буд, ки Масеҳ азоб кашад ва дар рӯзи сеюм аз миёни мурдагон эҳё шавад; ва тавба ва омурзиши гуноҳҳо ба исми Ӯ дар миёни ҳамаи халқҳо мавъиза карда шавад, аз Уршалим сар карда. Ва шумо шоҳидони ин чизҳо ҳастед. Ва инак, Ман ваъдаи Падари Худро бар шумо мефиристам; лекин шумо дар шаҳри Уршалим бимонед, то даме ки бо қудрате аз аъло либос пӯшонда шавед». Ва онҳоро то Байт-Ҳинӣ берун бурд, ва дастҳои Худро боло бардошта, онҳоро баракат дод. Ва воқеъ шуд, ки ҳангоме ки онҳоро баракат медод, аз онҳо ҷудо шуд ва ба осмон боло бурда шуд. Ва онҳо ба Ӯ саҷда карданд, ва бо шодии бузург ба Уршалим баргаштанд; ва ҳамеша дар маъбад монда, Худоро ҳамду сано ва муборак мехонданд. Омин. Луқо 24:46–53.
The illustration of the disciples on the road to Emmaus identifies a tarrying time that began at His death until He was resurrected and ascended to His Father. The tarrying time ended for the disciples of Emmaus when the message of the events of the cross was established by the methodology of bringing the lines of past sacred histories together, line upon line. Then the message was carried by the disciples as fast as they possibly could carry it. Then Jesus meets with the eleven disciples, once again the eating of a meal is referenced, line upon line is used to prove the message, and as with the disciples of Emmaus He then opens their understanding and departs. But not before he identifies the history of tarrying in Jerusalem until the tarrying time concludes with the arrival of the Holy Spirit on Pentecost.
Тамсили шогирдон дар роҳи Иммоус замони интизориро муайян мекунад, ки аз марги Ӯ оғоз ёфта, то замоне давом кард, ки Ӯ эҳё шуд ва ба назди Падари Худ сууд намуд. Замони интизорӣ барои шогирдони Иммоус он гоҳ ба поён расид, ки паёми воқеаҳои салиб ба воситаи усули ба ҳам овардани хатҳои таърихҳои муқаддаси гузашта, сатр бар сатр, устувор гардонида шуд. Сипас ин паёмро шогирдон бо ҳарчи бештар шитобе, ки метавонистанд, бурданд. Сипас Исо бо ёздаҳ шогирд мулоқот мекунад; бори дигар ба хӯрдани таом ишора мешавад, барои исботи паём усули сатр бар сатр ба кор бурда мешавад, ва, чунон ки бо шогирдони Иммоус буд, пас Ӯ фаҳмиши онҳоро мекушояд ва дур меравад. Аммо на пеш аз он ки Ӯ таърихи интизорӣ дар Уршалимро муайян кунад, то он даме ки замони интизорӣ бо омадани Рӯҳулқудс дар Пантикост ба анҷом расад.
When Jesus told His disciples to tarry in Jerusalem, it was the end of the story of the road to Emmaus. The beginning of the story represented a disappointment, followed by a tarrying time, followed by a revelation of truth representing the message of the Midnight Cry. That revelation of truth was accomplished when Christ removed His hand, that had been “holden” the eyes of the disciples. That is the beginning of the story, and the middle of the story is repeated with the same story when Christ removed the disappointment from the eleven disciples by revealing Himself and opening their understanding of His Word. Then a last witness of the identical prophetic structure that begins with the first disappointment not the great disappointment.
Вақте ки Исо ба шогирдони Худ фармуд, ки дар Ерусалим бимонанд, ин поёни ҳикояи роҳи Иммавс буд. Оғози ин ҳикоя ноумедиро ифода мекард, ки пас аз он давраи мунтазир мондан меомад, ва баъд аз он ваҳйи ҳақиқат, ки паёми Нидои Нимашабро ифода менамуд. Он ваҳйи ҳақиқат он гоҳ ба амал омад, ки Масеҳ дасти Худро бардошт, дастеро, ки чашмони шогирдонро «баста» нигоҳ дошта буд. Ин оғози ҳикоя аст, ва миёнаи ҳикоя бо ҳамон ҳикоя такрор мешавад, вақте ки Масеҳ ноумедиро аз ёздаҳ шогирд дур кард, бо ошкор сохтани Худ ба онҳо ва кушодани фаҳмиши онҳо нисбат ба Каломи Худ. Сипас, шоҳидии охирини ҳамон сохтори пайғамбарона, ки бо ноумедии аввал оғоз меёбад, на бо Ноумедии Бузург.
The history from Emmaus to Pentecost provides three witnesses of the first disappointment, the tarrying time and the Midnight Cry, yet the actual disappointment that is the waymark at the beginning of each of the three witnesses was actually the second disappointment, not the first. Recognizing that the waymark that is the Great Disappointment in Millerite history is used to illustrate the first disappointment in Millerite history is essential in understanding the narrative we find in the four chapters of John that take place between the eating that took place at the last supper and the arrest at midnight in the garden of Gethsemane. It is worth recognizing that when Jesus appeared to the eleven disciples and ate with them, he asked, “Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts?”
Таърих аз Эммаус то Пантикост се шоҳиди ноумедии аввал, замони таъхир ва Нидои Нисфи Шабро пешкаш мекунад, аммо ноумедии воқеӣ, ки аломати роҳ дар оғози ҳар яке аз ин се шоҳид аст, дар асл ноумедии дуюм буд, на аввал. Дарк кардани он ки аломати роҳе, ки Ноумедии Бузург дар таърихи миллеритӣ мебошад, барои тасвир кардани ноумедии аввал дар таърихи миллеритӣ истифода шудааст, барои фаҳмидани ривояте, ки мо онро дар чор боби Юҳанно меёбем ва дар миёни хӯрдане, ки дар Шоми Охирин рӯй дод, ва боздошт дар нисфи шаб дар боғи Ҷатсамонӣ ба амал омад, аҳаммияти асосӣ дорад. Бояд дар назар дошт, ки вақте Исо ба ёздаҳ шогирд зоҳир шуд ва бо онҳо хӯрд, Ӯ пурсид: «Чаро шумо музтариб ҳастед? Ва чаро дар дилҳои шумо андешаҳо пайдо мешаванд?»
Just after he had eaten the last supper in the book of John, the passage we are going to consider begins with the words of Christ telling them, “Let not your hearts be troubled.” Within five days, they had forgotten that very command. Chapter fourteen through chapter seventeen of John’s gospel represents the first disappointment of July 18, 2020, that ushers in a tarrying time, leading to the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes, and represents the message of the Midnight Cry. That message ushers in a period of time that has been typified by the seventh month movement and is also typified by the Emmaus disciples’ sprint to Jerusalem in the dead of night. That history is what is represented by the three Hebrew letters that were employed by Christ to represent Himself as the “Truth.”
Баъд аз он ки Ӯ шоми охиринро, чунон ки дар китоби Юҳанно омадааст, хӯрд, порчае, ки мо баррасӣ хоҳем кард, бо суханони Масеҳ оғоз меёбад, ки ба онҳо мегӯяд: «Дили шумо музтариб нашавад». Дар давоми панҷ рӯз, онҳо ҳамон амрро фаромӯш карданд. Аз боби чордаҳум то боби ҳабдаҳуми Инҷили Юҳанно ноумедии аввалини 18 июли соли 2020-ро ифода мекунад, ки замони дарангро оғоз мебахшад ва ба Ваҳйи Исои Масеҳ мебарад, ки андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳон мӯҳраш кушода мешавад, ва паёми Нидои Нисфишабиро ифода мекунад. Он паём давраи замонеро оғоз мебахшад, ки ба воситаи ҳаракати моҳи ҳафтум намунавӣ шудааст ва инчунин ба воситаи шитоби шогирдони Аммаус ба сӯи Ерусалим дар торикии амиқи шаб намунавӣ гардидааст. Ҳамон таърих аст, ки тавассути се ҳарфи ибронӣ, ки Масеҳ онҳоро барои ифода кардани Худ ҳамчун «Ҳақиқат» ба кор бурдааст, тасвир мешавад.
It is in the narrative of these four chapters of John where we find not only the work of the Holy Spirit being identified as the same steps of that very word, but also where the best evidence to uphold the claims that are now being made that the final fulfillment of the message of the Midnight Cry is now being progressively presented at the Exeter camp meeting from the twelfth of August to the seventeenth. When the message is finally recognized by the waiting saints, the world will be plunged into the crisis of the Sunday law as those messengers take the final warning message of the “last days” to a dying world.
Дар ривояти ин чаҳор боби Юҳанно мо на танҳо мебинем, ки кори Рӯҳулқудс ҳамчун ҳамон қадамҳои айни ҳамон калом муайян карда мешавад, балки ҳамчунин дар он ҷо беҳтарин далелро меёбем, то иддаоҳоеро, ки ҳоло баён мешаванд, тақвият бахшем: ки иҷрои ниҳоии паёми Фарёди Нимашаб акнун ба таври тадриҷӣ дар маҷлиси урдугоҳии Эксетер аз дувоздаҳуми август то ҳабдаҳум пешниҳод мегардад. Вақте ки ин паём ниҳоят аз ҷониби муқаддасони мунтазир шинохта шавад, ҷаҳон ба буҳрони қонуни якшанбе фурӯ хоҳад рафт, дар ҳоле ки он паёмрасонҳо паёми охирини ҳушдори «рӯзҳои охир»-ро ба ҷаҳони дар ҳоли марг хоҳанд бурд.