The last promise of the Old Testament is that before the great and terrible day of the Lord, Elijah would come.
พระสัญญาประการสุดท้ายแห่งพันธสัญญาเดิมคือ ก่อนถึงวันอันยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวขององค์พระผู้เป็นเจ้า เอลียาห์จะมา
Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:4–5.
จงระลึกถึงธรรมบัญญัติของโมเสสผู้รับใช้ของเรา ซึ่งเราได้บัญชาแก่เขาที่โฮเรบสำหรับชนอิสราเอลทั้งสิ้น พร้อมทั้งกฎเกณฑ์และคำพิพากษา ดูเถิด เราจะส่งเอลียาห์ผู้เผยพระวจนะมายังพวกเจ้าก่อนวันที่ยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้าจะมาถึง และเขาจะหันใจของบิดาทั้งหลายไปหาบุตรทั้งหลาย และหันใจของบุตรทั้งหลายไปหาบิดาของตน เกลือกว่าเราจะมาและลงโทษแผ่นดินโลกด้วยคำสาปแช่ง มาลาคี 4:4–5
The Elijah that comes in advance of “the great and dreadful day of the Lord,” is an individual messenger, and also the movement associated with the message the messenger proclaims. The Elijah that is sent is therefore the one hundred and forty-four thousand who do not taste death, just as Enoch and Elijah represent. They are those who are lifted up as an ensign at the soon-coming Sunday law.
เอลียาห์ผู้มาก่อน “วันอันยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวของพระยาห์เวห์” นั้น เป็นทั้งผู้สื่อสารซึ่งเป็นปัจเจกบุคคล และเป็นขบวนการที่สัมพันธ์กับข่าวสารซึ่งผู้สื่อสารนั้นประกาศ ดังนั้น เอลียาห์ที่ถูกส่งมาจึงคือหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันผู้ซึ่งไม่ลิ้มรสความตาย ดังเช่นที่เอโนคและเอลียาห์เป็นภาพแทน พวกเขาคือผู้ที่ถูกยกขึ้นเป็นธงสัญญาณในเวลาที่กฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งจะมาถึงในไม่ช้านั้นปรากฏขึ้น
The last day Elijah was also represented by John the Baptist, but John did not represent the one hundred and forty-four thousand. He represented those who join the movement and accept the message of the last day messenger, who are then murdered by the papacy in the hour of the Sunday law crisis that begins at the soon coming Sunday law and ends when Michael stands up and the papacy comes to its end with none to help.
เอลียาห์ในวาระสุดท้ายยังได้รับการเป็นตัวแทนโดยยอห์นผู้ให้บัพติศมาด้วย แต่ยอห์นมิได้เป็นตัวแทนของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน เขาเป็นตัวแทนของผู้ที่เข้าร่วมขบวนการและยอมรับข่าวสารของผู้สื่อสารแห่งวาระสุดท้าย ซึ่งต่อมาถูกสันตะปาปาฆ่าในโมงแห่งวิกฤตกฎหมายวันอาทิตย์ที่เริ่มต้นขึ้นเมื่อกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งกำลังจะมาถึงเริ่มมีผล และสิ้นสุดลงเมื่อมีคาเอลทรงลุกขึ้น และสันตะปาปาก็มาถึงจุดจบของตนโดยไม่มีผู้ใดช่วยเหลือ
Elijah is represented on Mount Carmel and John is represented in Herod’s banquet hall. Those two historical witnesses identify the two groups of God’s last day people represented in Revelation chapter seven. The one hundred and forty-four thousand and the great multitude align with Mount Carmel and Herod’s birthday party. Those two prophetic lines provide a sound point of reference to carefully identify the elements of the eighth head, that is of the seven heads in Revelation seventeen, with enough prophetic detail to clarify how and why the last president, which is the eighth president that is of the seven, becomes the great dictator of the United States in the last movements of the sixth kingdom of Bible prophecy.
เอลียาห์ถูกนำเสนอไว้บนภูเขาคารเมล และยอห์นถูกนำเสนอไว้ในห้องจัดเลี้ยงของเฮโรด พยานทางประวัติศาสตร์ทั้งสองนั้นชี้บ่งถึงประชากรของพระเจ้าในวาระสุดท้ายสองกลุ่ม ซึ่งถูกนำเสนอไว้ในวิวรณ์บทที่เจ็ด คือ หนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน และฝูงชนเป็นอันมาก ซึ่งสอดคล้องกับภูเขาคารเมลและงานเลี้ยงวันประสูติของเฮโรด เส้นคำพยากรณ์ทั้งสองนั้นให้จุดอ้างอิงอันมั่นคงสำหรับการระบุองค์ประกอบต่าง ๆ ของศีรษะที่แปด ซึ่งเป็นหนึ่งในเจ็ดศีรษะในวิวรณ์บทที่สิบเจ็ด อย่างรอบคอบ พร้อมด้วยรายละเอียดเชิงพยากรณ์ที่เพียงพอ เพื่อทำให้ชัดเจนว่าอย่างไรและเพราะเหตุใดประธานาธิบดีคนสุดท้าย ซึ่งเป็นประธานาธิบดีคนที่แปดซึ่งเป็นหนึ่งในเจ็ด จึงกลายเป็นเผด็จการใหญ่แห่งสหรัฐอเมริกา ในความเคลื่อนไหวสุดท้ายของอาณาจักรที่หกแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์
At the Sunday law the threefold union is accomplished.
เมื่อถึงกฎหมายวันอาทิตย์ สหภาพสามฝ่ายก็สำเร็จขึ้น
“By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.
“โดยกฤษฎีกาที่บังคับใช้สถาบันของอำนาจพระสันตะปาปา อันเป็นการละเมิดต่อพระบัญญัติของพระเจ้า ชาติของเราจะตัดขาดตนเองจากความชอบธรรมโดยสิ้นเชิง เมื่อโปรเตสแตนต์จะยื่นมือข้ามเหวลึกไปจับมือกับอำนาจแห่งโรม เมื่อเขาจะเอื้อมข้ามห้วงลึกไปประสานมือกับลัทธิวิญญาณนิยม เมื่อภายใต้อิทธิพลของสหภาพสามประการนี้ ประเทศของเราจะปฏิเสธทุกหลักการแห่งรัฐธรรมนูญของตนในฐานะรัฐบาลโปรเตสแตนต์และสาธารณรัฐ และจะจัดให้มีการเผยแพร่ความเท็จและความหลอกลวงของพระสันตะปาปา เมื่อนั้นเราย่อมรู้ได้ว่า เวลาสำหรับการกระทำอันน่าอัศจรรย์ของซาตานมาถึงแล้ว และอวสานก็ใกล้เข้ามาแล้ว” Testimonies, volume 5, 451.
Yet in this illustration there is a sequence, and that sequence is a subject of the inspired word. It is an event that happens at the decree, which in one sense is a singular event, but it is actually a very careful sequence of events. At the “decree” the United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy, which means that it is there that the seventh kingdom begins, but the seventh kingdom agrees to give their kingdom unto the beast. When the false prophet is defeated, the dragon takes its position, and immediately gives half its kingdom to the beast.
กระนั้น ในภาพเปรียบนี้มีลำดับอยู่ และลำดับนั้นเป็นหัวข้อหนึ่งในพระวจนะที่ทรงดลใจ เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อมี “กฤษฎีกา” ซึ่งในแง่หนึ่งเป็นเหตุการณ์เดี่ยว แต่แท้จริงแล้วเป็นลำดับของเหตุการณ์ที่ละเอียดอย่างยิ่ง ณ “กฤษฎีกา” นั้น สหรัฐอเมริกายุติการเป็นอาณาจักรที่หกแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ ซึ่งหมายความว่า ณ ที่นั้นเองอาณาจักรที่เจ็ดได้เริ่มต้นขึ้น แต่อาณาจักรที่เจ็ดยินยอมมอบอาณาจักรของตนแก่สัตว์ร้าย เมื่อผู้พยากรณ์เท็จพ่ายแพ้ พญานาคก็เข้ารับตำแหน่งของมัน และทันทีมันก็มอบครึ่งหนึ่งแห่งอาณาจักรของมันแก่สัตว์ร้าย
At Mount Carmel, there were four hundred and fifty prophets of Baal, and there four hundred prophets of the grove who were in Samaria eating at Jezebel’s table.
ที่ภูเขาคาร์เมล มีผู้เผยพระวจนะของพระบาอัลสี่ร้อยห้าสิบคน และมีผู้เผยพระวจนะแห่งเสารูปเคารพสี่ร้อยคนซึ่งอยู่ในสะมาเรีย กินอาหารที่โต๊ะของเยเซเบล
Now therefore send, and gather to me all Israel unto mount Carmel, and the prophets of Baal four hundred and fifty, and the prophets of the groves four hundred, which eat at Jezebel’s table. 1 Kings 18:19.
บัดนี้จงใช้คนไป และให้รวบรวมอิสราเอลทั้งสิ้นมาหาข้าพเจ้าที่ภูเขาคารเมล ทั้งผู้พยากรณ์ของพระบาอัลสี่ร้อยห้าสิบคน และผู้พยากรณ์แห่งป่าเสาศักดิ์สิทธิ์สี่ร้อยคน ผู้ซึ่งกินอาหารที่โต๊ะของเยเซเบล 1 พงศ์กษัตริย์ 18:19
Elijah identifies the confrontation at Mount Carmel as a controversy, not only the question of who was the true God, but also that it was a controversy over who was the true prophet.
เอลียาห์ระบุว่าการเผชิญหน้ากันที่ภูเขาคาร์เมลเป็นข้อพิพาท มิใช่เพียงประเด็นว่าใครคือพระเจ้าแท้เท่านั้น หากยังเป็นข้อพิพาทว่าผู้ใดคือผู้เผยพระวจนะที่แท้จริงด้วย
Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:22.
แล้วเอลียาห์กล่าวแก่ประชาชนว่า “ข้าพเจ้า คือข้าพเจ้าแต่ผู้เดียว ยังเหลืออยู่เป็นผู้เผยพระวจนะของพระยาห์เวห์ แต่ผู้เผยพระวจนะของพระบาอัลมีสี่ร้อยห้าสิบคน” 1 พงศ์กษัตริย์ 18:22
When Elijah’s offering was consumed by the fire that came down out of heaven, he then slew the four hundred and fifty prophets of Baal with his own hands.
เมื่อเครื่องบูชาของเอลียาห์ถูกเผาผลาญด้วยไฟที่ลงมาจากฟ้าสวรรค์แล้ว ท่านก็ติดตามประหารผู้เผยพระวจนะของพระบาอัลทั้งสี่ร้อยห้าสิบคนด้วยมือของท่านเอง
And Elijah said unto them, Take the prophets of Baal; let not one of them escape. And they took them: and Elijah brought them down to the brook Kishon, and slew them there. 1 Kings 18:40.
เอลียาห์กล่าวแก่พวกเขาว่า “จงจับบรรดาผู้เผยพระวจนะแห่งพระบาอัลไว้ อย่าให้สักคนหนึ่งหนีไปได้” และพวกเขาก็จับไว้ แล้วเอลียาห์พาพวกเขาลงไปที่ลำธารคีโชน และประหารพวกเขาที่นั่น 1 พงศ์กษัตริย์ 18:40
Baal was a false masculine deity, and the four hundred prophets of the grove, who were still with Jezebel, eating at her table in the city of Samaria were the prophets of the female deity, Ashtaroth. The female deity survived Elijah’s slaughter of the prophets of Mount Carmel.
บาอัลเป็นเทพเทียมเท็จฝ่ายชาย และผู้พยากรณ์แห่งป่าเสารูปเคารพทั้งสี่ร้อยคน ซึ่งยังคงอยู่กับเยเซเบล กินอาหารที่โต๊ะของนางในกรุงสะมาเรียนั้น เป็นผู้พยากรณ์ของเทพฝ่ายหญิง คือ อัชทาโรท เทพฝ่ายหญิงนั้นรอดพ้นจากการสังหารผู้พยากรณ์บนภูเขาคารเมลโดยเอลียาห์
“The people upon the mountain prostrate themselves in terror and awe before the unseen God. They cannot look upon the bright, consuming fire sent from Heaven. They fear that they will be consumed in their apostasy and sins. They cry out with one voice, which resounds over the mountain, and echoes to the plains below them with terrible distinctness, ‘The Lord, he is the God; the Lord, he is the God.’ Israel is at last aroused and undeceived. They see their sin and how greatly they have dishonored God. Their anger is aroused against the prophets of Baal. With fearful terror, Ahab and Baal’s priests witnessed the wonderful exhibition of Jehovah’s power. Again is heard, in startling words of command, the voice of Elijah to the people, ‘Take the prophets of Baal; let not one of them escape.’ And the people were ready to obey the word of Elijah. They seized the false prophets who had deluded them, and brought them to the brook Kishon, and there Elijah, with his own hand, slew these idolatrous priests.” Review and Herald, October 7, 1873.
“ประชาชนบนภูเขากราบลงด้วยความหวาดกลัวและความยำเกรงต่อพระเจ้าผู้ทรงมองไม่เห็น พวกเขาไม่อาจทนมองไฟอันเจิดจ้าและเผาผลาญซึ่งถูกส่งลงมาจากสวรรค์ได้ พวกเขากลัวว่าตนจะถูกเผาผลาญเพราะการละทิ้งความเชื่อและบาปของตน พวกเขาร้องออกมาพร้อมกันเป็นเสียงเดียว ซึ่งก้องกังวานไปทั่วภูเขาและสะท้อนลงไปถึงที่ราบเบื้องล่างอย่างชัดเจนน่าสะพรึงกลัวว่า ‘พระยาห์เวห์ พระองค์ทรงเป็นพระเจ้า; พระยาห์เวห์ พระองค์ทรงเป็นพระเจ้า’ ในที่สุดอิสราเอลก็ถูกปลุกให้ตื่นและไม่ถูกหลอกลวงอีกต่อไป พวกเขามองเห็นบาปของตนและเห็นว่าพวกเขาได้ลบหลู่พระเจ้าอย่างใหญ่หลวงเพียงใด ความโกรธของพวกเขาถูกปลุกเร้าขึ้นต่อบรรดาผู้พยากรณ์ของพระบาอัล ด้วยความหวาดสะพรึงอย่างยิ่ง อาหับและปุโรหิตของพระบาอัลได้เห็นการสำแดงอันน่าอัศจรรย์แห่งฤทธิ์อำนาจของพระยาห์เวห์ และอีกครั้งหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงของเอลียาห์กล่าวแก่ประชาชนด้วยถ้อยคำคำสั่งอันน่าตกตะลึงว่า ‘จงจับบรรดาผู้พยากรณ์ของพระบาอัลไว้ อย่าให้สักคนเดียวหนีไปได้’ และประชาชนก็พร้อมที่จะเชื่อฟังถ้อยคำของเอลียาห์ พวกเขาจับบรรดาผู้พยากรณ์เท็จซึ่งได้ล่อลวงพวกเขา และพาพวกนั้นไปยังลำธารคีโชน และที่นั่น เอลียาห์ได้สังหารปุโรหิตผู้บูชารูปเคารพเหล่านี้ด้วยมือของตนเอง” Review and Herald, October 7, 1873.
Mount Carmel typifies the soon-coming Sunday law in the United States. It is then that the ensign of the one hundred and forty-four thousand (typified by Elijah), is lifted up. It is there that the genuine Protestant horn is distinctly manifested in contrast with the counterfeit Protestant horn, who is in Samaria, eating Jezebel’s diet. It is there that the Republican horn that had become the horn of both church and state leading up to Mount Carmel comes to its end as the sixth kingdom of Bible prophecy. What remains then is Ahab, and his tenfold nation, and Jezebel, who has been hiding in Samaria, while she dines with apostate Protestants. The sixth kingdom is finished, and the rain then comes without measure.
ภูเขาคารเมลเป็นแบบอย่างของกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งจะมาถึงในไม่ช้าในสหรัฐอเมริกา เมื่อนั้นเองธงหมายของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน (ซึ่งเอลียาห์เป็นแบบอย่าง) จะถูกยกขึ้น ที่นั่นเองเขาแห่งโปรเตสแตนต์แท้จะปรากฏอย่างเด่นชัด ตรงกันข้ามกับเขาแห่งโปรเตสแตนต์ปลอม ผู้ซึ่งอยู่ในสะมาเรีย กำลังกินอาหารของเยเซเบล ที่นั่นเองเขาแห่งพรรครีพับลิกันซึ่งได้กลายเป็นเขาแห่งทั้งคริสตจักรและรัฐในช่วงที่นำไปสู่ภูเขาคารเมล ก็จะถึงจุดจบของตนในฐานะอาณาจักรที่หกแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ แล้วสิ่งที่เหลืออยู่คืออาหับ กับประชาชาติสิบเท่าของเขา และเยเซเบล ผู้ซึ่งได้ซ่อนตัวอยู่ในสะมาเรีย ขณะที่นางร่วมรับประทานอาหารกับพวกโปรเตสแตนต์ผู้ละทิ้งความเชื่อ อาณาจักรที่หกสิ้นสุดลงแล้ว และจากนั้นฝนก็จะมาอย่างไร้ขีดจำกัด
At Herod’s birthday party, Elijah, represented by John the Baptist is in the Roman prison awaiting deliverance or death. There are no prophets of Baal to accomplish the dance of deception, just Salome, Jezebel’s daughter. Herod and his royal friends are drunk with the wine of Babylon, for his birthday also represents the Sunday law, and all nations began to drink the wine of Babylon on September 11, 2001, well before the soon coming Sunday law.
ในงานเลี้ยงวันประสูติของเฮโรด เอลียาห์ซึ่งเป็นสัญลักษณ์โดยยอห์นผู้ให้บัพติศมา อยู่ในคุกของโรมกำลังรอคอยการช่วยกู้หรือความตาย ไม่มีบรรดาผู้เผยพระวจนะของพระบาอัลที่จะทำการเต้นรำแห่งการล่อลวงให้สำเร็จ มีเพียงซาโลเม ธิดาของเยเซเบลเท่านั้น เฮโรดและสหายฝ่ายราชสำนักของเขามึนเมาด้วยเหล้าองุ่นแห่งบาบิโลน เพราะวันประสูติของเขายังเป็นสัญลักษณ์แทนกฎหมายวันอาทิตย์ด้วย และบรรดาประชาชาติทั้งสิ้นก็ได้เริ่มดื่มเหล้าองุ่นแห่งบาบิโลนเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ก่อนหน้ากฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งจะมาถึงในไม่ช้านานนั้นมากนัก
And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.
หลังจากเหตุการณ์เหล่านี้ ข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งลงมาจากสวรรค์ มีอำนาจยิ่งใหญ่ และแผ่นดินโลกก็สว่างไสวด้วยรัศมีของท่านนั้น และท่านร้องประกาศด้วยเสียงอันดังกล้าว่า “บาบิโลนมหานครนั้นพินาศแล้ว พินาศแล้ว และได้กลายเป็นที่สิงสถิตของพวกปีศาจ เป็นที่คุมขังของวิญญาณโสโครกทุกชนิด และเป็นกรงของนกทุกชนิดที่ไม่สะอาดและน่าชัง เพราะว่าประชาชาติทั้งปวงได้ดื่มเหล้าองุ่นแห่งพระพิโรธจากการล่วงประเวณีของนาง และบรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลกได้ล่วงประเวณีกับนาง และบรรดาพ่อค้าแห่งแผ่นดินโลกก็มั่งคั่งขึ้นด้วยความฟุ่มเฟือยอย่างล้นเหลือของนาง” วิวรณ์ 18:1–3
These three verses were fulfilled when the great buildings of New York, the twin towers were thrown down by a touch of God.
ข้อพระคัมภีร์ทั้งสามข้อนี้ได้สำเร็จแล้วเมื่ออาคารใหญ่โตของนครนิวยอร์ก คือหอคอยแฝดทั้งสอง ถูกทำให้พังทลายลงด้วยพระหัตถ์แตะต้องของพระเจ้า
“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
“บัดนี้มีคำกล่าวที่ข้าพเจ้าได้ประกาศหรือว่า นครนิวยอร์กจะถูกกวาดล้างไปด้วยคลื่นยักษ์น้ำทะเล? เรื่องนี้ข้าพเจ้าไม่เคยกล่าวเลย ข้าพเจ้าได้กล่าวว่า เมื่อข้าพเจ้ามองดูอาคารใหญ่โตที่กำลังก่อสร้างขึ้นที่นั่น สูงขึ้นเป็นชั้นแล้วชั้นเล่า ข้าพเจ้าได้กล่าวว่า ‘จะมีเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวเพียงใดเกิดขึ้น เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงลุกขึ้นเพื่อเขย่าแผ่นดินโลกอย่างรุนแรงยิ่ง! แล้วถ้อยคำในวิวรณ์ 18:1–3 จะสำเร็จเป็นจริง’ บทที่สิบแปดทั้งหมดของพระธรรมวิวรณ์เป็นคำเตือนถึงสิ่งที่จะมาถึงเหนือโลก แต่ข้าพเจ้าไม่มีความกระจ่างเฉพาะเจาะจงเกี่ยวกับสิ่งที่จะมาถึงเหนือนครนิวยอร์ก เว้นแต่ข้าพเจ้ารู้ว่า สักวันหนึ่งอาคารใหญ่โตที่นั่นจะถูกทลายลงด้วยการพลิกผันและคว่ำล้มโดยฤทธิ์อำนาจของพระเจ้า จากความกระจ่างที่ประทานแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าทราบว่าความพินาศอยู่ในโลก เพียงพระวจนะคำเดียวจากองค์พระผู้เป็นเจ้า เพียงการสัมผัสครั้งเดียวแห่งฤทธิ์เดชอันทรงมหิทธิฤทธิ์ของพระองค์ สิ่งก่อสร้างอันมหึมาเหล่านี้ก็จะพังทลายลง จะมีเหตุการณ์เกิดขึ้นซึ่งความน่าสะพรึงกลัวของมันเป็นสิ่งที่เราไม่อาจจินตนาการได้” Review and Herald, July 5, 1906.
The soon coming Sunday law is represented by the second voice of Revelation chapter eighteen, and it represents Ahab’s Mount Carmel, and Herod’s birthday party. Herodias, who is also Jezebel, is not present at Herod’s drunken party, just as Jezebel was absent from Mount Carmel. Until the Sunday law, she has been forgotten during the seventy symbolic years of the reign of the earth beast, the sixth kingdom of Bible prophecy. When Jezebel received her deadly wound in 1798 and 1799, the sixth kingdom (the United States) began its term as the sixth kingdom of Bible prophecy. When the sixth kingdom ends, she then returns and begins to sing her songs and commits fornication with all the nations on earth.
กฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้านี้ ถูกแทนไว้โดยเสียงที่สองแห่งวิวรณ์บทที่สิบแปด และมันเป็นตัวแทนของภูเขาคารเมลของอาหับ และงานเลี้ยงวันประสูติของเฮโรด เฮโรเดียส ซึ่งก็คือเยเซเบลด้วย มิได้ปรากฏอยู่ในงานเลี้ยงอันมึนเมาของเฮโรด เช่นเดียวกับที่เยเซเบลไม่อยู่ ณ ภูเขาคารเมล จนกระทั่งถึงกฎหมายวันอาทิตย์ นางได้ถูกลืมเลือนไปตลอดช่วงเจ็ดสิบปีเชิงสัญลักษณ์แห่งการครอบครองของสัตว์ร้ายจากแผ่นดินโลก คืออาณาจักรที่หกแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ เมื่อเยเซเบลได้รับบาดแผลถึงตายในปี 1798 และ 1799 อาณาจักรที่หก (สหรัฐอเมริกา) ก็เริ่มวาระของตนในฐานะอาณาจักรที่หกแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ เมื่ออาณาจักรที่หกสิ้นสุดลง แล้วนางก็กลับมาและเริ่มร้องเพลงของนาง และกระทำการล่วงประเวณีกับบรรดาประชาชาติทั้งสิ้นบนแผ่นดินโลก
Her songs of fornication and wine was prophetically initiated on September 11, 2001, but that was simply the period of preparation, as had been represented by the thirty years from 508, unto 538, the first time she took the throne. Up until the Sunday law, when the sixth kingdom is slain by the hands of Elijah, she has been hidden in Samaria. At that point John the Baptist is being held in her prison, awaiting either deliverance or death.
บทเพลงแห่งการล่วงประเวณีและเหล้าองุ่นของนางได้ถูกริเริ่มขึ้นในเชิงพยากรณ์เมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 แต่สิ่งนั้นเป็นเพียงช่วงเวลาแห่งการเตรียมการเท่านั้น ดังที่ได้มีการเป็นภาพแทนไว้โดยระยะเวลาสามสิบปีตั้งแต่ ค.ศ. 508 ถึง ค.ศ. 538 ซึ่งเป็นครั้งแรกที่นางได้ขึ้นครองบัลลังก์ จนกระทั่งถึงกฎหมายวันอาทิตย์ เมื่ออาณาจักรที่หกถูกประหารโดยน้ำมือของเอลียาห์ นางได้ถูกซ่อนไว้ในสะมาเรีย ถึงจุดนั้น ยอห์นผู้ให้บัพติศมากำลังถูกคุมขังอยู่ในเรือนจำของนาง คอยการช่วยให้พ้นหรือไม่ก็ความตาย
Herod and his noble friends were drunk with the wine of Babylon, when Salome, the daughter of Herodias (Jezebel), performed her highly seductive dance, and Herod manifests his lustful and incestual desires. He is fully captivated by his step-daughters’ sexual overtures, and offers her up to half his kingdom.
เฮโรดและบรรดาสหายผู้สูงศักดิ์ของเขามึนเมาด้วยเหล้าองุ่นแห่งบาบิโลน เมื่อซาโลเม ธิดาของเฮโรเดียส (เยเซเบล) แสดงการเต้นรำอันยั่วยวนอย่างยิ่งของนาง และเฮโรดก็สำแดงความใคร่และความปรารถนาอันเป็นการร่วมประเวณีในสายโลหิตของตน เขาหลงใหลอย่างสิ้นเชิงต่อการยั่วยวนทางเพศของบุตรสาวเลี้ยงของตน และถวายแก่นางถึงกึ่งหนึ่งแห่งอาณาจักรของเขา
And when a convenient day was come, that Herod on his birthday made a supper to his lords, high captains, and chief estates of Galilee; And when the daughter of the said Herodias came in, and danced, and pleased Herod and them that sat with him, the king said unto the damsel, Ask of me whatsoever thou wilt, and I will give it thee. And he sware unto her, Whatsoever thou shalt ask of me, I will give it thee, unto the half of my kingdom. And she went forth, and said unto her mother, What shall I ask? And she said, The head of John the Baptist. And she came in straightway with haste unto the king, and asked, saying, I will that thou give me by and by in a charger the head of John the Baptist. And the king was exceeding sorry; yet for his oath’s sake, and for their sakes which sat with him, he would not reject her. And immediately the king sent an executioner, and commanded his head to be brought: and he went and beheaded him in the prison, And brought his head in a charger, and gave it to the damsel: and the damsel gave it to her mother. Mark 6:21–28.
ครั้นถึงวันอันเหมาะ เมื่อเฮโรดทรงจัดงานเลี้ยงในวันประสูติของพระองค์แก่พวกขุนนาง นายทหารชั้นผู้ใหญ่ และบรรดาผู้มีเกียรติในแคว้นกาลิลี และเมื่อบุตรีของเฮโรเดียสผู้นั้นเข้ามาเต้นรำ เป็นที่พอพระทัยแก่เฮโรดและบรรดาผู้ที่นั่งร่วมสำรับกับพระองค์ กษัตริย์จึงตรัสแก่หญิงสาวนั้นว่า “เจ้าปรารถนาสิ่งใด ก็จงขอจากเราเถิด แล้วเราจะให้สิ่งนั้นแก่เจ้า” และพระองค์ทรงปฏิญาณแก่นางว่า “สิ่งใดก็ตามที่เจ้าจะขอจากเรา เราจะให้แก่เจ้า แม้ถึงกึ่งหนึ่งแห่งอาณาจักรของเรา” นางจึงออกไปถามมารดาว่า “ข้าพเจ้าควรจะขอสิ่งใด” มารดาจึงบอกว่า “ศีรษะของยอห์นผู้ให้บัพติศมา” แล้วนางก็รีบเข้าไปเฝ้ากษัตริย์ในทันที ทูลขอว่า “ข้าพเจ้าประสงค์ให้พระองค์ทรงมอบศีรษะของยอห์นผู้ให้บัพติศมาแก่ข้าพเจ้าเดี๋ยวนี้ บนถาด” กษัตริย์ก็ทรงเป็นทุกข์อย่างยิ่ง แต่เพราะเห็นแก่คำปฏิญาณของพระองค์ และเห็นแก่ผู้ที่นั่งร่วมสำรับด้วยกัน พระองค์จึงไม่ทรงปฏิเสธนาง ในทันใดนั้น กษัตริย์ก็ทรงส่งเพชฌฆาตไป และมีพระบัญชาให้นำศีรษะของเขามา เพชฌฆาตจึงไปตัดศีรษะเขาในคุก และนำศีรษะนั้นมาใส่ถาด มอบให้แก่หญิงสาว และหญิงสาวก็นำไปให้มารดาของตน มาระโก 6:21–28.
The first voice of Revelation eighteen sounded on September 11, 2001, and the second voice sounds at the soon coming Sunday law. In the history represented in John chapter six, the first voice of 2001 was the voice of Christ informing His disciples that they must eat His flesh and drink His blood, for He was the true Bread of Heaven. That period began in Galilee and ended with a purging of His disciples who turned away from Him in John chapter SIX, verse SIXTY-SIX. That history began at Galilee with a dietary test, and ended at the enforcement of the mark of the beast, as typified by the number of the pope’s name, which is SIX, SIX, SIX. Galilee means “turning point,” and September 11, 2001 was a prophetic “turning point” (Galilee), and Herod’s birthday was with the leadership of Galilee. The beginning voice of Revelation chapter eighteen, and the ending voice of Revelation eighteen, are both represented by Galilee, which is a turning point.
เสียงแรกของวิวรณ์บทที่สิบแปดดังขึ้นเมื่อวันที่ 11 กันยายน 2001 และเสียงที่สองจะดังขึ้นเมื่อกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งใกล้จะมาถึงนั้นมาถึง ในประวัติศาสตร์ที่เป็นภาพแทนไว้ในยอห์นบทที่หก เสียงแรกของปี 2001 คือพระสุรเสียงของพระคริสต์ที่ทรงแจ้งแก่เหล่าสาวกของพระองค์ว่าพวกเขาจะต้องกินเนื้อของพระองค์และดื่มโลหิตของพระองค์ เพราะพระองค์ทรงเป็นขนมปังแท้จากสวรรค์ ช่วงเวลานั้นเริ่มต้นขึ้นในกาลิลีและสิ้นสุดลงด้วยการชำระบรรดาสาวกของพระองค์ที่หันเหไปจากพระองค์ในยอห์นบทที่หก ข้อหกสิบหก ประวัติศาสตร์นั้นเริ่มต้นที่กาลิลีด้วยการทดสอบด้านอาหาร และสิ้นสุดลงที่การบังคับใช้เครื่องหมายของสัตว์ร้าย ดังที่เป็นภาพต้นแบบโดยจำนวนแห่งชื่อของสันตะปาปา ซึ่งคือ หก หก หก กาลิลีหมายถึง “จุดเปลี่ยน” และวันที่ 11 กันยายน 2001 ก็เป็น “จุดเปลี่ยน” เชิงพยากรณ์ (กาลิลี) และวันคล้ายวันประสูติของเฮโรดก็เกี่ยวข้องกับผู้นำของกาลิลี พระสุรเสียงในตอนต้นของวิวรณ์บทที่สิบแปด และพระสุรเสียงในตอนปลายของวิวรณ์บทที่สิบแปด ต่างก็ถูกแสดงแทนโดยกาลิลี ซึ่งเป็นจุดเปลี่ยน.
“There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.
“มีบทเรียนที่พึงเรียนรู้จากประวัติศาสตร์แห่งอดีต; และความสนใจถูกเรียกร้องมายังสิ่งเหล่านี้ เพื่อว่าทุกคนจะได้เข้าใจว่าพระเจ้าทรงกระทำงานตามแนวทางเดียวกันในบัดนี้ดังที่พระองค์ได้ทรงกระทำมาโดยตลอด พระหัตถ์ของพระองค์ปรากฏให้เห็นในพระราชกิจของพระองค์และท่ามกลางบรรดาประชาชาติในเวลานี้ เช่นเดียวกันทุกประการกับที่ได้เป็นมาเสมอนับตั้งแต่ครั้งแรกที่ข่าวประเสริฐถูกประกาศแก่อาดัมในสวนเอเดน”
“There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.
“มีช่วงเวลาอันเป็นจุดหักเหในประวัติศาสตร์ของบรรดาประชาชาติและของคริสตจักร ในพระญาณสอดส่องของพระเจ้า เมื่อวิกฤตการณ์ต่าง ๆ เหล่านี้มาถึง ความสว่างสำหรับเวลานั้นก็จะถูกประทานให้ หากได้รับไว้ ก็จะมีความก้าวหน้าฝ่ายจิตวิญญาณ แต่หากถูกปฏิเสธ ความเสื่อมถอยฝ่ายจิตวิญญาณและความพินาศย่อยยับก็จะติดตามมา องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงเปิดเผยไว้ในพระวจนะของพระองค์ถึงงานรุกคืบของข่าวประเสริฐ ดังที่ได้ดำเนินมาแล้วในอดีต และจะดำเนินต่อไปในอนาคต กระทั่งถึงความขัดแย้งครั้งสุดท้าย เมื่ออำนาจฝ่ายซาตานจะกระทำการเคลื่อนไหวอันน่าพิศวงเป็นครั้งสุดท้าย” Bible Echo, August 26, 1895.
Galilee at 2001, and Galilee at the soon coming Sunday law, identify when the light of the latter rain is poured out. In 2001 it was a measured outpouring, but at the second voice it is poured out without measure, as represented by the tremendous outpouring after Elijah slew the prophets of Baal, which occurred at Herod’s birthday party. Herod’s birthday identifies the birth of the seventh kingdom of Bible prophecy, which immediately follows the death of the preceding kingdom. The United States began to reign in 1798, at the death of the fifth kingdom, and at the death of the prophets of Baal, the seventh kingdom’s birthday has arrived. That seventh kingdom is represented by Ahab’s tenfold kingdom of the north, and by Herod, a representative of the tenfold northern kingdom of pagan Rome.
กาลิลีในปี 2001 และกาลิลีในช่วงกฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า เป็นเครื่องบ่งชี้ว่าเมื่อใดความสว่างแห่งฝนชุกปลายฤดูจะถูกเทลงมา ในปี 2001 นั้นเป็นการเทลงมาอย่างมีขอบเขตจำกัด แต่ในเสียงที่สองนั้นจะถูกเทลงมาอย่างไร้ขอบเขต ดังที่เป็นภาพแทนโดยการหลั่งลงมาอย่างมหาศาลหลังจากเอลียาห์สังหารบรรดาผู้เผยพระวจนะของพระบาอัล ซึ่งเกิดขึ้นในงานเลี้ยงวันประสูติของเฮโรด วันประสูติของเฮโรดบ่งชี้ถึงการกำเนิดของอาณาจักรที่เจ็ดแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ ซึ่งเกิดขึ้นทันทีภายหลังการตายของอาณาจักรก่อนหน้านั้น สหรัฐอเมริกาเริ่มครอบครองอำนาจในปี 1798 ณ การตายของอาณาจักรที่ห้า และเมื่อถึงการตายของบรรดาผู้เผยพระวจนะของพระบาอัล วันประสูติของอาณาจักรที่เจ็ดก็มาถึงแล้ว อาณาจักรที่เจ็ดนั้นเป็นภาพแทนโดยอาณาจักรฝ่ายเหนือสิบเผ่าของอาหับ และโดยเฮโรด ผู้เป็นตัวแทนของอาณาจักรฝ่ายเหนือสิบเผ่าแห่งโรมนอกศาสนา
And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:16–18.
และเขาสิบเขาที่ท่านเห็นบนสัตว์ร้ายนั้น จะเกลียดชังหญิงแพศยานั้น และจะทำให้นางรกร้างและเปลือยเปล่า และจะกินเนื้อของนาง และจะเผานางด้วยไฟ เพราะว่าพระเจ้าได้ทรงบันดาลให้เขาทั้งหลายมีใจที่จะกระทำตามพระประสงค์ของพระองค์ และให้พร้อมใจกัน และมอบอาณาจักรของตนแก่สัตว์ร้าย จนกว่าพระวจนะของพระเจ้าจะสำเร็จ และหญิงซึ่งท่านเห็นนั้นคือมหานครนั้น ซึ่งครอบครองเหนือบรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลก วิวรณ์ 17:16–18
Herod agrees to fulfill the oath he made to Salome, and give her the head of John, and his oath was represented as up to half his kingdom. The ten kings of the United Nations, in spite of hating the whore, agree to give their seventh kingdom unto the eighth head, that is of the seven previous heads. They agree to a kingdom that is premised upon the combination of the worldwide State, being combined with her worldwide Church. But the marriage is a Latin marriage, not an English marriage, for their marriage is represented by the “woman” reigning “over the kings.” In a Latin marriage the family retains the woman’s surname, not the mans’, and the name of this twofold marriage is an important element of the prophetic narrative.
เฮโรดตกลงที่จะกระทำตามคำปฏิญาณที่เขาได้ให้ไว้กับซาโลเม และมอบศีรษะของยอห์นแก่เธอ และคำปฏิญาณของเขานั้นถูกพรรณนาว่าได้ถึงครึ่งหนึ่งของอาณาจักรของเขา กษัตริย์ทั้งสิบแห่งสหประชาชาติ แม้จะเกลียดชังหญิงแพศยา ก็ตกลงยกอาณาจักรที่เจ็ดของตนให้แก่ศีรษะที่แปด ซึ่งเป็นหนึ่งในเจ็ดศีรษะก่อนหน้านั้น พวกเขาตกลงกับอาณาจักรหนึ่งซึ่งตั้งอยู่บนหลักการของการรวมรัฐทั่วโลกเข้ากับคริสตจักรทั่วโลกของนาง แต่การสมรสนั้นเป็นการสมรสแบบลาติน มิใช่การสมรสแบบอังกฤษ เพราะการสมรสของพวกเขาถูกพรรณนาโดย “หญิงนั้น” ซึ่งครอบครอง “เหนือบรรดากษัตริย์” ในการสมรสแบบลาติน ครอบครัวยังคงใช้นามสกุลของฝ่ายหญิง มิใช่ของฝ่ายชาย และชื่อของการสมรสสองลักษณะนี้เป็นองค์ประกอบสำคัญของเรื่องราวเชิงพยากรณ์นั้น
“Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.
“บรรดากษัตริย์ ผู้ปกครอง และเจ้าเมืองทั้งหลาย ได้ประทับตราของปฏิปักษ์พระคริสต์ไว้บนตนเอง และถูกพรรณนาเป็นพญานาคซึ่งออกไปทำสงครามกับบรรดาวิสุทธิชน—กับผู้ที่รักษาพระบัญญัติของพระเจ้าและมีความเชื่อของพระเยซู” Testimonies to Ministers, 38.
We will continue this study in the next article.
เราจะศึกษาต่อในบทความถัดไป।
The word that Isaiah the son of Amoz saw concerning Judah and Jerusalem. And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. . .. And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem: When the Lord shall have washed away the filth of the daughters of Zion, and shall have purged the blood of Jerusalem from the midst thereof by the spirit of judgment, and by the spirit of burning. Isaiah 2:1–3, 4:1–4.
พระวจนะซึ่งอิสยาห์บุตรของอามอสได้เห็นเกี่ยวกับยูดาห์และเยรูซาเล็ม และในวาระสุดท้ายจะบังเกิดขึ้นว่า ภูเขาแห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์จะได้รับการสถาปนาไว้บนยอดแห่งบรรดาภูเขา และจะถูกยกขึ้นเหนือเนินเขาทั้งหลาย; และประชาชาติทั้งปวงจะหลั่งไหลเข้ามายังภูเขานั้น และชนชาติเป็นอันมากจะพากันมาและกล่าวว่า มาเถิด ให้เราทั้งหลายขึ้นไปยังภูเขาแห่งพระยาห์เวห์ ยังพระนิเวศแห่งพระเจ้าของยาโคบ; และพระองค์จะทรงสอนเราถึงบรรดามรรคาของพระองค์ และเราจะดำเนินในวิถีทั้งหลายของพระองค์ เพราะว่าธรรมบัญญัติจะออกมาจากศิโยน และพระวจนะของพระยาห์เวห์จากเยรูซาเล็ม.... และในวันนั้น หญิงเจ็ดคนจะยึดชายคนเดียวไว้ พลางกล่าวว่า เราจะกินอาหารของเราเอง และสวมใส่เครื่องนุ่งห่มของเราเอง: ขอเพียงให้เราได้ถูกเรียกด้วยนามของท่าน เพื่อจะลบความอดสูของเราเสีย ในวันนั้น หน่อแห่งพระยาห์เวห์จะงดงามและรุ่งโรจน์ และผลแห่งแผ่นดินจะเลิศและงามสง่าสำหรับบรรดาผู้ที่รอดพ้นแห่งอิสราเอล และจะบังเกิดขึ้นว่า ผู้ที่เหลืออยู่ในศิโยน และผู้ที่ยังคงอยู่ในเยรูซาเล็ม จะถูกเรียกว่าบริสุทธิ์ คือทุกคนที่มีชื่อเขียนไว้ท่ามกลางผู้มีชีวิตในเยรูซาเล็ม เมื่อพระยาห์เวห์ทรงชำระความโสโครกของธิดาแห่งศิโยนออกเสีย และทรงชำระโลหิตแห่งเยรูซาเล็มจากท่ามกลางนครนั้น ด้วยจิตวิญญาณแห่งการพิพากษา และด้วยจิตวิญญาณแห่งการเผาผลาญ อิสยาห์ 2:1–3, 4:1–4