The fall of Belshazzar in chapter five had been typified by Nebuchadnezzar’s fall in chapter four.
การล่มสลายของเบลชัสซาร์ในบทที่ห้าได้ถูกทำให้เป็นแบบอย่างล่วงหน้าไว้แล้วโดยการล่มสลายของเนบูคัดเนสซาร์ในบทที่สี่
“To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, . . . to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.
“แก่ผู้ครอบครองคนสุดท้ายแห่งบาบิโลน ดังเช่นโดยนัยต้นแบบแก่ผู้ครอบครองคนแรกของมัน ได้มีคำพิพากษาจากองค์ผู้เฝ้าดูฝ่ายพระเจ้ามาถึงว่า ‘โอ กษัตริย์... ถ้อยคำนี้กล่าวแก่ท่านว่า ราชอาณาจักรได้พรากไปจากท่านแล้ว’ ดาเนียล 4:31” Prophets and Kings, 533.
Nebuchadnezzar represents the beginning and Belshazzar the end of the kingdom that ruled for seventy years, and thus symbolized the reign of the earth beast of Revelation chapter thirteen (the United States), that was to reign during the time when the whore of Tyre (the papacy), was forgotten.
เนบูคัดเนสซาร์เป็นตัวแทนของการเริ่มต้น และเบลชัสซาร์เป็นตัวแทนของจุดจบของอาณาจักรที่ปกครองอยู่เป็นเวลาสิบเจ็ดสิบปี และด้วยเหตุนี้จึงเป็นสัญลักษณ์ของการครอบครองของสัตว์ร้ายจากแผ่นดินในวิวรณ์บทที่สิบสาม (สหรัฐอเมริกา) ซึ่งจะครอบครองในช่วงเวลาที่หญิงแพศยาแห่งเมืองไทระ (สันตะปาปา) ถูกลืมเลือนอยู่.
And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Isaiah 23:15.
และจะบังเกิดขึ้นในวันนั้นว่า เมืองไทระจะถูกลืมเสียเจ็ดสิบปี ตามกาลเวลาแห่งกษัตริย์องค์หนึ่ง เมื่อสิ้นสุดเจ็ดสิบปีแล้ว เมืองไทระจะร้องเพลงอย่างหญิงแพศยา อิสยาห์ 23:15
Nebuchadnezzar therefore represents the beginning of the United States, and Belshazzar represents the end of the United States. Nebuchadnezzar represents the beginning of the Republican horn and the beginning of the Protestant horn. Belshazzar represents the ending of the Republican and Protestant horn.
ฉะนั้น เนบูคัดเนสซาร์จึงเป็นตัวแทนของจุดเริ่มต้นของสหรัฐอเมริกา และเบลชัสซาร์เป็นตัวแทนของจุดสิ้นสุดของสหรัฐอเมริกา เนบูคัดเนสซาร์เป็นตัวแทนของจุดเริ่มต้นของเขาแห่งรีพับลิกันและจุดเริ่มต้นของเขาแห่งโปรเตสแตนต์ เบลชัสซาร์เป็นตัวแทนของจุดสิ้นสุดของเขาแห่งรีพับลิกันและเขาแห่งโปรเตสแตนต์
The judgment brought upon Nebuchadnezzar was “seven times.” The story of Nebuchadnezzar’s living as a beast for twenty-five hundred and twenty days, was employed by William Miller in his application of the “seven times” of Leviticus twenty-six, though he did not address the twenty-five hundred and twenty, that is symbolized in Belshazzar’s judgment.
การพิพากษาที่ตกอยู่เหนือเนบูคัดเนสซาร์นั้นเป็น “เจ็ดกาลเวลา” เรื่องราวที่เนบูคัดเนสซาร์ดำรงชีวิตดุจสัตว์เดียรัจฉานเป็นเวลาสองพันห้าร้อยยี่สิบวันนั้น วิลเลียม มิลเลอร์ได้นำมาใช้ในการประยุกต์ “เจ็ดกาลเวลา” แห่งเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก แม้ว่าเขามิได้กล่าวถึงระยะเวลาสองพันห้าร้อยยี่สิบ ซึ่งเป็นสิ่งที่มีความหมายเป็นสัญลักษณ์อยู่ในการพิพากษาของเบลชัสซาร์ก็ตาม
And this is the writing that was written, MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. This is the interpretation of the thing: MENE; God hath numbered thy kingdom, and finished it. TEKEL; Thou art weighed in the balances, and art found wanting. PERES; Thy kingdom is divided, and given to the Medes and Persians. Daniel 5:25–28.
และนี่คือข้อความที่ได้จารึกไว้ว่า เมเน เมเน เทเคล อูฟาร์สิน นี่คือคำแปลความของข้อความนั้น: เมเน; พระเจ้าได้ทรงนับวันแห่งราชอาณาจักรของท่าน และทรงให้มันสิ้นสุดลงแล้ว เทเคล; ท่านได้ถูกชั่งในตราชู และถูกพบว่ายังขาดอยู่ เปเรส; ราชอาณาจักรของท่านถูกแบ่งออก และมอบให้แก่ชาวมีเดียและชาวเปอร์เซีย ดาเนียล 5:25–28
Beyond the interpretation Daniel assigned to the mysterious handwriting on the wall, the words “mene” and “tekel,” represent a measurement of weight, and those words also represent a specific value of coinage (Exodus 30:13, Ezekiel 45:12). A “mene” is fifty shekels, or one thousand gerahs. “Mene, mene” therefore equates to two thousand gerahs. A “tekel” is twenty gerahs. Therefore “mene, mene, tekel” equates to two thousand and twenty gerahs. “Upharsin” means “to divide” and therefore means is one-half of a “mene,” and represents five hundred gerahs. Combined they represent the sum of twenty-five hundred and twenty.
นอกเหนือจากคำอธิบายที่ดาเนียลได้ให้ไว้เกี่ยวกับลายพระหัตถ์ลึกลับบนผนังแล้ว คำว่า “mene” และ “tekel” ยังเป็นหน่วยชั่งน้ำหนัก และถ้อยคำเหล่านั้นยังหมายถึงมูลค่าเฉพาะของเหรียญตราด้วย (Exodus 30:13, Ezekiel 45:12) “mene” หนึ่งหน่วยเท่ากับห้าสิบเชเขล หรือหนึ่งพันเก-ราห์ ฉะนั้น “mene, mene” จึงเท่ากับสองพันเก-ราห์ “tekel” หนึ่งหน่วยเท่ากับยี่สิบเก-ราห์ เพราะฉะนั้น “mene, mene, tekel” จึงเท่ากับสองพันยี่สิบเก-ราห์ “Upharsin” หมายความว่า “แบ่ง” และด้วยเหตุนั้นจึงหมายถึงครึ่งหนึ่งของ “mene” และแทนค่าเก-ราห์ห้าร้อย เมื่อรวมกันแล้วจึงเป็นผลรวมสองพันห้าร้อยยี่สิบ
The last reference of Sister White identifies that Belshazzar was typified by Nebuchadnezzar, but more specifically she emphasized their mutual judgment, and both judgments are represented as a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty-six. There are a few terms that the Scriptures employ to represent the “seven times” of Leviticus twenty-six. Jeremiah represents it as God’s indignation.
ข้อความอ้างอิงสุดท้ายของซิสเตอร์ไวท์ระบุว่า เบลชัสซาร์มีเนบูคัดเนสซาร์เป็นแบบอย่างเชิงสัญลักษณ์ แต่โดยเฉพาะเจาะจงยิ่งกว่านั้น นางได้เน้นถึงการพิพากษาร่วมกันของทั้งสอง และการพิพากษาทั้งสองนี้ต่างก็ถูกนำเสนอเป็นสัญลักษณ์ของ “เจ็ดวาระ” ในเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก พระคัมภีร์ใช้ถ้อยคำอยู่สองสามคำเพื่อเป็นตัวแทนของ “เจ็ดวาระ” ในเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก เยเรมีย์นำเสนอสิ่งนี้ว่าเป็นความกริ้วของพระเจ้า
How hath the Lord covered the daughter of Zion with a cloud in his anger, and cast down from heaven unto the earth the beauty of Israel, and remembered not his footstool in the day of his anger! The Lord hath swallowed up all the habitations of Jacob, and hath not pitied: he hath thrown down in his wrath the strong holds of the daughter of Judah; he hath brought them down to the ground: he hath polluted the kingdom and the princes thereof. He hath cut off in his fierce anger all the horn of Israel: he hath drawn back his right hand from before the enemy, and he burned against Jacob like a flaming fire, which devoureth round about. He hath bent his bow like an enemy: he stood with his right hand as an adversary, and slew all that were pleasant to the eye in the tabernacle of the daughter of Zion: he poured out his fury like fire. The Lord was as an enemy: he hath swallowed up Israel, he hath swallowed up all her palaces: he hath destroyed his strong holds, and hath increased in the daughter of Judah mourning and lamentation. And he hath violently taken away his tabernacle, as if it were of a garden: he hath destroyed his places of the assembly: the Lord hath caused the solemn feasts and sabbaths to be forgotten in Zion, and hath despised in the indignation of his anger the king and the priest. The Lord hath cast off his altar, he hath abhorred his sanctuary, he hath given up into the hand of the enemy the walls of her palaces; they have made a noise in the house of the Lord, as in the day of a solemn feast. The Lord hath purposed to destroy the wall of the daughter of Zion: he hath stretched out a line, he hath not withdrawn his hand from destroying: therefore he made the rampart and the wall to lament; they languished together. Lamentations 2:1–8.
องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงปกคลุมธิดาแห่งศิโยนด้วยเมฆในความกริ้วของพระองค์ และทรงเหวี่ยงความงดงามของอิสราเอลลงจากฟ้าสู่แผ่นดิน และมิได้ทรงระลึกถึงแท่นวางพระบาทของพระองค์ในวันแห่งความกริ้วของพระองค์เลย! องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงกลืนกินบรรดาที่อาศัยทั้งสิ้นของยาโคบ และมิได้ทรงสงสารเลย พระองค์ได้ทรงพังทลายที่กำบังอันเข้มแข็งของธิดาแห่งยูดาห์ด้วยพระพิโรธของพระองค์ พระองค์ได้ทรงเหวี่ยงสิ่งเหล่านั้นลงถึงดิน พระองค์ได้ทรงทำให้ราชอาณาจักรและบรรดาเจ้านายของมันเป็นมลทิน พระองค์ได้ทรงตัดเขาแห่งอิสราเอลทั้งหมดออกเสียในความกริ้วอันรุนแรงของพระองค์ พระองค์ได้ทรงยับยั้งพระหัตถ์ขวาของพระองค์กลับจากเบื้องหน้าศัตรู และทรงลุกไหม้ต่อยาโคบดุจไฟเพลิงที่เผาผลาญอยู่โดยรอบ พระองค์ได้ทรงโก่งธนูของพระองค์ประหนึ่งศัตรู พระองค์ทรงยืนด้วยพระหัตถ์ขวาของพระองค์ดังปฏิปักษ์ และทรงประหารทุกสิ่งที่น่ารื่นรมย์แก่ตาในพลับพลาของธิดาแห่งศิโยน พระองค์ได้ทรงเทความพิโรธของพระองค์ออกดั่งไฟ องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นดังศัตรู พระองค์ได้ทรงกลืนกินอิสราเอล พระองค์ได้ทรงกลืนกินราชวังทั้งสิ้นของนาง พระองค์ได้ทรงทำลายที่กำบังอันเข้มแข็งของนาง และได้ทรงเพิ่มความโศกเศร้าและการคร่ำครวญในธิดาแห่งยูดาห์ และพระองค์ได้ทรงฉกชิงพลับพลาของพระองค์ไปอย่างรุนแรง ราวกับว่าเป็นของสวน พระองค์ได้ทรงทำลายสถานที่ชุมนุมของพระองค์ องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงกระทำให้บรรดาเทศกาลศักดิ์สิทธิ์และวันสะบาโตเป็นที่ถูกลืมในศิโยน และได้ทรงดูหมิ่นกษัตริย์และปุโรหิตด้วยความขุ่นเคืองแห่งพระพิโรธของพระองค์ องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงทอดทิ้งแท่นบูชาของพระองค์ พระองค์ได้ทรงชิงชังสถานนมัสการบริสุทธิ์ของพระองค์ พระองค์ได้ทรงมอบกำแพงแห่งราชวังทั้งหลายของนางไว้ในมือของศัตรู พวกเขาได้ส่งเสียงอื้ออึงในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ดังเช่นในวันแห่งเทศกาลศักดิ์สิทธิ์ องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงตั้งพระทัยจะทำลายกำแพงของธิดาแห่งศิโยน พระองค์ได้ทรงขึงสายวัดออก พระองค์มิได้ทรงยับยั้งพระหัตถ์ของพระองค์จากการทำลาย เพราะฉะนั้น พระองค์จึงทรงกระทำให้เชิงเทินและกำแพงคร่ำครวญ มันทั้งสองก็ทรุดโทรมลงพร้อมกัน บทเพลงคร่ำครวญ 2:1–8
The Lord’s anger is represented as the “indignation of his anger,” and his anger was accomplished upon both the northern kingdom and southern kingdom of Israel. This is why the book of Daniel identifies a “first” and a “last” indignation. Jeremiah identifies a “line” that the Lord “hath stretched out,” when he exercised his anger towards his chosen people. That line is also referred to in second Kings.
พระพิโรธขององค์พระผู้เป็นเจ้าถูกพรรณนาว่าเป็น “ความกริ้วแห่งพระพิโรธของพระองค์” และพระพิโรธของพระองค์ได้สำเร็จลงเหนือทั้งราชอาณาจักรฝ่ายเหนือและราชอาณาจักรฝ่ายใต้ของอิสราเอล นี่คือเหตุที่พระธรรมดาเนียลระบุถึง “ความกริ้ว” ครั้ง “ต้น” และครั้ง “ปลาย” เยเรมีย์ระบุถึง “สายวัด” ที่องค์พระผู้เป็นเจ้า “ได้ทรงขึงออก” เมื่อพระองค์ทรงสำแดงพระพิโรธต่อชนชาติที่พระองค์ทรงเลือกสรรไว้ และ “สายวัด” นั้นก็ถูกกล่าวถึงด้วยในพระธรรมพงศ์กษัตริย์ ฉบับที่สอง
And the Lord spake by his servants the prophets, saying, Because Manasseh king of Judah hath done these abominations, and hath done wickedly above all that the Amorites did, which were before him, and hath made Judah also to sin with his idols: Therefore thus saith the Lord God of Israel, Behold, I am bringing such evil upon Jerusalem and Judah, that whosoever heareth of it, both his ears shall tingle. And I will stretch over Jerusalem the line of Samaria, and the plummet of the house of Ahab: and I will wipe Jerusalem as a man wipeth a dish, wiping it, and turning it upside down. And I will forsake the remnant of mine inheritance, and deliver them into the hand of their enemies; and they shall become a prey and a spoil to all their enemies. 2 Kings 21:10–14.
และพระยาห์เวห์ได้ตรัสทางผู้รับใช้ของพระองค์ คือบรรดาผู้เผยพระวจนะว่า “เพราะมนัสเสห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ได้กระทำสิ่งพึงรังเกียจเหล่านี้ และได้กระทำความชั่วร้ายยิ่งกว่าบรรดาคนอาโมไรต์ซึ่งอยู่ก่อนท่านทั้งหลายได้กระทำ และยังได้ทำให้ยูดาห์ทำบาปด้วยรูปเคารพของตนด้วย เหตุฉะนั้น พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ดูเถิด เรากำลังนำเหตุร้ายเช่นนั้นมาเหนือเยรูซาเล็มและยูดาห์ จนทุกคนที่ได้ยินเรื่องนั้น หูทั้งสองข้างของเขาจะชาไป และเราจะขึงสายวัดของสะมาเรียเหนือเยรูซาเล็ม และลูกดิ่งของราชวงศ์อาหับ และเราจะเช็ดเยรูซาเล็มเหมือนคนเช็ดชาม เช็ดแล้วคว่ำลง และเราจะทอดทิ้งผู้ที่เหลืออยู่แห่งมรดกของเรา และมอบเขาทั้งหลายไว้ในมือของศัตรูของเขา และเขาทั้งหลายจะตกเป็นเหยื่อและเป็นของริบแก่บรรดาศัตรูของเขาทั้งสิ้น” 2 พงศ์กษัตริย์ 21:10–14
The “line” of God’s indignation that is Moses’ “seven times,” was first stretched over the northern kingdom (the house of Ahab), and then over Judah. Another biblical term for the “seven times” that is derived from Leviticus twenty-six is the term “scattered”.
“เชือกวัด” แห่งความกริ้วของพระเจ้า ซึ่งก็คือ “เจ็ดเท่า” ของโมเสส ได้ถูกขึงเหนืออาณาจักรฝ่ายเหนือ (ราชวงศ์ของอาหับ) ก่อน แล้วจึงเหนือยูดาห์ อีกคำหนึ่งในพระคัมภีร์สำหรับ “เจ็ดเท่า” ซึ่งสืบเนื่องมาจากเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก คือคำว่า “กระจัดกระจาย”
Then I will walk contrary unto you also in fury; and I, even I, will chastise you seven times for your sins. And ye shall eat the flesh of your sons, and the flesh of your daughters shall ye eat. And I will destroy your high places, and cut down your images, and cast your carcases upon the carcases of your idols, and my soul shall abhor you. And I will make your cities waste, and bring your sanctuaries unto desolation, and I will not smell the savour of your sweet odours. And I will bring the land into desolation: and your enemies which dwell therein shall be astonished at it. And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Then shall the land enjoy her sabbaths, as long as it lieth desolate, and ye be in your enemies’ land; even then shall the land rest, and enjoy her sabbaths. As long as it lieth desolate it shall rest; because it did not rest in your sabbaths, when ye dwelt upon it. Leviticus 26:28–35.
แล้วเราจะดำเนินต่อเจ้าทั้งหลายด้วยความพิโรธยิ่ง และเรา คือเรานั่นเอง จะตีสอนเจ้าทั้งหลายเจ็ดเท่าเพราะบาปของเจ้า และเจ้าจะกินเนื้อบุตรชายของตน และเจ้าจะกินเนื้อบุตรสาวของตนด้วย และเราจะทำลายปูชนียสถานบนที่สูงของเจ้า และโค่นรูปเคารพของเจ้าเสีย และโยนซากศพของเจ้าทับลงบนซากรูปเคารพของเจ้า และจิตวิญญาณของเราจะรังเกียจเจ้า และเราจะกระทำให้เมืองทั้งหลายของเจ้าเป็นที่รกร้าง และทำให้สถานนมัสการทั้งหลายของเจ้าเป็นที่เปลี่ยวเปล่า และเราจะไม่ดมกลิ่นเครื่องหอมอันรื่นรมย์ของเจ้า และเราจะทำให้แผ่นดินนั้นเป็นที่เปลี่ยวร้าง และศัตรูของเจ้าที่อาศัยอยู่ในนั้นจะประหลาดใจเพราะแผ่นดินนั้น และเราจะกระจัดกระจายเจ้าไปท่ามกลางบรรดาประชาชาติ และจะชักดาบไล่ตามเจ้าไป และแผ่นดินของเจ้าจะเป็นที่เปลี่ยวร้าง และเมืองทั้งหลายของเจ้าจะเป็นที่รกร้าง แล้วแผ่นดินนั้นจะชื่นชมปีสะบาโตของมัน ตลอดเวลาที่มันนอนร้างอยู่ และเจ้าทั้งหลายอยู่ในแผ่นดินของศัตรูของเจ้า คราวนั้นเองแผ่นดินจะได้หยุดพัก และชื่นชมปีสะบาโตของมัน ตลอดเวลาที่มันนอนร้างอยู่ มันจะได้หยุดพัก เพราะมันมิได้หยุดพักในปีสะบาโตของเจ้า เมื่อเจ้าทั้งหลายอาศัยอยู่บนนั้น เลวีนิติ 26:28–35
The scattering among the heathen was fulfilled for Daniel when he was carried as a slave into Babylon, at the captivity of Jehoiakim. Then, while Daniel was in the “enemies’ land” the land rested and enjoyed “her sabbaths.” Second Chronicles informs us that the period of time was the seventy years of Jeremiah, which Daniel came to recognize in chapter nine.
การกระจัดกระจายไปอยู่ท่ามกลางบรรดาประชาชาติได้สำเร็จแก่ดาเนียลเมื่อเขาถูกกวาดต้อนเป็นเชลยไปยังบาบิโลน ในคราวการเป็นเชลยสมัยเยโฮยาคิม แล้วในขณะที่ดาเนียลอยู่ใน “แผ่นดินของศัตรู” แผ่นดินนั้นก็ได้หยุดพักและชื่นชมกับ “สะบาโตของตน” พงศาวดารฉบับที่สองบอกเราว่าช่วงเวลานั้นคือเจ็ดสิบปีตามคำพยากรณ์ของเยเรมีย์ ซึ่งดาเนียลได้มารับรู้ในบทที่เก้า
And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:20–23.
และบรรดาผู้ที่รอดพ้นจากดาบนั้น พระองค์ได้ทรงกวาดต้อนพวกเขาไปยังบาบิโลน และที่นั่นพวกเขาเป็นผู้รับใช้แก่พระองค์และแก่ราชโอรสของพระองค์ จนถึงรัชกาลแห่งราชอาณาจักรเปอร์เซีย เพื่อให้สำเร็จตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ซึ่งตรัสโดยปากของเยเรมีย์ จนกว่าแผ่นดินจะได้ชื่นชมกับสะบาโตของตน ตลอดเวลาที่แผ่นดินรกร้างอยู่นั้น แผ่นดินก็ได้ถือสะบาโต เพื่อให้ครบเจ็ดสิบปี อยู่มา ในปีแรกแห่งรัชกาลไซรัสกษัตริย์แห่งเปอร์เซีย เพื่อพระวจนะของพระยาห์เวห์ซึ่งตรัสโดยปากของเยเรมีย์จะได้สำเร็จ พระยาห์เวห์ทรงเร้าใจของไซรัสกษัตริย์แห่งเปอร์เซีย จนท่านได้ทรงประกาศไปทั่วราชอาณาจักรทั้งสิ้นของท่าน และทรงให้มีเป็นลายลักษณ์อักษรด้วยว่า “ไซรัสกษัตริย์แห่งเปอร์เซียตรัสดังนี้ว่า พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ได้ประทานบรรดาราชอาณาจักรทั้งสิ้นของโลกแก่เรา และพระองค์ได้ทรงกำชับเราให้สร้างพระนิเวศถวายแด่พระองค์ที่กรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งอยู่ในยูดาห์ ในบรรดาประชากรทั้งสิ้นของพระองค์นั้น ผู้ใดอยู่ท่ามกลางท่านทั้งหลาย ขอพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขาทรงสถิตกับเขา และให้เขาขึ้นไปเถิด” 2 พงศาวดาร 36:20–23
The term “scattering” is a symbol of the “seven times.” The judgment of Nebuchadnezzar of “seven times” living as a beast, typified the judgment of Belshazzar, as represented by the mystical words upon the wall, “mene, mene, tekel upharsin.” Belshazzar’s judgment was represented by the handwriting that equated to twenty-five hundred and twenty, the same number of days that Nebuchadnezzar lived like a beast, and the same number of years represented with the “seven times” of Leviticus twenty-six.
คำว่า “การกระจัดกระจาย” เป็นสัญลักษณ์ของ “เจ็ดกาลเวลา” คำพิพากษาของเนบูคัดเนสซาร์แห่ง “เจ็ดกาลเวลา” ที่ดำรงชีวิตดุจสัตว์เดียรัจฉานนั้น เป็นแบบอย่างล่วงหน้าของคำพิพากษาต่อเบลชัสซาร์ ดังที่แสดงไว้โดยถ้อยคำลึกลับบนผนังว่า “เมเน เมเน เทเคล อูฟาร์ซิน” คำพิพากษาของเบลชัสซาร์ถูกสำแดงโดยลายพระหัตถ์ที่มีค่าเท่ากับสองพันห้าร้อยยี่สิบ ซึ่งเป็นจำนวนวันเดียวกันกับที่เนบูคัดเนสซาร์ดำรงชีวิตดุจสัตว์เดียรัจฉาน และเป็นจำนวนปีเดียวกันที่แสดงไว้ด้วย “เจ็ดกาลเวลา” ในเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก
The judgment of Belshazzar, that was typified by the judgment of Nebuchadnezzar, was symbolically represented by the “seven times,” and both of those judgments represented a “fall of Babylon,” which is the symbol of the second angel’s message. The first fall of Babylon was when Nimrod’s tower was brought down.
การพิพากษาของเบลชัสซาร์ ซึ่งมีการพิพากษาของเนบูคัดเนสซาร์เป็นแบบล่วงหน้า ได้รับการสำแดงเชิงสัญลักษณ์โดย “เจ็ดกาลเวลา” และการพิพากษาทั้งสองนั้นต่างเป็นภาพแทนของ “การล่มสลายของบาบิโลน” ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สอง การล่มสลายครั้งแรกของบาบิโลนคือเมื่อหอคอยของนิมโรดถูกโค่นลง
And the whole earth was of one language, and of one speech. And it came to pass, as they journeyed from the east, that they found a plain in the land of Shinar; and they dwelt there. And they said one to another, Go to, let us make brick, and burn them thoroughly. And they had brick for stone, and slime had they for mortar. And they said, Go to, let us build us a city and a tower, whose top may reach unto heaven; and let us make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth. And the Lord came down to see the city and the tower, which the children of men builded. And the Lord said, Behold, the people is one, and they have all one language; and this they begin to do: and now nothing will be restrained from them, which they have imagined to do. Go to, let us go down, and there confound their language, that they may not understand one another’s speech. So the Lord scattered them abroad from thence upon the face of all the earth: and they left off to build the city. Genesis 11:1–8.
และแผ่นดินโลกทั้งสิ้นมีภาษาเดียวกัน และมีถ้อยคำอย่างเดียวกัน อยู่มาว่า เมื่อเขาทั้งหลายอพยพมาจากทิศตะวันออก ก็ได้พบที่ราบแห่งหนึ่งในแผ่นดินชินาร์ และได้อาศัยอยู่ที่นั่น แล้วเขาทั้งหลายพูดกันว่า “มาเถิด ให้เราทำอิฐและเผาให้สุกดี” เขาจึงมีอิฐแทนศิลา และมียางมะตอยแทนปูน แล้วเขาทั้งหลายพูดว่า “มาเถิด ให้เราสร้างเมืองและหอสูงสำหรับพวกเราเอง ให้ยอดของหอนั้นสูงถึงฟ้า และให้เราทำชื่อเสียงแก่ตนเอง มิฉะนั้นเราจะกระจัดกระจายไปทั่วพื้นพิภพ” และพระยาห์เวห์เสด็จลงมาทอดพระเนตรเมืองและหอสูงซึ่งบุตรหลานของมนุษย์ได้สร้างขึ้นนั้น และพระยาห์เวห์ตรัสว่า “ดูเถิด ชนเหล่านี้เป็นชนชาติเดียวกัน และทั้งหมดมีภาษาเดียวกัน และนี่เป็นเพียงการเริ่มต้นสิ่งที่เขาจะกระทำ บัดนี้สิ่งใดซึ่งเขาคิดจะกระทำก็จะไม่มีอะไรยับยั้งเขาได้ มาเถิด ให้เราลงไป และกระทำให้ภาษาของเขาสับสนที่นั่น เพื่อเขาจะไม่เข้าใจถ้อยคำของกันและกัน” ดังนั้นพระยาห์เวห์ทรงกระจายเขาทั้งหลายจากที่นั่นไปทั่วพื้นพิภพ และเขาทั้งหลายก็หยุดสร้างเมืองนั้นเสีย ปฐมกาล 11:1–8
At the judgment of Babel, which was the judgment of Nimrod, the Lord “scattered” Nimrod’s rebels across the “face of the whole earth.” Nimrod and his cohorts knew their rebellion would cause them to be scattered, for they had said the motivation for building the tower and city was to “make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth.”
ณ การพิพากษาบาเบล ซึ่งเป็นการพิพากษาของนิมโรด องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรง “ทำให้” พวกกบฏของนิมโรด “กระจัดกระจาย” ไปทั่ว “พื้นพิภพทั้งสิ้น” นิมโรดและพรรคพวกของเขารู้ว่าการกบฏของตนจะเป็นเหตุให้พวกเขาถูกทำให้กระจัดกระจาย เพราะพวกเขาได้กล่าวไว้ว่า แรงจูงใจในการสร้างหอคอยและเมืองนั้นก็เพื่อ “สร้างชื่อให้แก่พวกเรา เกลือกว่าพวกเราจะกระจัดกระจายไปทั่วพื้นพิภพทั้งสิ้น”
A “name” prophetically is a symbol of character. The character that Nimrod and his cohorts established is represented by their works, for by the fruits you shall know the character. The fruit of Nimrod’s rebellion, and therefore the symbol of his character, was the construction of the tower and the city. A “tower” is a symbol of a church, and a “city” is a symbol of a state. The name of Nimrod’s rebels, which represents their character, was the combination of church and state, which is also symbolically represented as the image of the beast.
“นาม” ในเชิงพยากรณ์เป็นสัญลักษณ์ของอุปนิสัย อุปนิสัยที่นิมโรดและพรรคพวกของเขาได้สถาปนาขึ้นนั้นปรากฏเป็นตัวแทนผ่านกิจการของพวกเขา เพราะว่าท่านทั้งหลายจะรู้จักอุปนิสัยได้จากผลของมัน ผลแห่งการกบฏของนิมโรด และด้วยเหตุนั้นจึงเป็นสัญลักษณ์แห่งอุปนิสัยของเขา คือการก่อสร้างหอคอยและนคร “หอคอย” เป็นสัญลักษณ์ของคริสตจักร และ “นคร” เป็นสัญลักษณ์ของรัฐ นามของพวกกบฏของนิมโรด ซึ่งเป็นตัวแทนของอุปนิสัยของพวกเขา คือการผสมผสานระหว่างคริสตจักรกับรัฐ ซึ่งในเชิงสัญลักษณ์ยังถูกแทนไว้ว่าเป็นรูปของสัตว์ร้ายอีกด้วย
The passage identifying the fall of Babel has the expression “go to” repeated three times. The third is when God brings the judgment of confounding their language, and scattering them abroad. The first “go to” was the preparation for the second “go to,” when they constructed their city and tower. When they had accomplished their work during the history of the second expression of “go to,” God came down to visually consider their rebellion. The third “go to,” was judgment, and the second “go to” was a visual test. The first “go to” represents their first failure, and prophetically the three times “go to” is expressed identifies the three-step testing process of the everlasting gospel. There is much more information in the testimony of Nimrod’s rebellion and fall, but we are simply identifying that the first time Babylon (Babel) fell, the symbol of “seven times,” as represented by the “scattering,” is identified. Nimrod’s judgment was represented by a scattering, Nebuchadnezzar’s by “seven times” and Belshazzar’s by “twenty-five hundred and twenty”.
ข้อพระคัมภีร์ที่ระบุถึงการล่มสลายของบาเบลมีถ้อยคำว่า “ไปเถิด” ปรากฏซ้ำสามครั้ง ครั้งที่สามคือเมื่อพระเจ้าทรงนำการพิพากษาโดยทรงกระทำให้ภาษาของพวกเขาสับสน และทรงกระจายพวกเขาออกไปทั่ว ครั้งแรกของคำว่า “ไปเถิด” เป็นการเตรียมสำหรับครั้งที่สองของคำว่า “ไปเถิด” เมื่อพวกเขาสร้างเมืองและหอคอยของตน เมื่อพวกเขาได้กระทำงานของตนสำเร็จในช่วงประวัติศาสตร์ของการกล่าวคำว่า “ไปเถิด” ครั้งที่สอง พระเจ้าจึงเสด็จลงมาเพื่อทอดพระเนตรการกบฏของพวกเขาโดยประจักษ์ ครั้งที่สามของคำว่า “ไปเถิด” คือการพิพากษา และครั้งที่สองของคำว่า “ไปเถิด” คือการทดสอบโดยประจักษ์ ครั้งแรกของคำว่า “ไปเถิด” เป็นตัวแทนของความล้มเหลวครั้งแรกของพวกเขา และในเชิงพยากรณ์ การที่มีการกล่าวคำว่า “ไปเถิด” สามครั้งนั้นระบุถึงกระบวนการทดสอบสามขั้นของข่าวประเสริฐนิรันดร์ ยังมีข้อมูลอีกมากในคำพยานเรื่องการกบฏและการล่มสลายของนิมโรด แต่ในที่นี้เรากำลังเพียงชี้ให้เห็นว่า ในครั้งแรกที่บาบิโลน (บาเบล) ล่มสลาย สัญลักษณ์ของ “เจ็ดเวลา” ดังที่แสดงโดย “การกระจัดกระจาย” ได้ถูกระบุไว้ การพิพากษาของนิมโรดถูกแสดงด้วยการกระจัดกระจาย ของเนบูคัดเนสซาร์ด้วย “เจ็ดเวลา” และของเบลชัสซาร์ด้วย “สองพันห้าร้อยยี่สิบ”
The signature of the Alpha and Omega identifies that the line of prophecy represented by chapters four and five, is the latter rain message of the second angel and Midnight Cry. The line begins with the fall of Babylon represented by Nebuchadnezzar, identifying 1798, which is when spiritual Babylon (the papacy) fell the first time. Then at the end of the line, Belshazzar’s Babylon falls, marking the beginning of the progressive fall of spiritual Babylon (the papacy again), beginning at the Sunday law crisis. There are two witnesses of the fall of Babylon at the beginning of the line and two witnesses at the end of the line. Prophetic logic recognizes the signature of the great Beginning and Ending, while seeing the subject of Babylon’s fall testified to by four witnesses in the line represented by Daniel chapters four and five.
ลายเซ็นของอัลฟาและโอเมการะบุว่า แนวเส้นแห่งคำพยากรณ์ซึ่งแสดงไว้โดยดาเนียลบทที่สี่และห้า คือข่าวสารฝนชุกปลายฤดูของทูตสวรรค์องค์ที่สองและเสียงร้องเที่ยงคืน แนวเส้นนี้เริ่มต้นด้วยการล่มสลายของบาบิโลนซึ่งแทนโดยเนบูคัดเนสซาร์ อันชี้ถึงปี 1798 ซึ่งเป็นเวลาที่บาบิโลนฝ่ายจิตวิญญาณ (สันตะปาปา) ล่มสลายเป็นครั้งแรก แล้วที่ปลายแนวเส้น บาบิโลนของเบลชัสซาร์ก็ล่มสลาย เป็นเครื่องหมายถึงการเริ่มต้นของการล่มสลายอย่างต่อเนื่องของบาบิโลนฝ่ายจิตวิญญาณ (คือสันตะปาปาอีกครั้ง) โดยเริ่มต้นที่วิกฤตกฎหมายวันอาทิตย์ มีพยานสองคนถึงการล่มสลายของบาบิโลนที่ต้นแนวเส้น และมีพยานสองคนที่ปลายแนวเส้น ตรรกะแห่งคำพยากรณ์ตระหนักถึงลายเซ็นขององค์ผู้ทรงเป็นเบื้องต้นและเบื้องปลายอันยิ่งใหญ่ ขณะเดียวกันก็เห็นว่าประเด็นเรื่องการล่มสลายของบาบิโลนนั้นได้รับคำพยานจากพยานสี่คนในแนวเส้นที่แสดงไว้โดยดาเนียลบทที่สี่และห้า
In the type and antitype relationship of Nebuchadnezzar and Belshazzar, when aligned with the last days, we find the earth beast in its lamblike condition represented by Nebuchadnezzar, and then, when it speaks as a dragon, we see Belshazzar. We see in the prophetic relationship, the Republican horn being led by the Constitution of the United States represented by Nebuchadnezzar, and the overturning of the Constitution represented by Belshazzar. We will also see Nebuchadnezzar as a wise virgin and Belshazzar as a foolish virgin.
ในความสัมพันธ์ระหว่างแบบและสิ่งที่สอดคล้องกับแบบของเนบูคัดเนสซาร์และเบลชัสซาร์ เมื่อจัดให้สอดคล้องกับวาระสุดท้าย เราพบว่าสัตว์ร้ายแห่งแผ่นดินโลกในสภาพที่มีลักษณะดุจลูกแกะนั้นเป็นภาพแทนโดยเนบูคัดเนสซาร์ และต่อมา เมื่อมันพูดอย่างพญานาค เราก็เห็นเบลชัสซาร์ เราเห็นว่าในความสัมพันธ์เชิงพยากรณ์ เขาแห่งพรรครีพับลิกันซึ่งถูกนำโดยรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกานั้น เป็นภาพแทนโดยเนบูคัดเนสซาร์ และการล้มล้างรัฐธรรมนูญเป็นภาพแทนโดยเบลชัสซาร์ นอกจากนี้ เรายังจะเห็นเนบูคัดเนสซาร์ในฐานะพรหมจารีที่มีปัญญา และเบลชัสซาร์ในฐานะพรหมจารีที่โง่เขลา.
We will continue our consideration of Daniel chapters four and five in the next article.
เราจะดำเนินการพิจารณาพระธรรมดาเนียลบทที่สี่และห้าต่อไปในบทความถัดไป
“Belshazzar had been given many opportunities for knowing and doing the will of God. He had seen his grandfather Nebuchadnezzar banished from the society of men. He had seen the intellect in which the proud monarch gloried taken away by the One who gave it. He had seen the king driven from his kingdom, and made the companion of the beasts of the field. But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.
“เบลชัสซาร์ได้รับโอกาสมากมายในการรู้และกระทำตามพระประสงค์ของพระเจ้า เขาได้เห็นเนบูคัดเนสซาร์ผู้เป็นปู่ของเขาถูกขับออกจากสังคมของมนุษย์ เขาได้เห็นสติปัญญาที่กษัตริย์ผู้เย่อหยิ่งนั้นเคยโอ้อวดถูกพรากไปโดยพระองค์ผู้ประทานสติปัญญานั้น เขาได้เห็นกษัตริย์ถูกขับออกจากราชอาณาจักรของตน และถูกทำให้เป็นเพื่อนของสัตว์ในท้องทุ่ง แต่ความรักในความสนุกสนานและการยกตนของเบลชัสซาร์ได้ลบเลือนบทเรียนที่เขาไม่ควรลืมเลย และเขาได้กระทำบาปคล้ายคลึงกับบาปที่นำการพิพากษาอันเด่นชัดมาสู่เนบูคัดเนสซาร์ เขาได้ผลาญโอกาสทั้งหลายที่ทรงประทานแก่เขาอย่างเปี่ยมด้วยพระกรุณา โดยละเลยที่จะใช้โอกาสที่อยู่แค่เอื้อมเพื่อให้คุ้นเคยกับความจริง ‘ข้าพเจ้าต้องทำอย่างไรจึงจะรอด?’ เป็นคำถามที่กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่แต่โง่เขลาพระองค์นั้นเมินผ่านไปอย่างเฉยเมย”
“This is the danger of heedless, reckless youth today. The hand of God will awaken the sinner as it did Belshazzar, but with many it will be too late to repent.
“นี่คืออันตรายของความเยาว์วัยในทุกวันนี้ที่ขาดความระมัดระวังและหุนหันพลันแล่น พระหัตถ์ของพระเจ้าจะทรงปลุกคนบาปให้ตื่นขึ้นดังที่ทรงกระทำต่อเบลชัสซาร์ แต่สำหรับหลายคนก็จะสายเกินไปที่จะกลับใจ”
“The ruler of Babylon had riches and honour, and in his haughty self-indulgence he had lifted himself up against the God of heaven and earth. He had trusted in his own arm, not supposing that any would dare to say, ‘Why doest thou this?’ But as the mysterious hand traced letters on the wall of his palace, Belshazzar was awed and silenced. In a moment he was completely shorn of his strength and humbled as a child. He realized that he was at the mercy of One greater than Belshazzar. He had been making sport of sacred things. Now his conscience was awakened. He realized that he had had the privilege of knowing and doing the will of God. The history of his grandfather stood out as vividly before him as the writing on the wall.” Bible Echo, April 25, 1898.
“ผู้ครองบาบิโลนมีทรัพย์สมบัติและเกียรติยศ และด้วยการปล่อยตัวตามใจตนอย่างหยิ่งผยอง เขาได้ยกตนขึ้นต่อสู้กับพระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก เขาไว้วางใจในกำลังแขนของตนเอง โดยมิได้คาดคิดว่าจะมีผู้ใดกล้ากล่าวว่า ‘เหตุใดท่านจึงกระทำเช่นนี้?’ แต่เมื่อพระหัตถ์ลึกลับได้เขียนอักษรบนผนังในพระราชวังของเขา เบลชัสซาร์ก็เต็มไปด้วยความครั่นคร้ามและนิ่งงัน ในชั่วขณะเดียวเขาถูกปลดสิ้นจากกำลังทั้งปวงและถ่อมลงดุจเด็กคนหนึ่ง เขาตระหนักว่าตนอยู่ในพระหัตถ์ของผู้หนึ่งซึ่งยิ่งใหญ่กว่าเบลชัสซาร์ เขาได้ล้อเล่นกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ แต่บัดนี้มโนธรรมของเขาถูกปลุกให้ตื่นขึ้น เขาตระหนักว่าเขาได้รับสิทธิพิเศษที่จะรู้และกระทำตามพระประสงค์ของพระเจ้า ประวัติของปู่ของเขาปรากฏเด่นชัดต่อหน้าเขาแจ่มแจ้งไม่ต่างจากลายอักษรบนผนัง” Bible Echo, April 25, 1898.