พระธรรมดาเนียล - บทที่สี่สิบห้า

“เครื่องบูชาประจำวัน” ในพระธรรมดาเนียลนั้น วิลเลียม มิลเลอร์ได้ตระหนักว่าเป็นสัญลักษณ์ของโรมนอกศาสนาหรือลัทธินอกศาสนา แต่ในยุคสุดท้าย สิ่งนี้เป็นสัญลักษณ์ของการปฏิเสธความจริงพื้นฐานของวิลเลียม มิลเลอร์ สิ่งนี้เป็นตัวแทนของจุดจบแห่งการกบฏซึ่งเริ่มขึ้นในปี 1863 ด้วยการปฏิเสธความเข้าใจของมิลเลอร์เกี่ยวกับ “เจ็ดเวลา” ของโมเสสในเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก เมื่อแอดเวนติสม์ปฏิเสธการระบุที่ถูกต้องว่า “เครื่องบูชาประจำวัน” คือ ลัทธินอกศาสนา พวกเขาก็เปลี่ยนสัญลักษณ์ของซาตานให้กลายเป็นสัญลักษณ์ของพระคริสต์ อิสยาห์ระบุว่างานนี้คือการกลับสิ่งทั้งปวงให้ตาลปัตร การปฏิเสธ “เครื่องบูชาประจำวัน” ได้ถูกสถาปนาขึ้นในทศวรรษ 1930 (คนรุ่นที่สามของแอดเวนติสม์) แต่ได้เป็นประเด็นถกเถียงมาตั้งแต่ปี 1901 (คนรุ่นที่สองของแอดเวนติสม์) ดังเช่นอิสราเอลในสมัยโบราณ การปฏิเสธความจริงอย่างค่อยเป็นค่อยไปได้นำไปสู่การยอมรับความผิดพลาดที่มีองค์ประกอบของบาปที่ไม่อาจได้รับการอภัยอยู่ในนั้น

บาปที่ไม่อาจให้อภัยได้สำหรับพวกยิวที่ชอบจับผิด ได้รับการสำแดงไว้เมื่อพวกเขาระบุว่างานทั้งหลายที่พระคริสต์ได้ทรงกระทำนั้นเป็นงานของซาตาน อิสราเอลในสมัยโบราณเป็นสัญลักษณ์สำคัญสูงสุดของอิสราเอลสมัยใหม่ และอิสราเอลสมัยใหม่ก็ได้กระทำสิ่งเดียวกันนั้นเอง เพียงแต่กลับกัน พวกเขานำงานของซาตาน (ความเชื่อแบบนอกศาสนา) และยกงานเหล่านั้นให้เป็นของพระคริสต์ การกบฏของอิสราเอลในสมัยโบราณรวมถึงการที่พวกเขาเลือกซาตานเป็นกษัตริย์ของตนด้วย

ปีลาตเป็นผู้แทนของโรมนอกศาสนา และซิสเตอร์ไวท์ระบุว่ามังกรที่ถูกขับออกจากสวรรค์ในวิวรณ์บทที่สิบสองคือซาตาน แต่ในอีกนัยหนึ่ง มังกรนั้นก็คือโรมนอกศาสนาด้วย ฉะนั้น มังกรจึงถูกเป็นสัญลักษณ์ด้วย “เนืองนิตย์” จุดจบแห่งการกบฏของอิสราเอลโบราณ เมื่อพวกเขาประกาศอย่างเปิดเผยว่า “เราไม่มีพระราชานอกจากซีซาร์” เป็นตัวแทนของคำประกาศต่อสาธารณะว่าพวกเขาเป็นไพร่ฟ้าของพระราชาของตน และพระราชาของพวกเขาคือซาตาน การกบฏต่อพระเจ้าในฐานะพระราชานั้นเริ่มต้นขึ้นในสมัยของซามูเอลผู้เผยพระวจนะ เมื่อพวกเขาปฏิเสธพระเจ้าในฐานะพระราชาของตน และเรียกร้องให้มีการตั้งกษัตริย์มนุษย์แก่พวกเขา เพื่อพวกเขาจะได้เป็นเหมือนบรรดาประชาชาติอื่น ๆ

อิสราเอลในสมัยโบราณไม่เคยตระหนักเลยว่าพวกเขาได้ปฏิเสธพระเจ้า และว่าความปรารถนาของพวกเขาที่จะมีพระราชาฝ่ายโลกนั้นจะดำเนินไปจนถึงขั้นที่พวกเขาตรึงพระเมสสิยาห์บนกางเขน และเลือกซาตานเป็นกษัตริย์ของตน การกบฏของพวกเขาถูกปิดบังจากสายตาของตนเองด้วยแนวคิดเรื่องความชอบธรรมในตนเองว่า ถึงแม้พวกเขาจะปฏิเสธพระเจ้า พวกเขาก็ยังคงเป็นชนชาติที่ทรงเลือกสรรอยู่ เพราะท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาให้เหตุผลว่า พระเจ้ายังคงทรงดำรงพันธกิจพยากรณ์อันบริสุทธิ์ไว้ แม้ภายหลังซามูเอลแล้วก็ตาม

พวกเขาเข้าใจพันธกิจเชิงพยากรณ์ของบรรดาผู้เผยพระวจนะผิดไป โดยเชื่อว่าการมีผู้เผยพระวจนะของพระเจ้าอยู่ท่ามกลางพวกเขานั้นพิสูจน์ว่าพวกเขาเป็นประชากรที่พระเจ้าทรงเลือกสรร พวกเขามองไม่เห็นว่าตนเองอยู่ห่างไกลจากพระเจ้า และว่าบรรดาผู้เผยพระวจนะกำลังพยายามนำพวกเขากลับมาหาพระเจ้า เพราะพวกเขาตีความการปฏิบัติงานของบรรดาผู้เผยพระวจนะว่าเป็นหลักฐานแห่งการทรงนำของพระเจ้า ทั้งนี้แม้ว่าพวกเขาจะยังคงปฏิเสธข่าวสารทั้งปวงของบรรดาผู้เผยพระวจนะที่ได้ถูกส่งมายังพวกเขาอย่างต่อเนื่องก็ตาม การล่อลวงแบบเดียวกันนี้ได้เกิดขึ้นกับแอ๊ดเวนติสม์ในปี 1863.

แอ๊ดเวนติสม์ได้ปฏิเสธขบวนการซึ่งถูกรวบรวมขึ้นผ่านพันธกิจของวิลเลียม มิลเลอร์ และได้เลือกที่จะตั้งตนเป็นคริสตจักรที่จดทะเบียนตามกฎหมายในปีเดียวกันกับที่พวกเขาปฏิเสธข่าวสารเรื่อง “เจ็ดเวลา” ของโมเสส ซึ่งเอลียาห์ (วิลเลียม มิลเลอร์) เป็นผู้นำมาประกาศ ในปีเดียวกันนั้นเอง พวกเขาได้จัดทำแผนภูมิคำพยากรณ์ปลอมขึ้น ซึ่งไม่อาจอ่านได้อีกต่อไป และไม่อาจ “กล่าว” ได้อีกต่อไปตามที่ระบุไว้ในฮาบากุก 2 ข้อ 3 เพราะจำเป็นต้องมีเอกสารประกอบเพื่ออธิบาย แต่แผนภูมิของฮาบากุกนั้นสามารถอ่านได้ตามสภาพที่เป็นอยู่ จึงสามารถ “กล่าว” ได้

ลัทธิแอ๊ดเวนติสต์ปฏิเสธที่จะกระทำการพิจารณาตนเองใด ๆ เกี่ยวกับการตัดสินใจที่พวกเขาได้กระทำในปี 1863 เพราะท้ายที่สุดแล้ว พวกเขามีผู้เผยพระวจนะหญิงอยู่ท่ามกลางพวกเขา ซึ่งพิสูจน์ว่าพวกเขาเป็นชนกลุ่มที่เหลืออยู่ตามที่ระบุไว้ในพระธรรมวิวรณ์ ผู้ซึ่งมีพระวิญญาณแห่งคำพยากรณ์ พวกเขาได้สำแดงจิตวิญญาณและท่าทีแบบเดียวกับอิสราเอลโบราณ และการกบฏซึ่งเริ่มต้นขึ้นด้วยการปฏิเสธอัญมณีเม็ดแรกที่มิลเลอร์ค้นพบ ในที่สุดก็นำไปสู่การที่พวกเขาปฏิเสธการระบุของมิลเลอร์เกี่ยวกับอัญมณีแห่ง “สิ่งประจำวัน” ด้วยเช่นกัน

อิสราเอลสมัยใหม่ปฏิเสธความเข้าใจของมิลเลอร์เกี่ยวกับ “เครื่องบูชาประจำวัน” ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของโรมนอกศาสนา และในทางกลับกันก็เป็นสัญลักษณ์ของซาตาน แล้วอ้างว่า “เครื่องบูชาประจำวัน” เป็นสัญลักษณ์ของพระคริสต์ กล่าวอีกนัยหนึ่ง อิสราเอลสมัยใหม่ได้เลือกที่จะยอมรับสัญลักษณ์ของซาตานว่าเป็นสัญลักษณ์ของพระคริสต์ เช่นเดียวกับที่อิสราเอลโบราณได้ประกาศว่าพวกเขาไม่มีพระราชาอื่นใดนอกจากซีซาร์ ผู้เป็นตัวแทนของโรมนอกศาสนา ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของซาตาน.

ในแง่ของการประยุกต์ใช้เชิงพยากรณ์ การเลือกเช่นนั้นย่อมหมายความว่าอิสราเอลสมัยใหม่จำเป็นต้องนิยามใหม่ดาเนียลบทที่เจ็ด แปด และเก้า ซึ่งเป็นบทต่าง ๆ ที่แม่น้ำอูไลเป็นภาพแทน และเป็นความรู้ที่เพิ่มพูนขึ้นในประวัติศาสตร์ของชาวมิลเลอไรต์ พวกเขาจำต้องเปลี่ยนบทเหล่านั้น เพราะบทที่แปดกล่าวอ้างถึง “กิจวัตรประจำวัน” โดยตรงถึงสามครั้ง

ด้วยถูกบีบบังคับโดยลำดับแห่งประวัติศาสตร์ ณ จุดที่นิมิตแห่งแม่น้ำอูไลถูกเปิดผนึก พวกมิลเลอไรต์จึงไม่อาจมองเห็นอาณาจักรฝ่ายโลกอื่นใดอีกก่อนที่พระคริสต์จะเสด็จกลับมาและทรงสถาปนาอาณาจักรนิรันดร์ของพระองค์ ดังที่ได้ทรงสำแดงไว้ในดาเนียลบทที่สอง เพราะฉะนั้น พวกเขาจึงถือว่าอาณาจักรที่สี่คือโรมนั้นเป็นอาณาจักรเดียวที่มีอยู่สองลักษณะ สองลักษณะนั้นได้รับการแทนไว้อย่างตรงไปตรงมาในดาเนียลบทที่เจ็ดและบทที่แปด ดาเนียลชี้ให้เห็นว่านิมิตที่ท่านได้รับในบทที่แปดนั้นจะต้องเข้าใจโดยเชื่อมโยงกับนิมิตในบทที่เจ็ด

นิมิตที่ “ปรากฏแก่” ดาเนียล “ในครั้งแรก” นั้น คือนิมิตในบทที่เจ็ด

นิมิตทั้งสองนี้เป็นภาพแทนของสองแง่มุมแห่งอาณาจักรทั้งหลายในการพยากรณ์แห่งพระคัมภีร์ ซึ่งได้ถูกนำเสนอเป็นครั้งแรกแล้วในดาเนียลบทที่สอง อาณาจักรทั้งสี่ คือ บาบิโลน มีเดีย-เปอร์เซีย กรีซ และโรม ถูกกล่าวซ้ำอีกในบทที่เจ็ด และจากนั้นอีกครั้งในบทที่แปด แต่มีการแยกความแตกต่างระหว่างองค์ประกอบทางการเมืองของอาณาจักรทั้งสี่กับองค์ประกอบทางศาสนาของอาณาจักรทั้งสี่ ในดาเนียลบทที่เจ็ด อาณาจักรทั้งหลายถูกแทนด้วยสัตว์ร้ายผู้ล่าเหยื่อ แต่ในบทที่แปด อาณาจักรเดียวกันนั้นถูกนำเสนอด้วยสัตว์แห่งสถานนมัสการ ดาเนียลปรารถนาจะเข้าใจนิมิตในบทที่เจ็ด และกาเบรียลได้มาหาเขาเพื่ออธิบาย

ดาเนียลได้รับแจ้งว่า สัตว์ร้ายทั้งสี่นั้นคืออาณาจักรฝ่ายโลกสี่อาณาจักร ซึ่งจะดำรงอยู่จนกว่าอาณาจักรนิรันดร์ของพระเจ้าจะได้รับการสถาปนาขึ้น สอดคล้องกับดาเนียลบทที่สอง จะมีอาณาจักรฝ่ายโลกสี่อาณาจักรที่มาก่อนการเสด็จมาของอาณาจักรนิรันดร์ของพระเจ้า ดังที่หินซึ่งถูกตัดออกมาจากภูเขาและแผ่เต็มแผ่นดินโลกในบทที่สองได้เป็นภาพแทนไว้

ซิสเตอร์ไวท์ได้นำความเข้าใจของชาวมิลเลอไรต์เกี่ยวกับอาณาจักรทั้งสี่นั้นไปไกลเกินกว่าความเข้าใจของชาวมิลเลอไรต์เอง เมื่อเธอกล่าวถึงสัตว์ร้ายที่ขึ้นจากแผ่นดินในวิวรณ์บทที่สิบสาม

สัตว์ทั้งหลายเป็นสัญลักษณ์แห่งการพิชิตซึ่งได้สำเร็จลุล่วงเมื่อบรรดาราชอาณาจักรขึ้นสู่อำนาจ สัตว์ร้ายผู้ล่า ในเชิงพยากรณ์ เป็นตัวแทนของอำนาจทางการเมือง ทางเศรษฐกิจ และทางทหารของราชอาณาจักรหนึ่ง ๆ ราชอาณาจักรเดียวกันที่ถูกนำเสนอไว้ในดาเนียล บทที่สองและบทที่เจ็ด ก็ถูกนำเสนออีกในบทที่แปดด้วย แต่ในที่นั้น ทั้งหมดล้วนเกี่ยวเนื่องกับองค์ประกอบที่มีที่มาจากสถานนมัสการของพระเจ้า และด้วยเหตุนี้ จึงเป็นตัวแทนขององค์ประกอบทางศาสนาของบรรดาราชอาณาจักร เพราะราชอาณาจักรเหล่านั้นล้วนเป็นการรวมกันของคริสตจักรกับรัฐ.

บทที่แปดเริ่มต้นด้วยการที่ดาเนียลยืนยันว่า ในขณะนั้นเขายังคงมีชีวิตอยู่ภายในประวัติศาสตร์ของอาณาจักรแรกแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ (บาบิโลน) แต่นิมิตของเขามิได้ระบุสัญลักษณ์ใดที่ใช้แทนบาบิโลน เพราะนิมิตเริ่มต้นด้วยแกะผู้ซึ่งเป็นตัวแทนของอาณาจักรฝ่ายโลกที่สอง คือ มีเดีย-เปอร์เซีย การไม่มีสัญลักษณ์ของบาบิโลนนั้นเป็นไปโดยเจตนา เพราะลักษณะสำคัญประการหนึ่งของบาบิโลนคือ การที่มันเป็นตัวแทนของอาณาจักรที่ถูกถอดถอนออกไป และภายหลังได้รับการฟื้นคืน ดังที่แสดงไว้โดย “เจ็ดวาระ” ที่เนบูคัดเนสซาร์ดำรงชีวิตดุจสัตว์เดียรัจฉาน ในระหว่าง “เจ็ดวาระ” นั้น องค์ประกอบหนึ่งของบาบิโลนฝ่ายจิตวิญญาณ (ตำแหน่งสันตะปาปา) ได้รับการเป็นตัวแทน เพราะตำแหน่งสันตะปาปาคืออาณาจักรที่ถูกลืมเป็นเวลาสิบเจ็ดสิบปีเชิงสัญลักษณ์ ซึ่งในช่วงเวลานั้นนางได้รับบาดแผลถึงตาย ข้อเท็จจริงที่ว่าดาเนียลระบุว่าเขาได้รับนิมิตนี้ “ในปีที่สามแห่งรัชกาลกษัตริย์เบลชัสซาร์” ชี้ให้เห็นว่าบาบิโลนเป็นอาณาจักรที่มาก่อนอาณาจักรที่สองคือมีเดีย-เปอร์เซีย แต่ก็เน้นย้ำบาบิโลนในฐานะอาณาจักรที่ซ่อนเร้น หรืออาณาจักรที่ถูกลืม ซึ่งถูกลืมเลือนไปในสมัยของกษัตริย์องค์หนึ่ง

สัตว์ทั้งหลายในบทที่แปดมิใช่สัตว์ร้าย แต่เป็นสัตว์ที่ใช้เป็นเครื่องถวายบูชาในพิธีปรนนิบัติแห่งสถานนมัสการ อาณาจักรที่สี่ได้รับการพรรณนาว่าเป็น “เขาเล็ก ๆ” มิใช่เป็นสัตว์ แต่เขานั้นเป็นส่วนหนึ่งของสถานนมัสการของพระเจ้า เพราะแท่นบูชาในสถานนมัสการของพระเจ้ามีเขาเป็นส่วนหนึ่งของรูปแบบการออกแบบนั้น

อาณาจักรทั้งสี่แห่งคำพยากรณ์มิได้เพียงถูกดาเนียลนำเสนอด้วยถ้อยคำที่เกี่ยวข้องกับสถานนมัสการเท่านั้น แต่บรรยายของบทนั้นยังประกอบด้วยถ้อยคำหลายคำที่สืบเนื่องโดยตรงจากพิธีปรนนิบัติในสถานนมัสการของพระเจ้าอีกด้วย เนื้อเรื่องในบทนั้นถูกนำเสนอด้วยคำภาษาฮีบรูที่ดึงมาจากพิธีปรนนิบัติในสถานนมัสการ และยิ่งกว่านั้น การกระทำแห่งการถวายเครื่องบูชาในการปรนนิบัติของสถานนมัสการยังถูกวางแทรกไว้ภายในโครงสร้างของบทนั้นด้วย ข้อเท็จจริงที่ว่าดาเนียลจงใจเชื่อมโยงบทที่เจ็ดและบทที่แปดเข้าด้วยกัน เปิดโอกาสให้ผู้ที่ปรารถนาจะเห็นเข้าใจได้ว่า บทที่เจ็ดกำลังระบุถึงการปกครองฝ่ายรัฐของอาณาจักรทั้งหลายในคำพยากรณ์แห่งพระคัมภีร์ และบทที่แปดกำลังระบุถึงการปกครองฝ่ายศาสนจักรของอาณาจักรทั้งหลายในคำพยากรณ์แห่งพระคัมภีร์

คริสตศาสนานิกายแอ๊ดเวนติสต์ถูกบีบบังคับให้ปกปิดข้อเท็จจริงนี้ด้วยนิยายเท็จของซาตาน เพราะการยอมรับความจริงข้อนี้เผยให้เห็นว่าอัญมณีแห่งความจริงของมิลเลอร์นั้นเป็นไปตามที่พระเจ้าทรงออกแบบไว้อย่างแท้จริง การที่พวกเขาปฏิเสธความเข้าใจของมิลเลอร์เกี่ยวกับ “เครื่องบูชาประจำวัน” ถูกสื่อให้เห็นว่าเป็นการอ้างว่า “พระเจ้าไม่มีความเข้าใจ” เพราะพวกเขาอ้างว่าเมื่อพระเจ้าประทานโครงร่างนั้นแก่มิลเลอร์ (ผ่านพันธกิจของทูตสวรรค์บริสุทธิ์) โครงร่างนั้นก็ไม่ถูกต้อง.

โครงสร้างของมิลเลอร์คือกรอบคำพยากรณ์ที่เขาได้ตระหนักและนำมาใช้ แต่ตั้งแต่ปี 1863 เป็นต้นมา ลัทธิแอ๊ดเวนติสต์ได้หวนกลับไปสู่การประยุกต์ใช้ทางเทววิทยาของโปรเตสแตนต์ผู้เสื่อมถอยและคาทอลิก เพื่อปกปิดอัญมณีแห่งความฝันของมิลเลอร์ ลัทธิแอ๊ดเวนติสต์ยอมรับกรอบอันเท็จ (สิ่งที่ถูกใส่กรอบไว้) เพื่อจะปฏิเสธผลงาน และทั้งผู้ทรงสร้างผลงานนั้นด้วย ในการกระทำเช่นนั้น พวกเขาอ้างว่าผู้ทรงสร้างผลงานนั้นปราศจากความเข้าใจ การปฏิเสธกรอบนั้น เป็นการปฏิเสธการเพิ่มพูนแห่งความรู้ซึ่งถูกเปิดผนึกในปี 1798 และยังคงเป็นเช่นนั้นอยู่ บรรดาผู้ที่ปฏิเสธการเพิ่มพูนแห่งความรู้ ย่อมปฏิเสธผลงานและผู้ทรงสร้างผลงานนั้น และในถ้อยคำของดาเนียล พวกเขาคือ “คนอธรรม”

“คนอธรรมจะกระทำความอธรรม” ดังนั้นจึงชี้ให้เห็นถึงการปฏิเสธความจริงอย่างต่อเนื่องและทวีความรุนแรงขึ้น การที่คนอธรรมปฏิเสธกรอบความเข้าใจนั้นคือการปฏิเสธพระเจ้า และในทางกลับกัน พระเจ้าทรงปฏิเสธคนอธรรมเพราะการปฏิเสธที่พวกเขาพยายามกระทำให้สำเร็จด้วยกรอบความเข้าใจอันเป็นของปลอม

ประชากรของพระเจ้า ผู้ซึ่งเป็น “ปุโรหิต” ของพระเจ้าตั้งแต่ปี 1844 จนถึงปี 1863 ได้ถูกทรงทอดทิ้งเนื่องจากการขาด “ความรู้” ซึ่งได้เพิ่มพูนขึ้นผ่านทางพันธกิจของวิลเลียม มิลเลอร์ เป็นสิ่งสำคัญที่จะต้องพิจารณาบริบทของข้อหกในพระธรรมโฮเชยา เพราะบริบทนั้นชี้ให้เห็นถึงการกบฏต่อความจริงที่ทวีความรุนแรงขึ้น ซึ่งถูกแทนด้วยคำว่า “ความรู้”

คำเตือนของโฮเชยาคือว่า “พระเยโฮวาห์ทรงมีคดีความกับชาวแผ่นดินนั้น เพราะในแผ่นดินไม่มีความจริง ไม่มีความเมตตา และไม่มีความรู้เรื่องพระเจ้า” แอ๊ดเวนติสม์คือประชากรของพระเจ้าในวาระสุดท้าย ในวันที่ชายผู้ถือแปรงปัดฝุ่นเข้าไปในห้องของมิลเลอร์ แอ๊ดเวนติสม์ รวมทั้งประชาชน ปุโรหิต และผู้เผยพระวจนะ “ซึ่งไม่เข้าใจจะล้มลง” เพราะพวกเขา “ผูกพันอยู่กับรูปเคารพ” รูปเคารพของพวกเขาคือหลักคำสอนเทียมเท็จของตน ซึ่งถักทอเข้าไว้ในโครงสร้างเทียมเท็จ.

การกบฏซึ่งเป็นภาพแทนโดยการปฏิเสธความรู้ที่เพิ่มขึ้นนั้น เป็นการทวีความรุนแรงของการกบฏอย่างต่อเนื่อง จนถึงจุดที่เวลาทดลองใจของพวกเขาสิ้นสุดลง พร้อมกับคำประกาศว่าพวกเขาได้เข้าร่วมกับหลักคำสอนอันเป็นของปลอมซึ่งถูกกวาดออกไปจากห้องของมิลเลอร์ การกบฏของพวกเขาถูกสำแดงให้เห็นเป็นภาพแทนโดยการกระทำการล่วงประเวณีฝ่ายจิตวิญญาณอย่างต่อเนื่อง ตั้งแต่ปี 1863 เป็นต้นไปจนถึงการสิ้นสุดแห่งเวลาทดลองใจ พวกเขากบฏอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งถูกคายออกจากพระโอษฐ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า

การกบฏด้วยการปฏิเสธความรู้นั้น ได้ถูกแสดงให้เห็นโดยการที่พวกเขา “ล่วงประเวณีอยู่เนืองนิตย์” และแม้มิใช่คำภาษาฮีบรูคำเดียวกัน แต่ความหมายนั้นก็เป็นอย่างเดียวกับคำภาษาฮีบรูว่า “tamid” ซึ่งหมายถึง “ต่อเนื่องอยู่เสมอ” และคำนี้ได้รับการแปลว่า “กิจวัตรประจำวัน” ในพระธรรมดาเนียล

เราจะศึกษาต่อเกี่ยวกับอาณาจักรทั้งสี่แห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ในบทความถัดไป