The increase of knowledge that is represented by the vision of the Ulai River is what ultimately was written upon Habakkuk’s two tables.
ความเพิ่มพูนแห่งความรู้ซึ่งนิมิตแห่งแม่น้ำอูไลเป็นภาพแทนนั้น คือสิ่งที่ในที่สุดได้ถูกจารึกไว้บนแผ่นศิลาทั้งสองของฮาบากุก
“Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain.
“สอดประสานอยู่กับคำพยากรณ์ทั้งหลายซึ่งพวกเขาเคยถือว่าเกี่ยวข้องกับเวลาของการเสด็จมาครั้งที่สองนั้น มีคำสั่งสอนซึ่งได้รับการปรับให้เหมาะเป็นพิเศษกับสภาพแห่งความไม่แน่นอนและความคอยอย่างระทึกของพวกเขา และเป็นกำลังใจให้พวกเขารอคอยด้วยความอดทนในความเชื่อว่า สิ่งที่บัดนี้ยังมืดมนต่อความเข้าใจของพวกเขานั้น ในกาลอันสมควรจะถูกทำให้กระจ่างแจ้ง”
“Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1–4: ‘I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.’
“ท่ามกลางคำพยากรณ์เหล่านี้ มีคำพยากรณ์ในฮาบากุก 2:1–4 ว่า ‘ข้าพเจ้าจะยืนอยู่ที่ยามเฝ้าของข้าพเจ้า และจะตั้งตนอยู่บนหอคอย และจะเฝ้าดูว่าพระองค์จะตรัสอะไรแก่ข้าพเจ้า และข้าพเจ้าจะตอบประการใดเมื่อข้าพเจ้าถูกตำหนิ แล้วพระยาห์เวห์ทรงตอบข้าพเจ้าว่า จงเขียนนิมิตนั้นไว้ และจารึกลงบนแผ่นจารึกให้ชัดเจน เพื่อให้ผู้ที่อ่านนั้นวิ่งไปได้ เพราะนิมิตนั้นยังรอถึงเวลากำหนด แต่ในที่สุดมันจะกล่าวออกมาและจะไม่มุสา แม้มันจะล่าช้า ก็จงคอยมัน เพราะมันจะมาถึงอย่างแน่นอน มันจะไม่ชักช้า ดูเถิด จิตใจของผู้ที่ยโสก็ไม่เที่ยงตรงในตัวเขา แต่ผู้ชอบธรรมจะดำรงชีวิตโดยความเชื่อของตน’”
“As early as 1842 the direction given in this prophecy to ‘write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it,’ had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: ‘The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry…. The just shall live by his faith.” The Great Controversy, 391, 392.
“ตั้งแต่ต้นปี ค.ศ. 1842 คำชี้แนะที่ให้ไว้ในคำพยากรณ์นี้ว่า ‘จงเขียนนิมิตนั้นไว้ และทำให้เข้าใจได้ชัดเจนบนแผ่นจารึก เพื่อผู้ที่อ่านจะได้วิ่งไป’ ได้กระตุ้นให้ชาร์ลส์ ฟิทช์จัดทำแผนภูมิคำพยากรณ์เพื่ออธิบายนิมิตในพระธรรมดาเนียลและพระธรรมวิวรณ์ การตีพิมพ์แผนภูมินี้ถูกถือว่าเป็นการสำเร็จตามพระบัญชาที่ประทานแก่ฮาบากุก อย่างไรก็ดี ในเวลานั้นไม่มีผู้ใดสังเกตว่า ในคำพยากรณ์เดียวกันนั้นได้กล่าวถึงการล่าช้าออกไปประการหนึ่งในการสำเร็จของนิมิต—คือช่วงเวลาแห่งการคอยอยู่ หลังจากความผิดหวัง พระคัมภีร์ข้อนี้ก็ดูมีความสำคัญอย่างยิ่งว่า ‘เพราะว่านิมิตนั้นยังรอถึงเวลาที่กำหนดไว้ แต่ในที่สุดมันจะกล่าวออกมา และจะไม่มุสา แม้มันจะล่าช้าไป ก็จงคอยมันเถิด เพราะมันจะมาถึงอย่างแน่นอน มันจะไม่ล่าช้า…. คนชอบธรรมจะดำรงชีวิตโดยความเชื่อของตน’ สงครามครั้งยิ่งใหญ่, 391, 392.”
The two tables of Habakkuk are prophetically two witnesses. Biblically, two witnesses are to be brought together to establish truth.
ศิลาจารึกสองแผ่นของฮาบากุกนั้น ในเชิงพยากรณ์คือพยานสองคน ตามพระคัมภีร์ จะต้องนำพยานสองคนมาไว้ร่วมกันเพื่อยืนยันความจริง
But if he will not hear thee, then take with thee one or two more, that in the mouth of two or three witnesses every word may be established. Matthew 18:16.
แต่ถ้าเขาไม่ยอมฟังท่าน ก็จงพาอีกหนึ่งหรือสองคนไปด้วย เพื่อว่าโดยปากของพยานสองหรือสามคน ทุกถ้อยคำจะได้รับการยืนยัน มัทธิว 18:16
When Habakkuk’s two tables (the 1843 and 1850 pioneer charts) are overlaid with one another they confirm the truths that were the jewels of Miller’s dream. The mistake of 1843, represented upon the first table, when overlaid with the second table, establishes the tarrying time of the vision. Miller (the symbolic watchman of that history) asked what he was to say during the debate of his history.
เมื่อวางตารางทั้งสองของฮาบากุก (แผนภูมิผู้บุกเบิกปี 1843 และ 1850) ซ้อนทับเข้าด้วยกัน ตารางเหล่านั้นยืนยันความจริงทั้งหลายซึ่งเป็นอัญมณีแห่งความฝันของมิลเลอร์ ความผิดพลาดแห่งปี 1843 ซึ่งปรากฏอยู่บนตารางแรก เมื่อซ้อนทับกับตารางที่สองแล้ว ย่อมสถาปนาช่วงเวลาที่นิมิตเนิ่นช้า มิลเลอร์ (ยามเฝ้าที่เป็นสัญลักษณ์ของประวัติศาสตร์นั้น) ได้ถามว่าเขาควรจะกล่าวสิ่งใดในระหว่างการโต้แย้งแห่งประวัติศาสตร์ของเขา.
I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.
ข้าพเจ้าจะยืนอยู่ที่ยามของข้าพเจ้า และจะตั้งตนอยู่บนหอคอย และจะคอยดูว่า พระองค์จะตรัสอะไรแก่ข้าพเจ้า และข้าพเจ้าจะตอบอย่างไรเมื่อข้าพเจ้าถูกทรงว่ากล่าว ฮาบากุก 2:1
The Lord instructed Miller to write the vision, and in his dream he placed the casket which contained the vision on a table in the center of his room.
องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงกำชับให้มิลเลอร์เขียนนิมิตนั้นไว้ และในความฝันของเขา เขาได้นำหีบซึ่งบรรจุนิมิตนั้นวางไว้บนโต๊ะที่อยู่กลางห้องของเขา
And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.
และพระยาห์เวห์ตรัสตอบข้าพเจ้าว่า จงเขียนนิมิตนั้น และจงทำให้ชัดเจนลงบนแผ่นจารึก เพื่อว่าผู้ที่อ่านจะวิ่งไปได้ ฮาบากุก 2:2
The tables then identify the tarrying time and the first disappointment.
ดังนั้น ตารางทั้งหลายจึงระบุช่วงเวลาแห่งการเนิ่นช้าและความผิดหวังครั้งแรก
For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.
เพราะว่านิมิตนั้นยังรอถึงเวลาที่กำหนดไว้ แต่ในที่สุดมันจะกล่าวออกมา และจะไม่มุสา แม้มันจะล่าช้า จงคอยมันเถิด เพราะว่ามันจะมาถึงอย่างแน่นอน มันจะไม่ล่าช้า ฮาบากุก 2:3
The three-step testing process produced by the increase of knowledge (Miller’s jewels) are then represented.
กระบวนการทดสอบสามขั้นที่เกิดขึ้นจากความรู้ซึ่งเพิ่มพูนขึ้น (อัญมณีของมิลเลอร์) จึงได้รับการนำเสนอเป็นภาพแทน შემდეგนั้น
Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.
จงดูเถิด จิตใจของเขาซึ่งยโสผยองนั้นไม่เที่ยงตรงในตัวเขา แต่ผู้ชอบธรรมจะดำรงชีวิตโดยความเชื่อของตน ฮาบากุก 2:4
The two classes of worshippers would be manifested by the testing process of Daniel chapter twelve.
ผู้กราบนมัสการทั้งสองจำพวกจะปรากฏให้เห็นโดยกระบวนการแห่งการทดสอบในพระธรรมดาเนียล บทที่สิบสอง
And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.
และท่านกล่าวว่า “ดาเนียลเอ๋ย จงไปตามทางของเจ้าเถิด เพราะถ้อยคำเหล่านี้ถูกปิดไว้และผนึกไว้จนถึงเวลาสุดปลาย หลายคนจะได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ และถูกทำให้ขาวสะอาด และถูกทดลอง แต่คนอธรรมจะกระทำความอธรรมต่อไป และไม่มีผู้ใดในหมู่คนอธรรมจะเข้าใจ แต่บรรดาผู้มีปัญญาจะเข้าใจ” ดาเนียล 12:9, 10
The wise of Daniel are the wise virgins of Matthew twenty-five who were justified by faith and the wicked were the foolish virgins who were lifted up in pride. At the end of Miller’s dream, the jewels represent the oil in the parable of the ten virgins, which was the message.
บรรดาผู้มีปัญญาในพระธรรมดาเนียล คือหญิงพรหมจารีที่มีปัญญาในมัทธิวบทที่ยี่สิบห้า ผู้ซึ่งได้รับการทรงชำระให้ชอบธรรมโดยความเชื่อ และคนอธรรมก็คือหญิงพรหมจารีเขลาซึ่งถูกยกชูขึ้นด้วยความจองหอง ในตอนท้ายของความฝันของมิลเลอร์ อัญมณีทั้งหลายเป็นสัญลักษณ์แทนน้ำมันในอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน ซึ่งก็คือข่าวสารนั้นเอง
“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked.” Review and Herald, July 20, 1897.
“พระเจ้าทรงถูกลบหลู่พระเกียรติเมื่อเราไม่รับข่าวสารที่พระองค์ทรงส่งมายังเรา ดังนั้นเราจึงปฏิเสธน้ำมันทองคำซึ่งพระองค์ทรงประสงค์จะเทลงในจิตวิญญาณของเรา เพื่อให้ถ่ายทอดต่อไปยังผู้ที่อยู่ในความมืด เมื่อเสียงเรียกมาว่า ‘ดูเถิด เจ้าบ่าวมาแล้ว; จงออกไปพบเขาเถิด’ บรรดาผู้ที่ไม่ได้รับน้ำมันบริสุทธิ์ ผู้ที่มิได้ถนอมรักษาพระคุณของพระคริสต์ไว้ในใจของตน จะพบว่า เช่นเดียวกับหญิงพรหมจารีโง่เขลา พวกเขาไม่พร้อมที่จะไปพบองค์พระผู้เป็นเจ้าของตน พวกเขาไม่มีอำนาจในตนเองที่จะได้น้ำมันนั้นมาได้ และชีวิตของพวกเขาก็อับปางลง” Review and Herald, July 20, 1897.
The light of Miller’s jewels in the last days will shine ten times brighter, and both the number ten and light are symbols of a test. In the last days, represented in the end of Miller’s dream, the light of truth represented upon Habakkuk’s tables produces a testing message, which in the parable of the ten virgins is represented as the message of the Midnight Cry. That testing process is a repetition of the testing process of Millerite history, for the parable of the ten virgins is repeated to the very letter in the last days.
แสงสว่างแห่งอัญมณีของมิลเลอร์ในวาระสุดท้ายจะส่องประกายเจิดจ้ายิ่งขึ้นสิบเท่า และทั้งจำนวนสิบและแสงสว่างต่างก็เป็นสัญลักษณ์ของการทดสอบ ในวาระสุดท้าย ซึ่งปรากฏแทนไว้ในตอนจบของความฝันของมิลเลอร์ แสงแห่งความจริงซึ่งแสดงไว้บนแผ่นจารึกของฮาบากุกก่อให้เกิดข่าวสารแห่งการทดสอบ ซึ่งในอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนนั้น ได้รับการแทนความว่าเป็นข่าวสารแห่งเสียงร้องยามเที่ยงคืน กระบวนการแห่งการทดสอบนั้นเป็นการทำซ้ำของกระบวนการทดสอบในประวัติศาสตร์ของพวกมิลเลอไรต์ เพราะอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนนั้นจะถูกทำซ้ำอีกครั้งอย่างตรงตามตัวอักษรในวาระสุดท้าย
“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.
“ข้าพเจ้ามักถูกชี้ให้ไปยังอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน ซึ่งห้าคนเป็นคนมีปัญญา และอีกห้าคนเป็นคนเขลา อุปมานี้ได้สำเร็จแล้วและจะสำเร็จตามถ้อยคำทุกประการ เพราะมีการประยุกต์ใช้เป็นพิเศษสำหรับเวลานี้ และเช่นเดียวกับข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สาม อุปมานี้ได้สำเร็จแล้วและจะยังคงเป็นความจริงสำหรับปัจจุบันจนกว่าสิ้นยุค” Review and Herald, August 19, 1890.
Ten is the symbol of a test, and at the end of ten days Daniel and the three worthies were visually fairer and fatter, than those who were eating the diet of Babylon. The proud represented in Habakkuk who lived by presumption, not faith, developed the character of Babylon. In Millerite history they became the daughters of Babylon, and in Habakkuk it is the prophetic characteristics of the papacy which is employed to identify the character of those who chose not to live by faith.
สิบเป็นสัญลักษณ์แห่งการทดสอบ และเมื่อสิ้นสุดสิบวัน ดาเนียลและสหายผู้มีคุณธรรมทั้งสามก็ดูงามและมีเนื้อหนังสมบูรณ์กว่าผู้ที่รับประทานอาหารตามแบบแห่งบาบิโลนอย่างเห็นได้ชัด ผู้เย่อหยิ่งซึ่งถูกพรรณนาไว้ในพระธรรมฮาบากุก ผู้ดำเนินชีวิตด้วยความถือดี ไม่ใช่ด้วยความเชื่อ ได้พัฒนาอุปนิสัยของบาบิโลนขึ้นมา ในประวัติศาสตร์ของขบวนการมิลเลอร์ไรต์ พวกเขากลายเป็นธิดาทั้งหลายของบาบิโลน และในพระธรรมฮาบากุก ก็ได้ใช้ลักษณะเฉพาะเชิงพยากรณ์ของสันตะปาปาเพื่อระบุลักษณะนิสัยของบรรดาผู้ที่เลือกจะไม่ดำเนินชีวิตด้วยความเชื่อ
Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Yea also, because he transgresseth by wine, he is a proud man, neither keepeth at home, who enlargeth his desire as hell, and is as death, and cannot be satisfied, but gathereth unto him all nations, and heapeth unto him all people: Shall not all these take up a parable against him, and a taunting proverb against him, and say, Woe to him that increaseth that which is not his! how long? and to him that ladeth himself with thick clay! Shall they not rise up suddenly that shall bite thee, and awake that shall vex thee, and thou shalt be for booties unto them? Because thou hast spoiled many nations, all the remnant of the people shall spoil thee; because of men’s blood, and for the violence of the land, of the city, and of all that dwell therein. Habakkuk 2:4–8.
ดูเถิด จิตวิญญาณของเขาที่ผยองขึ้นนั้นไม่เที่ยงตรงในตัวเขาเลย แต่คนชอบธรรมจะมีชีวิตอยู่โดยความเชื่อของตน เออ เพราะเขาล่วงละเมิดเพราะเหล้าองุ่น เขาเป็นคนเย่อหยิ่ง และไม่อยู่กับบ้าน ผู้ขยายความปรารถนาของตนให้กว้างดังแดนคนตาย และเป็นดุจความตาย และไม่อาจอิ่มพอ แต่รวบรวมบรรดาประชาชาติทั้งสิ้นมาไว้กับตน และสุมบรรดาชนชาติทั้งปวงไว้กับตน คนเหล่านี้ทั้งหมดจะไม่ยกคำอุปมาขึ้นกล่าวโทษเขา และกล่าวคำเยาะเย้ยเป็นภาษิตต่อเขาหรือ และกล่าวว่า วิบัติแก่ผู้ที่เพิ่มพูนสิ่งซึ่งมิใช่ของตน—อีกนานเท่าใดหนอ?—และแก่ผู้ที่บรรทุกตนไว้ด้วยดินเหนียวหนาทึบ! ผู้ที่จะกัดเจ้านั้นจะไม่ลุกขึ้นอย่างฉับพลันหรือ และผู้ที่จะทำให้เจ้าหวาดหวั่นจะไม่ตื่นขึ้นหรือ และเจ้าจะตกเป็นของริบแก่เขาทั้งหลาย เพราะเจ้าได้ปล้นสะดมประชาชาติเป็นอันมาก ชนที่เหลืออยู่ทั้งหมดก็จะปล้นสะดมเจ้า เพราะเหตุโลหิตของมนุษย์ และเพราะความทารุณต่อแผ่นดิน ต่อเมือง และต่อบรรดาผู้ที่อาศัยอยู่ในนั้น ฮาบากุก 2:4–8
The testing process brought upon the virgins of Matthew twenty-five produces a class of worshippers, who have developed the character of the king of the north (the papacy), who is also the power that “spoiled many nations.” It is the papal power that gets suddenly bitten, just as Jezebel was eaten by dogs.
กระบวนการทดสอบที่มาถึงหญิงพรหมจารีในมัทธิวบทที่ยี่สิบห้า ก่อให้เกิดคนชั้นหนึ่งในหมู่ผู้นมัสการ ซึ่งได้พัฒนาอุปนิสัยของกษัตริย์ฝ่ายเหนือ (สันตะปาปา) ผู้ซึ่งเป็นอำนาจเดียวกันกับที่ “ปล้นสะดมประชาชาติเป็นอันมาก” นั่นคืออำนาจของสันตะปาปาที่ถูกกัดอย่างฉับพลัน เช่นเดียวกับที่เยเซเบลถูกสุนัขกิน.
Thus saith the Lord, Behold, a people cometh from the north country, and a great nation shall be raised from the sides of the earth. They shall lay hold on bow and spear; they are cruel, and have no mercy; their voice roareth like the sea; and they ride upon horses, set in array as men for war against thee, O daughter of Zion. We have heard the fame thereof: our hands wax feeble: anguish hath taken hold of us, and pain, as of a woman in travail. Go not forth into the field, nor walk by the way; for the sword of the enemy and fear is on every side. O daughter of my people, gird thee with sackcloth, and wallow thyself in ashes: make thee mourning, as for an only son, most bitter lamentation: for the spoiler shall suddenly come upon us. Jeremiah 6:22–26.
พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ดูเถิด ชนชาติหนึ่งกำลังมาจากแผ่นดินเหนือ และประชาชาติใหญ่หนึ่งจะถูกปลุกขึ้นจากสุดปลายแผ่นดินโลก เขาทั้งหลายจะจับธนูและหอกไว้มั่น; เขาโหดเหี้ยมและไร้ความเมตตา; เสียงของเขาคำรามดังกึกก้องดุจทะเล; และเขาขี่ม้า เคลื่อนขบวนเป็นระเบียบดั่งนักรบเพื่อทำสงครามต่อสู้เจ้า โอ ธิดาแห่งศิโยน เราได้ยินกิตติศัพท์ของเขาแล้ว; มือของเราก็อ่อนแรง; ความทุกข์ระทมเข้าครอบงำเรา และความเจ็บปวดดุจหญิงที่กำลังคลอดบุตร อย่าออกไปในทุ่งนา และอย่าเดินไปตามทาง; เพราะดาบของศัตรูและความหวาดกลัวอยู่รอบด้าน โอ ธิดาแห่งชนชาติของเราเอ๋ย จงคาดผ้ากระสอบ และจงเกลือกตัวในเถ้าถ่าน; จงไว้ทุกข์ดั่งไว้ทุกข์ให้บุตรชายคนเดียว เป็นการคร่ำครวญอย่างขมขื่นที่สุด; เพราะผู้ทำลายจะมาถึงเราโดยฉับพลัน เยเรมีย์ 6:22–26
Habakkuk’s two classes are those who are justified by faith, and those who ate and drank the doctrines of Babylon. Those in the last days of Miller’s dream that are represented as virgins, either develop the character of Christ, and thus receive the seal of God, or they develop the character of the papacy and receive the mark of the beast.
คนสองจำพวกของฮาบากุกคือ ผู้ที่ถูกชำระให้ชอบธรรมโดยความเชื่อ และผู้ที่กินและดื่มคำสอนของบาบิโลน ผู้ที่อยู่ในยุคสุดท้ายแห่งความฝันของมิลเลอร์ซึ่งถูกแทนไว้เป็นหญิงพรหมจารีนั้น จะพัฒนาอุปนิสัยของพระคริสต์ และด้วยเหตุนี้จึงได้รับตราประทับของพระเจ้า หรือไม่ก็พัฒนาอุปนิสัยของสันตะปาปาและได้รับเครื่องหมายของสัตว์ร้าย
“The time has come for the true light to shine amid moral darkness. The third angel’s message has been sent forth to the world, warning men against receiving the mark of the beast or of his image in their foreheads or in their hands. To receive this mark means to come to the same decision as the beast has done, and to advocate the same ideas, in direct opposition to the word of God. Of all who receive this mark, God says, ‘The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb.’” Review and Herald, July 13, 1897.
“ถึงเวลาแล้วที่ความสว่างแท้จริงจะส่องประกายท่ามกลางความมืดฝ่ายศีลธรรม ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สามได้ถูกประกาศออกไปสู่โลก เพื่อเตือนมนุษย์ไม่ให้รับเครื่องหมายของสัตว์ร้ายหรือของรูปจำลองของมันไว้ที่หน้าผากหรือที่มือของตน การรับเครื่องหมายนี้หมายถึงการมาถึงการตัดสินใจเช่นเดียวกับที่สัตว์ร้ายได้กระทำ และสนับสนุนแนวคิดเดียวกันนั้น ซึ่งเป็นการต่อต้านพระวจนะของพระเจ้าโดยตรง พระเจ้าตรัสถึงบรรดาผู้ที่รับเครื่องหมายนั้นทุกคนว่า ‘ผู้นั้นจะต้องดื่มเหล้าองุ่นแห่งพระพิโรธของพระเจ้า ซึ่งเทลงโดยมิได้เจือปนในถ้วยแห่งความกริ้วของพระองค์ และเขาจะต้องถูกทรมานด้วยไฟและกำมะถันต่อหน้าเหล่าทูตสวรรค์บริสุทธิ์ และต่อพระพักตร์พระเมษโปดก’” Review and Herald, July 13, 1897.
The virgins that drink the wine of Babylon will ultimately drink the wine of God’s wrath. In Isaiah, the drunkards of Ephraim manifest their blind drunkenness by turning things upside down, and that action is to be esteemed as “potter’s clay.”
พรหมจารีทั้งหลายที่ดื่มเหล้าองุ่นแห่งบาบิโลน ในที่สุดจะได้ดื่มเหล้าองุ่นแห่งพระพิโรธของพระเจ้า ในหนังสืออิสยาห์ บรรดาคนขี้เมาแห่งเอฟราอิมสำแดงความมึนเมาอันมืดบอดของตนด้วยการกลับสิ่งต่าง ๆ ให้ตาลปัตร และการกระทำนั้นพึงถือว่าเป็นดัง “ดินเหนียวของช่างหม้อ”
The identification of “the daily” as a symbol of Christ, turns the truth of “the daily” upside down, for “the daily,” is a satanic symbol. Miller’s identification of “the daily” as paganism is directly represented upon Habakkuk’s tables. Miller’s discovery of the passage in Thessalonians, which allowed him to understand that it was paganism that was “taken away,” in order for the “man of sin” who sits in the temple of God to be revealed, is the primary truth located in Second Thessalonians, chapter two.
การระบุว่า “การเนืองนิตย์” เป็นสัญลักษณ์ของพระคริสต์นั้น เป็นการกลับความจริงของ “การเนืองนิตย์” ให้ตาลปัตร เพราะ “การเนืองนิตย์” เป็นสัญลักษณ์ของซาตาน การที่มิลเลอร์ระบุว่า “การเนืองนิตย์” หมายถึงลัทธินอกศาสนา ได้รับการถ่ายทอดไว้โดยตรงบนตารางของฮาบากุก การค้นพบของมิลเลอร์เกี่ยวกับข้อพระคัมภีร์ในพระธรรมเธสะโลนิกา ซึ่งทำให้เขาเข้าใจว่า สิ่งที่ “ถูกเอาออกไป” นั้นคือลัทธินอกศาสนา เพื่อให้ “มนุษย์แห่งบาป” ผู้ซึ่งนั่งอยู่ในพระวิหารของพระเจ้า ได้ถูกสำแดงออกมา เป็นความจริงหลักที่ตั้งอยู่ในพระธรรมเธสะโลนิกาฉบับที่สอง บทที่สอง
“I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take away;’ he shall take away the daily; ‘from the time the daily shall be taken away,’ etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is the daily! Well, now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, ‘the daily’ must mean Paganism.’—William Miller, Second Advent Manual, page 66.” Advent Review and Sabbath Herald, January 6, 1853.
“ข้าพเจ้าอ่านต่อไป และไม่อาจพบกรณีอื่นใดที่คำนี้ [the daily] ปรากฏ นอกจากในพระธรรมดาเนียลเท่านั้น จากนั้นข้าพเจ้า [โดยอาศัยความช่วยเหลือจากหนังสือชี้คำ] จึงนำถ้อยคำที่ปรากฏอยู่สัมพันธ์กับคำนั้นมา คือ ‘นำออกไป;’ เขาจะนำ the daily ออกไป; ‘ตั้งแต่เวลาที่ the daily ถูกนำออกไป,’ เป็นต้น ข้าพเจ้าอ่านต่อไป และคิดว่าคงจะไม่พบแสงสว่างใดจากข้อความนั้น ในที่สุดข้าพเจ้าก็มาถึง 2 เธสะโลนิกา 2:7, 8 ‘เพราะว่าธรรมล้ำลึกแห่งความชั่วช้านั้นก็ทำงานอยู่แล้ว แต่ผู้ที่ขัดขวางอยู่ในเวลานี้จะยังขัดขวางต่อไป จนกว่าเขาจะถูกนำออกไปเสียจากทาง แล้วคนนอกกฎหมายผู้นั้นจะถูกสำแดงออกมา’ เป็นต้น และเมื่อข้าพเจ้ามาถึงข้อพระคัมภีร์นั้น โอ้ ความจริงก็ปรากฏอย่างกระจ่างและรุ่งโรจน์เพียงใด! มันอยู่ตรงนั้นเอง! นั่นแหละคือ the daily! เอาละ บัดนี้ เปาโลหมายความว่าอย่างไรโดยคำว่า ‘ผู้ที่ขัดขวางอยู่ในเวลานี้’ หรือผู้ที่หน่วงเหนี่ยวอยู่? โดย ‘มนุษย์แห่งบาป’ และ ‘คนนอกกฎหมาย’ นั้น หมายถึงอำนาจเปปาซี เอาละ แล้วสิ่งใดเล่าที่ขัดขวางไม่ให้อำนาจเปปาซีถูกสำแดง? ก็ย่อมเป็นศาสนาเพแกน ดังนั้น ‘the daily’ จึงต้องหมายถึงศาสนาเพแกน’—William Miller, Second Advent Manual, หน้า 66.” Advent Review and Sabbath Herald, 6 มกราคม 1853.
The meaning of “the daily” in Thessalonians, which Miller discovered is the primary truth of the passage. When Paul identifies those who do not love the truth, and who will therefore receive strong delusion, he is most certainly identifying the hatred of truth in the general sense, but the truth which is directly referenced in the passage is the truth that “the daily,” represents pagan Rome.
ความหมายของคำว่า “the daily” ในพระธรรมเธสะโลนิกา ซึ่งมิลเลอร์ได้ค้นพบว่าเป็นความจริงสำคัญหลักของข้อพระคัมภีร์ตอนนั้น เมื่อเปาโลระบุถึงบรรดาผู้ที่ไม่รักความจริง และเพราะฉะนั้นจะได้รับความลุ่มหลงอย่างแรงกล้า เขากำลังระบุถึงความเกลียดชังความจริงในความหมายทั่วไปอย่างแน่นอนที่สุด แต่ความจริงที่ถูกอ้างถึงโดยตรงในข้อพระคัมภีร์ตอนนั้นคือความจริงที่ว่า “the daily” เป็นตัวแทนของโรมนอกศาสนา
The light of the body is the eye: if therefore thine eye be single, thy whole body shall be full of light. But if thine eye be evil, thy whole body shall be full of darkness. If therefore the light that is in thee be darkness, how great is that darkness! No man can serve two masters: for either he will hate the one, and love the other; or else he will hold to the one, and despise the other. Ye cannot serve God and mammon. Matthew 6:22–24.
ดวงตาเป็นประทีปของกาย เหตุฉะนั้น ถ้าตาของท่านเป็นตาเดียว ทั้งกายของท่านก็จะเต็มไปด้วยความสว่าง แต่ถ้าตาของท่านชั่ว ทั้งกายของท่านก็จะเต็มไปด้วยความมืด เหตุฉะนั้น ถ้าความสว่างซึ่งอยู่ในท่านกลายเป็นความมืด ความมืดนั้นจะใหญ่หลวงสักเพียงไร! ไม่มีผู้ใดอาจปรนนิบัตินายสองนายได้ เพราะเขาจะชังนายคนหนึ่งและรักนายอีกคนหนึ่ง มิฉะนั้นเขาจะยึดถือนายคนหนึ่งและดูหมิ่นนายอีกคนหนึ่ง ท่านทั้งหลายจะปรนนิบัติพระเจ้าและทรัพย์สมบัติพร้อมกันไม่ได้ มัทธิว 6:22–24
There is only a love for truth, or a hatred of the truth. There is no middle ground. The strong delusion that comes upon the foolish virgins of Matthew twenty-five is based upon their rejection of the light of Miller’s jewels that represent the final test. Ancient Israel’s final test, was their tenth test, and Miller’s jewels shine ten times brighter in the last days. The symbol of the rejection of Miller’s jewels is “the daily,” which the drunkards of Ephraim turned upside down in the third generation of Adventism. “The daily” is a satanic symbol of paganism. The drunkards introduced a counterfeit jewel, which they brought from apostate Protestantism that identifies “the daily” as a symbol of Christ.
มีเพียงความรักในความจริง หรือไม่ก็ความเกลียดชังต่อความจริงเท่านั้น ไม่มีจุดยืนกึ่งกลางใดเลย ความลุ่มหลงอันแรงกล้าที่มาถึงหญิงพรหมจารีโง่เขลาในมัทธิวบทที่ยี่สิบห้า ตั้งอยู่บนการที่พวกนางปฏิเสธแสงสว่างแห่งอัญมณีของมิลเลอร์ซึ่งเป็นตัวแทนของการทดสอบครั้งสุดท้าย การทดสอบครั้งสุดท้ายของอิสราเอลโบราณคือการทดสอบครั้งที่สิบของพวกเขา และอัญมณีของมิลเลอร์ก็ส่องประกายเจิดจ้ายิ่งขึ้นสิบเท่าในวาระสุดท้าย สัญลักษณ์ของการปฏิเสธอัญมณีของมิลเลอร์คือ “กิจประจำวัน” ซึ่งพวกขี้เมาแห่งเอฟราอิมได้กลับหัวกลับหางมันในคนรุ่นที่สามของแอ๊ดเวนติสม์ “กิจประจำวัน” เป็นสัญลักษณ์ของลัทธินอกศาสนาที่เป็นของซาตาน พวกขี้เมาได้นำอัญมณีปลอมเข้ามา ซึ่งพวกเขานำมาจากโปรเตสแตนต์ผู้ละทิ้งความเชื่อ โดยระบุว่า “กิจประจำวัน” เป็นสัญลักษณ์ของพระคริสต์
Miller’s understanding of his jewels was limited by the history in which he was raised up. Convinced the Second Coming was the next prophetic event, the deadly wound of the papacy in 1798, could only represent the fourth and final earthly kingdom of Daniel two. Miller was also limited in his understanding of “the daily,” for his testimony is that through revelation he was led to a specific method of study, in which he stated that he used his Bible, Cruden’s Concordance and read some newspapers. His decision to study in that manner had simply come into his mind.
ความเข้าใจของมิลเลอร์เกี่ยวกับอัญมณีของเขาถูกจำกัดไว้โดยประวัติศาสตร์ซึ่งเป็นบริบทที่เขาถูกทรงยกขึ้นมา เขามีความเชื่อมั่นว่าการเสด็จมาครั้งที่สองเป็นเหตุการณ์เชิงพยากรณ์ลำดับถัดไป ดังนั้นบาดแผลสาหัสของอำนาจสันตะปาปาในปี ค.ศ. 1798 จึงสามารถเป็นตัวแทนได้เพียงอาณาจักรฝ่ายโลกที่สี่และสุดท้ายแห่งดาเนียลบทที่ 2 เท่านั้น มิลเลอร์ยังถูกจำกัดในความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับ “เครื่องบูชาประจำวัน” ด้วย เพราะคำพยานของเขาระบุว่าโดยการทรงสำแดง เขาได้รับการทรงนำไปสู่วิธีการศึกษาอย่างหนึ่งโดยเฉพาะ ซึ่งในการนั้นเขากล่าวว่าเขาใช้พระคัมภีร์ของเขา หนังสือ Cruden’s Concordance และอ่านหนังสือพิมพ์บางฉบับ การตัดสินใจของเขาที่จะศึกษาในลักษณะนั้นเป็นสิ่งที่เพียงผุดขึ้นมาในความคิดของเขาเท่านั้น
“During, the twelve years I was a deist, I read all histories I could find; but now I loved the Bible It taught of Jesus! But still there was a good deal of the Bible that was dark to me. In 1818 or 19, while conversing with a friend! To whom I made a visit, and who had known and heard me talk while I was a deist, he inquired, in rather a significant manner, ‘What do you think of this text, and that?’ referring to the old texts I objected to while a deist. I understood what he was about, and replied—If you will give me time, I will tell you what they mean. ‘How long time do you want?’ I don’t know, but I will tell you, I replied, for I could not believe that God had given a revelation that could not be understood I then resolved to study my Bible, believing I could find out what the Holy Spirit meant. But as soon as I had formed this resolution the thought came to me—‘Suppose you find a passage that you cannot understand, what will you do?’ This mode of studying the Bible then came to my mind:—I will take the words of such passages, and trace them through the Bible, and find out their meaning in this way. I had Cruden’s Concordance, which I think is the best in the world; so I took that and my Bible, and set down to my desk, and read nothing else, except the newspapers a little, for I was determined to know what my Bible meant. Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65.
“ตลอดระยะเวลาสิบสองปีที่ข้าพเจ้าเป็นผู้นับถือลัทธิเทวนิยม ข้าพเจ้าได้อ่านประวัติศาสตร์ทุกเล่มที่ข้าพเจ้าพบได้; แต่บัดนี้ข้าพเจ้ารักพระคัมภีร์ พระคัมภีร์สั่งสอนเรื่องพระเยซู! ถึงกระนั้น ก็ยังมีพระคัมภีร์อยู่เป็นอันมากที่ยังมืดมนสำหรับข้าพเจ้า ในปี 1818 หรือ 19 ขณะสนทนากับสหายผู้หนึ่งซึ่งข้าพเจ้าได้ไปเยี่ยม และผู้ซึ่งเคยรู้จักและเคยได้ยินข้าพเจ้าพูดเมื่อครั้งยังเป็นผู้นับถือลัทธิเทวนิยม เขาได้ถามขึ้นด้วยท่าทีที่มีนัยสำคัญพอสมควรว่า ‘ท่านคิดเห็นอย่างไรเกี่ยวกับข้อพระคัมภีร์นี้ และข้อนั้น?’ โดยอ้างถึงข้อพระคัมภีร์เก่า ๆ ที่ข้าพเจ้าเคยคัดค้านเมื่อครั้งเป็นผู้นับถือลัทธิเทวนิยม ข้าพเจ้าเข้าใจว่าเขามุ่งหมายสิ่งใด จึงตอบว่า—ถ้าท่านจะให้เวลาแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะบอกท่านว่าข้อเหล่านั้นหมายความว่าอย่างไร ‘ท่านต้องการเวลานานเท่าใด?’ ข้าพเจ้าไม่ทราบ แต่ข้าพเจ้าจะบอกท่าน ข้าพเจ้าตอบ เพราะข้าพเจ้าไม่อาจเชื่อได้ว่าพระเจ้าได้ประทานการทรงสำแดงซึ่งไม่อาจเข้าใจได้ ดังนั้น ข้าพเจ้าจึงตั้งใจแน่วแน่ว่าจะศึกษาพระคัมภีร์ของข้าพเจ้า โดยเชื่อว่าข้าพเจ้าสามารถค้นพบได้ว่าพระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงหมายถึงอะไร แต่ทันทีที่ข้าพเจ้าได้ตั้งใจเช่นนี้ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจว่า—‘สมมติว่าท่านพบข้อความตอนหนึ่งที่ท่านไม่อาจเข้าใจได้ ท่านจะทำอย่างไร?’ แล้ววิธีศึกษาพระคัมภีร์เช่นนี้ก็ผุดขึ้นมาในความคิดของข้าพเจ้าว่า—ข้าพเจ้าจะนำถ้อยคำของข้อความตอนเหล่านั้นมาพิจารณา และติดตามค้นหาถ้อยคำนั้นตลอดทั้งพระคัมภีร์ และจะค้นหาความหมายของมันด้วยวิธีนี้ ข้าพเจ้ามีหนังสือชี้ข้อพระคัมภีร์ของครูเดิน ซึ่งข้าพเจ้าคิดว่าเป็นเล่มที่ดีที่สุดในโลก; ดังนั้น ข้าพเจ้าจึงหยิบหนังสือนั้นกับพระคัมภีร์ของข้าพเจ้า แล้วนั่งลงที่โต๊ะเขียนหนังสือของข้าพเจ้า และมิได้อ่านสิ่งอื่นใดเลย เว้นแต่หนังสือพิมพ์เพียงเล็กน้อย เพราะข้าพเจ้าตั้งใจแน่วแน่ว่าจะรู้ว่าพระคัมภีร์ของข้าพเจ้าหมายความว่าอย่างไร Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65.”
Miller’s jewels were not simply recognized by his method of study, but also by direct revelation from God.
อัญมณีแห่งความจริงของมิลเลอร์มิได้เป็นที่รับรู้เพียงโดยวิธีการศึกษาของเขาเท่านั้น แต่ยังโดยการสำแดงโดยตรงจากพระเจ้าด้วย
“God sent His angel to move upon the heart of a farmer who had not believed the Bible, to lead him to search the prophecies. Angels of God repeatedly visited that chosen one, to guide his mind and open to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people. The commencement of the chain of truth was given to him, and he was led on to search for link after link, until he looked with wonder and admiration upon the Word of God. He saw there a perfect chain of truth. That Word which he had regarded as uninspired now opened before his vision in its beauty and glory. He saw that one portion of Scripture explains another, and when one passage was closed to his understanding, he found in another part of the Word that which explained it. He regarded the sacred Word of God with joy and with the deepest respect and awe.” Early Writings, 230.
“พระเจ้าทรงส่งทูตสวรรค์ของพระองค์ไปดลใจจิตใจของชาวนาคนหนึ่งผู้ซึ่งไม่เคยเชื่อพระคัมภีร์ เพื่อชักนำเขาให้ค้นคว้าคำพยากรณ์ ทูตสวรรค์ของพระเจ้าได้มาเยี่ยมผู้นั้นผู้ทรงเลือกสรรอยู่เนือง ๆ เพื่อทรงนำความคิดของเขาและเปิดคำพยากรณ์ซึ่งเคยมืดมนสำหรับชนชาติของพระเจ้าให้แก่ความเข้าใจของเขา จุดเริ่มต้นของสายโซ่แห่งความจริงได้ถูกประทานแก่เขา และเขาถูกนำให้ค้นหาข้อต่อแล้วข้อต่อเล่า จนกระทั่งเขามองดูพระวจนะของพระเจ้าด้วยความพิศวงและความชื่นชมยินดี เขาได้เห็นในนั้นสายโซ่แห่งความจริงอันสมบูรณ์ พระวจนะนั้นซึ่งเขาเคยมองว่าไม่ได้รับการดลใจ บัดนี้ได้เปิดออกต่อสายตาของเขาในความงามและสง่าราศีของมัน เขาเห็นว่าพระคัมภีร์ตอนหนึ่งอธิบายอีกตอนหนึ่ง และเมื่อข้อความตอนหนึ่งปิดไว้จากความเข้าใจของเขา เขาก็พบในอีกส่วนหนึ่งของพระวจนะสิ่งที่อธิบายข้อความนั้น เขาถือว่าพระวจนะอันศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าด้วยความชื่นชมยินดี และด้วยความเคารพยำเกรงและความเกรงขามอย่างที่สุด” Early Writings, 230.
When Sister White states that “God sent His angel” to Miller, it is identifying that Gabriel was the angel sent to Miller, for “His angel,” is a term assigned to Gabriel.
เมื่อซิสเตอร์ไวท์กล่าวว่า “พระเจ้าทรงส่งทูตสวรรค์ของพระองค์” ไปยังมิลเลอร์ นั่นย่อมระบุว่ากาเบรียลคือทูตสวรรค์ที่ถูกส่งไปยังมิลเลอร์ เพราะคำว่า “ทูตสวรรค์ของพระองค์” เป็นคำที่ใช้เรียกกาเบรียลโดยเฉพาะ
“The words of the angel, ‘I am Gabriel, that stand in the presence of God,’ show that he holds a position of high honor in the heavenly courts. When he came with a message to Daniel, he said, ‘There is none that holdeth with me in these things, but Michael [Christ] your Prince.’ Daniel 10:21. Of Gabriel the Saviour speaks in the Revelation, saying that ‘He sent and signified it by His angel unto His servant John.’ Revelation 1:1.” The Desire of Ages, 99.
“ถ้อยคำของทูตสวรรค์ที่ว่า ‘ข้าพเจ้าคือกาเบรียล ผู้ยืนอยู่เบื้องพระพักตร์พระเจ้า’ แสดงให้เห็นว่าเขาดำรงตำแหน่งอันทรงเกียรติยิ่งในราชสำนักแห่งสวรรค์ เมื่อเขามาพร้อมกับสารถึงดาเนียล เขากล่าวว่า ‘ไม่มีผู้ใดยืนหยัดอยู่ฝ่ายข้าพเจ้าในเรื่องเหล่านี้ เว้นแต่มิคาเอล [พระคริสต์] เจ้านายของท่าน’ ดาเนียล 10:21 พระผู้ช่วยให้รอดตรัสถึงกาเบรียลในพระธรรมวิวรณ์ โดยกล่าวว่า ‘พระองค์ได้ทรงใช้ทูตสวรรค์ของพระองค์มาแสดงให้ผู้รับใช้ของพระองค์คือยอห์นทราบ’ วิวรณ์ 1:1” The Desire of Ages, 99.
Gabriel and the other angels were sent to guide Miller’s mind and “open to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people.” His message was not simply developed through his method of study, but also by divine revelation. The very method he employed to study the Bible had come into his mind. When God brings truth to our mind, it is divine revelation as opposed to arriving at truth through the process of rightly dividing the Bible. Miller did both, but divine revelation had to be part of how Miller came to understand the subject of “the daily.”
กาเบรียลและทูตสวรรค์องค์อื่น ๆ ถูกส่งมาเพื่อนำทางความคิดของมิลเลอร์ และเพื่อ “เปิดเผยคำพยากรณ์ซึ่งเคยมืดมนแก่ประชากรของพระเจ้าให้เขาเข้าใจ” ข่าวสารของเขามิได้ก่อรูปขึ้นเพียงผ่านวิธีการศึกษาของเขาเท่านั้น แต่ยังผ่านการสำแดงจากสวรรค์ด้วย แม้แต่วิธีการที่เขาใช้ศึกษาพระคัมภีร์ก็บังเกิดขึ้นในความคิดของเขา เมื่อพระเจ้าทรงนำความจริงมาสู่ความคิดของเรา นั่นคือการสำแดงจากพระเจ้า อันตรงกันข้ามกับการเข้าถึงความจริงผ่านกระบวนการแบ่งแยกพระวจนะอย่างถูกต้อง มิลเลอร์กระทำทั้งสองประการ แต่การสำแดงจากพระเจ้าจำต้องเป็นส่วนหนึ่งของวิธีที่มิลเลอร์ได้เข้าใจเรื่องของ “กิจประจำวัน”
Miller would not have recognized the gender oscillation of Daniel chapter eight, verses nine through twelve, for all he had was the Bible and a concordance that is void of any information concerning the biblical languages. He would not have seen the distinction between “sur” and “rum” which are both translated as “take away.” He would not have seen the distinction between “miqdash” and “qodesh” which are both translated as “sanctuary.”
มิลเลอร์คงจะไม่สังเกตเห็นการสลับเพศทางไวยากรณ์ในดาเนียลบทที่แปด ข้อเก้าถึงสิบสอง เพราะทั้งหมดที่เขามีคือพระคัมภีร์และหนังสือค้นคำซึ่งปราศจากข้อมูลใด ๆ เกี่ยวกับภาษาพระคัมภีร์ เขาคงจะไม่เห็นความแตกต่างระหว่าง “sur” กับ “rum” ซึ่งทั้งสองคำล้วนแปลว่า “ชิงไป” เขาคงจะไม่เห็นความแตกต่างระหว่าง “miqdash” กับ “qodesh” ซึ่งทั้งสองคำล้วนแปลว่า “สถานนมัสการ”
He would not have seen the truth of the word “tamid” that is found one hundred and four times in the Bible. The truth he could not have seen (which is also the truth that he did see), was that of the one hundred and four times that the Hebrew word “tamid” is used in the Bible, only in the book of Daniel is the Hebrew word “tamid” used as a noun. “Tamid” is the Hebrew word that means “continual”, and is translated as “the daily” in the book of Daniel.
เขาคงจะไม่ได้เห็นความจริงของคำว่า “tamid” ซึ่งปรากฏอยู่หนึ่งร้อยสี่ครั้งในพระคัมภีร์ ความจริงที่เขาไม่อาจเห็นได้ (ซึ่งก็เป็นความจริงเดียวกันกับที่เขาได้เห็นด้วย) ก็คือว่า จากการที่คำภาษาฮีบรู “tamid” ถูกใช้ในพระคัมภีร์หนึ่งร้อยสี่ครั้งนั้น มีเพียงในพระธรรมดาเนียลเท่านั้นที่คำภาษาฮีบรู “tamid” ถูกใช้เป็นคำนาม คำว่า “tamid” เป็นคำภาษาฮีบรูที่มีความหมายว่า “ต่อเนื่อง” และได้รับการแปลว่า “กิจประจำวัน” ในพระธรรมดาเนียล
Only in the book of Daniel is the word used as a noun, and the other ninety-nine times it is used as an adverb. For this reason, when the translators of the King James Bible were confronted with Daniel using the word five times as a noun, when all the other writers of the Bible used the word ninety-nine times as an adverb, they were forced by the weight of evidence to correct Daniel’s use of the word as a noun. In order to correct Daniel, they added the word “sacrifice” to the Word, and thus turned a noun into an adverb. And then in order to correct the translators, Ellen White was inspired to record that she, “saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.”
มีเพียงในพระธรรมดาเนียลเท่านั้นที่คำนั้นถูกใช้เป็นคำนาม และอีกเก้าสิบเก้าครั้งที่เหลือนั้นถูกใช้เป็นคำวิเศษณ์ ด้วยเหตุนี้ เมื่อบรรดาผู้แปลพระคัมภีร์ฉบับคิงเจมส์เผชิญกับการที่ดาเนียลใช้คำนั้นห้าครั้งในฐานะคำนาม ในขณะที่ผู้เขียนคนอื่นทั้งหมดในพระคัมภีร์ใช้คำนั้นเก้าสิบเก้าครั้งในฐานะคำวิเศษณ์ พวกเขาจึงถูกบีบบังคับด้วยน้ำหนักแห่งหลักฐานให้แก้ไขการใช้คำนั้นของดาเนียลในฐานะคำนาม เพื่อที่จะแก้ไขดาเนียล พวกเขาได้เติมคำว่า “sacrifice” ลงในพระวจนะ และด้วยเหตุนั้นจึงเปลี่ยนคำนามให้เป็นคำวิเศษณ์ แล้วต่อมา เพื่อที่จะแก้ไขบรรดาผู้แปลนั้นเอง เอลเลน ไวท์ได้รับการดลใจให้บันทึกว่า นาง “เห็นในส่วนที่เกี่ยวกับ ‘Daily’ ว่า คำว่า ‘sacrifice’ นั้นเป็นสิ่งที่ปัญญาของมนุษย์เติมเข้าไป และไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของต้นฉบับ; และองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงประทานความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับเรื่องนี้แก่บรรดาผู้ที่ประกาศเสียงร้องแห่งโมงแห่งการพิพากษา”
Miller, by his own testimony, was seeking to understand “the daily,” which he ultimately did in 2 Thessalonians. But also, by his own testimony, when seeking to understand a word, he would consider every place the word was used, and the word is used ninety-nine other times in the Bible. Yet his testimony of “the daily,” is that he found it nowhere but in the book of Daniel, when he stated, “I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel.” Miller was led to the jewels not alone by his method of study, but also by divine revelation that was given to him through the ministry of angels.
ตามคำพยานของมิลเลอร์เอง เขากำลังแสวงหาความเข้าใจเกี่ยวกับ “สิ่งเนืองนิตย์” ซึ่งในที่สุดเขาก็ได้เข้าใจใน 2 เธสะโลนิกา แต่ตามคำพยานของเขาเองเช่นกัน เมื่อแสวงหาความเข้าใจของคำคำหนึ่ง เขาจะพิจารณาทุกแห่งที่คำนั้นถูกใช้ และคำนั้นก็ถูกใช้อีกเก้าสิบเก้าครั้งในพระคัมภีร์ กระนั้น คำพยานของเขาเกี่ยวกับ “สิ่งเนืองนิตย์” กลับเป็นว่าเขาไม่พบคำนั้นที่ใดเลยนอกจากในพระธรรมดาเนียล เมื่อเขากล่าวว่า “ข้าพเจ้าอ่านต่อไป และไม่อาจพบกรณีอื่นใดที่มีคำนั้น [สิ่งเนืองนิตย์] ปรากฏอยู่ นอกจากในดาเนียล” มิลเลอร์ถูกนำไปสู่เพชรพลอยเหล่านั้น ไม่เพียงโดยวิธีการศึกษาของเขาเท่านั้น แต่ยังโดยการสำแดงจากพระเจ้าซึ่งประทานแก่เขาผ่านทางการปฏิบัติพันธกิจของเหล่าทูตสวรรค์ด้วย
This is why his understanding of “the daily,” was correct, but limited. He could not recognize that of the five times “the daily” is referenced in the book of Daniel, that one of the three times “the daily” is “taken away,” represented a different meaning than the other two times. One time “the daily” is used with the Hebrew word “rum” and the other two times it is used with the Hebrew word “sur”. Both words are translated as take away, but “rum” in Daniel chapter eight, verse eleven means “to lift up and exalt”, and in chapter eleven, verse thirty-one, and chapter twelve, verse eleven, the word “sur” means “to remove”.
นี่คือเหตุผลที่ความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับ “เครื่องบูชาประจำวัน” นั้นถูกต้อง แต่ยังจำกัดอยู่ เขาไม่อาจตระหนักได้ว่า ในห้าครั้งที่มีการกล่าวถึง “เครื่องบูชาประจำวัน” ในพระธรรมดาเนียลนั้น หนึ่งในสามครั้งที่ “เครื่องบูชาประจำวัน” ถูก “เอาไป” มีความหมายแตกต่างจากอีกสองครั้ง ครั้งหนึ่ง “เครื่องบูชาประจำวัน” ถูกใช้ร่วมกับคำภาษาฮีบรูว่า “rum” และอีกสองครั้งถูกใช้ร่วมกับคำภาษาฮีบรูว่า “sur” ทั้งสองคำได้รับการแปลว่า เอาไป แต่คำว่า “rum” ในดาเนียล บทที่แปด ข้อสิบเอ็ด มีความหมายว่า “ยกขึ้นและเทิดทูน” และในบทที่สิบเอ็ด ข้อสามสิบเอ็ด และบทที่สิบสอง ข้อสิบเอ็ด คำว่า “sur” มีความหมายว่า “เอาออก”
The theologians that eat and drink the Babylonian diet, argue that whether you remove a thing or whenever you lift up a thing, they both represent a type of removal, so both words are to be understood as possessing the same meaning. They argue that the three times “the daily,” is “taken away” always means to remove, and in doing so, they identify that Daniel was careless in his choice of words. They do not openly say that, but by inference they teach that Daniel should have used the word “sur” in all three occurrences, for according to the theologians he supposedly meant the same thing each time “the daily” was “taken away.”
บรรดานักเทววิทยาที่กินและดื่มอาหารแห่งบาบิโลน โต้แย้งว่า ไม่ว่าท่านจะเอาสิ่งหนึ่งออกไป หรือเมื่อใดก็ตามที่ท่านยกสิ่งหนึ่งขึ้น ทั้งสองอย่างล้วนเป็นภาพแทนของการนำออกไปประเภทหนึ่ง ดังนั้นคำทั้งสองจึงต้องเข้าใจว่ามีความหมายเดียวกัน พวกเขาโต้แย้งว่า คำว่า “เครื่องเผาบูชาประจำวัน” ทั้งสามครั้งที่กล่าวว่า “ถูกเอาไป” นั้นหมายถึงการเอาออกเสมอ และในการทำเช่นนั้น พวกเขาก็ชี้ว่าดาเนียลประมาทเลินเล่อในการเลือกใช้ถ้อยคำของตน พวกเขามิได้กล่าวเช่นนั้นอย่างเปิดเผย แต่โดยนัยแล้ว พวกเขาสอนว่าดาเนียลควรใช้คำว่า “sur” ในทั้งสามแห่งที่ปรากฏ เพราะตามความเห็นของนักเทววิทยา ดาเนียลย่อมหมายถึงสิ่งเดียวกันทุกครั้งที่ “เครื่องเผาบูชาประจำวัน” “ถูกเอาไป”
They do the same thing with the words “miqdash” and “qodesh” which are both translated as “sanctuary,” in verses eleven through fourteen of chapter eight. In each reference of “sanctuary” in those four verses, they insist they all represent God’s sanctuary. By inference again, Daniel should have simply used “qodesh” in all three references, and not used “miqdash” in verse eleven. Miller would not have recognized the distinction between those words, but the modern theologians do, and when they do, they insist that no distinction should be acknowledged. Yet Miller, who did not recognize the distinctions between the words, came to the opposite understanding of the modern theologians.
พวกเขากระทำเช่นเดียวกันกับคำว่า “miqdash” และ “qodesh” ซึ่งทั้งสองคำได้รับการแปลว่า “สถานนมัสการ” ในข้อสิบเอ็ดถึงข้อสิบสี่ของบทที่แปด ในทุกครั้งที่คำว่า “สถานนมัสการ” ปรากฏในสี่ข้อนั้น พวกเขายืนกรานว่าทั้งหมดล้วนหมายถึงสถานนมัสการของพระเจ้า โดยนัยเดียวกัน ดาเนียลก็ควรจะใช้เพียงคำว่า “qodesh” ในการอ้างถึงทั้งสามครั้ง และไม่ควรใช้คำว่า “miqdash” ในข้อสิบเอ็ด มิลเลอร์คงจะมิได้สังเกตเห็นความแตกต่างระหว่างคำเหล่านั้น แต่นักเทววิทยาสมัยใหม่สังเกตเห็น และเมื่อพวกเขาสังเกตเห็นแล้ว พวกเขากลับยืนกรานว่าไม่ควรยอมรับว่ามีความแตกต่างใด ๆ กระนั้น มิลเลอร์ ผู้ซึ่งมิได้สังเกตเห็นความแตกต่างระหว่างคำเหล่านั้น กลับมาถึงความเข้าใจที่ตรงกันข้ามกับของนักเทววิทยาสมัยใหม่
The reality is that Daniel was an extremely careful writer, who knew the Hebrew language and was judged as ten times smarter than all the other wise men of Babylon who were very smart men in their society in their own right. If anyone knew the proper usage of the Hebrew language, and how it was to be correctly represented in that particular history, it was Daniel. If Daniel employed different words, it was because they were meant to convey different meanings, which he purposely sought to represent. When Daniel’s distinct use of the words that are translated as “sanctuary” or as “take away” are acknowledged, they uphold Miller’s understanding of “the daily,” which was recognized by Miller in the very passage where Paul identifies that those who hate truth are destined to receive strong delusion.
ความจริงก็คือ ดาเนียลเป็นผู้เขียนที่ระมัดระวังอย่างยิ่ง ผู้รู้ภาษาฮีบรู และได้รับการตัดสินว่ามีสติปัญญาเหนือกว่านักปราชญ์ทั้งปวงแห่งบาบิโลนถึงสิบเท่า ซึ่งต่างก็เป็นคนฉลาดมากในสังคมของตนเองอยู่แล้ว หากผู้ใดรู้ถึงการใช้ภาษาฮีบรูที่ถูกต้อง และรู้ว่าควรถ่ายทอดไว้อย่างถูกต้องในประวัติศาสตร์เฉพาะนั้นอย่างไร ผู้นั้นก็คือดาเนียล หากดาเนียลใช้ถ้อยคำที่แตกต่างกัน ก็เป็นเพราะถ้อยคำเหล่านั้นมีเจตนาให้สื่อความหมายที่แตกต่างกัน ซึ่งท่านจงใจมุ่งจะถ่ายทอดไว้ เมื่อยอมรับการใช้คำที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนของดาเนียลในคำที่แปลว่า “สถานบริสุทธิ์” หรือ “ชิงไป” แล้ว คำเหล่านั้นก็สนับสนุนความเข้าใจของมิลเลอร์เกี่ยวกับ “สิ่งประจำวันที่ต่อเนื่อง” ซึ่งมิลเลอร์ได้ตระหนักเห็นในข้อพระคัมภีร์ตอนเดียวกันนั้นเอง ที่เปาโลระบุว่าบรรดาผู้ที่เกลียดชังความจริงย่อมถูกกำหนดไว้ให้ได้รับการลวงอย่างแรงกล้า.
Those who hate the truth and believe the lie which produces strong delusion, are also represented as the drunkards of Ephraim, who are represented in two classes. One class is the learned leadership and the other class is the unlearned laity who will only hear what the learned teach them. They are those who hide beneath lies, and who make a covenant with death. They are those whose soul is lifted up in Habakkuk two, and they are the foolish virgins of Matthew twenty-five. They are those who reject the foundational truths of Miller’s dream, which shine ten times brighter at the end (representing the tenth and final test for modern Israel), as typified by the tenth and final test for ancient Israel.
บรรดาผู้ที่เกลียดชังความจริงและเชื่อคำมุสาอันก่อให้เกิดความหลงผิดอย่างรุนแรงนั้น ยังถูกพรรณนาไว้ด้วยว่าเป็นคนขี้เมาแห่งเอฟราอิม ซึ่งถูกจำแนกออกเป็นสองจำพวก จำพวกหนึ่งคือผู้นำที่มีความรู้ อีกจำพวกหนึ่งคือฆราวาสผู้ไร้การศึกษา ซึ่งจะยอมฟังแต่สิ่งที่ชนผู้มีความรู้สอนพวกเขาเท่านั้น พวกเขาคือผู้ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้คำมุสา และผู้ที่ทำพันธสัญญากับความตาย พวกเขาคือผู้ที่จิตใจของตนผยองขึ้นในฮาบากุก บทที่สอง และพวกเขาคือหญิงพรหมจารีโง่เขลาในมัทธิว บทที่ยี่สิบห้า พวกเขาคือผู้ที่ปฏิเสธความจริงพื้นฐานแห่งความฝันของมิลเลอร์ ซึ่งส่องประกายสว่างยิ่งขึ้นสิบเท่าในวาระสุดท้าย (อันเป็นสัญลักษณ์ของการทดสอบครั้งที่สิบและครั้งสุดท้ายสำหรับอิสราเอลสมัยใหม่) ดังที่ได้รับการแสดงเป็นแบบอย่างไว้โดยการทดสอบครั้งที่สิบและครั้งสุดท้ายสำหรับอิสราเอลโบราณ.
We will continue this study in the next article.
เราจะศึกษาต่อในบทความถัดไป
And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have shewed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness. And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now. And the Lord said, I have pardoned according to thy word: But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. Numbers 14:11–24.
และพระเยโฮวาห์ตรัสแก่โมเสสว่า ชนชาตินี้จะยั่วยุเรานานสักเท่าใด? และจะไม่เชื่อเรานานสักเท่าใด ทั้ง ๆ ที่เราได้สำแดงหมายสำคัญทั้งสิ้นท่ามกลางพวกเขา? เราจะลงโทษพวกเขาด้วยโรคระบาด และตัดพวกเขาออกจากมรดก แล้วเราจะกระทำให้เจ้ากลายเป็นประชาชาติที่ใหญ่กว่าและมีกำลังมากกว่าพวกเขา และโมเสสทูลพระเยโฮวาห์ว่า แล้วชาวอียิปต์จะได้ยินเรื่องนี้ (เพราะพระองค์ทรงนำชนชาตินี้ขึ้นมาจากท่ามกลางพวกเขาด้วยฤทธานุภาพของพระองค์) และพวกเขาจะบอกแก่ชาวเมืองในแผ่นดินนี้ เพราะคนเหล่านั้นได้ยินแล้วว่าพระองค์ พระเยโฮวาห์ ทรงสถิตอยู่ท่ามกลางชนชาตินี้ และว่าพระองค์ พระเยโฮวาห์ ทรงปรากฏเห็นกันต่อหน้า และเมฆของพระองค์ตั้งอยู่เหนือพวกเขา และพระองค์เสด็จนำหน้าพวกเขาในเวลากลางวันด้วยเสาเมฆ และในเวลากลางคืนด้วยเสาไฟ บัดนี้ ถ้าพระองค์จะทรงประหารชนชาตินี้ทั้งหมดดุจคน ๆ เดียว บรรดาประชาชาติที่ได้ยินกิตติศัพท์ของพระองค์จะกล่าวว่า เพราะพระเยโฮวาห์ไม่สามารถนำชนชาตินี้เข้าไปในแผ่นดินซึ่งพระองค์ทรงปฏิญาณแก่พวกเขา พระองค์จึงทรงประหารพวกเขาเสียในถิ่นทุรกันดาร และบัดนี้ ข้าพระองค์วิงวอนพระองค์ ขอให้ฤทธิ์อำนาจแห่งองค์เจ้านายของข้าพระองค์ยิ่งใหญ่ ตามที่พระองค์ได้ตรัสไว้ว่า พระเยโฮวาห์ทรงกริ้วช้า และอุดมด้วยพระเมตตา ทรงอภัยความชั่วช้าและการละเมิด แต่จะไม่ทรงยกโทษแก่ผู้ที่มีความผิดอย่างเด็ดขาด ทรงลงโทษความชั่วช้าของบิดาตกแก่บุตรถึงชั่วที่สามและชั่วที่สี่ ข้าพระองค์วิงวอนพระองค์ ขอทรงโปรดอภัยความชั่วช้าของชนชาตินี้ตามความยิ่งใหญ่แห่งพระเมตตาของพระองค์ ดังที่พระองค์ได้ทรงอภัยชนชาตินี้มาตั้งแต่อียิปต์จนถึงบัดนี้ และพระเยโฮวาห์ตรัสว่า เราได้อภัยตามคำของเจ้าแล้ว แต่ตราบเท่าที่เรามีชีวิตอยู่จริง แผ่นดินโลกทั้งสิ้นจะเต็มด้วยพระสิริของพระเยโฮวาห์ เพราะว่าบรรดาคนเหล่านั้นที่ได้เห็นพระสิริของเรา และการอัศจรรย์ของเราซึ่งเราได้กระทำในอียิปต์และในถิ่นทุรกันดาร และได้ทดลองเราบัดนี้ถึงสิบครั้งแล้ว และไม่เชื่อฟังเสียงของเรา แน่ทีเดียว พวกเขาจะไม่ได้เห็นแผ่นดินซึ่งเราได้ปฏิญาณไว้แก่บรรพบุรุษของพวกเขา และไม่มีผู้ใดในบรรดาผู้ที่ยั่วยุเราจะได้เห็นแผ่นดินนั้น แต่คาเลบผู้รับใช้ของเรา เพราะมีจิตใจอีกอย่างหนึ่งอยู่กับเขา และได้ติดตามเราอย่างสุดจิตสุดใจ เราจะนำเขาเข้าไปในแผ่นดินที่เขาได้เข้าไปนั้น และเชื้อสายของเขาจะได้ครอบครองแผ่นดินนั้น กันดารวิถี 14:11–24