We have been informed that, “God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Miller was prevented by the history where he was raised up in from understanding the “great light” located in chapters twelve, thirteen, sixteen, seventeen and eighteen of Revelation, for those chapters identified the work of prophetic kingdoms which he could not see from his historical vantage point.
เราได้รับแจ้งว่า “พระเจ้าทรงชี้นำความคิดจิตใจของวิลเลียม มิลเลอร์ไปสู่คำพยากรณ์ทั้งหลาย และประทานความสว่างอันยิ่งใหญ่แก่เขาเกี่ยวกับพระธรรมวิวรณ์” มิลเลอร์ถูกขัดขวางโดยประวัติศาสตร์ในยุคที่เขาถูกยกขึ้นมา ไม่ให้เข้าใจ “ความสว่างอันยิ่งใหญ่” ซึ่งอยู่ในวิวรณ์บทที่สิบสอง สิบสาม สิบหก สิบเจ็ด และสิบแปด เพราะบทเหล่านั้นชี้ระบุถึงงานของอาณาจักรเชิงพยากรณ์ต่าง ๆ ซึ่งเขาไม่อาจมองเห็นได้จากจุดยืนทางประวัติศาสตร์ของเขาเอง।
The light given Miller on the book of Revelation was the Churches, Seals and Trumpets, and it is the last three Trumpets, which are identified as “three Woes,” that are represented upon Habakkuk’s two tables. The “great light,” given to Miller in the book of Revelation concerns the role of Islam in Bible prophecy. Yet even that “great light” was limited by his historical setting.
ความสว่างที่ได้ประทานแก่ Miller ในพระธรรมวิวรณ์คือเรื่องคริสตจักรทั้งหลาย ตราทั้งหลาย และแตรทั้งหลาย และแตรสามใบสุดท้ายซึ่งถูกระบุว่าเป็น “วิบัติ” สามประการนั้น ได้รับการแทนไว้บนแผ่นจารึกสองแผ่นของฮาบากุก “ความสว่างยิ่งใหญ่” ที่ได้ประทานแก่ Miller ในพระธรรมวิวรณ์นั้นเกี่ยวข้องกับบทบาทของอิสลามในคำพยากรณ์พระคัมภีร์ กระนั้น แม้แต่ “ความสว่างยิ่งใหญ่” นั้นก็ยังถูกจำกัดโดยบริบททางประวัติศาสตร์ของเขาเอง
“The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.
“คริสตจักรทั้งเจ็ดแห่งเอเชียคือประวัติศาสตร์ของคริสตจักรของพระคริสต์ในลักษณะทั้งเจ็ดของเธอ ตลอดความคดเคี้ยวและการผันแปรทั้งสิ้นของเธอ ตลอดความรุ่งเรืองและความทุกข์ยากทั้งสิ้นของเธอ ตั้งแต่สมัยของอัครทูตลงมาจนถึงที่สุดปลายของโลก ตราทั้งเจ็ดคือประวัติศาสตร์แห่งกิจการทั้งหลายของอำนาจและกษัตริย์ทั้งหลายแห่งแผ่นดินโลกที่กระทำต่อคริสตจักร และการทรงพิทักษ์คุ้มครองประชากรของพระองค์โดยพระเจ้าในช่วงเวลาเดียวกัน แตรทั้งเจ็ดคือประวัติศาสตร์แห่งการพิพากษาอันจำเพาะและหนักหน่วงเจ็ดประการซึ่งถูกส่งลงมายังโลก หรืออาณาจักรโรมัน และขันทั้งเจ็ดคือภัยพิบัติสุดท้ายทั้งเจ็ดซึ่งถูกส่งลงมายังโรมของพระสันตะปาปา ท่ามกลางสิ่งเหล่านี้ยังมีเหตุการณ์อื่นอีกมากมาย สอดประสานอยู่ดุจลำน้ำสาขาทั้งหลาย และเติมเต็มมหานทีแห่งคำพยากรณ์ จนกระทั่งทั้งสิ้นไปสิ้นสุดพาเราเข้าสู่มหาสมุทรแห่งนิรันดร”
“This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.
“สำหรับข้าพเจ้า นี่คือเค้าโครงแห่งคำพยากรณ์ของยอห์นในพระธรรมวิวรณ์ และผู้ใดก็ตามที่ปรารถนาจะเข้าใจพระธรรมเล่มนี้ ผู้นั้นจำต้องมีความรู้โดยถ่องแท้ในส่วนอื่น ๆ ของพระวจนะของพระเจ้า ภาพพจน์และอุปมาอุปไมยที่ใช้ในคำพยากรณ์นี้ มิได้มีคำอธิบายทั้งหมดอยู่ในพระธรรมเล่มเดียวกัน หากแต่ต้องค้นหาในบรรดาผู้เผยพระวจนะอื่น ๆ และได้รับการอธิบายในพระคัมภีร์ตอนอื่น ๆ เพราะฉะนั้น จึงเป็นที่ประจักษ์ว่าพระเจ้าทรงมุ่งหมายให้มีการศึกษาพระวจนะทั้งหมด แม้เพื่อจะให้ได้มาซึ่งความรู้ที่ชัดเจนในส่วนใดส่วนหนึ่งก็ตาม” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.
Notice that Miller understood the seven last plagues as the seven judgments upon papal Rome. He could not understand that papal Rome was given a deadly wound that was to be healed. He recognized the seven trumpets as “a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom,” but was unable to recognize the distinction between the kingdoms of pagan and papal Rome. Therefore, his ability to see the distinction between the first four trumpets and the last three trumpets was limited.
พึงสังเกตว่า มิลเลอร์เข้าใจภัยพิบัติเจ็ดประการสุดท้ายว่าเป็นการพิพากษาทั้งเจ็ดที่มีต่อโรมของสันตะปาปา เขาไม่อาจเข้าใจได้ว่าโรมของสันตะปาปาได้รับบาดแผลฉกรรจ์ซึ่งจะได้รับการรักษาให้หาย เขารับรู้แตรทั้งเจ็ดว่าเป็น “ประวัติศาสตร์ของการพิพากษาเจ็ดประการอันเฉพาะเจาะจงและหนักหน่วงที่ถูกส่งลงมายังโลก หรืออาณาจักรโรมัน” แต่ไม่สามารถตระหนักถึงความแตกต่างระหว่างอาณาจักรของโรมนอกศาสนากับโรมของสันตะปาปาได้ ดังนั้น ความสามารถของเขาในการมองเห็นความแตกต่างระหว่างแตรสี่ประการแรกกับแตรสามประการสุดท้ายจึงมีจำกัด
Miller was unable to recognize that the judgments brought against Rome, were God’s response to Sunday enforcement, for the Millerites were still worshipping on Sunday in their history. Miller was correct in recognizing that the trumpets were judgments upon Rome, but the specific reason the judgments were brought, and the distinction between the first four and last three Trumpets was limited, or non-existent. With that limited view, the “jewel” of the three woes of Islam was still included upon the charts that were directed by the hand of God, and should not be altered.
มิลเลอร์ไม่สามารถตระหนักได้ว่า การพิพากษาทั้งหลายที่นำมาสู่กรุงโรมนั้น เป็นการตอบสนองของพระเจ้าต่อการบังคับถือวันอาทิตย์ เพราะพวกมิลเลอไรต์ในประวัติศาสตร์ของพวกเขายังคงนมัสการในวันอาทิตย์อยู่ มิลเลอร์ถูกต้องในการตระหนักว่า แตรทั้งหลายนั้นเป็นการพิพากษาต่อกรุงโรม แต่เหตุผลเฉพาะที่การพิพากษาเหล่านั้นถูกนำมา และความแตกต่างระหว่างแตรสี่ประการแรกกับแตรสามประการสุดท้ายนั้น มีอยู่อย่างจำกัด หรือแทบไม่มีเลย ภายใต้มุมมองที่จำกัดนั้น “อัญมณี” แห่งวิบัติทั้งสามของอิสลามก็ยังคงถูกรวมไว้บนแผนภูมิทั้งหลายที่ได้รับการทรงนำโดยพระหัตถ์ของพระเจ้า และไม่ควรถูกเปลี่ยนแปลง
Enlightened discernment allows a “wise” student of prophecy to recognize that God not only inspired the holy men who wrote the Bible, but He also governed the work of the men who translated the King James Bible, and He specifically says that He employed the same type of divine oversight in the production of the two sacred charts.
ความหยั่งรู้ที่ได้รับการส่องสว่างทำให้นักศึกษาคำพยากรณ์ที่ “มีปัญญา” สามารถตระหนักได้ว่า พระเจ้าไม่เพียงทรงดลใจบุคคลบริสุทธิ์ผู้เขียนพระคัมภีร์เท่านั้น แต่พระองค์ยังทรงกำกับควบคุมงานของผู้แปลพระคัมภีร์ฉบับคิงเจมส์ด้วย และพระองค์ยังตรัสไว้อย่างเจาะจงว่า พระองค์ทรงใช้การทรงดูแลโดยพระเจ้าในลักษณะเดียวกันนั้นในการจัดทำแผนภูมิศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองฉบับด้วย.
Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies the subject of the final Midnight Cry. The subject of the Midnight Cry in Millerite history was the date of the conclusion of the prophetic periods, and in this sense the “Midnight Cry” message of the last days (which is the message of Islam of the third Woe), has been typified by the date of October 22, 1844. That date in Millerite history typifies the soon-coming Sunday law, and both October 22, 1844, and the Sunday law were typified by the cross, which was the conclusion of the Triumphal Entry of Christ.
“อัญมณี” ของมิลเลอร์เกี่ยวกับแตรใบที่ห้า ที่หก และที่เจ็ด (อิสลาม) ส่องประกายเจิดจ้ายิ่งขึ้นสิบเท่าในวาระสุดท้าย เพราะมันชี้ให้เห็นหัวข้อของเสียงร้องเที่ยงคืนขั้นสุดท้าย หัวข้อของเสียงร้องเที่ยงคืนในประวัติศาสตร์มิลเลอไรต์คือวันที่แห่งการสิ้นสุดของช่วงเวลาเชิงพยากรณ์ และในความหมายนี้ ข่าวสาร “เสียงร้องเที่ยงคืน” แห่งวาระสุดท้าย (ซึ่งเป็นข่าวสารเรื่องอิสลามของวิบัติประการที่สาม) ได้ถูกทำให้ปรากฏเป็นแบบอย่างไว้โดยวันที่ 22 ตุลาคม 1844 วันดังกล่าวในประวัติศาสตร์มิลเลอไรต์เป็นแบบอย่างของกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งใกล้จะมาถึง และทั้งวันที่ 22 ตุลาคม 1844 และกฎหมายวันอาทิตย์นั้น ก็ได้ถูกทำให้ปรากฏเป็นแบบอย่างไว้โดยกางเขน ซึ่งเป็นบทสรุปของการเสด็จเข้าสู่กรุงอย่างมีชัยของพระคริสต์
Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies Islam in agreement with the theme of the last-day reformatory movement, which is Islam of the third Woe. Therefore, as the theme of the final reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, it has been typified by the theme of each of the previous reformatory movements, whether it be the theme of “the resurrection” in the reformatory movement of Christ, the theme of “prophetic time” in the history of the Millerites, the theme of “the ark of God” in the reformatory movement of David or the theme of “the covenant” in the reformatory movement of Moses.
“อัญมณี” ของมิลเลอร์ว่าด้วยแตรใบที่ห้า ที่หก และที่เจ็ด (อิสลาม) ส่องประกายเจิดจ้ายิ่งขึ้นสิบเท่าในยุคสุดท้าย เพราะสิ่งนี้ระบุอิสลามให้สอดคล้องกับหัวข้อของขบวนการปฏิรูปในยุคสุดท้าย ซึ่งก็คืออิสลามแห่งวิบัติประการที่สาม เพราะฉะนั้น ในฐานะที่เป็นหัวข้อของขบวนการปฏิรูปขั้นสุดท้ายของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน สิ่งนี้จึงได้ถูกแสดงเป็นแบบล่วงหน้าไว้โดยหัวข้อของขบวนการปฏิรูปแต่ละขบวนการก่อนหน้านั้น ไม่ว่าจะเป็นหัวข้อเรื่อง “การเป็นขึ้นจากตาย” ในขบวนการปฏิรูปของพระคริสต์ หัวข้อเรื่อง “เวลาพยากรณ์” ในประวัติศาสตร์ของพวกมิลเลอไรต์ หัวข้อเรื่อง “หีบของพระเจ้า” ในขบวนการปฏิรูปของดาวิด หรือหัวข้อเรื่อง “พันธสัญญา” ในขบวนการปฏิรูปของโมเสส.
Whether the event of the cross, the date of October 22, 1844, or the various themes of the reformatory movements, every date and theme represented a life-or-death testing question for the generation of that time. Miller’s “jewel” of the three Woes of Islam is a life-or-death test question, as represented in the parable of the ten virgins in terms of the “oil.” Miller’s jewels in the beginning of his dream shone as the sun, but at the end of his dream they shone “ten times brighter”. Miller’s jewels were like kerosene (lamp oil) in the history of the Millerites, but today those jewels are rocket fuel!
ไม่ว่าเหตุการณ์แห่งกางเขน วันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 หรือหัวข้อต่าง ๆ ของขบวนการปฏิรูป ทุกวันที่กำหนดและทุกหัวข้อนั้นล้วนเป็นคำถามทดสอบที่เกี่ยวข้องกับความเป็นความตายสำหรับชนรุ่นในสมัยนั้น “อัญมณี” ของมิลเลอร์ว่าด้วยวิบัติทั้งสามของอิสลาม เป็นคำถามทดสอบที่เกี่ยวข้องกับความเป็นความตาย ดังที่แสดงไว้ในคำอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนในแง่ของ “น้ำมัน” อัญมณีของมิลเลอร์ในตอนต้นของความฝันของเขาส่องประกายดุจดวงอาทิตย์ แต่ในตอนท้ายของความฝันของเขา อัญมณีเหล่านั้นส่องประกาย “สว่างยิ่งขึ้นสิบเท่า” อัญมณีของมิลเลอร์เป็นดุจน้ำมันก๊าด (น้ำมันตะเกียง) ในประวัติศาสตร์ของพวกมิลเลอไรต์ แต่ในวันนี้ อัญมณีเหล่านั้นคือเชื้อเพลิงจรวด!
The Millerites understood, and correctly applied, the time prophecy of Islam of the second Woe, that was fulfilled on August 11, 1840, but their understanding of the third Woe, which is the Seventh Trumpet, could not see the third Woe arriving as a judgment upon the sixth kingdom of Bible prophecy, for they did not see a fifth kingdom, let alone the sixth kingdom of Bible prophecy. Yet the “great light” on Revelation that was given to Miller is to shine ten times brighter in the “Midnight Cry” of the last days.
ชาวมิลเลอไรต์เข้าใจ และได้นำคำพยากรณ์เรื่องเวลาของอิสลามแห่งวิบัติประการที่สองไปประยุกต์ใช้อย่างถูกต้อง ซึ่งสำเร็จลงเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 แต่ความเข้าใจของพวกเขาเกี่ยวกับวิบัติประการที่สาม ซึ่งก็คือแตรใบที่เจ็ดนั้น ไม่อาจมองเห็นว่าวิบัติประการที่สามกำลังมาถึงในฐานะการพิพากษาเหนืออาณาจักรที่หกแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ได้ เพราะพวกเขามองไม่เห็นอาณาจักรที่ห้า นับประสาอะไรกับอาณาจักรที่หกแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ กระนั้นก็ดี “ความสว่างอันยิ่งใหญ่” เกี่ยวกับพระธรรมวิวรณ์ซึ่งได้ประทานแก่ Miller นั้น จะส่องสว่างเจิดจ้ายิ่งขึ้นสิบเท่าใน “เสียงร้องเวลาเที่ยงคืน” แห่งวันสุดท้าย।
The truths represented upon Habakkuk’s two tables are essentially truths which were fulfilled in past history. The charts are based upon the time prophecies which Miller was led to assemble, and all those time prophecies had concluded by 1844. Those time prophecies will shine brighter in the last days, for they will be seen to be as accurate today as they were in Millerite history, but they possess no direct time predictions for the last days. They do, however, provide repeating prophetic types of the histories they represented in the past, but with a few of Miller’s jewels, future predictions are directly represented.
ความจริงทั้งหลายซึ่งถูกสำแดงไว้บนตารางทั้งสองของฮาบากุกนั้น โดยสาระสำคัญแล้วเป็นความจริงซึ่งได้สำเร็จแล้วในประวัติศาสตร์อดีต แผนภูมิทั้งหลายตั้งอยู่บนคำพยากรณ์เรื่องเวลาที่มิลเลอร์ได้รับการทรงนำให้รวบรวมไว้ และคำพยากรณ์เรื่องเวลาเหล่านั้นทั้งหมดได้สิ้นสุดลงแล้วภายในปี 1844 คำพยากรณ์เรื่องเวลาเหล่านั้นจะส่องสว่างยิ่งขึ้นในวาระสุดท้าย เพราะจะเห็นได้ว่า คำพยากรณ์เหล่านั้นเที่ยงตรงในปัจจุบันเช่นเดียวกับที่เคยเที่ยงตรงในประวัติศาสตร์ของขบวนการมิลเลอไรต์ แต่คำพยากรณ์เหล่านั้นมิได้มีการกำหนดเวลาโดยตรงสำหรับวาระสุดท้าย อย่างไรก็ดี คำพยากรณ์เหล่านั้นได้ให้แบบอย่างเชิงพยากรณ์ที่เกิดซ้ำของประวัติศาสตร์ต่าง ๆ ซึ่งคำพยากรณ์เหล่านั้นได้เป็นตัวแทนไว้ในอดีต แต่ด้วยอัญมณีบางประการของมิลเลอร์ คำพยากรณ์เกี่ยวกับอนาคตจึงได้รับการสำแดงไว้อย่างตรงไปตรงมา
The work of Christ in the heavenly sanctuary that began in 1844, continues until that work is finished. The prophecy of the twenty-three hundred days, and the work of cleansing that it identified, is still “in the process of fulfillment,” as Sister White states concerning the Ulai and Hiddekel Rivers, so that prophecy has an end-of-the-world fulfillment.
พระราชกิจของพระคริสต์ในสถานนมัสการฝ่ายสวรรค์ซึ่งได้เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1844 ยังคงดำเนินต่อไปจนกว่าพระราชกิจนั้นจะสำเร็จสิ้น คำพยากรณ์เรื่องสองพันสามร้อยวัน และงานแห่งการชำระให้บริสุทธิ์ซึ่งคำพยากรณ์นั้นได้ระบุไว้ ยังคง “อยู่ในระหว่างการสำเร็จตามนั้น” ดังที่ซิสเตอร์ไวท์ได้กล่าวเกี่ยวกับแม่น้ำอุไลและฮิดเดเคล ฉะนั้นคำพยากรณ์นั้นจึงมีความสำเร็จตามในวาระสิ้นโลก
“The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.
“ความสว่างที่ดาเนียลได้รับจากพระเจ้านั้น ได้ประทานไว้เป็นพิเศษสำหรับยุคสุดท้ายเหล่านี้ นิมิตทั้งหลายที่ท่านได้เห็น ณ ริมฝั่งแม่น้ำอูไลและแม่น้ำฮิดเดเคล ซึ่งเป็นแม่น้ำใหญ่แห่งชินาร์ บัดนี้กำลังอยู่ในระหว่างการสำเร็จตามนั้น และเหตุการณ์ทั้งปวงที่ได้พยากรณ์ไว้จะเกิดขึ้นในไม่ช้า” Testimonies to Ministers, 112.
Portions of the visions of Daniel chapters seven and eight, which are on the two tables, are yet future, for they both identify the sanctuary work of Christ. Yet the histories of the kingdoms of Bible prophecy in those two chapters end with papal Rome receiving its deadly wound. The “stone” that is “cut out of the mountain without hands”, and the eighth kingdom of Daniel two are still future. But most of what is represented upon the charts in relation to Daniel chapters two, seven and eight has been fulfilled.
บางส่วนของนิมิตในดาเนียลบทที่เจ็ดและแปด ซึ่งอยู่บนแผ่นภาพทั้งสองนั้น ยังเป็นเหตุการณ์ในอนาคตอยู่ เพราะนิมิตทั้งสองต่างก็ชี้ระบุถึงพระราชกิจในสถานนมัสการของพระคริสต์ กระนั้น ประวัติศาสตร์ของอาณาจักรต่าง ๆ ในคำพยากรณ์พระคัมภีร์ในสองบทนั้นสิ้นสุดลงที่โรมฝ่ายสันตะปาปาได้รับบาดแผลถึงตาย “ศิลา” ซึ่ง “ตัดออกจากภูเขาโดยมิได้ใช้มือ” และอาณาจักรที่แปดในดาเนียลบทที่สอง ยังเป็นเหตุการณ์ในอนาคต แต่สิ่งที่แสดงไว้บนแผนภูมิส่วนใหญ่ในส่วนที่เกี่ยวกับดาเนียลบทที่สอง เจ็ด และแปด ก็ได้สำเร็จแล้ว
The work of Christ in the sanctuary, and the third Woe of Islam are essentially the two subjects that represent prophetic history beyond the time of the Millerites. Along with those two themes, is the last-day history that is typified when the two charts are brought together upon one line. When that is done, the first disappointment of 1843, as represented upon the first chart, finds its correction upon the second chart. Together they produce and identify the “hidden history” of the Seven Thunders, which is now being unsealed in connection with the unsealing of the Revelation of Jesus Christ.
พระราชกิจของพระคริสต์ในสถานนมัสการ และวิบัติประการที่สามของอิสลาม โดยแก่นแท้แล้วคือหัวข้อสองประการที่เป็นตัวแทนของประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ภายหลังสมัยของพวกมิลเลอไรต์ ควบคู่ไปกับหัวข้อทั้งสองนั้น คือประวัติศาสตร์แห่งยุคสุดท้ายซึ่งถูกทำให้เป็นแบบอย่างไว้เมื่อแผนภูมิทั้งสองถูกนำมารวมกันบนเส้นเดียวกัน เมื่อกระทำเช่นนั้น ความผิดหวังครั้งแรกในปี 1843 ตามที่แสดงไว้บนแผนภูมิฉบับแรก ก็พบการแก้ไขของมันบนแผนภูมิฉบับที่สอง ทั้งสองร่วมกันก่อให้เกิดและชี้ให้เห็นถึง “ประวัติศาสตร์ที่ซ่อนเร้น” ของฟ้าร้องทั้งเจ็ด ซึ่งบัดนี้กำลังถูกเปิดผนึกในการเชื่อมโยงกับการเปิดผนึกแห่งวิวรณ์ของพระเยซูคริสต์
That “hidden history” is structured upon the “truth,” which is the three Hebrew letters that when combined, create the word “truth.” The word is created by the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet, and represent Jesus not only as the Truth, but as Alpha and Omega. The “hidden history” begins and ends with a disappointment, and has rebellion in the middle, for “thirteen” is a number which represents rebellion.
“ประวัติศาสตร์ที่ซ่อนเร้น” นั้นถูกวางโครงสร้างไว้บน “ความจริง” ซึ่งก็คืออักษรฮีบรูสามตัวที่เมื่อนำมารวมกันแล้ว ก่อให้เกิดคำว่า “ความจริง” คำนี้ประกอบขึ้นจากอักษรตัวแรก ตัวที่สิบสาม และตัวสุดท้ายของอักษรฮีบรู และเป็นภาพแทนของพระเยซู ไม่เพียงในฐานะองค์ความจริงเท่านั้น แต่ยังในฐานะอัลฟาและโอเมกาด้วย “ประวัติศาสตร์ที่ซ่อนเร้น” เริ่มต้นและสิ้นสุดลงด้วยความผิดหวัง และมีการกบฏอยู่ตรงกลาง เพราะ “สิบสาม” เป็นตัวเลขที่เป็นภาพแทนของการกบฏ
The year 1843, illustrated upon the first chart, identifies the first disappointment and the arrival of the tarrying time. The tarrying time leads to the arrival of the message of the Midnight Cry, where the rebellion of the foolish virgins is manifested. The message of the Midnight Cry is then proclaimed until the last disappointment. That “hidden history” of the Midnight Cry is repeated (to the very letter) in the last days.
ปี ค.ศ. 1843 ซึ่งแสดงไว้บนแผนภูมิฉบับแรก บ่งชี้ถึงความผิดหวังครั้งแรกและการมาถึงของช่วงเวลาที่ทรงชะลอไว้ ช่วงเวลาแห่งการทรงชะลอนี้นำไปสู่การมาถึงของข่าวสารแห่งเสียงร้องยามเที่ยงคืน ซึ่งในการนั้นการกบฏของหญิงพรหมจารีโง่เขลาได้ปรากฏให้เห็น แล้วข่าวสารแห่งเสียงร้องยามเที่ยงคืนก็ได้รับการประกาศต่อไปจนถึงความผิดหวังครั้งสุดท้าย “ประวัติศาสตร์ที่ซ่อนเร้น” ของเสียงร้องยามเที่ยงคืนนั้นได้เกิดซ้ำอีก (ตรงตามตัวอักษรทุกประการ) ในวาระสุดท้าย
“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.
“ข้าพเจ้ามักถูกพาให้หวนคิดถึงอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน ซึ่งห้าคนมีปัญญา และห้าคนโง่เขลา อุปมานี้ได้สำเร็จแล้วและจะสำเร็จตามตัวอักษรทุกประการ เพราะมีการประยุกต์ใช้เป็นพิเศษกับช่วงเวลานี้ และเช่นเดียวกับข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สาม อุปมานี้ได้สำเร็จแล้วและจะคงเป็นความจริงสำหรับปัจจุบันต่อไปจนถึงอวสานแห่งกาลเวลา” Review and Herald, August 19, 1890.
When rightly understood, the previous statement identifies that the only group of people in the last days who have a possibility of being either a foolish or wise virgin, are people within a group who have suffered a disappointment. The disappointment is what produces the tarrying time, and the parable that “has been and will be fulfilled to the very letter” is premised upon the effects produced internally within the virgins during a tarrying time that begins with a disappointment. That disappointment that slew the “two witnesses” in the street of the city, and reduced them to dead, dry bones in the valley of death took place on July 18, 2020. Adventism, by and large, was not involved with that disappointment. If anything, they celebrated the failed prediction as the “two witnesses” lay slain in the street. To the very letter means “to the very letter”.
เมื่อเข้าใจอย่างถูกต้องแล้ว ข้อความก่อนหน้านี้ย่อมชี้ให้เห็นว่า คนเพียงกลุ่มเดียวในวาระสุดท้ายที่มีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นหญิงพรหมจารีที่โง่เขลาหรือหญิงพรหมจารีที่ฉลาด คือคนภายในกลุ่มหนึ่งซึ่งได้ประสบกับความผิดหวัง ความผิดหวังนั้นเองเป็นสิ่งที่ก่อให้เกิดช่วงเวลาแห่งการล่าช้า และอุปมาซึ่ง “ได้สำเร็จแล้วและจะสำเร็จตามตัวอักษรทุกประการ” นั้น ตั้งอยู่บนผลกระทบที่เกิดขึ้นภายในหญิงพรหมจารีทั้งหลายระหว่างช่วงเวลาแห่งการล่าช้าที่เริ่มต้นด้วยความผิดหวัง ความผิดหวังนั้นซึ่งได้สังหาร “พยานทั้งสอง” ในถนนของนคร และทำให้พวกเขากลายเป็นกระดูกแห้งที่ตายแล้วในหุบเขาแห่งความตาย ได้เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม 2020 โดยทั่วไปแล้ว แอ๊ดเวนติสม์ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับความผิดหวังนั้น หากจะว่าไปแล้ว พวกเขากลับเฉลิมฉลองการพยากรณ์ที่ล้มเหลวนั้น ขณะที่ “พยานทั้งสอง” นอนถูกสังหารอยู่ในถนน “ตามตัวอักษรทุกประการ” ก็หมายถึง “ตามตัวอักษรทุกประการ” นั่นเอง
In the Millerite history, the former covenant people (Protestantism), celebrated the failed prediction of 1843 (the first disappointment), and at that point the Protestants passed the limits of their probationary testing time. The testing time had begun on August 11, 1840, when the mighty angel of Revelation ten descended at the fulfillment of the time prophecy of the second Woe (Islam). The Protestants rejected prophetic time at the first disappointment, for the erroneous prediction provided them with an excuse for no longer seeking truth. The theme of all of the waymarks of the Millerite history was “time prophecy”.
ในประวัติศาสตร์ของขบวนการมิลเลอไรต์ ชนชาติแห่งพันธสัญญาเดิม (โปรเตสแตนต์) ได้เฉลิมฉลองคำพยากรณ์ที่ล้มเหลวของปี 1843 (ความผิดหวังครั้งแรก) และ ณ จุดนั้นเอง โปรเตสแตนต์ก็ได้ล่วงพ้นขอบเขตแห่งเวลาทดลองแห่งการทดสอบของตนไปแล้ว เวลาทดลองนั้นได้เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม 1840 เมื่อทูตสวรรค์ผู้ทรงอานุภาพแห่งวิวรณ์บทที่สิบเสด็จลงมา ณ การสำเร็จตามคำพยากรณ์เรื่องเวลาแห่งวิบัติประการที่สอง (อิสลาม) โปรเตสแตนต์ได้ปฏิเสธเวลาเชิงพยากรณ์ในการผิดหวังครั้งแรก เพราะคำพยากรณ์ที่ผิดพลาดนั้นได้ให้ข้ออ้างแก่พวกเขาในการไม่แสวงหาความจริงต่อไปอีก ธีมของหมุดหมายทั้งปวงในประวัติศาสตร์ของขบวนการมิลเลอไรต์คือ “คำพยากรณ์เรื่องเวลา”
On September 11, 2001, the angel of Revelation eighteen descended at the fulfillment of the prophecy of the third Woe (Islam). The theme of all of the waymarks in the last days is Islam. The first disappointment marks the end of a cleansing of the former covenant people, as the former covenant people were then provided with an excuse for no longer seeking the truth. The testing time then began for “the virgins” of the last days, for the testing of the former covenant people that began with the descent of the angel, ended at the first disappointment. Thus, the testing of those who are represented as virgins began, and that process of testing will ultimately manifest whether the virgins are either foolish or wise.
เมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ทูตสวรรค์แห่งวิวรณ์บทที่สิบแปดได้ลงมา ณ ความสำเร็จครบถ้วนของคำพยากรณ์แห่งวิบัติประการที่สาม (อิสลาม) แก่นเรื่องของหลักหมายทั้งปวงในวาระสุดท้ายคืออิสลาม ความผิดหวังครั้งแรกเป็นเครื่องหมายถึงจุดสิ้นสุดของการชำระชนชาติแห่งพันธสัญญาเดิมให้สะอาด ขณะที่ชนชาติแห่งพันธสัญญาเดิมนั้นได้รับข้ออ้างที่จะไม่แสวงหาความจริงอีกต่อไป แล้วจึงเริ่มต้นเวลาแห่งการทดสอบสำหรับ “หญิงพรหมจารี” แห่งวาระสุดท้าย เพราะเวลาทดสอบของชนชาติแห่งพันธสัญญาเดิมซึ่งเริ่มขึ้นพร้อมกับการลงมาของทูตสวรรค์นั้น ได้สิ้นสุดลงเมื่อถึงความผิดหวังครั้งแรก ดังนั้น การทดสอบของผู้ที่ถูกพรรณนาไว้ว่าเป็นหญิงพรหมจารีจึงได้เริ่มขึ้น และกระบวนการทดสอบนั้นในที่สุดจะสำแดงให้ประจักษ์ว่า หญิงพรหมจารีเหล่านั้นเป็นฝ่ายโง่เขลาหรือฝ่ายมีปัญญา
Between the first and the last disappointment is the message of the Midnight Cry. The theme of the message of the Midnight Cry for the Millerites was “time”, and the theme of the message of the Midnight Cry in the last days is “Islam”. In Miller’s dream he is awakened with a shout (cry), and at that time, his jewels shine ten times brighter than they formerly shone. The jewels upon the charts that directly identifies a prediction for the last days is Islam and the investigative judgment. As such, the tests of the “message” of the Midnight Cry and of the “experience” represented by the investigative judgment, is not for the former covenant people, but for those who profess to be the last virgins.
ระหว่างความผิดหวังครั้งแรกกับครั้งสุดท้ายนั้น มีข่าวสารแห่งเสียงร้องเวลาเที่ยงคืนอยู่ แก่นเรื่องของข่าวสารแห่งเสียงร้องเวลาเที่ยงคืนสำหรับพวกมิลเลอไรต์คือ “เวลา” และแก่นเรื่องของข่าวสารแห่งเสียงร้องเวลาเที่ยงคืนในวาระสุดท้ายคือ “อิสลาม” ในความฝันของมิลเลอร์ เขาถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงโห่ร้อง (cry) และในเวลานั้น อัญมณีของเขาส่องแสงเจิดจ้ายิ่งกว่าเดิมสิบเท่า อัญมณีบนแผนภูมิทั้งหลายที่ระบุคำพยากรณ์สำหรับวาระสุดท้ายโดยตรงคือ อิสลาม และการพิพากษาเพื่อการสอบสวน ดังนั้น บททดสอบทั้งหลายของ “ข่าวสาร” แห่งเสียงร้องเวลาเที่ยงคืน และของ “ประสบการณ์” ที่การพิพากษาเพื่อการสอบสวนเป็นภาพแทนนั้น จึงมิใช่สำหรับประชากรแห่งพันธสัญญาเดิม แต่สำหรับผู้ที่อ้างตนว่าเป็นพรหมจารีกลุ่มสุดท้ายเท่านั้น
The illustration that is produced when both charts are brought together, which identifies the history of the first to the last disappointment, identifies that in the time when the “hidden history” of the Seven Thunders is occurring, the final work of the investigative judgment is being accomplished. That final work is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and it takes place during the “troublous times” of Daniel nine, during the angering of the nations in Revelation eleven, the holding of the “four winds” of Revelation chapter seven, the “staying of the rough wind in the day of the east wind,” of Isaiah chapter twenty-seven, and the restraint of the “angry horse that is seeking to break loose and bring death and destruction” upon the world. All of these prophetic witnesses represent Islam of the third Woe, as represented upon the sacred charts.
ภาพประกอบที่เกิดขึ้นเมื่อแผนภูมิทั้งสองถูกรวมเข้าด้วยกัน ซึ่งชี้ระบุประวัติศาสตร์ตั้งแต่ความผิดหวังครั้งแรกจนถึงความผิดหวังครั้งสุดท้าย ชี้ให้เห็นว่า ในช่วงเวลาที่ “ประวัติศาสตร์ที่ซ่อนอยู่” ของฟ้าร้องทั้งเจ็ดกำลังดำเนินอยู่ งานสุดท้ายของการพิพากษาไต่สวนก็กำลังสำเร็จลง งานสุดท้ายนั้นคือการประทับตราคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน และเกิดขึ้นในระหว่าง “กาลเวลาแห่งความยากลำบาก” ของดาเนียลบทที่เก้า ระหว่างการที่ประชาชาติต่าง ๆ ถูกกระตุ้นให้โกรธในวิวรณ์บทที่สิบเอ็ด การยับยั้ง “ลมทั้งสี่” แห่งวิวรณ์บทที่เจ็ด “การยับยั้งลมพายุอันรุนแรงในวันแห่งลมทิศตะวันออก” แห่งอิสยาห์บทที่ยี่สิบเจ็ด และการเหนี่ยวรั้ง “ม้าอันเกรี้ยวกราดที่กำลังพยายามจะหลุดพ้นและนำความตายกับความพินาศ” มาสู่โลก บรรดาพยานฝ่ายพยากรณ์ทั้งหมดเหล่านี้เป็นตัวแทนของอิสลามแห่งภัยพิบัติที่สาม ดังที่ได้แสดงไว้บนแผนภูมิศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย.
The three primary elements of the two sacred charts of Habakkuk that are specifically addressing events that were future to the publication of the charts, is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, Islam and the fulfillment of the parable of the ten virgins. The charts identify a testing, sealing process of both an “experience” and a “message.” The experience necessary for a foolish virgin is “Christ in you the hope of glory”, which represents the perfection represented by the one hundred and forty-four thousand.
องค์ประกอบหลักสามประการของแผนภูมิศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองของฮาบากุก ซึ่งกล่าวถึงเหตุการณ์ที่ยังเป็นอนาคต ณ เวลาที่มีการเผยแพร่แผนภูมินั้นโดยเฉพาะ คือ การผนึกหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน อิสลาม และการสำเร็จตามคำอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน แผนภูมิเหล่านั้นระบุถึงกระบวนการทดสอบและการผนึก ทั้งในด้าน “ประสบการณ์” และ “ข่าวสาร” ประสบการณ์ที่จำเป็นสำหรับหญิงพรหมจารีโง่เขลา คือ “พระคริสต์ในท่านทั้งหลาย อันเป็นความหวังแห่งสง่าราศี” ซึ่งเป็นตัวแทนของความสมบูรณ์พร้อมที่หนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนเป็นตัวแทนอยู่นั้น
Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory: Whom we preach, warning every man, and teaching every man in all wisdom; that we may present every man perfect in Christ Jesus. Colossians 1:26–28.
แม้แต่ข้อนี้ซึ่งเป็นความล้ำลึกที่ได้ถูกซ่อนไว้ตั้งแต่ทุกยุคทุกสมัยและจากทุกชั่วอายุคน แต่บัดนี้ได้ทรงสำแดงแก่บรรดาวิสุทธิชนของพระองค์แล้ว แก่คนเหล่านั้นพระเจ้าทรงประสงค์จะให้รู้ว่าบรรดาท่ามกลางชนต่างชาติ ความมั่งคั่งแห่งสง่าราศีของความล้ำลึกนี้คืออะไร ซึ่งก็คือพระคริสต์ในท่านทั้งหลาย อันเป็นความหวังแห่งสง่าราศี พระองค์นั้นแหละที่เราประกาศอยู่ โดยเตือนสติทุกคนและสั่งสอนทุกคนด้วยสติปัญญาทุกประการ เพื่อเราจะได้นำทุกคนไปถวายให้ถึงความไพบูลย์ในพระคริสต์เยซู โคโลสี 1:26–28
The one hundred and forty-four thousand are represented as a group of people who have came out of a “captivity”. The captivity that is directly represented in the book of Revelation is the captivity of being dead in the street for three and a half days, as represented in Revelation chapter eleven. The captivity of a symbolic death is representing the “seven times” of Leviticus twenty-six, and that captivity requires the manifestation of repentance, as illustrated by Daniel’s prayer, in chapter nine.
คนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันถูกนำเสนอในฐานะกลุ่มชนที่ได้ออกมาจาก “การเป็นเชลย” การเป็นเชลยที่ถูกนำเสนอโดยตรงในพระธรรมวิวรณ์ คือการเป็นเชลยแห่งการนอนตายอยู่ตามถนนเป็นเวลาสามวันครึ่ง ดังที่แสดงไว้ในวิวรณ์บทที่สิบเอ็ด การเป็นเชลยแห่งความตายเชิงสัญลักษณ์นั้นเป็นตัวแทนของ “เจ็ดเวลา” ในเลวีนิติยี่สิบหก และการเป็นเชลยนั้นจำเป็นต้องมีการสำแดงการกลับใจ ดังที่มีภาพประกอบไว้โดยคำอธิษฐานของดาเนียลในบทที่เก้า
When the dead dry bones are brought back to life, they are immediately lifted up as an “ensign”. In death they were without Christ within them, the hope of glory. Part of their required repentance was their acknowledgment that they had walked contrary to God, and that God had walked contrary to them. When they meet the requirements prophetically identified, Christ then “comes suddenly to His temple”, and the “experience” is attained that is needed in order to be a member of the ensign that is then lifted up.
เมื่อกระดูกแห้งที่ตายแล้วถูกนำกลับมาสู่ชีวิต พวกเขาก็ถูกยกขึ้นทันทีเป็น “ธงสำคัญ” ในความตายนั้น พวกเขาปราศจากพระคริสต์อยู่ภายในพวกเขา ซึ่งเป็นความหวังแห่งพระสิริ ส่วนหนึ่งของการกลับใจที่พวกเขาจำเป็นต้องมี คือการยอมรับว่าพวกเขาได้ดำเนินสวนทางกับพระเจ้า และว่าพระเจ้าได้ดำเนินสวนทางกับพวกเขา เมื่อพวกเขาบรรลุข้อกำหนดต่าง ๆ ที่ถูกระบุไว้ในเชิงพยากรณ์แล้ว พระคริสต์จึง “เสด็จมายังพระวิหารของพระองค์โดยฉับพลัน” และ “ประสบการณ์” ที่จำเป็นเพื่อจะเป็นสมาชิกของธงสำคัญซึ่งถูกยกขึ้นในเวลานั้น ก็จะบรรลุถึง.
The “experience” that is illustrated when the two charts are brought together, is accomplished by the final work of Christ in the heavenly sanctuary. That “experience” is represented by the “mareh” vision, which is the vision of “the appearance”. The “message” that is needed is the “chazon” vision, of prophetic history. That “message” is identified as the message of God’s impending judgment upon a rebellious world that is brought about by Islam of the third Woe.
“ประสบการณ์” ที่ได้รับการพรรณนาเมื่อแผนภูมิทั้งสองถูกนำมารวมเข้าด้วยกันนั้น สำเร็จขึ้นโดยพระราชกิจสุดท้ายของพระคริสต์ในสถานนมัสการแห่งสวรรค์ “ประสบการณ์” นั้นถูกแสดงแทนด้วยนิมิต “mareh” ซึ่งเป็นนิมิตแห่ง “การปรากฏ” ส่วน “ข่าวสาร” ที่จำเป็นนั้นคือนิมิต “chazon” อันเป็นนิมิตแห่งประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ “ข่าวสาร” นั้นถูกระบุว่าเป็นข่าวสารแห่งการพิพากษาอันใกล้จะมาถึงของพระเจ้าต่อโลกที่กบฏ ซึ่งถูกนำมาโดยอิสลามแห่งวิบัติประการที่สาม
In 1856, the Lord sought to finish the rebuilding of spiritual Jerusalem in Adventism. Under the arrival of the three angels from 1798 unto 1844, the Millerite temple had been built upon the foundations, represented as “jewels” in Miller’s dream, as represented by the prophetic truths on the two pioneer charts (1843 and 1850) that fulfilled Habakkuk chapter two. He then led His people to erect the wall of His seventh-day Sabbath law, and returned them to the “old paths” of ancient Israel to finish the work of the “street to walk in”. BUT, the old path included a doctrine, a prophecy, that was designed to test and separate them. In 1863, Adventism failed the test of the “seven times”, and began to wander in the wilderness of Laodicea.
ในปี 1856 องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงแสวงหาที่จะทรงทำให้การสร้างเยรูซาเล็มฝ่ายจิตวิญญาณขึ้นใหม่ในขบวนการแอ๊ดเวนติสต์เสร็จสมบูรณ์ ภายใต้การมาถึงของทูตสวรรค์ทั้งสามตั้งแต่ปี 1798 จนถึงปี 1844 พระวิหารของพวกมิลเลอไรต์ได้ถูกสร้างขึ้นบนรากฐานทั้งหลาย ซึ่งถูกแทนด้วย “อัญมณี” ในความฝันของมิลเลอร์ ดังที่แสดงไว้โดยความจริงเชิงพยากรณ์บนแผนภูมิของผู้บุกเบิกทั้งสองฉบับ (1843 และ 1850) ที่ทำให้พระธรรมฮาบากุก บทที่สอง สำเร็จครบถ้วน แล้วพระองค์ทรงนำประชากรของพระองค์ให้ก่อกำแพงแห่งพระราชบัญญัติสะบาโตวันที่เจ็ดของพระองค์ขึ้น และทรงนำพวกเขากลับไปสู่ “มรรคาโบราณ” ของอิสราเอลสมัยโบราณ เพื่อให้งานของ “ถนนสำหรับเดิน” สำเร็จสิ้น แต่ทว่า มรรคาโบราณนั้นรวมถึงหลักคำสอนหนึ่ง คำพยากรณ์หนึ่ง ซึ่งถูกกำหนดไว้เพื่อทดสอบและแยกพวกเขาออก ในปี 1863 ขบวนการแอ๊ดเวนติสต์สอบตกในการทดสอบเรื่อง “เจ็ดเวลา” และเริ่มเร่ร่อนอยู่ในถิ่นทุรกันดารแห่งเลาดีเซีย
October 22, 1844, typifies the soon-coming Sunday law, and at the Sunday law the work will be accomplished represented by the forty-nine years of finishing the street and wall in troublous times, as identified by Daniel.
วันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 เป็นแบบอย่างล่วงหน้าถึงกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งจะมาถึงในไม่ช้า และเมื่อถึงกฎหมายวันอาทิตย์นั้น งานซึ่งถูกเป็นภาพแทนโดยช่วงเวลาสี่สิบเก้าปีแห่งการสร้างถนนและกำแพงให้เสร็จสิ้นในยามแห่งความยากลำบาก ตามที่ดาเนียลได้ระบุไว้ จะสำเร็จลุล่วงลง
Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. Daniel 9:25.
ฉะนั้น จงรู้และเข้าใจว่า นับตั้งแต่มีพระบัญชาให้ออกไปเพื่อบูรณะและสร้างกรุงเยรูซาเล็มขึ้นใหม่ จนถึงพระเมสสิยาห์องค์เจ้านาย จะเป็นเจ็ดสัปดาห์ และหกสิบสองสัปดาห์ กรุงนั้นจะถูกสร้างขึ้นใหม่ ทั้งถนนและกำแพง แม้ในยามแห่งความทุกข์ยาก ดาเนียล 9:25
All the prophets agree with one another, and the “troublous times” of Daniel is also identified in the passage from Early Writings which we have been considering.
บรรดาผู้เผยพระวจนะทั้งสิ้นสอดคล้องต้องกัน และ “กาลเวลาแห่งความทุกข์ยาก” ในพระธรรมดาเนียลก็ได้รับการระบุไว้เช่นกันในข้อความจาก Early Writings ที่เราได้กำลังพิจารณาอยู่ด้วย
“At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
“ในเวลานั้น ขณะที่พระราชกิจแห่งความรอดกำลังจะสิ้นสุดลง ความทุกข์ยากจะบังเกิดขึ้นบนแผ่นดินโลก และบรรดาประชาชาติจะพากันโกรธแค้น ทว่าถูกเหนี่ยวรั้งไว้เพื่อมิให้ขัดขวางงานของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ในเวลานั้น ‘ฝนชุกปลายฤดู’ หรือการฟื้นชื่นจากพระพักตร์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า จะมาเพื่อประทานฤทธิ์อำนาจแก่เสียงอันดังของทูตสวรรค์องค์ที่สาม และเตรียมวิสุทธิชนให้ยืนหยัดได้ในช่วงเวลาที่ภัยพิบัติทั้งเจ็ดประการสุดท้ายจะถูกเทลงมา” Early Writings, 85.
We will continue this study in the next article.
เราจะดำเนินการศึกษานี้ต่อในบทความถัดไป
“Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’
“ตราบใดที่ผู้ซึ่งปฏิญาณตนว่ายึดถือความจริงยังคงปรนนิบัติซาตาน เงาอันชั่วร้ายจากนรกของมันจะบดบังทัศนะของเขาทั้งหลายที่มีต่อพระเจ้าและสวรรค์ เขาทั้งหลายจะเป็นดังผู้ที่ได้สูญเสียความรักครั้งแรกไปแล้ว เขาทั้งหลายไม่อาจมองเห็นสภาวะแห่งนิรันดร์ได้ สิ่งซึ่งพระเจ้าได้ทรงเตรียมไว้สำหรับเรานั้น ได้รับการพรรณนาไว้ในเศคาริยาห์ บทที่ 3 และ 4 และ 4:12–14 ว่า ‘ข้าพเจ้าจึงทูลเขาอีกว่า กิ่งมะกอกสองกิ่งนี้คืออะไร ซึ่งส่งน้ำมันสีทองออกจากตัวของมันผ่านท่อทองคำสองท่อน? และท่านก็ตอบข้าพเจ้าว่า เจ้าไม่รู้หรือว่าสิ่งเหล่านี้คืออะไร? และข้าพเจ้าทูลว่า ไม่ทราบ พระเจ้าข้า แล้วท่านจึงกล่าวว่า สิ่งเหล่านี้คือผู้รับการเจิมทั้งสอง ผู้ยืนอยู่ข้างองค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งพิภพทั้งสิ้น’”
“The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
“องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเปี่ยมด้วยทรัพยากรทั้งสิ้น พระองค์มิได้ทรงขัดสนในเครื่องมือหรือวิถีทางใด ๆ เลย เป็นเพราะความขาดศรัทธาของเรา ความเป็นฝ่ายโลกของเรา วาจาอันไร้ค่าน้ำหนักของเรา ความไม่เชื่อของเรา ซึ่งสำแดงออกในถ้อยคำสนทนาของเรา เงามืดทั้งหลายจึงมารวมคลุ้มอยู่รอบตัวเรา พระคริสต์มิได้ทรงถูกสำแดงในถ้อยคำหรือในลักษณะนิสัยว่าเป็นผู้ทรงงดงามน่าปรารถนาโดยสิ้นเชิง และทรงประเสริฐยิ่งกว่าหมื่นคน เมื่อจิตวิญญาณพอใจที่จะยกตนขึ้นสู่ความอนิจจังเปล่าประโยชน์ พระวิญญาณขององค์พระผู้เป็นเจ้าก็ทรงกระทำเพื่อจิตวิญญาณนั้นได้น้อยยิ่ง นิมิตอันสั้นเขลาของเรามองเห็นแต่เงามืด แต่ไม่อาจเห็นพระสิริที่อยู่เบื้องพ้นไป ทูตสวรรค์ทั้งหลายกำลังยึดเหนี่ยวลมทั้งสี่ไว้ ซึ่งได้รับการพรรณนาเป็นม้าพยศที่กำลังโกรธเกรี้ยว พยายามจะหลุดพ้นและกรูกระโจนไปทั่วพื้นพิภพทั้งสิ้น นำการทำลายและความตายไปตามทางของมัน”
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
“เราจะนอนหลับอยู่ ณ ริมขอบของโลกนิรันดร์แท้หรือ? เราจะเฉื่อยชา เย็นชา และไร้ชีวิตอยู่หรือ? โอ ขอให้ในคริสตจักรของเรามีพระวิญญาณและลมปราณแห่งพระเจ้าทรงเป่าเข้าสู่ประชากรของพระองค์ เพื่อเขาทั้งหลายจะได้ยืนขึ้นด้วยเท้าของตนและมีชีวิต เราจำเป็นต้องเห็นว่าทางนั้นคับแคบ และประตูก็แคบด้วย แต่เมื่อเราผ่านประตูแคบนั้นเข้าไป ความกว้างใหญ่ของมันก็ไร้ขอบเขต” Manuscript Releases, เล่ม 20, 217.