God never changes, and therefore Adventism is judged in its fourth generation.
พระเจ้าไม่ทรงเปลี่ยนแปลงเลย ฉะนั้นลัทธิแอ๊ดเวนติสต์จึงถูกพิพากษาในชั่วอายุที่สี่ของตน
“‘And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; and the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. And to the others he said in mine hearing, Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’
“‘และพระองค์ทรงร้องเรียกชายผู้สวมเสื้อป่าน ผู้มีกระเป๋าหมึกของเสมียนอยู่ที่ข้างกายเขา และองค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสแก่เขาว่า จงไปทั่วท่ามกลางนคร ทั่วท่ามกลางกรุงเยรูซาเล็ม และจงทำเครื่องหมายไว้ที่หน้าผากของบรรดาชายผู้ทอดถอนใจและร้องคร่ำครวญเพราะสิ่งอันน่าสะอิดสะเอียนทั้งสิ้นซึ่งได้กระทำกันอยู่ท่ามกลางเมืองนั้น และพระองค์ตรัสแก่คนอื่น ๆ ในการได้ยินของข้าพเจ้าว่า จงตามเขาไปทั่วนครและจงประหาร อย่าให้ตาของพวกเจ้าสงสารเลย และอย่าได้มีความเมตตาเลย จงฆ่าให้สิ้นทั้งคนแก่และคนหนุ่ม ทั้งหญิงพรหมจารี และเด็กเล็ก และผู้หญิง แต่จงอย่าเข้าใกล้ผู้ใดที่มีเครื่องหมายนั้นอยู่บนตัวเขา และจงเริ่มที่สถานนมัสการของเรา แล้วพวกเขาก็เริ่มที่พวกผู้เฒ่าซึ่งอยู่ต่อพระนิเวศนั้น’”
“Jesus is about to leave the mercy seat of the heavenly sanctuary to put on garments of vengeance and pour out His wrath in judgments upon those who have not responded to the light God has given them. ‘Because sentence against an evil work is not executed speedily, therefore the heart of the sons of men is fully set in them to do evil.’ Instead of being softened by the patience and long forbearance that the Lord has exercised toward them, those who fear not God and love not the truth strengthen their hearts in their evil course. But there are limits even to the forbearance of God, and many are exceeding these boundaries. They have overrun the limits of grace, and therefore God must interfere and vindicate His own honor.
“พระเยซูกำลังจะเสด็จออกจากพระที่นั่งแห่งพระกรุณาในสถานนมัสการแห่งสวรรค์ เพื่อทรงสวมฉลองพระองค์แห่งการแก้แค้น และทรงเทพระพิโรธของพระองค์ออกมาเป็นการพิพากษาเหนือบรรดาผู้ที่มิได้ตอบสนองต่อความสว่างที่พระเจ้าได้ประทานแก่พวกเขา ‘เพราะคำพิพากษาต่อการชั่วมิได้กระทำลงโดยเร็ว ฉะนั้นใจของบุตรทั้งหลายของมนุษย์จึงตั้งมั่นเต็มที่ที่จะกระทำชั่ว’ แทนที่จะอ่อนลงเพราะความอดทนและความทรหดอดกลั้นยืนนานที่องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงสำแดงต่อพวกเขา บรรดาผู้ที่ไม่ยำเกรงพระเจ้าและไม่รักความจริงกลับทำใจของตนให้แข็งกระด้างยิ่งขึ้นในทางชั่วของตน แต่แม้ความอดกลั้นของพระเจ้าก็ยังมีขีดจำกัด และมีคนเป็นอันมากกำลังก้าวล่วงเขตแดนเหล่านั้น พวกเขาได้ล่วงเกินขอบเขตแห่งพระคุณแล้ว ฉะนั้นพระเจ้าจึงต้องทรงแทรกแซงและทรงพิทักษ์พระเกียรติของพระองค์เอง”
“Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.
พระยาห์เวห์ตรัสเกี่ยวกับพวกอาโมไรต์ว่า “ในชั่วอายุที่สี่ พวกเขาจะกลับมาที่นี่อีก เพราะความชั่วช้าของพวกอาโมไรต์ยังไม่เต็มขนาด” แม้ว่าชนชาตินี้จะเป็นที่ประจักษ์ชัดเนื่องด้วยการนับถือรูปเคารพและความเสื่อมทรามของตน แต่พวกเขาก็ยังมิได้เติมถ้วยแห่งความชั่วช้าของตนให้เต็ม และพระเจ้าจะยังไม่ทรงมีพระบัญชาให้ทำลายพวกเขาเสียสิ้น ประชาชนจะต้องได้เห็นฤทธานุภาพของพระเจ้าสำแดงออกอย่างเด่นชัด เพื่อว่าพวกเขาจะปราศจากข้อแก้ตัว พระผู้สร้างผู้ทรงเปี่ยมด้วยพระกรุณาทรงเต็มพระทัยที่จะทรงอดกลั้นต่อความชั่วช้าของพวกเขาจนถึงชั่วอายุที่สี่ แล้วหากไม่ปรากฏการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น คำพิพากษาของพระองค์ก็จะตกลงเหนือพวกเขา
“With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.
“องค์ผู้ทรงไร้ขอบเขตยังคงทรงทำบัญชีกับบรรดาประชาชาติทั้งปวงด้วยความแม่นยำที่ไม่ผิดพลาด ขณะที่พระเมตตาของพระองค์ยังทรงยื่นให้พร้อมด้วยการทรงเรียกให้กลับใจ บัญชีนี้จะยังคงเปิดอยู่; แต่เมื่อยอดตัวเลขถึงจำนวนหนึ่งซึ่งพระเจ้าได้ทรงกำหนดไว้แล้ว การปฏิบัติการแห่งพระพิโรธของพระองค์ก็เริ่มต้นขึ้น บัญชีนั้นถูกปิดลง ความอดทนอันยืนยาวของพระเจ้าสิ้นสุดลง ไม่มีการวิงวอนขอพระเมตตาแทนพวกเขาอีกต่อไป”
“The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.
“ผู้เผยพระวจนะ เมื่อทอดสายตามองลงไปตามกาลเวลาตลอดยุคสมัย ก็ได้เห็นช่วงเวลานี้ปรากฏอยู่เบื้องหน้าภาพนิมิตของท่าน ชนชาติทั้งหลายในยุคนี้เป็นผู้ได้รับพระกรุณาคุณอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน พระพรอันประเสริฐที่สุดจากสวรรค์ได้ประทานแก่พวกเขาแล้ว แต่ความเย่อหยิ่งที่เพิ่มพูนขึ้น ความโลภ การนับถือรูปเคารพ การดูหมิ่นพระเจ้า และความอกตัญญูอันต่ำช้า ได้ถูกจารึกไว้กล่าวโทษพวกเขา พวกเขากำลังปิดบัญชีของตนกับพระเจ้าอย่างรวดเร็ว”
“But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.
“แต่สิ่งที่ทำให้ข้าพเจ้าสั่นสะท้านก็คือความจริงที่ว่า บรรดาผู้ที่ได้รับความสว่างและสิทธิพิเศษมากที่สุด ได้กลับกลายเป็นผู้ปนเปื้อนด้วยความชั่วช้าที่แพร่หลายอยู่ทั่วไป ภายใต้อิทธิพลของคนอธรรมที่อยู่รอบตัวเขา หลายคน แม้กระทั่งในหมู่ผู้ที่อ้างตนว่ายึดถือความจริง ก็ได้เย็นชาลง และถูกกระแสอันเชี่ยวกรากของความชั่วพัดพาให้จมลง การดูหมิ่นอย่างกว้างขวางที่มีต่อความศรัทธาแท้และความบริสุทธิ์แห่งชีวิต ทำให้ผู้ที่มิได้ผูกพันกับพระเจ้าอย่างใกล้ชิดสูญเสียความเคารพต่อพระราชบัญญัติของพระองค์ หากพวกเขากำลังดำเนินตามความสว่างและเชื่อฟังความจริงจากใจ พระราชบัญญัติอันบริสุทธิ์นี้ย่อมจะดูประเสริฐล้ำค่ายิ่งขึ้นสำหรับพวกเขา เมื่อมันถูกดูหมิ่นและถูกละทิ้งเช่นนี้ เมื่อการไม่ให้เกียรติพระราชบัญญัติของพระเจ้าปรากฏชัดยิ่งขึ้น เส้นแบ่งที่แยกผู้ถือรักษาพระราชบัญญัตินั้นออกจากโลกก็ยิ่งเด่นชัดมากขึ้น ความรักต่อข้อบัญญัติอันทรงพระเจ้าทวีมากขึ้นในคนพวกหนึ่ง ตามส่วนที่ความดูหมิ่นต่อข้อบัญญัติเหล่านั้นทวีมากขึ้นในคนอีกพวกหนึ่ง”
“The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’
“วิกฤตกำลังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว ตัวเลขที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วนั้นแสดงให้เห็นว่าเวลาแห่งการเยี่ยมเยียนของพระเจ้าเกือบจะมาถึงแล้ว แม้ว่าพระองค์ไม่ทรงปรารถนาที่จะลงโทษ แต่กระนั้นพระองค์ก็จะทรงลงโทษ และจะทรงกระทำโดยฉับไว บรรดาผู้ที่ดำเนินอยู่ในความสว่างจะมองเห็นหมายสำคัญแห่งภยันตรายที่กำลังใกล้เข้ามา แต่พวกเขามิใช่จะนั่งอยู่อย่างสงบ ด้วยความไม่ใส่ใจ คอยเหตุหายนะนั้นด้วยความคาดหมาย โดยปลอบใจตนเองด้วยความเชื่อที่ว่าพระเจ้าจะทรงคุ้มครองประชากรของพระองค์ในวันแห่งการเยี่ยมเยียน หามิได้เลย พวกเขาควรตระหนักว่าเป็นหน้าที่ของตนที่จะต้องเพียรพยายามทำงานอย่างแข็งขันเพื่อช่วยผู้อื่น โดยเฝ้ามองไปยังพระเจ้าด้วยความเชื่ออันมั่นคงเพื่อขอความช่วยเหลือ ‘คำอธิษฐานด้วยใจร้อนรนอย่างจริงจังของคนชอบธรรมนั้นมีพลังมาก’”
“The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.
“เชื้อแห่งความชอบธรรมยังมิได้สูญสิ้นอำนาจของมันไปโดยสิ้นเชิง ในเวลาที่อันตรายและความซบเซาของคริสตจักรถึงจุดร้ายแรงที่สุด กลุ่มเล็ก ๆ ผู้ซึ่งยืนอยู่ในความสว่างจะถอนหายใจและร้องคร่ำครวญเพราะสิ่งน่าสะอิดสะเอียนที่กระทำกันอยู่ในแผ่นดิน แต่โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คำอธิษฐานของพวกเขาจะลอยขึ้นเพื่อเห็นแก่คริสตจักร เพราะสมาชิกของคริสตจักรกำลังประพฤติตามอย่างโลก”
“The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.
“คำอธิษฐานอย่างจริงจังของคนส่วนน้อยที่ซื่อสัตย์นี้จะไม่สูญเปล่า เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าเสด็จออกมาในฐานะผู้ทรงแก้แค้น พระองค์จะเสด็จมาในฐานะผู้ทรงพิทักษ์บรรดาผู้ที่ได้รักษาความเชื่อไว้ในความบริสุทธิ์ของมัน และได้รักษาตนให้ปราศจากมลทินจากโลกด้วย ในเวลาเช่นนี้เองที่พระเจ้าได้ทรงสัญญาว่าจะแก้แค้นแทนผู้ทรงเลือกสรรของพระองค์ ผู้ร้องทูลต่อพระองค์ทั้งกลางวันและกลางคืน แม้ว่าพระองค์จะทรงอดทนนานต่อพวกเขา”
“The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 207–210.
“พระบัญชาคือว่า ‘จงผ่านไปท่ามกลางนคร ผ่านไปท่ามกลางกรุงเยรูซาเล็ม และจงทำเครื่องหมายไว้ที่หน้าผากของบรรดาคนที่ทอดถอนใจและร้องคร่ำครวญเพราะบรรดาสิ่งน่าสะอิดสะเอียนทั้งสิ้นที่กระทำกันอยู่ท่ามกลางเมืองนั้น’ คนเหล่านี้ที่ทอดถอนใจและร้องคร่ำครวญ ได้ประกาศพระวจนะแห่งชีวิต พวกเขาได้ว่ากล่าว ตักเตือน และวิงวอน บางคนที่เคยลบหลู่พระเจ้าได้กลับใจใหม่และถ่อมใจลงต่อพระพักตร์พระองค์ แต่พระสิริขององค์พระผู้เป็นเจ้าได้จากอิสราเอลไปแล้ว แม้ว่าหลายคนยังคงดำเนินรูปแบบพิธีศาสนาอยู่ต่อไป แต่ฤทธานุภาพและการทรงสถิตของพระองค์หาได้อยู่ด้วยไม่” Testimonies, volume 5, 207–210.
The illustration of God’s judgment that Sister White is identifying in the passage is the judgment brought upon the city of Jerusalem, which in the last days is the Seventh-day Adventist church. The judgment is finalized at the Sunday law, for it is there that the seal of God and mark of the beast are impressed. Ezekiel chapter eight identifies four escalating abominations. The first verse emphasizes the vision is to be understood just before probation closes by identifying the fifth day of the sixth month of the sixth year.
ภาพประกอบแห่งการพิพากษาของพระเจ้าที่ซิสเตอร์ไวท์กำลังชี้ให้เห็นในข้อความตอนนี้ คือการพิพากษาที่นำมาสู่กรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งในวาระสุดท้ายคือคริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส การพิพากษานี้ถึงที่สุด ณ เวลากฎหมายวันอาทิตย์ เพราะ ณ ที่นั้นเองตราประทับของพระเจ้าและเครื่องหมายของสัตว์ร้ายถูกประทับไว้ เอเสเคียลบทที่แปดระบุถึงสิ่งน่าสะอิดสะเอียนสี่ประการที่ทวีความรุนแรงขึ้น ข้อแรกเน้นว่านิมิตนี้จะต้องเข้าใจก่อนที่เวลาพระกรุณาจะปิดลง โดยระบุวันที่ห้าของเดือนที่หกแห่งปีที่หก
Ezekiel did not need to include that historical point of reference. He could have simply written, “And it came to pass as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me.” The fact that he included the reference to the day before “666,” is a prophetic reference for students of prophecy. The reference for those who have the victory of the number of the beast’s name know “666,” is an element of the Revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes. They know this for they are the people of God, that according to Peter, “in times past were not the people of God.”
เอเสเคียลไม่จำเป็นต้องบรรจุจุดอ้างอิงทางประวัติศาสตร์นั้นไว้ก็ได้ เขาอาจเขียนเพียงว่า “และอยู่มา เมื่อข้านั่งอยู่ในเรือนของข้าพเจ้า และพวกผู้ใหญ่แห่งยูดาห์นั่งอยู่ต่อหน้าข้าพเจ้า พระหัตถ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าได้ลงมาบนข้าพเจ้าที่นั่น” การที่เขารวมการอ้างอิงถึงวันก่อน “666” ไว้นั้น เป็นการอ้างอิงเชิงพยากรณ์สำหรับบรรดาผู้ศึกษาคำพยากรณ์ การอ้างอิงนี้ สำหรับผู้ที่มีชัยชนะเหนือจำนวนแห่งนามของสัตว์ร้ายนั้น ซึ่งรู้จัก “666” ว่าเป็นองค์ประกอบหนึ่งแห่งวิวรณ์ของพระเยซูคริสต์ อันถูกเปิดผนึกออกไม่นานก่อนที่ช่วงเวลาแห่งพระคุณจะสิ้นสุดลง พวกเขารู้สิ่งนี้ เพราะพวกเขาเป็นประชากรของพระเจ้า ซึ่งตามคำของเปโตรว่า “ในกาลก่อน ท่านทั้งหลายมิใช่ชนชาติของพระเจ้า”
In 1 Peter chapter two the people who are now the people of God, “have tasted that the Lord is gracious.” They are those who have prophetically “eaten” the word of God, as opposed to those who refused to eat the word of God. All the prophets speak of the last days, and in John chapter six, Jesus gave the message that His disciples must eat His flesh and drink His blood. In that chapter the disciples that refused to eat His flesh and drink His blood, did so in verse sixty-six.
ใน 1 เปโตร บทที่สอง ชนเหล่านั้นซึ่งบัดนี้เป็นประชากรของพระเจ้า “ได้ลิ้มรสว่าพระองค์ผู้เป็นเจ้านั้นทรงเปี่ยมด้วยพระคุณ” พวกเขาคือผู้ที่ในเชิงพยากรณ์ได้ “กิน” พระวจนะของพระเจ้า ตรงกันข้ามกับบรรดาผู้ที่ปฏิเสธที่จะกินพระวจนะของพระเจ้า ผู้เผยพระวจนะทั้งปวงกล่าวถึงวาระสุดท้าย และในยอห์น บทที่หก พระเยซูได้ตรัสสารว่า เหล่าสาวกของพระองค์จะต้องกินเนื้อของพระองค์และดื่มพระโลหิตของพระองค์ ในบทนั้น เหล่าสาวกที่ปฏิเสธที่จะกินเนื้อของพระองค์และดื่มพระโลหิตของพระองค์ ก็ได้กระทำเช่นนั้นในข้อหกสิบหก
From that time many of his disciples went back, and walked no more with him. John 6:66.
ตั้งแต่นั้นมา สาวกหลายคนของพระองค์ก็ถอยกลับไป และมิได้ดำเนินกับพระองค์อีกต่อไป ยอห์น 6:66
The wise who eat the flesh and drink the blood of Christ in the last days, understand that Christ as Palmoni, is the Wonderful Numberer, and they recognize His signature when it is presented. The number “665,” in the opening verse of Ezekiel eight, is there, for any who wish to see, that it is identifying at least two important prophetic points. The first is that the message is to be understood as covering a period of time before the Sunday law. The second is that the number “666” is in one of only two verses in the book of Revelation, that is qualified by identifying that the “wise” would understand in the last days.
บรรดาผู้มีปัญญาซึ่งกินเนื้อและดื่มพระโลหิตของพระคริสต์ในยุคสุดท้าย ย่อมเข้าใจว่า พระคริสต์ในฐานะพัลโมนี คือผู้ทรงนับอย่างอัศจรรย์ และพวกเขาย่อมจำลายพระหัตถ์ของพระองค์ได้เมื่อมีการนำเสนอ หลักเลข “665” ในข้อเปิดของเอเสเคียลบทที่แปดนั้น ปรากฏอยู่ที่นั่น สำหรับทุกคนที่ปรารถนาจะเห็น ว่ามันกำลังชี้บ่งประเด็นเชิงพยากรณ์สำคัญอย่างน้อยสองประการ ประการแรก คือข่าวสารนี้ต้องเข้าใจว่า ครอบคลุมช่วงเวลาก่อนกฎหมายวันอาทิตย์ ประการที่สอง คือเลข “666” ปรากฏอยู่ในหนึ่งในเพียงสองข้อในพระธรรมวิวรณ์ที่มีการกำกับไว้โดยระบุว่า “บรรดาผู้มีปัญญา” จะเข้าใจในยุคสุดท้าย
Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:18.
นี่แหละคือปัญญา ผู้ใดมีความเข้าใจ จงคำนวณเลขของสัตว์ร้ายนั้น เพราะว่าเป็นเลขของมนุษย์ผู้หนึ่ง และเลขของมันคือ หกร้อยหกสิบหก วิวรณ์ 13:18
The “wise” who understand the increase of knowledge in the last days, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed will know that “666,” is an important prophetic symbol for they will have gotten victory over the number. Ezekiel therefore introduces an escalating rebellion in chapter eight, that is represented by four increasing abominations. The final identifies the foolish as bowing down to the sun, thus marking the judgment of Jerusalem (Adventism), in the last days. That judgment takes place in the fourth generation. The four abominations are the symbols of the four generations of Laodicean Adventism.
“คนมีปัญญา” ผู้ที่เข้าใจการเพิ่มขึ้นของความรู้ในวาระสุดท้าย เมื่อพระธรรมวิวรณ์ของพระเยซูคริสต์ถูกเปิดผนึกออกแล้ว จะรู้ว่า “666” เป็นสัญลักษณ์เชิงพยากรณ์ที่สำคัญ เพราะพวกเขาได้รับชัยชนะเหนือจำนวนนั้นแล้ว เพราะฉะนั้น เอเสเคียลจึงนำเสนอการกบฏที่ทวีความรุนแรงขึ้นในบทที่แปด ซึ่งแสดงไว้โดยสิ่งน่าสะอิดสะเอียนสี่ประการที่เพิ่มระดับขึ้นเรื่อย ๆ ประการสุดท้ายระบุว่าคนโง่เขลากำลังก้มกราบดวงอาทิตย์ อันเป็นการกำหนดหมายสำคัญแห่งการพิพากษากรุงเยรูซาเล็ม (Adventism) ในวาระสุดท้าย การพิพากษานั้นเกิดขึ้นในชั่วอายุที่สี่ สิ่งน่าสะอิดสะเอียนทั้งสี่ประการเป็นสัญลักษณ์ของคนสี่ชั่วอายุแห่งลาโอดีเซียใน Adventism.
The first generation began in 1863, with the rebellion against Moses’ oath of “seven times.” Twenty-five years later, the rebellion of 1888 was manifested. Thirty-one years later the rebellion of 1919 occurred, represented by W. W. Prescott’s book, “The Doctrine of Christ”. Thirty-eight years after that, in 1957, the rebellion represented by the book, “Questions on Doctrine” took place. We will now begin to demonstrate why these four waymarks align with the four abominations of Ezekiel eight.
ชนรุ่นแรกเริ่มต้นขึ้นในปี 1863 พร้อมกับการกบฏต่อคำสัตย์ปฏิญาณของโมเสสเรื่อง “เจ็ดเท่า” ยี่สิบห้าปีต่อมา การกบฏแห่งปี 1888 ก็ได้ปรากฏชัดขึ้น สามสิบเอ็ดปีต่อมา การกบฏแห่งปี 1919 ก็เกิดขึ้น ซึ่งมีหนังสือของ W. W. Prescott เรื่อง “The Doctrine of Christ” เป็นตัวแทน และสามสิบแปดปีหลังจากนั้น ในปี 1957 ก็เกิดการกบฏซึ่งมีหนังสือ “Questions on Doctrine” เป็นตัวแทน บัดนี้เราจะเริ่มแสดงให้เห็นว่าเหตุใดหมุดหมายทั้งสี่นี้จึงสอดคล้องกับสิ่งน่าสะอิดสะเอียนทั้งสี่ในเอเสเคียลบทที่แปด
In 1863, Laodicean Adventism introduced a new chart to replace the two charts that were fulfillments of Habakkuk chapter two’s command to, “write the vision and make it plain upon tables.” The 1863 chart dropped the “seven times” from the prophetic illustration, as it had been on the two sacred charts along with the 1260, 1290, and 1335. In Habakkuk the command identified that the tables (in the plural) would be published in a fashion that, “he may run that readeth it.” The 1863 chart was so far off the mark, that it required a handout of explanation to go with it. It was not possible to look at the 1863 chart and “run” without an extra handout.
ในปี 1863 ลัทธิแอ๊ดเวนติสต์แบบเลาดีเซียได้นำเสนอแผนภูมิฉบับใหม่ขึ้นมาเพื่อแทนที่แผนภูมิทั้งสองฉบับซึ่งเป็นความสำเร็จตามพระบัญชาของพระธรรมฮาบากุก บทที่สอง ที่ว่า “จงเขียนนิมิตนั้นไว้ และทำให้ชัดเจนลงบนแผ่นจารึก” แผนภูมิปี 1863 ได้ตัด “เจ็ดกาลเวลา” ออกจากภาพประกอบเชิงพยากรณ์ ทั้งที่สิ่งนี้ปรากฏอยู่บนแผนภูมิศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองฉบับร่วมกับ 1260, 1290, และ 1335 ในพระธรรมฮาบากุก พระบัญชีนั้นระบุว่าแผ่นจารึกเหล่านั้น (ในรูปพหูพจน์) จะได้รับการเผยแพร่ในลักษณะที่ “เพื่อให้คนที่อ่านนั้นวิ่งได้” แผนภูมิปี 1863 นั้นผิดไปจากเป้าหมายอย่างมาก จนจำเป็นต้องมีเอกสารแจกสำหรับคำอธิบายประกอบไปกับมัน เป็นไปไม่ได้ที่จะดูแผนภูมิปี 1863 แล้ว “วิ่ง” ได้โดยปราศจากเอกสารแจกเพิ่มเติมนั้น
And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.
และองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงตอบข้าพเจ้าและตรัสว่า “จงเขียนนิมิตนั้นไว้ และจงทำให้ชัดเจนลงบนแผ่นจารึก เพื่อผู้ที่อ่านจะได้วิ่งไป” ฮาบากุก 2:2
The 1863, chart was a counterfeit designed to cover up the true, just as William Miller saw in his dream. The two sacred charts were the symbol of the covenant that Christ made with the people who had just taken the position as the true Protestant horn of the earth beast. Those two charts represented a symbol of the covenant relationship between the Millerites and Christ, who suddenly came to His temple in 1844, and when He came, He came as the Messenger of the Covenant. Ancient Israel illustrates modern Israel, and when Christ took ancient Israel out of the bondage of Egypt, He typified the time when He was to take modern Israel out of the bondage of twelve hundred and sixty years of papal rule. Sister White repeatedly upholds these two histories as parallel histories.
แผนภูมิ ค.ศ. 1863 เป็นของปลอมที่ถูกจัดทำขึ้นเพื่อปกปิดความจริง ดังที่วิลเลียม มิลเลอร์ได้เห็นในความฝันของเขา แผนภูมิศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองเป็นสัญลักษณ์แห่งพันธสัญญาที่พระคริสต์ทรงกระทำกับชนชาติผู้ซึ่งเพิ่งรับตำแหน่งเป็นเขาโปรเตสแตนต์แท้ของสัตว์ร้ายแห่งแผ่นดินโลก แผนภูมิทั้งสองนั้นเป็นสัญลักษณ์ของความสัมพันธ์ตามพันธสัญญาระหว่างพวกมิลเลอไรต์กับพระคริสต์ ผู้เสด็จมายังพระวิหารของพระองค์โดยฉับพลันในปี 1844 และเมื่อพระองค์เสด็จมา พระองค์เสด็จมาในฐานะทูตแห่งพันธสัญญา อิสราเอลโบราณเป็นภาพประกอบของอิสราเอลสมัยใหม่ และเมื่อพระคริสต์ทรงนำอิสราเอลโบราณออกจากความเป็นทาสแห่งอียิปต์ พระองค์ก็ทรงเป็นแบบอย่างล่วงหน้าถึงเวลาที่พระองค์จะทรงนำอิสราเอลสมัยใหม่ออกจากความเป็นทาสภายใต้การปกครองของสันตะปาปาตลอดหนึ่งพันสองร้อยหกสิบปี ซิสเตอร์ไวต์ยืนยืนยันอยู่เสมอว่าประวัติศาสตร์ทั้งสองนี้เป็นประวัติศาสตร์ที่ขนานกัน
“Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.
“บัดนี้แสงสว่างอันสั่งสมจากยุคสมัยทั้งหลายในอดีตกำลังส่องฉายมายังเรา บันทึกเกี่ยวกับการหลงลืมของอิสราเอลได้รับการเก็บรักษาไว้เพื่อให้เราได้รับความกระจ่าง ในยุคนี้ พระเจ้าได้ทรงยื่นพระหัตถ์ของพระองค์ออกเพื่อรวบรวมชนชาติหนึ่งไว้เพื่อตัวพระองค์เองจากทุกประชาชาติ ทุกตระกูล และทุกภาษา ในขบวนการเสด็จมาพระองค์ได้ทรงกระทำเพื่อมรดกของพระองค์ ดังที่พระองค์ได้ทรงกระทำเพื่อชนชาติอิสราเอลในการทรงนำพวกเขาออกจากอียิปต์ ในความผิดหวังอันใหญ่หลวงแห่งปี 1844 ความเชื่อของประชากรของพระองค์ได้รับการทดสอบ ดังเช่นความเชื่อของชาวฮีบรูที่ทะเลแดง” Testimonies, volume 8, 115, 116.
When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. When the Lord entered into covenant with modern Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. The two tables of the Ten Commandments typify Habakkuk’s two tables. He gave them the two tables shortly after the Red Sea crossing, which Sister White aligns with the great disappointment of 1844. Shortly after 1844, in terms of prophetic history, the Lord produced the second table. Ancient Israel was made the depositaries of God’s law, and modern Israel was made the depositaries of not only God’s law, but also those great prophetic truths.
เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงเข้าสู่พันธสัญญากับอิสราเอลในสมัยโบราณ พระองค์ได้ประทานศิลาสองแผ่นเพื่อเป็นตัวแทนของความสัมพันธ์แห่งพันธสัญญา เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงเข้าสู่พันธสัญญากับอิสราเอลยุคปัจจุบัน พระองค์ก็ได้ประทานศิลาสองแผ่นเพื่อเป็นตัวแทนของความสัมพันธ์แห่งพันธสัญญา ศิลาสองแผ่นแห่งพระบัญญัติสิบประการเป็นแบบอย่างของศิลาสองแผ่นของฮาบากุก พระองค์ได้ประทานศิลาสองแผ่นนั้นแก่พวกเขาไม่นานหลังจากการข้ามทะเลแดง ซึ่งซิสเตอร์ไวท์ได้เชื่อมโยงไว้กับความผิดหวังครั้งใหญ่แห่งปี 1844 ไม่นานหลังจากปี 1844 ในแง่ของประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงจัดให้มีศิลาแผ่นที่สอง อิสราเอลในสมัยโบราณได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้พิทักษ์รักษาพระราชบัญญัติของพระเจ้า และอิสราเอลยุคปัจจุบันก็ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้พิทักษ์รักษาไม่เพียงแต่พระราชบัญญัติของพระเจ้าเท่านั้น หากยังรวมถึงความจริงฝ่ายพยากรณ์อันยิ่งใหญ่เหล่านั้นด้วย
“God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world.” Testimonies, volume 5, 455.
“พระเจ้าได้ทรงเรียกคริสตจักรของพระองค์ในยุคนี้ ดังที่พระองค์ได้ทรงเรียกอิสราเอลในสมัยโบราณ ให้ยืนหยัดเป็นความสว่างในแผ่นดินโลก ด้วยคมมีดอันทรงฤทธิ์แห่งความจริง คือข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง องค์ที่สอง และองค์ที่สาม พระองค์ได้ทรงแยกพวกเขาออกจากบรรดาคริสตจักรและออกจากโลก เพื่อนำพวกเขาให้เข้ามาอยู่ใกล้พระองค์อย่างศักดิ์สิทธิ์ พระองค์ได้ทรงทำให้พวกเขาเป็นผู้พิทักษ์รักษาพระราชบัญญัติของพระองค์ และได้ทรงมอบความจริงอันยิ่งใหญ่แห่งคำพยากรณ์สำหรับกาลเวลานี้ไว้แก่พวกเขา เช่นเดียวกับพระวจนะอันศักดิ์สิทธิ์ที่ได้ทรงมอบไว้แก่อิสราเอลในสมัยโบราณ สิ่งเหล่านี้เป็นความไว้วางใจอันศักดิ์สิทธิ์ที่จะต้องถ่ายทอดแก่โลก” Testimonies, เล่ม 5, 455.
The first two Commandments identify God’s hatred for idolatry, and in those first two Commandments He identifies that judgment is carried out unto the third and fourth generations, for He identifies that He is a jealous God.
พระบัญญัติสองข้อแรกทรงชี้ให้เห็นถึงความเกลียดชังของพระเจ้าต่อการบูชารูปเคารพ และในพระบัญญัติสองข้อแรกนั้น พระองค์ทรงระบุว่าการพิพากษาถูกกระทำไปจนถึงชั่วอายุที่สามและที่สี่ เพราะพระองค์ทรงประกาศว่าพระองค์เป็นพระเจ้าผู้หวงแหน.
“The law was not spoken at this time exclusively for the benefit of the Hebrews. God honored them by making them the guardians and keepers of His law, but it was to be held as a sacred trust for the whole world. The precepts of the Decalogue are adapted to all mankind, and they were given for the instruction and government of all. Ten precepts, brief, comprehensive, and authoritative, cover the duty of man to God and to his fellow man; and all based upon the great fundamental principle of love. ‘Thou shalt love the Lord thy God with all thy heart, and with all thy soul, and with all thy strength, and with all thy mind; and thy neighbor as thyself.’ Luke 10:27. See also Deuteronomy 6:4, 5; Leviticus 19:18. In the Ten Commandments these principles are carried out in detail, and made applicable to the condition and circumstances of man.
“พระราชบัญญัติมิได้ถูกตรัสขึ้นในครั้งนั้นเพื่อประโยชน์ของชาวฮีบรูแต่ผู้เดียวโดยเฉพาะ พระเจ้าทรงให้เกียรติแก่พวกเขาโดยทรงตั้งให้เป็นผู้พิทักษ์และผู้รักษาพระราชบัญญัติของพระองค์ แต่พระราชบัญญัตินั้นจะต้องได้รับการธำรงไว้ในฐานะความไว้วางใจอันศักดิ์สิทธิ์เพื่อคนทั้งโลก บทบัญญัติแห่งพระบัญญัติสิบประการเหมาะสมสำหรับมวลมนุษยชาติทั้งสิ้น และได้ประทานไว้เพื่อการสั่งสอนและการปกครองของทุกคน พระบัญญัติสิบประการนั้นสั้น กระชับ ครอบคลุม และทรงสิทธิอำนาจ ครอบคลุมหน้าที่ของมนุษย์ต่อพระเจ้าและต่อเพื่อนมนุษย์ของตน ทั้งหมดตั้งอยู่บนหลักการพื้นฐานอันยิ่งใหญ่คือความรัก ‘จงรักองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของท่านด้วยสุดใจของท่าน ด้วยสุดจิตวิญญาณของท่าน ด้วยสุดกำลังของท่าน และด้วยสุดความคิดของท่าน และจงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง’ ลูกา 10:27 ดูเฉลยธรรมบัญญัติ 6:4, 5; เลวีนิติ 19:18 ด้วย ในพระบัญญัติสิบประการ หลักการเหล่านี้ได้รับการแจกแจงไว้อย่างละเอียด และทำให้สามารถนำไปใช้ได้กับสภาพและพฤติการณ์ของมนุษย์”
“‘Thou shalt have no other gods before Me.’
“เจ้าอย่ามีพระอื่นใดต่อหน้าเรา”
“Jehovah, the eternal, self-existent, uncreated One, Himself the Source and Sustainer of all, is alone entitled to supreme reverence and worship. Man is forbidden to give to any other object the first place in his affections or his service. Whatever we cherish that tends to lessen our love for God or to interfere with the service due Him, of that do we make a god.
“พระยะโฮวาห์ พระองค์ผู้ทรงดำรงอยู่ชั่วนิรันดร์ ผู้ทรงมีอยู่ด้วยพระองค์เอง มิได้ทรงถูกสร้าง และทรงเป็นทั้งแหล่งกำเนิดและผู้ทรงค้ำจุนสรรพสิ่งแต่ผู้เดียว ทรงเป็นเพียงผู้เดียวที่สมควรได้รับความเคารพยำเกรงและการนมัสการสูงสุด มนุษย์ถูกห้ามมิให้มอบอันดับแรกในความรักหรือในการปรนนิบัติของตนแก่สิ่งใดอื่น ไม่ว่าเราจะหวงแหนสิ่งใดที่มีแนวโน้มจะลดทอนความรักที่เรามีต่อพระเจ้า หรือขัดขวางการปรนนิบัติที่พึงถวายแด่พระองค์ เราก็ได้ตั้งสิ่งนั้นขึ้นเป็นพระเจ้าเสียแล้ว”
“‘Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them.’
“‘เจ้าอย่าทำรูปเคารพสลักสำหรับตน หรือรูปเหมือนสิ่งใด ๆ ซึ่งอยู่ในฟ้าสวรรค์เบื้องบน หรือซึ่งอยู่ในแผ่นดินเบื้องล่าง หรือซึ่งอยู่ในน้ำใต้แผ่นดินนั้น เจ้าอย่ากราบไหว้สิ่งเหล่านั้น หรือปรนนิบัติรับใช้สิ่งเหล่านั้น’”
“The second commandment forbids the worship of the true God by images or similitudes. Many heathen nations claimed that their images were mere figures or symbols by which the Deity was worshiped, but God has declared such worship to be sin. The attempt to represent the Eternal One by material objects would lower man’s conception of God. The mind, turned away from the infinite perfection of Jehovah, would be attracted to the creature rather than to the Creator. And as his conceptions of God were lowered, so would man become degraded.
“พระบัญญัติข้อที่สองทรงห้ามการนมัสการพระเจ้าเที่ยงแท้โดยรูปเคารพหรือรูปจำลอง ประชาชาติทั้งหลายที่เป็นคนนอกศาสนาจำนวนมากอ้างว่ารูปเคารพของตนเป็นเพียงภาพแทนหรือสัญลักษณ์ซึ่งใช้ในการนมัสการพระเจ้า แต่พระเจ้าได้ทรงประกาศว่าการนมัสการเช่นนั้นเป็นบาป ความพยายามที่จะถ่ายทอดองค์ผู้ทรงดำรงนิรันดร์ด้วยวัตถุสิ่งของย่อมทำให้ความเข้าใจของมนุษย์เกี่ยวกับพระเจ้าต่ำลง จิตใจที่หันเหไปจากความสมบูรณ์อันไร้ขอบเขตของพระยาห์เวห์ย่อมถูกดึงดูดไปหาสิ่งทรงสร้างมากกว่าพระผู้สร้าง และเมื่อความเข้าใจเกี่ยวกับพระเจ้าของเขาต่ำลง มนุษย์ก็ย่อมเสื่อมทรามลงฉันนั้น”
“‘I the Lord thy God am a jealous God.’ The close and sacred relation of God to His people is represented under the figure of marriage. Idolatry being spiritual adultery, the displeasure of God against it is fitly called jealousy.” Patriarchs and Prophets, 305, 306.
“‘เรา คือพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า เป็นพระเจ้าผู้หวงแหน’ ความสัมพันธ์อันใกล้ชิดและศักดิ์สิทธิ์ระหว่างพระเจ้ากับชนชาติของพระองค์ได้รับการพรรณนาไว้ภายใต้ภาพของการสมรส การนับถือรูปเคารพเป็นการล่วงประเวณีฝ่ายจิตวิญญาณ ดังนั้น ความไม่พอพระทัยของพระเจ้าต่อการนั้นจึงถูกเรียกอย่างเหมาะสมว่าเป็นความหวงแหน” บรรพชนและผู้พยากรณ์, 305, 306.
God’s jealousy is especially manifested against idolatry, and it is not a coincidence that the first abomination in Ezekiel chapter eight is “an image of jealousy.”
ความหึงหวงของพระเจ้าปรากฏอย่างเด่นชัดเป็นพิเศษต่อการกราบไหว้รูปเคารพ และมิใช่เรื่องบังเอิญที่สิ่งน่าสะอิดสะเอียนประการแรกในเอเสเคียลบทที่แปดคือ “รูปเคารพแห่งความหึงหวง”
And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:1–5.
และต่อมาในปีที่หก ในเดือนที่หก วันที่ห้าของเดือน ขณะที่ข้าพเจ้านั่งอยู่ในเรือนของข้าพเจ้า และบรรดาผู้อาวุโสแห่งยูดาห์นั่งอยู่ต่อหน้าข้าพเจ้า พระหัตถ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าก็ลงมาบนข้าพเจ้าที่นั่น แล้วข้าพเจ้ามองดู และดูเถิด มีลักษณะหนึ่งดังรูปลักษณ์ของไฟ ตั้งแต่ส่วนที่ดูเหมือนพระเอวของท่านลงไปเป็นไฟ และตั้งแต่พระเอวของท่านขึ้นไปเป็นดังความสุกใส ดุจสีของอำพัน และท่านทรงยื่นสิ่งที่มีรูปร่างดังมือออกมา และทรงจับข้าพเจ้าที่ปอยผมบนศีรษะของข้าพเจ้า แล้วพระวิญญาณทรงยกข้าพเจ้าขึ้นไประหว่างแผ่นดินโลกกับฟ้าสวรรค์ และทรงนำข้าพเจ้าไปยังกรุงเยรูซาเล็มในนิมิตของพระเจ้า ถึงที่ประตูชั้นในซึ่งหันไปทางทิศเหนือ อันเป็นที่ตั้งของรูปเคารพแห่งความหึงหวง ซึ่งยั่วยุให้เกิดความหึงหวง และดูเถิด พระสิริของพระเจ้าแห่งอิสราเอลประทับอยู่ที่นั่น ตามนิมิตที่ข้าพเจ้าได้เห็นในที่ราบ แล้วพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย บัดนี้จงเงยตาของเจ้าขึ้นดูทางทิศเหนือ ข้าพเจ้าจึงเงยตาขึ้นดูทางทิศเหนือ และดูเถิด ทางเหนือที่ประตูแท่นบูชา มีรูปเคารพแห่งความหึงหวงนี้อยู่ที่ทางเข้า เอเสเคียล 8:1–5
The image of jealousy is the first of four escalating abominations that Ezekiel is shown. The image of jealousy represents the beginning of the first of four generations of escalating rebellion in Adventism. The first generation began in 1863.
รูปเคารพแห่งความหึงหวงเป็นสิ่งน่าสะอิดสะเอียนประการแรกในสี่ประการที่ทวีความรุนแรงขึ้น ซึ่งเอเสเคียลได้รับการสำแดงให้เห็น รูปเคารพแห่งความหึงหวงนั้นเป็นภาพแทนการเริ่มต้นของคนรุ่นแรกในสี่ชั่วอายุคนแห่งการกบฏที่ทวีความรุนแรงขึ้นในแอ๊ดเวนติสม์ คนรุ่นแรกเริ่มต้นขึ้นในปี ค.ศ. 1863
We will continue this study in the next article.
เราจะดำเนินการศึกษานี้ต่อไปในบทความถัดไป
“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .
“ผู้เผยพระวจนะโบราณแต่ละท่านได้กล่าวเพื่อยุคของเรามากกว่ายุคของตนเอง ดังนั้นการพยากรณ์ของท่านทั้งหลายจึงยังคงมีผลบังคับสำหรับเรา ‘บรรดาเหตุการณ์เหล่านี้ได้เกิดขึ้นแก่เขาทั้งหลายเพื่อเป็นแบบอย่าง และเหตุการณ์เหล่านั้นได้ถูกบันทึกไว้เพื่อเตือนสติเรา ผู้ซึ่งปลายพิภพได้มาถึงแล้ว’ 1 โครินธ์ 10:11 ‘สิ่งเหล่านั้นมิใช่เพื่อพวกเขาเอง แต่เพื่อเรา เพราะพวกเขาได้รับใช้ในสิ่งซึ่งบัดนี้ได้มีผู้ประกาศแก่ท่านทั้งหลายแล้ว โดยผู้ที่ได้ประกาศข่าวประเสริฐแก่ท่านด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ซึ่งทรงถูกส่งลงมาจากสวรรค์ ซึ่งเป็นสิ่งที่แม้เหล่าทูตสวรรค์ก็ปรารถนาจะเฝ้ามอง’ 1 เปโตร 1:12....”
“The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.
“พระคัมภีร์ได้สะสมและรวบรวมขุมทรัพย์ทั้งหลายของตนไว้สำหรับคนรุ่นสุดท้ายนี้ เหตุการณ์ยิ่งใหญ่ทั้งปวงและเหตุการณ์อันศักดิ์สิทธิ์เคร่งขรึมในประวัติศาสตร์แห่งพระคัมภีร์เดิม ล้วนได้เกิดขึ้นมาแล้ว และกำลังเกิดซ้ำขึ้นอีกในคริสตจักรในวาระสุดท้ายนี้” Selected Messages, book 3, 338, 339.